Πες το με έναν τοίχο

Αυτά, και να προσέχετε μη σας χακάρουν το λογαριασμό.

Ο ήλιος καίει; Να κι εμάς!

Σας έλειψα, πουλάκια μου; Όχι; Καλά, δεν πειράζει, τα κρατάω εγώ αυτά και θα περάσουμε ωραία. Σήμερα, αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, θα συζητήσουμε για ένα καυτό κοινωνικό θέμα ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΚΙ ΑΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΤΗ ΛΕΞΗ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΘΑ ΠΑΡΩ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΖΟΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΟΣΕ, ΘΑ ΠΕΣΩ ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ, ΘΑ ΜΕ ΠΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΘΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΕ ΜΙΑ ΠΙΣΙΝΑ ΜΕ ΘΕΙΙΚΟ ΟΞΥ. Ευχαριστώ.
Θα μιλήσουμε λοιπόν σήμερα για την ομοφυλοφιλία. Πιθανότατα με το θέμα που διάλεξα να σας έρχεται στο μυαλό να πείτε "Ω ρε πούστη". Ειρωνικό, δε θα ήταν; Σε αυτό εδώ το σημείο θέλω να ξεκαθαρίσω ότι μου αρέσουν αποκλειστικά και μόνο οι γυναίκες, η πιο ομοφυλόφιλη πράξη που έχω κάνει ποτέ ήταν το να αποπειραθώ να ακούσω το YMCA και να τα παρατήσω μετά το πρώτο ρεφρέν και δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έφαγα μπανάνα.
Όπως ίσως θα ξέρετε, οι γκέι ζουν ανάμεσά μας. Και οι λεσβίες βέβαια ζουν ανάμεσά μας, αλλά για κάποιο λόγο ο κόσμος θυμάται ότι υπάρχουν μόνο όταν βλέπει τσόντες. Μια που το ανέφερα: οι αληθινές λεσβίες δεν είναι σαν αυτές που βλέπουμε στις τσόντες. Εκτός από την Portia de Rossi, οι περισσότερες άλλες ενσαρκώνουν το πρότυπο "χοντρή, τριχωτή και έχει να κάνει μπάνιο από το τελευταίο πρωτάθλημα του Άρη". Λυπηρό, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό.
Άλλωστε, στη χώρα μας οι λεσβίες τείνουν να κρατάνε χαμηλό προφίλ. Πηδιούνται με γυναίκες και δεν ενοχλούν κανέναν. Ενώ αντίθετα οι γκέι ενοχλούν. Την αισθητική μου.
Παρένθεση: αν είσαι γκέι, δεν έχω κανένα πρόβλημα να κάνω παρέα μαζί σου, αν ταιριάζουμε σαν χαρακτήρες. Εκτός κι αν με δεις ερωτικά, στην οποία περίπτωση η χυλόπιτά σου είναι έτοιμη, θα τη φας εδώ ή να στην τυλίξω; Είπαμε, δεν είμαι τόσο απελπισμένος.
Τι έλεγα; Α, ναι. Ότι οι γκέι ενοχλούν την αισθητική μου. Γιατί για κάθε Freddy Mercury υπάρχουν διακόσιοι Βαλλιανάτοι, για κάθε Rob Halford πεντακόσιοι Πουλόπουλοι (γαμώ τη Γιουροβίζιον) και για κάθε Ian McKellen χίλιοι στυλίστες που δημιουργούν κοστούμια για το Star Wars και νομίζουν ότι κάνουν και υψηλή ραπτική. Και φυσικά, ας μην ξεχνάμε ότι από το στόμα ενός ομοφυλόφιλου βγήκε αυτό:

(θα έπρεπε να σας προειδοποιήσω για το ηχητικό βασανιστήριο που μόλις βιώσατε, αλλά δε με νοιάζει κιόλας. Με δική σας ευθύνη διαβάζετε αυτό το μπλογκ-άρα τα τραβάει ο κώλος σας).
Το άλλο πρόβλημα είναι οι "στρατευμένοι" γκέι, που παλεύουν για τα δικαιώματά τους ωσάν φεμινίστριες που καίνε τα σουτιέν τους. Ε, παράτα μας όμως! Είσαι γκέι. Και τι μας το λες; Μήπως περιμένεις να σου πούμε και μπράβο επειδή σου αρέσει να τρως πέη; Κι εμένα μου αρέσει να τρώω γύρο με τζατζίκι, δε βγαίνω να ζητάω επαίνους από τον κόσμο για τα γούστα μου. Και όχι, δεν είσαι καλύτερος από εμάς επειδή δίνεις κώλο-κι αν το νομίζεις στ'αλήθεια αυτό, είσαι μαλάκας, ενοχλητικός, πρήχτης και χορτοφάγος.
"Μα τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων...", να τα βάλεις εκεί που ξέρεις τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων! Όχι που θα σε χαλάσει κιόλας, αλλά δε γαμιέται; Εσύ πάντως γαμιέσαι. (δύο λογοπαίγνια στη σειρά; Πού τα βρίσκω ο πούστης; ΤΡΙΑ! Έχω κωλοφαρδία σήμερα... ΤΕΣΣΕΡΑ!) Στην γαμημένη Ελλάδα ζεις. Το μόνο δικαίωμα που έχουμε εδώ πέρα είναι το δικαίωμα στο να πληρώνεις χαράτσια σαν μαλάκας ενώ οι πλούσιοι χρωστάνε τα εκατομμύρια και δεν τρέχει κάστανο (είχα δεν είχα, πάλι για την κατάσταση της χώρας μας μίλησα. Είμαι αδιόρθωτος). Εφόσον δε σε κυνηγάει κανένας χριστιανοψυχάκιας με τσεκούρι για να σου πάρει το κεφάλι, μη μιλάς καθόλου.
"Μα εγώ θέλω να παντρευτώ τον αγαπημένο μου!" Γιατί, χρυσή μου; Φοβάσαι μη σε αφήσει αστεφάνωτη και τι θα λέει ο κόσμος; Ο κόσμος ήδη λέει. Αλλά αυτός ο ίδιος κόσμος είναι που βλέπει Λαζόπουλο και τον θεωρεί σύγχρονο Αριστοφάνη. Και στην τελική, την καζούρα δεν τη γλιτώνει ποτέ κανείς. Και δούλεμα θα φας για τα γούστα σου, και θα δουλέψεις και τους άλλους. Έτσι πάει. Κι αν θες, στο κάτω κάτω τη γραφής, τόσο πολύ να παντρευτείς, τρεις ωρίτσες με το αεροπλάνο είναι το Άμστερνταμ. Να τα καλά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τ'ακούς, Παπαρήγα, που θες και να βγούμε; Άκου τα.
Α, και κάτι τελευταίο που μου ήρθε έτσι πρόχειρα. Τι κακός χαμός είναι αυτός που γίνεται με το Gay Pride? Αν είσαι πια τόσο περήφανος που είσαι γκέι, κράτα την περηφάνειά σου για τον εαυτό σου. Κι αν θες τόσο πολύ να λάβεις μέρος σε μια παρέλαση ντυμένος σαν χορεύτρια της σάμπα στο καρναβάλι του Ρίο, υπάρχει ήδη μια παρέλαση που είναι ό,τι πρέπει για σένα: το καρναβάλι του Ρίο! Κι αν όχι του Ντε Τζανέιρο, τότε της Πάτρας. Είδες τι ωραία;
Από την άλλη, για να αντισταθμίσουν τους μαλάκες γκέι, υπάρχουν και οι τριμάλακες στρέιτ. Οι δήθεν ματσό άντρακλες, που αποκηρύσσουν την ομοφυλοφιλία μετά βδελυγμίας, επικαλούμενοι είτε τη Βίβλο (γιατί ο Χριστός είπε, "Αγάπα τον πλησίον σου, εκτός κι αν είναι πούστης") ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, και μετά τους πιάνεις στο δωμάτιό τους να μυξοκλαίνε ακούγοντας Barbara Streisand και φορώντας το ξώπλατο και τα δωδεκάποντα της γκόμενάς τους όσο αυτή πηδιέται με τον αδερφό τους.
Και αυτοί που λένε το περίφημο, "Αν ο γιος σου σου βγει πούστης τι θα κάνεις;" Τριήμερο πανηγύρι στην Αριστοτέλους, έτσι για να σου σπάσω τα νεύρα. Δε με ενδιαφέρει αν ο γιος μου βγει πούστης, κομμουνιστής, μπασίστας στους Metallica, μπουζουκοπαίκτης στα πανηγύρια, Παναθηναϊκός ή καθαριστής στη Microsoft. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να βγει σωστός άνθρωπος. Και, τώρα θα ακούσεις κάτι που δε θα ακούσεις ποτέ από τις αγαπημένες σου πηγές, δηλαδή τον Άνθιμο: ΜΠΟΡΕΙΣ να είσαι ομοφυλόφιλος και σωστός άνθρωπος ταυτόχρονα.
Αλλά το αποκορύφωμα είναι όταν τους ακούς να λένε ότι "τα παιδιά μας βλέπουν τις αδερφές στην τηλεόραση και γίνονται κι αυτά αδερφές". Λοιπόν, αν το παιδί σου είναι τόσο έξυπνο που επηρεάζεται σε τέτοιο βαθμό από όσα βλέπει στην τηλεόραση και τα μιμείται κιόλας, βάλ'το να δει Mythbusters μπας και γλιτώσουμε από έναν κόπανο παραπάνω.
Άκου δηλαδή τι μας λέει! Γιατί, φυσικά, κάθε φυσιολογικής νοημοσύνης ανθρώπινο ον, με το που θα δει μισή ώρα από μεσημεριανάδικο, αυτομάτως θα αρχίσει να σπάει ο καρπός του, να μιλάει σαν τον Μελένιο από τα Στρουμφάκια, να χορεύει τσιφτετέλι στα σκυλάδικα και να έχει περίεργες ορέξεις για αγγούρι. Και μετά θα κοιτάξει με δάκρυα στα μάτια τον Τρύφωνα Σαμαρά και θα του πει, "Τρύφωνα, σε ευχαριστώ που με ξύπνησες. Τώρα πια ξέρω ότι είμαι ομοφυλόφιλος!"
Ελπίζω, πάντως, να λειτουργεί όντως έτσι το σύστημα. Γιατί τότε θα μπορούσαμε να βάλουμε την τηλεόραση να παίζει έξυπνους ανθρώπους και να σταματήσεις να είσαι τόσο μαλάκας.
Αλλά εντάξει. Πες ότι μπορεί, κάποιος, κάπου, κάποτε να επηρεάστηκε με αυτό τον τρόπο από τα μεσημεριανάδικα. Είδε, ρε παιδί μου, ότι οι πούστηδες πληρώνονται για να προσφέρουν στην κοινωνία το απόλυτο τίποτα και σου λέει, γιατί να μην το κάνω κι εγώ;
Εδώ όμως, ο άλλος, σου λέει ότι ο Μπομπ Σφουγγαράκης περνάει γκέι μηνύματα! Κι άντε, να το αποδεχθώ αυτό. Εδώ που τα λέμε, ο Μπομπ και ο Πάτρικ περνάνε αδικαιολόγητα πολύ χρόνο μαζί. Αρκετά ύποπτο. Όμως, αφενός τα πεντάχρονα δεν πρόκειται να δουν τι το ερωτικό έχει η σχέση μεταξύ ενός σπόγγου και ενός αστερία, κάτι που βλέπεις εσύ ο ενήλικας με το πρόστυχο μυαλό σου, κι αφετέρου, ο Μπομπ Σφουγγαράκης περνάει επίσης μηνύματα ότι είναι εφικτό να ζήσει ένας σκίουρος κάτω από το νερό, να ψήνεις μπιφτέκια κάτω από το νερό και να ανάβεις φωτιές ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΝΕΡΟ! Πού είναι όλοι οι υποβρύχιοι εμπρηστές που θα έπρεπε να υπάρχουν;

Αυτά, και να προσέχετε να μη μπείτε κατά λάθος σε γκέι μπαρ και σας την πέσει ένας μουστακαλής μπιλντεράς που μοιάζει σαν τον μπάτσο από τους Village People.

Εντ άια γουίλ όλγουεϊς λαβ γιου

Αγαπητές φίλες και φίλοι, με μεγάλη μου θλίψη σας ανακοινώνω ότι πέθανε η Γουίτνεϊ Χιούστον. Τι; Δε σας νοιάζει; Βασικά ούτε κι εμένα. Μία ναρκομανής πέθανε. Σιγά το πράγμα. Κάνε μια βόλτα στην Ομόνοια να δεις τι γίνεται και τα ξαναλέμε.
Αλλά όχι, θα πρέπει για άλλη μια φορά να ξαναζήσουμε το φαινόμενο "θάνατος Μιχαλάκη". Όλοι όσοι μέχρι το Σάββατο είχαν τη Γουίτνει Χιούστον γραμμένη στον καλύτερο φίλο του άντρα, τώρα θα το παίζουν θλιμμένοι και θα ανεβάζουν τα βίντεο κλιπ της στο Facebook και θα λένε τι καλή που ήταν η Χιούστον και τι κακιά που ήταν η Ντάλας. Τι σκατά σας πιάνει ρε πρωτόζωα; Μήπως νομίζετε ότι θα βγει το ζόμπι της από τον τάφο και θα σας κυνηγάει αν δεν πείτε καλά λόγια γι'αυτήν; Όσο γραμμένους σας είχε όσο ζούσε, άλλο τόσο γραμμένους σας έχει τώρα.
Επίσης, με μεγάλη μου θλίψη σας ανακοινώνω ότι ψηφίστηκε το μνημόνιο. Εμ...BIG FUCKING DEAL! Λες και δεν ξέραμε ήδη τι θα συμβεί. Γίνονται κολοσσιαίες διαδηλώσεις που περνάνε στο ντούκου, οι κουκουλοφόροι τα κάνουν όλα πουτάνα και η τηλεόραση δείχνει μόνο αυτούς, το μνημόνιο περνάει σαν να μη συμβαίνει τίποτα, το ΚΚΕ διαφωνεί και οι δημοσιογράφοι κάνουν πάρτι για την τεράστια ευκαιρία που τους δόθηκε να χειραγωγήσουν συνειδήσεις. Όπως θα έλεγε και ο φίλος μου ο Daron Malakian, "Blast off! It's party time! And we don't live in a fascist nation!"
Και μετά το μνημόνιο θα αποδειχθεί για άλλη μια φορά αναποτελεσματικό, η Μέρκελ θα μας κοιτάξει για άλλη μια φορά με το ύφος της απογοητευμένης νηπιαγωγού, θα κάνει την καρδιά της πέτρα και θα μας δανείσει, ο Παπαδήμος θα μας πρήξει για άλλη μια φορά τα αρχίδια για τη χρεωκοπία που μας περιμένει αν δεν περάσει το νέο μνημόνιο και ούτω καθεξής. Βαρέθηκα τη ζωή μου.
Επίσης, με μεγάλη μου θλίψη...όχι, εδώ δεν κολλάει, σας ανακοινώνω τέλος πάντων ότι αρχίζει πάλι το Τσάμπιονς Λιγκ.
Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Γιατί, σήμερα, guess what, είναι η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου! Γιούπι, ζήτω, τι χαρά, δεν το πιστεύω, η γιορτή των ερωτευμένων, η πιο ωραία μέρα του χρόνου, η πιο...οκ, το γάμησα, δεν πειράζει, πάμε στο ψητό.
Το ψητό είναι γουρουνόπουλο με μήλο στο στόμα ότι ο Άγιος Βαλεντίνος είναι στην πραγματικότητα η γιορτή των ανθοπωλών. Και των ζαχαροπλαστείων. Και των εστιατορίων. Και των περιοδικών τύπου Κοσμοψώλιταν με τα άρθρα του τύπου "Εκατό πράγματα που πρέπει να κάνετε για να την τρελάνετε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου".
Μην αυταπατάστε, αγαπητοί φίλοι. Ότι και να κάνετε, δεν πρόκειται να την τρελάνετε. Και μην πάτε να προβάλετε δικαιολογίες ότι δεν παίζει ρευστό και τα παράπονα στη Λαγκάρντ. Αν μία γυναίκα θέλει να γκρινιάξει, θα γκρινιάξει δεν πα και να χτυπάς τον κώλο σου κάτω. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να καθυστερήσεις την έκρηξη, ακολουθώντας τα εξής πολύ απλά βήματα:

