Λέξεις και φράσεις που λείπουν από την ελληνική γλώσσα

Δεν έχετε θελήσει ποτέ να εκφράσετε μια συγκεκριμένη έννοια, μόνο και μόνο για να διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει λέξη στην ελληνική γλώσσα που να την αντικατοπτρίζει πλήρως; Ε, αυτές οι εποχές τελείωσαν. Τηλεφωνήστε τώρα στο 9011696969 και στην προνομιακή τιμή των 2 ευρώ θα λάβετε αυτό το υπέροχο λεξικό κι ένα μισοφαγωμένο πιτόγυρο. Κι όλα αυτά σε ένα υπέροχο βαλιτσάκι.

• Άι Ρονμάν: Προστάτης άγιος της μέταλ μουσικής και των υπερηρώων του αμερικανικού κινηματογράφου. Γιορτάζει το Μαύρο Σάββατο.
• Αλμπανιστήρι: Όταν παίρνεις μάτι κάποια συμπατριώτισσα της Ελένης Φουρέιρα, ή όταν ένας συμπατριώτης της Ελένης Φουρέιρα παίρνει μάτι εσένα, ή όταν κάποιος παίρνει κάποιαν μάτι (ασχέτως καταγωγής) υπό τους ήχους του Felicita.
• Αμβρωσία: Χώρα αχανής, ατελείωτης φυσικής ομορφιάς, γεμάτη θηλυκά που τα βλέπουμε (ιδίως ένας φίλος μου) και νιώθουμε σαν να τρώμε την τροφή των θεών. Τα λέω σωστά, Μανωλιό; 
• Αναδελφή: Ομοφυλόφιλος που συμμερίζεται τις απόψεις του Χρήστου Σαρτζετάκη για το ελληνικό έθνος, ή ομοφυλόφιλος που δε βρίσκει κανέναν (κατά προτίμηση άντρα με αρκετά σκληρό πέος) που να τον καταλαβαίνει.
• Αφροδύσσεια: Τα βάσανα και οι περιπέτειες που περνάει κάποιος όταν μαθαίνει ότι πάσχει από σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
• Αχρηστιανισμός: Θρησκεία της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Η βασική της αρχή είναι να πιστεύεις ότι όλοι οι υπόλοιποι είναι άχρηστοι όταν εσύ είσαι ακόμα πιο άχρηστος από τους υπόλοιπους.
• Βισσηγότθος: Αυτός (αλλά κυρίως αυτή) που ενώ πορώνεται με Σταμάτη Γονίδη, Κομμένα πια τα Δανεικά και λοιπά θεάρεστα άσματα, παραέξω πουλάει το προφίλ του/της γκοθά/ους με το να φοράει μαύρα κολλητά και να ακούει Evanescence.
• Βοσκοσυμμαχία: Το ΚΚΕ. Ο όρος προήλθε από την λυκοσυμμαχία, η οποία αποτελείται από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, ΔΝΤ και λοιπούς παρατρεχάμενους, και στην οποία ως γνωστόν το ΚΚΕ αντιτίθεται με όλες του τις δυνάμεις (;).
• Γαστρονομικό ποσόν: Τα χρήματα που θα αναγκαστείς να πληρώσεις όταν έρθει ο λογαριασμός του γκουρμεδιάρικου εστιατορίου που αποφάσισες να βγάλεις τη γκόμενα για να πουλήσεις μούρη τρομάρα σου.
• Δις Ιζ Σκάρτα: Έκφραση που αναφωνεί κανείς σε έμπορο που του πούλησε (ή πήγε να του πουλήσει) κακής ποιότητας εμπόρευμα, πριν τον κλωτσήσει σε μια μαύρη τρύπα.
• Δυοσμοπόλιταν: Λέξη που περιγράφει με συντομία όλα τα κοκτέιλ τύπου Κοσμοπόλιταν ή μοχιτοειδή με δυόσμους και τέτοια που πίνουν οι γκόμεναι και οι αδερφαί. Οι άντρηδοι πίνουν ουίσκια. Τέλος.
• Επιφύτηση: Αυτό που σου συμβαίνει όταν γράφεις διαγώνισμα και δεν ξέρεις το Χριστό σου, αλλά ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι μπορείς άνετα να δεις τις απαντήσεις του φυτού της τάξης χωρίς να γίνεις αντιληπτός.
• Ζωγραφιάσκο: Αυτό που παθαίνεις όταν ενδίδεις στο πρήξιμο της γκόμενας να πάτε μαζί στην τάδε γκαλερί που έχει έκθεση ο τάδε σημαντικός ζωγράφος και αυτό που βλέπεις τελικά είναι μια σειρά από άσπρους πίνακες ή κάτι τέτοιο.
• Ηλιθεωρητικός: Τύπος που από αρκετά μακριά φαίνεται σοφιστικέ και διανοούμενος, αλλά όταν τον πλησιάζεις και ανοίγει το στόμα του (που θα το ανοίξει, δεν τη γλιτώνεις) διαπιστώνεις ότι έχει κάνει τη μαλακία επιστήμη.
• Θρασύπουλος: Τύπος που από αρκετά μακριά πάει να σου πουλήσει τσαμπουκά τύπου "ξέρεις τι έκανα χθες βράδυ με τη μάνα σου;" κι αν τον πλησιάσεις με λίγο αγριεμένο ύφος θα τρέχει μέχρι να πληρώσει η Ελλάδα το χρέος.
• Ιπποδότηση: Αυτό που γίνεται όταν παίρνεις λεφτά από κάποιον φορέα ή την Ευρωπαϊκή Ένωση για να κάνεις κάποιο έργο ή έρευνα, αλλά τελικά θεωρείς ότι είναι καλή ιδέα να πας να τα παίξεις στον ιππόδρομο.
• Καπούτιν: Η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι το επόμενο πρωί αφότου έχεις καταναλώσει μεγάλες ποσότητες ρώσικης βότκας. Εκ των καπούτ και Πούτιν.
• Καραγκιόζη Όζμπορν: Κάποιος που νομίζει ότι παίζει μέταλ αλλά δεν. Απλά δεν. Συνώνυμα: Ασχετάλικα, Σβήστεμ οφ α Ντάουν, Τζούντας Πρηξτ ή και Γκέι-σι-ντι-σι. Βλέπε και Vothrash Metal.
• Καταποστηματάρχης: Μικρομεσαίος Έλληνας επιχειρηματίας που δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει ΦΠΑ, αν πουλάει φαγητό ο πάγκος του είναι παγοδρόμιο για κατσαρίδες και γενικά είναι η σαπίλα της ελληνικής κοινωνίας προσωποποιημένη.
• Καφρικανός: Μελαψός φίλος μας με καταγωγή από την Μαύρη Ήπειρο, ο οποίος είτε φέρεται με ανάρμοστο τρόπο, ως κάφρος, είτε έχει οξεία αίσθηση του αντρικού, λεγόμενου κάφρικου, χιούμορ.
• Κρεατίνος: Άνθρωπος χαμηλού νοητικού επιπέδου που προσπαθεί να καλύψει την έλλειψη εγκεφάλου αναπτύσσοντας μυϊκή μάζα με χημικά μέσα (hint: δεν τα καταφέρνει). Εκ των κρεατίνη και κρετίνος.
• Λετσοφορείο: Αυτοκινούμενο όχημα μεγάλων διαστάσεων που απαντάται σε κάθε μεγάλη πόλη που σέβεται τον εαυτό της και μεταφέρει κατά μήκος αυτής ανθρωποειδή που έχουν ως στόχο την ενεργητική συνουσία με την αισθητική σου.
• Μάνογουορ: Ο πόλεμος νεύρων που σου κάνει η μάνα σου προκειμένου να κάνεις κάποια αγγαρεία, π.χ να πας στο ΚΤΕΛ να πάρεις τα αυγά που έστειλε η θεία σου η Κικίτσα.
• Μάστερ οφ Φράπετς: Πτυχίο που χρησιμεύει μόνο για να λέει ο κάτοχός του ότι έχει πτυχίο, με το οποίο η μόνη δυνατότητα που έχει είναι να κάθεται σε μια καφετέρια και να πίνει φραπέδες.
• Μαστρόικα: Υδραυλικός, ηλεκτρολόγος ή εν γένει τεχνίτης που έρχεται συνέχεια στο σπίτι σου, σου ζητάει ένα σωρό λεφτά και τελικά οι βλάβες δε φτιάχνονται ποτέ.
• Μόρταλ Ρόμπατ: Κατάσταση στην οποία έχεις γίνει τόσο ρεζίλι (κοινώς ρόμπα) που θέλεις απλά να ψοφήσεις με συνοπτικές διαδικασίες.
• Μπαζακστάν: Το ακριβώς αντίθετο της Αμβρωσίας (βλ. σχετικό λήμμα), νούμερο ένα εξαγωγέας σαυρών-και καλίου, όπως φροντίζει να μας ενημερώσει ο Μπόρατ Σαγκντίγιεφ.
• Μπιν Ολάντεν: Χρησιμοποιείται από αυτούς που βλέπουν τον νέο πρόεδρο της Γαλλίας όπως έβλεπε ο Γεώργιος Βους τον γενειοφόρο φίλο μας μετά από εκείνο το ατυχηματάκι που πάρκαρε κατά λάθος τα αεροπλάνα του στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.
• Νιουμουνόδουλος: Αυτό το αίσχος της κοινωνίας που τολμά να θέλει να αποκαλείται και άνδρας αλλά όχι απλώς πηγαίνει να δει με την γκόμενα/υποψήφια/"για πάρτη σου έγινα καληνυχτάκιας" το Νιου Μουν ή κάτι τέτοιο, αλλά αυτός ήταν που το πρότεινε κιόλας.
• Ξεσκισθαρίστας: Κιθαρωδός, είτε ανήκων σε μπάντα είτε ελευθέρας βοσκής, ο οποίος έχει μεγάλη πέραση στο γυναικείο φύλο κι ως εκ τούτου κάθε νύχτα που πέφτει τον βρίσκει να ξεσκίζεται.
• Ουραντεβού: Το φαινόμενο κατά το οποίο ερωτευμένο ζευγάρι υπερηλίκων παράνομων εραστών κανονίζουν να βρεθούν κρυφά στην ουρά του τοπικού ΙΚΑ. 
• Παγκάιβερ: Παίκτης ομαδικού αθλήματος ο οποίος, αν και σπανίως ξεκινάει βασικός, όταν μπαίνει δίνει τη λύση κι αφήνει τους πάντες άφωνους.
• Πουστροναύτης: Ομοφυλόφιλος που κουνάει τόσο πολύ και με τέτοια ένταση την αχλαδιά, που η γη δεν είναι αρκετή για να χωρέσει το πόσο αδερφή είναι.
• Προκαύλιο: Χώρος στον οποίο κάνει διάλειμμα σχολείο (συνήθως λύκειο, αλλά και γυμνάσιο για αυτούς που αγαπημένος τους καλλιτέχνης είναι ο Στέφανος Κορκολής) το οποίο είναι γεμάτο από ευπαρουσίαστες κορασίδες.
• Σημείο Master G: Σημείο που βρίσκεται στον εγκέφαλο ανδρών τε και γυναικών, ενεργοποιείται όταν διαβάζεις κάτι εφάμιλλα αστείο του Master G και σου προσφέρει πολλαπλούς οργασμούς από το γέλιο.
• Σπαστεϊσμός: Έκφραση που λέει κάποιος νομίζοντας ότι είναι αστεία αλλά δεν είναι, κι επειδή είναι αρούγκανο και νομίζει ότι κάτι θα καταφέρει έτσι, τη λέει ξανά και ξανά μέχρι να σου σπάσει τα νεύρα.
• Στρατοσφαίριση: Άθλημα στο οποίο προσπαθείς να τα βγάλεις πέρα με την γραφειοκρατία του Ελληνικού Στρατού αλλά τελικά καταλήγεις να γίνεσαι μπαλάκι από τη μία υπηρεσία στην άλλη.
• Τουπάκ Σαβούρ: Τύπος που νομίζει ότι είναι ράπερ αλλά στην πραγματικότητα είναι σκατά στα μούτρα του. Εκ του δημοφιλούς ράπερ Τουπάκ Σακούρ και της σαβούρας. Συνώνυμο του Ξέμινεμ, αλλά για πιο ψαγμένους. (βλ. και λήμμα "Καραγκιόζη Όζμπορν")
• Τρομπάμα: Πολιτικός που στην εκστρατεία του υπόσχεται ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί ούτε να σκουπίσει τον κώλο του. Ή απλώς, πολιτικός.
• Τσαϊλάντερ: Γέρος εκατό φεύγα χρονών που είναι ακόμα ακμαιότατος και σε κάνει να απορείς πώς είναι δυνατόν να επιβιώνει ένας άνθρωπος με ένα τσαγάκι την ημέρα.
• Τσιγγαντέμω: Μάντισσα που προβλέπει ότι θα απολυθείς, θα σε παρατήσει η γκόμενά σου, θα σε χτυπήσει λεωφορείο και θα χάσει ο Παναθηναϊκός, και οι προβλέψεις της πραγματοποιούνται.
• Τσομπαναρέιμπαν: Ακριβό γυαλί ηλίου που φοράει τσομπάνης ή εν γένει κάτοικος της επαρχίας (όχι βέβαια ότι συμμεριζόμαστε αυτούς τους άθλιους και διόλου αντιπροσωπευτικούς χαρακτηρισμούς προς τους συμπαθείς κατοίκους της επαρχίας).
• Ψοφοφόρος: Ο ψηφοφόρος που με την ψήφο του φέρνει το θάνατο στην ελληνική κοινωνία.

Αυτά, και να προσέχετε μην συνευρεθείτε με χοντρή τριχωτή άπλυτη υπό την επήρεια μέθης, κολλήσετε STD, ο γιατρός σας ζητήσει πεντακόσια ευρώ για να μη σας θεραπεύσει εν τέλει και σας χτυπήσει λεωφορείο που μίσθωσε για την εκδρομή του ο Σύλλογος Φίλων Φλωρινιώτη.

My spidey sense is tingling (spoiler alert και τα συναφή)

Αυτή η ανάρτηση περιέχει μια αναλυτικότατη περιγραφή του τι συμβαίνει στην ταινία The Amazing Spiderman. Που σημαίνει, αν δεν την έχετε δει και θέλετε ακόμα να τη δείτε, θα σας κάνω χαλάστρα. Οπότε κάντε κάτι άλλο, δεν ξέρω, πηγαίνετε καμιά παραλία, βρείτε καμιά γκόμενα, στείλτε ακόμα και επιστολή διαμαρτυρίας στο Μέγκα που δε βάζει πια το Ρετιρέ τα καλοκαίρια, και ελάτε μόλις το δείτε. Και τώρα πάμε στο ψητό, αλλά πρώτα μια διαφήμιση για τα προϊόντα της χώρας μας:

