Το μεγάλο λεξικό της μουσικής

"Ωχ, άρχισε πάλι τις μαλακίες με τα λεξικά, πάμε να την κάνουμε", σας ακούω ήδη να λέτε από μέσα σας ή και κάποιοι απ'έξω σας. ΣΚΑΣΜΟΣ ΖΑΓΑΡΙΑ! Τέσσερα Φι για ανυπακοή, κι άλλα τέσσερα γιατί έτσι γουστάρω. Θα το διαβάσετε όλο. Και θα σας αρέσει κιόλας.

• Άιρον Μέιντεν: Συγκρότημα του οποίου τα τραγούδια πρέπει να ακούει τουλάχιστον διακόσιες φορές την ημέρα κάθε επίδοξος σατανιστής μέχρι η μαμά του να έρθει να τον πάρει από το νηπιαγωγείο.
• Ακορντεόν: Όπλο που θα έπρεπε να είχε απαγορευτεί από τις συνθήκες της Γενεύης, του Σένγκεν και του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, το χρησιμοποιούν εναντίον των αυτιών μας με μεγάλη επιτυχία τυφλοί, γύφτοι και ο Γουίρντ Αλ.
• Άξελ Ρόουζ: Ο τύπος που όλοι σου τα πρήζουν ότι είναι μέγας και γίγαντας και πρέπει να τον αφήσεις να σου κάνει παιδάκι απ'τον κώλο, αλλά τελικά τ'αρχίδια μας κουνιούνται.
• Βιολί: Όργανο πολλαπλών χρήσεων. Μερικοί το χρησιμοποιούν για να παίζουν κλασική μουσική, κάποιοι άλλοι για να παίζουν ρομαντικές μπαλάντες για τις γκόμενες, άλλοι για να ζητιανεύουν σε σταθμούς τρένων και κάποιοι για να το σπάνε σε κεφάλια ανεπιθύμητων.
• Γιουροβίζιον: Ιβέντ διοργανούμενον άπαξ ανά έτος, κατά το οποίο νεαραί ιερόδουλοι συνοδευόμεναι από νεαρούς ευρύπρωκτους διαγωνίζονται εις την ευγενή τέχνη του ποίος μπορεί να φονεύσει αποτελεσματικότερα την μουσικήν εντός τριών πρώτων λεπτών της ώρας.
• Δημοτικά: Μουσικό ιδίωμα που συναντάται ανά την Ελλάδα, παίζεται ιδιαίτερα σε γάμους, λαϊκά πανηγύρια σε χωριά και στην Επταετία. Έχει τιμηθεί από μεγάλους καλλιτέχνες όπως η Έφη Θώδη, ο Γιώργος Μάγκας και η Φιλιώ Πυργάκη.
• Εβανέσενς: Συγκρότημα του οποίου η τραγουδίστρια νομίζαμε για είκοσι λεπτά ότι είναι ωραία, και επίσης βασικό στοιχείο που χρησιμοποιούν stealth mode σκυλούδες όταν προσπαθούν να πείσουν μεταλά ότι είναι κι αυτές μεταλούδες κι άρα αξίζουν να τις γαμήσει.
• Έιμι Γουάινχαουζ: Πρεζάκι στο τελειωτικό στάδιο της κατάντιας, που δεν μπορεί όχι απλά να ζητιανέψει σε λεωφορείο, αλλά απλά σέρνεται γύρω γύρω, περιμένοντας κάποιον να τον πάει στο ρίχαμπ ή την ηπατίτιδα να τον απαλλάξει απ'τη μιζέρια του.
• Έντεχνο: Κάτι που το νόημά του είναι πολύ βαθύ, τόσο βαθύ που αν επιχειρήσεις να σκάψεις μέσα του πρώτα θα βρεις πετρέλαιο και μετά το νόημα (φήμες που θέλουν την Αμερική να ετοιμάζεται να εγκαθιδρύσει τη δημοκρατία στο έντεχνο κρίνονται αναληθείς).
• Ηχοσύστημα: Αυτό που βάζει στο αυτοκίνητό του όρθιο δίποδο θηλαστικό θεωρώντας ότι έτσι θα βρει γκόμενα, και περνάει κάτω από το σπίτι μου τα μεσημέρια παίζοντας Γονίδη σε ένταση "ΠΧΙΟ ΤΕΡΜΑ ΔΕΜΠΑΕΙ ΛΑΙΜΑΙ!". Άμα έρθω ρε καραγκιόζη σπίτι σου και στήσω ηχεία και βάζω όλη μέρα το Black Album στο ριπίτ θα σ'αρέσει, γαμώ την κολυμπήθρα που σε βαφτίζανε;
• Ίντι: Είδος μουσικής που δεν είναι για τον πολύ τον κόσμο που τρώει κουτόχορτο, αλλά μόνο για τους ψαγμένους που συχνάζουν στο Γκάζι και δεν τρώνε κρέας γιατί κάνει κακό στην υγεία αλλά καπνίζουν δύο πακέτα την ημέρα. Ειδικά ο πολύ μυημένος σε τέτοιου είδους ακούσματα ονομάζεται και Αρχίντι.
• Κατσιμίχας: Τύπος που ανατομικώς θυμίζει άνδρα, ο δε ψυχισμός του όμως είναι παρόμοιος με γυναίκα που έχει περίοδο εδώ και εικοσιπέντε χρόνια. Αν τον κοιτάξετε πολύ καλά, θα διαπιστώσετε στο μάτι του αυτό το δάκρυ που δεν λέει να τρέξει.
• Κιθάρα: Όργανο με έξι χορδές, θεωρείται από πολλούς ως το μαγικό ραβδί που θα κάνει όλες τις γκόμενες να θέλουν να κάτσουν πάνω στο όργανο με την καμία χορδή.
• Κλαρίνο: Όργανο πνευστό, μοναδικής χροιάς και αξεπέραστης ηχητικής απόλαυσης, ακούγεται από άριστους δεξιοτέχνες στα λαϊκά πανηγύρια της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, αλλά και από τον Καλαμάρη. Καταχρηστικά χρησιμοποιείται και σαν συνώνυμο της πεολειχίας.
• Κουτσουμπιλό: Αυτό που συμβαίνει όταν βλάχαρος Έλληνας ακούει τραγούδι με ξενόγλωσσους στίχους, αλλά αδυνατεί να καταλάβει ότι αυτές οι λέξεις κάτι σημαίνουν στην άλλη γλώσσα, οπότε απλά τα αποδίδει με μια ανύπαρκτη λέξη που του κάθεται ωραία στο αυτί.
• Λαϊκεβέρτζιν: Νεαρά από τίμιο λαϊκό σπίτι η οποία κρατά παρθενιά μέχρι το γάμο, τουλάχιστον από μπρος (η ταχεία αμαξοστοιχία Αθήνα-Κατάκωλο αναχωρεί σε πέντε λεπτά από την αποβάθρα τρία. Όσοι πιστοί προσέλθετε).
• Λάι-λάι-λάι: Επίσης πολύ συχνά απαντώμενο και σαν "νάι-νάι-νάι" ή απλά "να-να-να", είναι αυτό το μικρό lifesaver που επιστρατεύεις όταν τραγουδάς και ξαφνικά ο εγκέφαλός σου αρχίζει να λειτουργεί σαν τα Γουίντοουζ και δε θυμάσαι τους στίχους.
• Λέιντι Γκάγκα: Κοπελιά που ντύνεται σαν καρνάβαλος έχοντας την εντύπωση ότι θα προκαλέσει, και τελικά όντως προκαλεί, τον γέλωτα από όπου περνάει.
• Λέμμυ Κιλμίστερ: Ο μεγαλύτερος γαμιάς ανά τους αιώνες, καπνίζει σαν φουγάρο, πίνει σαν νεροχύτης, έχει παίξει ξύλο με τον Βρασίδα Λι κι έχει επιζήσει, έχει κολλήσει του κόσμου τα αφροδίσια κι έχει φτάσει εκατόν ογδονταδώδεκα χρονών ο πούστης.
• Λόουντ: Όταν το παιδί σου που παίρνει συνέχεια είκοσι μια φορά γράψει πέντε στην Έκθεση, ή όταν ο φούρναρης που εδώ και χρόνια εμπιστεύεσαι μια μέρα σου πουλήσει ψημένα σκατά αντί για ψωμί, τότε έχουμε ένα Λόουντ. Η συνέχεια είναι είτε ανάκαμψη, είτε (πολύ πιο συχνά) Ριλόουντ.
• Μάικολ: Κάποιος που είναι τρομερά γαμηστερός στον τομέα που ασχολείται, όμως, αλίμονο! Η έκλυτη ζωή θα του τα στοιχίσει όλα, και θα καταλήξει σαν φάντασμα του εαυτού του, να περιπλανιέται στα λεωφορεία και να ζητάει μισό ευρώ να πάρει μια τυρόπιτα.
• Μαντόνα: Γυναίκα ηλικίας πενηνταφεύγα, η οποία δεν έχει καταλάβει ότι γέρασε και εξακολουθεί να κάνει τις ίδιες μαλακίες που έκανε στα νιάτα της. Συνώνυμο: Άννα Βίσση.
• Μαπουναπάο: Πόλη της νοτιοδυτικής Μποτσουάνας, στην οποία, σύμφωνα με τον Θέμη Αδαμαντίδη, καταλήγουν όσοι άντρες αγάπησαν πολύ, μα τα αισθήματά τους κατέληξαν στον κουβά, σαν δελτίο που πόνταρε διπλό το Μπαρτσελόνα-Ηρακλής Ψαχνών.
• Μέταλ: Για κάποιους τρόπος ζωής, για άλλους μουσικό ιδίωμα, για κάποιους τρίτους παιδική ασθένεια, και για όσους ξέρουν την αλήθεια το μυστικό όπλο με το οποίο ο Πολέμαρχος θα ελευθερώσει τον κόσμο από τους Εβραίους.
• Μετάλικα: Ο θρύλος λέει ότι κάποτε αυτό το συγκρότημα ήταν το εκλεκτό του θεού, ο βασιλιάς που με τον κεραυνό του κυβερνούσε όλο το θρας βασίλειο...μέχρι που ένα Σάββατο βράδυ με πανσέληνο τους δάγκωσε μια ραδιενεργή αδερφή κι έκτοτε είναι πιο πουστέοι κι απ'τον Τομ Σέλεκ...εντάξει, κύριε Μάστερ; Ικανοποιήθηκες τώρα; Τι άλλο πρέπει να κάνω πια για σένα; Μήπως να σου στήσω και κωλαράκι δηλαδή;
• Μικ Τζάγκερ: Τύπος που ήτανε συμμαθητής με τον Ιουστινιανό κι αργότερα είχε για γκόμενα την Αικατερίνη των Μεδίκων, όμως παρ'όλα αυτά συνεχίζει να γαμά (με Βιάγκρα) και να δέρνει (με τη μαγκούρα του).
• Μιχάλης Χατζηγιάννης: Κρυφόπουστα που επιστρατεύει ευπαρουσίαστο θηλυκό για να παριστάνει τη γκόμενά του και να μην καρφωθεί στους γύρω του.
• Μπετόβεν: Διάσημος κουφός συνθέτης, διάσημος κινηματογραφικός υπερμεγέθης σκύλος, κι εναλλακτικά τύπος που νομίζει ότι παίζει μουσική εφάμιλλη του Μπετόβεν αλλά στην πραγματικότητα αντί για εγκέφαλο έχει μπετό.
• Μπιγιονσέ: Πλάσμα που είναι το ανθρώπινο ισοδύναμο του να τρως δύο ταψιά παστίτσιο, εφτά κιλά μερέντα και να τα ξεπλένεις με το ουίσκι που έφτιαξε ο Johnny Walker κατόπιν ειδικής παραγγελίας από τον Τσακ Νόρις.
• Μπίλι Τζιν: Θρυλική κιουρία η οποία με απύθμενο θράσος πήγε να φορτώσει το μπασταρδάκι της στον Μάικολ (βλ.λήμμα), λες και ήταν κανένας Πασχάλης να ούμε. Κατ'επέκτασιν, κάθε πήδημα της μιας βραδιάς που σου'ρχεται μετά από εννιά μήνες και σου λέει "Κώστα, από εδώ το παιδί σου".
• Μπίμπερ: Το σιχαμερό εκείνο μετροσέξουαλ που για κάποιο λόγο κάνει θραύση στις γκόμενες εκείνες που η ηλικία τους είναι ίση με το IQ τους.
• Μπλιαχ μέταλ: Μουσική που θέλει να συγκαταλέγεται στο μουσικό ιδίωμα-παιδική ασθένεια-τρόπο ζωής-μυστικό όπλο που λέγεται μέταλ, αλλά στην πραγματικότητα δεν κάνει ούτε για να κρεμάσεις το CD στο μπαλκόνι για να διώχνει τα πουλιά.
• Μπόνο: Άνθρωπος μίζερος, καταθλιπτικός και ελεεινά κλαψομούνης, που μεταφέρει την συναισθηματική του κατάσταση και στους γύρω του κάθε φορά που μπαίνει σε ένα δωμάτιο.
• Μπρίτνεϊ Σπίαρς: Γυναίκα που ό,τι έχει καταφέρει στη ζωή της δεν οφείλεται πουθενά αλλού παρά στην ικανότητά της να ανυψώνει ψωλές στον αέρα.
• Νίκος Βουρλιώτης: Ο ανελέητος φλώρος, κάτοικος Πανοράματος, απόφοιτος Κολεγίου και τα λοιπά που νομίζει ότι είναι μάγκας επειδή μια φορά πήγε σε μια πορεία και φώναξε "Ο Λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά".
• Νιρβάνα: Η κατάσταση ψυχικής ηρεμίας και ευφορίας που θα νιώσουμε όλοι μαζί όταν μερικοί μερικοί καταλάβουν ότι το Νέβερμαϊντ ΔΕΝ είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει βγει στην ιστορία της ύπαρξης.
• Νταλάρας: Αυτός που κανείς δεν τον κάλεσε αλλά παρ'όλα αυτά κάθε φορά που προσπαθείτε να περάσετε καλά θα έρθει να πει την αυτάρεσκη μαλακία του με ύφος δέκα χιλιάδων καρδιναλίων.
• Ντέιβ Μαστέιν: Τύπος κομπλεξικός που, επειδή κάποιος κάποτε έκανε το σφάλμα να τον απορρίψει, αφιερώνει όλη τη ζωή του στο να του αποδείξει ότι έκανε λάθος. Κι ο Χίτλερ τέτοιος ήτανε. Αμέ.
• Ντίσκο: Κάτι που είναι υπερβολικά ξεπερασμένο, απαρχαιωμένο, νεκρό σαν να λέμε, όπως οι βιντεοκασέτες, οι γραφομηχανές και ο τηλέγραφος. Επίσης, μουσικό είδος που είναι πιο νεκρό κι απ'τη ντίσκο.
• Ντιτζέι: Αυτός που νομίζει ότι κάνει κάτι πρωτότυπο και δημιουργικό, αλλά στην πραγματικότητα πληρώνεται για να πατάει κουμπιά και να την πέφτει σε ξεκώλια.
• Ντραμς: Επίσης τύμπανα ή κλαπατσίμπαλα, αποτελούν βασικό μέρος της σύγχρονης ποπ και κυρίως ροκ μουσικής και επίσης εγγύηση ότι ο χειριστής τους δε θα γαμήσει πριν βγάλουν οι τσιπούρες πόδια.
• Ξι Φαλτσόρε: Νότα στην οποία μπορεί να τραγουδήσει ο καθένας, γι'αυτό και απαντάται ιδιαίτερα συχνά σε σπάνιες ηχογραφήσεις σε μπανιέρες και βραδιές καραόκε (που ακόμα και όλες οι άλλες ανωμαλίες να μην υπήρχαν, μόνο γι'αυτό αξίζει να φάνε οι Γιαπωνέζοι την τρίτη).
• Ούλριχ vs Νάπστερ: Παναθηναϊκός vs Ολυμπιακός, Σύριζα vs ΝΔ, Πελέ vs Μαραντόνα, Ομπάμα vs Ρόμνεϊ, Χριστιανοί vs Λιοντάρια, Γκρόουβ Στρητ vs Μπάλας, πώς το λένε ρε παιδί μου;
• Πειρατεία: Θεωρητικά είναι αυτό που σκοτώνει τη μουσική, αλλά πρακτικά τη μουσική πλέον τη σκοτώνουν οι ίδιοι που τη βγάζουν, οπότε δεν μπορείς να σκοτώσεις κάτι που είναι ήδη σκοτωμένο, εκτός αν η μουσική είναι ζόμπι και άι σιχτίρ, μπερδεύτηκα.
• Περιοδικό Πίστα: Η Βίβλος του σωστού λάτρη της καλής δημοτικής και λαϊκής μουσικής. Αν ο καλλιτέχνης δεν έχει βρεθεί ποτέ στο Περιοδικό Πίστα, απλά δεν τον ακούμε!
• Ραπ: Αυτό που καταλήγει να κάνει κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με τη μουσική αλλά είναι ανίκανος να τραγουδήσει, να παίξει κιθάρα, ντραμς, μπάσο, πλήκτρα, μπουζούκι, κλαρίνο ή να πουλάει εισιτήρια στο Τεραβάιμπ. Εκτός κι αν είναι μαύρος ή ο Έμινεμ, οπότε συγχωρείται.
• Ρέγκε: Μουσική που εφηύρε η ΕΚΧΤ (Ένωση Καπνιστών Χασίς Τζαμάικας). Η ονομασία της μουσικής προέρχεται από το γεγονός ότι ήταν τόσο μαστουρωμένοι που είναι να τους κλαίνε και οι ρέγκε.
• Ρεντ Χοτ Τσίλι Πέπερς: Είδος πιπεριάς που για κάποιο λόγο φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αγαπητό στην Καλιφόρνια.
• Ρικ Άστλεϊ: Ο συμπαθής κατά τ'άλλα τύπος αυτός που, εκεί που όλα πάνε καλά και νομίζεις ότι θα παιχτεί μια καλή φάση, πετάγεται μπροστά σου σαν την πούτσα και μένεις με το ΑΚ-47 εκατοστά στο χέρι.
• Ροκ: Αυτό που νομίζει ότι παίζει όποιος πιάνει για πρώτη φορά στα χέρια του ηλεκτρική κιθάρα.  Το όνομα βγήκε επειδή είτε σε πέτρες μιλάς είτε σε αυτόν που νομίζει ότι παίζει ροκ, ένα και το αυτό.
• Σάκης Κουβάς: Κάποιος που νομίζει ότι είναι ωραίος και ότι όλες οι γκόμενες σφάζονται για το ποια θα του πρωτοκάτσει, αλλά στην πραγματικότητα η μόνη γυναίκα που τον άφησε ποτέ να πλησιάσει τα βυζιά της ήταν η μάνα του.
• Σεβενεσιονάρμης: Τύπος που γρατζουνάει μια κιθάρα (βλ.λήμμα) για να του κάθονται οι γκόμενες κι αν του ζητήσεις να σου παίξει κάτι πιο περίπλοκο από το Seven Nation Army θα σε κοιτάει με το βαθύ βλέμμα της αγελάδας.
• Σερτζ Τανκιάν: Άνθρωπος, ίσως λίγο ψυχάκιας, ίσως όχι, του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι ότι η γλώσσα του πάει με τέτοια ταχύτητα που μπορεί να απαγγείλει όλη την Ιλιάδα σε σαράντα έξι δευτερόλεπτα, ενώ ταυτόχρονα στρίβει τσιγάρα.
• Σουήτ Χόουμ Αλαμπάμιας: Τύπος ή συγκρότημα που προσπαθεί εν έτει δύο χιλιάδες και δώδεκα να μιμηθεί τη ροκ μουσική των σέβεντιζ με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Απαντάται και σαν Xeplynyrd Skynyrd.
• Σπάεις Γκερλς: Παρέα γυναικών, συνήθως οι φιλενάδες της γκόμενάς σου, που τις βλέπεις και προτιμάς να πας και να ξυρίσεις τα αρχίδια σου με σκουριασμένο τσεκούρι παρά να μείνεις για ένα λεπτό ακόμα στον ίδιο χώρο μαζί τους.
• Τελευταία συναυλία: Κάτι που συμβαίνει πολύ πιο συχνά από ότι θα περίμενε κανείς να συμβαίνει μια τελευταία συναυλία.
• Τζαζ: Μουσικό ιδίωμα που εφηύραν κάποιοι μαύροι παίκτες σαξοφώνου με απώτερο σκοπό να αποκρύψουν το πόσο φάλτσα ακούγεται το όργανό τους.
• Τζάστιν Τίμπερλεϊκ: Ξαναδιάβασε το λήμμα Λέμμυ Κιλμίστερ, και φαντάσου το ακριβώς ανάποδο.
• Τζέι-Ζι: Τύπος γνωστός και σαν Ιωσήφ, γιατί παντρεύτηκε τη γυναίκα που έφερε στον κόσμο το παιδί του Θεού και είπε ότι είναι δικό του για να μην υποστεί η δικιά σου την κοινωνική κατακραυγή που επισύρει ένα ξώγαμο.
• Χάλφορντ: Ανθρώπινο ον με ιδιαίτερη ικανότητα στις αποτρόπαιες κραυγές, όπως σκατόμωρο που το έχει καταλάβει ο Σατανάς αλλά για κάποιο λόγο οι γκόμενες το βρίσκουν χαριτωμένο, πιτσιρίκι σε εμπορικό που η μαμά του δεν του πήρε την καινούρια Μπάρμπι, γύφτος με καρπούζια ή Μπαόκι στη θύρα τέσσερα.
• Χάους: Είδος μουσικής (λέμε τώρα) το οποίο εφηύραν οι Ρουμάνοι και είναι στην ουσία ένα μπιτ φτιαγμένο από Η/Υ, με ένα ξεκωλάκι ή ένα μετροσέξουαλ συνοδευόμενο από ξεκωλάκι να κάνουν ότι τραγουδάνε. Μήπως ήρθε η ώρα ο Βλαντ Τέπες να στραφεί στους συμπατριώτες του;
• Χοτ Ντογκ: Νεαρά ευπαρουσίαστος κορασίς που, αν και ξημεροβραδιάζεται στα μαγαζιά πέριξ της Ιεράς Οδού ακούγοντας ΛΕΠΑ και λοιπές θεάρεστες μελωδίες, την πέρναγες άνετα ένα χεράκι μίνιο για να μη σκουριάσει.
• Χριστιανικό μέταλ: Πώς λέμε Παναθηναϊκός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς, ένα πράμα;...αααυτό.
• Ψαραντώνης: Μέγας εκπρόσωπος της μουσικής της δοξασμένης Λεβεντογέννας, που εδώ που τα λέμε αποτελείται από τα ίδια τρία τραγούδια, απλά δεν το καταλαβαίνουν οι Κρητικοί γιατί είναι μονίμως σουρωμένοι με ρακές. Φήμες λένε ότι ο αοιδός σχεδιάζει να κάνει διεθνή καριέρα με το όνομα Fish Anthony.
• Ωδείο: Ίδρυμα στο οποίο άνθρωποι όλων των ηλικιών, των φύλων, των επαγγελμάτων και των πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων καταφεύγουν για να διδαχθούν την ιερή τέχνη της μουσικής. Όταν τα αποτελέσματα δεν είναι τα αναμενόμενα, λέμε ότι η κατάσταση είναι ωδείο καπέλο.