• Βήμα 1ο: Πλύσιμο-χτένισμα-ξύρισμα. Αν έχει να σε ακουμπήσει νερό από την τελευταία φορά που πήγες στη Waterland κι αν στην κόμη σου παγιδεύονται οι άκαυστοι υδρογονάνθρακες που φτύνουν οι εξατμίσεις των λεωφορείων, πάρε το σαπούνι και τρίψου μέχρι να σου μείνει το δέρμα στα χέρια. Το μούσι, από την άλλη, εξαρτάται. Αν μοιάζεις σαν τον Gerard Butler στους Τριακόσιους, κράτα το. Αν μοιάζεις σαν τον Χάρη-Όλοι-βλέπουν-το-σίριάλ-μου-μετά-από-δέκα-χρόνια-παρόλο-που-είναι-μια-μαλακία-και-μισή-Ρώμα, πάλι κράτα το, γιατί για κάποιον περίεργο λόγο σε μερικές γυναίκες αρέσουν οι πούστηδες. Αν πάλι μοιάζεις σαν τον Μπιν Λάντεν, τον Γκάνταλφ ή τη γυναίκα με το μούσι από το τσίρκο, πάρε το πριόνι και ξεκίνα να κόβεις.
• Βήμα 2ο: Ψώνια. Μη νομίζεις ότι θα τη βγάλεις με τα λουλούδια που μάδησες από το παρτέρι και με μια χειροποίητη κάρτα που έφτιαξε το ανιψάκι σου από το νηπιαγωγείο κι εσύ απλά αντικατέστησες το "Περαστικά σας κυρία Κατερίνα" με το "Κατερίνα σ'αγαπάω". Ετοιμάσου για ξήλωμα. Ο τζάμπας ζει μόνο στην ηλίθια διαφήμιση της Mediamarkt. Αν δεν πάρεις τουλάχιστον μία τεράστια ανθοδέσμη-εννοείται-κόκκινα-τριαντάφυλλα, έναν χνουδωτό αρκούδο σε φυσικό μέγεθος Πάγκαλου, όλη την παραγωγή του εργοστασίου σοκολάτας του Γουίλι Γουόνκα και δύο δισεκατομμύρια κόκκινα μπαλόνια, μην ελπίζεις ότι θα γαμήσεις. Και δεν πιστεύω, βέβαια, να ξεχάσεις το χρυσαφικό! Τι θα πει έχουμε κρίση! Να τη βάλεις στον πάτο σου την κρίση! Πώς θα ζήσει η κυρία χωρίς είκοσι τέσσερα καράτια;
• Βήμα 3ο: Ντύσιμο. Η εμφάνιση του Σάκη του Υδραυλικού, του Παοκιού στη θύρα 4 ή του μεταλά αιώνιου φοιτητή θεωρείται α και πα και ρα και δε και κτη. Για σε παρακαλώ! Είναι του Αγίου Πούτσου Βαλεντίνου σήμερα, δεν είναι δυνατόν να είσαι ντυμένος σαν λέτσος! Από την άλλη, βέβαια, μη σκάσεις μύτη και σαν τη Lady Gaga, γιατί θα πέσει γιαουρτάκι 0% για να προσέχουμε και τις γραμμές μας. Ενθυμού το δίστιχο: Τον άντρα οι γυναίκες τον θέλανε λεβέντη, τώρα τον θέλουν αδερφή και τον φωνάζουν τρέντι. Για τοπ αποτελέσματα, ακολούθα τη συμβουλή του Barney Stinson και βάλε κοστουμιά. Μα ο Barney Stinson είναι αδερφή, θα μου πείτε. Ένας λόγος παραπάνω: ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΝΤΥΝΕΤΑΙ!
• Βήμα 4ο: Μαγειρική. Επειδή χρήμα για ακριβά εστιατόρια δεν παίζει, και επειδή επιλογές εστιατορίων όπως το σουβλατζίδικο "Γύρο Γύρο Όλοι", τα Mc-σερβίρουμε-ψημένη-γλίτσα-σε-μπαγιάτικο-ψωμί-και-την-τρως-και-λες-και-ευχαριστώ-Donalds ή η χασαποταβέρνα "Το μοσχάρι" με ζωντανή μουσική από τη ρεμπέτικη κομπανία του Θόδωρα Καραπαντόφλα δε θα έχουν ιδιαίτερη επιτυχία, παίξ'το ρομαντικός και οργάνωσε δείπνο για δύο στο σπίτι σου, το οποίο βέβαια θα φροντίσεις να μην είναι όσο κώλος είναι τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου. Για συνταγές, πάρε ιδέες από Κάτι Ξύνεται, Top Master Super Giga Muthafucking Chef κι έτσι. Αν πάλι έχεις κάψει τα κορνφλέικς (κάτι που μόνο ο Όμηρος Σίμπσον έχει καταφέρει) και η μάνα σου ζει σε κάποια άλλη πόλη, παράγγειλε κινέζικο.
• Βήμα 5ο: Ντεκόρ, μουσική κι έτσι. Αν η γκόμενα που προσπαθείς να ρίξεις/κρατήσεις δεν έχει ως όνειρο ζωής να πάρει αυτόγραφο από τον Rob Halford και να δει συναυλία των Maiden στη Θεσσαλονίκη, προσπάθησε να εξαφανίσεις για λίγο τις αφίσες των AC/DC που είχες πάρει δώρο με το Metal and Masturbation που διάβαζες στα δεκατέσσερα και εξακολουθείς να διαβάζεις στα 34. Αντίθετα, βάλε σατέν σεντόνια, χαμηλό φωτισμό/κεριά, ροδοπέταλα, απαλή μουσική και όλες αυτές τις αηδίες που πέτυχες όταν είδες κατά λάθος πέντε δευτερόλεπτα από ταινία της Μεγκ Ράιαν. Εκτός κι αν φτάσεις στο άκρο της επίτιμης προέδρου του φαν κλαμπ του Βασίλη Καρρά. Τότε να πέφτει το γαρύφαλλο νεκροταφείου, ο Τζόνι και οι πενιές.
• Βήμα 6ο: Η Μάχη. Αν έβλεπες Κάστρο του Τακέσι, θα θυμάσαι ότι απειροελάχιστοι έχουν κερδίσει ποτέ στη Μάχη-εγώ δεν έχω πετύχει κανέναν. Έτσι κι εδώ. Γιατί περί Μάχης πρόκειται-απλά χωρίς Γιαπωνέζους φρουρούς, άρματα μάχης και νεροπίστολα. Το μυστικό, όταν έρθει, είναι να την κάνεις να νιώσει ότι πρωταγωνιστεί σε ηλίθια κοριτσοταινία της Ντίσνεϊ. Χάιδεψε τα αυτιά της. Πες της αυτό που θέλει να ακούσει. Πες της για το φεγγάρι, για τα άστρα, για ό,τι πιο εμετικά γλυκανάλατο σκεφτείς-ακόμα και για το Twilight σε ακραίες περιπτώσεις. Αν έχεις λίγο ταλέντο, η ποίηση μπορεί να σταθεί πολύτιμος σύμμαχός σου. 
• Παράδειγμα προς μίμηση:
  Τα μάτια σου παράδεισος και κόλαση η καρδιά σου,
  μα εγώ το μόνο που ζητώ είναι η αγκαλιά σου!
• Παράδειγμα προς αποφυγή:
  Όταν σε είδα γκάβλωσα και πλέον δε μου πέφτει,
  και θέλω απλά να σε γαμώ σαν να μου βάλαν νέφτι!
• Βήμα 7ο: Απόλαυση του τροπαίου σου. Αν τα έχεις κάνει όλα σωστά μέχρι εδώ, πλέον μπορείς να βγεις γυμνός στην Αριστοτέλους και να φωνάξεις στους περαστικούς, "ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΓΑΜΗΣΩ!". Απόφυγε βεβαίως αυτή την ορολογία μπροστά της. Προσπάθησε μέχρι και το τελευταίο λεπτό να μοιάζεις τρυφερός και εμετικός σαν πρίγκιπας στο προαναφερθέν έργο της Ντίσνεϊ. Στάσου σαν τζέντλεμαν. Για παράδειγμα, "Αγάπη μου, θα ήθελα, αν βεβαίως δε σε πειράζει, και μετά από όσα έκανα για σένα, με μόνο κίνητρο το να είσαι εσύ ευτυχισμένη βεβαίως, να δοκιμάσουμε από πίσω-αν αρνηθείς θα το κατανοήσω απόλυτα, εγώ θέλω μόνο την ευτυχία σου".
• Βήμα 8ο: Το επόμενο πρωί, οπότε και συνειδητοποιείς ότι τελικά δεν αξίζει και ότι καλύτερα να έμενες στη μόνιμη σχέση με τη Μαρία Παλάμη, που ούτε δώρα σου ζητούσε, ούτε χρυσαφικά, ούτε γλυκόλογα και Twilight, ούτε γλώσσα σου έβγαζε, κι αν της έβαζες και κανένα γάντι το χειμώνα με τα κρύα ήσουν άρχοντας. Γιατί ο σοφός λαός λέει, αν πετύχει η μαλακία τύφλα να 'χει το γαμήσι.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας κάψουν το μαγαζί ομάδες ακροδεξιών/ακροαριστερών/παρακρατικών/ό,τι σκατά τέλος πάντων αποδειχθεί ότι είναι οι κουκουλοφόροι.

Τι το περάσαμε εδώ μέσα, Αμέρικαν Μπαρ;

Η ανθρωπότης βρίσκεται σε μία περίεργη πορεία προόδου και αποσύνθεσης ταυτόχρονα. Τι εννοώ; Από τη μία έχουμε House, Big Bang Theory, Bugatti Veyron, σπίτια με θέρμανση και ψύξη at request που θα λέγανε και οι φίλοι μας οι Εγγλέζοι, Μπιγιονσέ και φυσικά, το σημαντικότερο όλων: Μερέντα. Από την άλλη, όμως, έχουμε Ζωή της Άλλης, σάπια μπλε λεωφορεία του ΟΑΣΘ, άστεγους στο δρόμο που τουρτουρίζουν με την επέλαση του χιονιά και το πολικό ψύχος (παρακαλείται ο Χατζηνικολάου μέσα μου να βγάλει το σκασμό, ευχαριστώ), Justin Bieber, σαπιογκόμενες με ψεύτικο μαύρισμα και πλαστικά χάμπουργκερ Goody's.
Και έρχεται ο Καλυβάτσης και σε ρωτάει, "Γιατί μπαμπά υπάρχουν όλα αυτά τα κακά στον κόσμο;". Και τι του απαντάς, Κανάκη; Θα μπορούσες βέβαια να του πεις ότι ο θεός μας στέλνει αυτές τις δοκιμασίες για να δει αν είμαστε άξιοι, μόνο που εδώ υπάρχει ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα: δεν υπάρχει θεός.
Θα μπορούσες επίσης να του πεις ότι υπάρχουν κάποιοι πολύ κακοί άνθρωποι που δεν έκαναν λίστα σαν τον Earl απ'το My Name Is Earl και τώρα το πληρώνουν, απλά το κάρμα ήταν λίγο απρόσεκτο και δεν μπόρεσε να προστατέψει εμάς τους καλούς από την τιμωρία των κακών. Ωραία δε θα ήταν αν το κάρμα ίσχυε και κάπου αλλού εκτός από το My Name Is Earl?
Δυστυχώς, Κανάκη-αναγνώστη μου, μία απάντηση υπάρχει να δώσεις στο μικρό Καλυβάτση που σε κοιτάει με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Και αυτή είναι...
---διακοπή για διαφημίσεις---