Τι ακριβώς γίνεται στην ταινία;
Ξεκινάμε βλέποντας τον Πέτρο Πάρκερ να βλέπει τους γονείς του να φεύγουν και να μην ξαναγυρίζουν ποτέ, αφήνοντάς τον στον μπαρμπα-Μπεν. Λίγο μετά τον βλέπουμε στο λύκειο, όπου είναι το κλασικό λούζερ που οι γκόμενες του ρίχνουν χυλόπιτα και οι νταήδες τον σπάνε όταν πάει να υπερασπιστεί τους αδύναμους, παρ'όλο που είναι μπρατσόνι (μαλακία πρώτη. Αν και, από την άλλη, αν παίρναν έναν λαπά π.χ. εμένα για να κάνει τον Πάρκερ, η ταινία θα είχε χάσει το μισό της κοινό, οπότε δικαιολογείται). Το μόνο άτομο σε όλο το σχολείο που νοιάζεται για τον φίλο μας τον Πέτρο είναι η Γκουέν, η οποία είναι η ξανθιά καυλίτσα με το απίστευτο επιστημονικό μυαλό (μαλακία δεύτερη. Όποιος έχει βρει τέτοιο δείγμα έξω από αμερικάνικη ταινία, να μου πει κι εμένα να πεθάνω ήσυχος).
Ο φίλος μας ο Πέτρος επιστρέφει στο σπιτικό του, όπου ο μπαρμπα-Μπεν έχει βρει έναν χαρτοφύλακα του πατρός Πάρκερ. Ο Πέτρος βρίσκει μέσα τα μυστικά έγγραφα του μπαμπά του, που περιέχουν εξισώσεις για γενετικές τροποποιήσεις μεταξύ πλασμάτων, και αποφασίζει να ψάξει γι'αυτόν στο Bing (μαλακία τρίτη και μακρύτερη. Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι ο Πέτρος Πάρκερ, ο άτομος που μπορεί να καταφέρει να διασταυρώσει ποντίκι με γονίδια σαύρας (που γίνεται αργότερα στην πορεία της ταινίας), δεν έχει ούτε ακουστά το Google? Σε γελάσανε, Μπιλ).
Ψάχνοντας, βρίσκει ότι ο πατέρας του, ο οποίος πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα (αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που κάποιος συγγενής πρωταγωνιστή σε ταινία ή σήριαλ πεθαίνει σε αεροπορικό...κατά τ'άλλα, τα αεροπλάνα είναι το πιο ασφαλές μέσο μετακίνησης σου λέει), συνεργαζόταν με τον δόκτωρα Κόνορς, ο οποίος δουλεύει στην Όσκορπ. Ο Πετράκης λοιπόν πάει στην Όσκορπ, παριστάνει κάποιον άλλον για να μπει μέσα και καταλήγει σε ένα γκρουπ του οποίου αρχηγός είναι Ω, ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ! η Γκουέν (ναι, η γνωστή Γκουέν, η καυλοεπιστήμων, μην ξαναλέμε τα ίδια).
Ο Πέτρος ξεμακραίνει από το γκρουπ και περιπλανιέται άσκοπα στο κτίριο, όπου τον δαγκώνει μια διαγενετικά τροποποιημένη αράχνη (μαλακία τέταρτη. Τι σας πείραξε μωρέ η ραδιενεργός αράχνη του πρωτότυπου; Εδώ με το ζόρι καταλαβαίνουν τα Αμερικλανάκια τη ραδιενεργό και θα καταλάβουν τη διαγενετικά τροποποιημένη;) την οποία την είχαν εκεί πέρα για να παράγουν βιοσύρματα υψηλής αντοχής. Η Γκουέν, που φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά της, τον διώχνει από το κτίριο.
Ο Πέτρος αποκοιμιέται στο μετρό της Νέας Υόρκης. Ένα hobo τον ξυπνάει κι αυτός τινάζεται στο ταβάνι, κάνοντας τη μαύρη πουτανίτσα του hobo λούτσα με μπύρα. Στη συνέχεια ξεκαβαλάει από το ταβάνι, το χέρι του κολλάει πάνω της και της σκίζει τη μπλούζα. Μετά ξεκολλάει έναν στύλο, σπάει όλους τους επιβάτες του βαγονιού (κατά λάθος) και συνειδητοποιεί τη μαύρη αλήθεια. Έχει πλέον αραχνοδυνάμεις.
Στη συνέχεια ο Πέτρος αποφασίζει να πάει να βρει τον Κόνορς, ο οποίος του λείπει το δεξί του χέρι και κάνει έρευνα για την μεταφορά γονιδίων σε άλλα ζώα από σαύρες, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να αναγεννούν τα κομμένα μέλη τους (η δουλειά ήδη βρωμάει, δε νομίζετε;) και ο Πέτρος του δίνει τον αλγόριθμο που του έλειπε για να ολοκληρώσει την δουλειά (μπράβο, μαλάκα. Τώρα κυνήγα τον στους υπονόμους).
Το επόμενο πρωί ο Πέτρος αποφασίζει να ξεφτιλίσει τον νταή με τις καινούριες του δυνάμεις και σπάει τη μπασκέτα του γυμναστηρίου. Ο μπαρμπα-Μπεν του αρχίζει το κήρυγμα και του λέει να πάει να πάρει τη θειά του απ'τη δουλειά, αλλά αυτός βασικά στ'αρχίδια του γιατί μετά από λίγο η Γκουέν τον προσκαλεί να έρθει να φάει με τους γονείς της. Και μετά πάει στην Όσκορπ και βοηθά τον Κόνορς να βγάλει τέταρτο πόδι σε ένα ποντίκι με τρία πόδια. Έτσι ξεχνάει τη θειά του.
Όταν γυρίζει, ο μπαρμπα-Μπεν τον αρχίζει πάλι στο κήρυγμα, κι αυτός σαν καλό δεκαεφτάχρονο σηκώνεται και φεύγει. Ένας ληστής με τατουάζ-άστρο στο αριστερό του χέρι ληστεύει το μαγαζί στο οποίο βρίσκεται ο Πέτρος και φεύγοντας σκοτώνει τον μπαρμπα-Μπεν, ο οποίος αναζητούσε τον Πέτρο στη Σαλονίκη ξημερώματα με ένα βιολί κι ένα φεγγάρι. Ο Πέτρος παθαίνει ψυχολογικό τραύμα κι αποφασίζει να ψάξει να βρει τον ληστή που σκότωσε τον θείο του και να τον εκδικηθεί (τόσο ανιδιοτελή κίνητρα είχε για να γίνει σούπερ ήρωας).
Έτσι, λοιπόν, την πέφτει σε κακοποιούς που ταιριάζει η περιγραφή τους με αυτόν που έκανε τον φόνο, και στο ενδιάμεσο αποφασίζει να βάλει μάσκα και στολή. Σε μια φάση ξεφτιλίζει το μισό NYPD, κάτι που κάνει τον αρχηγό της αστυνομίας να θέλει να τον συλλάβει (καλός μαλάκας κι εσύ). Το επόμενο απόγευμα πάει να φάει με τη Γκουέν και ανακαλύπτει ότι Ω, ΚΙ ΑΛΛΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ! ο μπαμπάς της είναι ο αρχηγός της αστυνομίας.
Λίγο μετά ο Πέτρος και η Γκουέν βγαίνουν στο μπαλκόνι όπου βασικά συμβαίνουν δύο πράγματα: α) ο Πέτρος αποκαλύπτει στην Γκουέν ότι θέλει απελπισμένα να τη σκίσει στα δύο και β)ο Πέτρος αποκαλύπτει στη Γκουέν ότι είναι ο Σπάιντερμαν. Στο μεταξύ ο Κόνορς χτυπάει την ένεση με το σαυροDNA, γίνεται τεράστια σαύρα και τα κάνει όλα μουνί σε μια γέφυρα. Ο Σπάιντερμαν πάει εκεί και σώζει ένα παιδάκι από ένα φλεγόμενο αμάξι που θα έπεφτε από τη γέφυρα, αλλά για κάποιο λόγο ο μπαμπάκας της Γκουέν αποφασίζει ότι αυτός φταίει και θέλει να τον συλλάβει (να πεθερός, να μάλαμα).
Ο Πέτρος πάει το επόμενο πρωί στα κεντρικά της αστυνομίας, αφού μαθαίνει την αλήθεια για τον Κόνορς, και λέει στον πεθερούλη του για το τι έγινε, αλλά αυτός τον παίρνει στο ψιλό, κι έτσι αποφασίζει να κατέβει στους υπονόμους για να βρει αποδείξεις (μαλακία πέμπτη. Αυτό που σε όλες τις ταινίες όλοι οι υπόνομοι δεν είναι ακριβώς υπόνομοι αλλά υπόγειες πόλεις κάτω από τις κανονικές όπου ζουν διάφοροι παράνομοι, κροκόδειλοι και Χελωνονιντζάκια εμένα θα με στείλει). Εκεί βρίσκει τον Κόνορς, ο οποίος μεταμορφωμένος σε σαύρα του δίνει τη σούφρα ανά χείρας και ανακαλύπτει κιόλας ότι ο Σπάιντερμαν είναι ο Πάρκερ.
Στη συνέχεια, αφού η Γκουέν του παράσχει τις απαραίτητες "πρώτες βοήθειες", η σαύρα αποφασίζει να επιτεθεί στο σχολείο του Πάρκερ. Εκεί έχουμε την επική μάχη, μαζί με την απαραίτητη σκηνή comic relief όπου ο παππούλης βιβλιοθηκάριος ακούει ωραία και καλά τη μουσικούλα του ενώ πίσω του γαμιέται όλο το δωδεκάθεο, κι ο Σπάιντερμαν μαζί με τη Γκουέν νικούν προσωρινά τον Κόνορς, μόνο και μόνο για να βγει το επόμενο βράδυ και να προσπαθήσει να ψεκάσει όλη την πόλη με το σαυροϋλικό και να τους κάνει όλους σαύρες.
Η αστυνομία βγαίνει για να κυνηγήσει τη σαύρα και το ίδιο κάνει κι ο Σπάιντερμαν. Ο πεθερούλης έχει της ψωλής του το χαβά και νοιάζεται περισσότερο για το Σπάιντερμαν παρά για τη σαύρα. Κι εκεί που τον σημαδεύει με το όπλο, ο Πέτρος βγάζει τη μάσκα και του λέει ότι πρέπει να πάει να σώσει τη Γκουέν, η οποία είναι στην Όσκορπ και προσπαθεί να φτιάξει αντίδοτο για το σαυροτέτοιο. Και, ω, θαύμα! ο πεθερούλης αλλάζει γνώμη κι αποφασίζει να μην τον πυροβολήσει.
Κι έτσι, με πανηγυρικό τρόπο, τα ΜΜΕ αποφασίζουν ότι ο Σπάιντερμαν, ο οποίος ήταν αναρχικός κι επικίνδυνος εγκληματίας, τελικά είναι καλός. Όμως έχει τραυματιστεί και δεν μπορεί να πετάξει, κι έτσι αυτός που έσωσε τη ζωή του παιδιού του παίρνει τηλέφωνο έναν φίλο του που χειρίζεται όλους τους γερανούς της έκτης λεωφόρου (χρειάζεται να πω ποια είναι η έκτη μαλακία;) κι ο Σπάιντερμαν καταφέρνει να φτάσει στο κτήριο της Όσκορπ. Εκεί, μετά από μια συναρπαστική μάχη που κρατάει...και δύο λεπτά, ο Σπάιντερμαν καταφέρει να αλλάξει τη μηχανή ψεκασμού και να βάλει το αντίδοτο στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Στο μεταξύ, όμως, η σαύρα έχει σκοτώσει τον μπαμπά της Γκουέν, ο οποίος τον βάζει να υποσχεθεί ότι θα την αφήσει ήσυχη, κι έτσι αυτοί χωρίζουν για τα τελευταία περίπου πέντε λεπτά της ταινίας, αλλά εδώ που τα λέμε αμερικάνικη ταινία βλέπουμε, σιγά μην δεν τα ξαναβρούν στο δεύτερο μέρος.
Τι αξίζει να δούμε;
Την Γκουέν αν είσαι αγοράκι και τον Πέτρο αν είσαι κοριτσάκι ή μικρή λούγκρα. Ε...αυτά.
Άξιζε το (περίπου) δίωρο;
Ναι.
Άξιζε τα 7,5 ευρώ που έσκασα για το εισιτήριο;
Όχι.
Τελικό συμπέρασμα;
Είμαι μαλάκας.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας δαγκώσει κι εσάς ραδιενεργός αράχνη αλλά επειδή εδώ δεν είναι κόμικς της Μάρβελ αλλά πραγματική ζωή πάθετε καρκίνο και πεθάνετε.

Ε, όχι, δε θα κλέβει μόνο ο Φοίβος τους ξένους μουσικούς!

Ίσως θα θυμάστε μια εγγραφή που είχε πάει άπατη, στην οποία παρουσίαζα ελληνικές διασκευές διάσημων τραγουδιών που κατέβασα από την κούτρα μου. Ε, λοιπόν, το ξανάκανα. Αυτή τη φορά, βέβαια, καλύτερα και με ακόμα περισσότερη πραγματικότητα μες στα μούτρα σας. Φύγαμε.

• Εκμετάλλικα-Master of Taxes
  
  Δεν έχω δουλειά!/Δεν έχω λεφτά!
  Μα μου βάζουν νέους φόρους!
  Κύριε υπουργέ,/μας γαμήσατε,
  μας γαμήσατε τους κώλους!
  Πάω στην εφορία,/τι κακοτυχία,
  κόσμος περιμένει,/είμαστε χαμένοι!
  Δυο ώρες έχω,/και δεν αντέχω,
  κι είν'όλα βράσ'τα,
  ταμία, ΠΙΑΣΤΑ! ΠΙΑΣΤΑ!
  Πιάσ'τα και κούνα τα ώρες πολλές,
  κι άσε τον κόσμο να κάνει ουρές,
  ποιος μας γαμά κι εμάς δε μας λες,
  λες και δεν έχουμε άλλες δουλειές!
  ΠΙΑΣΤΑ! ΠΙΑΣΤΑ! Λες και δεν έχουμε άλλες δουλειές!
  ΠΙΑΣΤΑ! ΠΙΑΣΤΑ!
• Ξεπούλιο-Malakas Paradise:
  
  Περπατάς στην Ομόνοια και κοιτάς δεξιά,
  κι αριστερά και βλέπεις πόρνες, πρέζα, Πακιστανά!
  Κι έχεις μείνει άνεργος για τόσο καιρό
  που ακόμα κι η μαμά σου σε νομίζει τρελό!
  Μα δεν έφαγα ποτέ λεφτά του δημοσίου,
  καλά, ένα ρουσφετάκι, άιντε να'ταν δύο,
  τρία το πολύ, μα εσύ να προσέχεις,
  γιατί έχω γνωριμίες εγώ που με βλέπεις!
  Καθόλου δε με νοιάζει που βρέθηκες εδώ,
  να μην έχεις για χαράτσι και για ηλεκτρικό!
  Είμαι το τυπάκι που οι Δαπίτες προσκυνάνε
  όταν "Και α και ου και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ" τραγουδάνε!
  Και περνάμε τον καιρό/στου μαλάκα τον παράδεισο,
  τι ωραία περνάω εδώ/στου μαλάκα τον παράδεισο!
  Κουμάντο κάνω εγώ,/στου μαλάκα τον παράδεισο,
  και την τρόικα ευχαριστώ,/στου μαλάκα τον παράδεισο!
• Syndrome of a Down-Πίτα γύρο
  
  Ξύπνα!
  Κλείσε την TV, τον κόσμο γύρνα!
  Τα πράγματα δε στρώνουνε με γκρίνια!
  Ασ'τη μίρλα κι άρχισε τα έργα!
  Κι αν δε σ'αρέσει μάζευ'τα και φεύγα! (σου άξιζε!)
  Κλείσε την TV, τον κόσμο γύρνα! (σου άξιζε!)
  Τα πράγματα δε στρώνουνε με γκρίνια! (σου άξιζε!)
  Ασ'τη μίρλα κι άρχισε τα έργα! (σου άξιζε!)
  Δεν πιστεύω καν,/στα,/θα,/και στα πολλά μπλα μπλα,
  και/δεν/υπάρχει ελπίδα ΠΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
• Εκμετάλλικα-Ούτε σε νοιάζει:
  
  Όλα γύρω έχουν γίνει σκατά,
  έχω δυο μήνες να δω λεφτά,
  συνέχεια κλαίν'τα παιδιά,
  μα ούτε σε νοιάζει!
  Ποτέ δεν πείνασα τόσο πολύ,
  στα συσσίτια τρώω κάθε πρωί,
  μου'χει γίνει κομμάτια η ζωή,
  μα ούτε σε νοιάζει!
  Δεν πιστεύω πια πολιτικό,
  κι ας τάζει όσο θέλει ρευστό,
  μια βοήθεια, μονάχα, ζητώ,
  μα ούτε σε νοιάζει!
  Δε με νοιάζει πια τι κάνουν,
  δε με νοιάζει πια τι λένε,
  γαμιούνται!
• Vlak Sabbath-Iron Samaras
  
  I am Samaras!
  Έχει τρελαθεί,/και το μάτι του'χει βγει!
  κι όμως έχει μπει/πρώτο κόμμα στη Βουλή!
  Ζωντανοί ή νεκροί /δε γλιτώνουμε από κει,
  θα μας ξηγηθεί/εικοσάποντη ψωλή!
  Πώς μας έκλεψε,/ούτε που κατάλαβε,
  πάει το μέλλον μας/μέσα στο μπουρδέλο μας!
  Κανείς δεν τον θέλει,
  
  απλά μας γαμά τη ζωή,
  
  και εκδικείται,
  που δεν μπήκε η ΠΟΛΑΝ στη Βουλή!
• Μασαρβάιβορ-Το μάτι του Σαμαρά
  
  Άρχισαν, τα όργανα,
  βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους,
  με μολότοφ, πέτρες, μάσκες, μαζί,
  μια άσπρη μέρα να δούνε κι αυτοί,
  δεν απορώ με όλα αυτά,
  όλο χαράτσια και φόροι,
  κι όλο ψάχνω μπας και βρω μια δουλειά,
  μα δεν παίζει για δείγμα καμιά!
  Και το μάτι του Σαμαρά με βλέπει λοξά
  λες και τίποτα παράλογο ζητάω,
  γιατί αν δε βρω, κάπως, κάπου, έστω λίγα λεφτά,
  στη Συγγρού με τακούνια ψηλά,
  βρε, θα πάω!
• Μάικλ Ψάξτον-Θρίλερ:
  
  Κοντεύει νύχτα, και στο σκοτάδι κλαίω και θρηνώ,
  τέλος του μήνα, και δεν έχω λεφτά για ηλεκτρικό,
  παντού ζητώ! Με βλέπουν και αλλάζουν πεζοδρόμιο,
  εκλιπαρώ! Μα δεν υπάρχει φράγκο τσακιστό,
  για ηλεκτρικό!
  Κι όλο γυρνάω, σε φίλους, συγγενείς κι απλούς γνωστούς,
  κι αυτοί με διώχνουν, μου λεν για τους κακούς τους τους καιρούς,
  βρε άι σιχτίρ! Φταίω εγώ που δεν πηγαίνω Γερμανία,
  γιατί εδώ, /δεν την παλεύω πλέον ούτε καν,
  γεια χαραντάν!
  Και είναι θρίλερ, θρίλερ, λέω,
  μου κόβουνε το ρεύμα κι εγώ κάθομαι και κλαίω,
  θρίλερ, ρε παιδιά,
  δώστε ένα φράγκο γιατί είμαι σε θρίλερ! Θρίλερ!

Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε στην εφορία και περιμένετε πέντε εβδομάδες γιατί η υπάλληλος στο γκισέ πρέπει πρώτα να τελειώσει την πασιέντζα.

Summertime and the fucking is easy

Αγαπητοί φίλοι, καλοκαίριασε για τα καλά. Ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδούν, τα κουνούπια καραδοκούν, οι σφίχτες παίζουν ρακέτες σαν να μην υπάρχει αύριο, τα κορίτσια βάζουν σορτσάκια χωρίς να κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν τσόλια από τους κακοπροαίρετους και τα μέλη της κυβέρνησης Σαμαρά πέφτουν σαν τα κοτόπουλα.
Τι είναι αυτό το πράγμα φέτος; Μέχρι στιγμής μετράμε τρεις εκτός και τον Σαμαρά να του'χει πεταχτεί το μάτι έξω (πιθανώς σε ένδειξη συμπαράστασης για τα δικά μας μάτια που θα πετάξει έξω). Αν έχουν απομείνει οι μισοί μέχρι το Σεπτέμβριο, εγώ θα φάω δύο κατσαρόλες βραστά σκατά και θα τα ξεπλύνω με μια νταμιτζάνα κάτουρο.
Και τώρα το καθιερωμένο σπάσιμο με αποδέκτη το Μανωλιό. Όλοι εσείς που βασανίζετε τον εγκέφαλό μου κάθε φορά που κάνω το σφάλμα να πάω παραλία γιατί το να παίρνεις αγκαλιά το αιρκοντίσιον δε συγκρίνεται καν με το να βουτάς στη θάλασσα και γιατί τα μαγιό που φοράνε οι γκόμενες γίνονται κάθε χρόνο και μικρότερα-καταραμένη κρίση-με το ανηλεές τάκα τούκα από τις ρακέτες σας, να μη σώσετε να ξαναπιάσετε μπαλάκι στα χέρια σας.
Να πείτε στον σφίχτη μπρατσαρά και πανηλίθιο κολλητό σας "Ρε συ Μήτσο, πάμε ένα γύρο ρακέτες;" και να γίνει σαν τα κινούμενα σχέδια, που εμφανίζεται ένα μαύρο σύννεφο ακριβώς πάνω από τον Ντόναλντ κι αρχίζει να ρίχνει κεραυνούς στο κεφάλι του. Και μετά να ανοίξει ένας τεράστιος κρατήρας από κάτω και να σας καταπιεί η λάβα. Και να γίνετε μετά από εκατομμύρια χρόνια στο υπέδαφος πετρέλαιο και να κάνει πολέμους η χώρα που θα έχει αναλάβει τότε το ρόλο της Αμερικής για να σας βάζει σε κινητήρες και να σας καίει. Μαλάκες.
Σκατοκέφαλοι.
Και μια και μιλάμε για σκατοκέφαλους, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πούμε δυο πραγματάκια σχετικά με τη γυναικεία μόδα. Που λέτε ήμανε προχθές στο λεωφορείο και προσπαθώ να περάσω δημιουργικά την ώρα μου κάνοντας λίγο αγνό peoplewatching, όταν ξαφνικά μπαίνει μέσα παππούς με ροζ Crocs.
Δυστυχώς δεν τράβηξα φωτογραφία γιατί αν το έκανα θα καιγόταν το κινητό μου και μόνο καιρός για έξοδα δεν είναι. Αλλά σοβαρά σας μιλάω, δε θα μπορούσα ποτέ να βγάλω από το μυαλό μου κάτι το τόσο αποτρόπαια αηδιαστικό και εμετικό.
Και ξέρετε το χειρότερο; Ο εν λόγω παππούς δεν ήταν καν στο τοπ 10 κακογουστιάς που υπέστησαν τα καταπράσινα ματάκια που πολύ θα ήθελα να έχω το περασμένο δίμηνο, κι ο λόγος ήταν οι γκόμενες με μαλλί Skrillex.
Αν δεν έχετε ακουστά τον Skrillex, είναι ένας τυπάς που παράγει dubstep μουσική. Ξέρετε, μωρέ, εκείνο το πράγμα που ακούγεται σαν να έχεις ρίξει ένα Ipod που παίζει techno σε ένα μπλέντερ. Και ιδού αυτός, μαζί με το μαλλί του.

Αν αυτό το πράγμα είναι αηδιαστικό πάνω σε έναν τύπο που βγάζει το ψωμί του και την κοκαΐνη του παράγοντας...ήχους, φανταστείτε πόσο πιο αηδιαστικό μπορεί να γίνει πάνω σε μια γκόμενα. Με βυζιά. Όταν πάντως η Μπρίτνεϊ πειραματιζόταν με τα ξυράφια, δεν είδα τις απανταχού γκόμενες ανά την Ελλάδα να τρέχουν να τη μιμηθούν (βέβαια αυτό γινόταν πιο παλιά, όταν πιάνανε τις κορασίδες να έχουν προγαμιαίες σχέσεις και τις κουρεύανε με την ψιλή, αλλά και πάλι δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα).
Λες και δεν έφταναν ήδη τα χοντρά μαύρα γυαλιά που ανάθεμα κι αν οι μισές από αυτές που τα φοράνε έχουν καθόλου μυωπία, ή αστιγματισμό, ή δεν ξέρω εγώ τι σκατά, όχι, τώρα έπρεπε να κάνουμε τις μαλακισμένες να ξυρίζουν το μισό κεφάλι τους και να αφήνουν το άλλο μισό, σαν μεταλάς που κατατάσσεται στους πεζοναύτες κι εκεί που τον κουρεύει ο κουρέας του στρατού τον χτυπάει το ρεύμα και μένει το κούρεμα στη μέση.
Από την άλλη βέβαια, οι περισσότερες που το έκαναν ήταν ήδη εξαρχής τα ίδια μπάζα που ισχυρίζονται ότι τρώνε βιολογικά/χορτοφαγικά για να μην επιβαρύνουν τον οργανισμό τους με τοξίνες και ταυτόχρονα το τασάκι δίπλα τους έχει υποβάλλει αίτηση υπαγωγής στα βαρέα και ανθυγιεινά, οπότε δεν είχαμε και καμιά πολύ σοβαρή απώλεια.
Πάντως, παρ'όλη τη ζέστη, τα κουνούπια και το γεγονός ότι όλοι φεύγουν για τα χωριά τους, τα εξοχικά τους ή τις θάλασσες κι εγώ μένω εδώ πέρα να κάθομαι και να διαβάζω όλα τα καμένα σχόλια στο Φάε ένα Μαλάκα, μία προς μία κάθε μάνα που γάμησε ο Shinobi, μ'αρέσει το καλοκαίρι.
Και μ'αρέσει γιατί α) είναι τα γενέθλιά μου, που σημαίνει ότι μπορώ να ζητήσω ό,τι γουστάρω, κι αν είμαι και πολύ τυχερός μπορεί να το δω και σε φωτογραφία, β) δεν έχουμε μάθημα (ζήλια, ψώρα, ζήλια, ψώρα) και άρα δε χρειάζεται να βλέπω κάθε μέρα όλους τους μαλάκες τους οποίους έχω την ατυχία να υπομένω όλη τη χρονιά, γ) θάλασσα, μαύρισμα (πολύ μαύρισμα όμως, τόσο που με είδε ο αγαπούλας μια φορά να περιμένω να περάσω το φανάρι και κόντεψε να με πάρει για αναπληρωματικό του Πίου), ήλιος, γκόμενες με μπικίνια και τέθοια, δ) είναι η μόνη εποχή του χρόνου που μπορώ να είμαι ήσυχος από τα κρυολογήματα που αρπάζω και γίνομαι τόσο σκατά που κι ο Justin Βieber να πάθαινε τέτοιο πράγμα θα ακουγότανε σαν τον Βασίλη Καρρά, και ε) παγωτό.
Και σαν να μην έφτανε που άνοιξαν Haagen Dazs στη Θεσσαλονίκη και σκέφτηκα πολύ σοβαρά να κατασκηνώσω στο Mediterranean Cosmos αλλά από την άλλη είναι και πανάκριβο, ανακάλυψα παγωτατζίδικο στη Σβώλου που πουλάει αυθεντικό ιταλικό παγωτό. Έτσι λέει τουλάχιστον, δεν έχω φάει ποτέ αυθεντικό για να ξέρω, αλλά κι αυτό γαμούσε πάτους πιο πολύ κι από γκέι πορνοστάρ.
Γιατί μου το κάνετε αυτό ρε καριόληδοι; Εκεί που επιτέλους είχα σταθεροποιηθεί στα εβδομήντα πέντε κιλά κι όλα ήταν μια χαρά, θα γυρίσω το Σεπτέμβρη στο σχολείο και θα είμαι σαν τον καρπό του έρωτα του Ευάγγελου Βενιζέλου με τη Φρύνη Αρβανίτη. Κι όχι τίποτε, αλλά δε θα με θέλουν κι οι γκόμενες που πριν με ήθελαν-χα-χα-χα-πώς-τα-λέω-ο-πούστης-είναι-φοβερό.
Πάντως για να κάνω δίαιτα και να το γυρίσω στα σπαράγγια, τα μαρούλια και τις λοιπές πρασινάδες, πιο πιθανό είναι να ανέβει στην πρώτη εθνική ο Αγροτικός Αστέρας Ευόσμου, να πάρει πρωτάθλημα και να κερδίσει τη Μπαρτσελόνα στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.
Κατά τ'άλλα, ο ήλιος λάμπει, τα πουλάκια κελαηδούν, τα κουνούπια καραδοκούν, οι σφίχτες παίζουν ρακέτες σαν να μην υπάρχει αύριο, τα κορίτσια βάζουν σορτσάκια χωρίς να κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν τσόλια από τους κακοπροαίρετους και τα μέλη της κυβέρνησης Σαμαρά πέφτουν σαν τα κοτόπουλα.
Αυτά, και να προσέχετε μη μαυρίσετε υπερβολικά, αρχίσετε να προσομοιάζετε μέλος της κατά τ'άλλα συμπαθούς φυλής των Πακιστανών και σας επιτεθεί κανένα ξέμπαρκο χρυσό αυγό από κότα αλανιάρα.

