Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Το ημερολόγιο ενός μηχανολόγου, part 4


-Πού κολλάει ρε το November Rain?
Κολλάει γιατί μπήκε ο Νοέμβριος. Και γιατί το November Rain είναι σαν τον Σφίχτερμαν από το ομώνυμο άσμα: δε γαμάει μόνο. Γαμάει και δέρνει.
Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013: ΟΧΙ
Η 28η Οκτωβρίου του 1940 έμεινε στην ιστορία, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς, πρωθυπουργός της Ελλάδας, είπε με θάρρος και παρρησία ένα ηχηρό όχι στους Ιταλούς κατακτητές.
Η 28η Οκτωβρίου του 2013 πάλι έμεινε στην ιστορία όταν εγώ, ο Θωμάς ο Βάρβαρος, φοιτητής στο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών του Αούθ, είπα με θάρρος και παρρησία ένα ηχηρό όχι στη Γιούλη.
-Δηλαδή τι έγινε; Ήρθε αυτή και σου την έπεσε κι εσύ της έριξες χυλόπιτα;
Δε μου λέτε, με έχετε για ηλίθιο;
-...
Δε μου λέτε, με έχετε για τόσο ηλίθιο;
-Όχι, όχι, για τόσο ηλίθιο όχι. Και τότε τι έγινε;
Έγινε ότι, όπως απεδείχθη, η κοπέλα ερχόμενη στη Θεσσαλονίκη από το χωριό της ξέχασε να πάρει μαζί τους τρόπους της και την ανθρώπινη συμπεριφορά της, κι έτσι, χωρίς να μπαίνω σε πολλά πολλά εδώ που δεν ξέρεις ποιος μπορεί να μας διαβάσει, αποφάσισα να τη γειώσω και να εξοικονομήσω μια προαποφασισμένη χυλόπιτα.
-Άσε που έχει και κυτταρίτιδα.
Μπράβο, Γρηγόρη. Για άλλη μια φορά εντόπισες ακριβώς πού εδράζεται το πρόβλημα.
Ένιγουέι, σας είχα υποσχεθεί ότι δε θα έχουμε νέα Χριστινιάδα και κράτησα την υπόσχεσή μου. Τέρμα, τέλος, τελείωσε, φινίτο, καπούτ, δις ιζ δι εντ, γουέν δε σκάι φολς και ταλιμπάν και ταλιμπάν. Και στην υγειά της αχάριστης που λέει κι ένα τραγούδι.
Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013: Πανέμορφα!
Συνήθως, ο περισσότερος κόσμος, όταν γυρνάει στη δουλειά του μετά από τριήμερο, δεν μπορείς να πεις ότι του έρχεται να κάνει και κωλοτούμπες από τη χαρά του.
Η Δήμητρα, πάλι, το είδε κάπως αλλιώς το ζήτημα.
Σε περίπτωση που σας διέφυγε, η Δήμητρα είναι η άλλη γαμησάμπλ μηχανολόγα.
Έτσι, λοιπόν, ενώ εμείς οι υπόλοιποι βρισκόμασταν καθηλωμένοι σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και καντηλιού που προσπαθεί να εγκαταλείψει τη γλώσσα και να εκτοξευθεί προς κάθε ενδιαφερόμενο, η συμπαθέστατη κατά τα άλλα Δήμητρα ήτανε μες στην τρελή χαρά.
Στο δίωρο των μαθηματικών, πρέπει να επανέλαβε τη λέξη "πανέμορφα" γύρω στις πέντε δισεκατομμύρια φορές χωρίς το ΦΠΑ.
Πάντα ήμουν λάτρης των μαθηματικών, αλλά αυτά τα συγκεκριμένα δεν ήταν και τόσο πανέμορφα.
Όπως ήταν λογικό, ή μπορεί και να μην ήταν γιατί τα πράγματα που μου φαίνονται εμένα λογικά δε φαίνονται πάντα στους άλλους και βάις βέρσα που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι, το πειραχτήρι μέσα μου ξύπνησε κι αποφάσισα σε όλο το υπόλοιπο μάθημα να την αποκαλώ Πανέμορφη.
Δεν έδειξε να πειράζεται, κάτι που στην αρχή θεώρησα θετικό δείγμα, αλλά μετά ήρθε ένα πολύ αρνητικό δείγμα.
Κι αυτό ήταν ότι σηκώθηκε μέσα στη μέση του μαθήματος και έφυγε να πάει να μιλήσει με το αγόρι της.
Το οποίο δε μου το είπε η ίδια, βέβαια, αλλά η κοπελίτσα που καθόταν δίπλα της (και δεν είναι και τόσο γαμησάμπλ).
Πανέμορφα, ε;
Oh, well.
Take me down to the friendzone city, where the grass is green and the girls are pretty.