(μόνος σκοπός αυτής της διακοπής για διαφημίσεις ήταν να επιτείνει την αγωνία σας. Οι πίπες Νταϊάνα δε με πληρώνουν με κανέναν τρόπο για αυτή την προβολή. Και τώρα συνεχίζουμε)
Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι εμείς φταίμε. Φανήκαμε αχάριστοι. Δε δείξαμε τον δέοντα σεβασμό σε θεία δώρα όπως ο Freddy Mercury και οι Απαράδεκτοι, και αυτός είναι ο λόγος που εδραιώθηκαν αηδίες όπως οι Jonas Brothers και η Πολυκατοικία.
Και τι να κάνουμε τώρα; Μερικές από τις λύσεις που απέρριψα κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του άρθρου είναι να τα φορτώσουμε στο ΠΑΣΟΚ, να επικαλεστούμε τα αρχαία πνέυματα των Ζουλού, να το ξεχάσουμε και να πάμε για σουβλάκια και να κάνουμε διαγωνισμό στο Facebook και όποιος μαζέψει τα περισσότερα likes να δώσει τη λύση.
Αντ' αυτού, θέλω να δώσω μερικές συμβουλές στην κοινωνία. Και θα ξεκινήσω με αυτούς που, θεωρητικά, θα έπρεπε να έχουν τον πρώτο λόγο στην ανατροφή των μελλοντικών γενεών και την διαμόρφωση συνειδήσεων. Τους γονείς.
Αγαπητέ γονιέ. Πρώτον, μάθε να λες όχι. Είναι προφανές ότι κάποια στιγμή το βλαστάρι σου θα σου ζητήσει κάτι το οποίο δεν πρέπει, δεν μπορείς ή δε θέλεις να του δώσεις, όπως, για παράδειγμα, την καινούρια Μπάρμπι δεν-ξέρω-τι-σκατά-τη-βάλανε-να-παριστάνει-αυτή-τη-φορά-για-να-μαζέψει-χρήμα-από-τα-χαζοχαρούμενα-κοριτσάκια, την σούπερ-γαμάουα σχολική τσάντα που κάνει ln527349837594747630720763085797396528476494064974974 ευρώ ή λεφτά για να πάρει τη δόση του.
ΜΗΝ ΤΟΥ ΤΟ ΔΩΣΕΙΣ! Δεν πάει να κλαίει, να τσιρίζει, να κωλοχτυπιέται ή να απειλεί ότι θα κάνει επίθεση αυτοκτονίας σε τζαμί στην Τεχεράνη Παρασκευή μεσημέρι; Κράτα χαρακτήρα. Μπορεί να σε κοιτάει όλο το μαγαζί με δολοφονικό βλέμμα, αλλά εκείνη τη στιγμή του δίνεις ένα σημαντικό μάθημα ζωής.
Και ποιο είναι αυτό; Το ότι στη ζωή δεν μπορείς να έχεις πάντα το δικό σου. Για την ακρίβεια, στη ζωή δεν μπορείς να έχεις ποτέ το δικό σου. Άδικε κόσμε, πουτάνα κενωνία. Συν, επιπλέον, ότι αν λυγίσεις, το κωλοπαίδι σου θα εκλάβει ότι το να σπάει τα αρχίδια του κόσμου είναι επιτυχημένη τακτική και θα το κάνει ξανά και ξανά. Και τότε θα αγοράσω εγώ τη Μπάρμπι, και θα την βάλω στον πάτο σου σαν τιμωρία που δεν είσαι καλός γονιός.
Και, για φαντάσου!, τα κακομαθημένα παιδιά μετατρέπονται σε κακομαθημένους ενήλικες. Και οι κακομαθημένοι ενήλικες είναι η χειρότερη μάστιγα της κοινωνίας, μετά βέβαια από τη Eurovision και τις βιντεοκασέτες του 80. Για να μην έχουμε παρατράγουδα, λοιπόν, μάθε λίγο μπαλίτσα τα παιδιά σου.
Και λίγο ξύλο πού και πού δε βλάπτει. Στρώνει χαρακτήρα. Ορισμένες φορές το χρειάζονται. Και νιώθεις καλύτερα. Ξέχνα τι λένε οι παιδοψυχολόγοι. Οι παιδοψυχολόγοι θέλουν να βγαίνουν ανίκανοι  μελλοντικοί γονείς με ακόμα πιο ανίκανα παιδιά για να έχουν πελατεία. 29 κατασκευαστές κακομαθημένων συνιστούν αποχή από τα μαπίδια κι έτσι. Δε θα σβήνεις και τσιγάρα πάνω του. Δυο φάπες θα του ρίξεις για να μάθει να μην κατουράει το χαλί.
Επίσης, πολύ σημαντικό, αν κάτι δεν πρέπει να το δει το παιδί σου, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να το δει κι όλος ο κόσμος. Το παράδειγμά μου συνοψίζεται σε επτά λέξεις: Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος. Θυμάμαι ακόμα υστερικές που βγαίναν και λέγαν ότι το σίριαλ είναι κακό και προβάλλει λάθος μηνύματα και δεν είναι σωστό να σατιρίζουμε το Χριστό και τι θα γίνουν τα παιδιά μας και πότε θα ανακάμψει οικονομικά η ΑΕΚ.
Σάλτα και γαμήσου, μωρή τελευταία! Όχι ότι δεν το έκανες ήδη δηλαδή, αλλιώς δε θα ήσουν τώρα εδώ να μας πρήζεις για την ψυχική υγεία του μυξιάρικού σου. Και εδώ που τα λέμε, τι το στραβό έλεγε το ΟαΛΠτμΕ για το Χριστό; Ότι κοιμόταν σε κρεβάτι-αυτοκίνητο και ήταν οπαδός του ΟΦΗ; Big fucking deal! Εδώ όλη η επίσημη βιογραφία του Χριστού μιλάει για φόνους, ληστείες, βιασμούς, αιμομιξίες, εκπόρνευση συζύγου και μισαλλοδοξία προς...χμ, όλους εκτός των Εβραίων, και εσύ βρίσκεις το λάθος πρότυπο στο κρεβάτι-αυτοκίνητο;
Και δε σου έκανε εντύπωση που αυτή η σειρά παιζόταν στις δώδεκα η ώρα το βράδυ, μια ώρα κατά την οποία τα μικρά, αθώα και ευαίσθητα παιδάκια σου θα έπρεπε να κοιμούνται; Για ποιο λόγο, άραγε; Α, ναι. Γιατί δεν απευθύνεται στα παιδιά σου! Απευθύνεται σε κάφρους ηλικίας από δεκαπέντε μέχρι να φύγουν τα καυλόσπυρα, οι οποίοι και βρισιές έχουν ξανακούσει και ξέρουν να ξεχωρίζουν σε τι είδους κρεβάτι κοιμόταν ο Χριστός. Αν δεν μπορείς να συμμαζέψεις το παιδί σου, μην κάνεις την ευαίσθητη μάνα στην κοινωνία.

ΟΚ. Διασφαλίσαμε το μέλλον μας. Με τα τωρινά μαλακισμένα όμως τι κάνουμε; Θα ήταν πολύ ωραίο να μπορούσαμε να τα μαζέψουμε "στα τρένα", που θα έλεγε και ο Φάε Ένα Μαλάκας, αλλά δυστυχώς αυτό δε θα ήταν αποδεκτό στη δημοκρατία που θέλουμε να λέμε ότι έχουμε.
Και τότε τι κάνουμε; Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα! Βοήθεια, άνθρωποι! Τα βλαμμένα θα μας κατακτήσουν! Κλειστείτε στα υπόγειά σας! Είναι douchebag apocalypse! Όχι, μικρέ μου Ευαγγελάτε. Εδώ επιζήσαμε από τα Emo, από αυτά τα χαζοχαρούμενα θα φοβηθούμε;
Το μυστικό είναι να μην τους δίνουμε καμία σημασία. Να δείτε ότι θα αποδειχθεί κάποια στιγμή ότι τα σημερινά τρεντοβλαμμένα είναι εξωγήινη φυλή που τρέφεται από την προσοχή του κόσμου. Θα το απεδείκνυα εγώ, αλλά, guess what, βαριέμαι. Το σχέδιο είναι απλό. Πάμε οι φυσιολογικοί άνθρωποι στα μέρη που μαζεύονται, ακούν τις ηλίθιες μουσικές τους και πίνουν αλκοόλ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κατεβάσουν κι άλλο το IQ τους, και τους γράφουμε επιδεικτικά στ'αρχίδια μας. Ούτε ένα περιφρονητικό βλέμμα.
Με το που θα καταλάβουν τι παίζεται (εικάζεται ότι έχουν τη βασική νοημοσύνη που απαιτείται για αυτές τις λειτουργίες), θα γίνουν ακόμη πιο καραγκιόζηδες για να γυρίσεις επιτέλους να τους κοιτάξεις. Μη μασήσεις. Αυτό είναι το πιο δύσκολο μέρος του σχεδίου. Δεν πρέπει ούτε για μία στιγμή να φανεί ότι αναγνωρίζεις την ύπαρξή τους. Θα σκυλιάσουν, θα τα πάρουν στο κρανίο, θα κατεβάσουν ακόμα πιο χαμηλά το επίπεδο και το παντελόνι τους. Εσύ κύριος. Το ποτάκι σου, τη γκομενίτσα σου και άρχοντας.
Ε, μετά τα πράγματα είναι απλά. Με το που θα πέσει ο δείκτης "κοιτάχτε-με-όλοι-γαμάω-την-αισθητική-σας" κάτω από τα επιτρεπτά όρια, θα πέσουν σε κώμα κι από κει κατευθείαν διάολο. Το ηλίθιο κοινό θα εξαφανιστεί, η βιομηχανία θα πάψει να έχει κοινό για να παράγει μαλακίες και έτσι θα αδειάσουν όλο το στοκ τους σε κάποια χωματερή του Τρίτου Κόσμου, και τελικά μια λεμονιά θα ανθίσει στη γειτονιά. Και για άλλη μια φορά έδωσα τη λύση. Τι συγκινητικό.
Αυτά, και να προσέχετε μην τυχόν τα παιδιά σας παίξουν GTA και την επόμενη μέρα σκάσουν μύτη στο σχολείο με το AK47, θερίσουν είκοσι άτομα και αυτοκτονήσουν.

Η τέχνη του να κοροϊδεύεις τον κόσμο μέρος ντέφτερον: Κινηματογράφος

Νομίζω ότι το περιεχόμενο της σημερινής εγγραφής είναι αρκετά προφανές. Ελπίζω να έχετε συνέλθει από το πολιτισμικό σοκ του υπέρτατου ποιήματος που είχα συνθέσει, γιατί σήμερα το πρόγραμμα έχει ταινίες. Παρακαλείστε να μη μιλάτε στα κινητά σας κατά τη διάρκεια της παράστασης, και όσοι φοράτε τεράστια καπέλα απλά σας μισώ. Αλλά πρώτα, επειδή το έταξα, ορίστε το BYOB αλογόκριτο:
 
ΟΚ. Είσαστε έτοιμοι; Αν κάποιος εξυπνάκιας απαντήσει "Μάλιστα, καπετάνιε" κερδίζει τον τίτλο του Level 25000 Malakas. Σας δίνω δύο λεπτά για να πάτε τουαλέτα, γιατί διάλειμμα δεν παίζει. Μην ξεχάσετε να σβήσετε το φως όταν βγείτε, γιατί δεν είναι καιροί για να καίει τζάμπα η λάμπα. Και...φύγαμε.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η σύγχρονη mainstream κινηματογραφική σκηνή είναι απλά ένας μηχανισμός υφαρπαγής δεκαπέντε ευρώ από δεκαπεντάχρονα που πάνε σινεμά για να φάνε Doritos και να πουν μαλακίες γελώντας με όλη τη δύναμη της φωνής τους λες και δεν υπάρχει άλλος κόσμος που να θέλει να δει την ταινία.
Αλλά εδώ που τα λέμε, ποιος θέλει να δει την ταινία; Η ταινία είναι ή άλλη μία εφαρμογή της αγαπημένης συνταγής "Ο καλός Αμερικάνος πατριώτης σώζει τον κόσμο από βέβαιη καταστροφή", ή το καινούριο μέρος της σειράς των λογοτεχνικών αριστουργημάτων που λέγεται "Βρικόλακες που λαμπυρίζουν στο φως του ήλιου", ή μία απίστευτα πρωτότυπη "αισθηματική κωμωδία" που δεν είναι ούτε αισθηματική, ούτε κωμωδία, απλά μια ανοργασμικιά που περιμένει τον πρίγκηπα του παραμυθιού κι αυτός σαν καλός μαλάκας της έρχεται, ή συνέχεια της συνέχειας του δεύτερου μέρους του σίκουελ της επιστροφής του τελευταίου μέρους της επταλογίας που κανείς δε θυμάται πια πώς άρχισε.
Κοινώς, η σύγχρονη mainstream κινηματογραφική σκηνή είναι εμπειρία εφάμιλλη του να φας γκοτζίλα βρασμένη σε κάτουρο, αφού έχεις μόλις πάρει πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα Κάμψεων Έβρου και έχεις καθαρίσει όλες τις Καλλιόπες με τη γλώσσα. Τα προϊόντα που προσφέρονται στους σινεμάδες είναι τόσο άθλια που δεν αξίζει όχι να πληρώσεις για αυτά, ούτε να τα κατεβάσεις-άσε που, αν εφαρμοστεί η ACTA, η οποία πέρασε νύχτα κι εμείς κοιτούσαμε τι φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο, δε θα αξίζει να κατεβάσεις τίποτα, εκτός κι αν αρέσκεσαι στον γλυκό πρωκτικό έρωτα στις ντουζιέρες.
Για να δούμε, τώρα, όμως, την απάντηση της κουλτούρας. Η οποία είναι ταινίες (τις οποίες βεβαίως βεβαίως όλοι οι χιπστεράδες τις χαρακτηρίζουν σαν αριστουργήματα που όποιος δεν τις έχει δει είναι σαν Μουσουλμάνος που δεν έχει πάει ακόμα για ιερό προσκύνημα στη Μέκκα) οι οποίες έχουν στον άνθρωπο το ίδιο αποτέλεσμα με τη θέαση του αγώνα 23ης κατηγορίας Αμπαλιακός Περαραχούλας-Παλτά Κατωβρυσούλας.
Και δε νομίζω σε αυτό το είδος να υπάρχει μεγαλύτερος μάστορας (ή, έστω, να υπήρχε μέχρι πριν από δέκα μέρες μεγαλύτερος μάστορας) από τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Θα ήθελα να το περιγράψω με λέξεις, αλλά νομίζω ότι το γράφημα είναι αντιπροσωπευτικό:

Και τώρα βλέπω να έρχεται ο εκπρόσωπος των Κριτικών Κινηματογράφου Ελλάδος (το πόσο τυχαίο είναι ότι τα αρχικά αυτά βγαίνουν ΚΚΕ το αφήνω στη διακριτική σας ευχέρεια) και να με καταδικάζει ως εχθρό του ποιοτικού κινηματογράφου σε υποχρεωτική θέαση της Μεγάλης των Μπάτσων Σχολής και των Φονικών Όπλων. Μόνο που κανείς δεν υπολογίζει τη γνώμη των κριτικών κινηματογράφου, γιατί όπως όλοι ξέρουμε οι κριτικοί είναι αυτοί που δεν είναι ικανοί για τίποτα πέρα από το να μειώνουν τους άλλους.
Κι επιπλέον, εγώ δεν κατηγορώ τον Αγγελόπουλο για τίποτε άλλο εκτός από την τεχνική του. Δεν αμφισβητώ ότι οι ταινίες του θίγουν πολύ σοβαρά ζητήματα και αποτελούν κίνητρα για κοινωνικό προβληματισμό κι έτσι, αλλά είναι δύσκολο έως απίθανο να παρακολουθήσεις μια ταινία στην οποία βλέπεις τον πρωταγωνιστή να περπατάει μέσα σε ένα χωράφι για σαράντα λεπτά. Μα σαράντα λεπτά; Σε αυτό το χρόνο εγώ φτάνω στην Κατερίνη, γαμώ την αυτοκίνηση και τον κύκλο του Ότο!
Πιθανότατα δε θα σας ενδιαφέρει καθόλου, αλλά στο σχολείο έχω μία καθηγήτρια που μου κάνει Έκθεση και Κείμενα Ν.Ε. Λογοτεχνίας (έλα! Καθηγήτρια σε σχολείο που να κάνει Έκθεση και Κείμενα Ν.Ε. Λογοτεχνίας; Απίστευτο! Τι λες τώρα! Δεν ξανάγινε!-ΣΚΑΣΕ!), η οποία ψοφάει για φάσεις κουλτούρας κι έτσι, και παραδέχτηκε έτσι απλά ότι κοιμήθηκε βλέποντας Αγγελόπουλο! Κι αυτό έχει πολύ μεγάλη αξία όταν το ακούς από τα χείλη ατόμου που δεν ξημερώνεται στον Κιάμο.
Υπάρχει βέβαια και μία άλλη σχολή κουλτουροταινίας. Βλέποντας ότι οι ταινίες με έγκριση από την ΕΣΚΑ (Ένωση Σκηνοθετών Κατά της Αϋπνίας) δεν είχαν ιδιαίτερη πέραση στον πολύ κόσμο, και προκειμένου να μην μοιάζουν σαν τους mainstreamάδες, κάποιοι σκηνοθέτες αποφάσισαν να προκαλέσουν. Πολύ. Ανατριχιαστικά πολύ. Κι έτσι είδαμε στις οθόνες μας δημιουργίες όπως ο Κυνόδοντας και η Ανθρώπινη Σαρανταποδαρούσα.
Εδώ, αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές, θέλω να θέσω ένα θέμα που με προβληματίζει: πού ακριβώς ξεχωρίζει η κουλτούρα από την τσόντα; Μάλλον θα έχει να κάνει με τον τίτλο. Βέβαια. Όταν λέγεται "Όνειρα από Μαγιονέζα" είναι γροθιά στο στομάχι, κριτική στη σύγχρονη κοινωνία και αλήθειες που δύσκολα αντέχουν να ακούσουν τα μικροαστικά αυτιά, ενώ όταν λέγεται "Κορίτσια απ'τη Φρανκφούρτη τρώνε λουκάνικα" είναι χυδαιότητα, προσβολή στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου και λόγος για να καίνε οι φεμινίστριες τα σουτιέν τους.
Προσωπικά, μία τέτοια ταινία δε θα την έβλεπα ούτε αν γνώριζα ξαφνικά την Μις Κορμάρα-αλλά-όχι-Ξέκωλο, ταιριάζαμε σε σχεδόν όλα και ξαφνικά μου πέταγε ότι είναι groupie του Λάνθιμου. Και ο λόγος είναι απλός. Δεν αντέχω οτιδήποτε παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά. Δε θα είχα κανένα πρόβλημα να δω τον Κυνόδοντα αν ο σκηνοθέτης του τον περιέγραφε ως "Μια σπατάλη πολύτιμου φιλμ, που δεν πρέπει να τη δείτε εκτός κι αν θέλετε να ξεράσετε ότι φάγατε από τότε που ήσασταν σπερματοζωάρια, να ξεκωλιαστείτε στο γέλιο από το ρεσιτάλ κακής υποκριτικής ή να αναρωτηθείτε για το μέγεθος της μαλακίας που με δέρνει". Αφού όμως αυτό το πράγμα το πήγανε μέχρι τα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (με τι κώλο, γαμώ την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο και την Βασίλισσα Αμαλία;), δε θα το δω ούτε αν χάσω στοίχημα. Με δυο λόγια: Αν νομίζεις ότι κάνεις κουλτούρα, δεν κάνεις κουλτούρα. Μια παπαριά καμαρωτή κάνεις.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας χτυπήσει μηχανάκι και πέσετε σε φρεάτιο ενώ γυρίζετε την καινούρια σας ταινία.

Η τέχνη του να κοροϊδεύεις τον κόσμο

Όχι, αγαπητοί μου φίλοι. Δεν πρόκειται να μιλήσω και σήμερα για τους πολιτικούς. Σήμερα θέλω να μιλήσουμε λίγο γι'αυτή την τόσο παρεξηγημένη έννοια που λέγεται τέχνη.
Θυμάμαι ένα κρύο δευτεριάτικο μεσημέρι στην τρίτη γυμνασίου που ο ηλίθιος κομπλεξικός καραγκιόζης και κατά ανεπιβεβαίωτες φήμες παιδεραστής που είχαμε για καθηγητή καλλιτεχνικών μας πήγε σε μία έκθεση στο Τελλόγλειο για έναν Ισπανό ζωγράφο που λεγόταν Μιρό.
Κοιτάω λοιπόν τα έργα του κυρίου Μιρό, όση ώρα βέβαια τα ανώριμα καθυστερημένα του σχολείου μου δεν έλεγαν μαλακίες για τον ΠΑΟΚ και τον Άρη, κι έλεγα μέσα μου, "Αυτός είναι ο δεύτερος σημαντικότερος σύγχρονος Ισπανός καλλιτέχνης μετά τον Πικάσο;" Ναι, ναι, καλά το καταλάβατε, τσακάλια είστε, θα σας κεράσω και μια λουκανικούπα με τον πατέρα μου και τη μάνα μου μέσα αν είστε καλά παιδιά μέχρι το τέλος. Ο κύριος Μιρό ζωγράφιζε αυτό που λέμε "αφηρημένη τέχνη".
Και τι είναι αφηρημένη τέχνη; Όχι, δεν είναι η τέχνη που κάνεις όταν ξεχνάς συνεχώς που είναι τα κλειδιά σου. Υποτίθεται ότι είναι η τέχνη που δεν απεικονίζει κάτι το συγκεκριμένο, αλλά στην πραγματικότητα εξωτερικεύει τον εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνου.
Λοιπόν, το μόνο που μου λένε κάτι τέτοια έργα είναι ότι ο καλλιτέχνης πίνει. Υπερβολικά.
Σου λέει ο άλλος για τον Τζάκσον Πόλοκ. "Έκανε βαθιά τομή στην σύγχρονη αμερικανική τέχνη, ήταν μέγας, ήταν γαμιάς, αν μπορούσα θα ήθελα να γεννήσω τα παιδιά του και μπλα μπλα μπλα". Τι λες τώρα! Μόνο που τα έργα του κυρίου Πόλοκ θα μπορούσε ο καθένας να τα αναπαράγει παίρνοντας ένα νεροπίστολο, γεμίζοντάς το μπογιά και δίνοντάς το στο τρίχρονο ανιψάκι του να παίξει.
Η μοντέρνα τέχνη είναι προσβολή στην τέχνη. Είχες τον Μιχαήλ Άγγελο να ζωγραφίζει ολόκληρο το ταβάνι της Καπέλα Σιξτίνα και τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι να φτιάχνει τη Μόνα Λίζα, στρώση προς βασανιστική στρώση, με απίστευτη λεπτομέρεια (δυστυχώς τα άλλα δύο Χελωνονιντζάκια δεν ξέρω τι διάσημο ζωγράφισαν) και σήμερα έχεις έναν ατάλαντο μαλάκα με φουλάρι και πατομπούκαλα με μαύρο κοκκάλινο σκελετό που νόμιζες ότι μόνο οι πούστηδες τα φοράνε να τραβάει δύο μαύρες γραμμές πάνω σε ένα άσπρο καμβά και να έχει την απαίτηση να πιστέψεις ότι αποτελεί διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Ιράκ. Όχι, φίλε μου. Αυτό αποτελεί διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Ιράκ:

Οι δύο άσπρες γραμμές πάνω στο μαύρο καμβά (ή μήπως ήταν μαύρες γραμμές σε άσπρο καμβά; Πωρώθηκα με το Σύστημα του Κάτω και ξέχασα) το μόνο που αποτελούν είναι διαμαρτυρία για τη μαλακία που σε δέρνει.
Ξέρω, ξέρω. Θα με πείτε ότι δεν σκαμπάζω από τέχνη. Και ξέρετε τι λέω εγώ; Σκάστε, ηλίθιοι χιπστεράδες! Μπορεί όντως να μη σκαμπάζω από τέχνη, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι η τέχνη πρέπει να σου προκαλεί συναισθήματα, αν όχι θαυμασμού, τουλάχιστον να σου ξυπνάνε κάποια σκέψη. Αλλά το μόνο συναίσθημα που μου προκαλούν κάτι τέτοια "καλλιτεχνήματα" είναι ότι η ευγονική θα έπρεπε να εφαρμόζεται τελικά. Όχι για τα άτομα που έχουν νοητική υστέρηση, αλλά για αυτά που έχουν νοητική υστέρηση αλλά για κάποιο λόγο νομίζουν ότι είναι παρεξηγημένες ιδιοφυΐες.
Έχω ένα φίλο που ζωγραφίζει καταπληκτικά. Έχετε την εντύπωση ότι θα βρεθεί κανείς που θα εκτιμήσει αυτά που κάνει; Όχι, γιατί όλοι εκτιμάνε το αποκύημα της ηλιθιότητας ενός θολοκουλτουριάρη που μοιάζει με ό,τι απέμεινε από πείραμα των Mythbusters (το αποκύημα, όχι ο θολοκουλτουριάρης-όχι δηλαδή ότι αυτός είναι πολύ καλύτερος, αλλά τέλος πάντων).
Και μετά έχεις και την ποίηση. Αντίθετα με την Επίσημη Εκδοχή των Πραγμάτων, η αυτοκτονία του Καρυωτάκη προέκυψε όταν ο ποιητής απέκτησε με κάποιον τρόπο ενόραση στο μέλλον και είδε τι αποκαλούν οι σημερινοί Έλληνες ποίηση.
Πραγματικά, σήμερα ποίηση θεωρείται η παντελής έλλειψη νοήματος, μέτρου, ρυθμού, ομοιοκαταληξίας ή οποιασδήποτε άλλης μορφής που να έχει σχέση με την καλαισθησία. Και δε χρειάζεται καν να έχεις ίχνος ταλέντου. Απλά πετάς μέσα ασύνδετες λέξεις και το παίζεις καλλιτέχνης. Και για να αποδείξω αυτό που λέω, σας παρουσιάζω με υπερηφάνεια ένα ποίημα που συνέθεσα ειδικά για την περίσταση.
Φλέβες που κοπανάνε. Ένα ποίημα του Thomas the Barbarian.
Ένας αράπης περιμένει το λεωφορείο.
Ποια άγρια μοίρα να μας τυραννά;
Μεγάλα παπούτσια που βρωμάνε απόγνωση.
Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς θα βλέπεις δυο χοντρούς να τρώνε McDonalds
και μια κουκουβάγια να κατατρέχει την ορμή της νιότης μας
σαν να μην ήταν τραβεστί ποτέ.
Φεγγάρι. Γραβιέρα. Ως πότε θα πεθαίνει η σχολική μου σάκα;
Διακοσμητικές επάλξεις κοιτούν βλοσυρά τον Πάγκαλο
γιατί η γάτα μου δεν τρώει πια το φαΐ της
και δεν τερμάτισα ποτέ το GTA San Andreas
μα θα'ρθει η μέρα που τα έπιπλά μου θα αναστηθούν
και θα διεκδικήσουν τη μοίρα τους οι τρύπιες δεκάρες.
Σκατά! Σκατά! Το πιτόγυρο αναζητά
απεγνωσμένα το τζατζίκι
και δεν κοιτάω μπροστά μου πριν περάσω το δρόμο
γιατί ξέρω ότι στη γωνία με παραμονεύει αλαφιασμένος
ο Μπομπ Σφουγγαράκης.
Πώς το βρήκατε, παιδάκια; (όχι, δεν ήπια τίποτα). Είμαι σίγουρος ότι κάπου εδώ θα εμφανιστεί ένας τύπος που διαβάζει Lifo και, με δάκρυα χαράς στα μάτια, θα μου σφίξει το χέρι (το οποίο μετά θα κάψω μπας και απολυμανθεί) και, αφού με συγχαρεί για το υπέροχο ποίημα που τόσο πολύ εκφράζει τον πόνο των μυρμηγκιών της Σουηδίας, θα ζητήσει τα πνευματικά δικαιώματα για να μελοποιήσουν και να τραγουδήσουν το "Φλέβες που κοπανάνε" οι Πυξ Βλαξ στις επόμενες τριάμισι εκατομμύρια τελευταίες συναυλίες τους.
Αυτό ήταν. Αύριο το "Φλέβες που κοπανάνε" θα είναι το νούμερο ένα χιτ σε όλη την επικράτεια. Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα, ελπίζω η ξαφνική επιτυχία να μην καταστρέψει τον τέλειο χαρακτήρα μου.
Δεν πάμε καλά, ρε! Αυτό το πράγμα είναι ανεπανάληπτο. Όχι μόνο για την (κακο)ποίηση, αλλά και για την "έντεχνη" μουσική που συχνά βασίζεται σε αυτήν. Μάθανε όλοι να βρίζουν τη Lady Gaga, αλλά αυτά που ακούν οι ίδιοι, αν τα δώσεις σε κάποιον με IQ πάνω από 20, θα γελάει δέκα χρόνια! Κι αν θέλετε να ξέρετε, εγώ δακρύζω με τη Lady Gaga. ΟΚ, σε αυτό ίσως να φταίνε οι ενδυματολογικές επιλογές της, αλλά δεν έχει σημασία. Απλά βαρέθηκα να το παίζουν όλοι κάποιοι. Μπορεί κάποια στιγμή και να μου περάσει. Αλλά μάλλον όχι.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας πατήσει το λεωφορείο που περιμένει ο αράπης καθώς θα περνάτε το δρόμο χωρίς να κοιτάτε μπροστά σας.