Άλλη μια ιστορία για όλη την οικογένεια

Ήταν άλλη μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα στο Malibu της Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια ηλιαχτίδα διαπέρασε τις κουρτίνες ενός από τα εκατόν πενήντα υπνοδωμάτια της μεγαλύτερης βίλας της περιοχής, και με ξύπνησε γλυκά. Κοίταξα γύρω μου, και είδα δέκα Ρωσίδες. Για κάτσε, γιατί μόνο δέκα; Α, ναι. Ήθελα μια ήσυχη βραδιά, γιατί εκείνο το πρωί είχα να συναντήσω τον Βασιλάκη τον Γκέιτς, για να μου πουλήσει τη Microsoft. Δύσκολη δουλειά να είσαι ο CEO της μεγαλύτερης πολυεθνικής του κόσμου.
Αλλά πρώτα είχα άλλα πράγματα να κάνω. Μια και ήταν νωρίς ακόμα, αποφάσισα να βγάλω μια βόλτα στο πάρκο το κατοικίδιο ζόμπι μου, τον Brainy. Όπως περπατούσα στο δρόμο, συνάντησα τη Rihanna, η οποία μου αποκάλυψε τα σχέδιά της για να διασκευάσει ένα τραγούδι της Britney, το Hit me baby one more time. Το ενέκρινα, γιατί έτσι κι αλλιώς είχα ήδη αγοράσει τις δισκογραφικές και των δυο τους.
Μετά γύρισα στη βίλα μου και αποφάσισα να παίξω λίγο μπασκετάκι με τον φίλο μου, τον Μισέλ τον Ιορδανίδη, γιατί, όπως και να το κάνουμε, τα sixpacks δεν συντηρούνται από μόνα τους. Με νίκησε, 87-86, αλλά ας όψεται ο διαιτητής που με ζήλευε γιατί του είχα φάει τη γκόμενα πριν μερικές μέρες. Και μετά απ'όλα αυτά, αποφάσισα να καβαλήσω το άσπρο μου άλογο, ή πιο συγκεκριμένα τα 500 άσπρα μου άλογα τα οποία φυλούσα κάτω από το καπό της Aston Martin DB9 που έκανα δώρο γενεθλίων στον εαυτό μου.
Αλί και τρισαλί! Κάποιος είχε διαρρήξει το γκαράζ μου όσο έλειπα και έγραψε πάνω στην ομορφιά μου "Ο Thomas the Barbarian είναι άσφαιρος και μικροψώλης" με κόκκινη μπογιά! Ποιος πούστης (κι όχι πούστης άξιος συμπάθειας και αγάπης, σαν τον Ian McKellen ή τον Neil Patrick Harris, αλλά πούστης σιχαμερός κι άξιος πατήματος κάτω σαν κατσαρίδα, σαν τον Πουλόπουλο) μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο στο πιο όμορφο ανθρώπινο κατασκεύασμα με τέσσερις ρόδες ever? Αυτό ήταν η χειρότερη ιεροσυλία που έχει γίνει πάνω σε αυτόν τον πλανήτη από τότε που ο Καρβέλας το θεώρησε καλή ιδέα να ενσωματώσει το riff της Layla στο Βας Βας Βας!
Δεν υπήρχε περίπτωση, βέβαια, να κάτσω να κλαίω τη μοίρα μου σαν καμιά γυναικούλα! Αυτή η προσβολή έπρεπε να ξεπλυθεί με αίμα, ή και σπέρμα. Αμέσως ανέβηκα στο υπερσύγχρονο εγκληματικό εργαστήριο που μου έκανα δώρο όταν ολοκλήρωσα το τρίτο μεταπτυχιακό μου στο MIT και τύφλα μαύρη να'χουν όλα τα Σιεσάγια μαζί, και έκανα ανάλυση σ'ένα δείγμα από τη μπογιά. Διαπίστωσα ότι η μπογιά ήταν ένα σπρέι που είχε αγοραστεί το πρωί της 29ης Ιουνίου από ένα μαγαζί για γκράφιτι που είχε ένας μαύρος στο Κόμπτον.
Αμέσως μπήκα στη Μερσεντέ που είχα εφεδρική για την περίπτωση που συνέβαινε κάτι τόσο αποτρόπαια αποτρόπαιο στην Aston μου, και κατευθύνθηκα προς την περιοχή που είχα υποσχεθεί ότι δε θα ξαναπατήσω μετά το drive by που μου κάνανε και παραλίγο να μην ήμουν εδώ για να σας τα γράφω όλα αυτά.
Σκατά! Γιατί έχει τόση κίνηση ειδικά σήμερα; Όταν δε βιάζομαι, όμως, οι δρόμοι είναι άδειοι. Ευτυχώς, είχα κρατήσει ένα jetpack στο πορτ-μπαγκάζ για περιπτώσεις ανάγκης. Άφησα, λοιπόν, το αμάξι εκεί και απογειώθηκα. Έτσι κι αλλιώς, στο ίδιο σημείο θα το έβρισκα, δε γινόταν να πάει πουθενά.
Προσγειώθηκα στο Κόμπτον, μπήκα στο μαγαζί με τα χρώματα και πλησίασα τον μαύρο. "Φίλε μου, εδώ σου έχω εκατό δολλάρια, κι είναι όλα δικά σου αν μου πεις σε ποιον πούλησες ένα σπρέι κόκκινη μπογιά το πρωί της 29ης Ιουνίου".
"Watch ya own business, muthafucka!" απήντησε ο μελαχρινός φίλος μας. Τότε εγώ έχασα την υπομονή μου, έβγαλα το AK47 που είχα στην δεξιά τσέπη μου και τον σημάδεψα λέγοντάς του τα εξής σκληρά λόγια: "Αν δε με πεις τώρα αμέσως σε ποιον πούλησες τη μπογιά, θα γίνει εδώ μέσα Bloods vs Creeps!"
"Όπα, άραξε. Δεν ήθελα να σε πω στην αρχή, γιατί αυτή που της πούλησα τη μπογιά με απείλησε ότι θα μου κόψει την ψωλή στα δύο, και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να επιζήσω με 20 ίντσες. Άλλωστε, ούτε κι εγώ ξέρω το όνομά της. Ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα, αυτό ξέρω μόνο."
Αφού ευχαρίστησα το μαύρο φίλο μου για τη συνεργασία του και τον έδωσα εκατό δολλάρια να φάει κάτι απ'το KFC, άρχισα να σκέφτομαι. Ώστε γυναίκα μας έκανε τη ζημιά, ε; Έπρεπε να το φανταστώ. Δεν υπάρχει πιο εκδικητικό πλάσμα από τη γυναίκα. Αλλά γιατί μια γυναίκα να θέλει να εκδικηθεί εμένα; Και ποια μπορεί να ήταν αυτή; Κάπου είχε αρχίσει να πάει το μυαλό μου, αλλά η σκέψη αυτή και μόνο ήταν τόσο φριχτή που δεν μπορούσα καν να το αντέξω.
Είχα αποφασίσει να γυρίσω στην έπαυλή μου και να χτυπήσω έναν φραπέ, γιατί για κάποιον λόγο που είχε να κάνει με Ρωσίδες δεν είχα προλάβει να διδάξω στις καφετέριες των Αμερικάνων την ιερή αυτή τέχνη, όταν συνέβη κάτι που μου τράβηξε την προσοχή. Έξω από κάτι που έμοιαζε με εγκαταλειμμένη αποθήκη, άρχισε να αναβοσβήνει μια τεράστια πινακίδα νέον που έγραφε τα εξής φρικιαστικά λόγια: "ΓΙΟΥΧΟΥ! THOMAS THE BARBARIAN! ΕΔΩ ΜΕΣΑ!"
Κάτι βαθιά μέσα μου μου έλεγε ότι ήταν παγίδα, κι ότι αν πήγαινα μέσα ο Δίας θα γαμιόταν πιο πολύ κι από cheerleader σε αμερικάνικη λυκειοταινία, αλλά από την οργή μου για αυτό που συνέβη στο αυτοκίνητό μου η ψυχή μου έβραζε σαν να είχα καταπιεί θερμίτη. Έτσι, άφησα κατά μέρος τις αμφιβολίες μου και μπήκα στην εγκαταλειμμένη, σκοτεινή, απόμερη, ανατριχιαστική και πολύ εύκολα μετατρέψιμη σε άντρο κακοποιών αποθήκη.
Αλλά αυτό που είδα στην αρχή όταν μπήκα μέσα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια εγκαταλειμμένη αποθήκη, γεμάτη κατσαρίδες, ποντίκια και χρησιμοποιημένες καπότες. Λες το "my spidey sense is tingling" που είχα νιώσει να μην ήταν παρά ένα false alarm, ένα ανεμογκάστρι της διαίσθησης;
Και τότε συνέβη. Την είχα πατήσει σαν αρχάριος. Οι πόρτες γύρω μου είχαν κλειδώσει, το ίδιο και τα παράθυρα, κι από μία σκοτεινή γωνία άρχισε να περπατάει προς το μέρος μου μια γυναικεία φιγούρα, που μου έλεγε, ή μήπως έλεγε στον εαυτό της, ή μήπως παραμιλούσε; έλεγε τέλος πάντων, "Σε περίμενα, Τομ, σε περίμενα. Ήμουν σίγουρη ότι θα έρθεις. Ήμουν σίγουρη ότι θα ψάξεις να με βρεις. Θα έκανες τα πάντα για το βρωμοαυτοκίνητό σου, αλλά ποτέ δε θα έκανες κάτι τέτοιο για μένα. Τώρα είσαι στο έλεός μου."
"Δε θα έκανα κάτι τέτοιο για σένα; Πού το ξέρεις; Ποια είσαι; Αν έβαψες εσύ το αυτοκίνητο, γιατί το έκανες; Μίλα! Μίλα!" της είπα, κοιτώντας παράλληλα αν υπήρχε κανένας τρόπος διαφυγής από εκεί μέσα. Τότε μια ηλιαχτίδα μπήκε από μια χαραμάδα και φώτισε το πρόσωπό της. Ήταν...δεν μπορεί να μην ήταν...ήμουν βέβαιος ότι ήταν...η...
"Μπιγιονσέ;"
"Η ίδια," απάντησε, "που έκανες ολόκληρη επιχείρηση για να μάθεις ποιος σου πείραξε το καημένο το αυτοκινητάκι σου, αλλά για να θυμηθείς τα γενέθλιά μου ούτε λόγος! Δε φέρονται έτσι σε μια γυναίκα, αλήτη!"
"Και τι θες από μένα τώρα;"
"Ω, από σένα απολύτως τίποτα. Δεν είσαι ο μόνος στον πλανήτη που την έχει 30 πόντους. Αλλά έχω να πω πολλά...με την πιστωτική σου κάρτα!" Και, λέγοντας αυτά, άρπαξε την πιστωτική μου από την αριστερή μου τσέπη, άνοιξε τις πόρτες της αποθήκης και με αποχαιρέτησε με αυτές ακριβώς τις λέξεις: "Καλά να περάσεις ζητιανεύοντας στους σταθμούς του μετρό! Μουαχαχαχαχαχαχαχα!"
Ευτυχώς, αυτό είχε τελειώσει αναίμακτα...ή μήπως όχι; "Τέλος πάντων", είπα. "Ας πάω να αγοράσω τη Microsoft, τώρα που έχω ακόμα λεφτά." Και καβάλησα το jetpack μου κι έφυγα.
Υ.Γ: Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι όλη αυτή η ιστορία δε θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στην πραγματικότητα. Δε θα έπαιρνα ποτέ κατοικίδιο ζόμπι. Είναι πολύ δύσκολα στην εκπαίδευση και λερώνουν και πάρα πολύ. Μάλλον θα προτιμούσα κάτι σε βρικόλακα. Αληθινό, όχι τον φωσφοριζέ γκέουλα.

Η ποπ δεν είναι ο σατανάς

OK. Για άλλη μια φορά κάνω το δικηγόρο του διαβόλου (καταλάβατε; Έκανα λογοπαίγνιο με το "σατανάς" του τίτλου και...καλά, ξεχάστε το). Ξέρω ότι μετά από αυτό θα χάσω τουλάχιστον τους μισούς μου αναγνώστες, αλλά πρώτα θα το διαβάσετε όλο, θα δείτε αν αυτά που λέω έχουν μια λογική, κι αν ακόμα πιστεύετε ότι δεν τα λέω καλά, ελάτε και σπίτι μου αν θέλετε και βάλτε ένα κομμένο κεφάλι αλόγου στο κρεβάτι μου. Μόλις βγείτε από το αεροδρόμιο, κόψτε το δεύτερο χωράφι δεξιά, και θα βρείτε έναν ερημίτη. Θα τον ρωτήσετε πού ζει ο ψηλός, ξανθός, πλούσιος και επιτυχημένος μπλόγκερ που λέγεται Thomas the Barbarian. Κι αν με βρείτε, τα ξαναλέμε.
Κατ'αρχάς, ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Τι ακριβώς σημαίνει ποπ; Θα σας πω εγώ τι σημαίνει. Ποπ είναι μια σύντμηση της αγγλικής λέξης popular, η οποία σημαίνει δημοφιλής. Άρα ποπ είναι ο δημοφιλής. Και με αυτή τη σημασία της λέξης, μπορούμε άφοβα να πούμε ότι οι Led Zeppelin και οι Rolling Stones ήταν οι ποπ καλλιτέχνες της εποχής τους.
Όχι, κάτσε, μην κλαις ακόμα, σου έχω και καλύτερο! Ο Μότσαρτ κι ο Μπετόβεν έγραφαν την ποπ μουσική της εποχής τους!

Τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια, βέβαια, η ποπ έχει αποκτήσει την έννοια, όχι τελείως άδικα, του "εύκολα, σαχλά τραγουδάκια από ατάλαντους με ορίζοντα ζωής στο ράφι τρεις εβδομάδες". Ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί αυτά είναι δημοφιλή. Αυτά πουλάνε.
Αλλά, αν πεις ότι ΟΛΑ τα τραγούδια που εκπροσωπούνται από την γενική και άνευ ιδιαίτερου περιεχομένου ταμπέλα της ποπ (κάτι σαν το "κοινωνική" για τις ταινίες, που το βάζουν όταν δεν μπορούν να βρουν καμιά καλύτερη ταμπέλα) είναι εύκολα, σαχλά και για ατάλαντους, τότε μάλλον ζεις στη διαφήμιση της Wind, που όταν λέει όλοι εννοεί όλοι. Κι αν απορρίπτεις κάτι μόνο και μόνο επειδή χαρακτηρίζεται ως ποπ, δηλαδή popular, δηλαδή δημοφιλές, τότε είσαι πιο χιπστεράς κι από τύπο με γυαλιά με χοντρό μαύρο σκελετό και ειρωνικό μουστάκι που χρησιμοποιεί ακόμα το myspace (αυτός, όχι το μουστάκι).
Σαφώς, βέβαια, το 90, μπορεί 95, ίσως και 99 τοις εκατό της σημερινής παραγωγής είναι για τα σκουπίδια. Όμως, ακόμα και τα τελευταία τρία χρόνια, που δε διαφωνώ ότι είναι τα χειρότερα από άποψη μουσικής, έχουν βγάλει κάποια αξιοπρεπή ποπ τραγούδια όπως το Bad Romance της Lady Gaga, το Russian Roulette της Rihanna και τη μισή δισκογραφία της Adele (την άλλη μισή δεν την έχω ακούσει).
Και, μπορεί η Lady Gaga να ντύνεται σαν να έκανε βουτιά στο σκουπιδοντενεκέ ανάμεσα σε οίκο μόδας και McDonalds, μπορεί η Rihanna να περνάει περισσότερο χρόνο βάφοντας τα μαλλιά της και τρώγοντας μπούφλες από τον Chris Brown παρά τραγουδώντας, μπορεί η Adele να είναι τόσο χοντρή που η μάνα σου μπροστά της μοιάζει Kate Moss (καταλάβατε; Έκανα αστείο τύπου Yo mama's so fat, αλλά με την Adele και...καλά, ξεχάστε το), αλλά μη μου πείτε ότι δεν έχουν ταλέντο.
Θα με πείτε, τώρα, "καλά, αλλά κι αυτές που λες, εκτός από ένα δύο καλά κομμάτια, όλα τ'άλλα είναι μπούρδες". Σαφώς και είναι μπούρδες! Δεν μπορεί κάποιος να είναι μονίμως στο 100% της απόδοσής του. Ακόμη και η Μπιγιονσέ έχει πει μερικές πολύ χοντρές παπαριές, σαν το Video Phone και το Run the World. Κρυφά από μένα, βέβαια. Αν το ήξερα από πριν, δε θα την άφηνα. Μετά που το έμαθα λίγο έλειψε να την κάνω ακόμα πιο μαύρη στο ξύλο, αλλά μετά με κοίταξε με αυτό το βλέμμα του λυπημένου κουταβιού και λύγισα. Είναι μια αυτή...
Αλλά ποια Μπιγιονσέ, θα με πείτε τώρα. Ακόμα κι εγώ έχω γράψει στο παρελθόν κομμάτια που σήμερα δε θέλω ούτε να τα βλέπω. Ποιος, εγώ.
Θα με ξαναπείτε, τώρα, ότι κάποτε έβγαινε πολύ καλύτερη ποπ. Και συμφωνώ! Κάποτε είχαμε Μιχαλάκη, είχαμε τον Καλλιτέχνη Παλιότερα Γνωστό σαν Prince, είχαμε ακόμα και την Παλιόγρια, και τώρα έχουμε Justin Bieber, Nicki Minaj και Kesha. Είμαι ο πρώτος που θα παραδεχτεί ότι η ποπ μουσική έχει πάρει την κατιούσα. Αλλά, από την άλλη, μήπως και τα υπόλοιπα δημοφιλή είδη μουσικής έχουν βελτιωθεί στην πάροδο των χρόνων; Νοτ ιγκζάκτλιυ.

Κοιτάξτε, ας πούμε, τη ραπ. Κάποτε η ραπ ήταν η φωνή του γκέτο, μαλάκες μου. Άνθρωποι όπως ο Tupac, o Notorious BIG, ο Dr Dre, o Eminem κι ακόμα κι ο Snoop Dogg δεν τραγουδούσαν ρινγκτόουνς για τα δωδεκάχρονα που σκάνε πραγματικά λεφτά στέλνοντας SMS για να κατεβάσουν ρινγκτόουνς (νομίζω ότι υπάρχουν ακόμα), αλλά τραγουδούσαν τη ζωή τους την ίδια! Μπορεί η ραπ να μην είναι ακριβώς τραγούδι, αλλά αυτό που έλεγαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν κομμάτια της ανέχειας, της στέρησης, της βίας, των ναρκωτικών και του ρατσισμού που έφαγαν με το κουτάλι, πράγματα που βέβαια εμείς οι λευκοί δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί εμείς μια χαρά την έχουμε κι άλλα τέτοια μπας και νιώσουμε τύψεις που δεν είμαστε μαύροι.
Τώρα, όμως, οι παλιοί έχουν χάσει το νόημα. Ο Eminem βγάζει τραγούδια με τη Rihanna, της οποίας η σχέση με τη ραπ είναι...χμ, ότι είναι μαύρη, ο Snoop Dogg κατρακυλάει σε συνεργασίες με την Katy Perry (βυζάρες, αλλά όχι ακριβώς Χάρλεμ) και τον David Guetta (λευκός, Γάλλος και σαχλομπιτάς), κι ο Jay Z είναι απασχολημένος με το να τραγουδάει ύμνους στη Νέα Υόρκη και να βρίσκει το πιο ηλίθιο όνομα ever για την κορούλα που έκανα στη γυναίκα του.
(Παρένθεση: Βρε μαλάκα, τόσα ωραία ονόματα είχε η αγγλική γλώσσα. Χάθηκε να τη βγάλεις μια Catherine, μια Stephanie, μια Alexandra, μια Natalie, μια Denise, κάτι τέτοιο; Αλλά όχι, έπρεπε να πρωτοτυπήσεις! Και την έβγαλες Blue Ivy! Blue dicks, μαλάκα! Αλλά ξέρω γιατί το έκανες. Είσαι έξυπνος. Κατάλαβες ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αναγνωρίσω ένα παιδί με τόσο γελοίο όνομα. Σατανικό. Ούτε εγώ δε θα το σκεφτόμουνα.)
Κι όσο για τους καινούριους, οι καινούριοι είναι κάτι ανίερα καθίκια τύπου Lil Wayne και Soulja Boy, που κάνουν ομοιοκαταληξία την ίδια λέξη με τον εαυτό της (σας φαίνεται ακόμα ελεεινό το together-forever των "ποπ";), "ραπάρουν" (πολύ θα ήθελαν) για το πόσες γκόμενες γαμάνε (στον ύπνο τους) και το πόσο γαμάτο είναι το αυτοκίνητό τους (αν ήταν στο χέρι μου, θα οδηγούσατε τους κουβάδες του Pimp My Ride. Πριν τους αναλάβει το West Coast Customs), και γενικά είναι τόσο φλώροι που περισσότερη ώρα θα επιβίωνε στο Compton ο Μπους παρά δαύτοι.
Κι όσο για το ελληνικό ραπ, το οποίο επίσης ήταν κάποτε αντάξιο του αμερικάνικου, σήμερα, ένα έχω να σας πω: Ζωγράφισέ μου τ'αστέρια, και κύκλωσέ μου εκείνο που θα ζήσουμε εμείς. Ο εμετός σε όλες του τις αποχρώσεις.
Και μη μου πείτε ότι το μέταλ είναι σε καλύτερη μοίρα. Οι κατάπτυστοι ακόμα ξεσκάνε από το Load, ο Σερτζ έπαθε νταλαρισμό και τραγουδάει για τα παιδάκια της Αρμενίας κι όλοι οι υπόλοιποι βγάζουν τον ίδιο δίσκο εδώ και δεκαπέντε χρόνια με διαφορετική σειρά στα τραγούδια. (έβαλα και συνδέσμους, μη με πει κανένας παπάρας ότι κλέβω ατάκες, άντε, άλλωστε όταν αντιγράφεις έναν λέγεται λογοκλοπή. Όταν αντιγράφεις πολλούς λέγεται έρευνα).
Και μια και αναφέρθηκα στον νταλαρισμό των System of a Down, τι μαλακία τραγούδι είναι το Lonely Day? Σοβαρά, αγαπητοί μου. Υπήρχε κάποιος λόγος που τόσα χρόνια δεν αφήνανε τον Daron Malakian να τραγουδάει (αν εξαιρέσεις το Where the fuck are you στο Φ.τ.Δ.Σ.Β (Φέρτε τις Δικές Σας Βόμβες), όπου δεν τραγουδάει ακριβώς αλλά ουρλιάζει). Και τι σκατά πάει να πει "the most loneliest day of my life"; Γραμματική ρε πούστη μου. ΓΡΑΜ-ΜΑ-ΤΙ-ΚΗ!
Κι όσο εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα άτομα που πάνε και τα σκάνε σε συναυλίες των Σκόρπιονς, στον πολιτισμένο κόσμο η ροκ και μέταλ σκηνή, αν συμφωνήσουμε με τον γενικά αποδεκτό από τις αμόρφωτες μάζες ορισμό ότι "ροκ είναι ό,τι έχει ηλεκτρική κιθάρα", εκπροσωπείται από τους Foo Fighters (είμαι ο μόνος ανώμαλος που η ιστορία του θυμίζει τους Megadeth?), τους Muse (οι οποίοι είναι τόσο πιστοί στη ροκ που έβγαλαν και soundtrack για το "Φωσφοριζέ βαμπίρ εναντίον σφίχτη λυκάνθρωπου για την καρδιά της κρυόκωλης part three" ή για συντομία "Το Αίσχος part three", αμέ), τους 30 Seconds to Mars (πέρασαν τα τριάντα δευτερόλεπτα, ακόμα να απογειωθείτε;) και φυσικά τους U2, που αποτελούν την απόδειξη ότι δεν υπάρχει θεός καθώς κάθε βράδυ προσεύχομαι να ρίξει ψόφο στον Μπόνο κι ακόμα τίποτα.
Αλλά το κακό είχε ξεκινήσει από αρκετά πιο πριν. Δε θα κατηγορήσω τη grunge γι'αυτό, έχω όμως πολλά να πω για κάτι συγκροτήματα σαν τους Offspring, τους Blink 182, τους Sum 41, τους Green Day 75 (υποθετικό συγκρότημα που αναφέρει ο χοντρός στην αρχή του βίντεο κλιπ του Still Waiting) και λοιπούς παπάρηδες που, ακολουθώντας πιστά το δόγμα "αν γρατζουνάς μια ηλεκτρική κιθάρα και γκαρίζεις σε ξι φαλτσόρε, παίζεις μέταλ", κατάφεραν να τα κάνουν όλα σαν τα μούτρα τους.
Βέβαια, μπορεί να φταίει κι ο Lars Ulrich με τον αγώνα του εναντίον του Napster. Ή απλά ο ανάδρομος Ερμής.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάθετε κι εσείς νταλαρισμό και βρούμε καμιά μέρα κανέναν Master να πλέκει στο Ντισετάν εγκώμιο για τους Nickelback.

