Άλλες δέκα φάτσες για μπουνίδια

Λοιπόν, είναι επίσημο. Είμαι ο Τζορτζ Λούκας του μπλόγκιννννγκ, απλά με 94% λιγότερο Τζαρ Τζαρ. Θα σας χορτάσω τόσα σίκουελ, πρίκουελ και της-θειας-μου-το-μνί-κουελ που θα παρακαλάτε για έλεος. Ας δούμε λοιπόν άλλες δέκα φάτσες για μπουνίδια:

• Ούντο Ντιρκσνάιντερ
  
  Επάγγελμα: Γιαγμανός χεβιμεταλάς
  Κοιτάχτε εδώ έναν καλικάντζαρο. Ο τύπος είναι ένα κι ένα Μίλκο, η φάτσα του έχει το συμπυκνωμένο μίσος και την απύθμενη κακία από δεκαπέντε Ζωές Κωνσταντοπούλου, η φωνή του είναι βραχνή σαν να καπνίζει κάρβουνα και να τρώει κιμωλίες κι επιπλέον γεννήθηκε στη χώρα που έβγαλε τον Χίτλερ, τη Στάζι, τη Μέρκελ και τον Ότο Ρεχάγκελ. Ο θρύλος λέει ότι αν πεις τον Κλιγκονιανό γλωσσοδέτη που έχει για όνομα τρεις φορές μπροστά στον καθρέφτη θα εμφανιστεί μπροστά σου, γρήγορος σαν καρχαρίας, και θα σου κοπανήσει τις μπάλες στον τοίχο. Ο Ούντο Ντιρκσνάιντερ είναι το αποτέλεσμα που προέκυψε όταν ο Σατανάς γκάστρωσε τη Γεωργία Βασιλειάδου και στον όγδοο μήνα πήγε να της κάνει έκτρωση με το δεξί του κέρατο. Και γι'αυτό ο Ούντο αντιπροσωπεύει τη μεταλλική καρδιά. Ούντο, σε ρισπεκτάρουμε. Αλλά μείνε μακριά μας τα βράδια. 
• Τσάρλι Σιν
  
  Επάγγελμα: Κοκάκιας
  Κάποιοι κακεντρεχείς λένε ότι αν ο Τσάρλι Σιν λεγόταν Τσάρλι Σκορδομπούτσογλου δε θα έπαιζε ούτε σε παράσταση δημοτικού σχολείου για την 25η Μαρτίου. Ο Κάρολας καθιερώθηκε στη δεκαετία του 80 και 90 ως παρακμιακός αλητάμπουρας που τραβάει τις γκόμεναι που πάσχουν απ'το σύνδρομο του κωλόπαιδου, και συχνά πυκνά σε φανταρο-ρόλους να πυροβολάει και να σκοτώνει χωρίς να πλερώνει. Στις μέρες μας έγινε γνωστός ως ο τύπος που πληρωνόταν ένα εκατομμύριο για να παριστάνει τον εαυτό του στους Δυόμιση Άντρηδοι, μέχρι που οι παραγωγοί συνειδητοποίησαν ότι δε φτάνει για όλους η κόκα και τον ξαπέστειλαν για να βάλουν στη θέση του τον Βράστον Κούτσερ. Τα αποτελέσματα ήταν γνωστά: το σιριαλάκι έγινε πιο πάτος κι απ'το Ρετιρέ, κι ο Τσάρλι ξανά προς την κόκα τραβά.
• Κάρα Ντελεβίν
  
  Επάγγελμα: Περαδωθετζού της πασαρέλας
  Οκ, το ξέρω ότι στο χώρο του μόντελινγκ δεν έχει τόσο σημασία η ομορφιά της γυναίκας όσο το να μην ξεπερνάει τα 25 κιλά και να μπορεί να περπατήσει πάνω κάτω φορώντας το φόρεμα με τα πούπουλα άγριας καρακάξας του Νεπάλ ενώ έχει φάει μόνο μια ρώγα σταφύλι εδώ και τρεις μέρες. Αλλά...τι στον πούτσο παίζει με τα φρύδια σου, κοπέλα μου; Έκανες οντισιόν για τη Μαρία την Άσχημη και δε σε πήρανε; Ανήκεις σε καμία αίρεση που πιστεύει ότι η ψυχή του ανθρώπου κατοικοεδρεύει στα φρύδια του; Είσαι φανατική οπαδός της Νέας Δημοκρατίας και αποφάσισες με αυτόν τον τρόπο να αποδώσεις φόρο τιμής στον Εθνάρχη; Στα ζωγράφισε το γαμημένο Τζίγκλυμπαφ; Το μόνο καλό που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι δε θα χρειάζεται να αγοράσει μπατανόβουρτσες όταν θελήσει να βάψει το σπίτι της.
• Κουέντιν Ταραντίνο
  
  Επάγγελμα: Ποδολάγνος σκηνοθέτης
  Έχοντας ήδη γράψει για τις εμμονές του μικρού Κουέντιν με τη βία, το αίμα, τη λέξη "muthafucka", την αφήγηση σε κουλουβάχατη χρονολογική σειρά, τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν μισό αιώνα πριν βγει η ταινία και τις ποδάρες της Ούμα Θέρμαν, έχω να πω ότι ο Ταραντίνος είναι πολύ έξυπνη πουτάνα. Κι αυτό φαίνεται στον τρόπο που επιλέγει να μας δείξει τη σκατόφατσά του. Είναι σαν να σου λέει "δεν έχω αρκετό ταλέντο για να πάρω τον πρωταγωνιστικό ρόλο, κι άμα το κάνω θα με πάρουνε με τις ντομάτες, οπότε θα δώσω στον εαυτούλη μου ένα τριτοτέταρτο ρολάκι που θα μπορούσε να λείπει κι εντελώς τελείως απ'την ταινία και θα με απολαύσει κι η μανούλα μου που το'χε καημό να με δει στην τελεόραση". Σατανάς λέμε ο πούστης.
• Κρίστεν Στιούαρτ
  
  Επάγγελμα: Ερωμένη του βουρδούλακα
  Χέσε όλα τα άλλα που πάνε στραβά με το έκτρωμα που λέγεται Twilight. Πες ότι δεν είναι μια κακογραμμένη μαλακία που πουλάει φτηνή φαντασίωση σε χαζά κοριτσάκια. Πες ότι δεν είναι καν άσχημη ταινία. Είναι δυνατόν να μας περιμένουν να πιστέψουμε ότι ο Έντουαρντ Κάβλεν, ο γυαλιστερός βουρδούλακας, που είναι απέθαντος και γιος εκατομμυριούχου και θα μπορούσε να ρουφάει το αίμα οποιανής ήθελε, εκστασιάστηκε τόσο πολύ κι έγινε stalker για τα κάλλη... αυτηνής; Κατ'αρχάς η φάτσα της είναι πιο τετράγωνη κι απ'τον Μπομπ Σφουγγαράκη. Κατά δεύτερον το βλέμμα είναι μονίμως λες και την ξυπνήσανε στις πέντε η ώρα το πρωί μόνο και μόνο για να της πούνε ότι μπορεί να κοιμηθεί μέχρι τις δέκα. Και τρίτον και μακρύτερον, η τοστιέρα μου σκαμπάζει περισσότερη υποκριτική από τούτη τη σανίδα. Go figure.
• Ζεράρ Ντεπαρντιέ
  
  Επάγγελμα: Γάλλος μυτόγκας
  Ο Ντεπαρντιέ είναι γνωστός για το ρόλο του ολίγον εύσωμου Οβελίξ στις ταινίες του Αστερίξ, καθώς και για τη συμμετοχή του σε διάφορες άλλες ασπρόμαυρες κουλτουριάρικες γαλλικές ταινίες που οι πρωταγωνιστές συζητούν τις κοινωνικές προεκτάσεις της αιμομιξίας καπνίζοντας Γκαυλόισες και τρώγοντας τυριά που βρωμάνε ποδαρίλα. Πιο πρόσφατα έκανε ντόρο όταν αποφάσισε να πάρει τη Ρωσική υπηκοότητα γιατί στη Γαλλία επιβάλανε υπερβολικούς φόρους στα εισοδήματα πάνω απ'το εκατομμύριο. Δυστυχώς για τον ίδιο, δεν έμελλε να γλιτώσει από τους φόρους, καθώς του επεβλήθη έκτακτη εισφορά και ΕΝΦΙΑ για τη μύτη του, οπότε για να αντεπεξέλθει οικονομικά τη νοίκιασε για διαφημιστικό χώρο (πηγή: Wikipedia). Και μετά σου λέει ο άλλος "γαλλική μυτούλα".
• Ρένια Λουιζίδου
  
  Επάγγελμα: Αστροπελέκι
  Οκ, η Ρένια ήταν αρκούντως προβλεπέ σαν γκομενίτσα του Βλάση στους Απαράδεκτοι, αλλά αυτό δε λέει και πολλά για μια σειρά που μετέτρεψε σε σεξουαλικό υπονοούμενο την Παπαρήγα. Στη συνέχεια όλοι οι ρόλοι της ήταν φουλ ξινίλα και ένδειξη για το ποια σειρά δε χρειάζεται να δεις: γκόμενα του Κάκαλου στην αποτυχημένη δεύτερη σεζόν του Της Ελλάδος τα Παιδιά που κόπηκε στα δέκα επεισόδια, γυναίκα του Ακάλυπτου στο "Οι Παντρεμένοι Έχουν Ψυχή" (μπρρρ...), η "Not-Ελένη-Βλαχάκη" σε μια τραγική αντιγραφή του Κωνσταντίνου Και Ελένης που μόνο εγώ θυμάμαι, και φυσικά η Πρωτευουσιάνα, που ήταν η πρώτη φορά παγκοσμίως που ο Χάρης Ρώμας δεν ήταν ο πιο αντιπαθής άνθρωπος στο ίδιο του το σίριαλ. Τώρα παίζει τη λαϊκιά συμπεθέρα σε ένα σίριαλ που το βλέπει ο κόσμος μόνο γιατί περιμένει να αρχίσει η Μουρμούρα.
• Κόρτνεϊ Λαβ
  
  Επάγγελμα: Χήρα πρεζάκια
  Μπορεί κανείς να πει ότι η Κόρτνεϊ Λαβ είναι η Γιόκο Όνο της δεκαετίας του '90. Αυτό δε σημαίνει ότι ο Κομπέης εξισώνεται με οτιδήποτε παραπάνω από ξεραμένο σκατό στην κωλότριχα του Λένον, αλλά ότι τόσο η Κόρτνεϊ όσο κι η Γιόκο δε σε αφήνουν να αποφασίσεις αν είναι περισσότερο ατάλαντες ή κακάσχημες. Όπως βλέπετε...ρε μαλάκες, με δουλεύετε. Τόση ώρα αντί για την Κόρτνεϊ έχω βάλει τη Νατάσα από το "Εμείς κι Εμείς" κι εσείς δε λέτε τίποτ...α, η Κόρτνεϊ είναι. Νέβερμαϊντ, που έλεγε κι ο μακαρίτης. Με μια καριέρα που απαρτίζεται κυρίως απ'το να παριστάνει την τραγουδίστρια σε μπάντα ονόματι Hole, που είναι ταιριαστό γιατί η μουσική τους ανοίγει τρύπες στον εγκέφαλό σου μόλις την ακούσεις, να φουσκώνει την πρεζόφατσά της με κολλαγόνο και να μπαινοβγαίνει στην απεξάρτηση, αποδεικνύει ότι ο Κομπέης σημάδεψε λάθος κεφάλι με την καραμπίνα.
• Μπελαντόνα
  
  Επάγγελμα: Πουτσορουφήχτρα
  Οκ, απ'τη μία λες δε θα έπρεπε να παίζει ρόλο η φάτσα της πορνοστάρ γιατί στη μισή ταινία τη βλέπουμε...εχμ...από τη μέση και κάτω, και στην άλλη μισή τη βλέπουμε να σκουπίζει απ'τα μούτρα της τους μικρούς μελλοντικούς δικηγόρους ή γιατρούς που δεν πήραν ποτέ την ευκαιρία που τους άξιζε. Αλλά στ'αλήθεια τώρα, έχουμε μπροστά μας ένα ολόκληρο ίντερνετ τίγκα στην τσόντα και επιλέγουμε συνειδητά να την παίζουμε με αυτή τη σάπια; Μπορώ να βρω πιο ωραίες γκόμενες ακόμα και στη μηχανολογία. Άβυζη είναι, ψιλοάκωλη είναι, ωραία μούτρα δεν έχει, σε μια φάση γυρνούσε και με ξυρισμένο κεφάλι σαν τη Σινέντ Ο'Κόνορ...και το κενό στα δόντια σαν να γάμησε ο Πέτρος Φιλιππίδης την κόρη του Μικ Τζάγκερ. Μάθετε μπαλίτσα από τον άρχοντα ρε. Tori Black και ω Παοκάρα έχω τρέλα μες στο μυαλό λέμετε.
• Ντι Σνάιντερ:
  
  Επάγγελμα: Τραβεστί χεβιμεταλάς
  Και κλείνουμε όπως ακριβώς αρχίσαμε: με μικρούς θεούληδες του Μέταλ (ο μεγάλος θεός του Μέταλ είναι φυσικά ένας και λέγεται Χάλφορντας). Πολλοί έχουν παρεξηγήσει τους Τουίστε Σίστε και δεν τους συμπεριλαμβάνουν στα ηθικά στοιχεία του Μέταλ, κυρίως γιατί στις ένδοξες μέρες της δεκαετίας του ογδόντα ο Ντι Σνάιντερ βαφότανε και ντυνότανε για να πάει να κάνει πεζοδρόμιο και να χρεώνει δέκα δραχμές την πίπα στους ναύτηδοι του Έκτου Στόλου-Γαύροι-πουστράκια-Αμερικανάκια. Μετά ξεβάφτηκε και αποκαλύφθηκε ότι ήταν ακόμα χειρότερος κάτω από τις τρεις στρώσεις σοβά. Αλλά δεν τον θέλουμε ούτε για να μας γαμήσει ούτε για να διαφημίσει σώβρακα Κάλβιν Κλάιν Μάιν. Τον θέλουμε γιατί we wanna rock και we're not gonna take it anymore από τα beauty standards της φαλλοκρατικής κενωνίας...σόρι, παρασύρθηκα.

Φιλικές συμμετοχές: Λιάνα Κανέλλη και Ριάνα.

.

.

.

...YES I JUST FUCKIN' DID!

Είμαι και ο κρότος.

Αυτά, και να προσέχετε μην πρωταγωνιστήσετε σε ταινία του Ταραντίνο με τον Τσάρλι Σιν και τη Νατάσα απ'το "Εμείς κι Εμείς" και το σάουντρακ παίζει απ'τους Αξέπτ.

