Γαμώ τη γενιά του Πολυτεχνείου

Σαν αύριο κλείνουν τριάντα εννιά χρόνια από τότε που οι φοιτητές εξεγέρθηκαν ενάντια στην κακιά χούντα και μπλα μπλα μπλα.
Και λέω σαν αύριο, και βγάζω δηλαδή το κείμενο σήμερα κι όχι αύριο, γιατί και οι δημόσιοι υπάλληλοι ανά τα σχολεία της Ελλάδας αποφάσισαν να βάλουν σήμερα τη κλασική γιορτή με τον κιθαρωδό, την εκνευριστικά εκνευριστική σοπράνο που τραγουδάει σε όλες τις γιορτές γιατί ως γνωστόν τραγουδάω ίσον τσιρίζω μέχρι να μη μείνει αδέσποτο στη γύρω περιοχή, τις βαρετές παρουσιάσεις στο Πάουερποϊντ, τα ηχητικά αποσπάσματα του Γεώργιου-Μιχαλολιάκος-προ-του-Μιχαλολιάκου-Παπαδόπουλου και τους φλογερούς λόγους περί ελευθερίας και δημοκρατίας που τους εκφωνεί το γνωστό αξιολύπητο αναρριχητικό γιατί κανείς άλλος δεν ήθελε, μην τυχόν και χάσουν καμία αργία.
Σαν αύριο λοιπόν κλείνουν τριάντα εννιά χρόνια από τότε που οι φοιτητές εξεγέρθηκαν ενάντια στην κακιά χούντα και μπλα μπλα μπλα.
Και τι καταλάβαμε;
Αυτή η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου δεν ήταν που πήρε τα λεφτά από τους φόρους του Γερμανού και του Γάλλου και τα έκανε Μερσεντέ, μεζονέτες και πεντοχίλιαρα στα στρινγκ των στριπτιτζούδων;
Αυτή η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου δεν ήταν που πήρε την έστω κάποια βιομηχανία που υπήρχε στην Ελλάδα επί και προ χούντας και την πέταξε στην τουαλέτα για να τους κάνει ο Αντρέας όλοι δημόσιοι υπάλληλοι, συνδικαλιστές κι εργατοπατέρες;
Αυτή η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου δεν ήταν που βούτηξε, σαβούρωσε, έφαγε, δήλωσε την πισίνα για τουαλέτα και τον ημιυπαίθριο για σπιτάκι του σκύλου, κι όταν ήρθε ο εφοριακός κι ο πολεοδόμος για έλεγχο, "πάρε κάτι ψιλά να πιεις μια μπύρα στην υγειά μου, και τα πρόστιμα last year, OK?"
Και πάνω απ'όλα, αυτή η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου δεν ήταν που έβγαλε τους σημερινούς δεκαπέντε ως τριάντα πέντε, αυτή που τους έκανε αυτό που είναι, πάρε Iphone, πάρε Playstation, πάρε δικό σου αυτοκίνητο, κι όχι κάνα Χιουντάι τώρα και μαλακίες, μπέμπα και πάνω.
Όποτε πάω στο χωριό μου, έξω απ'το καφενείο είναι παρκαρισμένες καμιά δεκαριά μπέμπες ή μερσεντέ, κι ένα Χιουντάι. Μαντέψτε σε ποιον ανήκει το Χιουντάι. Ναι, στον πατέρα μου (παρακαλείται η Έφη να μην αρχίσει πάλι με την αντιπάθειά της για τα Χιουντάι, δεν είναι αυτό το θέμα μας). Κι όταν το πήρε, τον ρωτούσανε όλοι, "τι τον πήρες μωρέ τον κουβά και δεν πήρες κανένα καλό αμάξι;" Όπου φυσικά, καλό αμάξι νοείται αυτό που πήραν αυτοί με τις αγροτικές επιδοτήσεις που για ανάπτυξη ήρθανε και μόνο για ανάπτυξη δεν πήγανε. Αυτή είναι η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου.
Χάρη σε αυτή την περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου γέμισε ο τόπος πουτάνες που περιμένουν τον sugar daddy να τα χώσει και κάγκουρες που το μόνο τους πρόβλημα είναι αν θα δώσουν στην Apple ή στη Samsung τα λεφτά του μπαμπά, τα οποία με τη σειρά τους είναι λεφτά της τράπεζας, από τον παλιό καλό καιρό που σε παίρνανε τηλέφωνο για να σου δώσουν λεφτά κι όχι για να στα πάρουν.
Χάρη σε αυτή την περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου έχουμε γεμίσει καραγκιοζιλίκια σαν κι αυτά και κανείς δε λέει και τίποτα.

Αυτός είναι ο Έλληνας που γέννησε η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου. Λουλούδι στο Ρέμο, διακόσια ευρώ η φιάλη, πέντε ευρώ φραπές, μαλμπουράκι, μαγκιά κλανιά, το λογαριασμό του Αϊφόουν να πληρώνουμε, κανέναν κώλο να πιάνουμε και όλα καλά, όλα ωραία, χαλαρουΐτα όλα. Κι όσο για το λογαριασμό, τι σε νοιάζει εσένα, το κορόιδο πληρώνει, κι όσο για τις ευθύνες, ξανά τι σε νοιάζει εσένα, κάποιος μαλάκας θα τις αναλάβει κι αυτές.
Ε, το κορόιδο δεν υπάρχει πια, κι ο μαλάκας δεν αναλαμβάνει πια ξένες ευθύνες. Και τώρα όλοι αυτοί, οι με ξένο κώλο πούστηδες, οι με ξένες τσέπες πλούσιοι, θιχτήκανε που δεν μπορούν να κάνουν ντόλτσε βίτα εις βάρος του μαλάκα και το παίζουν δεν πληρώνω από ιδεολογία (ή γιατί έκλεισαν οι κάνουλες και δεν τους βγαίνει το μαλμπουράκι που το πήγανε οι φωστήρες τέσσερα ευρώ αλλά για να ανοίξουνε τους λογαριασμούς με τα έξι μηδενικά που τους κάνανε κάτι άλλα μηδενικά ούτε λόγος).
Γαμώ τη γενιά του Πολυτεχνείου.
Γαμώ την ιστορία της, τους αγώνες της, τα ιδανικά της, την ύπαρξή της την ίδια. Ακόμη κι αν μερικοί ιδεολόγοι όντως κοιτούσαν την δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την ελευθερία, την παιδεία και την ελευθεροτυπία, μόλις έπεσαν οι συνταγματάρχες κι αρχίσανε οι θείος, Αντρέας και λοιποί να δίνουν, το γύρισαν κι οι δικοί σου σε τσάμικο κι αρχίσανε να παίρνουν.
Εμ βέβαια. Λεφτά σου χαρίζουνε κι εσύ θα κοιτάς ιδεολογίες; Ποιος και πότε;
Κι αντί να έχουν έστω την αξιοπρέπεια να πουν στα παιδιά τους, "συγνώμη, τα κάναμε σκατά κι όσο κι αν προσπαθήσουμε θα τα κάνουμε ακόμα χειρότερα", έχουν το θράσος να μαλώνουν μεταξύ τους για το ποιος τα έκανε λιγότερο σκατά και ποιος θα τα κάνει λιγότερο σκατά όταν και αν τον ψηφίσει ο ελληνικός λαός, που γαμώ την ώρα και τη στιγμή που έπαιρνε το ντουφέκι ο Καραϊσκάκης κι ο Κολοκοτρώνης και έγινε λαός η κωλοφάρα που λέγεται Νεοέλληνας.
Απόψε πεθαίνει ο φασισμός, ε; Πάρτε τώρα τα Χρυσά Αυγά από κότες αλανιάρες για τρίτο κόμμα. Κι αυτό δικό σας γέννημα είναι, της γενιάς σας και των "αγώνων" σας.
Αυτά, και να προσέχουμε.

Πάμε να γίνουμε φονιάδες στη Νορβηγία

Θυμάστε τον Άντερς Μπρέιβικ;
Ναι μωρέ, εκείνον τον ακροδεξιό Νορβηγό χριστιανομαλάκα που μια ωραία πρωία του την έδωσε και πήγε και καθάρισε εβδομήντα εφτά άτομα;
Ναι, αυτός που λέτε έφαγε 21 χρόνια φυλακή, γιατί μέχρι τόσο πάει στη Νορβηγία, και πριν μια-δυο μέρες έκανε παραπονάκια για απάνθρωπη μεταχείριση.
Και λες εσύ με το μικρό σου το μυαλό, τι να τον έκαναν τον καημένο τον Άντερς; Τον έδειραν; Τον έκαναν φάλαγγα; Τον βίασαν στα ντους; Τον έβαλαν να καθαρίσει τις χέστρες με τη γλώσσα; Μήπως τον έβαλαν να ακούσει όλη τη δισκογραφία της Σελίν Ντιόν στο ριπίτ για δύο εβδομάδες;
Όχι, αγαπητοί φίλοι. Οι συνθήκες κράτησης είναι πολύ χειρότερες για τον δύστυχο Άντερς. Ακούστε να φρίξετε: ο καφές του είναι κρύος, δεν του δίνουν βούτυρο για να βάλει στο ψωμί, δεν τον αφήνουν να βάλει κρέμα σώματος, το κελί του είναι πολύ κρύο, οι χειροπέδες τον κόβουν στους καρπούς, το κελί δεν έχει ωραία διακόσμηση και οι διακόπτες για το φως και την τηλεόραση είναι έξω από το κελί και πρέπει να πει στους φρουρούς να του τα ανάψουνε.
Σοκαριστήκατε, ε; Είναι δυνατόν σε μια τόσο προηγμένη χώρα όπως η Νορβηγία να υφίστανται τέτοια βασανιστήρια; Λευτεριά στον Άντερς! Κανονικά, θα έπρεπε όχι μόνο να του δίνουν ζεστό καφέ και τηλεκοντρόλ για την τηλεόραση, αλλά και μασαζάκι στην πλάτη τρεις φορές τη μέρα, επισκεπτήριο από τη Μπιγιονσέ μια φορά την εβδομάδα και να του σκουπίζουν οι φύλακες το πωπουδάκι με ροδοπέταλα...

ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ ΛΙΓΟ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ; Σκότωσες εβδομήντα εφτά άτομα, αντί να σε έχουνε να γυρίζεις γύρω γύρω από μια κολόνα μέχρι να σαπίσουν και τα κόκαλά σου βρίσκεσαι σε ένα από τα πιο πολυτελή σωφρονιστικά καταστήματα του κόσμου, με τηλεόραση μέσα στο κελί, και σου πληρώνει το Νορβηγικό κράτος όλα τα έξοδα για να ζεις καλύτερα από το μέσο Έλληνα, κι εσύ γαμώ το Χριστό σου ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΟΣ;
Έχεις δει σε άλλες χώρες τι κάνουν με τους φονιάδες; Μπάρμπεκιου. 220 βολτ. Κι αυτό στην Αμερική, που είναι και πολιτισμένο κράτος που λέει ο λόγος. Σε κάτι Ιράν και Σαουδικές Αραβίες, με μικρότερη αφορμή σου κόβουν τα χέρια. Αν σκοτώσεις κιόλας έναν άνθρωπο, όχι εβδομήντα εφτά, πετραδάκι-πετραδάκι για τα σένα το 'χτισα. Κι όχι μετά από ένα χρόνο δίκη. Συνοπτικές διαδικασίες. Σκότωσες; Να φεύγει το φορτηγό για τα νταμάρια, κι απόψε λαϊκή πανήγυρη στην κεντρική πλατεία μετά λιθοβολισμού. Κι άμα έχετε καμιά γυναίκα που σας κεράτωσε, φέρτε την κι αυτήν. Μπαμ μπαμ. Ούτε να δουν άμα είσαι τρελός, ούτε τίποτα. Κι αυτός παραπονιέται γιατί δεν τον αφήνουν να βάλει την κρεμούλα του! Στη φυλακή του Ισοβίτη έπρεπε να είσαι ρε, να σου τρώει το φαΐ ο Μοντεχρήστος και να σε βαράνε οι φύλακες μέχρι να σπάσουν τα γκλομπ!

Βέβαια, μεγάλη ευθύνη στις απαιτησούλες του Άντερς φέρει και το Νορβηγικό σωφρονιστικό σύστημα. Δεν είναι ότι θέλανε να τον έχουν στα όπα όπα, αλλά έτσι είναι σχεδιασμένο το σύστημα. Βλέπετε, πριν από τον Μπρέιβικ, ο πιο στυγερός κακοποιός της Νορβηγίας ήταν μέσα για το ειδεχθές έγκλημα του πεταμένου αποτσίγαρου στο πεζοδρόμιο.
Οπότε, όταν τους έκατσε ο αιμοδιψής και τρελάκιας χριστιανοταλιμπάν, έρχονται ο Χανς και η Χέλγκα και λένε, "Χανς, ο Μπρέιβικ είναι ο χειρότερος εγκληματίας που έχουμε αντιμετωπίσει ποτέ! Αξίζει πολύ σκληρής τιμωρίας!" "Συμφωνώ απόλυτα, Χέλγκα. Προτείνω, για να τον τιμωρήσουμε, να του σερβίρουμε κρύο καφέ!" "Χανς, είσαι μεγαλοφυΐα! Τι θα έλεγες να του βάλουμε και τα κουμπιά για την τηλεόραση έξω από το κελί και να πρέπει να ζητάει τη βοήθεια του φύλακα για να δει το Νορβηγία Έχεις Ταλέντο;" "Χέλγκα, σου βγάζω το καπέλο. Μήπως να τον αναγκάζαμε και να κάνει μπάνιο χωρίς το αγαπημένο του σαμπουάν για τα ξηρά μαλλιά με άρωμα φραγκοστάφυλο;" "Ε, όχι βρε Χανς, τώρα γίνεσαι σαδιστής." "Έχεις δίκιο, Χέλγκα, συγνώμη."
Λυπάμαι πολύ, Νορβηγικό κράτος, αλλά αυτή είναι η μεγαλύτερη αποτυχία σου μετά τις έντεκα τελευταίες θέσεις στη Γιουροβίζιον.
Από την άλλη, μπορεί αυτή να είναι η λύση. Να πάμε όλοι και να σκοτώσουμε κόσμο στη Νορβηγία. Αυτό, αν μπορείτε να αντέξετε τη θηριωδία του κρύου καφέ και του ψωμιού χωρίς βούτυρο, that is.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας βάλουν κι εσάς φυλακή στη Νορβηγία και δε σας αφήνουν να κοιμάστε αγκαλιά με το αγαπημένο σας χνουδωτό αρκουδάκι.

Η παρεξηγημένη τέχνη του γκράφιτι

Οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι ψήφισαν, κι ο Μπαράκ έδωσε στον Ρόμνεϊ τη σούφρα ανά χείρας. Αν αυτό σας λέει κάτι, ο Ρόμνεϊ είχε τη στήριξη του Τσακ Νόρις κι ο Μπαράκ είχε τη στήριξη της Μπιγιονσέ, η οποία και χθες βράδυ ανέβασε αυτό στο Facebook.