Αν το παραχέσω με τους Guns N' Roses σε αυτή την εγγραφή, παρακαλώ πολύ να μου το επισημάνετε.
Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013: Συναδελφικές αντιπαλότητες
Εμείς οι μηχανολόγοι έχουμε δύο διαφορετικούς μαθηματικούς, που μας κάνουν δύο διαφορετικούς κλάδους των μαθηματικών (συγκεκριμένα γραμμική άλγεβρα και συναρτησιακό λογισμό), και έχουν δύο διαφορετικά βιβλία, ένα για κάθε κλάδο. Κι εμείς, χάρη στο υπέροχο ελληνικό σύστημα, έχουμε το δικαίωμα να διαλέξουμε ένα και μόνο από αυτά.
Πανέμορφα, ε;
Και οι δύο, πάντως, φαίνεται πως επιζητούν να τραβήξουν την προσοχή του ακροατηρίου τους με ευρηματικούς τρόπους. Την προηγούμενη Τετάρτη η καθηγήτρια της γραμμικής άλγεβρας έταξε μία μονάδα παραπάνω σε όποιον της απαντήσει την άσκηση.
Αυτή την Τετάρτη, ο καθηγητής των συναρτήσεων, βάζοντάς μας μια άσκηση στις έξι κι εικοσπέντε, ενώ είχε υποσχεθεί ότι θα μας αφήσει εξίμιση γιατί μας έφαγε το διάλειμμα και κάναμε σερί, κι αφού έβλεπε ότι όλοι κοιτούσαμε τα παπούτσια μας σαν κάποιο σπυριάρικο δωδεκάχρονο που προσπαθεί να εξομολογηθεί τον έρωτά του στην κοπέλα που του αρέσει σε κάποιο πάρτι γενεθλίων που τον κάλεσε ένα άλλο, πιο δημοφιλές παιδάκι (αλλά μόνο επειδή του είπε η μαμά του "κάλεσε και τον καημένο τον Κωστάκη, κρίμα είναι το παιδί"), μας είπε ότι "στους ηλεκτρολόγους δίπλα που έκανα την ίδια ερώτηση τη λύσανε".
Αυτό ήταν πρόκληση.
Καλύτεροι είναι οι ηλεκτρολόγοι από εμάς;
Επειδή έχουν υψηλότερη βάση;
Και υψηλότερο βαθμό πρώτου;
Κλάιν μάιν! Εμείς οι μηχανολόγοι είμαστε πιο ωραίοι.
Κι έτσι, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, άρχισαν διάφοροι από όλες τις άκρες της αίθουσας να πετάνε ο ένας μετά τον άλλον τις ολοένα και πιο ανεδαφικές προτάσεις τους για το πώς θα λυθεί η άσκηση.
Και τελικά μια κοπελίτσα είπε τη σωστή.
Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά σε ένα τμήμα με εκατό άντρες και δέκα κοπελίτσες, συνεχώς οι κοπελίτσες δίνουν τις σωστές απαντήσεις. Κι αυτό δεν είναι καλό σημάδι.
Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013: Halloween
Ξαφνικά, κι εκεί που όλα ήτανε ωραία και ήσυχα κι ο καθένας κοιτούσε τη δουλειά του, η Πολυτεχνική του Αούθ τηλεμεταφέρθηκε ως δια μαγείας στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Ή τουλάχιστον έτσι άφηνε τους άλλους να πιστεύουν.
Εμένα δηλαδή, γιατί αντίκρισα κάτι τύπους να αναρτούν στους τοίχους αφίσες για το Halloween party της Πολυτεχνικής.
Θα ορκιζόμουν ότι δε γιορτάζαμε το Halloween στην Ελλάδα τις τελευταίες πέντε χιλιάδες χρόνια, αλλά δε γαμιέται.
Το ίδιο βράδυ, ειρήσθω, επέλεξε και η ΔΑΠ για να διοργανώσει κι άλλο πάρτι, αυτή τη φορά μόνο για εμάς τους πολυτεχνίτες κι ερημοσπίτες, ωθούμενη προφανώς από την τεράστια επιτυχία του προηγούμενου.
Για να σας δώσω να καταλάβετε πώς ήταν το κλίμα στο προηγούμενο πάρτι της ΔΑΠ, στο οποίο σαν καλός μαλάκας που είμαι πήγα, και σαν καλός μαλάκας που είναι πήγε κι ο Γρηγόρης, ήταν κάτι σαν αστικό λεωφορείο στις δύο η ώρα το μεσημέρι, αλλά με πολύ χειρότερη μουσική.
Όχι και τρομερό περιβάλλον για να βρει κανείς γκόμενα.
Ήταν σαφώς μια δύσκολη επιλογή, αλλά εν τέλει νομίζω ότι διάλεξα τον πιο σωστό τρόπο να περάσω τη νύχτα του Halloween.
Έκατσα σπίτι.
Τι θέλατε; Ήμουν κουρασμένος. Είχα τρίωρο εργαστήριο σχέδιο και κάθε τρεις και λίγο γυρνούσε η Δήμητρα και με ρωτούσε πώς θα κάνει αυτό και πώς θα κάνει εκείνο.
Μπας κι αυτό είναι θετικό σημάδι;
-Ναι, πολύ. Κάτσε τώρα και μην κουνιέσαι πολύ, γιατί μπορεί κατά λάθος να πηδήξεις έξω απ'το friendzone και αυτό δεν το θέλουμε.
Ασταδγιάλα ρε. Εγώ φταίω που ασχολούμαι μαζί σας.
-Τα θέλει ο κώλος σου, αγόρι μου.
Ναι, τα θέλει.
Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013: Welcome to the Μηχ-Μηχ, we've got fun and games