Yngwie Malmsteen's Rising Cock

Θέλω να σας θέσω ένα πολύ σοβαρό ερώτημα και να μου απαντήσετε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα σαν να εξαρτάται η ζωή της γιαγιάς σας από αυτό.
-Η γιαγιά μου έχει πεθάνει.
Σαν να εξαρτάται η ζωή της άλλης γιαγιάς σας από αυτό.
-Κι η άλλη γιαγιά μου έχει πεθάνει.
...σαν να εξαρτάται η ακεραιότητα του τάφου της γιαγιάς σας.
-Την αποτεφρώσαμε.
Γαμώ τη Μπαναγία σας.
-Θα θέσεις το πολύ σοβαρό ερώτημα ή θα συνεχίσεις να βλασφημείς;
Θα το θέσω.
Τι είδους ανωμαλία είναι αυτή που εξωθεί κάποιον, χωρίς να του έχουν αγοράσει οι κολλητοί του τα εισιτήρια εν είδει φάρσας, να πάει να σκάσει τα ωραία του λεφτουδάκια για να ακούσει λάιβ τον Ίνγκβι Μάλμστην;

-...προφανώς είσαι μνημονιακός γερμανοτσολιάς ή πουλάς το κορμί σου ή κάτι τέτοιο κι έχεις λύσει όλα σου τα βιοποριστικά προβλήματα, αλλά ακόμα κι έτσι, Αυγουστιάτικα, ο σημαντικότερος προβληματισμός σου είναι ένας Σουηδός γκιθαρίστας που τον έχει ξεχάσει μέχρι κι ο Άγιος Πέτρος;
Αυτό ακριβώς. Αυγουστιάτικα. Η επιλογή ήταν ανάμεσα σε αυτό και στο να κάτσω να διαβάσω το ένα και μόνο ένα μάθημα που χρωστάω γιατί α) είμαι φύτουλας και β) βρίσκω μια σαδιστική ευχαρίστηση στο να επεκτείνω το ξύσιμό μου και το Σεπτέμβριο όσο οι υπόλοιποι πληβείοι ρουφάνε πούτσες καθηγητών για ένα πεντάρι.
-Ε, κάτσε διάβασε τότε.
Νοτ γκόνα χάπεν.
-Δηλαδή στ'αλήθεια δεν έχεις πιο σοβαρό ερώτημα να θέσεις;
Να πω την αλήθεια, έχω. Από πού κι ως πού το Καζακστάν συμμετέχει στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις ποδοσφαίρου;
-...και τι έλεγες για τον Μάλμστην;
Επιτέλους συμμορφωθήκατε.
Φυσικά ο προβληματισμός δεν αφορά μόνο τον Μάλμστην. Αφορά κι άλλους uber-pretentious μπουσταράδες του νεοκλασικού μέταλ, αποκαλούμενου έτσι γιατί πρωτοπαίχτηκε στις γραφικές μονοκατοικίες της Αρεοπαγίτου. Κάτι τύπους με ονόματα όπως Michael Angelo Batio.
Κάποιες φορές υπάρχει ένας πολύ ισχυρός συσχετισμός στο όνομα κάποιου. Ας πούμε, όταν ακούω ότι μια τύπισσα λέγεται Βαρβάρα, είναι προφανές ότι η τύπισσα είναι μαυροτσούκαλη, χαμηλοκώλα κι έχει μύτη-ποντιακό μπουγατσομάχαιρο.
Κι αν ένας τύπος λέγεται fuckin' Μιχαήλ Άγγελος χωρίς να είναι Χελωνονιντζάκι, τότε είναι σίγουρο ότι θα στο παίξει πιο της Αναγεννήσεως κι από το δρόμο που ξεκινάει απ'τα γραφεία των Χρυσών Αυγών και καταλήγει στον Ν.Σ.Σ. (google map it).
Απλά ο Μάλμστην έγινε το poster boy όλων αυτών των στερημένων, γιατί ήτανε μορφονιός και φορούσε το ξεκούμπωτο πουκάμισο με την τρούχα κάγκελο από μέσα σαν να ήταν ο Μποντζόβενος.
Κι επίσης στην παγκόσμια κλίμακα μουσικής αλαζονείας είναι σίγουρα κάπου στην πρώτη δεκάδα, αν και όχι στις δύο πρώτες θέσεις γιατί αυτές είναι καπαρωμένες σε ισοβαθμία για το υπόλοιπο της αιωνιότητας από τον Μπόνο και τον Λαρς Ούλριχ.
Αλλά μάλλον θα είναι τρίτος, γιατί ακούστε εδώ τον Σουηδικό ντολμά να προσπαθεί να επισκιάσει τον Ρόνι Φάκιν Τζέιμς Φάκιν Ντίο. Φάκιν.

Συμβουλή προς κάθε κιθαρίστα που θα θελήσει μελλοντικά να παίξει μαζί με τον Ντίο: όταν τραγουδάει ο Ντίο, εσύ βάζεις το πουλί σου μέσα στο παντελόνι και το βουλώνεις.
-Έχεις υπόψη σου ότι ο Ντίο έχει πεθάνει, έτσι;
ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΟ ΘΥΜΙΖΕΤΕ;
Εν πάση περιφτώσει, το θέμα μας εδώ δεν είναι ο Ντίο κι η λυπηρή έλλειψή του από το μεταλλικό στερέωμα, αλλά ο Μάλμστην. Και πιο συγκεκριμένα το γιατί θα πάει κανείς να ακούσει τον Μάλμστην λάιβ.
Ο σκοπός είναι να διαπιστώσουμε ότι παίζει κιθάρα με την ίδια ταχύτητα που ο μέσος άνθρωπος ανεβάζει τα βρακιά του και κλείνει τις εικοσιοχτώ καρτέλες Γερμανικής ποδολαγνικής τσόντας με το που ακούσει τη μάνα του να πλησιάζει; Σοβαρή διαπίστωση. Ελάτε εδώ να σας διαπιστώσω ότι ο Σόιμπλε είναι ανάπηρος.
Η αλήθεια είναι ότι ο Μάλμστην ανακάλυψε ότι είχε τα ταχύτερα δάχτυλα του κόσμου από τότε που ήταν μικρό και χαζό παιδάκι. Αφού χρησιμοποίησε το ταλέντο του αυτό για να τερματίσει το Contra χωρίς να πατήσει Πάνω-Πάνω-Κάτω-Κάτω-Αριστερά-Δεξιά-Αριστερά-Δεξιά-Βήτα-Άλφα, να αντιγράψει σημειώσεις πέντε χρόνων μηχανολογίας σε ένα απόγευμα και να καταστρέψει εφτά φούρνους μικροκυμάτων από τη βιασύνη του να ξεπαγώσει κεφτεδάκια Ικέα, σκέφτηκε "πώς θα χρησιμοποιήσω τα εξωφρενικά γρήγορα δάχτυλά μου για να βγάλω γκόμενα;".
Αυτή ήταν μια απολύτως φυσιολογική σκέψη που έκανε μετά την καταστροφική κατάληξη της μίας και μοναδικής φοράς που επιχείρησε να τραβήξει μαλακία, οπότε και αναγκάστηκε να παραμείνει ξαπλωμένος μπρούμυτα στο σουηδικό χιόνι για τις επόμενες δύο εβδομάδες.
Κι όπως έχω ξαναπεί, δεν υπάρχει μεγαλύτερος μουνομαγνήτης από την ηλεχτρική κιθάρα.
Φυσικά, νέα προβλήματα ανέκυψαν όταν ο Μάλμστην αποφάσισε να αρχίσει την κιθάρα, για παράδειγμα το ότι δεν υπήρχε κάποιο μουσικό είδος αρκετά γρήγορο για τα υπερφυσικά δάχτυλά του. Τι θα έπαιζε, Πινκ Φλόιντ και Φλίτγουντ Μακ; Plitch bease. Τέτοιες παπαρίτσες τις έπαιζε και με τα πόδια.
Οι μόνοι που έπαιζαν τότε πιο γρήγορα από 70 bpm ήταν οι πανκάδες, που βαρούσαν τα ίδια δύο ακόρντα μέχρι να ανοίξουν τρύπα στο χωροχρονικό συνεχές, κι ο προστάτης άγιος του ΚΠΣΑ Έντι Βαν Χέιλεν, που ως γνωστόν το Eruption είναι η μελωδία που αντήχησε από τα ουράνια όταν ο Αρθούρος ξεκάρφωσε από το βράχο το Καυλί του Εξκάλιμπερ.
Αυτό που έκανε λοιπόν ο Μάλμστην, επειδή όπως είπαμε κατέχει βραβείο αλαζονείας από την Έκθεση Θεσσαλονίκης, ήταν να εφεύρει εντελώς καινούριο είδος μέταλ. Και το έκανε αυτό παίρνοντας την κλασική μουσική και ταΐζοντάς την στεροειδή για άλογο ιπποδρόμου (που μετέπειτα θα κατέληγε κεφτεδάκι Ικέα).
Κοιτάχτε για παράδειγμα τον τίτλο του πρώτου βίντεο που παρέθεσα: Trilogy Suite op. 5. Ο δικός σου την έχει δει τόσο Μότσαρτ που θα έπρεπε να έχει πεθάνει στα 35 του από σύφιλη και να τον κάνει τραγούδι ο συμπαθής Αυστριακός τραγουδιστής των 80's Falco.
Αποτέλεσμα της αλαζονείας του αυτής είναι και το ότι ποτέ δε βάζει στίχους στις δικές του συνθέσεις. Τι, είσαι με τα καλά σου; Να επικεντρωθεί κανένας άνθρωπος σε βαρετές κι ανούσιες λέξεις και να του ξεφύγει έστω και μισό από τα 37 αρπέτζια που βαράω ανά δευτερόλεπτο; Δεν υπάρχει περίφτωση!
Οι μόνες εξαιρέσεις είναι όταν παίρνει τραγούδια άλλων καλλιτεχνών και τα ταΐζει στεροειδή, όπως έκανε, για κάποιον μυστήριο λόγο που πιθανότατα θα έχει να κάνει με σκοτεινές σεξουαλικές "εξυπηρετήσεις" στα δύο θηλυκά μέλη των ΑΒΒΑ, με τούτο εδώ:

Επομένως οι δύο επιλογές που έχει ο μέταλχεντ όταν παρακολουθεί λάιβ του Μάλμστην είναι είτε να παρακολουθεί στη μούγκα έναν τύπο με ξεκούμπωτο πουκάμισο να κάνει γλυκό έρωτα στην κιθάρα του (το μόνο θηλυκό που τον αγάπησε πραγματικά), ή να τραγουδάει στίχους που γράφτηκαν από την πέμπτη πιο γκέι μπάντα όλων των εποχών, μετά τους Right Said Fred, τους Frankie Goes to Hollywood, τους Village People και τους U2.
Γιες άι φάκιν σεντ ιτ. Οι U2 είναι πιο γκέι κι από τη μπάντα που τραγούδησε το YMCA.
Το άλλο πρόβλημα με τη μουσική του Μάλμστην είναι ότι, ακριβώς επειδή τα δάχτυλά του δεν μπορούν να κάτσουν ακίνητα για πάνω από χρονικό διάστημα κωλοτούμπας Συριζαίου, αντιμετωπίζει την ιδέα να παίξει την ίδια νότα παραπάνω από τέσσερις φορές στη σειρά με την ίδια βδελυγμία που αντιμετωπίζει κουτσουλιά στο καλό του ξεκούμπωτο πουκάμισο.
Τι εννοείς ότι αυτό το κάνουν όλοι οι υπόλοιποι κιθαρίστες του σύμπαντος και λέγεται riff; Να πα να γαμηθείς κι εσύ κι οι αιρετικές ιδέες σου, αντίχριστε! Θα σηκωθεί ο Τζεφ Χάνεμαν από τον τάφο και θα μας ανασκολοπίσει ενόσω θα πέφτει βροχή από αίμα.
Έτσι ο Μάλμστην δε σταματάει να βαράει αρπέτζια, αρπέτζια και κόντρα αρπέτζια, για δύο, τέσσερα, δεκατέσσερα συνεχόμενα λεπτά τη φορά, και λες εσύ από κάτω, "ο πούστης, δε θα σταματήσει να κάνει ένα τσιγάρο, να μυτάρει μια γραμμή, να φάει ένα Κιτ-Κατ βρε αδερφέ!".
Και δε σταματάει ο πούστης. Ντούρασελ. Μαρτυρίες λένε ότι μετά από κάθε λάιβ βαράει ένεση νοβοκαΐνης σε κάθε δάχτυλο ένα-ένα ξεχωριστά γιατί αλλιώς θα παραλύσουνε απ'την υπερπροσπάθεια κι αν παραλύσουνε και δεν μπορεί να παίξει κιθάρα θα τα βροντήξει όλα κάτω και θα πάει να γίνει μέλος του ISIS.
-Ναι, αλλά αν μη τι άλλο κατέχει την τεχνική!
Χμ...στάνταρ; Κατέχει την τεχνική ή απλά ανεβοκατεβάζει γρήγορα τα δάχτυλά του; Βλέπετε, είναι η τέλεια απάτη. Όποιος πει ότι μπορεί να ξεχωρίσει νότες που παίζονται σε ταχύτητα περιστροφής δραπανοκατσάβιδου (η μεγάλη λέξη της ημέρας, μια ευγενική χορηγία της Donaudampfschiffahrtsgesellschaft) είναι πιο ψεύτης κι από άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι δεν του αρέσει η σοκολάτα.
Κι άντε πες, όταν τα ηχογραφεί στο στούντιο, τα περνάει εκατό φορές, άμα ξεφύγει και μισό αρπέτζιο το διορθώνουνε μετά στο κομπιούτερ και σου 'κανε ένα μαλλί κομπλέ. Αλλά όταν παίζει λάιβ; Στα-πα-πά-ρια-του. Κάτι η ποιότητα του ήχου που χάνεται στα διακόσια ντεσιμπέλ, κάτι κι οι μπύρες που θα έχουν πιει τα μεταλλικά πλήθη από κάτω, υπάρχει περίφτωση να καταλάβει κανείς ότι στο 2:33 δευτερόλεπτο έπαιξε ρε-λα-ρε αντί για ρε-λα-ντο δίεση;
Επομένως παίζει στα ίσια ο Μάλμστην απλά να κρατσανάει τα τάστα της κιθάρας και να παίζει στα λάιβ ό,τι του κατέβει στην κούτρα.
Ε ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ! Να μας κοροϊδεύουν οι πολιτικοί, να μας κοροϊδεύουν τα ΜΜΕ, να μας κοροϊδεύουν οι γκόμενες, να μας κοροϊδεύει η κοινωνία, να μας κοροϊδεύει κι ο Μάλμστην που έγινε πενήντα χρονών μαλάκας και δεν έμαθε να κουμπώνει ένα πουκάμισο; ΑΝΑΞΕΠΤΑΜΠΟΛ!
Από εδώ και στο εξής θα ακούω μόνο Πάολα.
Αυτά, και να προσέχετε μην αναθέσετε στον Μάλμστην να σας πληχτρολογήσει εργασία για τη σχολή και μετά κλαίτε τα δυόμιση χιλιάρικα που σκάσατε για το Macbook, κωλοχίπστερ αμερικανάκια.

Κάτω απ'το πουκάμισό μου η καρδιά μου σβήνει

Ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο κακό που έχει προξενήσει στην Ελλάδα και στον πλανήτη Γη γενικότερα ο Γιάνης Μπαρουφάκης;
Αφήστε κάτω τις τσουγκράνες, δε θα αρχίσω πάλι τα πολιτικά.
Μιλάω για τα πουκάμισά του.

Ο ανώνυμος ιντερνετικός αστειάτορας δήλωσε ότι ο Μπαρουφάκης έχει στη ντουλάπα του ένα πουκάμισο τόσο ισχυρό που αν το φορέσει θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός.
Και κρίνοντας από τα υπόλοιπα δείγματα που μας έχει δείξει...

...νιώθω ήδη τα ομόλογά μου και τις μετοχές μου σε οφσόρ εταιρείες να απειλούνται.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Αν τα φορούσε μόνος του, θα λέγαμε "με γεια του, με χαρά του".
Είδατε εσείς καμιά γκόμενα να φοράει τα...ας πούμε ενδιαφέροντα συνολάκια της Lady Gaga; Είμαι σίγουρος πως όχι, κυρίως γιατί η ίδια η Lady Gaga έχει δύο χρόνια να εμφανιστεί στο προσκήνιο, και με το ρυθμό που μας βομβαρδίζει η show biz με σταρλετίτσες και σταρλετίτσους, δύο χρόνια απουσίας σε καθιστούν εξίσου επίκαιρο με τους Duran Duran.