Έτσι μπράβο, μωρό μου.
Στο μεταξύ ο Κανάκης βγήκε στην εκπομπή του και είπε ότι από τον Ιανουάριο δε θα βγαίνει τρεις αλλά δύο φορές την εβδομάδα γιατί κουράζεται. Αλήθεια, πασά μου; Κουράστηκες πολύ; Σε νιώθω. Πρέπει να είναι ιδιαίτερα κουραστικό να μπουρδολογείς μπροστά σε μια κάμερα επί μία ώρα, τρεις φορές την εβδομάδα, κι όλα αυτά ενώ παίρνεις μόνο του κόσμου τα λεφτά. Οπότε αν ποτέ χρειαστεί να διαλέξω ανάμεσα σε εκπομπή στην τηλεόραση και στο να καθαρίζω το κλουβί με τους ελέφαντες στο ζωολογικό κήπο, θα πάω να φτυαρίζω κοπριές.
...τι βγαίνουν και λένε ρε πούστη μου και δεν ντρέπονται κιόλας.
Και τώρα πάμε στο θέμα μας, το οποίο είναι η τέχνη του γκράφιτι. Ναι, ρε μουνιά, τέχνη είναι, πώς το καταλάβατε εσείς; Είναι μια μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης. Και σίγουρα είναι καλύτερη από κάτι μαλακίες που μπαίνουν στα μουσεία. Γιατί αν εγώ πάρω έναν μαύρο καμβά, τραβήξω μια μαλακία από πάνω και επιδείξω τα ξεραμένα μου χύσια, θα αποκτήσω φήμη, λεφτά, δόξα και γκόμενες, αλλά άμα πάρω ένα σπρέι και ζωγραφίσω σε έναν τοίχο αυτό:

ή αυτό:

ή γιατί όχι αυτό:

το μόνο που θα αποκτήσω είναι ποινικό μητρώο.
Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν είναι όλα τα γκράφιτι τόσο καλαίσθητα και εξαιρετικά. Και πάλι, όμως, ακόμα κι αυτοί που δεν ξέρουν να σχεδιάσουν και παίρνουν απλά ένα σπρέι ή ένα μαρκαδόρο και γράφουν συνθήματα στους τοίχους, ή και τα στένσιλ ακόμα, κάποιες φορές κάτι έχουν να πουν:



Και μετά, φυσικά, υπάρχουν οι φίλοι μας τα ζώα.



Αυτοί οι μπουσταράδες ξεφτιλίζουν την τέχνη του γκράφιτι. Αν ήξερε ότι ο κόσμος θα κατέληγε να μαλακίζεται τοιουτοτρόπως το πρώτο όρθιο δίποδο που πήρε μια πρωτόγονη μπογιά, βούτηξε τα δάχτυλά του μέσα και σχεδίασε πάνω στον τοίχο της σπηλιάς του το βουβάλι που σκότωσε χθες, ή τη γκόμενα που γάμησε προχθές, ή τη γκόμενα που σκότωσε αντίπροχθες, ή το βουβάλι που γάμησε πριν από μια βδομάδα, θα έκοβε τα δάχτυλά του σύριζα, δημοκρατική αριστερά και χρυσή αυγή μαζί.
Αυτός είναι ο λόγος που δεν πήρα ποτέ μου ένα σπρέι για να ζωγραφίσω έναν τοίχο. Αυτός, και το ότι δεν ξέρω να σχεδιάσω ούτε το Χριστό μου ανάσκελα. Κι επίσης ότι είμαι υπερβολικά κότα για να κάνω κάτι πιο παράνομο από το να πιω αλκοόλ σε μαγαζί χωρίς να είμαι άνω των δεκαοχτώ ή το να ανέβω σε λεωφορείο χωρίς εισιτήριο κοιτώντας όλη την ώρα αλαφιασμένος δεξιά κι αριστερά μην τυχόν ανέβει κανένας ελεγκτής (ούτε αυτό το έχω κάνει, απλά λέμε τώρα).
Αλλά υπάρχει λύση. Όχι, αλήθεια, αγαπητοί φίλοι. Υπάρχει. Για τους μεν ποδοσφαιρόφιλους παντοίου είδους, είτε τα δικέφαλα κοτόπουλα, είτε το θεό του πολέμου κατά της πτώσης στη Β' Εθνική, ή ακόμα και τα πλήθη που τριγυρνούσαν στους δρόμους και έγραφαν παντού Ρέμο Μπινέ, προτείνω τη δημιουργία ενός νέου αθλήματος, το οποίο και θα παίζουν αποκλειστικά αυτοί. Το ναρκόσφαιρο, μια πολύ πιο θεαματική παραλλαγή του ποδοσφαίρου, με τη διαφορά να εντοπίζεται στο ότι η μπάλα αντικαθίσταται από μια πολύ ωραία νάρκη. Μπουμ! Μπουμ! Μπουμ! Γκολ, θέαμα, δράση και κομμένα μέλη να ίπτανται στον αέρα. Ένα μοναδικό υπερθέαμα για όλη την οικογένεια.
Αυτοί πάλι που μαρκάρουν την περιοχή τους ωσάν αρσενικοί σκύλοι που κατουρούν τα δέντρα, προτείνω να πάνε να μαρκάρουν κάποιες άλλες περιοχές, μια και έχουν ήδη εξαντλήσει την κυριαρχία τους εδώ στον πολιτισμένο κόσμο. Τα προτεινόμενα μέρη περιλαμβάνουν το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τον μαύρο μετεωρίτη στη Μέκκα, το Area 51, την κορυφή του Έβερεστ, την επιφάνεια της Σελήνης, τη Μόρντορ και την Γκρόουβ Στριτ μετά που αποκαλύφθηκε ότι ο Τενπένυ ήταν ένα διεφθαρμένο τσογλάνι.
Όσο για τον εραστή της Εμμανουέλας Αγγουράκη (αυτός κι όλοι όσοι μιλάνε ελληνικά όπως φαίνεται) προτείνω να ιδρύσει το Κόμμα Κερατάδων Ελλάδας σε συνεργασία με τον Παντελή Παντελίδη. Ποιος ξέρει, ίσως αυτό το ΚΚΕ να πάρει την ψήφο του κόσμου.
Είπα και ελάλησα.
Αυτά, και να προσέχετε μην κουραστείτε κι εσείς από την πολύ δύσκολη δουλειά του καλοπληρωμένου τηλεπαρουσιαστή.

November Rain

Όπως ίσως θα καταλάβατε, είναι Νοέμβριος. Και βρέχει.

Μισώ τη βροχή.
Μισώ το να είμαι έξω στη βροχή.
Μισώ το να είμαι μέσα στη βροχή.
Μισώ την ίδια τη βροχή σαν ύπαρξη, σαν είναι, σαν οντότητα και σαν πραγματικότητα.
Επίσης μισώ τους βαρύγδουπους φιλοσοφικούς όρους που δε σημαίνουν τίποτα αλλά τους χρησιμοποιούν οι κουλτουριάρηδες για να σε κάνουν να νιώσεις ότι μπροστά σου ο Ανατολάκης είναι άνθρωπος του πνεύματος.
Αν ήταν να διαλέξω ανάμεσα στο να ζήσω στο Λονδίνο ή στη Βαγδάτη, θα διάλεγα τη Βαγδάτη, αν φυσικά η Βαγδάτη δεν ήταν γεμάτη Μουτζαχεντίν μουσουλμάνους παλαβιάρηδες που περνούν τις Παρασκευές τους ανατινάζοντας τεμένη.
Μισώ τη βροχή.
Το πρόβλημα με τη βροχή είναι ότι βρέχεσαι, όπως φροντίζει να σας πληροφορήσει ο Captain Obvious. Και το να βρέχεσαι είναι ωραίο τον Ιούλιο, όταν έχει 38 βαθμούς και αν ζεσταθείς λίγο ακόμα θα γίνεις τηγανητό μπέικον και θα σε σερβίρουν σε βρετανικό πρωινό μαζί με αυγά, φασόλια, φρυγανιές και black pudding, που θα ήταν το πιο αηδιαστικό φαγητό που είχα ποτέ τη δυστυχία να δοκιμάσω στη ζωή μου αν δεν υπήρχε μια ελεεινή ταβέρνα απέναντι από το Θησείο που μας σέρβιρε μελιτζανοσαλάτα με τρίχα μέσα και μπριζόλα από 100% καλοψημένο καουτσούκ-πιθανότατα βέβαια αυτή η ταβέρνα δε θα υπάρχει πια, αλλά το τραύμα έχει μείνει ακόμα βαθιά στην ψυχή μου και θα χρειαστούν πολλά χρόνια ψυχανάλυσης για να το ξεπεράσω.
Τι έλεγα; Ναι, για τη βροχή. Το να πέφτει πάνω σου νερό όταν έχει δεκαοχτώ βαθμούς δεν είναι ωραία αίσθηση. Γι'αυτό ο άνθρωπος εφηύρε τις ομπρέλες. Το πρόβλημα με τις ομπρέλες είναι ότι α)αν φυσάει άνεμος με ταχύτητα παραπάνω από 3 νανόμετρα ανά δευτερόλεπτο, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνεις στεγνός, και β)αν υπάρχει άνθρωπος που έχει βρεθεί ποτέ σε ελληνικό πεζοδρόμιο όταν βρέχει και κατάφερε να μη φάει ομπρελιά στο δόξα πατρί, εγώ θα βγω και θα χορέψω το Gangnam Style στην Αριστοτέλους γυμνός. Κι αυτό θα είναι σχεδόν όσο γελοίο θέαμα ήταν η Μπρίτνεη όταν το χόρεψε στην εκπομπή της λεσβίας.

Ελληνικό πεζοδρόμιο, ε; Σχήμα οξύμωρο, το ξέρω. Ποιητική αδεία το είπα τέλος πάντων.
Μισώ τη βροχή.
Το άλλο ωραίο με τη βροχή έχει να κάνει με τους ελληνικούς δρόμους, που δεν είναι ακριβώς δρόμοι αλλά μοιάζουν πιο πολύ με τον κώλο οποιασδήποτε σελέμπριτι η γκόμενά σας αποφασίσει ότι έχει κυτταρίτιδα. Έτσι, με το που ρίξει τρεις σταγόνες, οι δρόμοι γίνονται τόσο στεγνοί όσο και η λίμνη Μίσιγκαν, κι αν δεν έχεις προνοήσει βγαίνοντας από το σπίτι να έχεις φορέσει γαλότσες, ξυλοπόδαρα ή ένα τζέτπακ βρε αδερφέ, υπάρχει 140% πιθανότητα να καταλήξεις με βρεγμένες κάλτσες, και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τις βρεγμένες κάλτσες. Εκτός ίσως από τον καρκίνο.
Και φυσικά όλο και κάποιος μαλάκας θα καταφέρει να περάσει με ταχύτητα 0,99c μέσα από μια λακκούβα την ώρα που θα περνάς στο πεζοδρόμιο από δίπλα και θα γίνεις μπουρδέλο. Είναι λες και το κάνουν επίτηδες δηλαδή.
Αλλά ο κύριος λόγος που μισώ τη βροχή είναι ο κύκλος του νερού. Σε περίπτωση που έχετε την πεποίθηση ότι η βροχή είναι τα δάκρυα του Θεού όταν κλαίει για την κατάντια του κόσμου μας που έχει απομακρυνθεί από την Εκκλησία, ακολουθούν εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που πιθανότατα δε θα σας χρειαστούν πουθενά αλλά καλό είναι να μπορείτε να κάνετε τον έξυπνο πού και πού. Λοιπόν, σύμφωνα με τον κύκλο του νερού, το νερό από τις θάλασσες και τις λίμνες εξατμίζεται και ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό, όπου δημιουργούνται τα σύννεφα. Τα σύννεφα, όταν η θερμοκρασία πέσει αρκετά, υγροποιούνται και πέφτουν στα κεφάλια μας με τη μορφή της βροχής. Και τι μας το λες, θα μου πείτε. Σας το λέω για να συνειδητοποιήσετε ότι, ουσιαστικά, αυτή τη στιγμή βρέχει πάνω μας Θερμαϊκό.

Τι μαλακίες κάθομαι και σας λέω τόση ώρα, ε; Είμαι εδώ πέρα, στην ασφάλεια του σπιτιού μου, με ηλεκτρικό ρεύμα, ίντερνετ κι απ'όλα, και κλαψομουνιάζω για δυο σταγονίτσες βροχή, και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήρθε η Σάντι και τους άλλαξε τα φώτα.
Η Νέα Υόρκη δεν έχει ρεύμα, το μετρό πλημμύρισε, δέντρα ξεριζώνονται, σχολεία κλείνουν, τα πάντα παραλύουν και ο κόσμος τρέχει στα σούπερ μάρκετ για να μαζέψει προμήθειες. Σας θυμίζει κάτι; Εμένα προσωπικά την Αθήνα κάθε χειμώνα.
Μισώ τη βροχή. Αλλά πιο πολύ μισώ το κρύο. Κι ακόμα περισσότερο τα κρυολογήματα, γιατί ο ανθρώπινος οργανισμός έχει καταφέρει να βρει τον ιδανικό τρόπο για να κρατάει τα μικρόβια μακριά: να μη σε αφήνει να αναπνεύσεις. Και μετά καταριέσαι το αδύναμο ανοσοποιητικό σου και υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι από δω και μπρος θα τρως περισσότερα φρούτα. Αλλά, εδώ που τα λέμε, ποιος τρώει φρούτα όταν, αν ψάξεις αρκετά μέσα στο σπίτι, μπορείς να βρεις σοκολάτες;
Είμαι γκρινιάρης. Είναι αλήθεια. Είμαι ο πρώτος που θα το παραδεχτεί. Δεν μπορώ να ικανοποιηθώ με τίποτα.

Ευχαριστώ πολύ, Μικ Τζάγκερ, και τώρα πήγαινε να πεθάνεις όπως θα έπρεπε να είχες ήδη κάνει.
Μισώ τη βροχή. Αλλά πιο πολύ μισώ τη βλακεία του κόσμου. Διάβαζα σχόλια κάτω από ένα τραγούδι και αντί να ασχολούνται με το τραγούδι, ή με τη μουσική γενικότερα, ή ακόμα και με τον Μπίμπερ, έχουν στήσει μια παθιασμένη διαφωνία για το αν η σωστή ορθογραφία είναι humor ή humour. Μετά από αυτό νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς να υποθέσουμε ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει όταν ο Μπαράκ Ομπάμα (ή ο Μιτ Ρόμνεϊ, αν οι φίλοι μας τα ζώα οι Αμερικάνοι θεωρήσουν ότι ο Μπαράκ είναι αποτυχημένος επειδή δεν μπόρεσε να ελέγξει τον καιρό) θα ξεχάσει για άλλη μια φορά να κατεβάσει το καπάκι της τουαλέτας του Λευκού Οίκου.
Στο μεταξύ στην ΕΡΤ, τον σοβαρό και αμερόληπτο τηλεοπτικό σταθμό τον οποίο διευθύνει ο Αιμίλιος Λιάτσος (δεν καταλαβαίνω που είναι το πρόβλημά σας, εγώ δε βλέπω καμία απολύτως ασυμβατότητα στις δύο αυτές έννοιες, όπως δε βλέπω και καμία ασυμβατότητα στις έννοιες "Ελληνισμός" και "Χριστιανισμός" ή "1+1" και "3") περνούν τον καιρό τους πετσοκόβοντας αγγλικά σίριαλ επειδή δείχνουν παιδιά που δεν έγιναν άντρες να ερωτοτροπούν μεταξύ τους και απολύοντας δημοσιογράφους επειδή είχαν το θράσος να μη γλείψουν τον κώλο του Δένδια σαν όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους τους.
Είναι συγκινητικό να βλέπεις ότι τα λεφτά που δίνεις για να απολαύσεις ποιοτική τηλεόραση πιάνουν τόπο.
Είναι ακόμα πιο συγκινητικό να βλέπεις τον άνθρωπο που φιλοξένησε στα παράθυρα του δελτίου του την μεγάλη αυτή φυσιογνωμία της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας ονόματι Τζούλια Αλεξανδράτου να παραδίδει μαθήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας στους αδαείς και θρασύτατους αυτούς που παρουσίαζαν το πρωινάδικο της ΕΡΤ.
Πρωινατζούδες.
Μισώ τις πρωινατζούδες.
Αλλά ακόμα περισσότερο μισώ τη βροχή.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας χτυπήσει κι εσάς ένας τυφώνας και πέσει το ίντερνετ και δεν μπορείτε να διαβάσετε τα αριστουργήματά μου.

...and justice for all!

Η παρούσα εγγραφή δεν είναι αφιέρωμα στο τέταρτο κατά χρονολογική σειρά άλμπουμ των πάλαι ποτέ καβαλάρηδων της αστραπής. Στην πραγματικότητα είναι η απάντηση σε όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα από το ξεκίνημά της μέχρι και σήμερα. Γιατί, ναι, κυρίες και κύριοι, ήρθε επιτέλους η ώρα να αποδοθεί δικαιοσύνη.

