Τα 10 χειρότερα βίντεο κλιπ ever

Πάρτε το απόφαση. Δεν πρόκειται ποτέ να γλιτώσετε από τις λίστες μου. Αν δε σας αρέσει, τη βόλτα σας. Σημείωση: Προφανώς και η λίστα περιορίζεται σε καλλιτέχνες που έχουν σημειώσει την οποιαδήποτε μορφή επιτυχίας στην καριέρα τους. Δεν έχω καμία διάθεση να ψάχνω το τάδε παγκοσμίως άγνωστο porngore συγκρότημα που όλα τα βίντεο κλιπ του είναι...well...porngore.
Εύφημος μνεία ανήκει στους Right Said Fred και το I'm Too Sexy, γιατί...απλά δείτε το.

• 10. Queen-I Want To Break Free
  
  Αρχικά, το σκηνικό μας είναι ένα σπίτι που κάνει το περιώνυμο "Ρετιρέ" του Δαλιανίδη να μοιάζει με τη βίλα του Τσάρλι Χάρπερ στο Μαλιμπού. Σε αυτό το σπίτι διαμένουν τα μέλη των Queen, ντυμένα τραβεστί (κάτι που θα δούμε αρκετές φορές σήμερα). Την παράσταση φυσικά κλέβει ο Φρέντι Μέρκιουρι, συνδυάζοντας το εμβληματικό μουστάκι του με βυζιά τόσο μυτερά που τρεις καμεραμέν έχασαν το δεξί τους μάτι, βάζοντας περιχαρώς ηλεκτρική σκούπα. Στη συνέχεια φεύγουμε από το σπίτι της Κατερίνας Σοφιανού και πάμε στη μάζωξη κάποιας μυστικιστικής αίρεσης, η οποία εν τέλει καταλήγει σε μια παρτούζα με τον Φρέντι κι εκατό κομπάρσους από την Κλεοπάτρα, που φοράνε ολόσωμες φόρμες με animal print αγελάδας. Ήταν η απόδειξη ότι μία από τις παρενέργειες του AIDS είναι η μεταμόρφωση στη Lady Gaga.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Το ατμοκίνητο ξυπνητήρι που χρησιμοποιεί για να ξυπνήσει...ε...ένα απ'τα μέλη των Queen που δεν είναι ο Φρέντι Μέρκιουρι. Σεξ-βία-μηχανολογία.
• 9. Madonna ft. Justin Timberlake-4 Minutes
  
  Γνωστό και σαν "η τελευταία φορά που ασχολήθηκε κανείς με τη Μαντόνα", στο βίντεο κλιπ αυτό βλέπουμε τη Μαντόνα να φοράει μια ολόσωμη δερμάτινη στολή που θα ήταν σέξι σε οποιαδήποτε γυναίκα με τα μισά της χρόνια, την οποία προοδευτικά βγάζει για να αποκαλύψει από κάτω ένα ενοχλητικά εφαρμοστό και ενοχλητικά δερματί ολόσωμο μαγιό, και το πρώην μέλος των N'Sync Τζάστιν Τίμπερλεϊκ να προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο. Από τι, θα με ρωτήσετε; Από ένα μεταδιδόμενο...κάτι, που κόβει στα δύο τους ανθρώπους και δείχνει τι γίνεται μέσα στα στόματά τους όταν φιλιούνται. Προφανώς αυτό θεωρήθηκε απαραίτητο γιατί, όταν έχεις ήδη δει δύο γλώσσες να σφιχταγκαλιάζονται μέσα σε ένα στόμα, η πενηντάχρονη Μαντόνα με εφαρμοστά μπεζ εσώρουχα δε σου λέει πλέον τίποτα.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Μόλις η αντίστροφη μέτρηση του τραγουδιού τελειώσει, η σκηνή του φιλιού πάει να αναπαρασταθεί από τη Μαντόνα και τον Τίμπερλεϊκ. Θα μπορούσε να είναι ο γιος σου, μωρή λυσσάρα.
• 8. Robin Thicke-Blurred Lines
  