Το οποίο φυσικά είναι ένα τεράστιο ψέμα. Οι Duran Duran είναι διαχρονική αξία.
Αυτό που δεν είναι διαχρονική αξία είναι τα πουκάμισα του Γιάνη με το ένα νι, τα οποία είναι λες και τα βούτηξε από ένα χαρτόκουτο που βρήκε στα σκουπίδια έξω απ'το στούντιο που γυρίστηκαν οι μεγάλες επιτυχίες "Φέρτε Ούζα Να Κάνουμε...Καρπούζα" και "Τρίο στο Ψυγείο" που πούλησαν ίσαμε και τριακόσιες κόπιες (κι οι δυο μαζί) στα βιντεοκλάμπ το 1986.
Και το πρόβλημα, επιστρέφοντας στην πρόταση που θυμήθηκα να αρχίσω αλλά ξέχασα να κλείσω γιατί νιώθω ότι το πουκάμισο του Μπαρουφάκη με υπνώτισε (ΔΡΑΧΜΗ ΔΡΑΧΜΗ ΔΡΑΧΜΗ ΔΡΑΧΜΗ ΔΡΑΧΜΗ ΔΡΑΧΜΗ ΔΡΑΧΜΗ ΔΡΑΧΜΗ), είναι ότι οι εταιρείες άρχισαν να προσπαθούν να τα πουλήσουν στον απλό καθημερινό κάγκουρα.
Τα τελευταία χρόνια, το κυρίαρχο σχέδιο στα ανδρικά πουκάμισα, σε καταστήματα ρούχων "σουπερμάρκετ" του τύπου H&M, Bershka, Pull And Bear και τέτοια που βασικά ψωνίζεις μόνο γιατί είναι η πιο φθηνή επιλογή πριν παραιτηθείς εντελώς από την αξιοπρέπειά σου και αρχίζεις να ψωνίζεις απροκάλυπτα απ'την λαϊκή...
...το κυρίαρχο σχέδιο λοιπόν (κάποια στιγμή πρέπει να μάθω να κλείνω τις παρενθέσεις που ανοίγω) ήταν το καρό τύπου "τραπεζομάντιλο του πικνίκ" που παλιά το φορούσαν μόνο όσοι κόβανε, με τσεκούρι για έξτρα βαρβατίλα, πενηντάμετρα πεύκα στα χιονισμένα βουνά της Μοντάνα, με μόνη συντροφιά ένα κασετοφωνάκι που έπαιζε Lynyrd Skynyrd.

Εδώ θα σας εξομολογηθώ ότι μ'αρέσει να φοράω πουκάμισα-τραπεζομάντιλα. Χωρίς να έχω κόψει δέντρο στη ζωή μου. Έχω πιάσει στα χέρια μου λιγότερα τσεκούρια απ'τον Βορίδη. Σας δίνω δύο λεπτά για να με αποκαλέσετε τρισελεεινό χίπστερ που ακούει μόνο Mumford And Sons και συχνάζει σε τεϊοποτεία χωρίς να ντρέπεται, και συνεχίζουμε.
Αλλά όπως φαίνεται, ο κόσμος βαρέθηκε τα τραπεζομάντιλα. My oh my, ο κόσμος βαρέθηκε τα τραπεζομάντιλα. Κι ο trendsetter που τον ενέπνευσε να βαρεθεί τα τραπεζομάντιλα και να φορέσει κάτι νέο και τολμηρό έπρεπε, απ'όλους τους εφτά δισεκατομμύρια ανθρώπους της γης, να είναι ο Μπαρουφάκης.
Ας δούμε μερικά δείγματα-και να θυμάστε ότι, όσο κι αν σας μοιάζουν για γκόμενες τα μοντέλα, όλες οι φωτογραφίες είναι παρμένες από τα "ανδρικά" τμήματα των καταστημάτων.

Κατάστημα: Pull And Bear
Μοιάζει σαν: Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, καραβάκια στο Αιγαίο (που έχει μολυνθεί από καταστροφική διαρροή σε εργοστάσιο τσιχλοφουσκών;) δεν τα βλέπετε καλέ.

Κατάστημα: Pull And Bear

Μοιάζει σαν: Μια όμορφη παραλία της Χαβάης, αφότου ένας τυφώνας γκρέμισε τους φοίνικες και μετά ένα αναμμένο τσιγάρο ενός ασυνείδητου καρβούνιασε τα πάντα.

Κατάστημα: Pull And Bear

Μοιάζει σαν: Το πάτωμα του κλουβιού με τις στρουθοκαμήλους στο ζωολογικό κήπο, αμέσως μετά την τρομοκρατική επίθεση της Αλ Κάιντα.

Κατάστημα: Pull And Bear

Μοιάζει σαν: Αυτό που βλέπεις στην οθόνη σου όταν μόλις έχει αρχίσει να καίγεται η κάρτα γραφικών του Ατάρι 2600. Ή θα μπορούσε να είναι ένας μπαζόκαδος γεμάτος σπασμένο γυαλί που αντανακλά στο ηλιοβασίλεμα. Αλλά βασικά είναι αυτό που βλέπει ο Μικ Τζάγκερ μόλις σουτάρει ένεση συμπυκνωμένου LSD απευθείας στο μάτι.

Το κατάστημα πάντως το κατηγοριοποιεί σαν flower printed, κι εγώ προσωπικά θα ένιωθα πιο ανδροπρεπής φορώντας σερβιέτα με φτερά παρά κάτι που αποκαλείται flower printed.

Κατάστημα: Bershka
Μοιάζει σαν: Το τελευταίο πράγμα που βλέπεις μπροστά σου πριν σε κατασπαράξει μια ορδή από σαρκοφάγα παγώνια.

Κατάστημα: Η&Μ
Μοιάζει σαν: Την παλιά τελεόραση που ζύγιζε τριακόσια κιλά, είχε ξύλινο κουτί και έπιανε μόνο ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ, όταν μόλις έχει πέσει κεραυνός στην κεραία του Υμηττού.

Κατάστημα: Η&Μ
Μοιάζει σαν: Την παλέτα του Μπομπ Ρος, αν αντί για χαρούμενα μικρά δεντράκια ζωγράφιζε τον ψυχισμό του Καρυωτάκη.

Κατάστημα: Η&Μ
Μοιάζει σαν: Το υγρό όνειρο του Χόμερ Σίμπσον.

Κατάστημα: Η&Μ

Μοιάζει σαν: Κάποιος να έβαλε στοίχημα ότι μπορεί να χωρέσει σε ένα και μόνο ρούχο όλες τις στάμπες που ξέμειναν από τα υπόλοιπα μπλουζάκια.

Κατάστημα: Zara
Μοιάζει σαν: Κάποιος να είδε ότι η σοκολάτα αρέσει στον κόσμο, το περιτύλιγμα με τις φούσκες αρέσει στον κόσμο, άρα θα φτιάξει σοκολατένιο bubble wrap και δε θα είναι καθόλου αποτυχία.

Κατάστημα: Zara

Μοιάζει σαν:...ΕΝΑ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΚΟΜΠΟΙ, κυρίες και κύριοι! Τηλεφωνήστε τώρα στη γκαλερί Μοιραράκη για να πάρετε αυτό το κομψοτέχνημα στην προνομιακή τιμή των 300 ευρώ μόνο!

Κατάστημα: Zara

Μοιάζει σαν: Αποικία από αμοιβάδες κάτω απ'το μικροσκόπιο. Ή τα εγκεφαλικά κύτταρα του Μπαρουφάκη κάτω απ'το μικροσκόπιο, σε πραγματικό αριθμό.

Κατάστημα: Zara

Μοιάζει σαν: Ένα και δύο πηδάω τα κύματα, μα αυτά τα κύματα σταματημό δεν έχουν.

Κατάστημα: Tommy Hilfiger
Μοιάζει σαν: Τη μητρική πλακέτα του ηλεκτρονικού εγκέφαλου από το USS Enterpri...για μισό λεπτό, αυτό το πράγμα είναι Tommy Hilfiger και κοστίζει εκατό ευρώ. Άρα μοιάζει σαν γαμώ τη Μπαναγία του.

Αυτά, και να προσέχετε μη δικαιώσετε τον Μπαρουφάκη...βασικά σε οτιδήποτε, αλλά τρεις φορές περισσότερο στις ενδυματολογικές του επιλογές.

Ταραντίνο: The Official Drinking Game

Απ'όλους τους σκηνοθέτες που γυρίζουν κάθε φορά την ίδια ταινία, με άλλο τίτλο και ελαφρώς διαφορετικά σκηνικά, κανείς δεν έχει καταφέρει να συνεχίσει το κόλπο με μεγαλύτερη επιτυχία απ'τον Κουέντιν Ταραντίνο.
Θες ότι έχει κάνει συμφωνία με τον διάολα; Θες ότι η συνταγή που έχει επιλέξει να χρησιμοποιεί και να βελτιώνει σε κάθε μία απ'τις ταινίες του είναι πιασιάρικη; Μήπως απλά κάνει όντως καλές ταινίες, αλλά είμαστε προκατειλημμένοι εναντίον του γιατί μας τη δίνει η αυταρέσκεια στη φάτσα του; Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι σαν κοινωνία δεν μπορούμε να αντισταθούμε στις ταινίες του τυπά.
Κι ούτε κι εγώ θα το πω. Γουστάρω. Αλλά πρέπει να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σύκα. Ο Ταραντίνο είναι συνταγή. Αν επιχειρούσε να σκηνοθετήσει ταινία που δεν έχει όλα αυτά που μάθαμε να λατρεύουμε να μισούμε πάνω του, θα πήγαινε τόσο καλά όσο το Die Hard με πρωταγωνιστή τον Adam Sandler, ή το Creeping Death τραγουδισμένο από τη Σακίρα.

Και ξέρετε πώς θα αξιοποιήσουμε καλύτερα τη συνταγή; Πολύ σωστά. Για να γίνουμε κουνουπίδι στα ξύδια! Οι κανόνες είναι, όπως και με την Πενταήμερη, την Εξεταστική και το Λεωφορείο, οι εξής πολύ απλοί: προμηθευόμαστε ικανή ποσότητα από φτηνιάρικο αλκοόλ των 10 ευρώ το μπουκάλι απ'τα Λιντλ, παίρνουμε τα σφηνοπότηρα ανά χείρας, βάζουμε το Ταραντίνειο έπος να παίζει και κατεβάζουμε σφηνάκι κάθε φορά που:

• Πρωταγωνιστεί η Ούμα Θέρμαν.
• Πρωταγωνιστεί ο Μάικλ Μάντσεν.
• Πρωταγωνιστεί ο Τιμ Ροθ.
• Πρωταγωνιστεί ο Σάμιουελ Λ. Muthafuckin' Τζάκσον.
• Η ιστορία εκτυλίσσεται σε σειρά "ξεκινάμε απ'την Τρίτη, συνεχίζουμε στην Πέμπτη, γυρνάμε πίσω στη Δευτέρα, κάνουμε ένα flashback πριν από δεκαπέντε χρόνια, ξαναγυρνάμε στην Τρίτη, καταλήγουμε στην Παρασκευή και το τι έγινε την Τετάρτη το αφήνουμε στη φαντασία του θεατή".
• Ξεκινάει μια συζήτηση για ένα άκυρο θέμα όπως το τι ψώνισαν οι χαρακτήρες απ'το σούπερ μάρκετ χθες ή τα κρυφά μηνύματα που περιέχονται στο U Can't Touch This του MC Hammer, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πλοκή και απλά τρώει δέκα λεπτά χρόνο απ'την ταινία.
• Εξαιτίας αυτού η ταινία καταλήγει να κρατάει δυόμιση ώρες.
• Οι πρωταγωνιστές εμφανίζονται να έχουν υπερβολικά υψηλές γνώσεις για ανούσιες pop culture λεπτομέρειες, αν κρίνει κανείς απ'το ότι είναι συνήθως πληρωμένοι δολοφόνοι ή κάτι τέτοιο κι άρα έχουν πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους.
• Κάποιος σημαδεύει τους πρωταγωνιστές από δύο μέτρα και αστοχεί.
• Κάποιος πεθαίνει χωρίς προφανή λόγο.
• Κάποιος πεθαίνει με προφανή λόγο.
• Κάποιος πεθαίνει εντελώς στην τύχη.
• Κάποιος πεθαίνει γενικότερα.
• Ξεκινάει να παίζει ένα τραγούδι που βγήκε 30 χρόνια πριν την εποχή που εκτυλίσσεται η ταινία.
  
• Κάποιος ανοίγει μια πόρτα και τρώει σφαίρα στο αμέσως επόμενο δέκατο του δευτερολέπτου.
• Ένας απ'τους ήρωες κάνει διάλειμμα για να φουμάρει ένα απολαυστικό τσιγάρο Red Apple, σε ένα κίτρινο πακέτο με ένα σκουλήκι που καπνίζει.
• Κάποιος προδίδει το αφεντικό του, κι ως αποτέλεσμα το αφεντικό τον κυνηγάει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας για να τον σκοτώσει.
• Κάποιος κυνηγάει τον εχθρό του σε όλη τη διάρκεια της ταινίας για να τον σκοτώσει, και τελικά στο τέλος συμφιλιώνονται, λες και βλέπουμε ταινία της fuckin' Disney.
• Κάποιος απ'τους ήρωες δηλώνει ότι θέλει να αφήσει στην άκρη τη βιαιότητα της ζωής του και να ζήσει ήσυχα και έντιμα...
• ...αλλά την αμέσως επόμενη στιγμή γίνεται κάτι και η ιστορία καταλήγει στο "θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει".
• Σε κάποιον δευτεροτριτοτέταρτο ρόλο εμφανίζεται η εκνευριστική, αυτάρεσκη, στραβωμένη και κοπανημένη με λοστό σκατόφατσα του Κουέντιν Ταραντίνο.
• Η κάμερα ζουμάρει στις πατούσες κάποιας γκόμενας.
• Η κάμερα ζουμάρει ιδιαίτερα στις αποκρουστικές νούμερο 44 πατουσάρες της Ούμα Θέρμαν.
• Οι μπάτσοι χρησιμεύουν μόνο σαν προπόνηση στο ξύλο για τους ήρωες.
• Κάποιος ακρωτηριάζεται και το αίμα εκτοξεύεται απ'το κομμένο του άκρο σαν πυροσβεστική μάνικα.
• Ένας βλαχοαμερικάνος redneck αποπειράται να βιάσει κάποιαν/κάποιον απ'τους πρωταγωνιστές.
• Καταλήγει να πεθαίνει με αργό και βασανιστικό τρόπο.
• Κάποιος υπόκειται σε φριχτά βασανιστήρια απαγορευμένα απ'τη συνθήκη της Γενεύης για κάποιον ασήμαντο λόγο του τύπου "δεν είπε καλημέρα στον πρωταγωνιστή" ή "έφτυσε την τσίχλα του στο πάτωμα" ή ακόμα και χωρίς να υπάρχει καν προφανής λόγος. Like, who needs that shit?
• Ένα χαρούμενο τραγούδι παίζει από πίσω καθώς κάποιος υπόκειται στα προαναφερθέντα φριχτά βασανιστήρια.
  