Ο μαύρος, ο αράπης, ο σκύλος, ο ταμ-ταμ-ταμ

Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες έχουν ανάγει τη μαλακία σε επιστήμη. Είναι επίσης γνωστό ότι αν η σύγχυση της βούρτσας με το ανδρικό όργανο ήταν Ολυμπιακό άθλημα, η Ελλάδα δε θα είχε που να βάλει τα χρυσά μετάλλια (προτάσεις για την επίλυση του χωροταξικού αυτού προβλήματος θα γίνουν δεκτές αρκεί να μην περιλαμβάνουν κάποιου τον κώλο).
Στην εποχή που ζούμε, μετά το μέγα θέμα που είναι η περιβόητη οικονομική κρίση, ένα ακόμα θέμα του κώλου που στα πολιτισμένα κράτη θα είχε λυθεί σε μια βδομάδα είναι το μεταναστευτικό. Και λέω στα πολιτισμένα κράτη, γιατί εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι χωρίς να οργανώσει συναυλία υποστήριξης ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να σπάσουν κάτι οι Χρυσαυγίτες, χωρίς να διαφωνήσει το ΚΚΕ και χωρίς να βγάλουν τα κανάλια έναν μικροαπατεώνα μικρομεσαίο επιχειρηματία της Ομόνοιας να κλαίει με μαύρο δάκρυ επειδή δεν μπορεί να κυκλοφορήσει και του κλείσαν το μαγαζί και έχασε το λεωφορείο και ο αδερφός του του έφαγε τη γυναίκα και μπλα μπλα μπλα.
Κατ'αρχήν, όμως, ας δούμε λίγο πόσο γελοίο είναι το να είναι κανείς, και ειδικά ένας Έλληνας, ρατσιστής. Ως παράδειγμα θα χρησιμοποιήσω τους μαύρους, γιατί τα Βαλκάνια, η Ρωσία και ο Καύκασος αρχίζουν να απομυθοποιούνται, οι πούστηδες μέχρι γάμους κάνανε και αν πει κανείς ότι οι Εβραίοι τυγχάνουν κακομεταχείρισης θα τον πάρει ο διάολος και θα τον σηκώσει. Εσύ λοιπόν υποστηρίζεις ότι ο μαύρος, επειδή είναι μαύρος, είναι αυτομάτως και κατώτερος από σένα. Δε με λες τώρα, πιστεύεις στη θεωρία της εξέλιξης; Γιατί αν την πιστεύεις, τότε θα ξέρεις ότι το ανθρώπινο είδος (ολόκληρο) προήρθε από την Αφρική. Άρα κι εσύ είσαι Αφρικανός.
Αλλά αν δεν την πιστεύεις, τότε πιθανότατα θα πιστεύεις στο Χριστιανισμό. Για να δούμε λεπόν τι υποτίθεται ότι λέει ο Χεσούς επί του θέματος. Α, ναι, βέβαια: "Αγάπα τον πλησίον σου, εκτός κι αν είναι μαύρος, Πακιστανός, Ιρακινός, Ινδός, Κινέζος, Αλβανός, Βούλγαρος, Ρουμάνος, Ρώσος, Γεωργιανός, Αρμένιος, Τούρκος, γύφτος, πούστης, κοντός, χοντρός, τρώει πίτσα με αντζούγιες ή φοράει κόκκινο σώβρακο χωρίς να είναι η δεύτερη Τρίτη του μήνα". Τι; Όχι; Δεν είπε έτσι; Τότε εσύ γιατί φέρεσαι με αυτό τον τρόπο;
"Μα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν Πας μη Έλλην βάρβαρος" (Σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να πω ότι εγώ είμαι και Έλλην και βάρβαρος, αλλά το θεώρησα πολύ μαλακία ακόμα και για τα μέτρα αυτού του μπλογκ). Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι μπορεί να το έλεγαν αυτό, αλλά οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν έναν από τους υψηλότερους πολιτισμούς που είδε ποτέ ο motherfucking πλανήτης, κάτι που τους έδινε το δικαίωμα να θεωρούν βάρβαρους τους Αιγύπτιους, τους Πέρσες (This is Sparta) και τους (Είναι τρελοί αυτοί οι) Ρωμαίους. Εσύ, ο Νεοέλληνας, που έχεις το ίδιο πολιτισμικό επίπεδο με τα σκατά που αμολάς μετά το σάπιο πιτόγυρο, δεν έχεις αυτό το δικαίωμα.
Αλλά θα στο κάνω το χατήρι. Πας μη Έλλην βάρβαρος. Γι'αυτό, αν ο γιος σου σου φέρει Τουρκάλα νύφη, θα γίνει εδώ μέσα "Τα Σύνορα της Αγάπης" (γνωστό και σαν "τούρκικο πριν τα τούρκικα"). Αν σου φέρει νύφη από τη Γερμανία, θα αντιδράσεις το ίδιο, έτσι; Δε σ'ακούω. Μίλα πιο καθαρά. Α, όχι, ε; Εμ βέβαια. Αυτοί που μας συμφέρει δεν είναι βάρβαροι.
Αλήθεια, τι ακριβώς είσαι όταν θεωρείς κατώτερους και μιάσματα τους Άραβες που μένουν πέριξ της Ομόνοιας και σκοτώνουν και κλέβουν και βιάζουν παρθένες και μεταδίδουν τη χολέρα και πουλάνε την άσπρη σκόνη (κατά την δική σου, ολόσωστη κοσμοθεωρία που πήρες κλόπι πέιστ από το Τηλεάστυ), αλλά δεν έχεις παρόμοιες αντιλήψεις για τους Άραβες που υποτίθεται ότι θα αγόραζαν τον Παναθηναϊκό;
Η λέξη που σου αρμόζει, φίλε μου, αρχίζει από Μ και τελειώνει σε "αλάκας".
Βέβαια η ίδια λέξη αρμόζει και στους politically correct, που θεωρούν ότι το να αποκαλείς κάποιον "αράπη" ή "πούστη" είναι φυλετική διάκριση και θα σε πάνε στο δικαστήριο της Χάγης. Σιγά μη μας κρεμάσεις κιόλας επειδή είπαμε το ανέκδοτο με τον μαύρο και τον άσπρο! Ντάξει, φαντάζομαι ότι ο αράπης θα έχει και όνομα, αλλά φυλετική διάκριση είναι να μην τον παίρνεις σε μια δουλειά ακόμη κι αν έχει τα προσόντα, να τον πληρώνεις χειρότερα και γενικά να του φέρεσαι με τρόπο σαν να είναι διαφορετικός από τους άλλους (χμ...).
Και στο κάτω κάτω της γραφής, θεωρείτε φυσιολογικό να μισεί τους μετανάστες κάποιος του οποίου ο πατέρας κι ο παππούς ήταν Gastarbeiter στη Γερμανία ή για πιάτο στην Αστόρια, δηλαδής...χμ, πώς το λέτε εσείς εδώ στο Ελλάντα; α, ναι: ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ!
"Δηλαδή εσύ, πάνσοφε και μέγιστε Thomas the Barbarian, μας λες ότι δεν υπάρχει μεταναστευτικό πρόβλημα".
Είσαι τελείως μαλάκας ή έτσι μου φαίνεται; Άκου δεν υπάρχει πρόβλημα! Υφάρχει και παραϋφάρχει! Όταν βγαίνεις έξω στο δρόμο και δεν μπορείς να περπατήσεις επειδή το πεζοδρόμιο είναι κατειλημμένο από μούφες τσάντες Λουί Μπετόν και σώβρακα Κλάιν Μάιν, όταν φοβάσαι να περπατήσεις στην Ομόνοια και όταν σε σκοτώνουν για μια κάμερα, θα πρέπει να ζεις στον κόσμο του Βιτάμ για να μη βλέπεις ότι υπάρχει πρόβλημα.
Και ναι, το παρεμπόριο είναι πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο, γιατί από τα γυαλιά ηλίου, τις χλαπάτσες γουρούνια και τους τεράστιους αναπτήρες χάνονται τεράστια ποσά φόρων. Αν το σκεφτείς, όμως, η εναλλακτική που έχεις από τους μικρομεσαίους Έλληνες επιχειρηματίες είναι να πάρεις ένα προϊόν παρόμοιας ποιότητας στην πενταπλάσια τιμή. Και χωρίς απόδειξη. Δες κάτι πράγματα.
Από την άλλη, οι προσπάθειες για την πάταξη του παρεμπορίου περιορίζονται σε μία κλαψιάρικη διαφήμιση στην TV100 που δε θα δει ποτέ κανείς και σε περιπολίες από τη δημοτική μπατσαρία που έχουν ως αποτέλεσμα οι μελαψοί φίλοι μας να μαζεύουν τα σεντόνια και να τα ξαναστήνουν δέκα μέτρα παραπέρα.
Υπάρχει ένας τρόπος, βέβαια, να μην τα ξαναστήνουν, που περιλαμβάνει το να δώσουμε σε κάθε μπάτσο από ένα φλογοβόλο και άδεια να κάνουν μπάρμπεκιου στο ψαχνό. Το μειονέκτημα αυτής της μεθόδου, όμως, είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση που θα προκληθεί από τις φωτιές και το να βρεθούν κονδύλια για τα καύσιμα.
Πρέπει όμως να το σκεφτούμε πιο σοβαρά. Υπάρχει κανείς, άραγε, που να πιστεύει ότι ο οποιοσδήποτε μαύρος, αν είχε να διαλέξει ανάμεσα στο να πουλάει CD και στο να κάνει μια νόμιμη δουλειά, με μισθό και τέτοια, θα διάλεγε τα CD? (Ναι, υπάρχουν, οι ψηφοφόροι του Χέρι Χέρι και της Χ.Α, κι ότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην κάνω ηλίθιες ερωτήσεις).
Και τώρα κάποιος εξυπνάκιας θα μου πει ότι είμαι με το ΣΥΡΙΖΑ και λέω να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες. Ρούφα το αυγό σου ή ό,τι άλλο θέλεις τέλος πάντων για να μη λες μαλακίες. Δεν γίνεται να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες, αλλά και να γινόταν, πάλι δε γίνεται, γιατί μαζί με αυτούς που θέλουν να δουλέψουν θα νομιμοποιούνταν και οι πρεζέμπορες.
Οπότε τι να κάνουμε; Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι να ελέγχεται κάθε μετανάστης που θέλει να γίνει πολίτης για κάποιο διάστημα, π.χ. πέντε χρόνια (ή και περισσότερο αν θέλετε, εγώ είμαι χουβαρντάς, δεν τσιγκουνεύομαι τα χρόνια), και αν σε αυτό το χρόνο δείξει ότι ήρθε εδώ για να δουλέψει, μένει. Αν πάλι δείξει ότι έχει έρθει εδώ για να κλέβει, να σπάει και να σκοτώνει, τον στέλνουμε όπως είναι πίσω στην πατρίδα του. Απλό.
Ή, μάλλον, θα ήταν απλό σε μία πολιτισμένη χώρα. Στην Ελλάδα, που δεν υπάρχουν καλά καλά δουλειές για τους Έλληνες, θα υπάρξουν για τους μετανάστες; Μην τρώτε το παραμύθι. Στην Ελλάδα υπάρχουν δουλειές. Απλά είναι για αυτούς που θέλουν να δουλέψουν. Όσοι θέλουν να κωλοβαράνε, ας προφασίζονται οικονομικές κρίσεις.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας κάψει τον player το αντιγραμμένο DVD της Τζούλιας.

Οι φυλές των ελληνικών λεωφορείων

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Αυτός που εμπνεύστηκε και έγραψε τον στίχο "Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα/κρύο δεν έκανε ποτέ", να πάει να γαμηθεί. Με έναν λόχο τεθωρακισμένων. Μαζί με τα τεθωρακισμένα.
Νομίζω ότι το σημερινό θέμα είναι αρκούντως ξεκάθαρο. Θα δούμε μαζί τις κατηγορίες των ανθρώπων που, είτε γιατί δεν έχουν λεφτά, είτε γιατί την είδαν οικολόγοι, είτε γιατί φτιάχνονται με τη φωνή της κοπελίτσας που λέει "Επόμενη στάση-Next stop", συχνάζουν στα αστικά λεωφορεία αυτής της πόλης. Αλλά πρώτα, ας δούμε μία σχετική αμπελοφιλοσοφία του κώλου: "Αν το λεωφορείο έπαιρνε τη θέση του ποτηριού, οι αισιόδοξοι θα το έβλεπαν μισοάδειο και οι απαισιόδοξοι μισογεμάτο". (Thomas the Barbarian, 14/1/2012)