Άλλη μια λίστα με εκνευριστικά πράγματα

Λοιπόν, δε νομίζω ότι έχει και πολλά να εξηγήσω. Είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος. Άλλη μια λίστα με εκνευριστικά πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι κιόλας να γράφω προλόγους. Έχει και ζέστη. Οπότε στο ψητό. Αλλά πρώτα, λίγη Μπιγιονσέ να φτιάξει η μέρα μου.

• Κριστιάνο Ρονάλντο:
  Ο μικρός κλαψομούνης μεγάλωσε, ξεπέρασε την ήττα της Πορτογαλίας από την Ελλάδα με 1-0, η οποία συνέβη αφού ο Ότο Ρεχάγκελ θυσίασε μια δεκαεννιάχρονη παρθένα στο Σατανά τα μεσάνυχτα ενός Σαββάτου με πανσέληνο, σήκωσε Τσάμπιο Λιγκ με την Μάντσεστερ και Πριμέρα Ντιβιζιόν με τη Ρεάλ, έσπασε το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ σε μια χρονιά, και στο ενδιάμεσο κατάφερε να γίνει πιο σιχαμερός κι από μια μύγα στη σούπα μου. Δε φτάνει που δε δίνει τη μπάλα από το δεξί του στο αριστερό του, δε φτάνει που έχει συνέχεια αυτό το ύφος "αντίπαλοι τερματοφύλακες, είστε τα πουτανάκια μου" που με κάνει να θέλω να γίνω αμυντικός παγκοσμίου κλάσης μόνο και μόνο για να με πάρει η Μπαρτσελόνα, να πάει ο θρασύτατος να κάνει προέλαση προς τον Βίκτορα τον Βαλντέζ κι εγώ να τον ρίξω μια κλωτσιά και να τον αφήσω έξω για δυο χρόνια. Αλλά ήρθε και αποτελείωσε στο φετινό Euro, στο οποίο άλλαξε περισσότερες κομμώσεις απ'όσα γκολ έβαλε. Στο τέλος θα σε περάσει κι ο Τόρες, μαλακάκο!
  
• Κάτι μαλάκες που ανοίγουν παράθυρα στο λεωφορείο ενώ δουλεύει ο κλιματισμός:
  Αγαπητέ μπουρτζόβλαχε, πιθανώς ζεις ακόμα στο 1980, τότε που το να έχει ένα λεωφορείο κλιματισμό ήταν κάτι από το έτος 3100, όπου ο πλανήτης κυριαρχείται από τα ρομπότ και οι γήινοι έχουν εποικήσει τον Άλφα του Κενταύρου. Αλλά έχουμε 2012, ο πλανήτης κυριαρχείται από τον Ομπάμα, τη Μέρκελ, τους Εβραίους και τους Ιλουμινάτι, κι ακόμα στέλνουμε ρομποτικές αποστολές στον Άρη. Ο κλιματισμός στο λεωφορείο είναι ένα μηχάνημα που τραβά ισχύ από τον κινητήρα, κάνει πολύ θόρυβο και καταφέρνει να ρίξει τη θερμοκρασία κατά δύο-τρεις βαθμούς σε έναν χώρο τριάντα τετραγωνικών που είναι στοιβαγμένα 150 άτομα. Αν εσύ ο μαλάκας ανοίγεις το παράθυρο ενώ δουλεύει ο κλιματισμός, τότε ο κλιματισμός είναι ένα μηχάνημα που τραβάει ισχύ από τον κινητήρα, κάνει πολύ θόρυβο και δεν ρίχνει καθόλου τη θερμοκρασία γιατί μπαίνει ο ζεστός αέρας απ'έξω. Κι έτσι καταναλώνει τζάμπα πετρέλαιο, για τον οποίο λόγο θα μας πάρει ο Al Gore και θα μας σηκώσει.
• Το τραγούδι τίτλων του Παραπέντε:
  Για να είναι ένα τραγούδι άκρως εκνευριστικό πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω τρία στοιχεία: ηλίθιους στίχους, σπαστική μουσική ή τραγουδιστή με απαίσια χροιά φωνής. Κι αυτό είχε και τα τρία. Συν ότι μου θυμίζει το Παραπέντε, το οποίο είναι εκνευριστικό από μόνο του γιατί α) ο Καπουτζίδης αποφάσισε στη δεύτερη σεζόν να το μπλέξει περισσότερο κι από το Lost χωρίς καν να δώσει μια ικανοποιητική εξήγηση στο τέλος για το πώς συνδέεται η δολοφονία του υπουργού με τη δολοφονία μιας τυχάρπαστης πριν 30 χρόνια, β) για να εξηγήσει το γιατί η Αμαλjία βρισκόταν πάντα στο κατάλλjηλο σημείο την κατάλλjηλjη στιγμή, βρήκε το ηλjίθιο τέχνασμα ότι ήταν ένας άγγελος που την είχε στείλjει ο θεός για να δίνjει τη λjύση στα προβλjήματα των πέντε ηλjίθιων και γ), γιατί στο τέλος ο τριμάλακας πήγε και σκότωσε τις γιαγιάδες. Ας σκότωνες όποιον άλλον ήθελες, ρε καραγκιόζη, αλλά όχι τις γιαγιάδες. Πουστάρα. Πατάτε το play με αποκλειστικά δική σας ευθύνη:
• Γιάννης Πουλόπουλος:
  Είναι ένα από εκείνα τα μακρά σχεδόν καλοκαιρινά απογεύματα που δεν έχεις τίποτα αξιοπρεπές να κάνεις και συντονίζεσαι στο Σταρ να δεις λίγο Μαρία Μπακοδήμου να στρώσεις επιδερμίδα. Και τότε βλέπεις το γαμήδι της κοινωνίας. Την απαισιότητα την ίδια. Την βασίλισσα της πουστροσύνης, που μπροστά του ο Φώτης Σεργουλόπουλος μοιάζει με τον Γιάννη τον Ράμπο (ίσως βέβαια γι'αυτό να βάλανε την πούστρα στην εκπομπή, ποτέ δεν ξέρεις). Η φωνή του σιχάματος αυτού στάζει πηχτή κακία, κατινιά και ατελείωτη υποκρισία. Κι ας μην ξεχνάμε φυσικά τις θρυλικές ανταποκρίσεις του από το πεδίο της Γιουροβύζιον, όπου μαζί με την συναγωνίστρια και συν-κάμπια Κατερίνα Σουλιώτη ανέβασαν το ξερατό σε νέα ύψη. Μια φορά έκανα το λάθος να κοιτάξω την αδερφή του ελέους κατάματα για τρία δευτερόλεπτα και για τις επόμενες τρεις μέρες δεν μπορούσα να φάω το παστίτσιο της μάνας μου. Για τέτοιο πράγμα μιλάμε. Και, πιστέψτε με, δεν θέλετε να βάλω φωτογραφία. Και μια και το'φερε η κουβέντα, βάλτε κι όλο το υπόλοιπο πάνελ της εκπομπής, για να 'στε σίγουροι.
• Διάφοροι "καλλιτέχνες":
  Γι'αυτό το φαινόμενο δε θα πω τίποτα. Απλά σας παραπέμπω σε αυτό εδώ το κομμάτι που ξετρύπωσε η Ephee. http://enastagrigora.blogspot.gr/2012/06/blog-post_28.html.
  Τελικά ψέματα σας είπα. Θα πω. Μωρή μαλάκω, που θες να μας το παίξεις και καλλιτέχνις. Πού ακριβώς βρίσκεται η τέχνη στο να βάζεις λεφτά στο θηλυκό μόριο; Ας έβαζες καμιά ψωλή στο θηλυκό μόριο, να σε δούμε, να δούμε τι αξίζεις, κι άμα τον παίρνεις και καλά να σε κάναμε και αφίσες στα δωμάτιά μας να έρθει η Σάσα Γκρέι να πάθει κόμπλεξ. Αυτό ναι, θα ήταν τέχνη. Κατά τ'άλλα, όμως, μαλακοκουλτουριάρηδες, όταν η Lady Gaga είχε πάει σε εκείνα τα βραβεία ντυμένη βιτρίνα κρεοπωλείου, εσείς γελάγατε και κοροϊδεύατε. Που καλά την κάνατε, αλλά όχι δύο μέτρα και δύο σταθμά.
• Το φαινόμενο "θάνατος Μάικλ Τζάκσον":
  Κάθε φορά που πεθαίνει ένας διάσημος, για τον οποίο πριν το θάνατό του νοιαζόμασταν περίπου όσο και για το πώς περνάει τον καιρό του ο μέσος εικοσάχρονος ενός ορεινού χωριού της Βαυαρίας, όλοι ξαφνικά θυμούνται πόσο σημαντική υπήρξε η συνεισφορά του στον κόσμο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και τι τρομερός και τέλειος που ήταν και πώς θα ζήσουμε τώρα εμείς χωρίς αυτόν και εγώ πότε θα γίνω μάνα και πότε θα πάρει πρωτάθλημα η ΑΕΚ. Ακόμα θυμάμαι κάπου εκεί γύρω στο Φεβρουάριο που οι μισές συμμαθήτριές μου ανέβαζαν τραγούδια της Whitney Houston κι έγραφαν από κάτω R.I.P, λες και πριν πεθάνει η μόνη έγνοια που είχαν στο μυαλό τους ήταν το τι κάνει η Whitney. Αλλά αυτό που τρέμω περισσότερο εξαιτίας αυτού του φαινομένου, είναι η μέρα που θα πεθάνει ο Justin Bieber.
• Το να παίρνεις φραπέ σε καφετέρια και να μην έχει διαλυθεί η ζάχαρη:
  Θα περίμενες ότι κάποιος που έχει ανοίξει καφετέρια, η οποία είναι ένα μαγαζί που εξειδικεύεται στο να φτιάχνει καφέδες, θα ήξερε να φτιάχνει έναν γαμημένο φραπέ. Αλλά όχι! Βλέπετε, όποιος έχει μερικά λεφτά στα χέρια του και δεν ξέρει να κάνει τίποτα απολύτως στη ζωή του, πάει νοικιάζει μια τρύπα, απλώνει καμιά δεκαριά τραπεζοκαθίσματα στο πεζοδρόμιο, και σου λέει, άνοιξα καφετέρια! Και τάχα στις καφετέριες έχουν κι αυτά τα κωλομιξεράκια, για να τον φτιάχνουν κι επαγγελματικά το φραπέ, κι ακόμα δεν μπορούν να διαλύσουν τη ζάχαρη, την οποία εγώ πώς σκατά τα καταφέρνω και τη διαλύω στο σέικερ με τη γνωστή παλινδρομική κίνηση; Αγαπητέ μαλάκα καφετζή, αν ήθελα να νιώθω τους κόκκους της ζάχαρης να κάνουν κρατς κρατς μέσα στο στόμα μου, θα έτρωγα κατευθείαν ζάχαρη. Η μόνη λύση θα ήταν να παίρνω φραπέ χωρίς ζάχαρη, αλλά δεν έχω πιει πικρό καφέ ούτε σε μνημόσυνο. Που δεν καταλαβαίνω και γιατί είναι πικρός ο καφές στα μνημόσυνα. Κανονικά θα έπρεπε να είναι γλυκός, για να γλυκαθείς από την πίκρα που παίρνεις στην ανάμνηση του θανόντος. Καλά δεν τα λέω; Καλά τα λέω, δε θα με πείτε εσείς αν τα λέω καλά.
• Οι γκόμενες που φοράνε στράπλες:
  Ναι, ναι, ξέρω τι θα με πεις, η μόδα του φετινού καλοκαιριού θέλει στράπλες. Κι εγώ ξέρεις τι θα σε πω; Να πάει να γαμηθεί η μόδα με δύο αράπηδες που τους είχαν κλειδωμένους σε ένα δωμάτιο για δέκα χρόνια! Δε νομίζω ότι έχει τόσο μεγάλη διαφορά σε θέματα ζέστης από το τιραντάκι, γιατί μιλάμε για μισό εκατοστό παραπάνω ύφασμα, κι επιπλέον, είναι αντιαισθητικό. Απλά κοιτάξου λίγο στον καθρέφτη με στράπλες και με μπλουζάκι με τιραντάκι, και πες μου ποιο από τα δύο αναδεικνύει καλύτερα ένα ζευγάρι από τα καλύτερα σημεία του σώματός σου.
  Εγώ τα μάτια σου εννοούσα, δεν ξέρω εσύ τι κατάλαβες.
• Η ύπαρξη ενός Προέδρου της Δημοκρατίας ο οποίος δεν έχει περισσότερες αρμοδιότητες στη διακυβέρνηση της χώρας από τον σουβλατζή που μου τυλίγει την πίτα-γύρο-πατάτες-τζατζίκι και με χρεώνει και 3,10 για όλο αυτό αλλά χαλάλι του γιατί φτιάχνει ωραίο γύρο:
  Αυτό. Θέλετε κι άλλο;
• Όλοι αυτοί που θεωρούν τα Goody's γαμάτα:
  Σοβαρά, θεωρείς ότι αυτό το πράγμα που πουλάνε στα Goody's για χάμπουργκερ είναι νόστιμο; Γιατί εμένα μου φαίνεται σαν να έκοψαν σε φέτες το πίσω δεξιό λάστιχο από το τρακτέρ του παππού μου χωρίς καν να καθαρίσουν από πάνω τις λάσπες που μάζεψε οργώνοντας τον περήφανο θεσσαλικό κάμπο, έβαλαν κέτσαπ, μαγιονέζα και πίκλες με περισσότερα απροσδιορίστου βλαβερότητας χημικά κι από λαθραίο τσιγάρο που σου πουλάει μετανάστης στην Ομόνοια για μισό ευρώ, το έριξαν σε ένα μπαγιάτικο ψωμάκι, σου δίνουν από δίπλα και ένα μπολ τηγανισμένο κόντρα πλακέ και ένα ποτήρι ζάχαρη με άρωμα πορτοκάλι, και είσαι κομπλέ. Βέβαια δεν μπορώ να πω ότι ξέρω και πολύ από χάμπουργκερ, καθώς το καλύτερο που έχω φάει ποτέ ήταν σε ένα Burger King. Στην Αγγλία. Και έκανε έξι λίρες, μαζί με τις πατάτες και την κόκα εννοείται. Αλλά το ευχαριστήθηκα.
• Οι μετανάστες στην Αμερική που όταν έρχονται για διακοπές πουλάνε μούρη ότι και καλά ξεχνάνε τα ελληνικά από τα τόσα αγγλικά που μάθανε:
  "Εμ, πώς το λέτε εντώ στο Ellada, καλημέρα! Τι κάνετε, good, good? Τα children πώς πάνε στο school, καλά ή τα έχουν, ε, πώς το λέτε εντώ στο Ellada, φορτώσει στο κόκορας; Εγώ τώρα πάω στο σούπερ μάρκετ, να πάρω ένα pound feta cheese, να φτιάχνω greek salad στο lunch. Η, πώς το λέτε εντώ στο Ellada, κουμπάρα σου, τι κάνει; Years and ζαμάνια έχω να τη δω! Αν τη δεις, give her, πώς το λέτε εντώ στο Ellada, χαιρετίσματα!" Εσένα, πάντως, πώς σε λέμε εντώ στο Ellada? Α, ναι, μαλάκα! Λες κι εκεί που ήσουν στο Νιουγιόρκ και το Λοσάντζελες έμαθες πολλά αγγλικά και ξέχασες τα ελληνικά. Όλη μέρα στην γαμω-Αστόρια ήσουνα κι έπινες φραπέ στις greek tavernes με τα υπόλοιπα greek coprodogs, ηλίθιε!