Αυτά, και να προσέξετε μη μπλέξετε με την άσπρη σκόνη και καταλήξετε να λέτε σε περαστικούς την υπέροχη ωδή "Ρε, ψηλέ, μήπως έχεις μισό ευρώ; Δεν είμαι πρεζάκι, δε ζητάω ελεημοσύνη, μια τυρόπιτα θέλω να πάρω, πρώτη φορά κάνω τράκα στη ζωή μου, μη με παρεξηγείς, ε;"

Υπερεκτιμημένα πράματα

Εντάξει, πολύ πρόλογο δε θέλει, πάμε ψητό γιατί βαριέμαι κιόλας.

• Tim Burton:
  Και δεν είμαι καν και πρωτότυπος. Συγγνώμη στους Mikeius, Ephee, Kathysteras κι όποιον άλλον πιθανότατα στο παρελθόν ασχολήθηκε με αυτό το ξέβρασμα της κοινωνίας, αλλά δεν μπορώ να το αφήσω έτσι. Δεν είναι ότι δεν περνάς καλά με τις ταινίες του, αλλά αν βάλεις δύο τυχαίες ταινίες του να παίζουν σε διπλανές οθόνες καταλήγεις να παίζεις βρες τις διαφορές. Βασικά ο τύπος αυτός μας πουλάει το γεροτζόβενο Τζόνυ Ντεπ να το παίζει τρελίτσα και να γίνονται τα κοριτσάκια συντριβάνια από την γκαύλα, σε ένα περιτύλιγμα τάχα μου γκοθίλας και δήθεν μου σκοτεινίλας για να μπορούμε να το παίξουμε και κουλτούρα, με πάρα πολλά ηλίθια τραγούδια. Αγαπητέ Τιμ, αν ήθελα να δω μιούζικαλ τότε πρώτον, θα ήμουν γκέι, και δεύτερον, θα διάλεγα κάποιον που να ξέρει να γράφει και μιούζικαλ. Παραδέξου το. Ήθελες να γίνεις Άντριου Λόιντ Γουέμπερ κι επειδή δε σ'αφήνανε βγάζεις τ'απωθημένα σου στο Εργοστάσιο Σοκολάτας. Ναι, ξέρω, χειρότερος από τον Μάικλ Μπέι δεν είναι, αλλά ο Μπέι έχει τη θέση που του αξίζει στον πάτο της τροφικής αλυσίδας (εκτός κι αν καταφέρετε να μου βρείτε κάποιον που γούσταρε κάποιο από τα Transformers για οποιονδήποτε άλλο λόγο από τη Μέγκαν Φοξ).
• Smart:
  Και περνάμε στην υπέρτατη αηδία. Δεν έχω απολύτως τίποτα εναντίον των μικρών αυτοκινήτων, ίσα ίσα που για τις γκόμενες και για μέσα στην πόλη κάτι Yaris, Panda, 107, C1 και i10 είναι μια χαρά αξιοπρεπέστατα. Αλλά αυτό εδώ το πράγμα είναι ο ορισμός του υπερτιμημένου. Δίνεις 10850 ευρώ για τη βασική μόνο έκδοση, η οποία είναι 1000 κυβικά, δεν περιλαμβάνει κλιματισμό ή ηλεκτρικά παράθυρα (στην Ελλάδα που πιάνει τριανταπέντε βαθμούς για πλάκα λέμε) και θα ήταν το πιο άσχημο πράγμα που στηρίζεται σε τέσσερις ρόδες αν κάποιος διεστραμμένος δεν είχε διανοηθεί το Fiat Multipla. Και χωράνε μόνο δύο άτομα! Θέλετε να μάθετε τι πραγματικά πληρώνει κανείς στο Smart? Όνομα. Τη μαμά Μερσεντές δηλαδή από πίσω. Αγαπητέ φίλε που σκέφτεσαι να αγοράσεις Smart, αν όντως έχεις πρόβλημα με το παρκάρισμα και θέλεις να λες στον κόσμο ότι μετακινείσαι με Μερσεντές, υπάρχει και πολύ απλούστερη και οικονομικότερη λύση:
  