• Το μανάρι:
  Πρόκειται για την...αχέμ, ευπαρουσίαστον κορασίδα η οποία τυγχάνει να παίρνει διάφορα πάσης φύσεως αρσενικά το λεωφορείο. Συνήθως απαντάται πρωινά και μεσημέρια, καθώς για τις βραδινές της μετακινήσεις έχει προσωπικό καληνυχτάκια για να την επιστρέφει σπίτι της μετά από το νταπαντουπατζήδικο και να προσδοκεί πρόσκληση για καφέ ή έστω φιλάκι αλλά τελικά να μένει με το πτηνό στο χέρι. Οι "έχω να γαμήσω δεκατέσσερα χρόνια" επιβάτες, εάν το λεωφορείο είναι πήχτρα (δηλαδή πάντα), θα το εκμεταλλευτούν για να χουφτώσουν με άλλοθι. Αν όχι, θα κάτσουν απλά και ήσυχα στη θέση τους και θα μαζεύουν υλικό για τη νυχτερινή τους χειρωνακτική εργασία. 
• Το καμπιονάτο:
  Ο όρος προκύπτει από τη γνωστή (;) αργκό έκφραση που δηλώνει μία παρέα από σάπιες γκόμενες. Και για ακριβώς αυτό πρόκειται. Είναι τουλάχιστον τέσσερις, πάνε και κάθονται ακριβώς στο σημείο που διπλώνουν τα διπλά λεωφορεία για να σπάνε τα αρχίδια όλων των επιβατών, μπροστά και πίσω, χωρίς διακρίσεις και εμφανισιακά κυμαίνονται από "μπάζο" μέχρι "Παναγίτσα-μου-ο-Κράκεν-πήδηξε-την-Σούζαν-Μπόιλ". Το δεύτερο σημαντικότερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι μιλάνε ακατάπαυστα για τα γκομενικά τους (κάτι που δείχνει πόσο έχουν πέσει τα στάνταρ του κόσμου), εννοείται με όλη τη δύναμη της φωνής τους, λες και τις ρώτησε κανείς, ενώ συχνά συνοδεύονται και από μουσική υπόκρουση θεάρεστων καλλιτεχνών όπως οι Dimension X. Οι αρχές αποφάσισαν να επιτρέψουν την ελεύθερη χρήση βίας σε τέτοιες περιπτώσεις. Όπου τις δείτε, βαράτε ψαχνό. Αντίστοιχες οδηγίες ισχύουν και για ανάλογες παρέες αρσενικού φύλου.
• Ο "ΝOKIA-Connecting People":
  Με το που θα μπει στο λεωφορείο, θα πάρει (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά): α)τον φίλο του τον Νώντα από το προπατζήδικο για να τον ενημερώσει για το στανταράκι που πέτυχε στην τρίτη κατηγορία χάντμπολ της Τζαμάικας, β)τη γκόμενά του για να της πει ότι σκέφτηκε τον κώλο της και έσπασε το φερμουάρ του, γ) την μαμά του για να της υπενθυμίσει ότι τρώει όλο του το φαΐ, ντύνεται ζεστά και δεν κάθεται σε ρεύματα για να μην αρπάξει βηχαλάκι, και δ) το αφεντικό στο μπουρδέλο στην καθόλα νόμιμη και αξιοπρεπή επιχείρηση που δουλεύει για να παριστάνει ότι έχει Τακαμούρι ενώ στην πραγματικότητα πάει για καφέ. Εννοείται με όλη τη δύναμη της φωνής του, γιατί ως γνωστόν η Κοσμοτέ έχει σήμα καμπάνα.
• Ο μικροπωλητής:
  Απαντάται σε δύο γεύσεις: σοκολάτα και μπανάνα. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν έρχεται ποτέ ασυνόδευτος. Αγαπημένος του φίλος και συναγωνιστής σε αυτό τον άδικο κόσμο και την πουτάνα κοινωνία είναι το τεραστίων διαστάσεων σακβουαγιάζ στο οποίο κουβαλάει αμύθητους και φυσικά νόμιμους θησαυρούς όπως τεράστιους αναπτήρες, γουρούνια-χλαπάτσες, ποδηλάτες με μπαταρίες που παίζουν ανατριχιαστική μουσική, ιπτάμενες σβούρες, στυλό λέιζερ, παιχνίδια-πιστόλια που αγόραζαν τα παιδιά της προ Ίντερνετ εποχής από τα πανηγύρια και αντιγραμμένα dvd από το John Rambo 5, το Prison Break και το Βας Βας Βας. Και δεν πιστεύω να φαντάζεστε ότι χτυπάει εισιτήριο.
• Ο/η shopping therapy:
  ΟΚ. Εδώ τώρα θέλω να εκφράσω ένα προσωπικό μου παράπονο που με βασανίζει για όλη τη διάρκεια των δεκαέξι χρόνων και πεντέμιση μηνών της ζωής μου. Έχεις μόλις ψωνίσει ολόκληρη τη γκαρνταρόμπα του Sex and the City (μαζί με τις ταινίες) και ετοιμάζεσαι να γυρίσεις σπίτι σου, κι επειδή έχεις και οικολογική συνείδηση μη χέσω παίρνεις και το λεωφορείο. Το οποίο είναι συνήθως έως πάντα πήχτρα. Κι εσύ τι κάνεις για να διευκολύνεις την κατάσταση; Βάζεις τις σακούλες σου στο διπλανό κάθισμα γαμώ την Παναχαϊκή σου. Αν με διαβάζεις, έχω μόνο τούτο να σου πω. Μάζεψε τις σακούλες σου από το κάθισμα μη στις βάλω στον πάτο. Μαζί με το κάθισμα.
• Η κωλόγρια:
  Να μου θυμίσετε, όταν κάνω πραξικόπημα, ο πρώτος νόμος που θα περάσω να είναι η απαγόρευση της κυκλοφορίας στις γυναίκες άνω των 70. Είναι αυτονόητο ότι θα απαιτήσουν να κάτσουν στη θέση σου. Γιατί; "Ρωτάς και γιατί, θρασύτατο κωλοπαίδι; Γιατί είμαι συμμαθήτρια του Καποδίστρια! Τρόπους δε σας μαθαίνουν οι γονείς σας; Σεβασμός μηδέν!Ε, ρε, ένας Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται να στρώσετε! Εμείς στην εποχή μου..." Εσείς στην εποχή σου, κατ'αρχήν, δεν είχατε καν λεωφορεία. Με τα κάρα γυρνούσατε. Αλλά ξέρεις κάτι; Στη δίνω τη θέση. Σου δίνω και τη διπλανή μάλιστα. Γιατί; Για να αρχίσεις να συνηθίζεις την ξάπλα στο φέρετρο. Άντε, και την αναχώρηση να την κανονίζουμε σύντομα, έτσι;
• Ο ανώμαλος:
  Λοιπόν. Θέλω σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω κάτι. Όταν υπάρχει ένας επιβάτης μόνο και όλο το υπόλοιπο λεωφορείο είναι άδειο, δεν πας να κάτσεις δίπλα του. Όχι, ούτε αν πρόκειται για την υπέρτατη γκόμενα που βλέπεις τα βράδια στον ύπνο σου. Ο άλλος μπορεί να είναι ψυχαναγκαστικός και να μη θέλει να τον πλησιάζουν άνθρωποι στα δύο μέτρα. Και είναι και αγένεια. Και μετά έχεις και τον ανώμαλο, ο οποίος πάει και κάθεται δίπλα σου χωρίς να σε ρωτήσει, σε άδειο λεωφορείο, και ενώ είσαι ένας κακομοίρης με σπυριά μέχρι τα νύχια των ποδιών και αυτό το χνούδι "προσπαθώ να αφήσω μούσι αλλά έχω μόνο ένα αρχίδι και δε μου βγαίνει". Υποθέτω ότι για κάτι τέτοιους οι Αλβανοί και οι Πακιστανοί των λεωφορείων βρωμοκοπάνε.
• Η οικογένεια:
  Είναι Χριστούγεννα ή καλοκαίρι και τα παιδιά σου σε πρήζουν να πάτε στο παγοδρόμιο/στη Waterland. Τι το θες; Με το που θα μπείτε στο λεωφορείο για την επιστροφή, θα αρχίσουν να τσιρίζουν γιατί ήθελαν να κάτσουν κι άλλο, να τσιρίζουν δεύτερο γύρο επειδή δεν τα πήρες μαλλί της γριάς το οποίο δε θα έτρωγαν έτσι κι αλλιώς, να χοροπηδάνε πάνω κάτω (κάτι που κάνει το λεωφορείο, χάρη στη γνωστή απαράμιλλη ποιότητα κατασκευής, να τραντάζεται και να ξεβιδώνονται τα εκδοτικά μηχανήματα από τη θέση τους) και -μάντεψε- να τσιρίζουν, αυτή τη φορά χωρίς κανένα λόγο και αιτία, απλά γιατί τα ανέθρεψες με τις αρχές της Ντόρας της Χαζής Εξερευνήτριας και της ξινομούρας Αγγλίδας από το Σκάι και δεν έριχνες καμία φάπα όταν αρχίζαν τις μαλακίες. Όμως ποτέ δεν είναι αργά, κι αν δεν τη ρίξεις εσύ θα τη ρίξω εγώ.
• Ο/η XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXL:
  Χαρακτηριστικό του είναι ο κάπως πληθωρικός σωματότυπός τους (μετάφραση: ο Πάγκαλος μπροστά του μοιάζει μοντέλο για φωτογραφία "μετά" σε τηλεμάρκετινγκ για μασαζοκορσέδες) και για κάποιον μυστήριο λόγο απαντάται σχεδόν αποκλειστικά σε δρομολόγια όπως το 3, που και κάθε δύο νανοδευτερόλεπτα να βάζεις όχημα πάλι θα κρέμεται ο κόσμος από τα παράθυρα. Χάρη στην αγάπη τους για το οκτάπιτο σουβλάκι και την πίτσα με βουβάλι (ολόκληρο), καταλαμβάνουν χώρο για 159 από τους 160 που θεωρητικά χωράει το λεωφορείο, σπάνε τα παράθυρα κάθε που εισπνέουν και παραμορφώνουν το χωρόχρονο γύρω τους. Ευτυχώς, ο Λουκάς Παπαδήμος σε συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μεριμνούν για την ευτραφή αυτή κατηγορία ανθρώπων.
• Ο peoplewatcher:
  Στα μάτια των αμύητων μοιάζει με ένα συνηθισμένο ανθρωπάριο. Δεν έχει πλοκάμια, είκοσι οχτώ μάτια, δικέφαλο πέος ή φτερά αγγέλου με τα οποία πετάει (αν πετούσε, άλλωστε, δε θα χρειαζόταν να πάρει λεωφορείο). Φοράει ακουστικά, με τα οποία δεν επικοινωνεί με τον μητρικό πλανήτη του, αλλά ακούει μουσική. Αλλά μην ξεγελαστείτε. Σας παρατηρεί όλους σας. Ακούει την παραμικρή μαλακία που θα ξεστομίσετε, κοιτάει τη γλώσσα του σώματός σας και αποθηκεύει στα 512 τεραμπάιτ μνήμη που έχει. Είναι σαν τα αυτοκίνητα της Google Maps με τις κάμερες. Συχνά είναι συγγραφέας μπλογκ που κράζει τους πάντες και τα πάντα. Δεν μπορείτε να του ξεφύγετε. Καημένοι πληβείοι.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας την πέσει ελεγκτής ενώ -κλασικά- δεν έχετε χτυπήσει εισιτήριο.

Καιάδας 2: Γιατί ένα ίσον κανένα

Βγάλτε το φτυάρι, φίλοι μου. Σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσω το αχόρταγο αναγνωστικό κοινό που διψάει για μίσος, επέστρεψα με νέες κατηγορίες ανθρώπων που αξίζουν πιο φριχτά βασανιστήρια κι από το να πεις ότι κάνεις συναυλία των Metallica και μόλις μαζέψεις όλους τους μέταλχεντς να βγάλεις πρόγραμμα με Σταμάτη Γονίδη, Τάσο Μπουγά και Βέρα Λάμπρου. Αφού βέβαια έχεις μαζέψει τις εισπράξεις και την έχεις κάνει για Βενεζουέλα. Κι αφού έχεις φροντίσει να βρεις την πιο για τα σκουπίδια μικροφωνική της τελευταίας τριακονταετίας. Κι αφού έχεις προμηθεύσει τα βρώμικα με το πιο σάπιο κρέας που αρνήθηκαν να το ταΐσουν ακόμα και στους φαντάρους στον Έβρο. Κι αφού έχεις κλειδώσει τις πόρτες του Terravibe Park κι έχεις πείσει τα ΜΑΤ ότι μέσα βρίσκονται αναρχικοί. Κι αφού...ναι, δε συνεχίζω άλλο, υποθέτω πιάσατε το νόημα. Για πάμε να σπρώξουμε στο γκρεμό...

• Τους Αγιοβασίληδες στα εμπορικά κέντρα:
  Μπράβο, αγόρι μου! Βρήκες τη σοβαρή και σταθερή δουλειά με τον υψηλό μισθό και τις τέλειες προοπτικές ανέλιξης. Κρίμα που δεν κάνουν το Χριστό πάνω στο σταυρό κάθε Πάσχα. Είσαι καθόλου σοβαρός ή απλά σε βάλανε να μολύνεις τα μάτια μου; Τι; Είσαι παιδεραστής; Σου έχω καλύτερη δουλειά, σίγουρη και εξασφαλισμένη, με μεγάλο μισθό-χώρια τα μπόνους και απολαμβάνεις και σεβασμού από την κοινωνία. Πώς το βλέπεις να γίνεις παπάς;
• Τον γιατρό του Μάικλ Τζάκσον:
  Γιατί στέρησε από τον κόσμο τον Μάικλ Τζάκσον. Θέλετε κι άλλο; Παρ'όλα αυτά, θα επιδειχθεί επιείκεια αν ο εν λόγω χασάπης έγκριτος και ταλαντούχος ιατρός και συνεχιστής του Ιπποκράτη υποβάλλει έγγραφη υπεύθυνη δήλωση σύμφωνα με την οποία αναλαμβάνει όλες τις ιατρικές υποθέσεις του Justin Bieber.
• Την βιομηχανία του κινηματογράφου:
  Για να δούμε σε τι προσπάθησαν να μας κάνουν να ξοδέψουμε δεκαπέντε ευρώ ετούτοι εδώ οι παλίκαροι. Transformers (έχω ακούσει ότι η Μέγκαν Φοξ έχει κυκλοφορήσει sex tape, οπότε πάει κι ο τελευταίος λόγος για να δεις αυτή την αηδία), Harry Potter (ο πιο φλώρος μάγος στα χρονικά, ο loser φίλος του και η καυλιάρα nerd τα βάζουν με το βρετανικό μαγικό αντίστοιχο του Μητσοτάκη και κερδίζουν), Percy Jackson (τι μου θυμίζει...τι μου θυμίζει...) και φυσικά Twilight. Δεν περιγράφω άλλο.
• Αυτούς που κάνουν συνέχεια ανανεώσεις στο Facebook για τα πιο ηλίθια πράγματα:
  "Shmera moy teleiwsan ta korn fleiks poy etrwga gia prwino ki anagasthka na parw tyropita". Να πήγαινες στο σουπερμάρκετ εγκαίρως. "Ayth h gkomena poy kozarw twra teleytaia moy eipe x8es oti 8a moy katsei an bgw sthn aristoteloys gymnos, lete na to ennoyse?" Και βέβαια το εννοούσε! Βγες τώρα τρέχοντας! Μη χάσεις το κελεπούρι! "Ki ekei poy exeza, moy teleiwse to kwloxarto..." Κρατήσου γερά, φίλε, έρχομαι να σε σώσω! (και μετά σου λέει για ιδιωτική ζωή ο άλλος...)
• Τους "υπερπροστατευτικούς" γονείς:
  Και όχι, δε λέω (μόνο) για τη μάνα που πάει ακόμα το γιο της στο σχολείο παρόλο που είναι στην τρίτη γυμνασίου και χωρίς να πάσχει από κανένα σύνδρομο. Μιλάω για εκείνους τους ηλίθιους που ψάχνουν παντού να βρουν απειλές για το παιδί τους, όπως, π.χ., πριν κάνα δυο χρόνια, ότι η Μπεμπέ Λιλή προωθεί την παιδεραστία. Κι εγώ που νόμιζα ότι το μόνο που προωθεί το εν λόγω καρτούν είναι το μισοχωνεμένο φαγητό στον οισοφάγο μου! Αλλά δεν πειράζει, γιατί κι εσείς μόλις πετύχατε το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.
• Τους τύπους που κάνουν "παραγγελιές":
  "Ρε συ Γιώργο, βάλε μία το Rain Over Me από Pitbull και Mark Mother-Fucking Anthony να χορέψω το πιπίνι να πιάσω επιτέλους λίγο μπούτι!" "Άχου, παίζεις κιθάρα; Γουστάρω! Παίξε μας το Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις!" "Re sy, grapse gia to DOTA poso malakia einai!" Λοιπόν, ξέρεις τι λέω; Πάνε εσύ γίνε DJ σε παρακμιακό κλαμπάκι/μάθε κιθάρα τριών συγχορδιών/άνοιξε μπλογκ που βρίζεις τους πάντες και τα πάντα, να δούμε μετά αν θα σ'αρέσει να έχεις έναν παπάρα πάνω από το κεφάλι σου να σου λέει τι να κάνεις.
• Αυτούς που ψωνίζουν τρία καρότσια στο σουπερμάρκετ:
  Όχι. Όχι. Μη μου το πεις. Δεν είμαι έτοιμος να το αντέξω. Έχουμε πόλεμο. Το ήξερα από την αρχή. Μας την έπεσαν οι Γερμανοί, είναι πια αργά, θα πεθάνουμε όλοι! Α, τι; Δεν έχουμε πόλεμο; Τότε τι σκατά; Σου δώσανε το μισθό σου υπό τον όρο ότι θα τον ξοδέψεις όλο μαζί; Και, αλήθεια, για πες μου, τι ακριβώς ανάγκη έχεις να πάρεις εκατόν πενήντα μπουκάλια λάδι, πέντε χιλιάδες ρολά κωλόχαρτο και ενενήντα σοκολάτες; Αν έχεις τόσο μεγάλη οικογένεια να ταΐσεις, μάλλον με προφυλακτικά πρέπει να το γεμίσεις το καρότσι!
• Αυτούς που χρησιμοποιούν τη λέξη "περιβαντολόγος":
  Και για πες μου, τι ακριβώς κάνει κάποιος που είναι "περιβαντολόγος"; Ε, δεν ξέρεις; Είναι αυτός ο επιστήμονας που μελετάει το περιβάλλον. Α, ναι; Γιατί εγώ, ακούγοντας να λένε όλοι αυτή τη λέξη, είχα την εντύπωση ότι μελετάει το περιβάντο. Ζώον όρθιο! Περιβαλλοντολόγος είναι το σωστό! Αν δεν είσαι Αλβανός, Πακιστανός, η Άντζελα ή ο Γιωργάκης, πάω στοίχημα ότι μπορείς να μάθεις να προφέρεις αυτή τη λέξη. (ναι, εντάξει, δεν είναι η χειρότερη, αλλά έχω ακούσει και "μορφωμένους" ανθρώπους να το λένε έτσι, οπότε...)
• Αυτούς που ασχολούνται με τα ζώδια:
  Μα, το λένε οι Πέρσες! Ο τρόπος που παρατάσσονται μεταξύ τους μερικές μάζες από συντησσόμενο υδρογόνο θα επηρεάσει το κατά πόσον η γκόμενα που χτύπησε ο Νώντας χθες βράδυ στο κωλόμπαρο θα μείνει μαζί του για πάνω από βδομάδα. Ξέρεις τι απέγιναν οι Πέρσες, που τα έλεγαν όλα αυτά και βασίζονταν στα άστρα να τους πουν τι να κάνουν; Πήγε ο Αλέκος και τους γάμησε τον πάτο. Κι έτσι όπως το βλέπω, το ίδιο πρέπει να κάνει και με σένα.
  