Αυτά, και να προσέξετε μη γίνετε τερματοφύλακας στο ισπανικό πρωτάθλημα, φάτε γκολ από τον κλαψομούνη και τονώσετε ακόμα περισσότερο την παραφουσκωμένη ιδέα που έχει για τον εαυτούλη του.

Η Ιστορία μέσα από δελτία ειδήσεων

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση: http://makrykaikonto.blogspot.gr/
Το μπλογκ αυτό, για το οποίο πιθανότατα δεν δίνετε δεκάρα και ούτε καν θα πατήσετε το σύνδεσμο, ανήκει στον Tommy Stark, κι αν και είναι πιο ανορθόγραφο κι από το θάνατο, εν τούτοις τα λέει ωραία. Μη με ευχαριστείς, τη δουλειά μου κάνω, το μόνο που θέλω είναι εκατό χιλιάδες ευρώ σε μικρά, μη σημαδεμένα χαρτονομίσματα σε μια μαύρη σακούλα στον τρίτο σκουπιδοντενεκέ της οδού Αγίας Θέκλας στο λιμάνι στις 12 τα μεσάνυχτα της Τρίτης. Και τώρα συνεχίζουμε με το κάψιμο εγκεφάλου σαν καλά παιδάκια. Διαβάστε τα παρακάτω στο κεφάλι σας με φωνή Σίας Κοσιώνη, Έλλης Στάη, Όλγας Τρέμη ή και Θοδωρή Δρακάκη αν είστε εντελώς καμένοι.

• Ολοκληρώθηκε πριν από λίγα λεπτά η σύνοδος κορυφής μεταξύ του ηγέτη των Εβραίων Μωυσή και του Πλανητάρχη Γιαχβέ στο όρος Σινά. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, ο Μωυσής προσυπέγραψε το πακέτο διάσωσης "Δέκα Εντολές", το οποίο θα τεθεί προς ψήφιση στη Βουλή τη Δευτέρα. Μερικά από τα μέτρα που θα επιβληθούν είναι η απαγόρευση της κλοπής, της μοιχείας και του φόνου. Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η συμφωνία αυτή στο Κόμμα Καλοπέρασης Εβραίων (Κ.Κ.Ε), το οποίο χαρακτηρίζει τις "Δέκα Εντολές" σκληρές, βάρβαρες και αντιλαϊκές και προσκαλεί όλο τον Εκλεκτό Λαό σε πορεία διαμαρτυρίας στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο Μωυσής δηλώνει: "Έχουμε μια σκληρή πορεία μπροστά μας, αλλά κάποια στιγμή θα βγούμε από την έρημο".
• Σάλο έχουν προκαλέσει στον Συ Σωλήνα τα ερασιτεχνικά βίντεο από την Τροία που δείχνουν Έλληνα πολεμιστή να σέρνει με το άρμα του το κουφάρι του νεκρού Έκτορα. Εικάζεται ότι ο Έλληνας πολεμιστής είναι ο Αχιλλέας, ο οποίος δεν είναι η πρώτη φορά που αναστατώνει το στράτευμα με τα καμώματά του. Ο Πάρις, αδερφός του Έκτορα και υπουργός Άμυνας της Τροίας, δήλωσε χαρακτηριστικά, "Αν τονε πετύχω πουθενά, θα του γαμήσω τη φτέρνα". Στο μεταξύ, διέρρευσαν στο Wikileaks πληροφορίες για επιχείρηση του ελληνικού στρατού με τίτλο "Δούρειος Ίππος". Ο Έλληνας υπουργός Άμυνας, Οδυσσέας, διαψεύδει κατηγορηματικά αυτές τις φήμες. "Εμείς οι Έλληνες δεν πολεμάμε με βρώμικα κόλπα και μπαγαποντιές, παρά μόνο με την ανδρεία μας και την ικανότητά μας. Τι; Τι είναι αυτό εκεί το γιγάντιο ξύλινο άλογο; Α, μην ανησυχείτε, αυτό είναι άρμα για το Gay Pride".
• Ο Αστέρας Σπάρτης αποκλείστηκε από τη συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ με ήττα 300-0 από τον Κεραυνό Περσίας. Ο αγώνας, που διεξήχθη στο γήπεδο των Θερμοπυλών, ήταν άνισος, ενώ ακόμα διερευνάται η ανάμιξη του διαιτητή Εφιάλτη και το κατά πόσον σφύριξε αντικειμενικά. Ο Αστέρας έπαιξε με πείσμα, ψυχή και φιλότιμο, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να νικήσει τους ακριβοπληρωμένους αστέρες που παρέταξε στο γήπεδο ο Ξέρξης. Ο προπονητής του Αστέρα, Λεωνίδας, απολύθηκε, και πιθανός αντικαταστάτης του θεωρείται ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς, ενώ ο Κεραυνός Περσίας θα αναμετρηθεί στην επόμενη φάση με τον Άγιαξ Σαλαμίνας, με στόχο να φτάσει στον μεγάλο τελικό στις Πλαταιές.
• Εκτελέστηκε σήμερα με κώνειο ο μεγάλος φιλόσοφος, ράπερ και τηλεπαρουσιαστής Σωκράτης. Ο Σωκράτης έκανε τα πρώτα του βήματα ως ράπερ με μεγάλες επιτυχίες όπως "Εν Οίδα Ότι Ουδέν Οίδα" και "Σωκράτους Μαιευτική, Muthafuckas". Ως καταξιωμένος τραγουδιστής του είδους του ίδρυσε την Socrates Records, δισκογραφική που ανέδειξε ένα ακόμα μεγάλο ταλέντο, τον Πλάτωνα, ενώ η τηλεοπτική επιτυχία ήρθε με την εκπομπή "Η ώρα του φιλόσοφου", η οποία είχε σπάσει τα ρεκόρ τηλεθέασης πριν τελικά το ΕΣΡ την κόψει με την κατηγορία της εισαγωγής καινών δαιμονίων. Ο Σωκράτης, πιστός μέχρι το τέλος στις αξίες και τα ιδανικά του, αρνήθηκε να ασκήσει έφεση, πίνοντας τελικά το κώνειο και συγκλονίζοντας το πανελλήνιο. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στο πρώτο νεκροταφείο Αθηνών.
• Τον πόλεμο στην Περσία κήρυξε σήμερα ο Αλέξανδρος. Στόχος του πολέμου είναι η απελευθέρωση του Περσικού λαού από τον στυγερό δικτάτορα Δαρείο και η επιβολή της Δημοκρατίας. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ωστόσο, τον κατηγορούν ότι βάζει τη χώρα σε άδικα έξοδα, τα οποία πρέπει να πληρώσουν οι φορολογούμενοι, και ότι τα κάνει όλα για το πετρέλαιο. Οι κατηγορίες απορρίφθηκαν ως αβάσιμες, αφού δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα το πετρέλαιο. Τα πρώτα στρατεύματα αποχωρούν αύριο, και εκτός από την άρτια εκπαίδευσή τους έχουν στη διάθεσή τους το μυστικό όπλο που αναπτυσσόταν κρυφά στα μυστικά εργαστήρια του Μακεδονικού υπουργείου Άμυνας, τη σάρισα. Πάντως, έμπειροι αναλυτές επισημαίνουν ότι το πρόβλημα της Μέσης Ανατολής είναι υπερβολικά σύνθετο για να επιλυθεί με τη βία, και παρομοιάζουν την κατάσταση με Γόρδιο Δεσμό.
• Αναταραχές έχουν ξεσπάσει στα Ιεροσόλυμα μετά τη σύλληψη του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης "Ο Χριστός κι η Παναγία κι οι Δώδεκα Απόστολοι". Ο αρχηγός της, Ιησούς, φέρεται να σχεδίαζε να ανατρέψει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μετατρέποντας το νερό σε κρασί, για να μεθύσει τους στρατιώτες και να κάμψει τις αντιστάσεις τους. Ο Ιησούς προσπάθησε να διαφύγει τρέχοντας μέσω της Λίμνης Γεννησαρέτ, όμως τον περίμεναν στην άλλη πλευρά και τον οδήγησαν με την αυτόφωρη διαδικασία στον εισαγγελέα Πόντιο Πιλάτο. Αυτός ήταν απασχολημένος με το να πλένει τα χέρια του, οπότε η δίκη αναβάλλεται για την επόμενη εβδομάδα, αν δεν αρχίσουν απεργία οι δικηγόροι. Τα εύσημα για την επιχείρηση παίρνει ο undercover αστυνομικός Ιούδας, ο οποίος παρίστανε τον αναρχικό για να παίρνει πληροφορίες για την οργάνωση. Μάλιστα δήλωσε, "Ήταν σίγουρο ότι θα επιτύχω τη σύλληψη. Τι, μπρίκια κολλώ;"
  
• Τις προκλήσεις συνεχίζει η Εκκλησία της Ρώμης, με τις εξής σκανδαλιστικές δηλώσεις του καρδινάλιου Ουμβέρτου: "Κι ο Χριστός εκπορεύει το Άγιο Πνεύμα. Το στέλνει στο περίπτερο για τσίχλες, τσιγάρα, κοκακόλες και εισιτήρια για το λεωφορείο. Είναι παράλογη η επιμονή της Κωνσταντινούπολης στο αντίθετο. Όλοι ξέρουμε άλλωστε ότι εμείς είμαστε οι πραγματικοί απόγονοι του Χριστού. Αυτοί θέλουν να κλέψουν την ιστορία και την κληρονομιά μας, κι αν δε μας αποδεχθούν ως τέτοιους, οι συνέπειες θα είναι πολύ βαριές". Όταν ο αρχηγός της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης ερωτήθηκε επί του θέματος, η απάντησή του ήταν η εξής: "Αφήστε τους να λένε. Σε καμιά δεκαριά χρόνια το πολύ το ζήτημα θα έχει ξεχαστεί". Ακολούθως, έγινε διακοπή ρεύματος, ολική έκλειψη ηλίου, σεισμός και η γυναίκα του Αυτοκράτορα τον κεράτωσε με τον κουροπαλάτη.
• Σε πεδίο μάχης μεταβλήθηκε το γήπεδο όπου διεξαγόταν ο αγώνας Αγγλία-Σκωτία. Γύρω στο εξηκοστό λεπτό κι ενώ το σκορ ήταν 0-0, ο εξαιρετικά ταλαντούχος επιθετικός της Σκωτίας William Wallace βρέθηκε μόνος του με τη μπάλα εναντίον της αντίπαλης εστίας και ο τερματοφύλακας της Αγγλίας, Σερ Λάνσελοτ, για να σώσει την ομάδα του από βέβαιο γκολ, έβγαλε ένα τσεκούρι και τον αποκεφάλισε. Ο διαιτητής, όπως ήταν φυσικό, του έδειξε την κόκκινη κάρτα, αλλά ο Λάνσελοτ αποκεφάλισε και αυτόν. Οι Σκωτσέζοι, αγανακτισμένοι, εισέβαλαν στο γήπεδο για να λιντσάρουν τον Λάνσελοτ, όμως ο αρχηγός της Αγγλίας Αρθούρος τους αποδεκάτισε με ένα σπαθί που είχε βρει σφηνωμένο σε έναν βράχο κοντά στο γήπεδο. Εκατοντάδες οι νεκροί, χιλιάδες οι τραυματίες. Ερώτηση κατατέθηκε στη Βουλή από την αντιπολίτευση για το ως πότε θα παίρνουν τέτοιες διαστάσεις τα φαινόμενα βίας στα γήπεδα.
• Ο Χριστόφορος Κολόμβος προσάραξε σήμερα στην Ινδία. Οι δηλώσεις του ήταν: "Η Ινδία έχει αλλάξει πολύ από τις περιγραφές που όλοι μας γνωρίζαμε. Ήξερα ότι η Ινδία είναι μια εξωτική χώρα με πολλά πράγματα να ανακαλύψεις και να εξερευνήσεις, αλλά αυτό ξεπερνάει κάθε μας προσδοκία. Ακόμη και οι Ινδιάνοι είναι διαφορετικοί. Εν πάση περιπτώσει, η άφιξη στην Ινδία είναι ένα μικρό βήμα για μένα, αλλά ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα". Ακολούθως, ο συνεργάτης του Αμέρικο Βεσπούτσι του πήρε το μικρόφωνο απ'τα χέρια και είπε στην κάμερα: "Βρε μαλάκα, πότε θα καταλάβεις επιτέλους ότι δεν είναι εδώ η Ινδία; Σου είπαμε στην Ευρώπη να πάρεις κανένα GPS μαζί σου, εσύ τίποτα! Σε είπαμε ότι έπρεπε να στρίψεις αριστερά στην Αλμπουκέρκη, κι εσύ μας έχεις γραμμένους στα μεγαλειώδη παπάρια σου!", στις οποίες δηλώσεις ο Κολόμβος ανταποκρίθηκε πετώντας του ένα αυγό, το οποίο θα μείνει στην ιστορία ως το αυγό του Κολόμβου.
• Ένα μεγάλο πάρτυ τσαγιού που είχε διοργανωθεί στο λιμάνι της Βοστώνης αμαυρώθηκε από μερικούς ανεγκέφαλους, οι οποίοι, σε κατάσταση μέθης και μεταμφιεσμένοι ως Ινδιάνοι, μπήκαν σε πλοία και άδειασαν τα φορτία τσαγιού που αυτά περιείχαν, αφήνοντας το πάρτυ χωρίς προμήθειες. Τα πάρτυ άνιμαλς της πόλης ξενέρωσαν και πήγαν σπίτια τους. Ο βασιλιάς της Αγγλίας καταδίκασε απερίφραστα την επίθεση. Κύκλοι της αστυνομίας, όμως, εκφράζουν φόβους ότι η βάρβαρη αυτή επίθεση είναι κάτι πολύ περισσότερο από έναν απλό βανδαλισμό από ένα μάτσο σουρωμένων Ινδιάνων, και αφήνουν να εννοηθούν συνδέσεις με τη γνωστή επαναστατική-τρομοκρατική οργάνωση "4 Ιούλη". Οι έρευνες συνεχίζονται.
• Συνεχίζεται για τριακοστή μέρα η λαϊκή εξέγερση στη Γαλλία, μετά την καταστροφή της Βαστίλλης. Η διεθνής κοινότητα καταδικάζει την αδικαιολόγητη χρήση βίας που κάνει ο στρατός του Λουδοβίκου, ενώ τα Ηνωμένα Έθνη συζητούν για επέμβαση. Οι βομβαρδισμοί είναι καθημερινό φαινόμενο, και το ίδιο θα συνέβαινε και με τις αεροπορικές επιδρομές αν είχαν εφευρεθεί τα αεροπλάνα. Τα γυναικόπαιδα προσπαθούν με κάθε μέσο να διαφύγουν στο εξωτερικό, αλλά δεν τα καταφέρνουν γιατί πού να τρέξεις, κοπέλα μου, με δύο μέτρα φούστα; Κατά τ'άλλα, οι αντάρτες δημοσιοποιούν σήμερα το μανιφέστο τους, το οποίο και αποκαλούν "Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη".
• Ειδήσεις από την Ελλάδα σε τίτλους: οι ένοπλες συγκρούσεις με τους Οθωμανούς συνεχίζονται. Συγκινούν το πανελλήνιο οι δηλώσεις του οπλαρχηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη, "Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Αν πεθάνω, κλάστε μου τον πούτσο", προς τιμήν του οποίου (του Καραϊσκάκη, όχι του πούτσου του Καραϊσκάκη) αναμένεται να ανεγερθεί στάδιο. Ένας νέος χορός γίνεται της μόδας στα απανταχού κλαμπ, αυτός του Ζαλόγγου. Το ματς Ελλάδα-Τουρκία στο Μεσολόγγι λήγει 0-0, χάρη στην ηρωική έξοδο του αγγλικής καταγωγής τερματοφύλακα Λόρδου Μπάιρον, η οποία θα μείνει στην ποδοσφαιρική ιστορία ως "Έξοδος του Μεσολογγίου", ενώ το τραγούδι που συνθέτει ο Διονύσιος Σολωμός για να υμνήσει αυτό το ιστορικό κατόρθωμα, "Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι", γίνεται πρώτο στα πανευρωπαϊκά τσαρτς. Τέλος, ένα νέο φαγητό, η πατάτα, ξετρελαίνει τον κόσμο, ενώ ένας ιδιοφυής μάγειρας έφτιαξε με αυτήν την πρωτότυπη και trendy συνταγή του μουσακά.
• Συγκλονισμένη παραμένει η κοινή γνώμη μετά την στυγνή δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν σε γνωστό θέατρο της Ουάσινγκτον. Ο Λίνκολν, που ήταν γνωστός για τη δράση του υπέρ των μαύρων (ή των Αφροαμερικανών, όπως επιβάλλει η πολιτική ορθότης να λέμε), πυροβολήθηκε από τον Τζον Γουίλκες Μπουθ, ο οποίος αναμένεται να οδηγηθεί στον εισαγγελέα μόλις συλληφθεί. Ερωτηθείσα επί του θέματος, η γειτόνισσα του Μπουθ δήλωσε τα εξής: "Πέφτω από τα σύννεφα. Ο Τζόνι ήταν πάντα πολύ καλό παιδί. Δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν. Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά που λένε. Ο Τζόνι είναι αθώος". Μέσα στα πολιτικά σχέδια του προέδρου Λίνκολν, μεταξύ άλλων, ήταν η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, η καταπολέμηση του καπνίσματος, η δωρεάν παροχή υγείας και η κατασκευή διαστημικού προγράμματος.
• Μία επαναστατική εφεύρεση παρουσίασε σήμερα ο Γερμανός εφευρέτης Καρλ Μπεντς. Το δημιούργημά του, το οποίο αποκαλεί "αυτοκίνητο", χρησιμοποιεί μια τεχνολογία που λέγεται "κινητήρας εσωτερικής καύσης" και κινείται με ταχύτητα δεκαπέντε χιλιομέτρων την ώρα για περίπου δέκα λεπτά. Οι υπέρμαχοί του λένε ότι κάποια στιγμή θα κατακτήσει τον κόσμο, ωστόσο η πλειονότητα παραμένει δύσπιστη. "Πολύ δύσκολα θα βρεθεί κάτι που θα αντικαταστήσει το άλογο. Κανείς δεν παίζει με τα συμφέροντα των εταιρειών σανού", δηλώνουν οι ειδικοί, ενώ και η κοινότητα των Άμις δηλώνει την πίστη της στο άλογο. Ήδη, άλλωστε, πληθαίνουν οι φωνές για έναν δημόσιο κίνδυνο με την κάλυψη της επαναστατικής εφεύρεσης, ειδικά μετά τα αυξημένα κρούσματα βήχα στις αδέσποτες γάτες που εδρεύουν γύρω από τους δρόμους που ο Μπεντς δοκίμασε την εφεύρεσή του.

Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε σε κανένα θέατρο και δολοφονηθείτε, αν και πολύ αμφιβάλλω ότι υπάρχει ακόμα κόσμος που έχει λεφτά και για θέατρα.

Οι φυλές των Ελλήνων Bloggers

Αρχίζουμε πρώτα από τα ευχάριστα. Κυρίες και κύριοι, έχουμε κυβέρνηση!...
...όχι, ε; Καλά.
Το δεύτερο ευχάριστο είναι ότι αυτή είναι η εκατοστή ανάρτηση αυτού του μπλογκ. Μπράβο, ζήτω, γιούπι και τέθοια. Γι'αυτό κερδίζετε όλοι την αμέριστη αγάπη και συμπαράστασή μου. Ειδικά ο Μάστερ, όμως, που είναι και-περίπου-εμπνευστής του θέματος αυτής της εγγραφής, κερδίζει ένα κομμάτι μισοφαγωμένη πίτσα. Μάστερ, αγόρι μου, τι σου αρέσει περισσότερο, μπέικον ή μανιτάρια; Αν προτιμάς το μπέικον, πάντως, μπορώ να συμπεράνω για το χαρακτήρα σου ότι είσαι μάγκας, κουβαρντάς, τσίφτης, καραμπουζουκλής, κι άμα πεθάνεις θα πας στον Παράδεισο και θα σε περιμένουν εβδομήντα δύο παρθένες.
...είδες, κυρία Vicky Svens? Έκανα ΚΑΙ βαθυστόχαστη ανάλυση για την πίτσα! Να δω τι άλλο θα κάνω πια για εσάς.
Και τρίτον...ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΟΕ ΟΕ ΟΕ!

Κι αφού με λιντσάρετε για το γεγονός ότι σας θυμίζω ότι έχω τρεις μήνες διακοπές κι εσείς θα συνεχίσετε να σκοτώνεστε για μη ικανοποιητικό μισθό με τριανταπέντε βαθμούς υπό σκιάν κι εγώ σαν άλλος Τζίζας αναστηθώ μετά από τρεις μέρες κι εσείς όταν πεθάνετε θα πάτε όλοι στην κόλαση, ήρθε η ώρα να δούμε τα μιάσματα που μολύνουν τον ελληνικό κυβερνοχώρο με τη νοσηρή παρουσία τους.

• Ο "μάγκας-σας-σπάω-όλους-μούσι αξύριστο":
  Πρόκειται για τον τύπο που γράφει ιστορίες του τύπου "Μια φορά καβαλούσα τη μηχανή μου και σκύβω για να πάρω στροφή και τρίβεται το σκουλαρίκι μου στην άσφαλτο και με τις σπίθες που πετάγονταν άναψα τσιγάρο και η γκομενίτσα που καβαλούσε έπαθε τέτοια βρωμόπλακα που μου ξηγήθηκε το βράδυ κλαρίνο, τρομπόνι και γκάιντα σκωτσέζικη να 'ούμε". Άσχετα που το πιο εξτρήμ πράγμα που έχει κάνει στη ζωή του είναι να φάει μια φορά μισό μπολ τσίλι. Και μετά, το επόμενο πρωί στο χέσιμο ένιωσε κάθε μία σταγόνα μεξικάνικου καψίματος να τον τσούζει στο τρυφερό του κωλαράκι και υποσχέθηκε στον εαυτό του να μην ξαναφάει τίποτα που να είναι πιο καυτερό από το γιαούρτι. Ο Πινόκιο τον έχει για θεό του, ο βαρώνος Μυνχάουζεν αισθάνεται λίγος και ο Αντώνης Σαμαράς έχει πέσει σε βαθιά κατάθλιψη μετά τη συνειδητοποίηση του πόσο τίποτα είναι. Ερώτηση: αν έχεις όντως τόσο γεμάτη ζωή, πότε ακριβώς προλαβαίνεις να γράψεις το μπλογκ;
• Ο "γεια σας-είμαι ο γαμιάς της γειτονιάς σας":
  Αποτελεί κατηγορία παρόμοια με την από πάνω, ίσως και εξέλιξή της, και το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν έχει αφήσει θηλυκό που να μην το έχει περάσει ένα χεράκι. Αν πιστέψουμε τα γραφόμενά του, στα εικοσιπέντε του έχει ήδη γαμήσει την Κατερίνα Στικούδη, την Όλγα Φαρμάκη, την Σουρωμένη απ'τον Πειραιά, την Τζούλια, την Μενεγάκη, την Ηλιάκη, την Καινούργιου, την Μελέτη, την Μπακοδήμου, την Μπρίτνεϊ, την Μπιγιονσέ, την Ριάνα και έναν σωσία του Έλβις μετά από μία νύχτα σουρώματος στο Βέγκας, αν και γι'αυτό το τελευταίο δεν είναι και πολύ περήφανος. Το πότε προλαβαίνει να κατουράει είναι παγκοσμίως άγνωστο, φημολογείται όμως ότι έχει περάσει σωληνώσεις για να βγαίνει το ουροποιητικό του από το δάχτυλο, σαν τους εξωγήινους στο Scary Movie 3. Όλα αυτά βέβαια μέχρι να βγει η παλάμη του στην Τατιάνα και να δηλώσει με πόνο ψυχής, "Με βίαζε δέκα φορές την ημέρα. Δεν αντέχω άλλο".
• Ο Φοίβος:
  Κι ενώ όλοι εμείς οι μπλόγκερ με συνείδηση και σεβασμό στην ανθρώπινη ιδιοφυΐα πασχίζουμε κάθε φορά να βγάλουμε μια ατάκα της προκοπής και ταυτόχρονα να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο, τι κάνει ο δικός σου; Κλέβει υλικό από δεξιά κι αριστερά σαν να ήταν ο Κανάκης. Και καλά, ο Κανάκης λέει και μια μαλακία επί του θέματος για να δικαιολογεί τα μισθά του. Αυτός, όμως, απλά κάνει clopy paste κι ησυχάζει. Και θα 'σαι και τυχερός αν αναφέρει το όνομά σου, γιατί θυμάμαι έναν που πλάσαρε για δικά του posts του Φάε Ένα Μαλάκα. Μπράβο, αγόρι μου. Κανείς δε θα σε καταλάβει. Στο μεταξύ, εγώ πάω μέχρι το Μέγκα να τους πω για την ιδέα που είχα για ένα σίριαλ με μια πλούσια κληρονόμο, έναν παρουσιαστή παρακμιακού καναλιού, μια θείτσα από τα Σέρρας, έναν φλώρο που ζει με τις γιαγιάδες του και μία τσαμπουκαλού που το παίζει ηθοποιός να γνωρίζονται σε ένα ασανσέρ και να εξιχνιάζουν το φόνο ενός υπουργού. Εντελώς δικιά μου ιδέα όμως.
• Ο αστειάτορας-Maddox wannabe:
  Ο τύπος αυτός νομίζει ότι έχει χιούμορ. Αλλά δεν έχει. Στον δικό του εγκέφαλο (κάνοντας την παρακινδυνευμένη υπόθεση ότι όντως έχει), τα αστεία που κάνει είναι τόσο γαμηστερά και σούπερ ουάου που θα ανακηρυχθεί από την εκκλησία προστάτης άγιος της κωμωδίας και όλες οι γκόμενες θα παρακαλάνε να κάνουν το παιδάκι του. Στην πραγματικότητα, όμως, όποιος διαβάζει το μπλογκ του παγώνει το μυαλό του σαν να έφαγε με μια κουταλιά μισό κιλό παγωτό Δέλτα, που είναι και μια παπαριά καμαρωτή και φάτε κανένα Haagen Dazs μπας και νιώσετε λίγο ρε άμπαλοι και επιτέλους άνοιξε μαγαζί Haagen Dazs και στη Θεσσαλονίκη και έχω αρχίσει να νιώθω ότι τελικά μπορεί και να υπάρχει θεός. Αν μη τι άλλο, ο τυπάς συμβάλλει στην καταπολέμηση του global warming. Η μόνη ελπίδα του ανθρώπινου γένους είναι να διαβάσει λίγο Master G ή Διπρόσωπο ή Και πού σαι ακόμα γιατί είμαι και πολύ μετριόφρων, να συνειδητοποιήσει πόσο τίποτα είναι και να αυτοκτονήσει καταπίνοντας υγρό άζωτο.
  