• Ιάσων Νιούστεντ ή Κλιφ Μπάρτον;
  Κλιφ ασυζητητί. Γιατί ο Νιούστεντ ήταν ένας απλός μπασίστας. Ο Κλιφ ήταν για τους μπασίστες ότι ο Στήβεν Χώκινγκ για τους αστροφυσικούς (θα έλεγα και τους ανάπηρους, αλλά θα με λέγατε αναίσθητο γουρούνι). Ο μόνος μπασίστας που μπορεί να φτάνει τα επίπεδα του Κλιφ είναι ο Τζον Ντίκον, ο οποίος έγραψε τραγούδι μόνο με μπάσο, ντραμς και φωνή Φρέντι που εξακολουθεί να γαμεί πάτους. Ο Νιούστεντ ήταν το παιδί της καρπαζιάς. Μέχρι και οι ίδιοι οι Τζέιμς, Κερκ και Εμπενίζερ τον Ιάσονα τον είχαν στην υπόληψη που είχε η Χαρούλα Πεπονάκη τον Φοίβο τον καφετζή. Ο Κλιφ μας χάρισε το Ride the Lightning και το Master, κι ο Νιούστεντ το Load και το Reload. Κι έπειτα ο Κλιφ έκανε εντυπωσιακή έξοδο. Ο Νιούστεντ παραιτήθηκε; Βαρετό. Ο Κλιφ εκσφενδονίστηκε από το λεωφορείο φορ γκαντ ντέμιτ! Λέτζεν-γουέιτ-φορ-ιτ-ντέρι! Θέλετε κι άλλο; Case dismissed!
  
• Ομπάμα ή Ρόμνεϊ;
  Στα δεξιά μας έχουμε τον Μιτ Ρόμνεϊ, 65 χρονών, με μια θητεία ως κυβερνήτης της Μασαχουσέτης, πτυχίο νομικής από το Χάρβαρντ, ισχυρές διασυνδέσεις με την εκκλησία των Latter Day Saints, και στις προγραμματικές του δηλώσεις περιλαμβάνει την κατάργηση του Obamacare, τη μείωση των φόρων για τις επιχειρήσεις και την αύξηση της στρατιωτικής δύναμης της χώρας, λες και δεν έχουν αρκετό στρατό για να επιβάλλουν τη δημοκρατία σε όποια χώρα του κόσμου έχει πετρέλαιο. Στα αριστερά μας έχουμε τον Μπαράκ Ομπάμα, 51 χρονών, με μία τετραετία ως πρόεδρος της Αμερικής, πτυχίο νομικής από το Χάρβαρντ, ο οποίος στα νιάτα του είχε το παρατσούκλι Barack Oganja, είναι ο πρώτος μαύρος πρόεδρος του US and A και θέσπισε το Obamacare και μάζεψε το στρατό από το Ιράκ. Και νικητής είναι...εννοείται ο Μπαράκ. Ποιος άλλος χασικλής θα μπορούσε μέσα στη μαστούρα του να πει "εγώ μια μέρα θα γίνω πλανητάρχης" και να 'χει και δίκιο; Ληγκαλάιζ ιτ, μπράδα.
• Μπητλς ή Ρόλινγκ Στόουνς;
  Οι Μπητλς ήταν μια παρέα χαζοχαρούμενα από το Λίβερπουλ, οι οποίοι πήραν μια κιθάρα κι έπαιζαν χαζοχαρούμενα τραγουδάκια για να τρελαίνονται οι γκομενίτσες, κάτι σαν τους NSYNC της εποχής δηλαδή αλλά μετά έκαναν στροφή στην πχοιότητα. Μετά ο σαβουρογάμης παράτησε την μπάντα για τη Γιαπωνέζα χαρχάλω, και μετά δολοφονήθηκε κι έμεινε ο χορτοφάγος μαλάκας. Οι Ρόλινγκ Στόουνς σε γενικές γραμμές υπήρξαν λιγότερο χαζοχαρούμενοι, αλλά σήμερα έχουν απομείνει ο Κιθ-πρώτα θα πεθάνετε εσείς, και μετά τα δισέγγονά σας, και μετά τα δισέγγονά τους, και ίσως πολύ αργότερα εγώ-Ρίτσαρντς, και φυσικά η αρσενική γριά ονόματι Μικ Τζάγκερ η οποία μάλιστα το θεώρησε καλή ιδέα να συμμετάσχει σε αυτό το εξάμβλωμα παρέα με τον Will.I.Am και την Τζέι-Λο:
  
  Το ΚΠΣΑ στηρίζει Μπητλς.
• Διπρόσωπος ή Malakeius;
  Η κληρονομιά που άφησε ο Μάστερ Τζι καθώς έπεφτε θύμα της απαίσιας φυλής των τρολ ήταν βαριά σαν την πούτσα του τσολιά, αλλά την ίδια περίπου εποχή ανέτειλλαν δύο γενναίοι πολεμιστές που κράτησαν ψηλά τη σημαία. Ο μεν Φάε Ένα Μαλάκας με τις ευρηματικές προσβολές του και το κράξιμο επί παντός επιστητού, ο δε Διπρόσωπος με τις αριστοτεχνικές υπερβολικές παρομοιώσεις του, την ενσωμάτωση της λαϊκής γλώσσας και τις κοπρολαγνικές αναφορές του, έδωσαν στον κόσμο πόνο μέχρι γελοιότητας. Μετά, όμως, κάτι έγινε και το πράμα στράβωσε σαν γέφυρα που πέρασε από πάνω της ένα κοπάδι αφηνιασμένοι ρινόκεροι. Ο Μαλάκας άφησε τα πιστά του τρολ να διψάνε, τα τελευταία του δεκαέξι άρθρα δεν ήταν όσο καλά θα έπρεπε, και στο τέλος ξεπουλήθηκε τελείως και επιδόθηκε σε γκέι όργια με τον Ερμόλαο και το Σίλα από τα Σφηνάκια. Τουλάχιστον ο Διπρόσωπος άφησε το μπλογκ του να πεθάνει με αξιοπρέπεια, και αυτό οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.
• Πίτσα ή γύρος;
  Λεπόν...δύσκολο ζήτημα άνοιξα αυτή τη στιγμή και ο κόσμος θα διχαστεί περισσότερο κι από το "βυζιά-κώλος" (το οποίο δεν πρόκειται να ανοίξω. Αν ρωτάτε εμένα, η σωστή απάντηση είναι "και τα δύο". Και μην περιμένετε ούτε και το "μεγάλα vs μικρά βυζιά". Οτιδήποτε ανάμεσα σε λεμόνι και πεπόνι είναι ευπρόσδεκτο, και μην ακούσω για σιλικόνη). Ας σκεφτούμε, όμως, ότι ο γύρος δεν τρώγεται κρύος, ενώ η πίτσα τρώγεται και καλύτερα. Αν επιπλέον μετρήσουμε και τον τρόπο που το στομάχι υποδέχεται το γύρο, όπου το "υποδέχεται" διαβάστε το όπως στο "στρατόπεδο υποδοχής μεταναστών", η κόντρα γίνεται Μπαρτσελόνα-Άγιαξ Παραβόλας. Από την άλλη, αν θέσουμε ως αντιίπαλο της πίτσας τα σουβλάκια (για όσους Αθηναίους δεν εννοούν να καταλάβουν σωστά ελληνικά εννοώ τα "καλαμάκια") το πράγμα ζορίζει και θα θρηνήσουμε θύματα λες και έβγαλα ταινία που προσβάλλει τους μουσουλμάνους, οπότε ας το αφήσουμε καλύτερα.
• Μερέντα ή Νουτέλα;
  Τι μαλακίες κάθομαι και σας λέω, ε; Είναι πραγματικό δίλημμα τώρα το να διαλέξεις ανάμεσα στη Μερέντα και τη Νουτέλα; Είναι σαν να μου πεις εμένα "αν υποθέσουμε ότι έρχονται αύριο η Μπιγιονσέ και η Σακίρα κάτω από το σπίτι σου και μαλλιοτραβιούνται για πάρτη σου, ποια από τις δύο πιστεύεις ότι είναι καλύτερη;". ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ, ΦΟΡ ΦΑΚΣ ΣΕΗΚ; Από την άλλη μεριά, βέβαια, έχω ψηφίσει Μπιγιονσέ τόσες πολλές φορές που άμα λάχει ασούμ ναούμ πάω Αμερική, της φτιάχνω κόμμα, τη βγάζω πρώτη μαύρη προεδρέσσα του US and A και παρ'τ'αρχίδια μου Μπαράκ, οπότε το τελικό συμπέρασμα είναι ότι ακόμα και στις μουνάρες υπάρχει υποκειμενικότητα. Γι'αυτό βουλώνετε. Τι λέγαμε; Α, ναι, για τη Νουτέλα. Έχει πιο έντονη τη γεύση του φουντουκιού από τη Μερέντα. Οπότε ψηφίζω Νουτέλα. Βέβαια στην τελική λεφτά δεν περισσεύουν, οπότε τρέχα γύρευε ποια no name μάρκα από ποιο εργοστάσιο σε ποια πρώην Σοβιετική Δημοκρατία έχει πιο φτηνά ο Βασιλόπουλος.
  
• Γάτα ή σκύλος;
  Κατ'αρχήν να ξεκαθαρίσω ότι είμαι τόσο κάθετα αντίθετος με την ιδέα του κατοικίδιου ζώου που αν πολλαπλασιάσεις το διάνυσμά μου με το i θα συμπέσω με αυτήν. Αν ήθελα ένα ζώο να βρωμίζει το σπίτι μου, να κάνει θορύβους και να μου τρώει το φαΐ μου χωρίς να μου προσφέρει τίποτα, θα έπαιρνα έναν Κνίτη. Αν, παρ'όλα αυτά, κάποια στιγμή τα μελλοντικά παιδιά μου αποφασίσουν να πρήξουν τα αρχίδια από τα οποία βγήκαν (τα δικά μου) για να τους πάρω ένα ζωάκι να έχουν να παίζουν, θα τους πάρω έναν ωραιότατο σκύλο. Γιατί το σκυλί πάντα θέλει να παίξετε (συμπεριλαμβάνεται και η Πάολα). Η γάτα, για να αποφασίσει να σου παραχωρήσει λίγο από τον πολύτιμο χρόνο της, θα πρέπει να μην έχει περίοδο, να μην είναι ο Ερμής ανάδρομος, να έχεις θυσιάσει μια εικοσάχρονη παρθένα ένα Σαββατόβραδο με πανσέληνο και ο Σαμαράς να έχει διαβεβαιώσει ότι αυτά τα μέτρα είναι τα τελευταία. Ακόμα κι αν δεν είχε αυτό το ελάττωμα η γάτα, όμως, μετά από τη θέαση 150*2^100 υποτίθεται "αστείων" φωτογραφιών από γάτες στο 9Gag, η ψυχή μου τις σιχάθηκε τόσο πολύ που αν μπορούσα να εξαφανίσω ένα είδος ζώων θα εξαφάνιζα τους ιδιοκτήτες τους (γιατί στην τελική αυτοί φταίνε).
• To be or not to be?
  That is the question. Από τη μία, θα έλεγε κανείς to be, γιατί η ζωή είναι ωραία, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδούν, παρ'όλο που είναι Οκτώβριος, και δεν ξέρεις τι να φορέσεις, και αρπάζεις μια ίωση που δεν ξέρεις από πού σου ήρθε και βρίσκεσαι για τις επόμενες δύο βδομάδες με ένα ρολό κωλόχαρτο στο χέρι σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεβουλώσεις τη μύτη σου. Από την άλλη, θα έλεγε κανείς not to be, γιατί, όπως πρεσβεύει η βουδιστική θρησκεία (την οποία εδώ θα σας έλεγα ότι ασπάστηκα αλλά δεν ασπάστηκα ποτέ γιατί είναι ένα μάτσο μπούρδες σαν όλες τις άλλες θρησκείες πλην φυσικά του Ιπτάμενου Μακαρονοτέρατος) η ύπαρξη είναι πόνος, κι ας μη μιλήσουμε για τους φόρους. Ας είμαστε ρεαλιστές, όμως. Ποιος λογικός άνθρωπος θα επέλεγε not to be? Κανείς εκεί που καθόταν στα καλά του καθουμένου δε σκέφτηκε "χμ, ωραία μέρα σήμερα, ας πάω να αυτοκτονήσω!". To be, λοιπόν, αλλά εσείς καλού κακού μην πολυπλησιάζετε στην άκρη στις αποβάθρες του μετρό.
• Μαντόνα ή Μάικολ;
  Εννοείται Μάικολ. Θέλετε να αρχίσω να αναλύω λόγους; Πολύ ευχαρίστως. Ο Μάικολ ήταν τραγουδιστής από τους λίγους. Η Κωλόγρια ήταν απλά ένα τσουλάκι το οποίο κάποιος, κάπου, κάποτε πέρασε ένα σκαλοπατάκι και μετά θεώρησε ότι έπρεπε να την κάνει τραγουδιάρα. Το τραγούδι με το οποίο ανέβηκε στον Κολοφώνα της δόξας της μιλάει για το πώς την ξεπαρθένιασαν, και τριάντα χρόνια μετά η θεματολογία της δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα. Ο Μάικολ έχει τραγουδήσει από την Μπίλι Τζιν που πήγε να του φορτώσει το μπάσταρδο μέχρι τα ζόμπι που τον κυνηγούσαν κι από τα παιδάκια της Αφρικής που πεινάνε μέχρι τον κοινωνικό ρατσισμό. Κι επιπλέον η Κωλόγρια είναι άσχημη. Βέβαια ο Μάικολ ήταν πιο άσχημος, αλλά ο Μάικολ ούτε ισχυρίστηκε ποτέ ότι είναι ωραίος, ούτε μπούτι έβγαλε στα πενηνταφεύγα του, εν μέρει γιατί έχει πεθάνει, και εν μέρει γιατί αυτός που έχει πραγματικό ταλέντο δε χρειάζεται να καταφύγει στο μπούτι για να κερδίσει το κοινό του. Όσο για την παιδεραστία, και οι δύο τα ίδια σκατά είναι, αλλά ποτέ κανείς δεν κατηγόρησε την Κωλόγρια που παίρνει μικρά κι ανυπεράσπιστα αγοράκια και τα ξεζουμίζει. Μόνο όταν το κάνει ο Μάικολ είναι έγκλημα. Κι αυτό τον ανεβάζει ακόμα περισσότερο στην εκτίμησή μου.
  

Αυτά, και να προσέχετε μην εκτοξευτείτε από ένα παράθυρο λεωφορείου και δύο μήνες αργότερα οι σχολιαστές του μπλογκ σας σας βρίζουν που έχετε να τους δώσετε άρθρο δύο μήνες.

Μια ανάρτηση χωρίς κανένα θέμα.

• Για κάποιο λόγο μου φαίνεται ιδιαίτερα αστεία η λέξη Αλαμπάμα. Ίσως έχει κάτι να κάνει με το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της είναι τα γνωστά χριστιανοταλιμπάν ρεντνέκουλα που περνάνε την ώρα τους πυροβολώντας χωρίς λόγο, βοσκώντας τα ζωντανά τους, τρώγοντας ζώα που ισχυρίζονται ότι έχουν γεύση σαν κοτόπουλο και γαμώντας τα ξαδέρφια τους. Κι ας μην ξεχνάμε το special επεισόδιο του Top Gear όπου οι Κλάρκσον, Χάμοντ και Μέι έπρεπε να περάσουν από μια πόλη της Αλαμπάμα άθικτοι, με τα αυτοκίνητά τους να γράφουν πάνω ότι ο Μπους τον παίρνει, το Nascar και η country μουσική τον παίρνει, ο Χριστιανισμός τον παίρνει και ο Χάμοντ (αν θυμάμαι καλά, δεν είμαι σίγουρος ποιος του έκατσε να βγει πούστης) τον παίρνει. Sweet Home Alabama indeed.
  