  ...άντε, και καλές βόλτες.
• Friends:
  Ναι, ναι, ξέρω, ανακάλυψα πάλι την Αμερική, αλλά δεν μπορώ άλλο. Αυτό το σήριαλ είναι στην ουσία η Ρέιτσελ να μας λέει "Θέλω τον Ρος, όχι, δε θέλω τον Ρος, τώρα θέλω τον Ρος, αλλά τώρα δεν τον θέλω, ήμασταν σε διάλειμμα, παντρευτήκαμε στο Βέγκας, χωρίσαμε, τώρα δεν τον θέλω, μια βραδιά είναι μόνο, είναι ο πατέρας του παιδιού μου, τώρα τον θέλω, αλλά θέλω και τον Τζόι, αλλά τελικά θέλω τον Ρος, ναι, αυτό είναι που θέλω παρ'όλο που παραλίγο να τα τινάξω όλα στον αέρα", με λίγο ψυχαναγκασμό Μόνικας, βλακεία Τζόι, σαρκασμό Τσάντλερ και περίεργες συμπεριφορές από Φοίβη για γαρνιτούρα. Και τελικά της πήρε μόνο δέκα χρόνια για να συνειδητοποιήσει ότι τελικά θέλει τον Ρος! Ε, άι γαμήσου στην τελική κι εσύ κι ο Ρος, γιατί το τελικό αποτέλεσμα ήταν περίπου τόσο αστείο όσο ο Τσάρλι Μπράουν. Τώρα το γιατί το Σταρ επιμένει ακόμα να παίζει αυτό το πράγμα σε επανάληψη, εδώ ο ΑΝΤ1 παίζει ακόμα το Κωνσταντίνου και Ελένης, οπότε μου φαίνεται αρκετά δίκαιο.
• Ολυμπιακοί Αγώνες:
  Πώς γίνεται, ρε παιδάκι μου, κάθε τέσσερα χρόνια να ενδιαφέρεται ξαφνικά όλος ο κόσμος να δει ένα μάτσο ντοπαρισμένους μαύρους να κάνουν κύκλους μέσα σε ένα στάδιο; Θα σας πω εγώ. Δεν ενδιαφέρεται πραγματικά. Ή το βλέπει γιατί δεν έχει τίποτε άλλο να κάνει, ή το βλέπει με την ελπίδα ότι κάποιος θα φάει καμία τούμπα, κανένα ακόντιο θα προσγειωθεί σε κανέναν θεατή, κάτι τέτοιο. Οι πιο ενδιαφέρουσες φάσεις αυτών των αγώνων, για να καταλάβετε, ήταν οι πανηγυρισμοί αυτού που πήρε το χρυσό στη δισκοβολία και μία γκομενίτσα από την ομάδα ενόργανης της Αμερικής που, επειδή της έπεφτε λίγο το ασημένιο που πήρε, αποφάσισε να μιμηθεί τη δόξα της Τζούλιας Αλεξανδράτου τότε που ήταν ακόμα μια αθώα (λέμε τώρα) υποψήφια καλλιστείων, και το επικό στραβομουτσούνιασμά της θα είναι ό,τι πιο χοτ στο 9gag ...και για καμιά βδομάδα ακόμα. Κι ελπίζω να θυμάστε ακόμα τι ακριβώς κέρδισε η Αθήνα από την επιτυχημένη διοργάνωση των Αγώνων του 2004.
• Lana del Rey:
  Αυτή την κοπελιά πιθανότατα δε θα την έχετε ακούσει όσοι δεν έχετε το κακό συνήθειο να βλέπετε MTV και να ακούτε εμπορικά ραδιόφωνα. Και δε χάσατε και τίποτα. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι αυτοί οι χαζοχαρούμενοι, εν μέσω της θύελλας αηδιών σαν τη Nicki Minaj και τα συναφή, αποφάσισαν ότι για κάποιο λόγο η συμπαθής κατά τ'άλλα Lana είναι το next best thing που δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη. Και ιδού το αποτέλεσμα:
  Έχω δει πρεζάκια στο δρόμο με περισσότερη ζωντάνια από τη συμπαθή κατά τ'άλλα Lana. Έχω δει ανθρώπους σε νοσοκομείο στην πτέρυγα της μηχανικής υποστήριξης με περισσότερη ενέργεια και πάθος για ζωή από τη συμπαθή κατά τ'άλλα Lana. Αυτό το κομμάτι όχι απλά δεν είναι next best thing, αλλά θα μπορούσε να είναι εν δυνάμει δημόσιος κίνδυνος. Τι εννοώ; Φανταστείτε μόνο να οδηγεί κανείς σε αυτοκινητόδρομο και να παίξει στο ραδιόφωνο αυτό εδώ το πράγμα. Ύπνος στο τιμόνι, τσάκισμα σε μπαριέρες, καραμπόλα και τίτλοι ειδήσεων: "Νέο λουτρό αίματος στην άσφαλτο. Πότε θα κάνουν κάτι οι αρμόδιες αρχές;".
• Ηλεκτρονικό τσιγάρο:
  Το ηλεκτρονικό τσιγάρο, που λέτε, είναι η νέα καινοτομία που θα έκανε την στάθμη των θαλασσών να ανέβει κι άλλο εξαιτίας των μαύρων δακρύων που θα έχυνε ο Φίλιπ Μόρις για τα λεφτά που θα έχανε. Κι όπως ήταν φυσικό, όλοι οι βλαχοελληνάρες με το ατελείωτο επιχειρηματικό δαιμόνιο μυρίστηκαν καινούρια μπίζνα κι έτσι, σε κλάσματα δευτερολέπτου σχεδόν, έχουμε το φαινόμενο να περπατάς στο δρόμο και τα μαγαζιά με ηλεκτρονικό τσιγάρο να είναι πιο πολλά κι από τα άδεια. Και ποιο το αποτέλεσμα όλου αυτού του πανικού; Σήμερα, μετά από αρκετούς μήνες, έχω καταφέρει να εντοπίσω...και ένα άτομο που χρησιμοποιεί αυτό το υπέροχο και πρωτοποριακό προϊόν, ενώ ταυτόχρονα αν μαζεύαμε τις γόπες μόνο από τα πεζοδρόμια της Θεσσαλονίκης και τις σκορπίζαμε στα στρατόπεδα ανά τη χώρα, οι ψάρακες θα είχαν γόπινγκ να κάνουν μέχρι το 2045. Τι να κάνουμε; Αν δεν βάλει η κυβέρνηση snipers να πυροβολούν στο κεφάλι όποιον ανάβει τσιγάρο, ο Έλληνας δε θα εννοήσει να το κόψει.
• Χαλκιδική:
  Η Χαλκιδική είναι μία παραθαλάσσια περιοχή με αρκετές αξιόλογες παραλίες, κάποιες εξαιρετικές και άλλες τόσες που δεν κολυμπιούνται. Περίπου όπως κάθε άλλος παραθαλάσσιος νομός της χώρας δηλαδή. Μόνο που δε βλέπετε κανέναν άλλο παραθαλάσσιο νομό της χώρας στον οποίο κάθε καλοκαίρι να μετακομίζει όλη η γαμημένη Θεσσαλονίκη! Τι στο διάλο, η Πιερία δίπλα είναι με μια χαρά παραλίες κι ακόμα καλύτερα ξανθά. Φορ φακς σέηκ, μας βάλανε κοτζάμ Εγνατία να πιάνεις Ηγουμενίτσα σε τρεις ώρες και να βουτάς Ιόνιο, αυτοί εκεί, Χαλκιδική! Να πήζει κάθε Αύγουστο το σύμπαν! Κι άλλο και τούτο πάλι. Η Ελλάδα έχει καλοκαίρι από Μάιο μέχρι Οκτώβριο, αλλά προφανώς αν αποφασίσεις να πάρεις την άδειά σου κάποιον άλλο μήνα εκτός από τον Αύγουστο, ο Κθούλου θα εξοργιστεί τόσο πολύ από την αυθάδειά σου που θα ρίξει φωτιά να κάψει όλη τη χώρα (εδώ που τα λέμε πολλές φωτιές έχει εσχάτως...βρε λες;)
• Victoria Beckham:
  Πέρα από τις ατελείωτες γυναικάρες βλέπε Αντζελίνα, Μέγκαν, Μπιγιονσέ, Τζέι-Λο και προσθέστε παραδείγματα κατά βούληση, η βιομηχανία του θεάματος μας έχει χαρίσει απλόχερα και πάμπολλες ξεπλυμένες κρυόκωλες που νομίζουν ότι έχουν τα αρχίδια να γίνουν φαντασίωση για τους άντρηδους αλλά φυσικά τρώνε άκυρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μέχρι αρκετά πρόσφατα ήταν η Σκάρλετ Γιοχάνσον, αλλά η ερμηνεία της (ας πούμε) ως Black Widow στους Avengers της έδωσε άπειρους πόντους γαμησιμότητας. Έτσι αδιαμφισβήτητη νικήτρια του διαγωνισμού "Μις Μακρυπούλια της Αμερικής 2012" είναι αδιαμφισβήτητα η σύζυγος του Ντέιβ, γνωστού και σαν "Mikeius των γηπέδων" για την κίνησή του να αφήσει τους παπάδες που έκανε σε Μάντσα και Ρεάλ για να τρέξει στον τιτάνα του ποδοσφαίρου που λέγεται Los Angeles Galaxy που του έδιναν ακόμη πιο πολλά εκατομμύρια από όσα ήδη είχε. Αλλά πίσω στη Βίκυ. Είναι είδωλο λέει...μαλάκα, είναι εικοσιπέντε κιλά και αν βγει να περπατήσει καμία μέρα με αέρα θα πρέπει να φοράει παπούτσια με βαρίδια για να μην την πάρει και τη σηκώσει. Και το χρώμα του δέρματός της πιο πολύ στον Γκάρφιλντ παραπέμπει παρά σε άνθρωπο.
• Adele:
  Στην ποπ μουσική υπάρχουν τρεις μεγάλες κατηγορίες καλλιτεχνών: α) τα μιάσματα που δικαίως απολαμβάνουν της χλεύης του κόσμου, σαν την νεαρά πούστρα που λέγεται Τζάστιν, β)τα μιάσματα που ακόμα υπάρχει κόσμος που τα ακούει ευλαβικά, σαν κάτι Pitbull και Lil Wayne, και γ)τους κάπως ανώτερους ποιοτικά (σε σχέση με τον υπόλοιπο βούρκο) καλλιτέχνες οι οποίοι είναι εκεί που αξίζουν, κάπου στη μέση δηλαδή, σαν να λέμε Lady Gaga. Και μετά ήρθε το παχύσαρκο αηδόνι της Βρετανίας και όλοι πάθανε κοκομπλόκο. Ω, θεέ μου, τι θεϊκή φωνή, ω θεέ μου, υπέρτατη Adele, μάζεψε τα Grammy όπως πιθανότατα μαζεύεις τις πίτσες τα βράδια, ω θεέ μου, υπέρτατη Adele, φόρα αυτό το πλαστικό πέος και πάρε μας την παρθενιά από τον κώλο! Ναι, κοίταξε, δε θα ισχυριστώ ότι η δικιά σου δεν έχει φωνή, αλλά σαν να μου φαίνεται ότι όλο παίζει σε μια συγκεκριμένη θεματολογία ερωτικής απογοήτευσης με λίγο από χωρισμό. Σας θυμίζει κάτι;
  
  ...αλλά και πάλι, μπορεί να είναι ιδέα μου. Και ναι, παραλίγο να έπεφτα κι εγώ στην παγίδα της αν θυμάστε αυτό, αλλά ευτυχώς η V Svens μου άνοιξε τα μάτια.

Αυτά, και να προσέχετε μην ξεκινήσετε να πάτε στη Χαλκιδική και στο δρόμο τρακάρετε πάνω σε ένα Smart που το οδηγεί ο Τζόνυ Ντεπ.

17 Χρόνια Επιτυχίες

Ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα του 1995 όταν γεννήθηκα...
...ναι, ρε μαλάκες, έκανε χειμώνα μέσα στη μέση του κατακαλόκαιρου ειδικά για να γεννηθώ εγώ, τι ζόρι τραβάτε τώρα;
...τέλος πάντων ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα του 1995 όταν γεννήθηκα, και σήμερα, 17 χρόνια μετά, βλέπετε τα αποτελέσματα.
Όπως ίσως θα καταλάβατε, σήμερα είναι τα δέκατα έβδομα γενέθλιά μου, και γι'αυτό αποφάσισα να σας αποκαλύψω δεκαεπτά πτυχές από τη ζωή μου που δεν είχατε και καμιά ιδιαίτερη φαγούρα να μάθετε.