• Τον υπουργό εξωτερικών του Παπαδήμου:
  Ο οποίος μέχρι προχθές ούτε που με απασχολούσε, αλλά πήγε στα εγκαίνια μιας έκθεσης για το Άγιο Όρος και τι δήλωσε ο άνθρωπας; "Το Άγιο Όρος είναι σύμβολο ελπίδας και αισιοδοξίας". Εγώ είχα την εντύπωση, πάντως, ότι το Άγιο Όρος είναι σύμβολο της ψευτιάς, της υποκρισίας, της κοροϊδίας και της απάτης που, βρε, για δες κάτι πράγματα! είναι ακριβώς αυτές οι αξίες και τα ιδανικά που μας έφεραν εδώ. Πολιτικός, θα μου πεις. Ποιος έχασε τη σοβαρότητα για να τη βρει αυτός;
• Τις φεμινίστριες:
  Ξέρω, ξέρω τι θα μου πείτε. "Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από ένα φαλλοκρατικό γουρούνι, στερεότυπα και προκαταλήψεις είναι τα μόνα που ξέρετε, όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν μπλα μπλα μπλα". Και δε μου λες, σύγχρονη συνεχίστρια της Σιμόν ντε Μποβουάρ, όταν εσύ με κατατάσσεις στα φαλλοκρατικά γουρούνια δε χρησιμοποιείς στερεότυπα; Σε μπέρδεψα, ε; Όσο θα το σκέφτεσαι, δεν πας να δεις αν έρχομαι; Άντε, γιατί και η ισότητα έχει τα όριά της.
• Τα σωβινιστικά σαχλοαστειάκια κι αυτοί που τα λένε:
  Για ποιον γαμημένο λόγο έχει γίνει της μόδας τώρα τελευταία να λέγονται σε γυναίκες οι απαντήσεις "Ωραία ιστορία, τώρα τράβα φτιάξε μου ένα σάντουιτς", "Οι γυναίκες ανήκουν στην κουζίνα", "You belong in my bedroom" κι έτσι, και να θεωρούνται και αστείες; Πρώτον, δεν είναι αστείο. Δεύτερον, με αυτό τον τρόπο δίνεις πάτημα στις φεμινίστριες να μας αποκαλούν φαλλοκρατικά γουρούνια. Και τρίτον, κι αυτό, όπως θα έλεγε ο Γεωργίου, πάρε ένα κατσαβίδι και βίδωσέ το καλά στο μυαλό σου, ΔΕΝ-ΕΙΝΑΙ-ΑΣΤΕΙΟ!
• Τους δήθεν συντηρητικούς:
  Έλα, παραδέξου το, κυρία τέτοια μου. Δεν είναι και ιδιαίτερα ειλικρινής στάση το να βγαίνεις και να λες σε όλο τον κόσμο ότι πρέπει να κρατήσει την παρθενιά του μέχρι το γάμο και να πάει κάθε Σάββατο πρωί κατηχητικό όταν τα βράδια...πώς να το θέσω ευγενικά; α, ναι: τον παίρνεις. Από ό,τι τρύπα βρεθεί εύκαιρη. Θες να κάνεις κοινωνικό έργο; Να λες στον κόσμο να φοράει προφυλακτικά. Για να μην κολλήσει σύφιλη. Όπως πιθανότατα έχεις πάθει εσύ.
• Τους δήθεν προοδευτικούς:
  Ώστε μας λες ότι δεν έχεις κανένα πρόβλημα με τους γκέι. Ωραία. Οπότε, αν υποθέσουμε ότι αύριο το βράδυ ενώ θα τρως το βραδινό σου έρθει ο γιόκας σου αγκαλιά με έναν αράπη και σου πει "Μπαμπά, ο Ντουάγκα είναι το αγόρι μου και σκεφτόμαστε να πάμε στο Άμστερνταμ να παντρευτούμε", εσύ θα αντιδράσεις εντελώς φυσιολογικά. Τι; Όχι; Τότε καλύτερα να έστηνες τα βράδια καρτέρι στη Συγγρού και να κυνηγούσες τα τραβέλια με το ΑΚ47. Θα ήταν πάντως πιο ειλικρινής στάση.
  
• Τους σφίχτερ και τους ρακετάδες:
  Ναι, το ξέρω, αν πεθάνουν οι σφίχτερ θα κλείσει το 80% των γυμναστηρίων της Ελλάδας, αλλά είναι μικρό το κακό μπροστά στο καθάρισμα της κόπρου του Αυγείου. Μιλάμε για ψώνια που δεν έγιναν ούτε στο Ψωνίζω άρα Υπάρχω. Μάλλον για να καλύψουν ότι, χάρη στα στεροειδή που κοπανάνε για να γίνουν αντιαισθητικοί μια ώρα αρχύτερα, η Χειλουδάκη τον έχει μεγαλύτερο από αυτούς. Αλλά το χειρότερο-φυσικά- είναι ότι πρόκειται για τέτοιους μπετόβλακες που δε θα έκαναν ούτε για κυβερνήτες της Καλιφόρνιας.
• Τα δελτία ειδήσεων και τις ηλίθιες εκφράσεις τους:
  "Μπαράζ ληστειών", "θρασύτατοι κακοποιοί", "φονικό χτύπημα του Εγκέλαδου", "σκληρό πόκερ", "αναταράξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας", "φωτιά στο καλάθι της νοικοκυράς", "ανήμπορος ο κρατικός μηχανισμός", "σάλο έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις του Παπαρόπουλου", "συγκλονισμένη η κοινή γνώμη"...ε, φτάνει πια! Δε θα μπορούσατε να γίνετε πιο βαρετοί και κλισέ ακόμα κι αν τα κείμενα για τις ειδήσεις σας τα έγραφε ο Φοίβος!
• Τους φίλους και γνωστούς των δραστών στα δελτία ειδήσεων:
  Είναι σαν να το ακούω: "Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι ο Βαγγέλης σκότωσε τη γυναίκα του φέρνοντάς της τη ζυγαριά του μπάνιου στο κεφάλι επειδή τον είπε χοντρό και μετά την κομμάτιασε, την έψησε και την τάισε στα αδέσποτα της γειτονιάς! Ήταν πάντα τόσο καλό παιδί!" Τι διάολο; Όλοι οι δολοφόνοι, ληστές, διαρρήκτες και βιαστές είναι τα καλά παιδιά που αγαπάνε όλο τον κόσμο και όταν παίρνουν το μισθό τους τον μοιράζουν στους φτωχούς της γειτονιάς; Αν είναι έτσι, να παροτρύνουμε τον κόσμο στο έγκλημα! Κάντε μια ληστεία, κάνει καλό!
• Τους συνωμοσιολόγους:
  Δηλαδή εσύ τώρα μας λες ότι ανακάλυψες ένα στιγμιότυπο στο καινούριο βίντεο κλιπ της Lady Gaga που φοράει κόκκινο στρινγκ μέσα από μπλε τζιν και μόνο ΕΣΥ κατάλαβες ότι αποκαλύπτει ένα μυστικό σχέδιο από αυτούς που πραγματικά κρατάνε τα ηνία της γης για να επιστρέψουμε στον κόσμο με τη Σοβιετική Ένωση και τις δύο Γερμανίες. Συγχαρητήρια. Περίμενε μόνο μισό λεπτό να προετοιμάσω κατάλληλα τα αρχίδια μου για την καταγραφή της συνταρακτικής ανακάλυψής σου.
• Τους δήθεν γαμιάδες:
  Εντάξει, ψηλέα, μας έπεισες. Χθες το βράδυ μπήκες στο μπαρ και η μουσική σταμάτησε να παίζει, όλες οι γκόμενες κατέβηκαν από τους 70 πόντους ψηλοτάκουνο και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος σου, εσύ με ένα τριπλό αεροπλανικό λουπ απέφυγες τις μπαζόλες και προσγειώθηκες στις τουαλέτες όπου σε περίμενε η Μις Φυσικές Βυζάρες 2011. Μάλιστα, συγκινήθηκα τόσο πολύ από την ιστορία σου που θα σε κεράσω και μια λουκανικούπα. Με κρεμμύδι. Ωμό. Γιατί ΔΕΝ έχεις πρόσωπο.
• Τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας:
  Για το μεγάλο ψέμα που λέγεται 99% πληθυσμιακή κάλυψη. Κι εδώ θέλω να σας πω τον πόνο που βασανίζει τα βάθη της καρδιάς μου. Ρε ξεφτιλισμένη ανθρωπότητα. Έχεις κατασκευάσει μηχανές που στέλνουν τον άνθρωπο στο διάστημα. Έχεις κατασκευάσει τρένα κάτω από τη γη και μηχανήματα που παίζουν σκάκι με ανθρώπους και κερδίζουν. Έχεις κατασκευάσει ακόμα και χιονοδρομικό στη ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΡΝΗΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ! Πώς γίνεται να μην έχεις κατασκευάσει μία κεραία κινητής τηλεφωνίας που να κάνει κάτι άλλο πέρα από το να μας ταΐζει ακτινοβολία στη μάπα, δηλαδή ΝΑ ΠΙΑΝΕΙ ΣΗΜΑ;
• Τις γκόμενες με το ψεύτικο μαύρισμα:
  Από τότε που βγήκε το σολάριουμ (ή, καλύτερα, ψωλάριουμ), χάθηκε το γούστο, κι από τότε που βγήκε το συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο. Πρώτον, το να προσπαθείς να γίνεις ανάποδος Μάικλ Τζάκσον δε σε κάνει πιο όμορφη. Δεύτερον, ο λόγος του μαυρίσματος είναι για να σε προστατεύει από τον ήλιο, οπότε το χειμώνα που δεν υπάρχει ήλιος το μαύρισμα είναι περιττό. Και τρίτον, δε με πείθεις ότι το χρώμα της πορτοκαλάδας από πορτοκάλια είναι φυσιολογικό ή έστω επιθυμητό:
  

Αυτά, και να προσέχετε μη σας σκοτώσει ο γιατρός του Μάικλ.