• Εδώ που τα λέμε, αν η Ευρώπη ήταν η Αμερική, η Ελλάδα θα ήταν η Αλαμπάμα. Και μη μου πείτε τι κοινό έχει ο Νεοέλληνας με ένα μάτσο απολίτιστους καράβλαχους.
• Και μια και μιλάμε για Χριστιανισμό, γιατί είναι τόσο πολύ Χριστιανή η Lady Gaga? Θέλω να πω, η γυναίκα είναι ακριβώς ό,τι καταδικάζει η Χριστιανική θρησκεία, και μετά στα τραγούδια της ασχολείται πιο πολύ με τον Τζίζα κι απ'όσο τις σεξουαλικές της προτιμήσεις, θέμα με το οποίο με τη σειρά του ασχολείται πιο πολύ κι απ'όσο το ΚΚΕ με το να μην προτείνει τίποτα. Και μετά έχεις και τον κάθε παπάρα στο γιουτούμπ να σου λέει ότι η Lady Gaga είναι Ιλουμινάτι και Μασόνος  και δεν ξέρω γω τι άλλος ήρωας από βιβλίο του Νταν Μπράουν και ότι τα βίντεο κλιπ της προσβάλλουν το Χριστιανισμό. Ντάξει, μπορεί να προσβάλλουν την αισθητική μας, αλλά για το Χριστιανισμό δε θα το έλεγα.
• Τελικά την πιο εύκολη δουλειά στον κόσμο την έχουν αυτοί που γράφουν σαπουνόπερες. Παίρνεις μια παρέα πλούσιων να κάνουν αλλαξοκωλιές μεταξύ τους και με το υπηρετικό προσωπικό (ή εναλλακτικά βάζεις έναν πλούσιο και μια φτωχιά να ερωτεύονται και να συνωμοτεί όλος ο κοινωνικός τους περίγυρος για να χωρίσουν), βάζεις και μια ίντριγκα της πυρκαγιάς μπας και υπάρξει κανείς που δεν καταλάβει ότι η ίδια ιστορία έχει γίνει σίριαλ άλλες δεκαπέντε χιλιάδες φορές, και βγάζεις χαλαρά ένα εικοσάλεπτο διαλόγων από κάτι όπως το να πεις ότι τελείωσε ο καφές. Για παράδειγμα:
  Χριστόδουλος: Αντωνία, είναι κάτι που πρέπει να σου πω.
  Αντωνία: Τι θέλεις να μου πεις, Χριστόδουλε;
  Χριστόδουλος: Φοβάμαι, Αντωνία, ότι μας τελείωσε ο καφές.
  Αντωνία: Τι εννοείς με αυτό, Χριστόδουλε;
  Χριστόδουλος: Εννοώ, Αντωνία, ότι μας τελείωσε ο καφές.
  Αντωνία: Στ'αλήθεια μου λες ότι μας τελείωσε ο καφές;
  Χριστόδουλος: Ναι, στ'αλήθεια σου λέω ότι μας τελείωσε ο καφές.
  Αντωνία: Αδυνατώ να το πιστέψω! Δεν μπορεί να μας τελείωσε ο καφές!
  Χριστόδουλος: Κι όμως, Αντωνία, πρέπει να το πιστέψεις. Μας τελείωσε ο καφές.
  Αντωνία: Όχι. Δεν μπορεί στ'αλήθεια να μας τελείωσε ο καφές!
  Χριστόδουλος: Ξέρω ότι είναι θλιβερό, μα όντως μας τελείωσε ο καφές.
  Αντωνία: Χριστέ μου! Και τι θα κάνω τώρα, που μας τελείωσε ο καφές;
  Χριστόδουλος: Θα πρέπει να πας στο σούπερ μάρκετ και να πάρεις καφέ.
  Αντωνία: Δεν μπορώ...είμαι πολύ ταραγμένη από το γεγονός ότι μας τελείωσε ο καφές.
  (απόσπασμα από την καινούρια μου σαπουνόπερα "Καφετιέρα Ζωή" που θα παιχτεί στο Μέγκα όταν και αν βρω λεφτά να τη γυρίσω).
• Από τον Μπίμπερ μέχρι τις αδερφές Όλσεν κι από την Μπρίτνεη μέχρι την Γουίλοου Σμιθ, που αν δεν ήταν ο μπαμπάς της ο Fresh Prince of Bel Air αυτοπροσώπως δε θα τραγουδούσε ούτε στη μπανιέρα της, η βιομηχανία του θεάματος μας έχει προσφέρει απλόχερα μικρομέγαλα που κυνηγάνε τη δόξα και τη λόξα των γονιών τους. Αλλά αυτό είναι το αποκορύφωμα:
  
  Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά: ο μικρός είδε μια ωραία πρωία στην τηλεόραση τους Flo Rida και Lil Wayne κι αποφάσισε να τους μιμηθεί. Αυτό θα ήταν ίσως πολύ χαριτωμένο αν α) οι Flo Rida και Lil Wayne είχαν την παραμικρή καλλιτεχνική αξία και β) ο μικρός "ράπαρε" σε κάποιο βιντεάκι του America's Funniest Home Videos (ακόμα παίζει αυτή η εκπομπή;) που θα έκανε τον μικρό καμιά δεκαριά χρόνια μετά να ντρέπεται που γεννήθηκε. Αντ'αυτού, οι γονείς του θεώρησαν πρέπον να τον βάλουν να γυρίσει βίντεο κλιπ με ένα μάτσο γκόμενες. Κοίτα, δε λέω ότι πέρασε άσχημα ο μικρός, απλά πάντα είχα την εντύπωση ότι τα φυσιολογικά εξάχρονα αγοράκια θα έπρεπε να παίζουν με αυτοκινητάκια, όχι με αραπίνες λάγνες ξεκωλιάρες.
• Εδώ που τα λέμε, πάντως, το ότι οι πολιτικοί μας έκλεβαν τόσα χρόνια δεν είναι τόσο αξιοπερίεργο. Στην Αμερική ένα σωρό αθρώποι κάνανε καριέρα κλέβοντας πράγματα: ο MC Hammer, ο Vanilla Ice, ο Steve Jobs...(μη μου κάνετε μήνυση).
• Είχατε ποτέ την ευτυχία να έχετε μέσα στο δωμάτιό σας μια γυναίκα δηλητήριο, που στάζει καυτό ερωτισμό, που κάθε της βλέμμα είναι μια γλυκιά λαβωματιά βαθιά μέσα στον αντρικό εγωισμό σας κι όλο σας το είναι αποσυντονίζεται μόλις τη βλέπετε; Ναι, καλά καταλάβατε, έβαλα για wallpaper στην οθόνη μου τη Mia Wallace. Α, δεν καταλάβατε αυτό; Συγνώμη.
• Τις προάλλες μια συμμαθήτριά μου έλεγε ότι σηκώθηκε τέσσερις η ώρα το πρωί για να διαβάσει. Επειδή πιθανότατα δεν πιστέψατε αυτό που διαβάσατε, ή το πιστέψατε αλλά δε θελήσατε να το πιστέψετε, ή έχουν περάσει υπερβολικά πολλά χρόνια από τότε που δώσατε Πανελλήνιες και δε συμμερίζεστε τον πόνο του δεκαεφτάχρονου που έχει τόσα πολλά φροντιστήρια που πηγαίνει στο σχολείο για να ξεκουραστεί, το ξαναπάω άλλη μια φορά αργά, κατανοητά, στα ελληνικά: ξύπνησε...στις τέσσερις...η ώρα...το πρωί...για να διαβάσει. Και μια στα αγγλικά: She woke up...at four A.M...in order to study. Και αν το διαβάσει αυτό η μάνα μου θα μου πει "δε βλέπεις τι κάνουν οι συμμαθητές σου;", κι αν της πω εγώ ότι το τάδε το κάνουν οι συμμαθητές μου θα μου πει "δε με νοιάζει τι κάνουν οι συμμαθητές σου".
• Γιατί κέρδισε χθες το βράδυ η Εθνική Ελλάδος; Όχι, σοβαρά, γιατί;
• Την Κυριακή θυμήθηκα γιατί δεν τρώω κρέπες με μερέντα. Γιατί είναι αδύνατο να φας κρέπα με μερέντα χωρίς να γίνεις κώλος. Βρε δεν πα να έχεις κάνει διδακτορική διατριβή στο Princeton με τίτλο "Βρώση κρέπας: μια μελέτη στη βελτιστοποίηση της τεχνικής για την αποφυγή διαρροής γέμισης", μόλις πας να τη δαγκώσεις θα πεταχτεί η μερέντα από μέσα και θα λερωθείς σε μέρη του σώματός σου που δε θα έπρεπε να λερωθείς, και θα μοιάζεις σαν οχτάχρονο που αποφάσισε ότι η τούρτα γενεθλίων, εκτός από νόστιμη, έχει ιδιαίτερες ιδιότητες σαν μάσκα προσώπου, παρ'όλο που είσαι δεκαοχτώ χρονών μαλάκας και δεν μπορείς να φας μια κρέπα. Αλλά είπαμε. Κανείς δεν μπορεί. Όχι, ούτε ο Τσακ Νόρις. Ναι, η κρέπα είναι πιο πάνω από τον Τσακ Νόρις, get used to it.
• Μετά από πολλά χρόνια που τα είχα όλα είκοσι στο γενικό κι έχανα ένα δέκατο τρίτο από κάτι καλλιτεχνικά και κάτι θρησκευτικά, φέτος με μεγάλη συγκίνηση έχω την τιμή να εκπροσωπήσω το ένδοξο σχολείο μου στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και να πάρω στα στιβαρά μου μπράτσα την περήφανη γαλανόλευκη. Στραγάλια θα βρείτε στην είσοδο δεξιά, ευχαριστώ.
  
  Γιατί τίποτα δε λέει "απόδοση τιμής στους ήρωες της ελληνικής ιστορίας και ενθύμηση των μεγάλων στιγμών του έθνους" όσο το να παρασημοφορείς τους επισήμους με την ανοιχτή παλάμη.
• Κάποτε ο Αλ Μπάντι σκόραρε τέσσερα touchdown. Τα υπόλοιπα επιτεύγματα της ζωής του ήταν να παντρευτεί μια γυναίκα που σιχαίνεται ακόμη και να ακουμπήσει, να κάνει μια πανηλίθια κόρη κι έναν αειπάρθενο γιο που ακόμη και μέσα στην αθλιότητα της ζωής τους ντρέπονται να παραδεχτούν ότι τον έχουν για πατέρα, και να δουλεύει για τρεις κι εξήντα σαν πωλητής παπουτσιών σε ένα κατάστημα από το οποίο όπως φαίνεται ψωνίζουν μόνο χοντρές γυναίκες. Το ηθικό δίδαγμα είναι: Μην παίξετε ποτέ football.
• Αν οι άσχημες της πραγματικής ζωής ήταν το ένα δέκατο όσο όμορφες είναι οι "άσχημες" των σήριαλ της τηλεόρασης, ο κόσμος θα ήταν ένα πολύ καλύτερο μέρος.
• Master G.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας τελειώσει ο καφές.
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...μα τέσσερις η ώρα το πρωί ρε πούστη μου;