1. Εγώ που (δε) με βλέπετε, εκτός από άρχοντας των λέξεων, της ρητορείας και των μαριονετών, έχω καταφέρει επίσης να κερδίσω βραβεία και διακρίσεις σε διαγωνισμούς μαθηματικών, διαγωνισμούς φυσικής, διαγωνισμούς χημείας, διαγωνισμούς για τα πάντα, διαγωνισμούς για τα κοάλα, έχω πάρει Proficiency Cambridge με A, έχω έναν τοίχο στο δωμάτιό μου γεμάτο κορνιζαρισμένα βραβεία, διπλώματα, πτυχία και αριστεία, στην παρέλαση θα μεταφέρω την ένδοξη γαλανόλευκη στα στιβαρά μου μπράτσα χωρίς καν να έχω ανοίξει βιβλίο ολόκληρη χρονιά και μου έχει απονείμει τιμητική πλακέτα ο δήμαρχος της περιοχής. Αυτά τα ολίγα.
2. Παρ'όλα αυτά, κι ενώ πάντα το στυλό και το πληκτρολόγιο πιάνουν φωτιά, όταν είναι να ανοίξω το στόμα μου να μιλήσω κάτι παθαίνω (σε περιστάσεις που διακυβεύεται κάτι σημαντικό εννοείται, όχι όταν κάθομαι με τους τέσσερις συμμαθητές που με τσιτώνουν λιγότερο από τους υπόλοιπους σε ένα παγκάκι και λέμε μαλακίες). Αυτό συμβαίνει κυρίως σε προφορικές εξετάσεις, κάτι που εξηγεί πώς κατάφερα να πάρω Proficiency Cambridge με A και C στο Speaking. Επίσης, δεν έχω καταφέρει ποτέ να μιλήσω ανοιχτά σε γκόμενα, κάτι που εξηγεί γιατί δεν έχω γαμήσει ακόμα ούτε μηλόπιτα.
3. Κι εξαιτίας ακριβώς αυτής της, ηττοπάθειας να το πω; φοβίας να το πω; μαλακίας θα το πω, όποτε σταμπάρω κάποια που μ'αρέσει αρκετά κάνω ακριβώς αυτό που κοροϊδεύω. Γίνομαι καληνυχτάκιας. Δηλαδή όχι ακριβώς καληνυχτάκιας, γιατί ούτε για καφέ δε με προσκαλούν. Δηλαδή και σαν καληνυχτάκιας αποτυχημένος είμαι. Τέλος πάντων, όσα έλεγα τόσο καιρό (και θα συνεχίσω να λέω) για το γένος των μουνόδουλων, καληνυχτάκηδων και λοιπών μιασμάτων είναι μια μορφή συγκεκαλυμμένης αυτοκριτικής. Όσο για εσάς, το πιστό μου ποίμνιο, φασκελώστε ελεύθερα, αλλά από αύριο. Σήμερα θέλω να το γιορτάσω.
4. Από μικρό παιδάκι είχα ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική. Είχαμε ένα σετ πλήκτρα κι έπαιζα από το αυτί, χωρίς παρτιτούρα, διάφορα πράματα που άκουγα (τότε κυρίως Θεοδωράκη, Χατζηδάκι και λοιπούς έντεχνους που άκουγαν οι γονείς μου. Πολύ αργότερα το έριξα στη Lady Gaga). Μετά κάποια στιγμή βαρέθηκα, κυρίως γιατί είχα απογοητευτεί που δεν μπορούσα να παίξω με το δεξί και το αριστερό ταυτόχρονα, και το δώσαμε. Τώρα θα ήθελα να ξαναρχίσω, αλλά το πιο πιθανό είναι να καταλήξω στα ντραμς που είναι πιο εύκολα. Επίσης, όταν παίζω αέρινη κιθάρα, αν και δεξιόχειρας, μου βγαίνει πιο φυσιολογικό να πιάνω ταστιέρα με το δεξί και ηχείο με το αριστερό. Δεν ξέρω γιατί, και δεν ξέρω αν θα το έκανα και σε κανονική κιθάρα.
5. Επίσης έχω ιδιαίτερη σχέση και με την υποκριτική. Στην πέμπτη δημοτικού έκανα τον πρόεδρο ενός δικαστηρίου σε σχολική παράσταση (πρωταγωνιστικός ρόλος λέμε, όχι αστεία!) και φέτος έκανα τον Λύκο σε μια μάλλον περίεργη διασκευή της Κοκκινοσκουφίτσας που έφτιαξαν κάτι συμμαθητές, όπου ο Λύκος είναι προικοθήρας που προσπαθεί να φάει τα λεφτά της γιαγιάς της Κοκκινοσκουφίτσας (κι άλλος πρωταγωνιστικός ρόλος λέμε, ρε μήπως να το σκεφτώ σοβαρά; Θέλω να πω, εδώ η Κίρστεν Στιούαρτ κι ο Ρόμπερτ Πάτινσον έκαναν καριέρα, εγώ θα τους πειράξω;)
6. Με τις υπόλοιπες τέχνες δεν έχω και τόσο ιδιαίτερη σχέση. Είχα επιχειρήσει βέβαια να ασχοληθώ με τη ζωγραφική ένα φεγγάρι που έβλεπα την τιτανοτεράστια εκπομπή του Μπομπ Ρος στην ΕΤ3, αλλά μετά ήρθε αυτός ο καθυστερημένος καραγκιόζης και φημολογούμενος παιδεραστής που μας έκανε καλλιτεχνικά στο γυμνάσιο και μου γάμησε την αγάπη για την τέχνη. Επίσης, όταν τραγουδάω ακούγομαι σαν πληγωμένο μωρό ρινόκερου, και τις ελάχιστες φορές που επιχειρώ να χορέψω καταλήγω να ξεβιδώνομαι και να γίνομαι Άριεν Ρόμπεν. Και όχι, δεν επιχείρησα ακόμα να ασχοληθώ με τη γλυπτική. Έχει και η μαλακία τα όριά της.
7. Αλλά και στον αθλητισμό διαπρέπω. Μια φορά έτρεξα 400 μέτρα με αντίπαλο ένα λεωφορείο και κέρδισα. Όποτε παίζαμε ποδόσφαιρο στη γυμναστική στο σχολείο ήμουν τερματοφύλακας της κλάσης...και του Χαλκιά μη σου πω. Επίσης στο μπάσκετ με προίκισε με τις τρομερές δυνάμεις του ο Μέγας Ένας Μάικολ Τζάκσον Τζόρνταν, αλλά δεν τις χρησιμοποιώ για να μην τρομάζω τα άλλα παιδάκια. Και καταλήγουμε στο βόλεϊ, στο οποίο τα πάω κάπως καλύτερα για ανεξήγητους λόγους. Αλλά το αγαπημένο άθλημα για να βλέπω είναι μακράν το μπιτς βόλεϊ. Γυναικών.
8. Όταν ήμουν παιδάκι, είχα ένα ποδήλατο. Μετά ο πατέρας μου αποφάσισε ότι η Θεσσαλονίκη δεν είναι πόλη για να κάνει ένα μικρό παιδάκι ποδήλατο (όχι άδικα εδώ που τα λέμε), κι έτσι πήγαμε το ποδήλατο στο χωριό. Στη συνέχεια μεγάλωσα, το ποδήλατο δε μου έκανε πια και το παρατήσαμε στην αποθήκη να ξεφουσκώνει. Έκτοτε πάντα ήθελα να πάρω ένα ποδήλατο, αλλά επειδή οι Έλληνες οδηγοί δεν τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη για τους ποδηλάτες κι εγώ δεν τρέφω ιδιαίτερη αγάπη για τα νοσοκομεία, θα περιμένω μέχρι να αναγνωριστεί η ιδιοφυΐα μου στο εξωτερικό και να με πάρει με υποτροφία το MIT.
9. Περισσότερο κι από τον Μπόνο, τους ανώμαλους που κάθονται δίπλα σου όταν το λεωφορείο είναι άδειο, το YOLO, την συνήθεια που έχουν μερικοί να κολλάνε τις μασημένες τσίχλες τους κάτω από τα θρανία και τη θεοποίηση που υφίσταται εσχάτως ο σαπρακιασμένος πορνόγερος Μικ Τζάγκερ από τη μουσική βιομηχανία, μισώ τους θολοκουλτουριάρηδες που σε κοιτούν με μισό μάτι αν δεν μοιράζεσαι τα ίδια γούστα με τις αφεντομουτσουνάρες τους. Όχι, ρε μαλάκα, δεν έχω δει το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού, ή της Χήνας, ή δεν ξέρω ποιανού άλλου πτηνού, η καλύτερη ταινία που έχω δει ποτέ είναι το Airplane!, κι άντε και γαμήσου.
10. Πάντως θα ήμουν πολύ τυχερός αν έκανα στις γκόμενες την ίδια θραύση που έκανα και κάνω στις φιλολόγους μου. Όχι, δε μας βγάλαν στις εφημερίδες, σεξοδιεστραμμένοι ανώμαλοι, απλά λέω ότι όλες με έχουν λατρέψει. Συγκεκριμένα, η κυρία Σ. που είχα στη Β'Γυμνασίου ακόμα λέει πως θα ήθελε να είχε κρατήσει ένα αντίγραφο από μια έκθεση που είχα γράψει τότε, η κυρία Δ. που είχα στην Α'Λυκείου πήρε έκθεσή μου και τη διάβασε στους μαθητές της Τρίτης, και η κυρία Μ. που είχα φέτος είπε στον πατέρα μου ότι όταν διαβάζει τις εκθέσεις μου μετά βγαίνει στο μπαλκόνι για τσιγάρο, για να τις απολαύσει καλύτερα (ακόμα μερικοί πουθενάδες μιλάνε για λεκτικούς οργασμούς;).
11. Αν και οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες είναι η Λαίδη Παλαβιάρα, ο Μάρσαλ Μάδερς, το Σύστημα του Κάτω, η Ριάνα και η παρέα του Χέτφιλντ, του Χάμετ και του Τρουχίγιο (θα έβαζα και τον Ούλριχ αν δεν ήταν ένα φιλοχρήματο αρχίδι), αρκετή diversity δηλαδής, κι εγώ ο ίδιος απορώ με τα πράγματα που έχω καταφέρει να ακούσω χωρίς να ξεράσω τα άντερά μου. Μιλάμε για ποικιλία από Ρικ-Νέβα-γκόνα-γκιβ-γιου-απ-Άστλεϋ μέχρι Ah-ah-ah-ah-Stayin-Alive, από Slipknot και Rammstein μέχρι καμενιές τύπου "Ο γαμιάς της γειτονιάς" κι από χαμηλών τόνων αλτεριές τύπου Seven Nation Army μέχρι και Χρήστο-Είσαι-Μουνόδουλος-Χόρεψε-Μωρό-Μου-Τούση. Αλλά μη με βάλεις να ακούσω Μπίμπερ. Ποτέ όμως.
12. Όταν ήμουν πολύ μικρό παιδάκι δεν είχα ιδιαίτερο χαμπάρι του τι χρησιμότητα είχαν τα λεφτά, κι έτσι, γύρω στα τρία μου, όταν ο παππούς μου μου έδωσε κάτι χαρτονομίσματα, το θεώρησα έξυπνη ιδέα να τα πετάξω στην αυλή. Μετά οι γονείς μου τα έψαχναν. Μεγαλώνοντας έμαθα ότι τα λεφτά δεν είναι ακριβώς για πέταμα, κάτι που εφαρμόζω μέχρι και σήμερα. Πάλι σε σχέση με τα λεφτά, τον Ιανουάριο του 2002 όπως όλοι ξέρουμε ήρθε στη ζωή μας το ευρώ. Εγώ είχα σε έναν κουμπαρά κάτι λεφτά (δραχμές τότε) και δεν ήθελα να τ'αποχωριστώ, γιατί δεν ήξερα ότι το ευρώ θα ήταν κι αυτό λεφτά (λέτε κάτι να ήξερα που δεν ήθελα να αποχωριστώ τις δραχμές;)
13. Δε βρίσκω ποιο είναι το νόημα στα εξής τρία πράγματα: α) το παγωτό γιαούρτι. Θέλω να πω, η ανθρωπότητα είχε ήδη βρει χρησιμότητα για το γιαούρτι, το τζατζίκι. Εντάξει, και τις πίτες γιαουρτλού. Εντάξει, και το γιαούρτωμα. β) Τις σαλάτες στα φαστφουντάδικα. Γιατί το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό όλων μας όταν μιλάμε για υγιεινή διατροφή είναι τα McDonalds. γ) Τα κλαμπ. Δηλαδή βρίσκεσαι σε έναν χώρο με εκατοντάδες άτομα, όπου ακουμπιέστε, σπρώχνεστε και τσαλαπατιέστε, ακούγοντας ελεεινούς θορύβους. Ε, το ίδιο πράγμα γίνεται και στα λεωφορεία, μόνο που εκεί δεν φυσάνε οι άλλοι τον καπνό τους πάνω σου.
14. Μια που τ'αναφέραμε κι αρχή διαλόγου κάναμε, τρέφω μια ανεξήγητη συμπάθεια προς τα λεωφορεία. Ως μικρό παιδάκι, ήταν μάλλον φυσιολογικό να εντυπωσιαστώ από ένα μεγάλο πράγμα που κάνει απίστευτο θόρυβο. Αλλά και τώρα, εκτός του ότι τα λεωφορεία (και πιο συγκεκριμένα οι επιβάτες τους) δεν αποτυγχάνουν ποτέ να μου χαρίσουν υλικό για μελλοντικές εγγραφές, όποτε αποφασίζω να γυμνάσω λίγο την απολλώνια κορμάρα, διαλέγω ένα λεωφορείο, κατεβαίνω στο τέρμα και γυρνάω σπίτι μου περπατώντας. 500 θερμίδες, το υπολόγισα σε ένα σάιτ που βρήκα στο ίντερνετ.
15. Ενώ πάντα έτρωγα χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα αυτά που δεν τρώγανε τ'άλλα παιδάκια, λάχανα, χόρτα, κουνουπίδια, φασόλια, φακές, μελιτζάνες, ακόμα και σπανακόρυζο άμα χρειαζότανε, δε μου αρέσει η κέτσαπ. Καθόλου. Μου αφήνει μια απαίσια ξινίλα στο στόμα, και ποτέ δεν την έχω βάλει σε τίποτα που έφαγα. (Στο μεταξύ στην άλλη όχθη του Ατλαντικού η κέτσαπ μετράει για λαχανικό. Για τέτοια ζωάδια μιλάμε). Από την άλλη, κατάφερα να γνωρίσω άτομο που δεν τρώει κιμά και ντομάτα, οπότε δεν είμαι εγώ ο πιο ανώμαλος. Επίσης, δε μου άρεσαν ποτέ τα αχλάδια.
16. Λατρεύω τη Θεσσαλονίκη γιατί είναι μια πόλη αρκετά μεγάλη για να μην τη βαριέσαι και ταυτόχρονα αρκετά μικρή για να την περπατήσεις ολόκληρη. Κι επίσης, γιατί είναι μια πόλη που ξέρει να τρώει. Όχι σαν μερικούς μερικούς ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε Αθηναίους που το πιτόγυρό τους έχει περισσότερη πίτα παρά κρέας. Από την άλλη, θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς τις εκατόν πενήντα χιλιάδες βυζαντινές εκκλησίες, το φανάρι της Λαγκαδά που χάνεις δέκα λεπτά μες στο νερό απ'τη ζωή σου, την υπέροχη μυρωδιά σκουπιδίλας-Θερμαϊκίλας και τις φαεινές ιδέες του δημάρχου Μπουτάρη για την ανάπλαση της παραλίας.
17. Πιστεύω ότι όλοι ξέρετε εκείνο το τραγούδι των Green Day 75 που λέει "I walk this empty street, on the boulevard of broken dreams", σωστά; Ε, λοιπόν, καλούτσικο δεν είναι; (Τι πιστέψατε ότι θα ακολουθούσε;) Λοιπόν, δεν νιώθω ότι έχω μια λεωφόρο χαμένων ονείρων να περπατήσω, γιατί τα όνειρά μου δεν είναι χαμένα. Είναι ακόμα εκεί έξω, και περιμένουν να τα κυνηγήσω. Κι αυτή η παράγραφος ήταν τόσο απίστευτα κλισέ που αν την έδινα σε υποψήφια καλλιστείων θα αρνιόταν να την βάλει στη συνέντευξή της, κι αν την έδινα στο Φοίβο να τη μελοποιήσει δε θα το έκανε. Τραγωδία, δεν είναι;

Πάρτε κι ένα τραγουδάκι...

 ...και happy birthday to me.
Αυτά, και να προσέχετε μην καείτε από τα κεράκια...ή την τιμή της τούρτας.

Υπαρξιακές εμπειρίες

Σήμερα γύρισα από τους μαγευτικούς Νέους Πόρους Πιερίας, αγαπημένο ταξιδιωτικό προορισμό της εξωτικής Λάρισας και των ξανθών υπάρξεων από Ντόιτσλαντ, Νέδερλαντς, Πόλσκα και Σρμπιγια που έχουν την ατυχία να πρέπει ακόμα να πάνε διακοπές με τους γονείς τους.
Και το μόνο που έχω να πω είναι ότι κατάφερα να πετύχω στον Star FM 97,1, number one hit station of Thessaloniki και τα συναφή, το A Casa Di Irene.
Τώρα πια μπορώ να πεθάνω.

Κάποια στιγμή μπορεί να δείτε και κανονικό άρθρο.

Λέξεις και φράσεις που λείπουν από την ελληνική γλώσσα

Δεν έχετε θελήσει ποτέ να εκφράσετε μια συγκεκριμένη έννοια, μόνο και μόνο για να διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει λέξη στην ελληνική γλώσσα που να την αντικατοπτρίζει πλήρως; Ε, αυτές οι εποχές τελείωσαν. Τηλεφωνήστε τώρα στο 9011696969 και στην προνομιακή τιμή των 2 ευρώ θα λάβετε αυτό το υπέροχο λεξικό κι ένα μισοφαγωμένο πιτόγυρο. Κι όλα αυτά σε ένα υπέροχο βαλιτσάκι.