• Ο "άνοιξα μπλογκ για να βρω γκόμενα":
  Είναι αυτό που γράφει η ταμπέλα. Άνοιξε μπλογκ για να βρει γκόμενα. Η τακτική που ακολουθεί στα θέματά του είναι "γράφω αυτό που θέλουν να ακούσουν οι γκόμενες, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι προδίδω τα αρχίδια που μου έδωσε ο θεός/η φύση/το χρωμόσωμα XY στην τελική". Το παίζει λίγο κουλτουριάρης, λίγο "είμαι μυστήριο τρένο", λίγο "οι εσωτερικοί μηχανισμοί του μυαλού μου είναι ένα αίνιγμα", και συνήθως τα καταφέρνει, κυρίως γιατί κανένας άντρας δε θα καταδεχόταν να υπομείνει αυτό τον καταιγισμό μπούρδας για πάνω από δέκα δευτερόλεπτα κι έτσι δεν έχει ανταγωνισμό. Στην πραγματική ζωή του είναι κατά 70% εκείνος ο θολοαριστερός με τις τζίβες και τα αμφιβόλου περιεχομένου τσιγάρα που περιφέρεται σε όλες τις φωτιές στις παραλίες με την κιθάρα του και τραγουδάει Κατσιμιχαίους μέχρι να ματώσουν τα αυτιά και της τελευταίας καμένης Κνίτισσας που δεν ξυρίζει τις μασχάλες της για να μην την κατηγορήσουν ότι υπηρετεί τον καπιταλισμό.
• To δεκαπεντάχρονo που μόλις ανακάλυψε το ίντερνετ:
  Αυτή η κατηγορία χωρίζεται σε δύο υποκατηγορίες. Η πρώτη είναι η "γράφω παντού Χ+Υ=L.F.E, με τον οποίο Υ τα έχω εδώ και πέντε λεπτά", η οποία γράφει εκατοντάδες επί εκατοντάδων αναρτήσεις για τον Bieber, την Patty και την Antonella, μέχρι που ο μπαμπάς της θα την πιάσει να καπνίζει και θα της κλείσει το ίντερνετ για τιμωρία. Η δεύτερη είναι οι πιο ψαγμένες, που έχουν ψευδώνυμα τύπου "Darkgirl95" ή "RavenThessaloniki" ή ακόμα "Noonecanfeelthesorrowinmysoul", γιατί προφανώς στα δεκαπέντε σου έχεις ζήσει τόσο πόνο που οι καταστάσεις που περιγράφει ο Eminem στα άσματά του είναι βόλτα στο λούνα παρκ, και επιδίδονται στη διάδοση λυπητερής ποίησης. Στο τέλος η δικιά σου θα αποφανθεί ότι η ύπαρξη είναι πόνος (κάτι που αν θυμάμαι καλά είναι βασική αρχή του Βουδισμού) και θα κόψει τις φλέβες της μπας και ασχοληθεί κανείς μαζί της. (Παρατηρήστε ότι πρόκειται μόνο για κορίτσια, καθώς τα αγόρια αυτής της ηλικίας είναι απασχολημένα με το ευγενές άθλημα της μαλακίας).
• Ο/η "μόνιμη περίοδος":
  Ναι, ξέρω τι θα μου πείτε, ότι όλα τα μπλογκς που θεωρούμε αστεία διακατέχονται από ένα γενικό κλίμα τσαντίλας. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, δεν είναι πια αστείο. Αυτός ο τύπος blogger μισεί τους πάντες και τα πάντα. Δεν κάνει ποτέ ένα ευχάριστο διάλειμμα για να βάλει κανένα τραγουδάκι ή να εκθειάσει καμία γκόμενα. Όλα του τα κείμενα είναι μία έκρηξη οργής για σημαντικά ή όχι πράγματα κι έχουν ως γενικό τους point "έχω τέτοια νεύρα που αν τολμήσεις να φέρεις αντίρρηση θα σε βασανίσω με τους πιο διεστραμμένους τρόπους που μπορείς και δεν μπορείς να φανταστείς, και μετά θα σε σκοτώσω και θα σε ταΐσω στα παιδιά σου με σως μπερναίζ". Αγαπητέ φίλε, αν το πρόβλημά σου προκαλείται από χρόνια δυσκοιλιότητα, άκου τη συμβουλή μου. Χτύπα έναν γερό φραπέ και πρόσθεσε μπόλικο γάλα. Επανάλαβε τουλάχιστον μία φορά την ημέρα. Δεν αρχίζεις πάλι να καταλαβαίνεις τη χαρά που κρύβεται μέσα στη ζωή;
• Ο (αλλά συνήθως η) "Τι όμορφη που είναι η ζωή, ελάτε να τρέξουμε στο δάσος!"
  Εδώ έχουμε το άκρο αντίθετο της προηγούμενης κατηγορίας. Αν ο αισιόδοξος βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, αυτός ο τύπος μπλόγκερ βλέπει το ποτήρι γεμάτο με μπύρα που παρασκευάστηκε σε ένα μακρινό μοναστήρι της Τσεχίας από ξανθές νεράιδες και συνοδεύει ένα ταψί παστίτσιο που μόλις βγήκε από το φούρνο. Το μνημόνιο είναι εδώ για να σώσει τη χώρα, δεν πειράζει που δεν έχω λεφτά γιατί είναι άνοιξη και η φύση είναι τόσο όμορφη, το στρίμωγμα στα λεωφορεία είναι μια ευκαιρία για να γνωρίσουμε νέο κόσμο, οι κακοί είναι στη φυλακή, και ταλιμπάν, και ταλιμπάν. Εδώ υπάρχουν οι εξής τρεις περιπτώσεις: ή η κοπελιά παίρνει ναρκωτικά, ή είναι οκτώ χρονών και το μόνο της πρόβλημα είναι ότι η μαμά της την αναγκάζει να τρώει μπρόκολα, ή πολύ απλά είναι η Στρουμφίτα και ζει στο μαγικό δάσος μαζί με τα υπόλοιπα απαίσια Στρουμφάκια που μια μέρα θα τα πιάσει ο Δρακουμέλ και θα δουν τι θα πάθουν. Ή απλά είναι χαζοχαρούμενο. Παίζει κι αυτό.
• Το "ενημερωτικό" μπλογκ:
  Το στυλ αυτό ήταν ιδιαίτερα της μόδας στην εποχή του Τρωκτικού, μέχρι που δολοφονήθηκε ο Γκιόλιας και τα κανάλια άρχισαν να ανοίγουν δικά τους ενημερωτικά πόρταλς. Η θεματολογία μπορεί να ποικίλλει από θέματα όπως "Ο Σαμαράς πουλάει την Ελλάδα στην Τουρκία και νοικιάζει τις γυναίκες μας στους Αλβανούς για να τις βιάσουν", μέχρι "Ο Άδωνις Γεωργιάδης έκλασε κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Βουλής και κατηγόρησε τον διπλανό του", κι από "Το πορτοκάλι που έστυψαν στον Σαλπιγγίδη για να πάρει δυνάμεις είχε δεκατρία κουκούτσια. Κάποιος προσπαθεί να μας γκαντεμιάσει" μέχρι "Η διάσημη μοντέλα Γωγώ Παπαράκη πουλάει το βρακί της στο Ebay, τρέξτε τώρα", ενώ, για να συμπληρωθεί η έγκυρη και αντικειμενική ενημέρωση, δημοσιεύονται και μηνύματα αναγνωστών του τύπου "Καταγγελία! Άνοιξα να πιω μια μπύρα Χάινεκεν και είχε μέσα κάτουρο! Ως πότε θα σιωπούν οι υπεύθυνοι;", σε μια προσπάθεια να μας κάνουν να νοσταλγήσουμε τα δελτία με τον Ευαγγελάτο.
• Ο "Σηκωθείτε από καρέκλες-καναπέδες-ντιβάνια":
  Ο τύπος αυτός έχει αρκετά στοιχεία του "ενημερωτικού", με τη διαφορά ότι τον περισσότερο καιρό δεν περιορίζεται απλά στο να αναφέρει το στοιχείο της επικαιρότητας, αλλά επιπλέον σχολιάζει το πόσο, για άλλη μια φορά, ευθύνονται για αυτό οι Μασόνοι, οι Ιλουμινάτι, οι Εβραίοι, η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ο Πούτιν, ο Ομπάμα, ο Πολέμαρχος, τα σκοτεινά κέντρα, οι μυστικές υπηρεσίες της Βόρειας Κορέας και η Lady Gaga. Όταν παίζει slow news day και άρα δεν έχει για τι να κατηγορήσει τους ήρωες των βιβλίων του Νταν Μπράουν, ανεβάζει μερικές εκατοντάδες άρθρα για τους αρχαίους Έλληνες που, ως γνωστόν, είχαν εφεύρει τα πάντα. Ο τύπος αυτός παίζει, μάλιστα, σε δύο παρόμοιες ποικιλίες: α)ο Χριστιανοφρουρός που βρίζει τους Δωδεκαθεϊστές, και β)ο Δωδεκαθεϊστής που βρίζει τους Χριστιανοφρουρούς. Νομίζετε, όμως, τιποτένια ανθρωπάρια, ότι μπορείτε να τους πάρετε στην πλάκα; Μετανοείτε! Ο κακός μας ο καιρός γαρ εγγύς!
• Ο "Κράζω όλα τα μπλογκ που γουστάρω να διαβάζω":
  Οκ, αυτό μπορεί να σας φαίνεται σαν ένα μίνι αφιέρωμα στο Χωστήρα aka Celebriti aka Μανωλιό aka Έχω γαμήσει Βραζιλιάνα, αλλά δεν μπορεί, όλο και κάποιος άλλος θα υπάρχει που να κάνει τέτοια. Συνήθως βρίσκεται σε συνδυασμό με τις κατηγορίες "Μάγκας", "Γαμιάς" ή "Φάε ένα Μαλάκας" (χωρίς η μία να αναιρεί την άλλη) και, όταν δεν εξασκεί τα καθήκοντα που αυτές του επιβάλλουν, γράφει ολόκληρες σειρές άρθρων όπου ξεψειρίζει όλα τα άρθρα των αγαπημένων του μπλογκ, πιάνεται από την παραμικρή μαλακία που θα πουν οι συγγραφείς αυτών και σε χρόνο ρεκόρ τους κάνει ρόμπα. Πιθανότατα ξέρει πολλούς από αυτούς και στην πραγματική του ζωή, κάτι που του δίνει την δυνατότητα να τους κράζει με ακόμα περισσότερο θράσος, και τους βγάζει ηλίθια παρατσούκλια όπως πρωινατζού, που άμα έρθω ποτέ στη Ρόδο θα σε δέσω σε μια καρέκλα και θα σε βάλω να δεις μαραθώνιο όλες τις εκπομπές της Τατιάνας και της Μενεγάκη μπακ του μπακ χωρίς διάλειμμα, μαλάκα.
• Ο μπλόγκερ ειδικού ενδιαφέροντος:
  Η κατηγορία αυτή μπορεί να περιλαμβάνει το σχολικό μπλογκ του Δημοτικού Σχολείου Κωλοπετεινίτσας, την αγωνία μιας μάνας για το αν είναι φυσιολογικό ο δύο μηνών γιόκας της να κάνει κόκκινα κακάκια (σημείωση: δεν είναι), τις βαθιές φιλοσοφικές αναλύσεις ενός σαράντα χρονών παρθένου για τη φύση του WOW, τα αποτελέσματα της αναζήτησης ενός καμένου μάγειρα για την καλύτερη συνταγή για βραστές κάμπιες, έναν καθηγητή πυρηνικής φυσικής που θέλει να μοιραστεί την επιστήμη του με τον υπόλοιπο κόσμο που δε θέλει, έναν χρήστη ναρκωτικών ουσιών που περιγράφει τις εμπειρίες του ενώ είναι ακόμα υπό την επήρειά τους κι έναν Paoktzi latri tou Karra pou gamaei tis manades olonwn mas(όπα, κάτσε, αυτός είναι ο Shinobi). Όρεξη να υπάρχει. Αν θέλετε να συνεχίσω να περιγράφω πιθανά θέματα για τέτοιου είδους μπλογκ, θα με βρουν κάποια στιγμή το 2064 αφυδατωμένο, αποστεωμένο και ψόφιο πάνω στον υπολογιστή που θα έχει καεί έτσι κι αλλιώς από τα 52 χρόνια συνεχόμενης χρήσης.

Αυτά, και να προσέχετε μην κολλήσω κι εγώ τη Χωστηρίαση και μετά ψάχνετε να βρείτε τρύπες να κρυφτείτε κι όχι τίποτα άλλο αλλά γιορτάζουμε και μια επέτειο εδώ πέρα και δε θέλω να είμαι μόνος.

Αμπελοφιλοσοφίες (aka μαλακίες) για να περνάει η ώρα

• Ο Ελληνικός λαός είναι ο πατέρας της λογικής...γιατί της έχει γαμήσει τη μάνα.
• Αν η Ελληνική Βουλή ήταν σχολείο, η μόνη γλώσσα που θα διδάσκονταν οι μαθητές θα ήταν η ξύλινη, τα μαθήματα "Πολιτική και Δίκαιο" και "Αρχές Οικονομίας" δε θα υπήρχαν, και στο μάθημα της φυσικής η έννοια του έργου θα ήταν εκτός ύλης.
• Πάντως στο εν λόγω σχολείο θα ήταν σίγουρος για τη θέση του σημαιοφόρου ο Κασιδιάρης. Με παραστάτες την Κανέλλη και τη Δούρου.
• Και ο Βύρων Πολύδωρας καθηγητής στο μάθημα της Λογοτεχνίας. Γιατί κανείς δεν είδε την κομμένη γράνα.
• Εγώ πίστευα από την αρχή ότι κάποια στιγμή κάποιος Σαμαράς θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Αλλά εννοούσα τον Τρύφωνα.
• Για άλλη μια φορά βγήκε πρώτο το κόμμα Ανεξάρτητη Πολιτική Οργάνωση για τα Χρηστά Ήθη. Τι θα πει δεν υπήρχε τέτοιο κόμμα; 37,5% μάζεψε. Απλά στις κάρτες των καναλιών το βγάζουν με τα αρχικά του και δεν το αναγνωρίσατε αμέσως.
• Μα γιατί κάποιοι κακοήθεις συνέκριναν τόσον καιρό τον Τσίπρα με τον Παπανδρέου; Ο επικεφαλής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Κι εγώ είμαι μαζί σου Ανδρ...Αλέξη.
• Τώρα πλέον ζω για να δω τον Άδωνι στο Παιδείας. Τα βιβλία του Όποιος Διαβάζει Είναι Βλάκας θα αντικατασταθούν από τα βιβλία του Οίκου Γεωργιάδη.
• Και υπουργός πολιτισμού η Ευγενία. Δε σας χάλασε κιόλας.
• Εγώ πάντως στενοχωρήθηκα πολύ που δεν τα πήγε καλύτερα το Παναθηναϊκό Κίνημα. Αλλά τι τα θες; Η παράγκα του Κόκκαλη δεν τέλειωσε ποτέ.
• Αγαπητό 37,5% του ελληνικού εκλογικού σώματος, πώς ήτανε η θάλασσα την Κυριακή, καλή, καλή; Α, ήτανε λίγο κρύα; Όταν θα τη φας και θα 'ναι κρύα θα σε πω εγώ.
• Τι πάει να πει δεν ψηφίζω από άποψη, δεν βρίσκω κανένα κόμμα που να με εκφράζει; Τόσα κόμματα υπήρχαν για να ψηφίσετε. Κίνημα δεν Πληρώνω, Παράταξη Συνεχιστών του Καποδίστρια, ΚΚΕ Μπουλκουμέ, Κόμμα Πειρατών Ελλάδος, Μοναδική Αξιόπιστη Λύση για την Αξιοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα και την Ανάπτυξη, της Παναγιάς τα μάτια. Σε λίγο θα πάει ψηφοφόρος και κόμμα. Άσχημα θα 'ναι;
• Νομίζω ότι από τις προχθεσινές εκλογές θα μείνει στην ιστορία η παρέμβαση της Ελένης Λουκά στο Sky News. Ελένη, για άλλη μια φορά μας κάνεις υπερήφανους.
• Όπως κι ο Καραγκούνης. Ο οποίος πρέπει να είναι βαφτισιμιός του Μητσοτάκη, καθώς τη μία και μοναδική φορά που του έγινε όντως φάουλ και δεν έδωσε άλλη μία από τις φαντασμαγορικές μουσικοχορευτικές παραστάσεις του, έφαγε κίτρινη κάρτα.
• Η Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση, Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ανάσα) πήρε μόνο μία ψήφο. Φαίνεται του τελείωσαν τα οικόπεδα.
• Το Καμένο Κατακαημένο Κολλημένο Καραβοτσακισμένο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος έπεσε πολύ μετά τα γεγονότα της εβδόμης Ιουνίου. Τώρα η Παπαρήγα ψάχνει να βρει τον Κασιδιάρη για να ρίξει μερικές ακόμα στην Κανέλλη.
• Για τις επόμενες εκλογές, ο Βενιζέλος σκέφτεται να βάλει τον Χρυσοχοΐδη να δείρει τη Ντόρα. 
• Πάντως θέλω πολύ να δω σε αυτή τη χώρα υπουργό υγείας τον House.
• Δε θα ήταν πολύ ωραία αν έβγαινε στη Βουλή ο Βασίλης Λεβέντης; Οι πιτσαρίες της χώρας θα γνώριζαν μεγάλη άνθηση.
• Σε λένε Αλέξη, με λένε Αντώνη, κρατώ ένα μνημόνιο, τον πούλο, άντε γεια, σας πιάνω τον κώλο, γεμίζω ευτυχία, σας πίνω το αίμα, σας τρώω τα λεφτά...
• Και τώρα παίζουμε με τη Γερμανία, ε; Διόρθωσις: ΔΕΝ παίζουμε με τη Γερμανία. Germany is no laughing matter.
• Στο μεταξύ, η Εθνική Γερμανίας έχει για βασικούς δύο Τούρκους, δύο Πολωνούς, έναν Αφρικανό κι έναν Λατιναμερικάνο. Στις λοιπές ειδήσεις, ο Αδόλφος Χίτλερ στριφογυρνάει στον τάφο του τόσο πολύ που η γερμανική ΔΕΗ τον έδεσε σε έναν άξονα και τον έκανε γεννήτρια.
• Ο Φερνάντο Τόρες εξακολουθεί να σκοράρει. Κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ. Στο τέλος θα μπει παίχτης με ένα χτένισμα στο πρώτο ημίχρονο και με διαφορετικό στο δεύτερο...
  (όπα, αυτό πιάνει, για να δοκιμάσουμε κάτι άλλο...) Στο τέλος θα μου κάτσει και η Μπιγιονσέ...(μπα, τίποτα).
• Στο μεταξύ, οι ευχές όλων των random γέρων στα λεωφορεία και τα καφενεία θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή το κόμμα "Εθνική Ελπίδα-Γεώργιος Παπαδόπουλος".
• Νομίζω, πάντως, ότι η καλύτερη υποψηφιότητα που υπήρχε και στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις ήταν το "Φίλοι του Ανθρώπου-Εχθροί του Μαλάκα". Αλλά πάλι μπορεί να είναι και ιδέα μου.
• Δε θα ησυχάσω αν δε δω στην Ελληνική Βουλή Σάκη Ρουβά, Μίστερ Εθνικά Μπούτια, Σταμάτη Γονίδη, Πασχάλη Αρβανιτίδη, Ελένη Φουρέιρα, Μάικλ Τζάκσον, Έρικ Κάρτμαν και Ζορό. Όχι ο Ζορό που ήταν νομάρχης Θεσσαλονίκης, ο άλλος.
• Ξέρω ήδη ότι θα το μετανιώσω αυτό που λέω τώρα, αλλά η επόμενη εγγραφή είναι η εκατοστή αυτού του μπλογκ. Γι'αυτό λοιπόν, είστε ελεύθεροι, για πρώτη και πιθανότατα τελευταία φορά, να μου κάνετε όποια πρόταση θέλετε για το θέμα της, κι εγώ μπορεί και να τη λάβω σοβαρά υπόψη. Εκτός από το Χωστήρα, βέβαια, ο οποίος θα πει "Γράψε για τη μαγειρική, τα ζώδια, το βρακί της Παπαρίζου και τους εκατό συν έναν τρόπους να ξενερώσεις τον άντρα σου σαν πρωινατζού που είσαι". Κι όποιος πει ότι είμαι φασίστας θα φάει μπουγέλο και μπούφλα που δε θα ξέρει από πού του ήρθε.
• Λευτεριά στον Άκη.

Αυτά, και να προσέχετε μη θελήσετε να κάνετε σοβαρό ρεπορτάζ για διεθνές δημοσιογραφικό δίκτυο σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από την Ελένη Λουκά.