Πες τον πόνο σου part 3

Μετά από πολύ καιρό, και μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσαν τα part 1 και part 2, η συμβουλευτική στήλη του ΚΠΣΑ είναι και πάλι εδώ για να δώσει τη λύση σε εκατομμύρια (καλά, τα παραλέω, χιλιάδες) συνανθρώπους μας που είναι σε απόγνωση. Απολαύστε υπεύθυνα.
Αγαπητέ Θωμά,
η ζωή μου είναι ένα διαρκές φεστιβάλ μιζέριας. Είμαι ένα τεράστιο καλλιτεχνικό ταλέντο που δυστυχώς κανείς δεν έχει αναγνωρίσει ακόμα, γι'αυτό κι είμαι αναγκασμένος να δουλεύω ταμίας σε φαστφουντάδικο. Το αφεντικό μου είναι ο χειρότερος τσιφούτης του κόσμου, κι ο μοναδικός μου συνάδελφος είναι ένα ανυπόφορο χαζοχαρούμενο. Αλλά δεν μπορώ να βρω την ησυχία ούτε και στο σπίτι μου, γιατί το χαζοχαρούμενο είναι και γείτονάς μου, κι έρχεται κάθε μέρα με τον χοντρό καθυστερημένο φίλο του και μου κάνουν τη ζωή κόλαση, παρόλο που τους έχω πει δέκα χιλιάδες φορές ότι δεν τους συμπαθώ! Τι θα κάνω;
Καλαμάρης
Αγαπητέ Καλαμάρη,
κάποτε γνώρισα έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που 'ξερε έναν τύπο που είχε το ίδιο πρόβλημα με εσένα, κι αυτοκτόνησε. Ερμήνευσέ το όπως νομίζεις.
Αγαπητέ Θωμά,
εδώ και δύο μήνες ξεκίνησα ιδιαίτερα μαθήματα στην Έκθεση με έναν φιλόλογο που είναι το πιο φανταστικό, γλυκούλι, απίστευτο, υπεροχοαπίθανο μανάρι του κόσμου! Όπως ήταν φυσικό, έπεσα ξερή μαζί του. Κάθε βράδυ τον βλέπω στον ύπνο μου. Κάθε φορά που έρχεται στο σπίτι μου για μάθημα ντύνομαι και βάφομαι σαν μια τυχαία πόρνη του Βαρδάρη μπας και ξυπνήσω μέσα του τα άγρια ένστικτά του, αλλά τίποτα. Απλά σφίγγει τα δόντια του και συνεχίζει παρακάτω στο μάθημα. Του λέω συνέχεια να πάμε καμιά φορά για καφέ και να μη με βλέπει μόνο σαν μαθήτριά του, αλλά δεν εννοεί να καταλάβει. Σε ένα διαγώνισμα που μου έβαλε προχθές αντικατέστησα όλους τους τόνους με καρδούλες, αλλά πάλι δεν κατάλαβε τίποτα! Πάω να τρελαθώ! Τι θα κάνω;
Αρσινόη
Αγαπητή Αρσινόη,
μήπως χρειάζεσαι κανέναν να σου κάνει ιδιαίτερα στα Μαθηματικά; Αν ναι, εγώ είμαι εδώ.
Αγαπητέ Θωμά,
πριν από δύο μήνες έπιασα δουλειά σαν εκθεσάς και κάνω ιδιαίτερα σε μια μαθήτρια. Η μικρή είναι πολύ νόστιμο κομμάτι, κάθε φορά που τη βλέπω προσπαθώ να κρατηθώ για να μην δημιουργηθεί μείζον χωροταξικό πρόβλημα στο σώβρακό μου. Μου λέει συνέχεια να πάμε καμιά φορά για καφέ και να μην τη βλέπω μόνο σαν μαθήτρια. Μα δεν την βλέπω μόνο σαν μαθήτρια, αλλά έχω άλλους είκοσι μαλακοβιόληδες να διδάξω, δεν προλαβαίνω! Στο τελευταίο διαγώνισμα που της έβαλα έβαζε καρδούλες αντί για τόνους! Με θέλει σαν παλαβή λέμε! Αλλά τι να κάνω; Αν κάνω ότι εκδηλώνομαι, η μάνα της θα με τρέχει στους μπάτσους για αποπλάνηση! Πώς θα βάλω μια τάξη στη ζωή μου;
Πέτρος
Αγαπητέ Πέτρο,
για κάποιο λόγο μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τη μαθήτριά σου τη λένε Αρσινόη. Αλλά, πάλι, μπορεί να είναι ιδέα μου.
Αγαπητέ Θωμά,
καθόμουν προχθές το βράδυ στο μπαλκόνι μου με μια μπύρα στο χέρι και χάζευα την απέναντί μου που βγήκε να μαζέψει τη μπουγάδα της χωρίς να φοράει σουτιέν, όταν ξαφνικά μια περίεργη λάμψη στην άκρη του στερεώματος τράβηξε την προσοχή μου. Γύρισα αμέσως και, ούτε λίγο ούτε πολύ, αντίκρισα ένα Α.Τ.Ι.Α! Όπως ήταν φυσικό, έτρεξα αμέσως, πήρα όλους τους φίλους μου και ανέβασα στάτους στο Φέισμπουκ τη συνταρακτική ανακάλυψή μου! Αλλά κανείς δε με πίστεψε. Εσύ με πιστεύεις, όμως, έτσι;
Νίκος
Αγαπητέ Νίκο,
φυσικά και σε πιστεύω. Ξέρεις τι έχω δει εγώ που με βλέπεις νύχτες που καθόμουν στο μπαλκόνι πίνοντας μπύρες και χαζεύοντας την απέναντι να μαζεύει τη μπουγάδα της χωρίς σουτιέν; Μόνο τον Οκτώβριο είδα ένα Ζέπελιν από μόλυβδο, τη Μαίρη Πόπινς, το Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας και τον κομήτη του Χάλεϊ. Άσε τους ανόητους να δυσπιστούν, σύντροφε Νίκο. Η αλήθεια είναι εκεί έξω.
Αγαπητέ Θωμά,
ήρθα από το μέλλον για να προειδοποιήσω τους ανθρώπους για τα τρομερά πράγματα που θα συμβούν, αλλά αυτοί πίστεψαν ότι έχω χάσει τα μυαλά μου, ότι δεν βλέπω πια, ότι έχω τυφλωθεί. Κανείς δε με θέλει. Όλοι γυρνούν απλά τα κεφάλια τους. Η καρδιά μου έγινε ατσάλι, κι άρχισα να σχεδιάζω την εκδίκησή μου. Μήπως όμως δεν είναι σωστό; Εσύ τι προτείνεις να κάνω;
Iron Man
Αγαπητέ Iron Man,
το ότι δε σε πίστεψαν δε σημαίνει ότι πρέπει να γεμίσεις τα θύματά σου με τρόμο. Θα σε συμβούλευα να προσπαθήσεις να ηρεμήσεις, και σε καμία περίπτωση να μην καταφύγεις στην εκδίκηση απ'τον τάφο. Δε χρειάζεται να σκοτώσεις αυτούς που δεν μπορείς να σώσεις.
Αγαπητέ Θωμά,
πριν από πολλά πολλά χρόνια, όταν ακόμα ήμουν μια μικρή και ανώριμη παιδούλα, τα έφτιαξα με έναν αλήτη που με άφησε έγκυο και μετά έκοψε λάσπη. Τα χρόνια πέρασαν, ο γιος μου έγινε ολόκληρος άντρας, κι εγώ είχα προχωρήσει με τη ζωή μου. Ένα πρωί, είχα βγει έξω για τσιγάρο, όταν εμφανίστηκε εκείνος ο αλήτης και απαίτησε να επανενωθούμε! Εγώ, φυσικά, του είπα όχι, αλλά μετά άρχισε να περιτριγυρίζει το σπίτι μου και να με περιμένει έξω από την πόρτα! Ο γιος μου ταράχτηκε με όλα αυτά, παράτησε το διάβασμά του, τον παράτησε κι η κοπέλα του, ώσπου έφτασε το αποκορύφωμα και τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει αν ξαναπατήσει στο σπίτι μας, αλλά αυτός προσέλαβε δυο Αλβανούς κι έκαναν το γιο μου τούμπανο στο ξύλο! Τώρα ο γιος μου είναι στο νοσοκομείο κι αυτός ο αλήτης δε με αφήνει σε ησυχία! Τι θα κάνω η καψερή;
Κατερίνα Παπαδημητρίου, 43 χρονών, ιδιωτική υπάλληλος
Αγαπητή Κατερίνα,
πρώτον, κόψε το τσιγάρο. Βλέπεις τα αποτελέσματα. Δεύτερον, είπαμε, συμβουλευτική στήλη, να γράφετε, να λέτε τα προβλήματά σας, αλλά αυτό πια δεν είναι πρόβλημα, αυτό είναι σενάριο για τις Οικογενειακές Ιστορίες του Άλφα-στην οποία περίπτωση, η συνέχεια θα είναι να κάνεις μήνυση στον αλήτη, να τον μαζέψει η αστυνομία πιο γρήγορα κι απ'ό,τι μάζεψαν τον Γέροντα Παστίτσιο, ο γιος σου να τα ξαναβρεί με τη γκόμενα μόλις βγει από το νοσοκομείο και να το γιορτάσετε με ένα μεγάλο τραπέζι, και μετά να ξεκινήσουν οι ειδήσεις aka της Μέρκελ ο χαβάς.
Αγαπητέ Θωμά,
εδώ και ένα μήνα τραβιέμαι με τη Μάσα, μια κοπέλα που είχε σπουδάσει Ιατρική στη Ρωσία αλλά ήρθε εδώ στην Ελλάδα σαν πολιτική πρόσφυγας κι αναγκάζεται να χορεύει τα βράδια σε κλαμπ για να τα φέρει βόλτα. Η Μάσα είναι μια πολύ πρόστυχη κοπέλα, απ'αυτές που δεν τις πηγαίνεις στη μάνα σου. Αλλά εγώ ο μαλάκας την πήγα στη μάνα μου, κι από τότε με πρήζει. "Πότε θα σοβαρευτείς! Πότε θα σταματήσεις να σου τρώνε τα λεφτά οι πουτάνες! Πότε θα παντρευτείς επιτέλους να νοικοκυρευτείς! Πότε θα μου κάνεις κι εμένα ένα εγγονάκι! Πότε θα πας να πληρώσεις το λογαριασμό της ΔΕΗ που κοντεύει να λήξει κι άντε τρέχα μετά να πληρώνεις τέλη επανασύνδεσης!" Δεν την αντέχω άλλο! Πώς θα τη λογικέψω;
Σωκράτης
Αγαπητέ Σωκράτη,
μαλάκας όπως το είπες. Στο θέμα τώρα. Την ταινία Throw Momma From The Train την έχεις δει; Δες την, και μετά πες μου κι εμένα αν είναι καλή κι αν αξίζει να τη δω. Όσο για τη μάνα σου, αν κρίνω από τα συμφραζόμενα είσαι τριανταφεύγα χρονών μαντράχαλος και ζεις ακόμα με τη μάνα σου, οπότε ό,τι και να σου κάνει θα σου αξίζει. Άντε, και καλή Μάσα.
Αγαπητέ Θωμά,
στις περασμένες εκλογές ψήφισα ΠΑΣΟΚ. Και είμαι υπερήφανος.
Γρηγόρης
Αγαπητέ Γρηγόρη,
ευτυχώς για σένα το πρόβλημά σου μπορεί να λυθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Για να αναφέρω μόνο λίγους, μπορείς να φας ένα τοστ με τυρί, ζαμπόν και Έμπολα. Ή να καβαλήσεις μια μηχανή και να δεις για πόση ώρα μπορείς να την πας τσίτα χωρίς να καρφωθείς πουθενά. Ή να πάρεις ένα μακρύ σουβλί, να το βάλεις στη μύτη σου και να το σπρώξεις όσο πιο βαθιά πάει. Ή να βάλεις έναν φελλό στον πρωκτό σου και να φας μεξικάνικο. Ή να ανοίξεις τη μπαταρία του αυτοκινήτου σου, να στραγγίξεις τα υγρά και να τα πιεις. Ή να πας σε μια ταινία τρόμου και να κάνεις το μαύρο. Οι επιλογές είναι απεριόριστες!
Αγαπητέ Θωμά,
μερικοί λένε ότι η αγάπη μου για τις κλασικές ατάκες του κινηματογράφου φτάνει στα όρια της ψύχωσης. Γιατί είναι όλοι τόσο σοβαροί; Απλά λατρεύω τη μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί, είναι τόσο περίεργο; Ή είναι περίεργο να με ρωτάνε κάτι έντεκα φορές και να τους απαντάω "Πες Χ ξανά, πες το! Σε προκαλώ! Σε διπλοπροκαλώ ρε γαμιόλη!" Ή είναι περίεργο, όταν σοβαρολογώ, να λέω "Είμαι σοβαρή, και μη με λες Σίρλεϊ"; Η μαμά μου έλεγε ότι η ζωή είναι σαν ένα κουτί σοκολάτες, αλλά δεν αντέχω άλλο! Έχω βαρεθεί με αυτά τα γαμημένα φίδια σε αυτό το γαμημένο αεροπλάνο! Θα φάω τα συκώτια τους με φάβα και Κιάντι!
Κωνσταντίνα
Αγαπητή Κωνσταντίνα,
όπως φαίνεται, λάθος εβδομάδα διάλεξα για να κόψω τη βενζινόκολλα. Πάντως, αν θες τη συμβουλή μου, η καλύτερη τακτική είναι, ειλικρινά, αγαπητή μου, να μη δίνεις δεκάρα.
Αγαπητέ Θωμά,
νιώθω πως κανείς δε με σέβεται. Όλοι με βλέπουν σαν ένα χαλάκι, όπου μπορούν να σκουπίζουν τις λασπωμένες αρβύλες τους! Η γυναίκα μου με σούρνει απ'τη μύτη, τα παιδιά μου παίρνουν χαρτζιλίκι χίλια ευρώ το μήνα, η προαγωγή που έπρεπε να είχα πάρει δέκα χρόνια πριν ακόμα καθυστερεί, στο γραφείο όλοι με αντιμετωπίζουν σαν τον καρπαζοεισπράχτορα, ακόμα και στο φανάρι όλοι μου κλέβουν τη σειρά! Φτάνει πια! Πρέπει να υψώσω το ανάστημά μου! Να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και να επιβάλλω το σεβασμό στους γύρω μου!
Θύμιος
Αγαπητέ Θύμιο,
ποιο ανάστημά σου ρε καρμίρη; Τράβα μέχρι το περίπτερο να μου φέρεις τσίχλες, και κανόνισε να αργήσεις ρε μυγόχεσμα, γιατί η τουαλέτα δεν ξεβουλώνει μόνη της. Ακόμα εδώ είσαι ρε; Ουστ από δω χάμω!
Αγαπητέ Θωμά,
νιώθω ότι τίποτα δεν με γεμίζει στη ζωή μου. Τα εκατόν σαράντα δύο δωμάτια της υπέροχης έπαυλής μου στην Εκάλη είναι όλα άδεια και παγωμένα. Η συλλογή μου από γούνες Αστρακάν δεν μπορεί να μου προσφέρει τη ζεστασιά που λείπει στην καρδιά μου. Η Άστον Μάρτιν με τις χρυσές λεπτομέρειες και το καπό από ανθρακονήματα μένει παρκαρισμένη στο γκαράζ, γιατί δεν έχω πουθενά να πάω, παρά μόνο στο διάολο κι ακόμα παραπέρα. Κάθε βράδυ κοιτάω από το παράθυρό μου, πίνοντας τη μία Ντομ Περινιόν πίσω από την άλλη και καπνίζοντας το ένα Cohiba πίσω από το άλλο, κι ένα δάκρυ κυλάει στα μάγουλά μου καθώς βλέπω ότι μέχρι κι ο κηπουρός μου κατάφερε να βρει την αληθινή αγάπη με τον μάγειρά μου. Άραγε εγώ θα βρω ποτέ την αγάπη;
Άννα Μαρία
Αγαπητή Άννα Μαρία...
...πες πως την βρήκες.
Αγαπητέ Θωμά,
πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου ότι η Μπέλα θα έπρεπε τελικά να καταλήξει με τον Έντουαρντ. Αλλά όλες μου οι συνάδελφοι πιστεύουν ότι θα έπρεπε να καταλήξει με τον Τζέικομπ, κι ως εκ τούτου έχω μαλώσει με όλες τους και δεν έχω με ποιον να μιλήσω στη δουλειά! Μήπως θα έπρεπε να φανώ πιο υποχωρητική; Μα ο Έντουαρντ αξίζει τη Μπέλα κι η Μπέλα αξίζει τον Έντουαρντ!
Χριστίνα
Αγαπητή Χριστίνα,
συνάδελφοι; Δουλειά; Θες να μου πεις δηλαδή ότι υπάρχουν άνθρωποι πάνω από την ηλικία των 12 που πιστεύουν ότι το αν η κρυόκωλη θα καταλήξει με την γκέι ντισκομπάλα ή τον γκέι σφίχτη είναι σοβαρός λόγος διαφωνίας; Αν είναι δυνατόν δηλαδή! Καταστρέφεις την ψυχική μου ισορροπία εδώ πέρα!
Αγαπητέ Θωμά,
σήμερα έμαθα ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι το Έντουαρντ εναντίον Τζέικομπ είναι σοβαρό ζήτημα και έχουν αποφοιτήσει από το δημοτικό! Κόντεψα να αρρωστήσω!
Θωμάς
Αγαπητέ Θωμά,
σε καταλαβαίνω απόλυτα. Εδώ εγώ κόντεψα να αρρωστήσω.

Αγαπητέ Θωμά,
είμαι βαθύτατα ερωτευμένη με έναν υπέροχο άνθρωπο, που με αγαπάει, με κάνει να νιώθω σαν να ήμουν το μόνο κορίτσι στον κόσμο, και τα ρέστα. Αλλά, να, μια φορά, πάνω στα νεύρα του, είχε γυρίσει φορτωμένος απ'τη δουλειά, να, και ξέσπασε τα νεύρα του πάνω μου. Κι από τότε όλοι λένε ότι είμαι θύμα, κι ότι θα έπρεπε να τον αφήσω, να σκάσω και να οδηγήσω. Αλλά δεν θέλω να τον αφήσω! Βρήκα αγάπη σε ένα ανέλπιστο μέρος! Είναι τόσο κακό;
Ριάνα
Αγαπητή Ριάνα,
όχι δα. Δεν είναι τόσο κακό. Στην πραγματικότητα μπορεί και να σ'αρέσει αυτό το S&M. Ψάξ'το, και δε θα χάσεις. Μα πάνω απ'όλα, δώσε στον έρωτα μια ευκαιρία. Η αγάπη θα νικήσει. Κι όπως λέει κι η Μπρίτνεη, hit me baby one more time.

Αυτά, και να προσέχετε μη γίνετε κι εσείς αντικείμενα του έρωτα του Κρις Μπράουν, ή γείτονες του Μπομπ Σφουγγαράκη, ή ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ.

History in a nutshell (που λέμε και στα ελληνικά)

Προσοχή: Η ανάρτηση αυτή μπορεί να περιέχει ίχνη Master G. Αν θεωρείτε ότι αυτό είναι τόσο ασυγχώρητη ιεροσυλία που θα έπρεπε να με κλειδώσουν σε ένα δωμάτιο και να μου παίζουν Τζάστιν Μπίμπερ ντόλμπι και σαράουντ για είκοσι χρόνια χωρίς διάλειμμα, πρόβλημά σας.
Οκ, τώρα φανταστείτε ότι όλα τα υπόλοιπα που περιγράφω τα σπικάρει ο Σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο με την τόσο αισθαντική φωνή του.
Η προέλευση του σύμπαντος, αγαπητοί φίλοι, είναι ένα αιώνιο θέμα διαμάχης ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα στην επιστημονική κοινότητα και το θρησκευόμενο κόσμο. Οι μεν λένε ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε με μια μεγάλη έκρηξη, οι δε ότι το έφτιαξε ένας γενειοφόρος μπάρμπας ονόματι Θεός. Όπως και με τ'αρχίδια, όμως, η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Όπως είχαμε ξεκαθαρίσει σε παλαιότερη ανάρτηση, κι αν δεν προσέχατε κακό του κεφαλιού σας, εσείς θα χτυπάτε το κεφάλι σας μετά όταν δείτε τους βαθμούς σας, ο Θεός είναι ο Λέμμυ Κίλμιστερ. Μια μέρα λοιπόν που ο Λέμμυ δεν είχε τι να κάνει γιατί δεν είχε φτιάξει ακόμα τις γκόμενες, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, πήρε μια κιθάρα (μη ρωτήσετε που τη βρήκε, είναι θεός λαίμαι) κι άρχισε να ροκάρει τόσο ανελέητα που το σύμπαν συντονίστηκε από το σοκ κι έγινε μια τεράστια έκρηξη, από την οποία πετάχτηκαν παντού καυτά φλόκια τα οποία αργότερα στερεοποιήθηκαν κι έγιναν οι πλανήτες, τα άστρα και οι λοιπές παπαριές που βλέπουμε γύρω μας.
Τα πρώτα εβδομηνταδώδεκα δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης της γης το μόνο που υπήρχε ήταν μονοκύτταροι οργανισμοί και αέρια του θερμοκηπίου (τα οποία παρήγαγαν οι μονοκύτταροι οργανισμοί επειδή έτρωγαν πολλή φασολάδα). Οι μονοκύτταροι οργανισμοί όμως ήταν κάτι σαν τα Πόκεμον της εποχής κι έτσι εξελίχθηκαν σε πολυκύτταρους οργανισμούς οι οποίοι κάποιες φορές είχαν το IQ των μονοκύτταρων.