• Άι Ρονμάν: Προστάτης άγιος της μέταλ μουσικής και των υπερηρώων του αμερικανικού κινηματογράφου. Γιορτάζει το Μαύρο Σάββατο.
• Αλμπανιστήρι: Όταν παίρνεις μάτι κάποια συμπατριώτισσα της Ελένης Φουρέιρα, ή όταν ένας συμπατριώτης της Ελένης Φουρέιρα παίρνει μάτι εσένα, ή όταν κάποιος παίρνει κάποιαν μάτι (ασχέτως καταγωγής) υπό τους ήχους του Felicita.
• Αμβρωσία: Χώρα αχανής, ατελείωτης φυσικής ομορφιάς, γεμάτη θηλυκά που τα βλέπουμε (ιδίως ένας φίλος μου) και νιώθουμε σαν να τρώμε την τροφή των θεών. Τα λέω σωστά, Μανωλιό; 
• Αναδελφή: Ομοφυλόφιλος που συμμερίζεται τις απόψεις του Χρήστου Σαρτζετάκη για το ελληνικό έθνος, ή ομοφυλόφιλος που δε βρίσκει κανέναν (κατά προτίμηση άντρα με αρκετά σκληρό πέος) που να τον καταλαβαίνει.
• Αφροδύσσεια: Τα βάσανα και οι περιπέτειες που περνάει κάποιος όταν μαθαίνει ότι πάσχει από σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
• Αχρηστιανισμός: Θρησκεία της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Η βασική της αρχή είναι να πιστεύεις ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι άχρηστοι όταν εσύ είσαι ακόμα πιο άχρηστος από τους υπόλοιπους.
• Βισσηγότθος: Αυτός (αλλά κυρίως αυτή) που ενώ πορώνεται με Σταμάτη Γονίδη, Κομμένα πια τα Δανεικά και λοιπά θεάρεστα άσματα, παραέξω πουλάει το προφίλ του/της γκοθά/ους με το να φοράει μαύρα κολλητά και να ακούει Evanescence.
• Βοσκοσυμμαχία: Το ΚΚΕ. Ο όρος προήλθε από την λυκοσυμμαχία, η οποία αποτελείται από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, ΔΝΤ και λοιπούς παρατρεχάμενους, και στην οποία ως γνωστόν το ΚΚΕ αντιτίθεται με όλες του τις δυνάμεις (;).
• Γαστρονομικό ποσόν: Τα χρήματα που θα αναγκαστείς να πληρώσεις όταν έρθει ο λογαριασμός του γκουρμεδιάρικου εστιατορίου που αποφάσισες να βγάλεις τη γκόμενα για να πουλήσεις μούρη τρομάρα σου.
• Δις Ιζ Σκάρτα: Έκφραση που αναφωνεί κανείς σε έμπορο που του πούλησε (ή πήγε να του πουλήσει) κακής ποιότητας εμπόρευμα, πριν τον κλωτσήσει σε μια μαύρη τρύπα.
• Δυοσμοπόλιταν: Λέξη που περιγράφει με συντομία όλα τα κοκτέιλ τύπου Κοσμοπόλιταν ή μοχιτοειδή με δυόσμους και τέτοια που πίνουν οι γκόμεναι και οι αδερφαί. Οι άντρηδοι πίνουν ουίσκια. Τέλος.
• Επιφύτηση: Αυτό που σου συμβαίνει όταν γράφεις διαγώνισμα και δεν ξέρεις το Χριστό σου, αλλά ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι μπορείς άνετα να δεις τις απαντήσεις του φυτού της τάξης χωρίς να γίνεις αντιληπτός.
• Ζωγραφιάσκο: Αυτό που παθαίνεις όταν ενδίδεις στο πρήξιμο της γκόμενας να πάτε μαζί στην τάδε γκαλερί που έχει έκθεση ο τάδε σημαντικός ζωγράφος και αυτό που βλέπεις τελικά είναι μια σειρά από άσπρους πίνακες ή κάτι τέτοιο.
• Ηλιθεωρητικός: Τύπος που από αρκετά μακριά φαίνεται σοφιστικέ και διανοούμενος, αλλά όταν τον πλησιάζεις και ανοίγει το στόμα του (που θα το ανοίξει, δεν τη γλιτώνεις) διαπιστώνεις ότι έχει κάνει τη μαλακία επιστήμη.
• Θρασύπουλος: Τύπος που από αρκετά μακριά πάει να σου πουλήσει τσαμπουκά τύπου "ξέρεις τι έκανα χθες βράδυ με τη μάνα σου;" κι αν τον πλησιάσεις με λίγο αγριεμένο ύφος θα τρέχει μέχρι να πληρώσει η Ελλάδα το χρέος.
• Ιπποδότηση: Αυτό που γίνεται όταν παίρνεις λεφτά από κάποιον φορέα ή την Ευρωπαϊκή Ένωση για να κάνεις κάποιο έργο ή έρευνα, αλλά τελικά θεωρείς ότι είναι καλή ιδέα να πας να τα παίξεις στον ιππόδρομο.
• Καπούτιν: Η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι το επόμενο πρωί αφότου έχεις καταναλώσει μεγάλες ποσότητες ρώσικης βότκας. Εκ των καπούτ και Πούτιν.
• Καραγκιόζη Όζμπορν: Κάποιος που νομίζει ότι παίζει μέταλ αλλά δεν. Απλά δεν. Συνώνυμα: Ασχετάλικα, Σβήστεμ οφ α Ντάουν, Τζούντας Πρηξτ ή και Γκέι-σι-ντι-σι. Βλέπε και Vothrash Metal.
• Καταποστηματάρχης: Μικρομεσαίος Έλληνας επιχειρηματίας που δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει ΦΠΑ, αν πουλάει φαγητό ο πάγκος του είναι παγοδρόμιο για κατσαρίδες και γενικά είναι η σαπίλα της ελληνικής κοινωνίας προσωποποιημένη.
• Καφρικανός: Μελαψός φίλος μας με καταγωγή από την Μαύρη Ήπειρο, ο οποίος είτε φέρεται με ανάρμοστο τρόπο, ως κάφρος, είτε έχει οξεία αίσθηση του αντρικού, λεγόμενου κάφρικου, χιούμορ.
• Κρεατίνος: Άνθρωπος χαμηλού νοητικού επιπέδου που προσπαθεί να καλύψει την έλλειψη εγκεφάλου αναπτύσσοντας μυϊκή μάζα με χημικά μέσα (hint: δεν τα καταφέρνει). Εκ των κρεατίνη και κρετίνος.
• Λετσοφορείο: Αυτοκινούμενο όχημα μεγάλων διαστάσεων που απαντάται σε κάθε μεγάλη πόλη που σέβεται τον εαυτό της και μεταφέρει κατά μήκος αυτής ανθρωποειδή που έχουν ως στόχο την ενεργητική συνουσία με την αισθητική σου.
• Μάνογουορ: Ο πόλεμος νεύρων που σου κάνει η μάνα σου προκειμένου να κάνεις κάποια αγγαρεία, π.χ να πας στο ΚΤΕΛ να πάρεις τα αυγά που έστειλε η θεία σου η Κικίτσα.
• Μάστερ οφ Φράπετς: Πτυχίο που χρησιμεύει μόνο για να λέει ο κάτοχός του ότι έχει πτυχίο, με το οποίο η μόνη δυνατότητα που έχει είναι να κάθεται σε μια καφετέρια και να πίνει φραπέδες.
• Μαστρόικα: Υδραυλικός, ηλεκτρολόγος ή εν γένει τεχνίτης που έρχεται συνέχεια στο σπίτι σου, σου ζητάει ένα σωρό λεφτά και τελικά οι βλάβες δε φτιάχνονται ποτέ.
• Μόρταλ Ρόμπατ: Κατάσταση στην οποία έχεις γίνει τόσο ρεζίλι (κοινώς ρόμπα) που θέλεις απλά να ψοφήσεις με συνοπτικές διαδικασίες.
• Μπαζακστάν: Το ακριβώς αντίθετο της Αμβρωσίας (βλ. σχετικό λήμμα), νούμερο ένα εξαγωγέας σαυρών-και καλίου, όπως φροντίζει να μας ενημερώσει ο Μπόρατ Σαγκντίγιεφ.
• Μπιν Ολάντεν: Χρησιμοποιείται από αυτούς που βλέπουν τον νέο πρόεδρο της Γαλλίας όπως έβλεπε ο Γεώργιος Βους τον γενειοφόρο φίλο μας μετά από εκείνο το ατυχηματάκι που πάρκαρε κατά λάθος τα αεροπλάνα του στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.
• Νιουμουνόδουλος: Αυτό το αίσχος της κοινωνίας που τολμά να θέλει να αποκαλείται και άνδρας αλλά όχι απλώς πηγαίνει να δει με την γκόμενα/υποψήφια/"για πάρτη σου έγινα καληνυχτάκιας" το Νιου Μουν ή κάτι τέτοιο, αλλά αυτός ήταν που το πρότεινε κιόλας.
• Ξεσκισθαρίστας: Κιθαρωδός, είτε ανήκων σε μπάντα είτε ελευθέρας βοσκής, ο οποίος έχει μεγάλη πέραση στο γυναικείο φύλο κι ως εκ τούτου κάθε νύχτα που πέφτει τον βρίσκει να ξεσκίζεται.
• Ουραντεβού: Το φαινόμενο κατά το οποίο ερωτευμένο ζευγάρι υπερηλίκων παράνομων εραστών κανονίζουν να βρεθούν κρυφά στην ουρά του τοπικού ΙΚΑ. 
• Παγκάιβερ: Παίκτης ομαδικού αθλήματος ο οποίος, αν και σπανίως ξεκινάει βασικός, όταν μπαίνει δίνει τη λύση κι αφήνει τους πάντες άφωνους.
• Πουστροναύτης: Ομοφυλόφιλος που κουνάει τόσο πολύ και με τέτοια ένταση την αχλαδιά, που η γη δεν είναι αρκετή για να χωρέσει το πόσο αδερφή είναι.
• Προκαύλιο: Χώρος στον οποίο κάνει διάλειμμα σχολείο (συνήθως λύκειο, αλλά και γυμνάσιο για αυτούς που αγαπημένος τους καλλιτέχνης είναι ο Στέφανος Κορκολής) το οποίο είναι γεμάτο από ευπαρουσίαστες κορασίδες.
• Σημείο Master G: Σημείο που βρίσκεται στον εγκέφαλο ανδρών τε και γυναικών, ενεργοποιείται όταν διαβάζεις κάτι εφάμιλλα αστείο του Master G και σου προσφέρει πολλαπλούς οργασμούς από το γέλιο.
• Σπαστεϊσμός: Έκφραση που λέει κάποιος νομίζοντας ότι είναι αστεία αλλά δεν είναι, κι επειδή είναι αρούγκανο και νομίζει ότι κάτι θα καταφέρει έτσι, τη λέει ξανά και ξανά μέχρι να σου σπάσει τα νεύρα.
• Στρατοσφαίριση: Άθλημα στο οποίο προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα με την γραφειοκρατία του Ελληνικού Στρατού αλλά τελικά καταλήγεις να γίνεσαι μπαλάκι από τη μία υπηρεσία στην άλλη.
• Τουπάκ Σαβούρ: Τύπος που νομίζει ότι είναι ράπερ αλλά στην πραγματικότητα είναι σκατά στα μούτρα του. Εκ του δημοφιλούς ράπερ Τουπάκ Σακούρ και της σαβούρας. Συνώνυμο του Ξέμινεμ, αλλά για πιο ψαγμένους. (βλ. και λήμμα "Καραγκιόζη Όζμπορν")
• Τρομπάμα: Πολιτικός που στην εκστρατεία του υπόσχεται ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί ούτε να σκουπίσει τον κώλο του. Ή απλώς, πολιτικός.
• Τσαϊλάντερ: Γέρος εκατό φεύγα χρονών που είναι ακόμα ακμαιότατος και σε κάνει να απορείς πώς είναι δυνατόν να επιβιώνει ένας άνθρωπος με ένα τσαγάκι την ημέρα.
• Τσιγγαντέμω: Μάντισσα που προβλέπει ότι θα απολυθείς, θα σε παρατήσει η γκόμενά σου, θα σε χτυπήσει λεωφορείο και θα χάσει ο Παναθηναϊκός, και οι προβλέψεις της πραγματοποιούνται.
• Τσομπαναρέιμπαν: Ακριβό γυαλί ηλίου που φοράει τσομπάνης ή εν γένει κάτοικος της επαρχίας (όχι βέβαια ότι συμμεριζόμαστε αυτούς τους άθλιους και διόλου αντιπροσωπευτικούς χαρακτηρισμούς προς τους συμπαθείς κατοίκους της επαρχίας).
• Ψοφοφόρος: Ο ψηφοφόρος που με την ψήφο του φέρνει το θάνατο στην ελληνική κοινωνία.

Αυτά, και να προσέχετε μην συνευρεθείτε με χοντρή τριχωτή άπλυτη υπό την επήρεια μέθης, κολλήσετε STD, ο γιατρός σας ζητήσει πεντακόσια ευρώ για να μη σας θεραπεύσει εν τέλει και σας χτυπήσει λεωφορείο που μίσθωσε για την εκδρομή του ο Σύλλογος Φίλων Φλωρινιώτη.

My spidey sense is tingling (spoiler alert και τα συναφή)

Αυτή η ανάρτηση περιέχει μια αναλυτικότατη περιγραφή του τι συμβαίνει στην ταινία The Amazing Spiderman. Που σημαίνει, αν δεν την έχετε δει και θέλετε ακόμα να τη δείτε, θα σας κάνω χαλάστρα. Οπότε κάντε κάτι άλλο, δεν ξέρω, πηγαίνετε καμιά παραλία, βρείτε καμιά γκόμενα, στείλτε ακόμα και επιστολή διαμαρτυρίας στο Μέγκα που δε βάζει πια το Ρετιρέ τα καλοκαίρια, και ελάτε μόλις το δείτε. Και τώρα πάμε στο ψητό, αλλά πρώτα μια διαφήμιση για τα προϊόντα της χώρας μας:

Τι ακριβώς γίνεται στην ταινία;
Ξεκινάμε βλέποντας τον Πέτρο Πάρκερ να βλέπει τους γονείς του να φεύγουν και να μην ξαναγυρίζουν ποτέ, αφήνοντάς τον στον μπαρμπα-Μπεν. Λίγο μετά τον βλέπουμε στο λύκειο, όπου είναι το κλασικό λούζερ που οι γκόμενες του ρίχνουν χυλόπιτα και οι νταήδες τον σπάνε όταν πάει να υπερασπιστεί τους αδύναμους, παρ'όλο που είναι μπρατσόνι (μαλακία πρώτη. Αν και, από την άλλη, αν παίρναν έναν λαπά π.χ. εμένα για να κάνει τον Πάρκερ, η ταινία θα είχε χάσει το μισό της κοινό, οπότε δικαιολογείται). Το μόνο άτομο σε όλο το σχολείο που νοιάζεται για τον φίλο μας τον Πέτρο είναι η Γκουέν, η οποία είναι η ξανθιά καυλίτσα με το απίστευτο επιστημονικό μυαλό (μαλακία δεύτερη. Όποιος έχει βρει τέτοιο δείγμα έξω από αμερικάνικη ταινία, να μου πει κι εμένα να πεθάνω ήσυχος).
Ο φίλος μας ο Πέτρος επιστρέφει στο σπιτικό του, όπου ο μπαρμπα-Μπεν έχει βρει έναν χαρτοφύλακα του πατρός Πάρκερ. Ο Πέτρος βρίσκει μέσα τα μυστικά έγγραφα του μπαμπά του, που περιέχουν εξισώσεις για γενετικές τροποποιήσεις μεταξύ πλασμάτων, και αποφασίζει να ψάξει γι'αυτόν στο Bing (μαλακία τρίτη και μακρύτερη. Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι ο Πέτρος Πάρκερ, ο άτομος που μπορεί να καταφέρει να διασταυρώσει ποντίκι με γονίδια σαύρας (που γίνεται αργότερα στην πορεία της ταινίας), δεν έχει ούτε ακουστά το Google? Σε γελάσανε, Μπιλ).
Ψάχνοντας, βρίσκει ότι ο πατέρας του, ο οποίος πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα (αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος συγγενής πρωταγωνιστή σε ταινία ή σήριαλ πεθαίνει σε αεροπορικό...κατά τ'άλλα, τα αεροπλάνα είναι το πιο ασφαλές μέσο μετακίνησης σου λέει), συνεργαζόταν με τον δόκτωρα Κόνορς, ο οποίος δουλεύει στην Όσκορπ. Ο Πετράκης λοιπόν πάει στην Όσκορπ, παριστάνει κάποιον άλλον για να μπει μέσα και καταλήγει σε ένα γκρουπ του οποίου αρχηγός είναι Ω, ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ! η Γκουέν (ναι, η γνωστή Γκουέν, η καυλοεπιστήμων, μην ξαναλέμε τα ίδια).
Ο Πέτρος ξεμακραίνει από το γκρουπ και περιπλανιέται άσκοπα στο κτίριο, όπου τον δαγκώνει μια διαγενετικά τροποποιημένη αράχνη (μαλακία τέταρτη. Τι σας πείραξε μωρέ η ραδιενεργός αράχνη του πρωτότυπου; Εδώ με το ζόρι καταλαβαίνουν τα Αμερικλανάκια τη ραδιενεργό και θα καταλάβουν τη διαγενετικά τροποποιημένη;) την οποία την είχαν εκεί πέρα για να παράγουν βιοσύρματα υψηλής αντοχής. Η Γκουέν, που φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά της, τον διώχνει από το κτίριο.
Ο Πέτρος αποκοιμιέται στο μετρό της Νέας Υόρκης. Ένα hobo τον ξυπνάει κι αυτός τινάζεται στο ταβάνι, κάνοντας τη μαύρη πουτανίτσα του hobo λούτσα με μπύρα. Στη συνέχεια ξεκαβαλάει από το ταβάνι, το χέρι του κολλάει πάνω της και της σκίζει τη μπλούζα. Μετά ξεκολλάει έναν στύλο, σπάει όλους τους επιβάτες του βαγονιού (κατά λάθος) και συνειδητοποιεί τη μαύρη αλήθεια. Έχει πλέον αραχνοδυνάμεις.
Στη συνέχεια ο Πέτρος αποφασίζει να πάει να βρει τον Κόνορς, ο οποίος του λείπει το δεξί του χέρι και κάνει έρευνα για την μεταφορά γονιδίων σε άλλα ζώα από σαύρες, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να αναγεννούν τα κομμένα μέλη τους (η δουλειά ήδη βρωμάει, δε νομίζετε;) και ο Πέτρος του δίνει τον αλγόριθμο που του έλειπε για να ολοκληρώσει την δουλειά (μπράβο, μαλάκα. Τώρα κυνήγα τον στους υπονόμους).
Το επόμενο πρωί ο Πέτρος αποφασίζει να ξεφτιλίσει τον νταή με τις καινούριες του δυνάμεις και σπάει τη μπασκέτα του γυμναστηρίου. Ο μπαρμπα-Μπεν του αρχίζει το κήρυγμα και του λέει να πάει να πάρει τη θειά του απ'τη δουλειά, αλλά αυτός βασικά στ'αρχίδια του γιατί μετά από λίγο η Γκουέν τον προσκαλεί να έρθει να φάει με τους γονείς της. Και μετά πάει στην Όσκορπ και βοηθά τον Κόνορς να βγάλει τέταρτο πόδι σε ένα ποντίκι με τρία πόδια. Έτσι ξεχνάει τη θειά του.
Όταν γυρίζει, ο μπαρμπα-Μπεν τον αρχίζει πάλι στο κήρυγμα, κι αυτός σαν καλό δεκαεφτάχρονο σηκώνεται και φεύγει. Ένας ληστής με τατουάζ-άστρο στο αριστερό του χέρι ληστεύει το μαγαζί στο οποίο βρίσκεται ο Πέτρος και φεύγοντας σκοτώνει τον μπαρμπα-Μπεν, ο οποίος αναζητούσε τον Πέτρο στη Σαλονίκη ξημερώματα με ένα βιολί κι ένα φεγγάρι. Ο Πέτρος παθαίνει ψυχολογικό τραύμα κι αποφασίζει να ψάξει να βρει τον ληστή που σκότωσε τον θείο του και να τον εκδικηθεί (τόσο ανιδιοτελή κίνητρα είχε για να γίνει σούπερ ήρωας).
Έτσι, λοιπόν, την πέφτει σε κακοποιούς που ταιριάζει η περιγραφή τους με αυτόν που έκανε τον φόνο, και στο ενδιάμεσο αποφασίζει να βάλει μάσκα και στολή. Σε μια φάση ξεφτιλίζει το μισό NYPD, κάτι που κάνει τον αρχηγό της αστυνομίας να θέλει να τον συλλάβει (καλός μαλάκας κι εσύ). Το επόμενο απόγευμα πάει να φάει με τη Γκουέν και ανακαλύπτει ότι Ω, ΚΙ ΑΛΛΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ! ο μπαμπάς της είναι ο αρχηγός της αστυνομίας.
Λίγο μετά ο Πέτρος και η Γκουέν βγαίνουν στο μπαλκόνι όπου βασικά συμβαίνουν δύο πράγματα: α) ο Πέτρος αποκαλύπτει στην Γκουέν ότι θέλει απελπισμένα να τη σκίσει στα δύο και β)ο Πέτρος αποκαλύπτει στη Γκουέν ότι είναι ο Σπάιντερμαν. Στο μεταξύ ο Κόνορς χτυπάει την ένεση με το σαυροDNA, γίνεται τεράστια σαύρα και τα κάνει όλα μουνί σε μια γέφυρα. Ο Σπάιντερμαν πάει εκεί και σώζει ένα παιδάκι από ένα φλεγόμενο αμάξι που θα έπεφτε από τη γέφυρα, αλλά για κάποιο λόγο ο μπαμπάκας της Γκουέν αποφασίζει ότι αυτός φταίει και θέλει να τον συλλάβει (να πεθερός, να μάλαμα).
Ο Πέτρος πάει το επόμενο πρωί στα κεντρικά της αστυνομίας, αφού μαθαίνει την αλήθεια για τον Κόνορς, και λέει στον πεθερούλη του για το τι έγινε, αλλά αυτός τον παίρνει στο ψιλό, κι έτσι αποφασίζει να κατέβει στους υπονόμους για να βρει αποδείξεις (μαλακία πέμπτη. Αυτό που σε όλες τις ταινίες όλοι οι υπόνομοι δεν είναι ακριβώς υπόνομοι αλλά υπόγειες πόλεις κάτω από τις κανονικές όπου ζουν διάφοροι παράνομοι, κροκόδειλοι και Χελωνονιντζάκια εμένα θα με στείλει). Εκεί βρίσκει τον Κόνορς, ο οποίος μεταμορφωμένος σε σαύρα του δίνει τη σούφρα ανά χείρας και ανακαλύπτει κιόλας ότι ο Σπάιντερμαν είναι ο Πάρκερ.
Στη συνέχεια, αφού η Γκουέν του παράσχει τις απαραίτητες "πρώτες βοήθειες", η σαύρα αποφασίζει να επιτεθεί στο σχολείο του Πάρκερ. Εκεί έχουμε την επική μάχη, μαζί με την απαραίτητη σκηνή comic relief όπου ο παππούλης βιβλιοθηκάριος ακούει ωραία και καλά τη μουσικούλα του ενώ πίσω του γαμιέται όλο το δωδεκάθεο, κι ο Σπάιντερμαν μαζί με τη Γκουέν νικούν προσωρινά τον Κόνορς, μόνο και μόνο για να βγει το επόμενο βράδυ και να προσπαθήσει να ψεκάσει όλη την πόλη με το σαυροϋλικό και να τους κάνει όλους σαύρες.
Η αστυνομία βγαίνει για να κυνηγήσει τη σαύρα και το ίδιο κάνει κι ο Σπάιντερμαν. Ο πεθερούλης έχει της ψωλής του το χαβά και νοιάζεται περισσότερο για το Σπάιντερμαν παρά για τη σαύρα. Κι εκεί που τον σημαδεύει με το όπλο, ο Πέτρος βγάζει τη μάσκα και του λέει ότι πρέπει να πάει να σώσει τη Γκουέν, η οποία είναι στην Όσκορπ και προσπαθεί να φτιάξει αντίδοτο για το σαυροτέτοιο. Και, ω, θαύμα! ο πεθερούλης αλλάζει γνώμη κι αποφασίζει να μην τον πυροβολήσει.
Κι έτσι, με πανηγυρικό τρόπο, τα ΜΜΕ αποφασίζουν ότι ο Σπάιντερμαν, ο οποίος ήταν αναρχικός κι επικίνδυνος εγκληματίας, τελικά είναι καλός. Όμως έχει τραυματιστεί και δεν μπορεί να πετάξει, κι έτσι αυτός που έσωσε τη ζωή του παιδιού του παίρνει τηλέφωνο έναν φίλο του που χειρίζεται όλους τους γερανούς της έκτης λεωφόρου (χρειάζεται να πω ποια είναι η έκτη μαλακία;) κι ο Σπάιντερμαν καταφέρνει να φτάσει στο κτήριο της Όσκορπ. Εκεί, μετά από μια συναρπαστική μάχη που κρατάει...και δύο λεπτά, ο Σπάιντερμαν καταφέρει να αλλάξει τη μηχανή ψεκασμού και να βάλει το αντίδοτο στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Στο μεταξύ, όμως, η σαύρα έχει σκοτώσει τον μπαμπά της Γκουέν, ο οποίος τον βάζει να υποσχεθεί ότι θα την αφήσει ήσυχη, κι έτσι αυτοί χωρίζουν για τα τελευταία περίπου πέντε λεπτά της ταινίας, αλλά εδώ που τα λέμε αμερικάνικη ταινία βλέπουμε, σιγά μην δεν τα ξαναβρούν στο δεύτερο μέρος.
Τι αξίζει να δούμε;
Την Γκουέν αν είσαι αγοράκι και τον Πέτρο αν είσαι κοριτσάκι ή μικρή λούγκρα. Ε...αυτά.
Άξιζε το (περίπου) δίωρο;
Ναι.
Άξιζε τα 7,5 ευρώ που έσκασα για το εισιτήριο;
Όχι.
Τελικό συμπέρασμα;
Είμαι μαλάκας.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας δαγκώσει κι εσάς ραδιενεργός αράχνη αλλά επειδή εδώ δεν είναι κόμικς της Μάρβελ αλλά πραγματική ζωή πάθετε καρκίνο και πεθάνετε.