  Ερώτηση: πώς μπορείς να έχεις τρεις γυμνόστηθες γυναίκες σε ένα βίντεο κλιπ και να καταλήξεις με ένα θέαμα τελείως στεγνό από οποιαδήποτε υποψία ερωτισμού; Ο Robin Thicke, στο ακριβώς ένα τραγούδι του το οποίο θα θυμάται κάποιος μετά από 5 χρόνια, το κατάφερε, παρ'όλο που κι ο ίδιος είναι αντικειμενικά ωραίος άντρας. Το θέμα του τραγουδιού, το οποίο σχοινοβατεί ανάμεσα στη συναινετική και τη μη-συναινετική πλευρά του σεξ, δε βοηθάει ιδιαίτερα. Ούτε και το γεγονός ότι μέσα στο βίντεο κλιπ υπάρχουν μπάντζο, αυτοκίνητα-παιχνίδια, γιγάντιοι αναπτήρες που πουλούσαν κάποτε οι Πακιστανοί στα φανάρια και μπάλες από άχυρο. Το χειρότερο είναι ότι τα μοντέλα μοιάζουν εντελώς βαριεστημένα. Κάποιος έπρεπε να είχε φροντίσει για επαρκή ποσότητα κόκας πριν το γύρισμα.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Στο 3:25 βλέπουμε τον Ρόμπιν να τραγουδάει στην πατούσα της μιας από της κοπελιές, η οποία μετά από πέντε δευτερόλεπτα τον χαστουκίζει, αποδεικνύοντας έτσι ότι το βίντεο αυτό σκηνοθετήθηκε από τον Κουέντιν Ταραντίνο.
• 7. Twisted Sister-I Wanna Rock
  Το να έλειπαν οι Twisted Sister από μια λίστα με τα χειρότερα βίντεο κλιπ είναι σαν να έλειπε το μπέικον από συνταγή του Epic Meal Time. Και μόνο τα μούτρα του Ντι Σνάιντερ, βαμμένα σαν τον πρωταγωνιστή της ταινίας τρόμου "Η σχιζοφρενής τραβεστί με το πριόνι" θα αρκούσαν, αλλά αξίζει να σταθούμε στο μήνυμα των Twisted Sister, που δεν είναι άλλο απ'το ότι θέλουν να ροκάρουν. Στην αρχή έχουμε τον σαδιστή δάσκαλο που βγάζει αφρούς από το στόμα του στον ξυρισμένο Μπίλια, επειδή ζωγράφισε το λόγκο των Twisted Sister στο βιβλίο του. Και στο 1:30 ο Μπίλιας μεταμορφώνεται στον Ντι Σνάιντερ και οι μαθητές του σχολείου δείχνουν ότι "θέλουν να ροκάρουν" στον σαδιστή δάσκαλο με τρόπους βγαλμένους από την λιγότερο αστεία teen comedy που είδατε κάποιο βαριεστημένο Σάββατο μεσημέρι στο Σταρ.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Στο 3:15 οι μαθητές του σχολείου κοπανάνε τα κεφάλια τους στα ντουλάπια, κάτι που μάλλον εξηγεί γιατί τους φάνηκε καλή ιδέα αυτό το βίντεο κλιπ.
  Bonus: Το We're Not Gonna Take It. Άλλη μια γύρα από τα ίδια, με τη διαφορά ότι ο σαδιστής δάσκαλος είναι πλέον σαδιστής πατέρας. Γιατί ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις.
• 6. Michael Jackson-Black Or White
  Ο Μάικολ Τζάκσον, γνωστός ως ο άνθρωπος που τελειοποίησε τη φόρμουλα του αφηγηματικού βίντεο κλιπ που κρατάει τρεις εβδομάδες (κάτι το οποίο θα το βρούμε μπροστά μας στη συνέχεια), το 1991 μας έδωσε αυτό. Η εισαγωγή του βίντεο είναι κόπια του We're Not Gonna Take It, απλά με πρωταγωνιστή τον Μακόλεϊ Κάλκιν, και αν σας φαίνεται pathetic το να αντιγράφει ο Βασιλιάς της Ποπ τους Twisted Sister, είναι γιατί όντως είναι pathetic. Στη συνέχεια βγαίνει ο Μάικολ κι εμφανίζεται να χορεύει με όλες τις φυλές του Ισραήλ, γιατί το όραμα του Μάικολ πάντα ήταν να γυρίσει ένα διαφημιστικό της Μπένετον, και καταλήγει με ένα κεφάλι που αλλάζει εκατό πρόσωπα με το χειρότερο CGI που έχετε δει ποτέ. Ήταν απαραίτητο: κάτι έπρεπε να υπάρχει που να είναι πιο ανατριχιαστικό από τον ίδιο τον Μάικολ.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Το rap breakdown, το οποίο εμφανίζεται να εκτελεί, απ'όλους τους ανθρώπους που υπάρχουν στον κόσμο, ο Μακόλεϊ Κάλκιν. Γιατί, ως γνωστόν, ένα λευκό οχτάχρονο που ραπάρει είναι totally legit, my nigga.
• 5. Katy Perry-Last Friday Night
  