Αρχικά αυτοί οι πολυκύτταροι οργανισμοί ήταν κυρίως δεινόσαυροι, δηλαδή τεράστια ερπετά που σούρνονταν πάνω στη Γης και όπως όλοι ξέρουμε γαμούσαν, έδερναν και γυρνούσαν κι S&M τσόντες για να τα συνδυάσουν και τα δύο και κάθε ταινία που θέλει να λέγεται awesome πρέπει να περιέχει έναν δεινόσαυρο, όλα εγώ θα σας τα λέω;
Στη συνέχεια όμως βγήκε ένα νέο είδος πολυκύτταρου οργανισμού, τα θηλαστικά. Το κύριο χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τα θηλαστικά από τα υπόλοιπα απογαμήδια που κυκλοφορούν είναι ότι τα θηλυκά θηλαστικά διαθέτουν ένα μυστικό όπλο που λέγεται βυζιά. Βέβαια τα περισσότερα θηλαστικά είναι δεόντως ηλίθια και δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα βυζιά τους για κάτι πιο χρήσιμο από το να ταΐζουν τα μούλικά τους. Θα χρειαστεί να έρθει πολύ αργότερα ο άθρωπος για να ανακαλυφθεί η σημασία των βυζιών και να γίνουν όλα της μουρλής το πανηγύρι.
Ο άθρωπος λοιπόν. Τα πρώτα χρόνια ο άθρωπος ήταν κι αυτός ένα όρθιο ζώο. Οι μόνες του έγνοιες ήταν πώς θα φάει, πώς θα γαμήσει και πώς θα χέσει, έγνοιες που συμπίπτουν με αυτές του μέσου Νεοέλληνα. Με τον καιρό όμως ο άθρωπος ανέπτυξε ένα όπλο που δε διέθεταν τα άλλα ζώα, το μυαλό, κι είδε πως το να καλλιεργεί τη Γης ήταν καλύτερο από το να τρέχει για δέκα χρόνια πίσω από ένα μαμούθ. Και κάπως έτσι άρχισαν να αναπτύσσονται οι κοινωνίες.
Οι βασικότερες κοινωνίες που άλλαξαν το ρου της αθρωπότητας ήταν οι Έλληνες κι οι Οβραίοι. Οι Έλληνες, που λέτε, μη όντες έτοιμοι να γνωρίσουν την αλήθεια του Λέμμυ, είχαν επινοήσει ένα δικό τους πάνθεο, το οποίο περιλάμβανε τον Δία, την Ήρα, τον Άρη, την Αθηνά, τον Ποσειδώνα, τον Τζάκι Τσαν, τον Μπομπ Σφουγγαράκη, την Ελπίδα, τον Χρήστο Σαντικάι και (τώρα θα κάνω την υπέρβαση και θα αναφέρω ένα όνομα που δεν έχει ξανακουστεί ποτέ σε αυτό το μπλογκ) την Μπιγιονσέ.
Ταυτόχρονα, οι Έλληνες, όταν δεν φιλοσοφούσαν, έβγαζαν μαθηματικά θεωρήματα ή έβλεπαν στο θέατρο τα πρώτα καταγεγραμμένα τραβέλια της ιστορίας, είχαν μερικούς από τους πιο άντρες ηγέτες της ιστορίας, με πρώτο και καλύτερο τον Λεωνίδα, που έρχεται ο Μπους της εποχής του να επιβάλλει τη δημοκρατία στη χώρα του, με αναλογία εκατό χιλιάδες προς τριακόσιοι, και ορθώνει το ανάστημά του και, όταν ο Μπους του λέει να παραδώσει τα όπλα, αυτός του λέει "Μολών Λαβέ", που σε σημερινά ελληνικά σημαίνει "Πάρ'τ'αρχίδια μου". Λέτζεν-γουέιτ-φορ-ιτ-ντέρι που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί.
Από την άλλη μεριά ήσαν οι Οβραίοι. Οι Οβραίοι, φυσικά, δεν μπορούσαν με τίποτα να αποδεχθούν ότι υπήρχαν κάποιοι που δεν θεωρούσαν ότι οι Οβραίοι είναι η πιο γαμάτη φυλή του πλανήτη κι έτσι, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ντέιβ Μαστέιν, έφτιαξαν το δικό τους σύστημα. Σε αυτό το σύστημα, ο θεός πετάει έξω τους μόνους αθρώπους που δημιούργησε γιατί έφαγαν ένα μήλο, ρίχνει έναν κατακλυσμό και σκοτώνει όλο τον πληθυσμό της γης, βάζει έναν από τους υπηκόους του να σφάξει τον γιο του και καίει δύο ολόκληρες πόλεις επειδή οι άνθρωποι ζούσαν πρόωρα τα σίξτιζ και τον ελεύθερο έρωτα. Αλλά ο κακός της ιστορίας ήταν ο Σατανάς.
Οι Οβραίοι λοιπόν θεωρούν ότι είναι ο εκλεκτός λαός της γης. Μέχρι που κατεβαίνει ο Τζίζας και σου λέει, "κάτσε, ρε παιδιά, από που κι ως πού εκλεκτός, επειδή οι μύτες σας φτάνουν μέχρι τον κήπο της Εδέμ; Η βασιλεία του μπαμπά είναι για όλους. Peace, love και τα ρέστα άμα λάχει ναούμ." Και φυσικά οι Οβραίοι, ως τόσο καλός κι αγαπησιάρης λαός, τον σταυρώσανε. Αλλά ο Τζίζας, σαν άλλος Κέννυ Μακόρμικ, γύρισε από τον τάφο και κατάφερε να κάνει τον κόσμο να παραληρεί. Σε κάποια φάση είχε γίνει πιο δημοφιλής κι από τους Μπητλς. Τόσο πολύ.
Κάπως έτσι οι Χριστιανοί (οι πρώτες καταγεγραμμένες Ρουβίτσες της ιστορίας) άρχισαν να αυξάνονται και να πληθύνονται, γιατί ακόμη κι αν είχαν ανακαλυφθεί οι καπότες εκείνη την εποχή θα ήταν αμαρτία να τις χρησιμοποιήσουν. Σε κάποια φάση έγιναν τόσο πολλοί που διέβρωσαν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (γιατί ξέχασα να σας πω ότι μετά τον Αλέκο οι Έλληνες έγιναν πιο μαλάκες κι από τους σημερινούς Έλληνες σε σημείο που έκατσαν και τους κατέκτησαν οι Ρωμαίοι, που, όπως μας διαβεβαιώνει σε κάθε ευκαιρία ο Οβελίξ, ήταν τρελοί), κι έφτιαξαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν άλλη μια καλή κι αγαπησιάρικη αυτοκρατορία, που κατέστρεψε μόνο το 99% των αρχαίων Ελληνικών μνημείων, αλλά κατά τ'άλλα διατήρησε τον Ελληνισμό ζωντανό μέχρι τις μέρες μας. Γενικά το Βυζάντιο είναι λίγο σκοτεινή περίοδος της ιστορίας μας και δε μ'αρέσει να μιλάω για αυτά τα πράγματα. Βασικά σε κανέναν δεν αρέσει να μιλάει για αυτά τα πράγματα, εκτός ίσως από τον γνωστό βυζαντινοτέτοιο και την αγαπημένη του Πετούλα Ράφινγκστοουν.
Στο ενδιάμεσο η Ευρώπη καταλήφθηκε από βάρβαρους. Εκτός από μένα, που είμαι η επιβεβαίωση όλων των καλών στερεότυπων και η εξαίρεση όλων των κακών στερεότυπων, οι υπόλοιποι βάρβαροι ήταν λίγο χαζούληδες. Υπάρχουν και τα πόμολα, Κόναν. Αλλά, από την άλλη, αν λάβουμε στα σοβαρά υπόψη μας τον Καβάφη, οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις. Γενικά όμως ήταν καλοί αθρώποι.
Μετά βέβαια τους βάρεσε κι αυτούς ο Χριστιανισμός στον εγκέφαλο και, εκεί που δεν το περίμενε κανείς, ήρθε η Ισπανική Ιερά Εξέταση. Αλλά η μεγαλύτερη μαλακία των Δυτικοευρωπαίων, εκτός βέβαια που βάλανε την Ελλάδα σε επιτήρηση και τη φορτώνουν μέτρα αλλά θα δείτε εσείς όταν βγει ο Αλέξης στην κυβέρνηση, ήταν που έστειλαν τον Κολόμβο να ψάξει να βρει τις Ινδίες. Μόνο που όπως φαίνεται ο Κολόμβος είχε προμηθευτεί τους καινούριους χάρτες της Apple για το ταξίδι του, ξέχασε και να στρίψει αριστερά στην Αλμπουκέρκη, και κάπως έτσι κατέληξε στην Αμερική, μια ήπειρο γεμάτη χρυσάφι και διάφορους πολιτισμούς των οποίων η συνεισφορά ήταν πλοκές για ταινίες καταστροφολογίας, το "Ο Αυτοκράτορας Έχει Κέφια" και το "Legends of the Hidden Temple". Αργότερα, οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να στείλουν όποιους δεν κάθονταν καλά στην Αμερική, αλλά αυτοί αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους χώρα, την οποία ονόμασαν Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (κάτι που πιθανότατα σχετίζεται με το ότι ήταν στην Αμερική, αλλά η επιστήμη δεν έχει καταλήξει ακόμα). Από τότε, ο Δίας δεν έχει προλάβει ακόμα να βρει δύο λεπτά να κατουρήσει.
Στο μεταξύ η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν υπήρχε πια, γιατί σαν καλοί μαλάκες περίμεναν κι αυτοί βοήθεια από τη Δύση που δεν ήρθε ποτέ κι έτσι έπεσαν στα χέρια τον Ντούρκων. Οι Ντούρκοι ήταν ξαδέρφια των Μογγόλων και μεγαλύτερος άρχοντας της ιστορίας τους ήταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, που αν κρίνουμε από τις ιστορικές μαρτυρίες έμοιαζε υπερβολικά με τον Ονούρ. Κάποια στιγμή το 1821 οι Έλληνες αποφάσισαν ότι, μετά από τετρακόσια χρόνια, δεν μπορούσαν να ανεχτούν άλλο να είναι κουραμπιέδες, πήραν τα καριοφίλια τους και ΙΟΥΡΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Το αποτέλεσμα της επανάστασης ήταν απόλυτα επιτυχές. Το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος κατάφερε να επιζήσει για ΤΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ πριν του επιβάλλουν έναν Γερμανό να το κυβερνάει. Το ότι κατάφεραν να δολοφονήσουν το μόνο σοβαρό άνθρωπο που υπήρξε στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας δε βοήθησε ιδιαίτερα, είναι αλήθεια.
Στον υπόλοιπο κόσμο, όλοι πολεμούν με όλους, κι οι Αμερικάνοι μεταξύ τους, γιατί δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν αν θα έχουν σκλάβους ή όχι. Πρόεδρος της Αμερικής σε εκείνη τη φάση ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν, ο άνθρωπος με το πιο επικό τραγόμουσο έβερ, ο οποίος στον ελεύθερό του χρόνο καβαλούσε δεινόσαυρους και σκότωνε ζόμπι ή κάτι τέτοιο. Μετά τον σκότωσαν κι αυτόν, αλλά δεν βάλανε Γερμανό βασιλιά να κυβερνάει την Αμερική κι αυτό ήταν μια κατάφωρη αδικία εναντίον των Ελλήνων και είναι προφανές ότι οι Οβραίοι προσπαθούν για άλλη μια φορά να μας ρίξουν.
Μετά μπήκε ο εικοστός αιώνας. Σε αυτόν τον αιώνα τα κυριότερα γεγονότα ήταν η Ρώσικη Επανάσταση (όπου ο σύντροφος Λένιν κι ο σύντροφος Στάλιν έφτιαξαν τη Σοβιετική Ένωση, μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στο μπάσκετ και στην κατασκευή Λάντα), ο Βήτα Παγκόσμιος Πόλεμος, που ξεκίνησε από μια ελεεινή παρεξήγηση όταν ο Αδόλφος Χίτλερ προσπάθησε να επεκτείνει τις δραστηριότητες της "Γερμανική-Εβραϊκή Σαπωνοποιία Α.Ε" στην Πολωνία και κατέληξε με δύο πυρηνικές στην Ιαπωνία (που όπως ξέρουμε όλοι δεν ήταν αρκετές), ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο οποίος συνεισέφερε σε χιλιάδες Αμερικάνους μεσήλικες να μπορούν να λένε "Vietnam: You don't know, man! You weren't there!", η χούντα στην Ελλάδα, η οποία σαν να μην έφταναν όλα τα κακά της μοίρας μας έφερε ΚΑΙ την τηλεόραση, κάτι πόλεμοι στο Ιράκ, Κουβέιτ, Αφγανιστάν, Συρία, δεν ξέρω τι σκατά, ό,τι είναι στη Μέση Ανατολή κι έχει πετρέλαιο τέλος πάντων, γεννήθηκα, έπεσαν οι Δίδυμοι Πύργοι, η Αμερική έβγαλε μαύρο πρόεδρο, η Ελλάδα έχει οικονομική κρίση και υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν αληθινά λεφτά για να αγοράζουν ρούχα για τα ψηφιακά τους κατοικίδια ή τραγούδια της Nicki Minaj.
Γενικά κάπου το πράγμα χάλασε στην πορεία. Και γι'αυτό ο Λέμμυ κάθεται εκεί ψηλά με μια βαθιά απογοήτευση στη μεταλλική ψυχή του και γρατζουνάει μελαγχολικά την κιθάρα του με ένα μπάφο στο στόμα και δύο μουνάρες να τον τσιμπουκώνουν μπας και του φύγει ο πόνος της ψυχής. Κι είναι κρίμα ρε αλήτες. Μετανοείτε. Ο κακός μας ο καιρός γαρ εγγύς.
Αυτά, και να προσέχετε μη γίνετε ποπ σταρ, μετά πάρετε τον κατήφορο και χρειαστεί να βγει στο γιουτιούμπ ένα πλάσμα απροσδιορίστου φύλου και ψυχικής ισορροπίας για να σας υπερασπιστεί απέναντι στους επικριτές σας.

...απλά πράγματα!

Κανονικά μια ανάρτηση που μιλάει για απλά πράγματα δε θα έπρεπε να έχει πρόλογο γιατί ο πρόλογος χρησιμεύει στο να επεξηγεί το για τι πράγμα μιλάει η ανάρτηση κι εφόσον η ανάρτηση μιλάει για απλά πράγματα θα ήταν μάλλον υποκριτικό η ίδια να μην είναι απλή καθεαυτή αλλά από την άλλη δε θα μπορούσα να την αφήσω χωρίς πρόλογο γιατί οι δέκα εντολές του καλού μπλόγκερ που μόλις έβγαλα από τον κώλο μου λένε ρητά ότι απαγορεύεται να βγάζεις αναρτήσεις χωρίς προλόγους κι αυτοί οι πρόλογοι ας λένε ό,τι σκατά θέλουνε κανείς δε νοιάζεται χρησιμεύουν απλά για να γεμίζουν τη σελίδα και να φαίνεται μπούγιο και πάω στοίχημα ότι μετά από τόση ώρα κανείς δε θυμάται ποιο είναι το θέμα και αυτή πιθανότατα ήταν η πιο σύνθετη πρόταση που διαβάσατε σε ολόκληρη την ταπεινή και μίζερη ζωή σας.