Ε, όχι, δε θα κλέβει μόνο ο Φοίβος τους ξένους μουσικούς!

Ίσως θα θυμάστε μια εγγραφή που είχε πάει άπατη, στην οποία παρουσίαζα ελληνικές διασκευές διάσημων τραγουδιών που κατέβασα από την κούτρα μου. Ε, λοιπόν, το ξανάκανα. Αυτή τη φορά, βέβαια, καλύτερα και με ακόμα περισσότερη πραγματικότητα μες στα μούτρα σας. Φύγαμε.

• Εκμετάλλικα-Master of Taxes
  
  Δεν έχω δουλειά!/Δεν έχω λεφτά!
  Μα μου βάζουν νέους φόρους!
  Κύριε υπουργέ,/μας γαμήσατε,
  μας γαμήσατε τους κώλους!
  Πάω στην εφορία,/τι κακοτυχία,
  κόσμος περιμένει,/είμαστε χαμένοι!
  Δυο ώρες έχω,/και δεν αντέχω,
  κι είν'όλα βράσ'τα,
  ταμία, ΠΙΑΣΤΑ! ΠΙΑΣΤΑ!
  Πιάσ'τα και κούνα τα ώρες πολλές,
  κι άσε τον κόσμο να κάνει ουρές,
  ποιος μας γαμά κι εμάς δε μας λες,
  λες και δεν έχουμε άλλες δουλειές!
  ΠΙΑΣΤΑ! ΠΙΑΣΤΑ! Λες και δεν έχουμε άλλες δουλειές!
  ΠΙΑΣΤΑ! ΠΙΑΣΤΑ!
• Ξεπούλιο-Malakas Paradise:
  
  Περπατάς στην Ομόνοια και κοιτάς δεξιά,
  κι αριστερά και βλέπεις πόρνες, πρέζα, Πακιστανά!
  Κι έχεις μείνει άνεργος για τόσο καιρό
  που ακόμα κι η μαμά σου σε νομίζει τρελό!
  Μα δεν έφαγα ποτέ λεφτά του δημοσίου,
  καλά, ένα ρουσφετάκι, άιντε να'ταν δύο,
  τρία το πολύ, μα εσύ να προσέχεις,
  γιατί έχω γνωριμίες εγώ που με βλέπεις!
  Καθόλου δε με νοιάζει που βρέθηκες εδώ,
  να μην έχεις για χαράτσι και για ηλεκτρικό!
  Είμαι το τυπάκι που οι Δαπίτες προσκυνάνε
  όταν "Και α και ου και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ" τραγουδάνε!
  Και περνάμε τον καιρό/στου μαλάκα τον παράδεισο,
  τι ωραία περνάω εδώ/στου μαλάκα τον παράδεισο!
  Κουμάντο κάνω εγώ,/στου μαλάκα τον παράδεισο,
  και την τρόικα ευχαριστώ,/στου μαλάκα τον παράδεισο!
• Syndrome of a Down-Πίτα γύρο
  
  Ξύπνα!
  Κλείσε την TV, τον κόσμο γύρνα!
  Τα πράγματα δε στρώνουνε με γκρίνια!
  Ασ'τη μίρλα κι άρχισε τα έργα!
  Κι αν δε σ'αρέσει μάζευ'τα και φεύγα! (σου άξιζε!)
  Κλείσε την TV, τον κόσμο γύρνα! (σου άξιζε!)
  Τα πράγματα δε στρώνουνε με γκρίνια! (σου άξιζε!)
  Ασ'τη μίρλα κι άρχισε τα έργα! (σου άξιζε!)
  Δεν πιστεύω καν,/στα,/θα,/και στα πολλά μπλα μπλα,
  και/δεν/υπάρχει ελπίδα ΠΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
• Εκμετάλλικα-Ούτε σε νοιάζει:
  
  Όλα γύρω έχουν γίνει σκατά,
  έχω δυο μήνες να δω λεφτά,
  συνέχεια κλαίν'τα παιδιά,
  μα ούτε σε νοιάζει!
  Ποτέ δεν πείνασα τόσο πολύ,
  στα συσσίτια τρώω κάθε πρωί,
  μου'χει γίνει κομμάτια η ζωή,
  μα ούτε σε νοιάζει!
  Δεν πιστεύω πια πολιτικό,
  κι ας τάζει όσο θέλει ρευστό,
  μια βοήθεια, μονάχα, ζητώ,
  μα ούτε σε νοιάζει!
  Δε με νοιάζει πια τι κάνουν,
  δε με νοιάζει πια τι λένε,
  γαμιούνται!
• Vlak Sabbath-Iron Samaras
  
  I am Samaras!
  Έχει τρελαθεί,/και το μάτι του'χει βγει!
  κι όμως έχει μπει/πρώτο κόμμα στη Βουλή!
  Ζωντανοί ή νεκροί /δε γλιτώνουμε από κει,
  θα μας ξηγηθεί/εικοσάποντη ψωλή!
  Πώς μας έκλεψε,/ούτε που κατάλαβε,
  πάει το μέλλον μας/μέσα στο μπουρδέλο μας!
  Κανείς δεν τον θέλει,
  
  απλά μας γαμά τη ζωή,
  
  και εκδικείται,
  που δεν μπήκε η ΠΟΛΑΝ στη Βουλή!
• Μασαρβάιβορ-Το μάτι του Σαμαρά
  
  Άρχισαν, τα όργανα,
  βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους,
  με μολότοφ, πέτρες, μάσκες, μαζί,
  μια άσπρη μέρα να δούνε κι αυτοί,
  δεν απορώ με όλα αυτά,
  όλο χαράτσια και φόροι,
  κι όλο ψάχνω μπας και βρω μια δουλειά,
  μα δεν παίζει για δείγμα καμιά!
  Και το μάτι του Σαμαρά με βλέπει λοξά
  λες και τίποτα παράλογο ζητάω,
  γιατί αν δε βρω, κάπως, κάπου, έστω λίγα λεφτά,
  στη Συγγρού με τακούνια ψηλά,
  βρε, θα πάω!
• Μάικλ Ψάξτον-Θρίλερ:
  
  Κοντεύει νύχτα, και στο σκοτάδι κλαίω και θρηνώ,
  τέλος του μήνα, και δεν έχω λεφτά για ηλεκτρικό,
  παντού ζητώ! Με βλέπουν και αλλάζουν πεζοδρόμιο,
  εκλιπαρώ! Μα δεν υπάρχει φράγκο τσακιστό,
  για ηλεκτρικό!
  Κι όλο γυρνάω, σε φίλους, συγγενείς κι απλούς γνωστούς,
  κι αυτοί με διώχνουν, μου λεν για τους κακούς τους τους καιρούς,
  βρε άι σιχτίρ! Φταίω εγώ που δεν πηγαίνω Γερμανία,
  γιατί εδώ, /δεν την παλεύω πλέον ούτε καν,
  γεια χαραντάν!
  Και είναι θρίλερ, θρίλερ, λέω,
  μου κόβουνε το ρεύμα κι εγώ κάθομαι και κλαίω,
  θρίλερ, ρε παιδιά,
  δώστε ένα φράγκο γιατί είμαι σε θρίλερ! Θρίλερ!

Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε στην εφορία και περιμένετε πέντε εβδομάδες γιατί η υπάλληλος στο γκισέ πρέπει πρώτα να τελειώσει την πασιέντζα.

Summertime and the fucking is easy

Αγαπητοί φίλοι, καλοκαίριασε για τα καλά. Ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδούν, τα κουνούπια καραδοκούν, οι σφίχτες παίζουν ρακέτες σαν να μην υπάρχει αύριο, τα κορίτσια βάζουν σορτσάκια χωρίς να κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν τσόλια από τους κακοπροαίρετους και τα μέλη της κυβέρνησης Σαμαρά πέφτουν σαν τα κοτόπουλα.
Τι είναι αυτό το πράγμα φέτος; Μέχρι στιγμής μετράμε τρεις εκτός και τον Σαμαρά να του'χει πεταχτεί το μάτι έξω (πιθανώς σε ένδειξη συμπαράστασης για τα δικά μας μάτια που θα πετάξει έξω). Αν έχουν απομείνει οι μισοί μέχρι το Σεπτέμβριο, εγώ θα φάω δύο κατσαρόλες βραστά σκατά και θα τα ξεπλύνω με μια νταμιτζάνα κάτουρο.
Και τώρα το καθιερωμένο σπάσιμο με αποδέκτη το Μανωλιό. Όλοι εσείς που βασανίζετε τον εγκέφαλό μου κάθε φορά που κάνω το σφάλμα να πάω παραλία γιατί το να παίρνεις αγκαλιά το αιρκοντίσιον δε συγκρίνεται καν με το να βουτάς στη θάλασσα και γιατί τα μαγιό που φοράνε οι γκόμενες γίνονται κάθε χρόνο και μικρότερα-καταραμένη κρίση-με το ανηλεές τάκα τούκα από τις ρακέτες σας, να μη σώσετε να ξαναπιάσετε μπαλάκι στα χέρια σας.
Να πείτε στον σφίχτη μπρατσαρά και πανηλίθιο κολλητό σας "Ρε συ Μήτσο, πάμε ένα γύρο ρακέτες;" και να γίνει σαν τα κινούμενα σχέδια, που εμφανίζεται ένα μαύρο σύννεφο ακριβώς πάνω από τον Ντόναλντ κι αρχίζει να ρίχνει κεραυνούς στο κεφάλι του. Και μετά να ανοίξει ένας τεράστιος κρατήρας από κάτω και να σας καταπιεί η λάβα. Και να γίνετε μετά από εκατομμύρια χρόνια στο υπέδαφος πετρέλαιο και να κάνει πολέμους η χώρα που θα έχει αναλάβει τότε το ρόλο της Αμερικής για να σας βάζει σε κινητήρες και να σας καίει. Μαλάκες.
Σκατοκέφαλοι.
Και μια και μιλάμε για σκατοκέφαλους, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πούμε δυο πραγματάκια σχετικά με τη γυναικεία μόδα. Που λέτε ήμανε προχθές στο λεωφορείο και προσπαθώ να περάσω δημιουργικά την ώρα μου κάνοντας λίγο αγνό peoplewatching, όταν ξαφνικά μπαίνει μέσα παππούς με ροζ Crocs.
Δυστυχώς δεν τράβηξα φωτογραφία γιατί αν το έκανα θα καιγόταν το κινητό μου και μόνο καιρός για έξοδα δεν είναι. Αλλά σοβαρά σας μιλάω, δε θα μπορούσα ποτέ να βγάλω από το μυαλό μου κάτι το τόσο αποτρόπαια αηδιαστικό και εμετικό.
Και ξέρετε το χειρότερο; Ο εν λόγω παππούς δεν ήταν καν στο τοπ 10 κακογουστιάς που υπέστησαν τα καταπράσινα ματάκια που πολύ θα ήθελα να έχω το περασμένο δίμηνο, κι ο λόγος ήταν οι γκόμενες με μαλλί Skrillex.
Αν δεν έχετε ακουστά τον Skrillex, είναι ένας τυπάς που παράγει dubstep μουσική. Ξέρετε, μωρέ, εκείνο το πράγμα που ακούγεται σαν να έχεις ρίξει ένα Ipod που παίζει techno σε ένα μπλέντερ. Και ιδού αυτός, μαζί με το μαλλί του.