Και πού 'σαι ακόμα Awards 2012

Αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές, πρώτον, καλή χρονιά, και δεύτερον, ετοιμαστείτε για κόκκινα χαλιά, τουαλέτες και κοστουμιές, παπαράτσι, "ευχαριστώ τη μαμά μου" και θάψιμο της ενδυμασίας σας αύριο στο Δέστε Τους. Αυτή η βραδιά θα μείνει στην ιστορία για τις υπέρτατες προσωπικότητες που θα βραβευθούν, τις μάχες που θα κόψουν την ανάσα, τον σχολιασμό σε στιλ Thomas the Barbarian που τόσο πολύ αγαπήσατε και το συγκλονιστικό μπάτζετ των δύο τοστ τυρί-γαλοπούλα. Παρουσιάστρια της βραδιάς είναι η Μπιγιονσέ, η οποία επιλέχθηκε με άκρως αξιοκρατικό τρόπο και δεν υπήρξε καμία εύνοια εκ μέρους της επιτροπής. Μετά από όλα αυτά, λοιπόν, κηρύσσω επισήμως την έναρξη των Και πού 'σαι ακόμα Awards 2012:

• Βραβείο ανδρικής φωνής: Μιχάλης Τζάκσον. Γιατί αν δεν ήταν ο Μιχάλης, ο κόσμος δε θα είχε απολαύσει το Θρίλερ, την Μπίλι Τζιν που δεν είναι η αγαπητικιά του, αλλά μια κοπέλα που ισχυρίζεται ότι είναι αυτή, αλλά το παιδί δεν είναι δικό του, το Κοπάνα την και τα πιο νόστιμα σκάνδαλα παιδεραστίας της περασμένης δεκαετίας. Ελπίζω να είναι ωραία εκεί κάτω.
  Αναπληρωτής: Σέργιος Τανκιάν. Γιατί Ελλάς-Αρμενία-Συμμαχία. Και γιατί είναι το μόνο ουρλιαχτό που δε με κάνει να θέλω να βουτήξω από τον πύργο του Άιφελ. Και δε με νοιάζει αν έχει πάθει νταλαρισμό (πάθηση από τη χρυσή εποχή του Master G).
  
• Βραβείο γυναικείας φωνής: Amy Winehouse. Δε λέω, καλή και η Μπιγιονσέ, αλλά δε μου σηκώνει την τρίχα το άκουσμα της φωνής της (κάτι άλλο μου σηκώνει, αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης). Και γιατί είναι η υπέρτατη απόδειξη ότι δε χρειάζεται να είσαι καύλα για να κάνεις καριέρα (αν πει κανείς Susan Boyle θα τον αποκληρώσω). Και γιατί πέθανε. Οι υπόλοιπες έχουν ακόμα όλο τον καιρό μπροστά τους. Τελικά όλους τους καλούς μουσικούς η πρέζα τους καταστρέφει.
  Αναπληρώτρια: Στεφανία-Ιωάννα-Αγγελική Τζερμανότα, ή Lady Gaga, ή Μπριζολοφόρος αν προτιμάτε. Και ναι ρε μαλάκες, έχει φωνή! Και έχει βγάλει και τραγούδι της προκοπής. Και στην τελική έτσι γουστάρω. Στέφι-ζούμε-στη σχάρα να σε δούμε!
  
• Βραβείο teen pop star: Μπρίτνεϊ. Γιατί ενέπνευσε σε όλο τον κόσμο τη φαντασίωση "στολή μαθήτριας". Και γιατί ενέπνευσε σε όλο τον κόσμο τη φαντασίωση "στολή αεροσυνοδού". Και γιατί ενέπνευσε σε όλο τον κόσμο τη φαντασίωση "στολή Ουκρανέζας που χορεύει τα βράδια στο Βαρδάρη". Γιατί, τελικά, η Μπρίτνεϊ είναι μια φαντασίωση. Κι αν έχετε ακόμα καμιά αμφιβολία...
  Αναπληρώτρια: Απλά δεν υπάρχει. Η Μπρίτνεϊ είναι μία. (Αν σκέφτηκε κανείς Miley Cyrus παρακαλώ να φύγει από την αίθουσα βραβεύσεων χωρίς περαιτέρω σχόλια)
• Βραβείο μη αντιπαθητικής αδερφής: Φρειδερίκος Υδράργυρος. Τραγουδιστής των Κουήν. Ο άνθρωπας είχε την υπέρτατη φωνή (έχασε το αντίστοιχο βραβείο στα σημεία). Δεύτερον, σε αντίθεση με μερικούς, δεν προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις σεξουαλικές του προτιμήσεις για να γίνει αγαπητός στον κόσμο, αλλά κέρδισε τον σεβασμό του με τη μουσική του. Και τρίτον, πηδούσε και γυναίκες. Όλοι έχουν δικαίωμα στην αγάπη του Φρέντι. Γι'αυτό τον αγαπάμε (θα ήθελα σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω ότι μου αρέσουν αποκλειστικά και μόνο οι γυναίκες).
  
  Αναπληρωτής (ή μάλλον -τρια): Μπομπ Σφουγγαράκης. Εκτός κι αν είστε ο Καλαμάρης, οπότε είναι αντιπαθητική. Και όχι, δεν κατάφερα να βρω καλύτερη αδερφή που να μη ζει στον κόσμο των κινουμένων σχεδίων (ούτε ο Smithers από τους Σίμπσονες μετράει...). Πάρτε τώρα παρακμή να γουστάρετε:
  
• Βραβείο γκαντεμιάς: Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Δηλαδή συγνώμη, εσείς τι ακριβώς περιμένατε; (φωτογραφικό υλικό δεν έχει...το θέλω το κεφάλι μου)
  Αναπληρωτής: Ολυμπιακός στο Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12. Αν δε θυμάστε τι έγινε, την τελευταία αγωνιστική ο Ολυμπιακός κέρασε τρία τεμάχια την Άρσεναλ στο Καραϊσκάκη, μέχρι το 89 περνούσε και στα επόμενα δύο λεπτά η Μαρσέιγ βάζει δύο γκολ στη Ντόρτμουντ μέσα στη Γερμανία και περνάει αυτή. Γαμήθηκε ο Δίας; Όχι, φίλοι μου. Εδώ έκανε όλος ο Όλυμπος πάρτι με ούζα και είχε και τον Μωάμεθ να τραβάει βίντεο.
• Βραβείο συνθήματος: Ένα είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει: Μικρό μου Πόνυ, Μικρό μου Πόνυ! (και όχι, δεν είναι το ΜΠΑ.ΓΟΥ.ΔΟ το σύνθημα που όλους μας ενώνει. Το ξεφτιλίσατε πια. Η μόνη βερσιόν που δεν έχουμε ακούσει ακόμα είναι "Γαμάει ο Ατρόμητος με το Γεώργιο Δώνη, Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι!" Κι αν δε σας αρέσει, τραβάτε στη Συρία να διαδηλώσετε κατά του καθεστώτος).
  Αναπληρωματικό: "Έτσι γαμάνε αυτοί που σας χρωστάνε", για να μην πικραθούν και τα κόκκινα παιδιά. Κατά τραγική ειρωνεία, πάντως, στο τέλος η Ντόρτμουντ ήταν αυτή που έχασε από τη Μαρσέιγ και πέταξε τον Ολυμπιακό στο Ουέφα, οπότε ποιος γαμάει ποιον τώρα;
• Βραβείο συνέπειας: Γιώργος Παπανδρέου. Ξεκινάμε με το "Πού πήγαν τα λεφτά;", συνεχίζουμε αισιόδοξα με "Λεφτά υπάρχουν" και καταλήγουμε στη ζοφερή διαπίστωση "Δεν υπάρχει σάλιο". Α, εκείνο το περιβόητο "θα αναμορφώσω την Ελλάδα σε εκατό μέρες" το θυμάστε; Ακόμη μας αναμορφώνει.
  Αναπληρωτής: Μετρό Θεσσαλονίκης. Εκείνο δεν ήταν που θα τελείωνε το 2012; Α, τελικά 2015 είπανε; Μάλιστα. Όπως θα έλεγε και η Ελένη Βλαχάκη, "κάτσε να δούμε σε πόσο λίγο θα έρθει αυτό το μετρό γιατί με βλέπω στα εγκαίνια να μου λένε κάθισε γιαγιά γιατί δεν μπορεί η μέση σου". Χέσε υπογείως και αγνάντευε.
• Βραβείο ιδιοφυούς πολιτικής κίνησης: Γιώργος Παπανδρέου. Το δημοψήφισμα που έκλεψε τις καρδιές μας. Η εξαγγελία αυτή που έκανε τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί να σκυλιάσουν από το κακό τους και διαβεβαίωσε για άλλη μια φορά σε πόσο μη κίνδυνο βρίσκεται το ευρώ. Γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, εμείς εφηύραμε τη δημοκρατία! (κι εμείς την ξεπαρθενέψαμε επίσης, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)
  Αναπληρωτής: Θόδωρας Πάγκαλος. Γιατί, ε ναι λοιπόν, μαζί τα φάγαμε. Κι ας μην ξεχνάμε τη συνεισφορά στην τέχνη και τα γράμματα του Vagos "The Dragon" Venizelos. Φου Που Άλφα είκοσι τρία τοις εκατό στην εστίαση. Δώσε πόνο, μάστορα!
• Βραβείο ανδρισμού: Τρύφων Σαμαράς. Από εδώ και εμπρός η τεστοστερόνη θα λέγεται Τρυφωνόνη.
  
  Αναπληρωτής: Αυτός εδώ ο παλίκαρος στο Black Out. Το γεγονός ότι τον βάλανε να διαγωνιστεί μαζί με την Miss Νταλικέρης 2011, 2012 και 2013 μαζί μόνο τυχαίο δε μου φαίνεται (και ναι, ο "άντρας" έχει την πιο λεπτή φωνή από τους δύο!). Δείτε το μέχρι το τέλος-αμφιβάλλω ότι η Μπουλέ θα μπορούσε να τον συναγωνιστεί στο χορό.
  
• Βραβείο "γαμιάς της γειτονιάς": Στον έναν, το μοναδικό, τον υπέρτατο, τον μπήχτη των πέντε ηπείρων, τον ανεπανάληπτο, τον άρχοντα, τον Τσακ Νόρις του έρωτα, τον γίγαντα, τον...χμ, ναι, τέλος πάντων, στον Δομήνικο Στρος Καν! Απολογισμός: έντεκα εκατομμύρια Έλληνες και μία καμαριέρα. Αν μπορείτε, κάντε εσείς καλύτερα. Να σας δω τώρα.
  Αναπληρωτής: Μάνθος Φουστάνος. Έχουμε και λέμε: Πέγκυ, Φιόνα, Λίλα, Τζοάννα, Έλλη, Μιράντα, ένα γκρουπ Σουηδέζες, μια Γερμανίδα ονόματι Χέλγκα, Ρόζμαρι (παρ'ολίγον μητέρα του παιδιού του Κατακουζηνού), Σιλβάνα (Ιταλίδα αρραβωνιασμένη με τον Νίνο Φαλλό), Μιρέλα (το πρωί κομμώτρια το βράδυ πόρνη), δύο τουρίστριες στην Πάτμο, μερικά κορίτσια που έκαναν κάστινγκ για τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα του Μαυρέα και λίγο έλειψε να συμπεριληφθεί και ο Λάκης Φορτουνάκης. Αν είστε η μοναδική του αγάπη, αφήστε του μήνυμα λατρείας.
• Βραβείο διαφήμισης 2011: Κοσμοτέ με βρωμικάδες έξω από το γήπεδο. Ξέρετε μωρέ, εκείνη που λέει "Ομορφάντρα μου!", και είναι η πρώτη διαφήμιση της Κοσμοτέ μετά από πολύ καιρό που δεν με προκαλεί να μπήξω τα δάχτυλά μου βαθιά μέσα στα μάτια μου σαν άλλος Οιδίποδας μόλις έμαθε ότι η καινούρια του γκόμενα ήταν η μάνα του. Κι αυτό είναι πολύ μεγάλο επίτευγμα (το σήμα θα το κάνουμε ποτέ καμπάνα ή πολλά ζητάω;).
  
  Αναπληρωματική: Χάινεκεν. Γιατί όταν εμείς θεοποιούμε τις μαλακιούλες με το Τυχαίο δε Νομίζω και τον Τζάμπα που ζει αλλά αν τον πιάσω στα χέρια μου δε θα ζει για πολύ, οι άλλοι στήνουν ολόκληρα σόου για να διαφημίσουν τη μπύρα τους! Σαν μπύρα μπορεί να μην πίνεται, αλλά σαν διαφήμιση γαμεί. Και δέρνει.
  
• Βραβείο χαζογκομενίστικης ατάκας: "Άχου, τι γλυκό!" (η σωστή προφορά είναι πάντα με όλα τα φωνήεντα τραβηγμένα από τα μαλλιά ). Συνήθως ακούγεται όταν η εν λόγω χαζογκόμενα βρεθεί σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από γατάκι, κουταβάκι, αρκουδάκι πάντα, οποιοδήποτε χνουδωτό και χαδιάρικο ζώο ή μωρό που σταματάει να κλαίει για δύο δευτερόλεπτα. Μείνετε μακριά αν θέλετε οι όρχεις σας να παραμείνουν κολλημένοι στο σώμα σας.
  Αναπληρωματική: "Θα είμαστε μαζί για πάντα!" (η προφορά ομοίως). Εμ, ξέρεις κάτι; Τώρα που το ξανασκέφτομαι, είσαι υπερβολικά ηλίθια για να ξυπνάω μαζί σου κάθε ένα από τα εναπομείναντα γύρω στις είκοσι χιλιάδες πρωινά μου. Μην παρεξηγηθείς όμως. Κάπου θα βρεις κι εσύ ένα βλήμα αντίστοιχου βεληνεκούς που δε θα έχει αντίρρηση να είστε μαζί για πάντα και να βλέπετε μαζί το Λαζόπουλο και να νομίζετε ότι είναι ο σύγχρονος Αριστοφάνης. Και πάλι λυπάμαι.
• Βραβείο ηλίθιας μόδας: Χνουδωτές μπότες UGG. Γιατί ούτε τα κρύα του χειμώνα δεν έχουν το δικαίωμα να στερήσουν από τις γυναίκες τα πιο κακόγουστα παπούτσια που είχε το θράσος να κυκλοφορήσει στην αγορά μία αδερφή του χειρίστου είδους που ξαφνικά αποφάσισε να αυτοαποκαλείται σχεδιαστής. Αν τολμήσει καμία να τις υπερασπιστεί, θα την πάω στη Σαουδική Αραβία να τη λιθοβολήσουν μέχρι να ανοίξει στα δύο το άδειο της κρανίο.
  
  Αναπληρωματικά: Σκισμένα τζιν (γιατί μπορείς πολύ απλά να πάρεις ένα μη σκισμένο στη μισή τιμή και να το κάνεις μόνος σου μπουρδέλο), βράκες (για κάποιο λόγο δεν είχαν κάνει ιδιαίτερη επιτυχία όταν φορούσε κάτι παρόμοιο ο MC Hammer) και υπερβολικά χαμηλοκάβαλα τζιν όταν τα φοράνε άνδρες (δε γουστάρουμε τον κώλο του Σάκη του Υδραυλικού, εντάξει;-για γκόμενες οφείλω να ομολογήσω ότι δε με χάλασε ιδιαίτερα).

Αυτά, και να προσέχετε μην πάρει φωτιά το εργοστάσιο και αρρωστήσει η θεία σας η Λίλα.