• Queen-We Will Rock You:
  
  Συνήθως έχουμε στο μυαλό μας ότι η καλή μουσική πρέπει να περιλαμβάνει κιθάρες με τέσσερις χιλιάδες χορδές, ντράμερ με πέντε χέρια και τον Ραχμάνινοφ για πληκτρά. Και μετά βγαίνει κι ο Φρέντυ-Θεέ-Πάρε Την ΠΑΕ-Μέρκιουρι και μας γαμάει τον πάτο με τον πιο legen-wait-for-it-dary τρόπο. Το 75% του τραγουδιού είναι απλά ένα σκέτο και γελοιωδώς εύκολο beat που θα μπορούσε να το παίξει ακόμα κι η Meg White σε κώμα, και στο τέλος έχει ένα σόλο που κάθε μέτριος κιθαρίστας μπορεί να παίξει. Αλλά με το που ξεκινήσει κάποιος έτσι, ατ ράντομ που λέμε κι εμείς στα ελληνικά, να κοπανάει μια σκληρή επιφάνεια, ντουπ-ντουπ-νταπ, μέσα σε ένα χώρο με άλλα άτομα, όλοι θα παρατήσουν τις δουλειές τους και θα τραγουδήσουν όλοι μαζί το γουιγελράκγια! Κι όχι, το μυστικό συστατικό της επιτυχίας δεν είναι η φωνάρα του Φρέντυ, γιατί αν υπήρχε κάποιος που μπορούσε να καταστρέψει το τραγούδι ήταν σίγουρα η Μπρίτνεη στο διαφημιστικό της Πέπσι...και ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ! (η γνώμη μου για το εν λόγω διαφημιστικό δεν έχει επηρεαστεί ούτε στο ελάχιστο από την παρουσία μιας συγκεκριμένης μελαψής κυρίας, παρά τις κακοήθειες που μπορεί να ισχυριστούν μερικοί)
  
• Ariel Atom:
  Συνήθως, όταν ακούμε "απλό αυτοκίνητο" σκεφτόμαστε κάτι Λάντα, κάτι παλιά Μπητλ και τα συναφή, και όταν ακούμε "υπεραυτοκίνητο" σκεφτόμαστε εκατόν πενήντα χιλιάδες αεροτομές,  σώμα από ανθρακονήματα, λεπτομέρειες από χρυσάφι και θέσεις από δέρμα εξωγήινου, σωστά; Και μετά ήρθε μια μικρή Αγγλική βιομηχανία που δεν την ξέρει ούτε η μάνα της, και αποφάσισε να βγάλει κι αυτή ένα υπεραυτοκίνητο. Η τεχνική τους ήταν να συναρμολογήσουν μια μηχανή, ένα τιμόνι, τέσσερις ρόδες και ένα κάθισμα...αυτό. Το αποτέλεσμα φαίνεται ξεκάθαρα στη φάτσα του Τζέρεμι Κλάρκσον:
  
  Και φυσικά, στα χέρια του εξημερωμένου οδηγού αγώνων, που κάποιοι λένε ότι του έχει απαγορευτεί η είσοδος σε όλα τα σουβλατζίδικα της Ελλάδας και ότι μπορεί να τραγουδήσει την Αστερόεσσα καλύτερα από την Κριστίνα Αγκιλέρα, έκανε τον ταχύτερο γύρο που έχει καταγραφεί στην ιστορία του Top Gear. Bugatti Veyron, πάρε τα 1001 άλογά σου και βάλ'τα ένα ένα στον πάτο σου.
• Η τελική αποστολή στο GTA San Andreas:
  Σε γενικές γραμμές, η Rockstar φαίνεται να έδωσε στους συγγραφείς της την εξής οδηγία: "Βρείτε τον πιο περίπλοκο τρόπο για να γίνει η δουλειά, και μετά κάντε τον ακόμα πιο περίπλοκο". Για παράδειγμα, ο CJ πρέπει να κλέψει ένα φορτηγό χρηματαποστολής για να μεταφέρουν τα λεφτά από τη ληστεία του Caligula:
  Επιλογή 1: Ο CJ πηγαίνει εκεί που είναι παρκαρισμένο το φορτηγό, το παίρνει και φεύγει.
  Επιλογή 2: Ο CJ πηγαίνει σε μια στρατιωτική βάση (γεμάτη με στρατιώτες, όπως με πληροφορεί ο Captain Obvious), κλέβει ένα γερανοφόρο ελικόπτερο με την οδηγησιμότητα μιας αεριωθούμενης μπανιέρας, αρπάζει το φορτηγό από αέρος και το προσγειώνει στο εγκατελειμμένο αεροδρόμιο στη μέση της ερήμου, όπου αν δεν το προσγειώσει σωστά αρπάζει φωτιά και πρέπει να τα ξανακάνει όλα από την αρχή.
  Μαντέψτε ποια επιλογή χρησιμοποιήθηκε στο παιχνίδι.
  Θα περίμενε κανείς λοιπόν, ότι η τελική αποστολή, που παραδοσιακά είναι και πιο δύσκολη, θα ήθελε να παλέψεις με εκατό θιβετιανούς μοναχούς μάστερ του κουνγκ-φου, να σκαρφαλώσεις στην κορυφή του ψηλότερου ουρανοξύστη του κόσμου, να καβαλήσεις έναν ιπτάμενο ρινόκερο, να επικαλεστείς τη δύναμη, να κλέψεις από τον Μπιγκ Σμόουκ το δαχτυλίδι και να το ρίξεις σε ένα ηφαίστειο. Αντ'αυτού, απλά μπουκάρεις στο άντρο του Μπιγκ Σμόουκ, γαζώνεις Μπάλας, σκοτώνεις τον Μπιγκ Σμόουκ, γαζώνεις κι άλλους Μπάλας και κυνηγάς τον Τένπενυ. Έτσι δεν είναι καλύτερα, ρε παιδιά;
• Ποδόσφαιρο:
  22 μαλακοβιόληδες, μια μπάλα και δυο τέρματα. Τι πιο απλό, γαμώ την κολυμπήθρα που βαφτίσανε τον Μπεκενμπάουερ; Παρακαλούνται οι κυρίες που διαβάζουν το θεϊκό μπλογκ μου να μην διανοηθούν καν να εκστομίσουν τη μαγική λέξη "οφσάιντ". Αν θες να δώσεις την μπάλα σε συμπαίκτη σου που είναι πιο μπροστά από σένα, θα πρέπει ανάμεσα στο συμπαίκτη σου και το τέρμα να είναι τουλάχιστον δύο παίκτες της αντίπαλης ομάδας, αλλιώς δε μετράει η πάσα και η μπάλα πάει στους αντίπαλους. ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΛΑΒΑΙΝΕΙΣ; Αλλά, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι το οφσάιντ είναι σύνθετος κανόνας, το ποδόσφαιρο είναι το πιο απλό άθλημα (θεωρητικά ο στίβος είναι, αλλά ο στίβος είναι πιο πολύ κόπια του Breaking Bad παρά άθλημα) που υπάρχει. Όσες φορές προσπάθησα να καταλάβω τους κανονισμούς του american football, μετά από δέκα δευτερόλεπτα ήμουν στο πάτωμα, χτυπιόμουν κι έβγαζα αφρούς από το στόμα. Και, ας μην κοροϊδευόμαστε: όσο και να λέμε και να ξαναλέμε για το Total Football της Μπαρτσελόνα που οι παίκτες βάζουν κάτω τη μπάλα και αλλάζουν μεταξύ τους τόσες πάσες που μέχρι κι ο Σωτηρακόπουλος δεν μπορεί να καταλάβει ποιος έχει τη μπάλα, θα μας εντυπωσιάσει πολύ περισσότερο αυτός που θα τραβήξει τη μπάλα ένα σουτ από τη μέση του γηπέδου και θα στείλει τον αντίπαλο τερματοφύλακα για βρούβες.
• Οι μαθηματικοί τύποι του Αϊνστάιν:
  Ίσως να μην το ξέρατε, αλλά ο Αϊνστάιν ήταν ιδιοφυΐα (άλλη μια ευγενική χορηγία του Captain Obvious). Ο άνθρωπος, τον οποίον οι καθηγητές του καταδίκαζαν ως άχρηστο και προορισμένο για την αποτυχία (μπράβο, εκπαιδευτικό σύστημα της προπολεμικής Γερμανίας!), κατάφερε να διανοηθεί ότι ο χρόνος επιβραδύνεται και ο χώρος συρρικνώνεται όταν κινείσαι με ταχύτητες πολύ κοντά σε αυτή του φωτός. Το διανοείστε; Μπόρεσε να φανταστεί πώς είναι να κινείσαι με ταχύτητα τριακοσίων χιλιάδων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κατάλαβε ότι η ύλη είναι συμπυκνωμένη ενέργεια και τούμπαλιν, και εξέφρασε το ποσό της ενέργειας που περιέχει η ύλη με μια εξίσωση. Αν νομίζατε ότι αυτή η εξίσωση έχει μέσα διαφορικά, ρίζες, λογαρίθμους, σκατά, της Παναγιάς τα φρύδια τέλος πάντων, πάρτε τη γείωσή σας στη μάπα, γιατί η εξίσωση είναι το E=mc^2, που το ξέρουν ακόμα και τα πεντάχρονα στο νηπιαγωγείο. Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι αυτός που δίδαξε στον Αϊνστάιν τα μαθηματικά που ήξερε ήταν ο Καραθεοδωρή. Παντού υπάρχει ένας Έλληνας. Όταν αυτοί ανακάλυπταν το κρέας, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη.
• Μακαρόνια με κιμά:
  Όχι το τραγούδι του Σάκηηηη, ηλίθια όντα, το φαγητό. Έχουμε μάθει όλοι μέσα στην υποκρισία και νομίζουμε ότι ωραίο γεύμα είναι το φιλέτο αυτιστικής στρουθοκαμήλου στον ατμό, γαρνιρισμένο με κεράσια από τη Νότια Αμερική, αποξηραμένα φύλλα μαριχουάνας και σάλτσα από τα πηγμένα χύσια του Γκόρντον Ράμσεϊ. Κι όμως, δεν μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που να μην νιώθει ένα ρίγος ευτυχίας στην ψυχή του με ένα πιάτο μακαρόνια, που είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς να μαγειρεύει, και σάλτσα κιμά, που στην ουσία είναι κιμάς, ντομάτα και κρεμμύδι ριγμένα σε μια κατσαρόλα (εκτός ίσως από τους χορτοφάγους, αλλά οι χορτοφάγοι δεν είναι άνθρωποι, οπότε δε μετράνε). Προσωπικά, πρέπει να καταβάλω συνειδητή προσπάθεια για να μην πάρω την κατσαρόλα με τη σάλτσα κι αρχίσω να την τρώω έτσι σκέτη, με το κουτάλι. Και μετά, εννοείται, έχουμε και το "Super-Mega-Muthafucking Μακαρόνια με κιμά" ονόματι παστίτσιο. Απλά ρίχνεις τα μακαρόνια με κιμά μέσα σε ένα ταψί, τα σκεπάζεις με μπεσαμέλ (που αν και είναι κάπως πιο σύνθετη πλέον την πουλάνε έτοιμη σε φακελάκια), ψήνεις για δύο ώρες στους εκατόν ογδόντα (ή έτσι νομίζω, δε δοκίμασα ποτέ) και μετά παίρνεις ένα σφουγγάρι και καθαρίζεις τον τοίχο από το σπέρμα.
• Ένα άσπρο μπλουζάκι κι ένα τζιν:
  Εδώ και δεκαετίες, η γυναικεία μόδα προσπαθεί να μας πείσει ότι όσο περισσότερα μπλιμπλίκια φοράει κάποια, τόσο καλύτερα είναι. Έχουμε επιζήσει από βάτες, κρόσσια, στρασάκια, γκλίτερ, δαντέλες, φραμπαλάδες, πούτσες μπλε και δεν ξέρω γω τι. Πριν ενάμισι αιώνα είχαν φούστες με διάμετρο δύο μέτρα, με αποτέλεσμα όταν έπιαναν φωτιά τα κτήρια να μην μπορούν να περάσουν από τις πόρτες και να καίγονται σαν τα ποντίκια (φεμινισμός στα καλύτερά του). Σήμερα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα πράσινα φωσφοριζέ ρούχα που είναι σαν υπογραμμιστικοί μαρκαδόροι και τα τζιν που είναι σαν να δέχτηκαν επίθεση από πεινασμένο μπουλντόγκ. Κι ας μην ξεχνάμε τις νέες μόδες που ξεκίνησε η Lady Gaga, η οποία έχει ντυθεί από Κέρμιτ ο Βάτραχος μέχρι βιτρίνα χασάπικου. Και γενικώς, οι γυναίκες δείχνουν να μην καταλαβαίνουν ότι το μόνο που χρειάζεται μια πραγματικά ωραία γυναίκα για να τρελάνει τα πλήθη είναι ένα άσπρο μπλουζάκι κι ένα τζιν, κάτι που μας δείχνει η Nelly Furtado (η οποία για κάποιο λόγο όσο μεγαλώνει τόσο μου θυμίζει την Courteney Cox, και δεν μπορεί να είναι ιδέα μου) στο 2:20 του βίντεο που ακολουθεί:
  
  Ένα παλιό καλό βίντεο, από την εποχή που οι ποπ τραγουδίστριες έκαναν τα βίντεό τους σέξι κι όχι απλά περίεργα. Αυτό κι εκείνη η πόρνη η Φέργκι στο My Humps, τότε που οι Black Eyed Peas δεν ήταν εντελώς τελείως για τον πούτσο, σημάδεψαν τη ζωή μου. Ευτυχισμένα, ανέμελα χρόνια...αν κάνω σαν κωλόγερος που θυμάται τα νιάτα του ειδοποιήστε με.

Αυτά, και να προσέχετε μη βγει αποστολή στο καινούριο GTA να πρέπει να κερδίσετε μια ποδοσφαιρική ομάδα με ροζ φωσφοριζέ φανέλες, τον Σάκηηηη για παίκτη και τον Φρέντι Μέρκιουρι για προπονητή σε ένα διαστημόπλοιο που πάει με την ταχύτητα του φωτός και το οδηγεί ο Τζέρεμι Κλάρκσον.