Αν αυτό το πράγμα είναι αηδιαστικό πάνω σε έναν τύπο που βγάζει το ψωμί του και την κοκαΐνη του παράγοντας...ήχους, φανταστείτε πόσο πιο αηδιαστικό μπορεί να γίνει πάνω σε μια γκόμενα. Με βυζιά. Όταν πάντως η Μπρίτνεϊ πειραματιζόταν με τα ξυράφια, δεν είδα τις απανταχού γκόμενες ανά την Ελλάδα να τρέχουν να τη μιμηθούν (βέβαια αυτό γινόταν πιο παλιά, όταν πιάνανε τις κορασίδες να έχουν προγαμιαίες σχέσεις και τις κουρεύανε με την ψιλή, αλλά και πάλι δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα).
Λες και δεν έφταναν ήδη τα χοντρά μαύρα γυαλιά που ανάθεμα κι αν οι μισές από αυτές που τα φοράνε έχουν καθόλου μυωπία, ή αστιγματισμό, ή δεν ξέρω εγώ τι σκατά, όχι, τώρα έπρεπε να κάνουμε τις μαλακισμένες να ξυρίζουν το μισό κεφάλι τους και να αφήνουν το άλλο μισό, σαν μεταλάς που κατατάσσεται στους πεζοναύτες κι εκεί που τον κουρεύει ο κουρέας του στρατού τον χτυπάει το ρεύμα και μένει το κούρεμα στη μέση.
Από την άλλη βέβαια, οι περισσότερες που το έκαναν ήταν ήδη εξαρχής τα ίδια μπάζα που ισχυρίζονται ότι τρώνε βιολογικά/χορτοφαγικά για να μην επιβαρύνουν τον οργανισμό τους με τοξίνες και ταυτόχρονα το τασάκι δίπλα τους έχει υποβάλλει αίτηση υπαγωγής στα βαρέα και ανθυγιεινά, οπότε δεν είχαμε και καμιά πολύ σοβαρή απώλεια.
Πάντως, παρ'όλη τη ζέστη, τα κουνούπια και το γεγονός ότι όλοι φεύγουν για τα χωριά τους, τα εξοχικά τους ή τις θάλασσες κι εγώ μένω εδώ πέρα να κάθομαι και να διαβάζω όλα τα καμένα σχόλια στο Φάε ένα Μαλάκα, μία προς μία κάθε μάνα που γάμησε ο Shinobi, μ'αρέσει το καλοκαίρι.
Και μ'αρέσει γιατί α) είναι τα γενέθλιά μου, που σημαίνει ότι μπορώ να ζητήσω ό,τι γουστάρω, κι αν είμαι και πολύ τυχερός μπορεί να το δω και σε φωτογραφία, β) δεν έχουμε μάθημα (ζήλια, ψώρα, ζήλια, ψώρα) και άρα δε χρειάζεται να βλέπω κάθε μέρα όλους τους μαλάκες τους οποίους έχω την ατυχία να υπομένω όλη τη χρονιά, γ) θάλασσα, μαύρισμα (πολύ μαύρισμα όμως, τόσο που με είδε ο αγαπούλας μια φορά να περιμένω να περάσω το φανάρι και κόντεψε να με πάρει για αναπληρωματικό του Πίου), ήλιος, γκόμενες με μπικίνια και τέθοια, δ) είναι η μόνη εποχή του χρόνου που μπορώ να είμαι ήσυχος από τα κρυολογήματα που αρπάζω και γίνομαι τόσο σκατά που κι ο Justin Βieber να πάθαινε τέτοιο πράγμα θα ακουγότανε σαν τον Βασίλη Καρρά, και ε) παγωτό.
Και σαν να μην έφτανε που άνοιξαν Haagen Dazs στη Θεσσαλονίκη και σκέφτηκα πολύ σοβαρά να κατασκηνώσω στο Mediterranean Cosmos αλλά από την άλλη είναι και πανάκριβο, ανακάλυψα παγωτατζίδικο στη Σβώλου που πουλάει αυθεντικό ιταλικό παγωτό. Έτσι λέει τουλάχιστον, δεν έχω φάει ποτέ αυθεντικό για να ξέρω, αλλά κι αυτό γαμούσε πάτους πιο πολύ κι από γκέι πορνοστάρ.
Γιατί μου το κάνετε αυτό ρε καριόληδοι; Εκεί που επιτέλους είχα σταθεροποιηθεί στα εβδομήντα πέντε κιλά κι όλα ήταν μια χαρά, θα γυρίσω το Σεπτέμβρη στο σχολείο και θα είμαι σαν τον καρπό του έρωτα του Ευάγγελου Βενιζέλου με τη Φρύνη Αρβανίτη. Κι όχι τίποτε, αλλά δε θα με θέλουν κι οι γκόμενες που πριν με ήθελαν-χα-χα-χα-πώς-τα-λέω-ο-πούστης-είναι-φοβερό.
Πάντως για να κάνω δίαιτα και να το γυρίσω στα σπαράγγια, τα μαρούλια και τις λοιπές πρασινάδες, πιο πιθανό είναι να ανέβει στην πρώτη εθνική ο Αγροτικός Αστέρας Ευόσμου, να πάρει πρωτάθλημα και να κερδίσει τη Μπαρτσελόνα στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.
Κατά τ'άλλα, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδούν, τα κουνούπια καραδοκούν, οι σφίχτες παίζουν ρακέτες σαν να μην υπάρχει αύριο, τα κορίτσια βάζουν σορτσάκια χωρίς να κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν τσόλια από τους κακοπροαίρετους και τα μέλη της κυβέρνησης Σαμαρά πέφτουν σαν τα κοτόπουλα.
Αυτά, και να προσέχετε μη μαυρίσετε υπερβολικά, αρχίσετε να προσομοιάζετε μέλος της κατά τ'άλλα συμπαθούς φυλής των Πακιστανών και σας επιτεθεί κανένα ξέμπαρκο χρυσό αυγό από κότα αλανιάρα.

Άλλη μια ιστορία για όλη την οικογένεια

Ήταν άλλη μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα στο Malibu της Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια ηλιαχτίδα διαπέρασε τις κουρτίνες ενός από τα εκατόν πενήντα υπνοδωμάτια της μεγαλύτερης βίλας της περιοχής, και με ξύπνησε γλυκά. Κοίταξα γύρω μου, και είδα δέκα Ρωσίδες. Για κάτσε, γιατί μόνο δέκα; Α, ναι. Ήθελα μια ήσυχη βραδιά, γιατί εκείνο το πρωί είχα να συναντήσω τον Βασιλάκη τον Γκέιτς, για να μου πουλήσει τη Microsoft. Δύσκολη δουλειά να είσαι ο CEO της μεγαλύτερης πολυεθνικής του κόσμου.
Αλλά πρώτα είχα άλλα πράγματα να κάνω. Μια και ήταν νωρίς ακόμα, αποφάσισα να βγάλω μια βόλτα στο πάρκο το κατοικίδιο ζόμπι μου, τον Brainy. Όπως περπατούσα στο δρόμο, συνάντησα τη Rihanna, η οποία μου αποκάλυψε τα σχέδιά της για να διασκευάσει ένα τραγούδι της Britney, το Hit me baby one more time. Το ενέκρινα, γιατί έτσι κι αλλιώς είχα ήδη αγοράσει τις δισκογραφικές και των δυο τους.
Μετά γύρισα στη βίλα μου και αποφάσισα να παίξω λίγο μπασκετάκι με τον φίλο μου, τον Μισέλ τον Ιορδανίδη, γιατί, όπως και να το κάνουμε, τα sixpacks δεν συντηρούνται από μόνα τους. Με νίκησε, 87-86, αλλά ας όψεται ο διαιτητής που με ζήλευε γιατί του είχα φάει τη γκόμενα πριν μερικές μέρες. Και μετά απ'όλα αυτά, αποφάσισα να καβαλήσω το άσπρο μου άλογο, ή πιο συγκεκριμένα τα 500 άσπρα μου άλογα τα οποία φυλούσα κάτω από το καπό της Aston Martin DB9 που έκανα δώρο γενεθλίων στον εαυτό μου.
Αλί και τρισαλί! Κάποιος είχε διαρρήξει το γκαράζ μου όσο έλειπα και έγραψε πάνω στην ομορφιά μου "Ο Thomas the Barbarian είναι άσφαιρος και μικροψώλης" με κόκκινη μπογιά! Ποιος πούστης (κι όχι πούστης άξιος συμπάθειας και αγάπης, σαν τον Ian McKellen ή τον Neil Patrick Harris, αλλά πούστης σιχαμερός κι άξιος πατήματος κάτω σαν κατσαρίδα, σαν τον Πουλόπουλο) μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο στο πιο όμορφο ανθρώπινο κατασκεύασμα με τέσσερις ρόδες ever? Αυτό ήταν η χειρότερη ιεροσυλία που έχει γίνει πάνω σε αυτόν τον πλανήτη από τότε που ο Καρβέλας το θεώρησε καλή ιδέα να ενσωματώσει το riff της Layla στο Βας Βας Βας!
Δεν υπήρχε περίπτωση, βέβαια, να κάτσω να κλαίω τη μοίρα μου σαν καμιά γυναικούλα! Αυτή η προσβολή έπρεπε να ξεπλυθεί με αίμα, ή και σπέρμα. Αμέσως ανέβηκα στο υπερσύγχρονο εγκληματικό εργαστήριο που μου έκανα δώρο όταν ολοκλήρωσα το τρίτο μεταπτυχιακό μου στο MIT και τύφλα μαύρη να'χουν όλα τα Σιεσάγια μαζί, και έκανα ανάλυση σ'ένα δείγμα από τη μπογιά. Διαπίστωσα ότι η μπογιά ήταν ένα σπρέι που είχε αγοραστεί το πρωί της 29ης Ιουνίου από ένα μαγαζί για γκράφιτι που είχε ένας μαύρος στο Κόμπτον.
Αμέσως μπήκα στη Μερσεντέ που είχα εφεδρική για την περίπτωση που συνέβαινε κάτι τόσο αποτρόπαια αποτρόπαιο στην Aston μου, και κατευθύνθηκα προς την περιοχή που είχα υποσχεθεί ότι δε θα ξαναπατήσω μετά το drive by που μου κάνανε και παραλίγο να μην ήμουν εδώ για να σας τα γράφω όλα αυτά.
Σκατά! Γιατί έχει τόση κίνηση ειδικά σήμερα; Όταν δε βιάζομαι, όμως, οι δρόμοι είναι άδειοι. Ευτυχώς, είχα κρατήσει ένα jetpack στο πορτ-μπαγκάζ για περιπτώσεις ανάγκης. Άφησα, λοιπόν, το αμάξι εκεί και απογειώθηκα. Έτσι κι αλλιώς, στο ίδιο σημείο θα το έβρισκα, δε γινόταν να πάει πουθενά.
Προσγειώθηκα στο Κόμπτον, μπήκα στο μαγαζί με τα χρώματα και πλησίασα τον μαύρο. "Φίλε μου, εδώ σου έχω εκατό δολλάρια, κι είναι όλα δικά σου αν μου πεις σε ποιον πούλησες ένα σπρέι κόκκινη μπογιά το πρωί της 29ης Ιουνίου".
"Watch ya own business, muthafucka!" απήντησε ο μελαχρινός φίλος μας. Τότε εγώ έχασα την υπομονή μου, έβγαλα το AK47 που είχα στην δεξιά τσέπη μου και τον σημάδεψα λέγοντάς του τα εξής σκληρά λόγια: "Αν δε με πεις τώρα αμέσως σε ποιον πούλησες τη μπογιά, θα γίνει εδώ μέσα Bloods vs Creeps!"
"Όπα, άραξε. Δεν ήθελα να σε πω στην αρχή, γιατί αυτή που της πούλησα τη μπογιά με απείλησε ότι θα μου κόψει την ψωλή στα δύο, και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να επιζήσω με 20 ίντσες. Άλλωστε, ούτε κι εγώ ξέρω το όνομά της. Ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα, αυτό ξέρω μόνο."
Αφού ευχαρίστησα το μαύρο φίλο μου για τη συνεργασία του και τον έδωσα εκατό δολλάρια να φάει κάτι απ'το KFC, άρχισα να σκέφτομαι. Ώστε γυναίκα μας έκανε τη ζημιά, ε; Έπρεπε να το φανταστώ. Δεν υπάρχει πιο εκδικητικό πλάσμα από τη γυναίκα. Αλλά γιατί μια γυναίκα να θέλει να εκδικηθεί εμένα; Και ποια μπορεί να ήταν αυτή; Κάπου είχε αρχίσει να πάει το μυαλό μου, αλλά η σκέψη αυτή και μόνο ήταν τόσο φριχτή που δεν μπορούσα καν να το αντέξω.
Είχα αποφασίσει να γυρίσω στην έπαυλή μου και να χτυπήσω έναν φραπέ, γιατί για κάποιον λόγο που είχε να κάνει με Ρωσίδες δεν είχα προλάβει να διδάξω στις καφετέριες των Αμερικάνων την ιερή αυτή τέχνη, όταν συνέβη κάτι που μου τράβηξε την προσοχή. Έξω από κάτι που έμοιαζε με εγκαταλειμμένη αποθήκη, άρχισε να αναβοσβήνει μια τεράστια πινακίδα νέον που έγραφε τα εξής φρικιαστικά λόγια: "ΓΙΟΥΧΟΥ! THOMAS THE BARBARIAN! ΕΔΩ ΜΕΣΑ!"
Κάτι βαθιά μέσα μου μου έλεγε ότι ήταν παγίδα, κι ότι αν πήγαινα μέσα ο Δίας θα γαμιόταν πιο πολύ κι από cheerleader σε αμερικάνικη λυκειοταινία, αλλά από την οργή μου για αυτό που συνέβη στο αυτοκίνητό μου η ψυχή μου έβραζε σαν να είχα καταπιεί θερμίτη. Έτσι, άφησα κατά μέρος τις αμφιβολίες μου και μπήκα στην εγκαταλειμμένη, σκοτεινή, απόμερη, ανατριχιαστική και πολύ εύκολα μετατρέψιμη σε άντρο κακοποιών αποθήκη.
Αλλά αυτό που είδα στην αρχή όταν μπήκα μέσα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια εγκαταλειμμένη αποθήκη, γεμάτη κατσαρίδες, ποντίκια και χρησιμοποιημένες καπότες. Λες το "my spidey sense is tingling" που είχα νιώσει να μην ήταν παρά ένα false alarm, ένα ανεμογκάστρι της διαίσθησης;
Και τότε συνέβη. Την είχα πατήσει σαν αρχάριος. Οι πόρτες γύρω μου είχαν κλειδώσει, το ίδιο και τα παράθυρα, κι από μία σκοτεινή γωνία άρχισε να περπατάει προς το μέρος μου μια γυναικεία φιγούρα, που μου έλεγε, ή μήπως έλεγε στον εαυτό της, ή μήπως παραμιλούσε; έλεγε τέλος πάντων, "Σε περίμενα, Τομ, σε περίμενα. Ήμουν σίγουρη ότι θα έρθεις. Ήμουν σίγουρη ότι θα ψάξεις να με βρεις. Θα έκανες τα πάντα για το βρωμοαυτοκίνητό σου, αλλά ποτέ δε θα έκανες κάτι τέτοιο για μένα. Τώρα είσαι στο έλεός μου."
"Δε θα έκανα κάτι τέτοιο για σένα; Πού το ξέρεις; Ποια είσαι; Αν έβαψες εσύ το αυτοκίνητο, γιατί το έκανες; Μίλα! Μίλα!" της είπα, κοιτώντας παράλληλα αν υπήρχε κανένας τρόπος διαφυγής από εκεί μέσα. Τότε μια ηλιαχτίδα μπήκε από μια χαραμάδα και φώτισε το πρόσωπό της. Ήταν...δεν μπορεί να μην ήταν...ήμουν βέβαιος ότι ήταν...η...
"Μπιγιονσέ;"
"Η ίδια," απάντησε, "που έκανες ολόκληρη επιχείρηση για να μάθεις ποιος σου πείραξε το καημένο το αυτοκινητάκι σου, αλλά για να θυμηθείς τα γενέθλιά μου ούτε λόγος! Δε φέρονται έτσι σε μια γυναίκα, αλήτη!"
"Και τι θες από μένα τώρα;"
"Ω, από σένα απολύτως τίποτα. Δεν είσαι ο μόνος στον πλανήτη που την έχει 30 πόντους. Αλλά έχω να πω πολλά...με την πιστωτική σου κάρτα!" Και, λέγοντας αυτά, άρπαξε την πιστωτική μου από την αριστερή μου τσέπη, άνοιξε τις πόρτες της αποθήκης και με αποχαιρέτησε με αυτές ακριβώς τις λέξεις: "Καλά να περάσεις ζητιανεύοντας στους σταθμούς του μετρό! Μουαχαχαχαχαχαχαχα!"
Ευτυχώς, αυτό είχε τελειώσει αναίμακτα...ή μήπως όχι; "Τέλος πάντων", είπα. "Ας πάω να αγοράσω τη Microsoft, τώρα που έχω ακόμα λεφτά." Και καβάλησα το jetpack μου κι έφυγα.
Υ.Γ: Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι όλη αυτή η ιστορία δε θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στην πραγματικότητα. Δε θα έπαιρνα ποτέ κατοικίδιο ζόμπι. Είναι πολύ δύσκολα στην εκπαίδευση και λερώνουν και πάρα πολύ. Μάλλον θα προτιμούσα κάτι σε βρικόλακα. Αληθινό, όχι τον φωσφοριζέ γκέουλα.