Oκ, τώρα πλέον και επισήμως το έχω παραχέσει με τους Guns N Roses, αλλά αφενός δεν μπορώ να φανταστώ τρόπο να χώσω κι άλλο τραγούδι, αφετέρου ταίριαζε, γιατί σήμερα το υπερήφανο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του ΑΜΣΤΑΔΠΘ (Αριστοτελείου Με Σήμα Τον Άγιο Δημήτριο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης) έκανε εκδήλωση υποδοχής πρωτοετών.
Συγκεκριμένα, μπαίνει μέσα ο κύριος πρόεδρος του τμήματος φορτσάτος, και αρχίζει να μας κάνει την παρουσίασή του με φωνή και ύφος "θα σας γαμήσω όλους, πουτανάκια", παρεκκλίνοντας κάθε τρεις και λίγο από την περιγραφή του τι είναι Μηχ-Μηχ και λοιπά για οργισμένα σχόλια τύπου "αυτά δε σας τα λένε όμως στα κανάλια" και "ευτυχώς που κατέρρευσε το αντιπαραγωγικό και παρασιτικό ελληνικό σύστημα".
Αμέσως μετά από τον επαναστάτη πρόεδρο, σηκώθηκε να μας πει το κομμάτι του κι ο διευθυντής του Ενεργειακού Τομέα, ο οποίος ήταν ένας μειλίχιος, καλοσυνάτος μπαρμπούλης, που όλοι θα θέλαμε να είχαμε για παππού, και όλη την ώρα αντήλλασσε κάτι χαριτωμενιές, κάτι φιλοφρονήσεις και κάτι ψιλοσπόντες με τον πρόεδρο, σαν να βλέπεις παντρεμένο ζευγάρι ένα πράμα.
Αλλά βέβαια ο μπαρμπούλης δεν ήταν παντρεμένος με τον πρόεδρο. Αυτό το μάθαμε όταν άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνό του. Το σήκωσε, είπε τις δύο λέξεις "δεν μπορώ" πριν το κλείσει, και στη συνέχεια μας είπε "Βασικός κανόνας: πάντα απαντάς το τηλέφωνο όταν σε παίρνει η γυναίκα σου".
Αυτό ήταν αρκετό για να λυθεί όλη η αίθουσα στα γέλια.
Μετά παρέλαβαν οι διευθυντές των άλλων δύο τομέων του τμήματος, οι οποίοι δεν είχαν τόσο ενδιαφέρον. Και οι τέσσερις ομιλητές, πάντως, δεν παρέλειψαν να αναφέρουν ότι είμαστε το καλύτερο τμήμα Μηχ-Μηχ της Ελλάδας και το καλύτερο πολυτεχνικό τμήμα του ΑΜΣΤΑΔΠΘ.
Εσάς περιμέναμε να μας το πείτε.
Αφού είμαι κι εγώ μέσα.
Από την πολλή δε χαρά που μας υποδεχτήκανε, ξέχασα τα κλειδιά μου στο σπίτι και μετά νόμιζα ότι τα έχασα στο δρόμο.
-Θωμά, μια λέξη έχουμε να σου πούμε γι'αυτό.
Για πέστε.
-Δήμητρα.
Γαμιέστε.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας κάνει ο μαθηματικός την ίδια ερώτηση που έκανε στους ηλεκτρολόγους, αυτοί την ξέρουν κι εσείς δεν την ξέρετε.