In Flying Spaghetti Monster We Trust

Εδώ και κάτι εβδομάδες οι Μουσουλμάνοι επιδίδονται στο αγαπημένο τους σπορ (διαδήλωση μετά καψίματος του οτιδήποτε θυμίζει Δύση) γιατί κάποιος γύρισε μια ταινία που προσβάλλει το Μωάμεθ.
Αφού πρώτα σας ενημερώσω ότι πενταπλασιάστηκαν τα περιστατικά πλεούμενων που παίρνουν επικίνδυνες κλίσεις εξαιτίας της αφόδευσης των επιβαινόντων σε αυτά, ας μπούμε στο ψητό.
Αγαπητοί Μουσουλμάνοι, με όλο το σεβασμό που θα μπορούσε να τρέφει ένας άνθρωπος προς τους ανθρώπους που δεν ήταν αρκετά τυχεροί για να γεννηθούν με λειτουργικό εγκέφαλο, δεν νομίζετε ότι κάπου κάνετε λίγο λάθος; Μα, φυσικά, τι ανόητος που είμαι, είναι προφανές ότι όταν κάποιος προσβάλλει τα πιστεύω σου και την προσωπικότητά σου, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να κάψεις τυχαίους συμπατριώτες του.
Έτσι χάσαμε τον πρέσβη.
Ζωή σε λόγου μας.
Και καλά σαράντα.
Βέβαια οι άνθρωποι έχουν κι αυτοί τους λόγους τους. Βλέπεις, το Κοράνι διδάσκει ότι ο σωστός Μουσουλμάνος πρέπει να διαδώσει στους άπιστους την πίστη με το σπαθί (ή με το Καλάσνικοφ, η θρησκεία δεν πρέπει να μένει πίσω από τις τεχνολογικές εξελίξεις) και όποιος πεθάνει διαδίδοντας την πίστη τον περιμένουν στον Παράδεισο 72 παρθένες.
Παρθένες, ε; Γιατί παρθένες; Ποιος θέλει παρθένες; Οι παρθένες δεν έχουν καμία απολύτως εμπειρία, κάθονται εκεί σαν κούτσουρα, φοβούνται, πονάνε, μυξοκλαίνε, άσε που γεμίζει ο τόπος αίματα. Αν ήμουν εγώ καμικάζι βομβιστής της Αλ Κάιντα, θα περίμενα ως ανταμοιβή για τον κόπο μου να μου δώσουν 72 Νίνες Χάρτλεϊ. Ή και μία Νίνα Χάρτλεϊ, δε με χαλάει ιδιαίτερα.
Και φυσικά, στο μεταξύ, πρέπει κάθε μέρα, πέντε φορές τη μέρα, να γυρνάνε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και να συνομιλούν με το φανταστικό τους φίλο, και μια φορά τον χρόνο να πάνε και να ποδοπατιούνται στο μέρος που είναι η συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Και επειδή συμβαίνουν αυτά, δικαιούνται να μπαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια με 4000 και 5000 μόρια.
Για το πόσο γαμιέται η ελληνική παιδεία τα έχουμε ξαναπεί όμως. Σήμερα το θέμα μας είναι η οργανωμένη θρησκεία, και το γεγονός ότι ξεκίνησα ειδικά με τους Μουσουλμάνους και όχι με οποιουσδήποτε άλλους παλαβιάρηδες έχει να κάνει ότι είναι hot stuff right now και δε με χαλάει κιόλας να αυξήσω τα χτυπήματα στο Google.
ΕΣΕΙΣ, Χριστιανοί, εσείς, που κάθεστε τόση ώρα πίσω από τις οθόνες σας και γελάτε με τα καραγκιοζιλίκια των Μουσουλμάνων τρώγοντας ποπκόρν, νομίζετε ότι είστε καλύτεροι; Ας πάμε μια βόλτα αρχικά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, για να μην σας ζορίσω απ'την αρχή, κι ας δούμε τι γίνεται.
Έχουν τη φράση "In God We Trust" τυπωμένη στα λεφτά τους, μέχρι φυσικά να αντιληφθούν ότι υπάρχει κάποια άλλη χώρα με έλλειμμα δημοκρατίας οπότε και τυπώνουν "In Money We Trust" στο θεό τους. Επίσης υπάρχει σοβαρό ποσοστό του πληθυσμού που πιστεύει ότι θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία ο Ευφυής Σχεδιασμός, γιατί η εξέλιξη που έχει μόνο κάτι εκατομμύρια αποδεικτικά στοιχεία είναι μια απάτη των Οβραίων και δεν κάνει να τη διδάσκουμε στα παιδιά μας. Μια χαρά ως εδώ.
Έχουν αναγνωρισμένη αίρεση που αποστρέφεται κάθε τεχνολογική πρόοδο. Και τώρα θα μου πείτε, "τι σε πείραξαν οι Άμις; Το ψωμί σου τρώνε; Κάθονται ήσυχα ήσυχα στα χωριά τους, αρμέγουν τα ζωντανά τους, καλλιεργούν τη γης και δεν ενοχλούν κανέναν". Κι έχετε δίκιο. Άλλωστε, το είπε κι ο Γουίρντ Αλ. We've been spending most our lives living in an Amish paradise.
Και φυσικά κάθε πόλη, προάστιο ή χωριό που σέβεται τον εαυτό του θα έχει κι από έναν σύλλογο γριές καρακάξες που τους τη δίνει να βλέπουν άνθρωπο να χαμογελάει και θέλουν να απαγορεύσουν τα πάντα εκτός του να πηγαίνεις στην εκκλησία, κι άντε βαριά βαριά να αναπνέεις, να τρως και να κοιμάσαι (γιατί αν τα κόβανε κι αυτά θα πέθαιναν όλοι και άντε μετά βρες πρόβατα να έρχονται κάθε Κυριακή να σου τα ακουμπάνε).
Σαν ένα από τα καινούρια επεισόδια του Μπομπ Σφουγγαράκη (που δε συγκρίνονται με τα παλιά και λοιπά που λένε τα τρολ του Malakeius) που ένας τέτοιος σύλλογος απαγόρευσε το καβουροπάτι στο Βυθό του Μπικίνι, και μόλις εμφανίζεται στον Τραγανό Κάβουρα η αρχικαρακάξα λέει επί λέξει αυτό: "Είμαστε ο Σύλλογος Γυναικών του Βυθού του Μπικίνι Ενάντια Σε Κάθε Τι Ευχάριστο"!
Βέβαια οι πραγματικοί σύλλογοι έχουν το τακτ να μην λένε τόσο χύμα τους πραγματικούς καταχθόνιους σκοπούς τους, μήπως και τσιμπήσει κανένα κορόιδο.
Αλλά σαν να ακούω μερικούς εκεί πίσω να λένε "Και τι μας τα λες όλα αυτά; Αμερική είμαστε;" Όχι βέβαια. Είμαστε πολύ χειρότερα. Το γεγονός ότι δεν έχουμε διαμάχη για τον Ευφυή Σχεδιασμό (αλλά κανείς ποτέ δε διδάχθηκε την Εξέλιξη στη σχολική βιολογία), δεν έχουμε televangelists (εκτός αν ο Λιακό και η μεγάλη μορφή της τηλεόρασης της Θεσσαλονίκης ονόματι Νίκος Κωνσταντινίδης μετράνε) και τα χαρτονομίσματα του Ευρώ δε γράφουν πάνω "Ο Κακός Μας Ο Καιρός Γαρ Εγγύς" ή κάτι τέτοιο δε σημαίνει ότι ο μέσος Νεοέλλην είναι λιγότερο Χριστιανοταλιμπάν από το μέσο Αμερικλάνο.
Ας κάνουμε ένα πείραμα. Πόσοι από τους γνωστούς σας ξέρουν ότι το να υποβάλλεις το παιδί σου στο κινέζικο βασανιστήριο της κολυμπήθρας δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε ικανή συνθήκη (που λέμε κι εμείς οι μαθηματικοί) για να αποκτήσει το παιδί σου όνομα και να μην το φωνάζουν "ψιτ";  Α, τόσοι πολλοί;
Αλλά ακόμα κι αν βγουν στην τηλεόραση και το λένε είκοσι έξι ώρες το εικοσιτετράωρο, αναρτήσουν διαφημιστικές πινακίδες στο δρόμο και βάλουν Ζέπελιν να πετάνε πάνω απ'τα κεφάλια μας και να στέλνουν ραδιοσήμα στον εγκέφαλό μας ότι η βάπτιση ΔΕΝ είναι υποχρεωτική, όλοι θα τρέξουν σαν τους μαλάκες να κάνουν τα παιδιά τους "δούλους του θεού", και μετά, για να δείξουν πόσο δεμένοι είναι με το Χριστιανισμό, θα ξαναπάνε στην Εκκλησία, το επόμενο Πάσχα.
Το πόσο βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του Νεοέλληνα είναι η ψύχωση με το να παριστάνει το Χριστιανό μου προξενεί αηδία. Θυμάμαι πριν κάτι μήνες που καθόμασταν σε ένα παγκάκι στο σχολείο με κάτι παιδιά και λέγαμε μαλακίες στο διάλειμμα. Δύο κοπέλες, που τα έχουν με δύο παπάρες αντίστοιχου νοητικού επιπέδου, συζητούσαν πώς σκοπεύουν να είναι ο γάμος τους με τους συγκεκριμένους δύο παπάρες (μετά υποθέτω ότι η κακιά μάγισσα πεθαίνει απ'το κακό της, το κοιμισμένο βασίλειο ξυπνάει, και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα).
Και φυσικά, σε συζήτηση που έχει να κάνει με γάμο, δε θα μπορούσε να μην αναφερθεί η λέξη "εκκλησία". Εγώ, επειδή αν δεν το έλεγα θα έσκαγα, λέω ότι υπάρχει και η επιλογή του πολιτικού γάμου. Χαλαρά όμως, έτσι; Ούτε έβγαλα αφρούς από το στόμα, ούτε χριστοπαναγίες κατέβασα, τίποτα. Απλά είπα ότι δεν είναι απαραίτητο να εκτελέσουν τους γάμους που τόσο σίγουρους έχουν σε εκκλησία.
Η απάντηση που πήρα ήταν μορφασμοί αηδίας.
Δεν μπορώ να πω ότι δεν περίμενα να δω τέτοια αντίδραση. Το πρόβλημα ήταν ότι την περίμενα από τη γιαγιά μου, η οποία είναι ογδόντα παρά, ζει όλη της τη ζωή σε ένα χωριό που το έχει ξεχάσει κι ο Χάρος και μετά βίας ξέρει να διαβάζει. Και πάντως όχι από δεκαεφτάχρονες και υποτίθεται μορφωμένες γυναίκες. Μου έκανε την ίδια εντύπωση που σχημάτισα όταν άκουσα ότι ο Σερτζ Τανκιάν είναι χορτοφάγος από σεβασμό στη Μητέρα Γη. Νταλαρισμός είπατε; Δεν αρκεί η λέξη για να περιγράψει αυτό το πράγμα.
Αλλά έτσι είναι. Να επιτελέσουμε το χριστιανικό μας "καθήκον" δίνοντας ένα σκασμό λεφτά σε έναν τράγο για να απαγγείλει μερικές μπούρδες, ε, κι όταν ξαναθυμηθούμε ότι είμαστε Χριστιανοί, ε, τι διάλο; Το Πάσχα τι το έχουμε;
Το μεγάλο κακό με το Χριστιανισμό, βέβαια, δεν είναι ο απλός, καθημερινός τύπος που θυμάται πόσο Χριστιανός είναι μόνο άμα πάθει κάτι. Βέβαια κι αυτοί είναι μεγάλο κακό, γιατί δίνουν τη δύναμη στους χάρντκορ να λένε "είμαστε το 97%, άντε και γαμηθείτε". Το πρόβλημα που μου τη δίνει στα νεύρα είναι οι εν λόγω χάρντκορ.
Άνθρωποι που έχουν πάρει τα παραληρήματα ενός τρελόγερου και τον έχουν αναγάγει σε προφήτη, άγιο και δεν ξέρω εγώ τι. Η νέα ιεραρχία της Ορθοδοξίας πάει: Αγία Τριάδα-Παναγία-Άνθιμος-Παΐσιος-Όλοι οι υπόλοιποι. Ρε παιδιά, καμιά μπούρδα να περάσει η ώρα έλεγε ο άνθρωπος, μην τα παίρνετε τόσο τοις μετρητοίς.
Άνθρωποι που έχουν το θράσος να αποκαλούν την θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων ειδωλολατρική ενώ οι ίδιοι δε χάνουν λιτανεία για λιτανεία, προσκυνούν κόκκαλα πεθαμένων, φιλάνε εικόνες που αναβλύζουν μύρο, Chanel no 5, του πουλιού το γάλα, δεν ξέρω τι σκατά, αλλά κατά τ'άλλα δεν είναι ειδωλολάτρες.
Και για τι εικόνες μιλάμε, ε; Αποθέωση της τέχνης, της ομορφιάς, της προοπτικής, του μεγαλείου και της υψηλής αισθητικής!

Τι ομορφιά! Τι υψηλή τέχνη! Ένας κακομούτσουνος σκατόγερος να σε κοιτάει με το βαθύ βλέμμα της αγελάδας και να σου προτείνει το μεσαίο δάχτυλο σαν ένδειξη του τι σε περιμένει στην Κόλαση επειδή τρως κρέας τις Παρασκευές. Αυτό κι αν είναι ομορφιά!
Ώρες ώρες δηλαδή ζηλεύω τους καθολικούς. Όσο εδώ θεωρείται "εκκλησιαστική τέχνη" αυτό το πράγμα, αυτοί έχουν πράγματα σαν κι αυτό:

Διάολε, ακόμη κι αυτό είναι καλύτερο απ'τις "ορθόδοξες" αγιογραφίες!

Μετά, βέβαια, θυμάμαι ότι οι χάρντκορ καθολικοί αυτομαστιγώνονται τη Μεγάλη Παρασκευή για να βιώσουν τα Πάθη, οπότε το βουλώνω και γυρνάω στα εδώ ζωάδια.
Ειδικά οι πρώτοι Χριστιανοί, οι μεγάλοι δάσκαλοι και "πατέρες" της Εκκλησίας, ξεπερνάνε τα επίπεδα της απλής βλακείας. Οι άνθρωποι ήταν διεστραμμένοι. Μισούσαν την ανθρώπινη φύση και όλες τις εκφάνσεις της. Μισούσαν την ίδια τη ζωή! Θεωρούσαν ότι ο σωστός άνθρωπος πρέπει να ζει τη ζωή του περιμένοντας να πεθάνει!
Εδώ μιλάμε ότι έγραψαν ολόκληρα δοκίμια για το πώς θα πρέπει να τιμωρείται η βέβηλη πράξη του αυνανισμού, καθώς και το σε πόσες κατηγορίες χωρίζεται. Βέβαια! Για να ξέρετε, χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη είναι η κλασική πατροπαράδοτη που την παίζεις μόνος σου. Η δεύτερη είναι να σου την παίξει κάποιος άλλος (γνωστό και σαν handjob από τα θύματα της ξενομανίας), και η τρίτη είναι το "κοπάνισμα εις τα μηρία", γνωστή και σαν "μαλακία του κουλού".
Όλες τις μαλακίες καλύψανε, εκτός από αυτήν που τους δέρνει.
Ρε "πατέρες", δεν είναι όλοι ανοργασμικοί σαν κι εσάς. Πάρτε το χαμπάρι. Ο άντρας (και η γυναίκα, αλλά για τη γυναίκα δεν ανέλυσαν σε τόσο βάθος τη μαλακία, και τα παράπονά σας στη Σιμόν ντε Μποβουάρ) πρέπει να εκσπερματώνει τακτικά για λόγους σωματικής και ψυχικής υγείας. Αν δεν, ο προστάτης βαράει κόκκινο, και τελικά την πληρώνουν οι γίδες και τα ανήλικα αγοράκια.
Θρησκεία της αγάπης σου λέει μετά. Αγάπη είναι να μισείς τον εαυτό σου; Αγάπη είναι να απαγορεύεις στον άνθρωπο να είναι άνθρωπος; Αγάπη είναι να απαγορεύεις τη ζωή; Αγάπη είναι ο ιδρώτας στο μπλουζάκι σου;
Αγάπη είναι να αποδέχεσαι τον άλλον όπως είναι και να μην κοιτάς αν είναι μαύρος, άσπρος, χριστιανός, άθεος, πούστης ή δεν τρώει μερέντα (καλά, αυτός που δεν τρώει μερέντα αξίζει οστρακισμό, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας). Αγάπη δεν είναι να επιβάλεις στον εαυτό σου ηλίθιους κανόνες "ηθικής" που έχουν να σου προσφέρουν ένα καμαρωτό τίποτα (όσο για το ότι "χωρίς θεό δεν υπάρχει ηθική", είναι το ίδιο έγκυρο σαν επιχείρημα με το "δε χρειάζομαι αυτά τα παπούτσια, αλλά τ'αγόρασα, γιατί τα είχε σε έκπτωση"). Αγάπη είναι τα ερωτευμένα ζευγάρια στους δρόμους, τα λουλούδια που ανθίζουν στα πάρκα, η μουσική που ακούγεται στις πλατείες, τα πουλάκια που κελαηδούν στους στύλους της ΔΕΗ, η ανοιξιάτικη λιακάδα,  τα ηλιοβασιλέματα στις παραλίες, τα σοκολατάκια με γέμιση κεράσι και η Μπιγιονσέ. Όχι, δε βρήκα ακόμα γκόμενα. Απλά παρασύρθηκα από την ποιητική δύναμη του λόγου μου. Κάτι που δε θα καταφέρει ποτέ να κάνει κανένας παπάς, καμία Βίβλος, κανένα Ευαγγέλιο και καμία κωλόγρια που θεωρεί ότι θα εξασφαλίσει τη θέση της στον Παράδεισο με το να σε στραβοκοιτάει όταν παραγγέλνεις σουβλάκι τη Σαρακοστή. Κάτω η Εκκλησία, ζήτω η Μπολονέζ.
Αυτά, και να προσέχετε μη θεωρήσει κανένας Μουσουλμάνος ότι προσβάλλετε τη θρησκεία του.