• Κάποιος αρχίζει να απαγγέλλει κάτι βαρύγδουπο όπως εδάφια της Βίβλου ή ποιήματα ή κάτι τέτοιο πριν φυτέψει μια σφαίρα σε καποιανού το κεφάλι.
• Κάποιος επιλέγει να επιτεθεί στον αντίπαλό του με κατάνα, παρ'όλο που έχει την επιλογή από κυριολεκτικά εκατοντάδες πιο αποτελεσματικά όπλα.
• Κάποιος που είναι εντελώς κι απροκάλυπτα κάθαρμα και ρεμάλι και απόβρασμα της κοινωνίας θα επικαλεστεί την ηθική σε κάποια στιγμή της ταινίας σε φάση "εντάξει, δεν είμαι τόσο μουνόπανο".
• Κάποιος θα μας παρουσιαστεί στην ιστορία ως αυτός που είναι σωστός κι έχει το δίκιο με το μέρος του, παρ'όλο που βασικά είναι κι αυτός απόβρασμα της κοινωνίας.
• Κάποιος ήρωας που θα έπρεπε κυριολεκτικά να έχει πεθάνει εκατό φορές με αυτά που του κάνανε επιστρέφει απ'τον άλλο κόσμο και σώζει την κατάσταση.
• Γίνεται κάποια αναφορά σε κάποια άλλη, πιθανότατα καλύτερη ταινία.
• Ξεκινάει να παίζει ένα τραγούδι από κάποια άλλη, πιθανότατα καλύτερη ταινία.
• Παίζει η κλασική Ταραντίνεια λήψη που η κάμερα είναι μέσα στο πορτμπαγκάζ κι οι πρωταγωνιστές στέκονται και την κοιτάνε από πάνω.
• Κάποιος/κάποιοι απ'τους πρωταγωνιστές εμφανίζονται να τρώνε αυγά και μπέικον σε ένα 50's diner με την κλασική χοντρή σερβιτόρα και το τζουκμπόξ στο βάθος.
• Κάποιος κάθεται και φιλοσοφεί για το τι είναι η ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του, πάνω από τα δέκα άτομα που έχει μόλις ξεπαστρέψει.
• Κάποιος επαναλαμβάνει την ερώτηση που μόλις έκανε πιο δυνατά για έμφαση, κάτι που δείχνει τις σαφείς επιρροές του Δαλιανίδη στο έργο του Ταραντίνο.
• Κάποιος ξεκινάει την ταινία φορώντας άσπρο πουκάμισο. Στο τέλος της ταινίας αυτό έχει γίνει κόκκινο.
• Κάποιο αυτοκίνητο ξεκινάει την ταινία με άσπρη εσωτερική ταπετσαρία. Μαντέψτε τι χρώμα έχει γίνει στο τέλος.
• Κάποιος καταλήγει στην ταινία με λιγότερα δόντια, χέρια, πόδια ή μάτια απ'όσα ξεκίνησε.
• Κάποιος κλέβει καποιανού το όχημα για να φύγει, ακόμα και GTA-style, σπάζοντας το παράθυρο και πετώντας τον οδηγό έξω.
• Οι πρωταγωνιστές κυκλοφορούν μέρα μεσημέρι στο δρόμο κουβαλώντας όπλα ή ακόμα και κατάνα και είναι πιο φυσιολογικό κι απ'το να βγάζεις βόλτα το σκύλο σου.

Υπάρχουν επιζήσαντες; Αλήθεια;...περίεργο. Πρέπει να το διορθώσουμε αυτό. 

Lightning round! Σφηνάκι κάθε φορά που:

• Κάποιος λέει fuck.
• Κάποιος λέει bitch.
• Κάποιος λέει muthafucka.
• Κάποιος λέει nigga.
• Διπλή δόση αν αυτός που το λέει είναι λευκός.

Νομίζω ότι τώρα έχουμε καθαρίσει.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πετύχει η Ούμα Θέρμαν (προφανώς ξυπόλητη) και σας σκοτώσει με κλωτσιά στη μούρη ενώ παίζει το Sittin' On The Dock Of The Bay.

Ναι, Είμαι Μισογύνης.

Κατά καιρούς βλέπω να κοινοποιούνται στην αρχική μου δημοσιεύσεις από τη σελίδα "Ναι, Είσαι Μισογύνης".
Όπως θα ψυλλιάζεστε, η σελίδα αυτή είναι από και για τις γυναίκες που πιστεύουν ότι αν μια χοντρή φωτογραφηθεί γυμνή προτάσσει δυναμική αντίσταση ενάντια στα στάνταρ ομορφιάς και στην ανδροκρατούμενη κοινωνία, ενώ αν μια αδύνατη φωτογραφηθεί γυμνή είναι έρμαιο των στάνταρ ομορφιάς και της ανδροκρατούμενης κοινωνίας.
Κι αν κρίνω από το ποστ που ακολουθεί, το οποίο είδα προχθές αλλά γράφω γι'αυτό σήμερα γιατί μόλις γύρισα απ'το second leg της Χαλκιδικής όπου και αποπλανούσα Σέρβες τουρίστριες, οι κοπέλες του ΝΕΜ έχουν κάποιες μάλλον ενδιαφέρουσες απόψεις για το τι συνιστά μισογυνισμό.

Χμ...ενδιαφέρον, τωόντι. Αλλά ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το σχόλιο που κάνει από κάτω η Τυχαία Αμαζόνα του Φέισμπουκ #145, όπου μας λέει:
"αυτός ο μαλάκας που έγραψε το απαράδεκτο caption μάνα έχει; 
αν έχει θα ήθελα πολύ να δω πώς θα αντιδρούσε αν κάποιος άλλος μαλάκας έκανε την εν λόγω εικόνα εις βάρος της μάνας του."
Και αφότου την ενημερώσουν στα σχόλια ότι είναι ο τάδε αστειάτορας του Τουίτερ που έχει και εννιά χιλιάδες φόλουερς ξέρω γω, η Τ.Α.τ.Φ. #145 επανέρχεται με το εξής:
"άλλοι 9000 ηλίθιοι λοιπόν. σ'ευχαριστώ που μου έστειλες το σύνδεσμο να τον κάνω block ώστε να μην έχω την ατυχία να πέσω πάνω στις μαλακίες που ανεβάζει."
Να κάτι στο οποίο παραδέχομαι τις φεμινίστριες του ίντερνετ. Στο ότι δεν κάνουν ποτέ ισοπεδωτικές γενικεύσεις!
Αλλά για μισό λεπτό. Ας πάμε πάλι πίσω στο πρώτο οργίλο στέιτμεντ της Τ.Α.τ.Φ. #145. Η κοπελιά εδώ...τι ακριβώς προσπαθεί να μας πει; Ότι ο τύπος που έφτιαξε το meme με την Δέσποινα Χαραλαμπίδου, βουλευτή Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ, και την καταπληκτική της συνταγή για κολοκυθοκεφτέδες, θα έπρεπε να νιώθει βαθύτατα προσβεβλημένος αν γράφανε το ίδιο για τη μάνα του.
Ε...γουάτ;
Από πότε είναι η έσχατη προσβολή για μια γυναίκα το να φτιάχνει κολοκυθοκεφτέδες;
Είναι ειλικρινής ερώτηση αυτή. Το έχετε ακούσει εσείς να λέγεται; Θέλω να πω, είναι διαδεδομένο και μόνο εγώ έχω ξεμείνει αποκομμένος από την κοινωνία; Δηλαδή υπάρχει καταγεγραμμένο και σε rap battle?
-Είσαι φέικ ρε! Είσαι ένα σκουπίδι! Δεν περνάς για γκάνγκστα ούτε στο Μενίδι!
-Α, ναι; Κι εσένα η μάνα σου φτιάχνει και γαμώ τους κολοκυθοκεφτέδες!
-Ω παλιόπουστα να σου γαμήσω!
Εγώ, πάλι, ίσως και να φταίει που ναι, είμαι μισογύνης, αλλά δεν βλέπω όχι μισογυνισμό, ούτε καν κακεντρέχεια στο συγκεκριμένο meme. Δε διακρίνω ούτε το ύφος του "τράβα στην κουζίνα σου", ούτε τίποτα τέτοιο.
Και όσο για το αν θα του άρεσε του τυπά να λένε τέτοια για τη μάνα του, εγώ σας λέω το άλλο: ότι πρώτος ο ίδιος είδε την ταύτιση με τη μάνα του. Πού είναι το κακό; Όλοι μας δεν έχουμε για μάνα μια κυρα-Δέσποινα; Που έχει κι αυτή μια καταπληκτική συνταγή για κολοκυθοκεφτέδες, μας κυνηγάει από πίσω με τη ζακέτα παρ'όλο που είμαστε είκοσι χρονών μαντράχαλοι και μας λέει να χαμηλώσουμε αυτά τα Μετάλικα που ακούμε γιατί παραπονιούνται οι γείτονες.

Πέραν βεβαίως του ότι δεν πρόκειται να λυπηθούμε κιόλας άτομο που παίρνει μισθό οχτώ χιλιάδες ευρώ το μήνα για να ασκεί συμπολιτευτική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση που συμπολιτεύεται με την αντιπολίτευση.
Είμαι σίγουρος ότι η προηγούμενη πρόταση βγάζει νόημα.
Βέβαια εδώ έχουμε ακούσει ότι αποτελεί θύμα σεξιστικών επιθέσεων, απ'όλους τους ανθρώπους που υπάρχουν στον κόσμο, αυτή.

Fun fact για τη Ζωάρα: Το 2006 ανέλαβε ως δικηγόρος που είναι την υπεράσπιση του "βιαστή με τις τυρόπιτες", του οποίου τα θύματα ήταν τουρίστριες από την Βόρεια Ευρώπη και μία απ'τον Καναδά.
Επειδή δεν έβλεπε ότι ο πελάτης της θα τη γλίτωνε, επί εννιά χρόνια ανέβαλε και καθυστερούσε τη δίκη γιατί ξέρω εγώ είχε να αναλάβει ένα τροχαίο στη Λάρισα, αναγκάζοντας έτσι τις κοπέλες που βιάστηκαν να ταλαιπωρούνται επιπλέον στα δικαστήρια για εννιά χρόνια, για να κυκλοφορεί ελεύθερος ο βιαστής.
Αυτό σας φαίνεται αρκετά σεξιστική συμπεριφορά, κορίτσια του ΝΕΜ, ή οι κολοκυθοκεφτέδες είναι πιο επικίνδυνοι για τη γυναικεία αξιοπρέπεια;
Αν δε θέλετε να απαντήσετε σε αυτή την ερώτηση, τουλάχιστον απαντήστε στην επόμενη. Επιτρέπεται να κάνουμε χιούμορ με τις γυναίκες, ή και γενικότερα, ή όχι;
Γιατί, βεβαίως, αν θέλετε να είστε συνεπείς στη στάση σας, τότε κάθε είδους χιούμορ που θίγει τον οποιονδήποτε θα πρέπει να μη γίνεται αποδεκτό. Αυτό, ας πούμε:

Απαγορεύεται! Προσβάλλει τους ανθρώπους που έχουν παραπανίσια κιλά και δεν προσαρμόζονται στα παράλογα πρότυπα ομορφιάς της ανδροκρατούμενης κοινωνίας.
Επίσης έχει τη Ζωάρα στο ρόλο της κακιάς, άρα είναι μισογυνιστικό.

Κι αυτό απαγορεύεται! Προσβάλλει τους χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι είναι άτομα που χρειάζονται τη στήριξη και την αγάπη μας και όχι τη χλεύη μας.
Επίσης το "πρεζάκι" είναι η Άννα Βαγενά, άρα είναι μισογυνιστικό.

Απαγορεύεται λέμετε! Προσβάλλει τους λαϊκούς ανθρώποι, που δεν μπαίνουν στα καλούπια της πλουτοκρατίας και του σνομπισμού.
Απαγορεύεται το χιούμορ λοιπόν. Πράξις νομοθετικού περιεχομένου, υπογραφή: Η Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Επίσης, something something μισογυνισμός, γιατί εδώ που φτάσαμε, why fucking not?
Γιατί εν τέλει το πρόβλημα δεν είναι ότι πέντε-δέκα τρελαμένες θέλουν να μας επιβάλλουν με τι θα αστειευόμαστε και με τι όχι. Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρότερο και είναι κάτι που θα τους γυρίσει μπούμερανγκ.
Ας πάμε σε ένα λίγο άσχετο παράδειγμα. Η λέξη "φασίστας" αρχικά σήμαινε τον υποστηρικτή του καθεστώτος Μουσολίνι, και στη συνέχεια επεκτάθηκε για να σημαίνει τον υποστηρικτή ολοκληρωτικών καθεστώτων γενικότερα.
Και στη συνέχεια η λέξη ξεχειλώθηκε τόσο πολύ από την αριστερή ρητορεία, χρησιμοποιούμενη κατά βάση προς όποιον διαφωνεί μαζί της, που πλέον είτε φασίστα πεις κάποιον είτε μαλάκα τον πεις είναι το ίδιο και το αυτό σαν αντίκτυπος.
Βλέπετε τι θέλω να πω; Όταν χρησιμοποιείς άκριτα και επιπόλαια λέξεις που έχουν μια ιδιαίτερη νοηματική βαρύτητα, στο τέλος τις ελαφρύνεις μέχρι που να σημαίνουν τα πάντα και να μη σημαίνουν τίποτα.
Ας δούμε, από το ΝΕΜ παρμένο, γιατί ακόμα κι ένα σταματημένο ρολόι πετυχαίνει τη σωστή ώρα δύο φορές τη μέρα, ένα σοβαρό παράδειγμα μισογυνισμού:

Μισογύνης αυτός που εμμονικά επαναλαμβάνει ότι οι γυναίκες είναι συναισθηματικά ανάπηρες. Μισογύνης κι αυτός που έκανε ένα αστείο για τους κολοκυθοκεφτέδες της κυρα-Δέσποινας.
Η διαχωριστική γραμμή πού είναι;
Υπάρχει; Δεν υπάρχει; Θέλετε να μπούμε στη λογική του "ο νυχοκόπτης κόβει, το βενζινοπρίονο κόβει, άρα ο νυχοκόπτης είναι εξίσου επικίνδυνος με το βενζινοπρίονο"; Γιατί αυτή η λογική, όπως και να τη διαβάσεις, θα οδηγήσει σε ασχήμιες.
Και το να ψάχνεις να βρεις παντού τον κρυμμένο μισογυνισμό, σαν να μελετάς Νεοελληνική Λογοτεχνία με τη φιλόλογο που περιμένει να βγουν τα χαρτιά για το διαζύγιό της με τον μέθυσο σατράπη άντρα της, αντί απλά να πάρεις στην πλάκα αυτό που προορίζεται για πλάκα και πού και πού να κοιτάς μήπως φταις κι εσύ σε κάτι, θα σε καταντήσει σαν τον τρελαμένο Παοκτζή που δεν ξέρει να πει για τίποτε άλλο εκτός από τη διαιτησία και το κατεστημένο της Αθήνας.
Ή σαν τον γερο-παράνοια που κάθεται όλη μέρα και φυλάει καραούλι με το δίκανο γιατί νομίζει ότι θα έρθουν οι κουμμουνισταί και θα του πάρουν το κομπόδεμα απ'το στρώμα.
Ξέρετε πώς ακούγεστε όταν κάνετε τόσο μεγάλο θέμα απ'τους κολοκυθοκεφτέδες;
"Ο από πίσω μου στο φανάρι με κόρναρε, ο παλιομισογύνης!"
"Ένας κάπνιζε δίπλα μου στη στάση του λεωφορείου κι ήρθε ο καπνός του στα μούτρα μου, α να χαθεί ο βρωμοσεξιστής!"
"Ένας εκεί που καθόμουν στο μπαρ ήρθε και με ρώτησε αν έχω φωτιά, άι στα κομμάτια με τον κάθε φαλλοκράτη!"
Υπερβάλλω; Ίσως και να υπερβάλλω. Αλλά όταν αναφέρεστε σε κάθε έναν που δε φέρεται όπως θα θέλατε σαν μισογύνη, και σε κάθε κοινωνική νόρμα που δε σας βολεύει ως "κουλτούρα του βιασμού", τότε όταν, μακριά από δω, έρθετε αντιμέτωπες με τον πραγματικό μισογύνη ή τον πραγματικό βιαστή, τότε δε θα σας πιστέψει κανείς.
Γιατί θα θυμούνται το παραμυθάκι με τον βοσκό που έσπαγε πλάκα με τους συχωριανούς του ότι κατέβηκε ο λύκος στο χωριό, κι όταν όντως ο λύκος κατέβηκε στο χωριό κανείς δεν τον πίστευε και τον άφησαν να τους ρημάξει τα πρόβατα.
Και θα λέει ο κόσμος, "άσε μας μωρέ με την ηλίθια, που της ζήτησε κάποιος σε ένα μπαρ το τηλέφωνό της κι αυτή έλεγε ότι έπεσε θύμα σεξιστικής επίθεσης".
Ευγενής μεν ο σκοπός σας, κορίτσια του ΝΕΜ, αλλά με την υστερία που τον κυνηγάτε, το μόνο που καταφέρνετε είναι να τον εξευτελίζετε.
Αυτά, και να προσέχετε μη φάτε πολλούς απ'τους κολοκυθοκεφτέδες της κυρα-Δέσποινας, σας πέσουν βαριοί στο στομάχι και βλέπετε εφιάλτες με ιντερνετικούς μισογύνηδες.