  Speaking of "αφηγηματικά βίντεο που κρατάνε τρεις εβδομάδες"... Η υπόθεση του βίντεο είναι ότι το Κατερινάκι είναι ένα κακάσχημο νερντοκόριτσο και ξυπνάει με χανγκόβερ, μόνο και μόνο για να δει στο Facebook φωτογραφίες από το χθεσινοβραδινό πάρτι στο σπίτι της. Γιατί όλοι οι κακάσχημοι νέρντουλες είναι τόσο κοινωνικοί που διοργανώνουν πάρτι στο σπίτι τους κι έρχεται όλο το σχολείο. Κι επιπλέον, για τους σκοπούς αυτού του πάρτι, μεταμορφώνονται σε πορνοστάρ απ'το 1987. Σοβαρά, κοιτάχτε την. Φοράει μία γόβα κίτρινη και μία γόβα ροζ, πράσινη φούστα, ροζ μπλούζα, είναι βαμμένη σαν Ρωσίδα χορεύτρια και το μαλλί της είναι Ντόνα Σάμερ. Μετά από το πιο 80's πάρτι που έγινε το 2011, εμφανίζονται οι γονείς της, οι οποίοι βγήκαν απ'την ίδια teen comedy που ενέπνευσε το I Wanna Rock.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Ποια θα αναλάμβανε το makeover της Κατερινιώς, αν όχι...η Ρεμπέκα Μπλακ; Όχι, δεν κάνετε λάθος. Είναι η ίδια Ρεμπέκα Μπλακ που μας έμαθε ότι το Σάββατο έρχεται μετά την Παρασκευή, κι η Κυριακή αμέσως μετά.
• 4. Van Halen-Pretty Woman
  
  Θα έρθει κάποτε μια μέρα που δε θα βρω τρόπο να χώσω τους Van Halen σε ανάρτησή μου, αλλά δεν είναι η σημερινή. Στο βίντεο του τραγουδιού (που ναι, είναι διασκευή του γνωστού Pretty Woman) βλέπουμε τον χοντρό μπασίστα μεταμφιεσμένο σε χοντρό σαμουράι, τον αδερφό του Έντι ντυμένο Αφρικανό ιθαγενή, τον Έντι ντυμένο καουμπόη και τον Ντέιβιντ Λι Ροθ ντυμένο Ναπολέοντα, γιατί το να ντυθεί Ναπολέοντας ήταν ο μόνος τρόπος να ξεπεράσει σε γελοιότητα έναν Ολλανδό καουμπόη με 80's περμανάντ. Στη συνέχεια αυτούς τους τέσσερις τους φωνάζει ο Κωδωνοκρούστης της Παναγίας των Παρισίων για να σώσουν μία τραβεστί που την έχει απαγάγει μια συμμορία νάνων. Ποιο κομμάτι δεν σας λέει "Pretty Woman"? Ο χοντρός σαμουράι, ε; Ναι, κι εγώ αυτό υποψιάζομαι.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Η διασκευή του Pretty Woman βγήκε δύο λεπτά λιγότερη από το μήκος του βίντεο, αλλά δεν έπρεπε να χαθεί ούτε δευτερόλεπτο από αυτό το αριστούργημα, οπότε βάλανε τον Έντι να γρατζουνάει δύο λεπτά την κιθάρα για να γεμίσει το χρόνο.
• 3. LMFAO-Sexy And I Know It
  