Η ποπ δεν είναι ο σατανάς

OK. Για άλλη μια φορά κάνω το δικηγόρο του διαβόλου (καταλάβατε; Έκανα λογοπαίγνιο με το "σατανάς" του τίτλου και...καλά, ξεχάστε το). Ξέρω ότι μετά από αυτό θα χάσω τουλάχιστον τους μισούς μου αναγνώστες, αλλά πρώτα θα το διαβάσετε όλο, θα δείτε αν αυτά που λέω έχουν μια λογική, κι αν ακόμα πιστεύετε ότι δεν τα λέω καλά, ελάτε και σπίτι μου αν θέλετε και βάλτε ένα κομμένο κεφάλι αλόγου στο κρεβάτι μου. Μόλις βγείτε από το αεροδρόμιο, κόψτε το δεύτερο χωράφι δεξιά, και θα βρείτε έναν ερημίτη. Θα τον ρωτήσετε πού ζει ο ψηλός, ξανθός, πλούσιος και επιτυχημένος μπλόγκερ που λέγεται Thomas the Barbarian. Κι αν με βρείτε, τα ξαναλέμε.
Κατ'αρχάς, ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Τι ακριβώς σημαίνει ποπ; Θα σας πω εγώ τι σημαίνει. Ποπ είναι μια σύντμηση της αγγλικής λέξης popular, η οποία σημαίνει δημοφιλής. Άρα ποπ είναι ο δημοφιλής. Και με αυτή τη σημασία της λέξης, μπορούμε άφοβα να πούμε ότι οι Led Zeppelin και οι Rolling Stones ήταν οι ποπ καλλιτέχνες της εποχής τους.
Όχι, κάτσε, μην κλαις ακόμα, σου έχω και καλύτερο! Ο Μότσαρτ κι ο Μπετόβεν έγραφαν την ποπ μουσική της εποχής τους!

Τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια, βέβαια, η ποπ έχει αποκτήσει την έννοια, όχι τελείως άδικα, του "εύκολα, σαχλά τραγουδάκια από ατάλαντους με ορίζοντα ζωής στο ράφι τρεις εβδομάδες". Ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί αυτά είναι δημοφιλή. Αυτά πουλάνε.
Αλλά, αν πεις ότι ΟΛΑ τα τραγούδια που εκπροσωπούνται από την γενική και άνευ ιδιαίτερου περιεχομένου ταμπέλα της ποπ (κάτι σαν το "κοινωνική" για τις ταινίες, που το βάζουν όταν δεν μπορούν να βρουν καμιά καλύτερη ταμπέλα) είναι εύκολα, σαχλά και για ατάλαντους, τότε μάλλον ζεις στη διαφήμιση της Wind, που όταν λέει όλοι εννοεί όλοι. Κι αν απορρίπτεις κάτι μόνο και μόνο επειδή χαρακτηρίζεται ως ποπ, δηλαδή popular, δηλαδή δημοφιλές, τότε είσαι πιο χιπστεράς κι από τύπο με γυαλιά με χοντρό μαύρο σκελετό και ειρωνικό μουστάκι που χρησιμοποιεί ακόμα το myspace (αυτός, όχι το μουστάκι).
Σαφώς, βέβαια, το 90, μπορεί 95, ίσως και 99 τοις εκατό της σημερινής παραγωγής είναι για τα σκουπίδια. Όμως, ακόμα και τα τελευταία τρία χρόνια, που δε διαφωνώ ότι είναι τα χειρότερα από άποψη μουσικής, έχουν βγάλει κάποια αξιοπρεπή ποπ τραγούδια όπως το Bad Romance της Lady Gaga, το Russian Roulette της Rihanna και τη μισή δισκογραφία της Adele (την άλλη μισή δεν την έχω ακούσει).
Και, μπορεί η Lady Gaga να ντύνεται σαν να έκανε βουτιά στο σκουπιδοντενεκέ ανάμεσα σε οίκο μόδας και McDonalds, μπορεί η Rihanna να περνάει περισσότερο χρόνο βάφοντας τα μαλλιά της και τρώγοντας μπούφλες από τον Chris Brown παρά τραγουδώντας, μπορεί η Adele να είναι τόσο χοντρή που η μάνα σου μπροστά της μοιάζει Kate Moss (καταλάβατε; Έκανα αστείο τύπου Yo mama's so fat, αλλά με την Adele και...καλά, ξεχάστε το), αλλά μη μου πείτε ότι δεν έχουν ταλέντο.
Θα με πείτε, τώρα, "καλά, αλλά κι αυτές που λες, εκτός από ένα δύο καλά κομμάτια, όλα τ'άλλα είναι μπούρδες". Σαφώς και είναι μπούρδες! Δεν μπορεί κάποιος να είναι μονίμως στο 100% της απόδοσής του. Ακόμη και η Μπιγιονσέ έχει πει μερικές πολύ χοντρές παπαριές, σαν το Video Phone και το Run the World. Κρυφά από μένα, βέβαια. Αν το ήξερα από πριν, δε θα την άφηνα. Μετά που το έμαθα λίγο έλειψε να την κάνω ακόμα πιο μαύρη στο ξύλο, αλλά μετά με κοίταξε με αυτό το βλέμμα του λυπημένου κουταβιού και λύγισα. Είναι μια αυτή...
Αλλά ποια Μπιγιονσέ, θα με πείτε τώρα. Ακόμα κι εγώ έχω γράψει στο παρελθόν κομμάτια που σήμερα δε θέλω ούτε να τα βλέπω. Ποιος, εγώ.
Θα με ξαναπείτε, τώρα, ότι κάποτε έβγαινε πολύ καλύτερη ποπ. Και συμφωνώ! Κάποτε είχαμε Μιχαλάκη, είχαμε τον Καλλιτέχνη Παλιότερα Γνωστό σαν Prince, είχαμε ακόμα και την Παλιόγρια, και τώρα έχουμε Justin Bieber, Nicki Minaj και Kesha. Είμαι ο πρώτος που θα παραδεχτεί ότι η ποπ μουσική έχει πάρει την κατιούσα. Αλλά, από την άλλη, μήπως και τα υπόλοιπα δημοφιλή είδη μουσικής έχουν βελτιωθεί στην πάροδο των χρόνων; Νοτ ιγκζάκτλιυ.

Κοιτάξτε, ας πούμε, τη ραπ. Κάποτε η ραπ ήταν η φωνή του γκέτο, μαλάκες μου. Άνθρωποι όπως ο Tupac, o Notorious BIG, ο Dr Dre, o Eminem κι ακόμα κι ο Snoop Dogg δεν τραγουδούσαν ρινγκτόουνς για τα δωδεκάχρονα που σκάνε πραγματικά λεφτά στέλνοντας SMS για να κατεβάσουν ρινγκτόουνς (νομίζω ότι υπάρχουν ακόμα), αλλά τραγουδούσαν τη ζωή τους την ίδια! Μπορεί η ραπ να μην είναι ακριβώς τραγούδι, αλλά αυτό που έλεγαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν κομμάτια της ανέχειας, της στέρησης, της βίας, των ναρκωτικών και του ρατσισμού που έφαγαν με το κουτάλι, πράγματα που βέβαια εμείς οι λευκοί δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί εμείς μια χαρά την έχουμε κι άλλα τέτοια μπας και νιώσουμε τύψεις που δεν είμαστε μαύροι.
Τώρα, όμως, οι παλιοί έχουν χάσει το νόημα. Ο Eminem βγάζει τραγούδια με τη Rihanna, της οποίας η σχέση με τη ραπ είναι...χμ, ότι είναι μαύρη, ο Snoop Dogg κατρακυλάει σε συνεργασίες με την Katy Perry (βυζάρες, αλλά όχι ακριβώς Χάρλεμ) και τον David Guetta (λευκός, Γάλλος και σαχλομπιτάς), κι ο Jay Z είναι απασχολημένος με το να τραγουδάει ύμνους στη Νέα Υόρκη και να βρίσκει το πιο ηλίθιο όνομα ever για την κορούλα που έκανα στη γυναίκα του.
(Παρένθεση: Βρε μαλάκα, τόσα ωραία ονόματα είχε η αγγλική γλώσσα. Χάθηκε να τη βγάλεις μια Catherine, μια Stephanie, μια Alexandra, μια Natalie, μια Denise, κάτι τέτοιο; Αλλά όχι, έπρεπε να πρωτοτυπήσεις! Και την έβγαλες Blue Ivy! Blue dicks, μαλάκα! Αλλά ξέρω γιατί το έκανες. Είσαι έξυπνος. Κατάλαβες ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αναγνωρίσω ένα παιδί με τόσο γελοίο όνομα. Σατανικό. Ούτε εγώ δε θα το σκεφτόμουνα.)
Κι όσο για τους καινούριους, οι καινούριοι είναι κάτι ανίερα καθίκια τύπου Lil Wayne και Soulja Boy, που κάνουν ομοιοκαταληξία την ίδια λέξη με τον εαυτό της (σας φαίνεται ακόμα ελεεινό το together-forever των "ποπ";), "ραπάρουν" (πολύ θα ήθελαν) για το πόσες γκόμενες γαμάνε (στον ύπνο τους) και το πόσο γαμάτο είναι το αυτοκίνητό τους (αν ήταν στο χέρι μου, θα οδηγούσατε τους κουβάδες του Pimp My Ride. Πριν τους αναλάβει το West Coast Customs), και γενικά είναι τόσο φλώροι που περισσότερη ώρα θα επιβίωνε στο Compton ο Μπους παρά δαύτοι.
Κι όσο για το ελληνικό ραπ, το οποίο επίσης ήταν κάποτε αντάξιο του αμερικάνικου, σήμερα, ένα έχω να σας πω: Ζωγράφισέ μου τ'αστέρια, και κύκλωσέ μου εκείνο που θα ζήσουμε εμείς. Ο εμετός σε όλες του τις αποχρώσεις.
Και μη μου πείτε ότι το μέταλ είναι σε καλύτερη μοίρα. Οι κατάπτυστοι ακόμα ξεσκάνε από το Load, ο Σερτζ έπαθε νταλαρισμό και τραγουδάει για τα παιδάκια της Αρμενίας κι όλοι οι υπόλοιποι βγάζουν τον ίδιο δίσκο εδώ και δεκαπέντε χρόνια με διαφορετική σειρά στα τραγούδια. (έβαλα και συνδέσμους, μη με πει κανένας παπάρας ότι κλέβω ατάκες, άντε, άλλωστε όταν αντιγράφεις έναν λέγεται λογοκλοπή. Όταν αντιγράφεις πολλούς λέγεται έρευνα).
Και μια και αναφέρθηκα στον νταλαρισμό των System of a Down, τι μαλακία τραγούδι είναι το Lonely Day? Σοβαρά, αγαπητοί μου. Υπήρχε κάποιος λόγος που τόσα χρόνια δεν αφήνανε τον Daron Malakian να τραγουδάει (αν εξαιρέσεις το Where the fuck are you στο Φ.τ.Δ.Σ.Β (Φέρτε τις Δικές Σας Βόμβες), όπου δεν τραγουδάει ακριβώς αλλά ουρλιάζει). Και τι σκατά πάει να πει "the most loneliest day of my life"; Γραμματική ρε πούστη μου. ΓΡΑΜ-ΜΑ-ΤΙ-ΚΗ!
Κι όσο εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα άτομα που πάνε και τα σκάνε σε συναυλίες των Σκόρπιονς, στον πολιτισμένο κόσμο η ροκ και μέταλ σκηνή, αν συμφωνήσουμε με τον γενικά αποδεκτό από τις αμόρφωτες μάζες ορισμό ότι "ροκ είναι ό,τι έχει ηλεκτρική κιθάρα", εκπροσωπείται από τους Foo Fighters (είμαι ο μόνος ανώμαλος που η ιστορία του θυμίζει τους Megadeth?), τους Muse (οι οποίοι είναι τόσο πιστοί στη ροκ που έβγαλαν και soundtrack για το "Φωσφοριζέ βαμπίρ εναντίον σφίχτη λυκάνθρωπου για την καρδιά της κρυόκωλης part three" ή για συντομία "Το Αίσχος part three", αμέ), τους 30 Seconds to Mars (πέρασαν τα τριάντα δευτερόλεπτα, ακόμα να απογειωθείτε;) και φυσικά τους U2, που αποτελούν την απόδειξη ότι δεν υπάρχει θεός καθώς κάθε βράδυ προσεύχομαι να ρίξει ψόφο στον Μπόνο κι ακόμα τίποτα.
Αλλά το κακό είχε ξεκινήσει από αρκετά πιο πριν. Δε θα κατηγορήσω τη grunge γι'αυτό, έχω όμως πολλά να πω για κάτι συγκροτήματα σαν τους Offspring, τους Blink 182, τους Sum 41, τους Green Day 75 (υποθετικό συγκρότημα που αναφέρει ο χοντρός στην αρχή του βίντεο κλιπ του Still Waiting) και λοιπούς παπάρηδες που, ακολουθώντας πιστά το δόγμα "αν γρατζουνάς μια ηλεκτρική κιθάρα και γκαρίζεις σε ξι φαλτσόρε, παίζεις μέταλ", κατάφεραν να τα κάνουν όλα σαν τα μούτρα τους.
Βέβαια, μπορεί να φταίει κι ο Lars Ulrich με τον αγώνα του εναντίον του Napster. Ή απλά ο ανάδρομος Ερμής.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάθετε κι εσείς νταλαρισμό και βρούμε καμιά μέρα κανέναν Master να πλέκει στο Ντισετάν εγκώμιο για τους Nickelback.