Το τρις εξαμαρτείν...

Επί έξι μήνες τώρα ζούμε το απόλυτο θέατρο του παραλόγου.
-Μόνο έξι μήνες είναι; Δεν είναι όλη η ελληνική ιστορία από το 1821 μέχρι σήμερα;
Βεβαίως. Απλά η εκδοχή της παράστασης που ανεβαίνει με τον τωρινό θίασο είναι και αυτή που θα σαρώσει όλα τα θεατρικά βραβεία της σεζόν.
Ο Πρωθυπουργός που έσκισε τα μνημόνια.
Με ένα νόμο κι ένα άρθρο.
Που δεν υπήρχε μία στο εκατομμύριο η Μέρκελ να του πει όχι.
Που έφερε την Ελπίδα.
Που έπαιξε το νταούλι και οι αγορές χόρεψαν.

Χθες το βράδυ ψήφισε συμφωνία.
Δεν το λέμε πλέον μνημόνιο, γιατί το trademark του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι τα πάντα θα αλλάζουν όνομα-προχθές διάβασα ότι από πρώτης Αυγούστου το τζατζίκι θα λέγεται επίσημα "σως γιαουρτιού με άρωμα σκόρδου"-, κάτι που μάλλον έλκει από τότε που το ΠΑΣΟΚ μετονομάστηκε σε ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά για να συνεννοούμεθα, θα το λέμε εφεξής μνημόνιο.
Το τρίτο.
Και μακρύτερο, ως είθισται.
Το "πρώτη φορά αριστερά" μνημόνιο ψηφίστηκε από σύσσωμη τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, τις λεγόμενες μνημονιακές δυνάμεις.
Επίσης ψηφίστηκε και από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις.
Όχι όλες, βέβαια. Το ΚΚΕ έμεινε σταθερό στο όχι, γιατί είναι ακόμα σε μόνιμη άρνηση μετά από εκείνη την αποφράδα μέρα του 1991 που κατέρρευσε η μαμά Σοβιετική Ένωση. Επίσης η Χρυσή Αυγή έμεινε σταθερή στο όχι, γιατί το σχέδιο της ΧΑ για την έξοδο από την κρίση είναι να σφάξουμε όλους τους Πακιστανούς.
Αλλά οι άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις, τις θυμάστε; Τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου, που αποχώρησε από τη ΝΔ γιατί αρνήθηκε να υπογράψει μνημόνιο.
Ήταν ο ίδιος που αν χρειαζόταν θα το έκανε Κούγκι.
Τελικά, όπως λέει το παλιό ανέκδοτο, "ε, τα ξέρεις τώρα στην Ελλάδα, πότε τελειώνουν τα σκατά, πότε τρυπάνε τα βαρέλια, πότε σκίζονται τα μαστίγια..."...ε...πότε τελειώνει το μπαρούτι...δεν μπόρεσε ο Πάνος να το κάνει Κούγκι.
Όλοι οι βουλευταί των Ανεξ.Ελ (εγκτων) ψήφισαν ναι στο Μνημόνιο 3: Η Επιστροφή του Βασιλιά, με αίσθημα ευθύνης απέναντι στον Ελληνικό λαό.
Και τι έγινε η άλλη αντιμνημονιακή δύναμη, ο ΣΥΡΙΖΑ; Αυτή που έλεγε "ποτέ ξανά μνημόνιο"; Σίγουρα θα αντιστάθηκε σε αυτόν τον νέο εκβιασμό των δανειστών.
Η ιστορία λέει ότι το 2015 όλος ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται υπό μνημονιακή κατοχή.
Όλος; Όχι! Υπάρχει ένα χωριό ανυπότακτων βουλευτών, 38 στο σύνολο, που αντιστέκεται ακόμα και για πάντα θα αντιστέκεται στο μνημόνιο.

Ο πρωθυπουργός δυστυχώς λύγισε υπό το βάρος των περιστάσεων, καθώς δεν είχε άλλη εναλλακτική. Εν αντιθέσει με τους Σαμαρά και ΓΑΠ που είχαν άλλη εναλλακτική αλλά δεν την ακολούθησαν γιατί ήταν σαδιστές και γούσταραν να βλέπουν τον πόνο στα μούτρα μας.
Αλλά το μικρό ανυπόταχτο χωριό έχει ατρόμητους και γενναίους πολεμιστές. Δυνατά πολιτικά ονόματα, όπως ο Λαπαβίτσας, ο τυπάς που συνιστά δραχμή ενώ πληρώνεται σε αγγλική λίρα.
Ο Μιχελογιαννάκης, αυτός που έκανε απεργία πείνας με τους Σύρους πρόσφυγες και ταυτόχρονα έπινε το καφεδάκι του στο Σύνταγμα, ο οποίος, σε μια σπάνια για Έλληνα πολιτικό κρίση αυτογνωσίας, παραδέχτηκε ότι είναι μαλάκας.
Η Ζωάρα μας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που στη χθεσινή της ομιλία δάκρυσαν μέχρι και τα τσιμέντα όταν μας υπενθύμισε για τους φοιτητές που πέθαναν από τις αναθυμιάσεις του μαγκαλιού και αυτόν που πέθανε επειδή μπήκε στο τρόλεϊ χωρίς εισιτήριο.
Το ότι άτομα που δεν ήξεραν ότι δεν κάνει να ανάβεις φωτιά σε χώρο που δεν εξαερίζεται γιατί θα γεμίσει μονοξείδιο και θα πεθάνεις από ασφυξία, κατάφεραν παρ'όλα αυτά να γίνουν φοιτητές είναι προφανής συνέπεια του μνημονίου.
Μετά είναι ο Λαφαζάνης. Ο μεγάλος αυτός πολιτικός ανήρ που είχε σχέδιο να μπουκάρει στην Τράπεζα Της Ελλάδος και να αρπάξει 22 δις.
Όταν ο Τζήμερος κάλεσε τους πέντε-δέκα παλαβούς που τον ψηφίζουν σε εκείνο το απίθανο πραξικόπημα, παρενέβη εισαγγελέας.
Για τον Λαφαζάνη δεν παρενέβη ούτε εισαγγελέας ούτε ψυχίατρος.
Ο οποίος σήμερα δήλωσε ότι δε στηρίζει τα μέτρα, αλλά στηρίζει την κυβέρνηση.
Η οποία κυβέρνηση στηρίζει τα μέτρα, τα οποία δε στηρίζει ο Λαφαζάνης, ο οποίος παρ'όλα αυτά στηρίζει την κυβέρνηση, αλλά είπαμε-δε στηρίζει τα μέτρα.
Ξαφνικά νιώθω ότι έχω μπλέξει τον Τόνι Μοντάνα με τη Χάνα Μοντάνα.

Μετά έχουμε τη Ραχήλ της καρδιάς μας. Ό,τι και να πω για τη Ραχήλ θα είναι λίγο. Γι'αυτό δε θα πω τίποτα. Θα την αναπολήσω σιωπηλά, μετρώντας τα ραχηλιάρικα στο πορτοφόλι μου και ατενίζοντας τις αγορές που χορεύουν πεντοζάλη.
Και πάμε στον Γιάνη.
Τον Γιάνη με το ένα νι.
Τον Γιάνη τον Μπαρουφάκη.
Που επί έξι μήνες πήγαινε κι ερχότανε στον Σόιμπλε και τον Ντάισελμπλουμ και έλεγε για θεωρίες παιγνίων και για προχωρημένες οικονομικές θεωρίες που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Πούτσεστερ όπου και είναι λέκτορας και πάει για επίκουρος.
Νόμιζε ο Μπαρουφάκης ότι ο ζητιάνος θα πάει και θα θέσει τους όρους με τους οποίους θα ζητιανέψει τα λεφτά του πλούσιου.
Νόμιζε ο Μπαρουφάκης ότι η οικονομία είναι πόκερ, κι ότι άμα κάνει καλή μπλόφα θα κερδίσει την παρτίδα.
Αυτό που δεν του είπανε ότι άμα το φύλλο σου είναι ένα δυάρι, ένα πεντάρι, ένας δράκος απ'το Τίτσου και δύο χαρτάκια Πανίνι με τον Ζιντάν, όσο και να τραβήξεις τη μπλόφα κάποια στιγμή θα φας τα μούτρα σου.
Μέχρι και ο Τσίπρας, που μία φορά στο εξάμηνο θα έχει κι αυτός μια αναλαμπή σύνδεσης με την πραγματικότητα, κατάλαβε ότι άμα συνεχίσει να παίζει το σύστημα Μπαρουφάκη, με θεωρία παιγνίων δεξί χαφ, μετα-κεϋνσιανές θεωρίες επιθετικό και "ουάου!" για τέρμα, πάει φουλ για υποβιβασμό.
Κι έτσι ήρθε ο Τσακαλώτος.
Αλλά ο Μπαρουφάκης δεν είχε σκοπό να μην ασχολείται ο κόσμος μαζί του. Λίγες μέρες αφότου έφυγε απ'το υπουργείο, κι ενώ στη Βουλή διεξάγετο κρίσιμη ψηφοφορία για να πάει ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες και να πει στους Γερμανοί "εντάξει, δέχομαι να κατεβάσω σώβρακο, αλλά παραμένω ανένδοτος στη βαζελίνη", αυτός πήγε στην Αίγινα να κάνει διακοπές με την κόρη του.
Στο χωριό μου αυτό συνήθως το λένε "ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται", αλλά ο Μπαρουφάκης είναι καραφλό μουνί.
Κι επειδή είναι καραφλό μουνί, τώρα ξεδιάντροπα βγαίνει και λέει ότι τόσον καιρό προετοιμαζόταν για δραχμή.
Ο ίδιος. Για τη χώρα δε μας είπε τίποτα.
Screw you, guys. Πάω στην Αίγινα.

Επί ένα μήνα, κι ενώ ήξεραν ότι η παράταση ρευστότητας έληγε στις 30 Ιουνίου και μετά θα έπρεπε να κάνουν ζάφτι τη χώρα με μπάτζετ πενήντα ευρώ κι ένα μισοφαγωμένο πιτόγυρο, έπαιζαν την κολοκυθιά με τους δανειστές, νομίζοντας ότι βαράνε το νταούλι.
Από το ένα δις που έλεγε το mail Χαρδούβελη, φτάσανε στα 8 δις και άκρη δε βγάζανε, γιατί κάνανε σαν την γκόμενα που είχε τη φαεινή ιδέα να διακοσμήσετε μαζί το σπίτι και τώρα οι κουρτίνες είναι πολύ σκούρες και τα μαξιλαράκια είναι πολύ σκληρά και για όνομα του θεού, η αφίσα με τον Τζον Ράμπο καβάλα σε έναν τυραννόσαυρο που πυροβολεί τον Ιντιάνα Τζόουνς πρέπει να φύγει α-μέ-σως!
Και μετά ήρθε το δημοψήφισμα. Ένα δημοψήφισμα που είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Το 62% "όχι" του λαού, που παίζει να είπαν όχι απλά και μόνο για να ρουμπώσουν τους γλίτσηδες των Μέγκα-ΑΝΤ1-Σκάι, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα τι διαλέγουν ψηφίζοντας όχι, έγινε "ναι" σε τρεις μέρες.
Τόσο κράτησε η υπερηφάνεια κι η αξιοπρέπεια του λαού.
Για να μη διχάσει το κόμμα του ο Αλέξης δίχασε τον κόσμο, και τελικά δίχασε ΚΑΙ το κόμμα του.
Πώς το έλεγε παλιά ο Μπονάτσος; Πά'α πολύ ω'αίο!
Και τελικά το όχι που έγινε ναι μας έφερε το τρίτο μνημόνιο, το μακρύτερο, το αριστερό.
Με μέτρα 15 δις.
Τα οποία σύμφωνα με την νέα αριθμητική που θα εισάγει από του χρόνου ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς, ο απόφοιτος Κολεγίου Αθηνών που κατηγορεί τον θεσμό της αριστείας ότι δημιουργεί ελίτ, είναι λιγότερα τόσο από το 1 δις, όσο και από τα 8 δις.
Τι τα θες; Τα πρώτα δύο μνημόνια είναι δύσκολα. Μετά συνηθίζεις.
Το καλύτερο ξέρετε ποιο είναι;
Ότι ακόμα και μετά από όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι, υπάρχουν άτομα που λένε "ακόμα κι έτσι, πάλι θα τους ψήφιζα".
Έχετε προσέξει ότι αν ρωτήσετε σήμερα δε θα παραδεχτεί κανείς ότι ψήφισε ποτέ στη ζωή του ΠΑΣΟΚ, άσχετα που μόνο έξι χρόνια πριν είχε βγει κυβέρνηση με 43%;
Προφανώς την είχαν βγάλει οι εξωγήινοι, οι μασόνοι ή οι κάτοικοι της Κοίλης Γης.
Στο ΣΥΡΙΖΑ δίνω μέχρι τον Οκτώβριο.
Αυτά, και να προσέχετε μην πείτε κάτι που δεν πρέπει και σας βγάλουν γερμανοτσολιά, πουτανάκι της Μέρκελ, βαστάζο του Σόιμπλε και νεροκουβαλητή στο μύλο της αντίδρασης.

Είναι Τρελός ο Καραφλός

Αυτό το άρθρο δεν έχει να κάνει με το δημοψήφισμα.
Αυτό το άρθρο δεν έχει να κάνει με την παραίτηση του Πιτσαδόρου από πρόεδρος της ΝΔ και την παραίτηση του Γιάνη Μπαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών.
Αυτό το άρθρο δεν έχει να κάνει με τις προτάσεις που ξέχασε να φέρει στο Eurogroup ο νέος υπουργός Ευκλείδης Τσακαλώτος.
Αυτό το άρθρο δεν έχει να κάνει καν με το κάλεσμα του φιλελέ (;) πολιτικού (;) Θάνου Τζήμερου (;) στους υποστηρικτές (;) του να μπουκάρουν την Παρασκευή στα υπουργεία και να τους πετάξουν έξω με τις κλωτσές, Inglourious Basterds-style.
Αν και ομολογουμένως αυτό είναι κάτι που ψοφάω να δω να γίνεται.
Όχι. Αυτό το άρθρο έχει να κάνει με τον Metal God Ρομπ Χάλφορντα που, μαζί με τους Αρχιερείς του, Γκλεν Τίπτον, Ρίτσι Φόκνερ, Σκοτ Τράβις και Ίαν Χιλ, κήρυξαν τον ιερό λόγο του χέβι μέταλ στο Τεραβάιμπ το Σάββατο που μας πέρασε.