27 σχόλια:

  1. Σε ματιάξανε. Η επιστήμη έτσι λέει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μ'αρέσει η επιστημονικότητα της ανάλυσής σου.

      Διαγραφή
  2. αυτό το "ΑΜΣΤΑΔΠΘ" μου έμοιαζε με "άμε να πάτε στο διάλο....Άμστερνταμ"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης φημολογείται ότι ήταν η τελευταία λέξη που εκστόμισε ο Τζένγκις Χαν πριν πεθάνει.

      Διαγραφή
    2. νομίζω ότι υπάρχει κάποια σχέση που δεν την εντοπίζω μεταξύ του Τζένγκιζ Χαν και του Άμστερνταμ......ααααα ναι, τώρα θυμήθηκα.....ο Τζένγκιζ Χαν δεν πήγε ποτέ στο Άμστερνταμ!!!

      Διαγραφή
    3. Μα, βέβαια. Ήταν προφανές.

      Διαγραφή
    4. Οι ηλεκτρολόγοι το ήξεραν!

      Διαγραφή
    5. Σκατά ήξεραν οι ηλεκτρολόγοι.

      Διαγραφή
    6. Tommy, έγραψες

      Εγώ θα ήθελα να μάθω τι έγινε με τη Γιούλη και στη βάρεσε (απ το προηγούμενο επεισόδιο - τα απόλαυσα όλα μαζί) αλλά θα μείνω με την απορία και είμαι άνθρωπος με ήθος και δεν πιέζω τους άλλους...)

      Διαγραφή
    7. Και πολύ καλά θα κάνεις.

      Διαγραφή
  3. Μην απογοητεύεσαι!!Εχεις ακόμα χιλιάδες χλμ να περάσεις μέσα από τις βαθειές σήραγγες της Μόρια...εμ του friendzone ήθελα να πω για να μάθεις!Χαλλλλλλαρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά που έχουμε κι εσένα για ενθάρρυνση.

      Διαγραφή
    2. Να σαι καλά,ότι μπορώ κάνω και εγω!:p

      Διαγραφή
    3. Άμα έκανες ό,τι δεν μπορούσες θα είχαμε πρόβλημα.

      Διαγραφή
  4. Και τα άλλα parts θα έχουν Guns N' Roses; (τρολάρισμα)



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπα, όχι. Την επόμενη φορά λέω να βάλω Van Halen, για να τσιτώσω το Γρηγόρη.

      Διαγραφή
  5. Στο Γρηγόρη άρεσε η μουσική του Vogue. Αλλά μάλλον δεν έπαιξε Guns n' Roses,οπότε γι' αυτό εσένα σου φάνηκε χάλια. :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τους Guns N'Roses σχεδόν όσο και σένα (γιατί σαν κι εσένα τίποτα).

      Διαγραφή
    2. http://www.youtube.com/watch?v=ateQQc-AgEM

      Διαγραφή
    3. Ω,ρε μπουγατσούληηηη. ♡

      Διαγραφή
    4. Όταν γίνομαι έτσι ρομαντικούλης είμαι και γαμώ.

      Διαγραφή
  6. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΟΛΥ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ :
    http://stefanosmedia.blogspot.gr/2013/11/blog-post_5279.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιατί FZ (Friendzone) ρε μαλάκα; Ίσα ίσα, που δε σε είπε για το αγόρι της! Αυτό όχι απλά δεν είναι κακό σημάδι, είναι θετικό - φάκιν- σημάδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω αν βλέπεις Κλεμμένα Όνειρα, αλλά νομίζω ότι σε ενδιαφέρει πολύ να μάθεις τι θα γίνει στα επόμενα επεισόδια.

      Διαγραφή
    2. Θα με πιστέψεις αν σε πω ότι είχα τσαντιστεί τόσο που του έγραψα απάντηση; Τελικά, βέβαια, δεν τη δημοσίευσα, κρατήθηκα, γιατί έχουμε κι ένα ηλεκτρονικό κούτελο, τέλος πάντων!

      Διαγραφή
    3. Ε, ναι. Τι θα λέει κι ο κόσμος. Τι θα λέει κι η κοινωνία.

      Διαγραφή

Ξέρετε, πολλές φορές συμβαίνει τα σχόλια να είναι ακόμη πιο έξυπνα, εύστοχα ή ουσιαστικά από την εγγραφή καθεαυτή. ΟΧΙ ΕΔΩ. Αν σας έρθει καμιά εξυπνάδα, κρατήστε την για τον εαυτό σας.