Ξέρω τι θα μου πείτε. Ότι ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται. Αλλά αφενός ζούμε στο έτος 2015 και τα μουνιά είναι αποτριχωμένα (τα άξια λόγου τέλος πάντων) κι αφετέρου μιλάμε για τον Metal fuckin' God.
Ο οποίος όχι απλά μετέδωσε στα πλήθη το σοκ και πέος της υπέρτατης φωνής του, αλλά μας άγγιξε, εμένα, τον Φίδη και τον Πριστοφιλενάδο του Φίδη, δίνοντάς μας το αυτόγραφό του.
Αλλά ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή.
Η αρχή έγινε την Παρασκευή, όπου, σύμφωνα με βρώμα που κυκλοφόρησε, η μπάντα διέμενε στο Χίλτον.
-Χίλτον...ξεπεσμένα ξενοδοχεία παγκοσμίως...παρατήρησε ο Φίδης, ως γνωστός connoisseur (το γκούγκλαρα) των πολυτελών ξενοδοχείων.
Στο οποίο η εύλογη απάντηση ήταν, και τι περιμένεις από αλυσίδα που έχει κληρονόμο την Πάρις;
Am I right or what?
Σε αυτό το σημείο να πω ότι ο Φίδης κι ο Πριστοφιλενάδος, μαζί με τις hot-as-fuck γυναίκαι τους από των οποίων τα συρτάρια βεβαιώνω τον Φίδη ότι δε λείπει κανένα φορεμένο ή αφόρετο εσώρουχο, εκπροσώπησαν επάξια το ελληνικό πριστέικο κίνημα στις συναυλίες του Αμβούργου και του Βερολίνου, όπου και είδαν από κοντά τους Μέταλ Γκοντς σε όλο τους το μεγαλείο, αποσπώντας υπογραφές και φωτογραφίες με τα μέλη της μπάντας.
Επίσης ο Φίδης, μόνος του αυτή τη φορά, εκτέλεσε κομάντο αποστολή και στη Σόφια, απ'όπου επέστρεψε με το απόθεμα σε σκληρό νόμισμα των 8,5 λέβα καθώς και με τη μαρτυρία Θεσσαλονικέως εκδρομέα που βιαζόταν να κατέβει απ'το πούλμαν για να πάει στο κάγκελο και να κρεμάσει τη σημαία της Παοκάρας.
ΠΑΟΚ-Φραπέδε-και Χελ Μπεντ Φορ Λέδε.

Επειδή όμως οι Μέταλ Γκοντς δε χορταίνονται ποτέ, ο Φίδης κι ο Πριστοφιλενάδος, μαζί με εμένα την παρθένα, πήγαμε στην πισίνα του Χίλτον, όπου και απολαύσαμε μπύρα Φιξ τιμώμενη στα 9 ευρώ ή 3066,75 δραχμές.
Σημειωτέον ότι αυτό έγινε την προηγούμενη Παρασκευή κι ενώ ίσχυε όριο 60 ευρώ στις αναλήψεις.
Έτσι πάει όταν τον φυσάς τον παρά.
Ενώ ο Φίδης κι ο ΠΦ (για να μην ξοδεύω πολύτιμα πλήκτρα να γράφω όλη τη λέξη "Πριστοφιλενάδος") είχαν εντοπίσει τον Ρίτσι Φόκνερ να λιάζει το ασπρουλιάρικο εγγλέζικο κορμί του κάτω απ'τον καυτό κι ανελέητο ήλιο της Αθήνας, έρχεται ένας τύπος απ'το μπροστινό τραπέζι.
Ο τύπος ήταν τόσο clarinet groom που θα ορκιζόμουν ότι τον είχα πετύχει πριν δυο μέρες στα Μαμούνια Λάιβ να βαράει παλαμάκια ενώ μπροστά του λικνιζόταν στο ρυθμό του γυφτετελιού γκόμενα με πλατινέ τρέσα, ψωλάριουμ σε απόχρωση φραπόγαλου και μπλε φωσφοριζέ δωδεκάποντο.
Μας λέει λοιπόν το κλαρίνο, "για τους Πριστ ήρθατε;".
Η απάντηση που θα άρμοζε θα ήταν "εμείς για τους Πριστ ήρθαμε, εσύ για τον Τσαλίκη;".
Αλλά μετά το κλαρίνο συνέχισε λέγοντας "σας είδε ο Ρίτσι που φοράτε μπλουζάκια και πάει να ειδοποιήσει τους άλλοι να μην κατέβουνε".
Αχ και να'ξερε σε ποιους μιλούσε.
Επειδή με μπάτζετ 60 ευρώ τη μέρα το να ξημεροβραδιάσεις στο Χίλτον είναι ολίγον τι άουτ οφ δε κουέστιον, που λέμε και στη γειτονιά μου στο Φούλαμ απέναντι απ'το Στάμφορντ Μπριτζ, φύγαμε κι επανήλθαμε το απόγευμα στο Ρουφ Γκάρντεν.
Ναι, είναι το ίδιο απόγευμα κατά το οποίο στο Σύνταγμα είχε συγκέντρωση το Όχι και στο Καλλιμάρμαρο το Ναι.
Το μουνί όχι απλά χτενιζότανε, αλλά έκανε περμανάντ, ανταύγειες και θεραπεία ενυδάτωσης.
Το παράδοξο ήταν ότι στο Ρουφ Γκάρντεν οι τιμές ήταν πιο φτηνές. Κι είναι παράδοξο γιατί απ'το Ρουφ Γκάρντεν είχες θέα στην Ακρόπολη, στο Λυκαβηττό, ε...και βασικά στα δύο πράγματα που αξίζει να δεις στην Αθήνα, ενώ στην πισίνα ήταν ισόγειο και το πολύ που μπορούσες να ελπίζεις ήταν κανένας κώλος χωρίς κυτταρίτιδα.
Καθώς αράζαμε στο Ρουφ Γκάρντεν και φανταζόμασταν ότι από κάτω η Αθήνα θα καιγόταν (τελικά δεν άνοιξε ρουθούνι κι ήταν κρίμα), χτυπάει το τηλέφωνο του Φίδη. Ήταν ένας τύπος που έγραφε σε σάιτ και ουσιαστικά είπε "αν τους δείτε, χτυπήστε κανένα τηλέφωνο".
Για όλη την υπόλοιπη ώρα ο Φίδης άφριζε.
"Ρε τσαντιρόγιουφτε! Εμείς ήρθαμε εδώ για την καυλάντα μας και πληρώνουμε κανονικά 9 ευρώ τη μπύρα, κι εσύ που είναι η δουλειά σου πας να τη βγάλεις στο τζάμπα; Άι γαμήδια δηλαδή!".
Τελικά, απογοητευμένοι, αναχωρήσαμε, κι έξω βρήκαμε κάτι τύπους που τους είχε πετάξει έξω η ασφάλεια του ξενοδοχείου, απ'όπου πληροφορηθήκαμε ότι όλη η μπάντα ήταν εκεί-εκτός του Καραφλού.
Μη γνωρίζοντας πού θα μπορούσε να είχε πάει μόνος του ο Καραφλός, κατευθυνθήκαμε στο σπίτι του Φίδη, όπου και καταστρώσαμε αυτό το μεγαλειώδες πανό:

Οκ, θα μπορούσε να είναι και καλύτερο, αλλά δεν έχουμε κάνει Κνίτες για να εξειδικευτούμε στα πανό.
Την επόμενη μέρα, Σάββατο, ημέρα της συναυλίας, ξύπνησα με ένα σοκ: δεν υπήρχε Νεσκαφέ στο σπίτι του Φίδη. Κι έτσι δεν μπορούσα να φτιάξω φραπέ.
Όταν έκανα το σχετικό παράπονο στη Φίδαινα, γιατί πού πάμε αν ζούμε σε σπίτι που δεν μπορείς να φτιάξεις ένα φραπέ, αυτή απάντησε με το αποστομωτικό "κι εσύ ήρθες επίσκεψη και δε μας έφερες τίποτα. Ας έφερνες ένα κουτί Νεσκαφέ!".
Serves me right για να πάω να διαφωνήσω με γυναίκες.
Εν πάσει περιπτώσει, ήταν η μεγάλη ώρα της συναυλίας και το Rockwave Festival, αυτό που στο παρελθόν είχε φιλοξενήσει τεράστια μεταλλικά ονόματα όπως η Νατάσα Μποφίλιου, θα μας έδινε αυτό που λαχταρούσαμε: αγνό, καυτό ατσάλι, απευθείας στον γκώλο μας.
Οι πύλες του χωραφιού-με-μια-εξέδρα-στη-μέση που αποκαλείται Terravibe Park είχαν ανοίξει και μας περίμεναν.
Έτσι κι εμείς, έχοντας φορτώσει στο Χουντάι Ι5-ελεύθερος υπηρεσίας του Φίδη το πανό, τα βινύλια του Φίδη σε περίπτωση που προέκυπτε συνεδρία αυτόγραφου, και την αστείρευτη μεταλλική μας καύλα, κατευθυνθήκαμε κατά τον αυτοκινητόδρομο.

Έξω απ'το Terravibe επικρατούσαν ελληνικά σκηνικά απείρου κάλλους, με πλανόδιους έμπορους που προσέφεραν ψητό αρκουδολουκάνικο και άντερα αγριογούρουνου τηγανισμένα σε λίπος ταύρου με μέλι (βρείτε από ποιο Αστερίξ προέρχονται τα εν λόγω εδέσματα και κερδίστε μια φραπεδιέρα τριών ταχυτήτων), καθώς και τα απαραίτητα μπλουζάκια Πριστ, Πρόντιτζυ (ντουβ-ντουβ-ντουβ-ντουβ-ντουβ) και των λοιπών καλλιτεχνών της συναυλιακής ημέρας, που αν τους πετούσες μπανάνα θα άρχιζαν να χοροπηδάνε.
Μέσα στο Terravibe βρήκαμε άλλες μεγάλες προσωπικότητες του μπλόγκινγκ όπως ο Πρόεδρας του ΑΠΙ κι η Ηώς Ξανθιά, η οποία έχει να γράψει από πέρσι τα Χριστούγεννα και την εγκαλώ στην τάξη. Για να προλάβουμε να πιάσουμε κάγκελο και να κρεμάσουμε τη σημαία της Παοκάρας το πανό, ακούσαμε ολόκληρο το σετ των Rotting Christ. Αν και προσωπικά δεν είμαι φίλος του μπλακ, ο Σάκηηηηηηης! Τόλης και οι υπόλοιποι παρατρεχάμενοί του σατανίστηκαν καταλλήλως και άναψαν τα αίματά μας για την περίσταση.
Και μετά...
...το χάος.
Νιώθω λίγος, ελάχιστος, τιποτένιος, ένα πετραδάκι μέσα στην αρβύλα του Χάλφορντα, ένας κόκκος αστρικής σκόνης μπροστά στο σύμπαν του μέταλ. Δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω το πώς είναι για πρώτη φορά να βλέπεις μπροστά σου τους Metal Gods να ξεδιπλώνουν τους ύμνους τους.
Victim of Changes. Hell Bent For Leather. Halls of Valhalla. Jawbreaker. Turbo Lover. Electric Eye. Living After Midnight. Breaking The Law. You've Got Another Thing Coming. Επίσης κάτι καινούρια απ'τον τελευταίο δίσκο που δεν τα πολυπρόσεχα και μου έφαγε ο σκύλος την εργασία. Και χύσιμο στη μάπα για τελείωμα με Pain-fuckin-killer.
Πούτσα και ξύλο στον πουσταρά τον Θρύλο.
Κατά τη διάρκεια της συναυλίας, ο Χάλφορντ αναγνώρισε τον Φίδη και τον ΠΦ, αναφωνώντας "good to see you again". Και μετά τη λήξη της πήρε το πανό και το ύψωσε στην σκηνή μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

Είχαμε βγάλει συλλογικά τις ψωλές μας και τις κοπανούσαμε στο κάγκελο.
Και μετά...η αποκορύφωση. Ο Χάλφορντ μας κάλεσε στο ξενοδοχείο του, γιατί ήθελε να ξαναδεί τους τρελούς που έκαναν τον γύρο της Ευρώπης για να τον δουν και να τον ξαναματαδούν.
Και φυσικά ακολούθησα κι εγώ, γιατί μετά θα έκλαιγα αν δε με πέρνανε μαζί.
Κι έτσι τώρα έχω φωτογραφικό ντοκουμέντο και υπογεγραμμένο το εξώφυλλο του Killing Machine από τον ίδιο τον Metal God.

Αυτή τη στιγμή βέβαια με χωρίζει από το αυτόγραφό μου μια απόσταση πεντακοσίων χιλιομέτρων, γιατί εγώ είμαι στη Θεσσαλονίκη και το αυτόγραφο κατάφερε να χωθεί κάτω απ'το κάθισμα συνοδηγού του Χουντάι.
Έχω καταφέρει να ξεχάσω στα ταξίδια μου στην Αθήνα σαμπουάν, φορτιστές για κινητά, εικοσάευρα και το ρεκόρ μου πρέπει να είναι ένα ζευγάρι παπούτσια.
Είναι λες και ψάχνομαι για δικαιολογίες να ανεβοκατεβαίνω στην πόλη Αυτών-που-τρώνε-Καλαμάκια.
Η βραδιά έκλεισε με πίτσες απ'τους Μερακλήδες, το μόνο μπουγατσατζίδικο που ήταν ανοιχτό στη Λεωφόρο Καβάλας στις 2 η ώρα τη νύχτα.
-Πώς σκατά καταλήξατε στη Λεωφόρο Καβάλας;
Ένας απ'τους φίλους του Φίδη που ήρθε μαζί μας έμενε στον Κολωνό. Ο οποίος δυστυχώς δεν έδωσε σαφή απάντηση αν ανήκει στα άτομα τα οποία είχε ξεπετάξει η Ευλαμπία.
Ουσιαστικά αυτά ήταν τα σημαντικά που συνέβησαν όσο ήμουν στην Αθήνα. Κατά τα λοιπά, παρακολούθησα τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος και ολόκληρη την πρώτη σεζόν του How I Met Your Mother σε μία μέρα.
Μετά από τις μεγάλες συγκινήσεις πρέπει να χαλαρώνουμε.
Γιατί είμαστε σε κρίσιμη ηλικία για εμφράγματα.
Ή και όχι ας πούμε, δεν ξέρω, ρδεμπεύτηκα.
Αυτά, και να προσέχετε μην φάτε ψητό γατί έξω από το Τεραβάιμπ και μετά ψάχνετε να βρείτε θάμνο και δεν προφταίνετε.

Tell me, tell me, tell me the answer

You may be a lover but you ain't no dancer.

Τις τελευταίες μέρες ένα είναι το θέμα που επικρατεί στο πανελλήνιο, κι αυτό φυσικά δεν είναι ότι πήγα στην κατασκήνωση του Α Που Θου στο Ποσείδι where the "grass" is free and the girls are pretty, αλλά το δημοψήφισμα.
Δε θα μπω στον κόπο να προσπαθήσω να πείσω κανέναν σας τι θα ψηφίσει γιατί α) αν περιμένετε από μένα να σας βοηθήσω να αποφασίσετε γι'αυτό το θέμα τότε ζήτω που χεστήκατε και β) το ίντερνετ ήδη έχει γεμίσει με ορδές αλαλαζόντων Ελληναράδων που πρεσβεύουν την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια του Όχι.
Αυτό που θέλω να παρατηρήσω είναι ότι αυτοί οι ίδιοι που είναι έτοιμοι την επόμενη ημέρα να τρώνε βραστή υπερηφάνεια και τηγανητή αξιοπρέπεια, μόλις πας να τους κάνεις μια εύλογη ερώτηση της οποίας την απάντηση ξέρουν ότι δε συμφέρει να δώσουν, καταφεύγουν στην κλασική Συριζαίικη επιχειρηματολογική τακτική του "με ρωτάνε για τον ΠΑΟΚ και απαντάω για τον Ηρακλή".
Ας δούμε μερικά αληθινά παραδείγματα,
Ποστάρω εγώ από το κανονικό μου προφίλ στο φατσοτέφτερο το εξής:
Σοβαρά πάντως...αν εσείς οι Συριζαίοι δε θεωρείτε σαν τελειωτική και ντροπιαστική ήττα σας ότι στείλατε τον κόσμο να κάνει ουρές στα ΑΤΜ, ότι υποσχεθήκατε την Ελπίδα και τώρα δεν ξέρουμε τι μας περιμένει σε μια βδομάδα...τουλάχιστον θεωρήστε σαν ήττα ότι καταφέρατε να δικαιώσετε μέχρι και τη Βούλτεψη που έλεγε ότι θα τρέχουμε στα super market να φορτώνουμε κωλόχαρτο.
Απλό και κατανοητό, έτσι;
Σε δύο λεπτά έρχεται απάντηση από Συριζαία.
Ο κόσμος κάνει ουρές στα ΑΤΜ και τα σουπερμάρκετ γιατί του έχουν σπείρει πανικό τα κανάλια της διαπλοκής.
Πιο προβλεπέ κι από το αποτέλεσμα του Ολυμπιακός-Λεβαδειακός τελευταία αγωνιστική και με τον Λεβαδειακό στον πόντο απ'τον υποβιβασμό. Είναι γνωστό άλλωστε ότι για κάθε Συριζαίο που σέβεται τον εαυτό του, το να κατηγορεί τον Μπόμπολα, τον Αλαφούζο και το ΔΟΛ είναι πιο σημαντικό μέρος της μέρας του κι απ'το να βαράει την πρωινή.
Φραπεδιά.
Δεν ξέρω τι νομίζατε εσείς ότι εννοούσα.

Εγώ απ'την πλευρά μου απαντάω:
Δηλαδή ο Τσίπρας τι περίμενε; Ότι τα "κανάλια της διαπλοκής" δε θα το εκμεταλλεύονταν για να "σπείρουν τον πανικό"; Είχε την εντύπωση ότι ο Πορτοσάλτε κι ο Πρετεντέρης θα έδειχναν συμπαράσταση στο σχέδιό του; Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό σαν δικαιολογία. Ο Πορτοσάλτε κι ο Πρετεντέρης κάνουν τη δουλειά τους και δε θα τους μάθουμε τώρα.
Υ.Γ. Την Τρίτη που θα ανοίξουν οι τράπεζες τι θα έχουν μέσα;
Έχω άδικο σε αυτό που λέω; Είναι σαν να αφήσεις τον Μάικλ Τζάκσον να κάνει μπέιμπι-σίτινγκ στο οχτάχρονο παιδί σου και μετά να πας να του ζητήσεις τα ρέστα επειδή το παιδί ξυπνάει κλαίγοντας τα βράδια.
Είχε την εντύπωση ο Τσίπρας ότι θα μας έφερνε μπροστά σε ένα απ'τα πιο ιστορικά γεγονότα από τη μεταπολίτευση, με μιας βδομάδας προθεσμία, και η μόνη αντίδραση που θα ανέμενε θα ήταν του τύπου "α, οκ, καλά που μου το είπες, τι φαΐ θα φάμε σήμερα;".
Ενώ το δεύτερό μου σκέλος ρωτάει το εξής πράγμα. Ήδη από σήμερα έχουν εξαντληθεί τα εικοσάευρα και τα ΑΤΜ βγάζουν μόνο πενηντάρια. Την άλλη εβδομάδα, έστω κι ότι ανοίγουν οι τράπεζες, με τι σκατά ρευστό θα κινηθεί η αγορά; Και γι'αυτό ο Μπόμπολας κι ο Αλαφούζος θα φταίνε;
Και τώρα έρχεται η απάντηση στα δύο σαφέστατα ερωτήματα που έθεσα.
Ο αντίπαλος είναι ισχυρός, αλλά η μάχη δεν έχει τελειώσει.
Priceless. Μαλάκες μου, priceless. Για όλα τ'άλλα υπάρχει η Μάστερκαρντ, μιλάμε για τόσο priceless.
Όχι απλά απάντησε σε μηδέν απ'τα δύο ερωτήματα που έθεσα, αλλά απάντησε με τόσο εμφυλιακού τύπου ρητορεία που απορώ πώς δεν έκλεισε την απάντησή της με το "Ραντεβού στα γουναράδικα".
Σε αυτό το σημείο νιώθω ανεξήγητα την ανάγκη να αναφέρω το εντελώς άσχετο γεγονός ότι η εν λόγω τύπισσα σπουδάζει εδώ και κάτι χρόνια στην Οξφόρδη.
Κι εγώ ξέρω να πουλάω συμπαράσταση στους πρόσφυγες της Συρίας από τo Λοσάντζελε.

Ας πάμε σε ένα άλλο παράδειγμα. Επειδή άμα είσαι Συριζαϊκή κυβέρνηση πρώτα σου βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι του "τάζω λαγούς με πετραχήλια", ο υπουργός συγκοινωνιών ανακοίνωσε ότι για την εβδομάδα που θα είναι κλειστές οι τράπεζες οι συγκοινωνίες θα είναι δωρεάν.
Αυτό βέβαια μόνο για την Αθήνα, γιατί ως γνωστόν άμα περάσεις τον Άγιο Στέφανο και την Ελευσίνα δεν είναι ελληνικό κράτος αλλά Μόρντορ και στη Μόρντορ εφαρμόζεται ο νόμος του Σάρουμαν.
Και βγαίνει λοιπόν ένας πανηγυρτζής της περηφάνειας και της αξιοπρέπειας να πανηγυρίσει το "τι ωραία, τι καλά, θα έχουμε τζάμπα λεωφορεία". Και του απαντάει ο άλλος:
Φαντάζομαι ότι οδηγούνται και συντηρούνται από εθελοντές και καύσιμα και ρεύμα είναι με ευγενική χορηγία κάποιου (Μαδούρο, Φωτόπουλου κλπ.). Σε διαφορετική περίπτωση για κάντε έναν κόπο να στείλετε τον λογαριασμό στην "κυβέρνηση". Όχι από τα ταμεία του κράτους όμως η πληρωμή του, από τα κομματικά - και αν δεν επαρκούν ας τα πάρουν από τους ψηφοφόρους τους... Τζάμπα μαγκιές με δημόσιο χρήμα - είναι και ποινικό αδίκημα για όσους το ξεχνάνε...
Προσπεράστε το εριστικό ύφος του τυπά (αν και στο συγκεκριμένο μαλακιστήρι που απαντούσε και λίγα του σούρνει κάθε φορά) και επικεντρώστε στην ουσία αυτού που λέει. Το κόστος που θα χρειαστεί για να εκτελούνται όλες οι συγκοινωνίες της Αθήνας δωρεάν για μια εβδομάδα βγαίνει στα πέντε εκατομμύρια ευρώ.
Αυτά πού θα τα βρούνε; Το "λεφτά υπάρχουν" το έλεγε κάποιος άλλος πρωθυπουργός του Ελλαδιστάν κι όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε εκείνη η ιστορία.
Η απάντηση είναι η εξής:
Περιμενα οτι υπαρχει και ενα οριο ξεφτιλας που μπορεις να πρεσβευσεις.. Με ακυρωνεις συνεχεια! Εδω μιλαμε για την δωρεαν μετακινηση του κοσμο για μια δυσκολη βδομαδα και εσυ μου λες απο που θα τα βγαλουμε.. Αντι να χειροκροτησεις την πρωτοβουλια και να ξεκολλησεις για ΜΙΑ φορα και να δεις το ανθρωπινο καλο, εσυ φερεσαι, ως συνηθως με την μικροτητα που σε χαρακτηριζει! Τα περαστικα μου!!
Προσέξτε πόσο εμπεριστατωμένα εκπονεί το σχέδιό του για την εύρεση των πέντε εκατομμυρίων ευρώ που θα χρειαστούν γι'αυτή την τόσο άξια χειροκροτήματος πρωτοβουλία.
Οι άνθρωποι έχουν λάβει τέτοια εκπαίδευση στο να μην απαντάνε ποτέ σε αυτό που τους ρωτάνε, που σε λίγο δε θα απαντάνε καν στην ίδια γλώσσα. Θα τους ρωτάς κάτι στα ελληνικά κι αυτοί θα σου απαντάνε "Американская фирма Transceptor Technology приступила к производству компьютеров «Персональный спутник".

Βέβαια μία είναι η ερώτηση στην οποία κανείς από αυτούς δεν πρόκειται να δώσει την παραμικρή απάντηση:
Τι θα γίνει μετά το όχι.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας κλέψουν τη σειρά στην ουρά του ΑΤΜ.

Στυλό...δελτίο...πρακτορείο!

Ένα από τα καλά που έχει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δε σε αφήνει να βαρεθείς ποτέ.
Κι ενώ είχαμε συνηθίσει το μπαράζ "πρώτη-φορά-αριστερά" από συνήθεις ύποπτους όπως η Ζωάρα, ο Γιάνης με το ένα νι κι ο Πίσω από τις Λέξεις πρωθυπουργός μας, κάποιες φορές τις καλύτερες μελωδίες μας τις προσφέρουν τα δεύτερα βιολιά.
Enter Κώστας Λαπαβίτσας.
Λαπαβίτσας: «Να πάμε σε δραχμή και δελτίο στα τρόφιμα»
...Ερωτηθείς αν αναφέρεται σε δελτίο απάντησε: «Ναι, μιλάμε για μια διαδικασία με δελτίο. Αφήστε με να σας πω μερικά πράγματα. Η Ελλάδα είναι στη μέση μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Υπάρχει ήδη δελτίο στη χώρα, μόνο που περνάει μέσα από το πορτοφόλι. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν έχουν αρκετά χρήματα για να φάνε, υπάρχουν εκείνοι που στηρίζονται σε φυλλάδια και στα λεγόμενα κοινωνικά παντoπωλεία, με άλλα λόγια μέρη όπου τα τρόφιμα είναι διαθέσιμα σε χαμηλές τιμές και ούτω καθεξής. Ναι, αυτά είναι μηχανισμοί με δελτία, που υπάρχουν ήδη».
Δελτίο! Γιατί, από τα τόσα πράγματα που θα μπορούσε η Ελλάδα να μοιάσει στη Σοβιετική Ένωση, αυτό που φάνηκε στον Λαπαβίτσα πιο ενδιαφέρον ήταν το να πρέπει να περιμένουμε στις ουρές για τον άρτον ημών τον επιούσιο δος ημίν σήμερον και άφες ημοίς από τα ωφελήματα ημών και θα απαγγείλω όλο το Πάτερ Ημών άμα δε με κόψετε.
Δηλαδή υπήρχαν και θετικά πράγματα να ζηλέψει κανείς απ'τη Σοβιετική Ένωση; Βεβαίως. Ήταν παγκόσμια υπερδύναμη στον αθλητισμό, έπαιρνε όλα τα μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έστειλε τον πρώτο σκύλο στο διάστημα και όλα τα μικρά κοριτσάκια μάθαιναν μπαλέτο.
Πού είναι οι εκατοντάδες μπαλαρίνες που θα έπρεπε να έχουμε στη χώρα μας;
Δυστυχώς, η Σοβιετική Ένωση ως γνωστόν ηττήθηκε κατά κράτος όταν ο Ρόκι Μπαλμπόα συνέτριψε τον μεγάλο του αντίπαλο Ιβάν Ντράγκο και απέδειξε για άλλη μια φορά ποιος είναι ο καλύτερος πυγμάχος του σύμπαντος.

Η Σοβιετική Ένωση έμεινε για μερικά ακόμα χρόνια στη μηχανική υποστήριξη, αλλά, με αυτόν τον εξευτελισμό να τη βαραίνει, καθώς και την ήττα στο Ευρωμπάσκετ από τις βολές του Καμπούρη υπό τους ήχους του Τιρινίνι, τελικά κατέρρευσε το 1991, οπότε και η ανθρωπότητα συμφώνησε ότι ο κομμουνισμός ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα που δεν υπήρχε λόγος να επαναληφθεί, σαν τις προσπάθειες του Σάμι Χέιγκαρ ως τραγουδιστή των Βαν Χέιλεν.
-Καιρό δεν είχες να μας ζαλίσεις τα παπάρια με την αγαπημένη σου μπάντα που δεν έχει βγάλει σωστό δίσκο απ'το 1984;
Δύο ολόκληρους μήνες.
Παρ'όλα αυτά ο Λαπαβίτσας υποστηρίζει την επιλογή του λέγοντας ότι "ήδη υπάρχει δελτίο στη χώρα...υπάρχουν εκείνοι που στηρίζονται σε φυλλάδια και στα λεγόμενα κοινωνικά παντοπωλεία".
Έχω να δω άνθρωπο να μπλέκει τόσο άσχημα τη βούρτσα με την πούτσα από εκείνη την τσόντα που η Τζίνα Χέιζ παρίστανε την κομμώτρια.
Κι επειδή ήδη κάποιοι ζουν με αυτού του είδους το "δελτίο", πρέπει να ζήσουν όλοι; Φυσικά! Πρώτη φορά αριστερά λέμετε! Είμαστε όλοι ίσοι αφού!
Απλά μερικοί είναι λίγο πιο ίσοι από τους υπόλοιπους.
Την επόμενη βέβαια μέρα ο Λαπαβίτσας κατάλαβε ότι παίχτηκε μαλακία και βγήκε και δήλωσε στην Πόπη-μιλφάρα-Τσαπανίδου ότι παρερμηνεύθηκαν τα λεγόμενά του:
«Αυτό είναι μία συνέντευξη που είχα δώσει πριν από μήνες στο περιοδικό Jacobin και η οποία ανασύρθηκε από διάφορους καλοθελητές», είπε και πρόσθεσε: «Μίλησα για rationing, που σημαίνει ιεράρχηση αναγκών, δηλαδή ότι σε περίπτωση που χρειαστεί να γίνει αυτή η δουλειά θα πρέπει να φροντίσουμε ότι αυτοί που χρειάζονται φάρμακα για παράδειγμα να τα παίρνουν πρώτοι».
...καταλάβατε; Δεν είπε τίποτα για δελτίο ο άνθρωπος! Είπε ότι θα γίνεται rationing. Δηλαδή ότι τα είδη πρώτης ανάγκης θα μοιράζονται κατά προτεραιότητα. Τι σχέση έχει αυτό με το δελτίο; Καμία απολύτως. Δεν είναι Γιάννης. Είναι Γιάνης με ένα νι.
Καλοθελητές ρε πούστη μου. Τι κακό κάνουν αυτοί οι καλοθελητές.
Ας επιστρέψουμε τώρα μερικούς μήνες πίσω, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτούσε την πρώτη θέση στις εκλογές με το σύνθημα "Η Ελπίδα Έρχεται".

Δε θα βαρεθώ ποτέ αυτό το λογοπαίγνιο.
Ας κάνουμε τώρα μια γλωσσολογική ανάλυση για το δελτίο και την ελπίδα, και κατά πόσον μπορούν να συνδυαστούν στην ίδια πρόταση.
Υπάρχει το δελτίο ειδήσεων. Επειδή συνήθως το δελτίο ειδήσεων μιλάει για τη Μέρκελ, την Τρόικα που τώρα τη λέμε Θεσμούς, το Μνημόνιο που τώρα το λέμε Νέο Πρόγραμμα και διάφορα τέτοια, συνήθως δεν είναι πηγή ελπίδας.
Παρ'όλα αυτά πάντα υπάρχει η σκόρπια καλή είδηση που λέει ότι ανοίγουν νέες θέσεις εργασίας ως "αράπης που κάνει αέρα με μπανανόφυλλο" ή ότι βρέθηκε επιτέλους η θεραπεία για το γκέιτζ ή ότι ο Τζάστιν Μπίμπερ αποσύρθηκε επιτέλους από τη μουσική.
Επομένως δεν είναι εντελώς ασύμβατες οι έννοιες.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει το δελτίο στοιχήματος, Τζόκερ ή άλλου τυχερού παιγνίου. Εδώ έχουμε να κάνουμε κατ'εξοχήν με την ελπίδα, αφού κάθε φορά ελπίζεις ότι δε θα σε πετάξει πάλι στον κουβά η πουτάνα η Μπούρσασπορ και θα μπορέσεις να πληρώσεις ρεύμα τον επόμενο μήνα.
Και μετά πάμε στο δελτίο με την έννοια "το χαρτί που σου λέει ότι δικαιούσαι μόνο δύο ρολά κωλόχαρτο κάθε εβδομάδα". Λοιπόν, όταν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο όπου αυτού του είδους το δελτίο είναι μέρος της καθημερινότητάς μας, δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν ανήκει σε αυτόν τον πλανήτη η ελπίδα. Περνάει ξυστά από κάποιο παράλληλο σύμπαν, στο οποίο οι λέξεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκαν στο λεξιλόγιο των Ελλήνων και όλοι ζούσαμε καλύτερα.
Ήρθε η Ελπίδα, ε;
Ε, κοίτα, η Ελπίδα ήρθε, αλλά δεν ήρθε σε μεγάλη ποσότητα και...να...δεν επαρκεί για όλους, οπότε θα την παίρνετε λίγη λίγη με δελτία για να φτάσει.
Άλλωστε, η Ελπίδα is like oxygen. You get too much, you get too high.

Αλλά ας μην πέσουμε να φάμε τον άνθρωπο. At the down down of the writing, είναι και η επιστροφή στη δραχμή ένα σενάριο. Είναι και το να φτάσουμε σε δελτίο ή σε rationing (η υπόθεσή μου για την αγάπη των Συριζαίων να αλλάζουν όλες τις λέξεις είναι ότι για Χριστουγεννιάτικο δώρο έπαιρναν κάθε χρόνο από ένα λεξικό) ένα worst case scenario, έτσι δεν είναι;
Να υποθέσουμε, λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση, ότι ο Λαπαβίτσας δε θα βρεθεί όλως τυχαίως στο πρώτο ελικόπτερο για τα Νησιά Χάμπουργκερ. Έτσι, Λαπαβίτσα;
Ότι δε θα έχει βγάλει όλα του τα λεφτά σε λογαριασμό στην Ελβετία, σε ζεστό και λαχταριστό δολάριο αντί για νόμισμα που τελικά θα αξίζει λιγότερο απ'το χαρτί που τυπώνεται. Έτσι, Λαπαβίτσα;
Ότι δε θα κυκλοφορεί μάγκας κι άνετος και μοστράτος με τον μισθό που του σκάει το φημισμένο Πανεπιστήμιο του Πούτσεστερ όπου είναι καθηγητής, σε αγγλική λίρα βεβαίως, όσο εμείς θα βλέπουμε να μας πηδάνε τις γυναίκες για ένα καλσόν. Έτσι, Λαπαβίτσα;
Ότι θα περιμένει κι αυτός υπομονετικά, μαζί με τους απλούς πολίτες που τον στήριξαν και τον ψήφισαν, στην ίδια ουρά που περιμένουμε όλοι μας για να πάρει κι αυτός τις δύο κονσέρβες Ζβαν που θα του αναλογούν. Έτσι, Λαπαβίτσα;
Έτσι, Λαπαβίτσα. Κανονικά και με το νόμο. Γιατί ο νόμος της ζωής λέει ότι αυτοί που λένε τις μεγάλες κουβέντες πρέπει να έχουν και τα αρχίδια να τις υποστηρίξουν και να υποστούν τις συνέπειές τους.
Κι αν η αγγελία σου στο Ebay, Λαπαβίτσα, γράφει πάνω στο κουτί "Ελπίδα", κι εγώ επενδύω στην αγγελία σου με την ψήφο μου, και έρχεται το κούριερ, κι ανοίγω το κουτί και βλέπω μέσα δραχμή, δελτίο και εξαθλίωση, κι εσύ είσαι άνετος και κύριος, τότε, Λαπαβίτσα, θα σου πάρει ο διάολος τον πατέρα.
Κατάλαβες, Λαπαβίτσα;
ΘΑ ΣΟΥ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ!

Μετά τη Ματίνα Μανταρινάκη, δικαιώνω και την Κατερίνα Σοφιανού.
Σε λίγο θα ακολουθήσει και ο Σμήναρχος Κάκαλος.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας πηδήξουν τη σειρά στην ουρά για τα νερόβραστα φασόλια και μείνετε με το πουλί στο χέρι.

Dafuq? part Feroe

Ως γνωστόν, ο τελικός σκοπός της εξεταστικής για κάθε φοιτητή που σέβεται τον εαυτό του είναι να απομείνει με ακριβώς μηδέν λειτουργικά εγκεφαλικά κύτταρα στο τέλος της.
Φοβούμενος ότι δε θα κατάφερνα να πετύχω το απαραίτητο κάψιμο φαιάς ουσίας μόνο με το να διαβάζω μηχανολογικά μαθήματα στα οποία οι καθηγητές θα πετύχαιναν και αρνητικό ποσοστό επιτυχίας αν αυτό δεν απαγορευόταν από κάποιον νόμο των μαθηματικών, είπα να κατεβάσω το Τέτρις στο κινητό μου.
Ξεκινάω λοιπόν να παίζω το μοναδικό σοβαρό επίτευγμα της Σοβιετικής Ένωσης μετά το παγωμένο καυλί αρκούδας που έριξαν στους Ναζοί κατά τον Βήτα Μπαγκόσμιο Μπόλεμο, το οποίο περιγράφουν πολύ καλύτερα από μένα οι Αξέπτηδοι στο άσμα που ακολουθεί...

...κι αφού τέλος πάντων έρχεται η αναπόφευκτη ήττα γιατί περιμένεις πάντα εκείνο το γαμημένο μακρυνάρι κι αντί γι'αυτό έρχονται τέσσερα συνεχόμενα ζήτα ενόσω το μακρυνάρι σε έχει γραμμένο στα παπάρια του σαν τη γκόμενα που επιμένει να σε συστήνει παντού σαν "κολλητό" της ενώ όλος ο κόσμος ξέρει ότι δοθείσης της ευκαιρίας θα της άνοιγες τον πάτο σε διάμετρο πυροσβεστικής μάνικας, λέω, οκ, πάμε ξανά απ'την αρχή.
Κι αντί να πάει ξανά απ'την αρχή, αρχίζει και παίζει διαφήμιση της Kia σε βίντεο.
Ήταν ένα πρόβλημα στο οποίο η πολύ απλή λύση ήταν να κλείσω το ίντερνετ, αλλά...
...αλλά τι στον μπούτσο πάει στραβά με την κοινωνία;
Ρε μαλάκες, δε μιλάμε για το τρελό simulation πολέμου σε πραγματικές πίστες στο Ιράκ ή στο Βιετνάμ ή όπου αλλού έγινε σωστός κι αρχιδάτος πόλεμος την προηγούμενη χιλιετία, που τρέχει σε επεξεργαστή εκατόν οχτακοσίων γκιγκαχέρτζ και έχει τόση αληθοφάνεια που πηδάς τη Βιετναμέζα πόρνη και την επόμενη μέρα έχεις κολλήσει αληθινή σύφιλη.
Μιλάμε για το γαμημένο Τέτρις. Όποιος ξέρει να γράψει τρεις σειρές Java, σου έχει προγραμματίσει το Τέτρις σε ένα απόγευμα. Ο Σοβιετικός που το έγραψε το 1984 το έκανε ενώ τον σημάδευαν με ένα Καλάσνικοφ και η μόνη του ανταμοιβή ήταν ότι θα έχει προτεραιότητα στην ουρά για το κωλόχαρτο (πηγή: Wikipedia).
Κι εσείς πάτε και μου βάζετε διαφημίσεις για να βγάλετε κέρδος από το γαμημένο Τέτρις.
Βάλαμε άντμπλοκ στα πισιά μας για να μπορούμε να ψωλαρμενίζουμε στο Γιουτιούμπ χωρίς να μας διαταράσσει τη νιρβάνα το γαμημένο σκιουράκι του Νεσκαφέ (παίζει ακόμα αυτή η διαφήμιση; Εγώ δεν ξέρω, γιατί-χα!-έχω άντμπλοκ), κι αυτός σου βάζει διαφήμιση στο Τέτρις.
Ξέρετε τι είναι αυτό;
Αυτό είναι η απόλυτη και ολοκληρωτική επικράτηση του καπιταλισμού.
Ρε, έχουτε αποθρασυνθεί τελείως να πούμε. Σε λίγο θα σηκωθεί το σαπισμένο κουφάρι του Στάλιν από τον τάφο και θα μας κυνηγάει με το σφυροδρέπανο.
Και τώρα που το σκέφτομαι η φάση "Ζόμπι Στάλιν" είναι γαμώ τις ιδέες για ταινία και κατοχυρώνω από τώρα τα πνευματικά δικαιώματα.
Ο κόσμος έχει χαζέψει τελείως. Έπρεπε να το είχαμε καταλάβει από τότε που άρχισε να γίνεται της μόδας η αλάδωτη πίτα στα σουβλατζίδικα.
Κάποτε το να μπεις σε σουβλατζίδικο ήταν η ύψιστη πράξη ανδρείας. Έμπαινες μέσα με πλήρη συνείδηση ότι δε θα έβγαινες ποτέ ξανά ο ίδιος. Ότι ένα κομμάτι του εαυτού σου (συγκεκριμένα το έντερό σου) θα πέθαινε. Μερικοί έγραφαν τη διαθήκη τους με αίμα από τις φλέβες τους στον τοίχο.
Και ξαφνικά βλέπεις τον κάθε μαλάκα να πηγαίνει στο σουβλατζίδικο και να ζητάει αλάδωτη πίτα και φιλέτο κοτόπουλο και μαρούλι και με χωρίς πατάτες και να του κάνουν μασάζ στα πόδια και να κουτσομπολέψουν για το ποιο ήταν το καλύτερο τραγούδι που πήγε ποτέ στη Γιουροβύζιον.

Όχι, δεν ήταν αυτό. Εννοείται πως το καλύτερο τραγούδι που πήγε ποτέ στη Γιουροβύζιον είναι το Σαγκαπό Ες Έι Τζι Έι Πι Όου του τιτάνα Μιχάλη Ρακιντζή, αλλά το θέμα μας είναι τα σουβλατζίδικα.
Α και γαμήσου, τύπε που το παίζεις υγιεινιστή στο σουβλατζίδικο. Με το που περνάς την πόρτα απ'τα Σπάτα ή το Σαββίκο ή τον Γύρο της Αριστοτέλους ή (ο θεός να μας φυλάει) τον Πρασσά, έχεις αποδεχθεί τους όρους χρήσης και ξέρεις ότι κάθε μπουκιά που τρως θα προσθέτει συν δέκα στη χοληστερίνη σου.
Ε, αν είναι να κάνεις φλωριές με του σουβλατζίδικο, χέσε μας. Go hard or go home, muthafucka. Να πας να φας κανένα φρόζεν γιόγκουρτ μαζί με τις χιπστερογκόμενες που οδηγάνε Ντεσεβό και νομίζουν ότι όποιος δεν ακούει Mumford And Sons κατέβηκε από την Κάτω Βλαχούτσα.
Αλλά επειδή δεν έχω κάψει αρκετά τον εγκέφαλό μου με το Τέτρις, τη Μηχανική Ρευστών και την ηθική ακεραιότητα του πιτόγυρου, θέλω να σας θέσω το εξής ερώτημα: ποιος θα λέγατε ότι είναι ο μεγαλύτερος εξευτελισμός που έχει υποστεί το ελληνικό έθνος τα τελευταία χρόνια;
Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, που με δουλικότητα παραχώρησε κάθε ίχνος κυριαρχίας στη Φράου Μέρκελ;
Η συγκυβέρνηση ΣΑΝΕΛ, που υποσχόταν ότι θα παίζει το ζουρνά κι η Μέρκελ θα χορεύει και τελικά ο Αλέξης κατέληξε κι αυτός να γλείφει μπότα;
Το ότι η Χρυσή Αυγή, ένα κώμα αμόρφοτων τραμπούκον ναιοναζηστόν  κατέληξε να ψηφίζεται από το εφτά τοις εκατό του πληθυσμού;
Λάθος, λάθος, λάθος και λάθος.
-Αφού μόνο τρεις ήταν οι προτάσεις, πού έβγαλες εσύ τέσσερα λάθη;
Το τέταρτο λάθος ήταν ότι έβγαλα τέσσερα λάθη με τρεις προτάσεις.
Σας ρδέμπεψα, ε;

Και τώρα θα σας πω ποιος είναι ο μεγαλύτερος εξευτελισμός που έχει υποστεί το ελληνικό έθνος τα τελευταία χρόνια.
Το ότι έχασε δύο φορές στη σειρά από τα Νησιά Φερόε.
-Ε...χεστήκαμε και το υποβρύχιο του Τσοχατζόπουλου έγειρε;
Όχι τόσο γρήγορα. Πόσοι από εσάς μπορείτε να μου δείξετε πού βρίσκονται τα Νησιά Φερόε στο χάρτη; Πάω στοίχημα ότι άμα σας το ζητήσω, θα δείξετε στην τύχη κάπου αόριστα προς την κατεύθυνση της Μογγολίας και μετά θα βάλετε τα κλάματα.
Στα Νησιά Φερόε δεν υπάρχει πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Η Εθνική τους είναι ουσιαστικά όποιος παίζει κανένα πέντε επί πέντε μια φορά το μήνα και είναι εύκαιρος όταν προγραμματιστεί το ματς.
Κι αυτοί οι τύποι, που τα πρωινά δουλεύουν σαν δάσκαλοι ή σαν μπετατζήδες, παίζουν με τυπάδες που γίνονται μεταγραφή στη Φούλαμ για δεκαπέντε εκατομμύρια και δεν μπορείς στο γήπεδο να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο ποδοσφαιριστής και ποιος είναι ο μπετατζής.
Την πρώτη φορά λέγαμε εντάξει, δεν παίζει να χάσανε στα ίσια απ'τα Νησιά Φερόε, η κλίκα των αποδυτηρίων έκατσε κι έχασε επίτηδες γιατί ήθελαν να ξεφορτωθούν το Ρανιέρι, οκ, το κατάπιαμε κι αυτό, λέμε δε θα ξαναγίνει τέτοιο ξεφτιλίκι.
Αλλά όχι. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει δικαιολογία. Μας έχουν πιάσει πελάτες τα Νησιά Φερόε. Όχι η Γερμανία, όχι η Ισπανία, όχι η Αργεντινή. Τα Νησιά Φερόε. Οι έντεκα καλύτεροι ποδοσφαιριστές της Ελλάδας παίζουν μπάλα με τους έντεκα καλύτερους ταξιτζήδες της χώρας που έχει περισσότερα πρόβατα από ανθρώπους, και τρώνε πούτσα εντός, εκτός κι επί τα αυτά.
Την επόμενη φορά που ο Μπαρουφάκης θα πάει να διαπραγματευτεί με τον Σόιμπλε, αυτός θα του πει "Άσε μας ρε τζιτζιφιόγκο να πούμε. Σε κέρδισαν μέσα-έξω τα Νησιά Φερόε, που τους νικάω κι εγώ με το αναπηρικό καροτσάκι. Εξαφανίσου από μπροστά μου και την επόμενη φορά που θα σε δω να έχεις πάει τον βασικό μισθό στα τρία κατοστάρικα".
Για τέτοιο ξεφτιλίκι μιλάμε.
Αυτά, και να προσέχετε μην χάσετε στο Τέτρις γιατί δεν έρχεται το μακρυνάρι.