  Στα υπόλοιπα βίντεο της λίστας υπάρχει μια απόπειρα να περάσει ένα μήνυμα, να ειπωθεί μια ιστορία, πάρα πολλά ναρκωτικά ή η έλλειψη αρκετών ναρκωτικών. Εδώ το μόνο που υπάρχει είναι το αποτέλεσμα εφτά γενεών αιμομιξίας. Αυτοί οι τύποι που περηφανεύονται ότι "είναι σέξι και το ξέρουν" έχουν κορμιά που δε θα ζήλευε ούτε ο νέρντουλας που η μόνη συντροφιά του τα βράδια είναι ένας T.I. 83, και επιπλέον φοράνε λαμέ ποδηλατικά κολάν και γυαλιστερά man-thongs, που φαίνονται σέξι πάνω σε απολύτως κανέναν. Όσο για το μέρος που ενήλικοι άντρες κουνάνε τις πούτσες τους μέσα στα μούτρα σου, νόμιζα ότι οποιοσδήποτε έχει αποφοιτήσει από την πέμπτη δημοτικού με επιτυχία θα έπαυε να το βρίσκει αστείο. Και έχω δίκιο. Αυτοί οι τύποι δεν μπορεί να έχουν αποφοιτήσει από την πέμπτη δημοτικού.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Στο 1:35, κάτι τύποι γυμνασμένοι και με μπόλικο street cred βλέπουν τον τύπο απ'τους LMFAO να τους κλέβει τις γκόμενες. Σύμφωνα με μια θεωρία, υπάρχουν γύρω στα άπειρα παράλληλα σύμπαντα. Αυτό δε θα συνέβαινε σε κανένα.
• 2. Soundgarden-Black Hole Sun
  Η δεκαετία του '90 δεν ήταν ακριβώς η πιο χαρούμενη στην ιστορία της ροκ μουσικής, αν κρίνουμε ότι ο πιο επιτυχημένος εκφραστής της ήταν πρεζάκιας και αυτοκτόνησε στα 27 του. Το τραγούδι Black Hole Sun δεν αποτελεί εξαίρεση: είναι αργό, καταθλιπτικό και πιθανότατα δε θα βοηθούσε κάποιον να μην πηδήξει από μια γέφυρα. Αλλά το βίντεο κλιπ είναι ένα εντελώς διαφορετικό είδος εφιάλτη. Εν ολίγοις, όλοι οι χαρακτήρες που δεν είναι μέλη της μπάντας είναι τρόφιμοι κάποιου ψυχιατρείου: την ώρα που, απ'όσο μπορώ να καταλάβω, ο ήλιος μεταμορφώνεται σε μαύρη τρύπα, όλοι έχουν ένα χαμόγελο που είναι κάτι ανάμεσα στην Τζόαν Ρίβερς και το στόμα της φουσκωτής κούκλας. Επίσης, ο ήλιος μεταμορφώνεται σε μαύρη τρύπα, κάτι που ποτέ δεν είναι καλό σημάδι.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Στο 2:18, βλέπουμε ένα κοριτσάκι να σουβλίζει μια Μπάρμπι. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά κατ'εμέ ένα κοριτσάκι που σουβλίζει ένα πλαστικό ομοίωμα ανθρώπου είναι αντικείμενο λιγότερο για βίντεο κλιπ και περισσότερο για συνεδρία με ψυχίατρο.
• 1. Lady Gaga-Alejandro
  
  Κοιτάξτε το URL της ανάρτησης. Και τώρα πίσω σε μένα. Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει η Lady Gaga, είναι να μας πουλήσει ό,τι της κατέβει στην γκλάβα ως έναν συμβολισμό που δε συμβολίζει απολύτως τίποτα. Για αρχή, αυτό το πράμα κρατάει οχτώμιση λεπτά, και από τη στιγμή που δε λέγεται Master Of Puppets, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο. Από τους μουσκουλάτους στρατιώτες που φοράνε διχτυωτά καλσόν ως το κούρεμα της Άνγκελα Μέρκελ, από τη στολή της καλόγριας και το αναπόφευκτο εξευτελισμό των χριστιανικών συμβόλων μέχρι τα ημιαυτόματα που έχει δεμένα στο σουτιέν της, κάθε δευτερόλεπτο από τα οχτώμιση λεπτά αυτού του βίντεο κλιπ είναι ειδικά σχεδιασμένο για να κατουρήσει την αισθητική μας στη μάπα. Κι εμείς να ζητάμε κι άλλο. Τέτοιοι είμαστε.
  Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Η τελευταία σκηνή του βίντεο κλιπ. Σκοπεύατε να κοιμηθείτε κάποια στιγμή στη ζωή σας; Well, too bad. Αυτή η εικόνα θα σας στοιχειώνει μέχρι να πεθάνετε ή να την απωθήσετε στο υποσυνείδητο με πολύ, πάρα πολύ αλκοόλ.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας απαγάγει η Lady Gaga κι έρθει να σας σώσει ο Μάικολ Τζάκσον φορώντας λαμέ στρινγκ, κίτρινες γόβες και την περούκα του Ντι Σνάιντερ.

The Simpsons, ή γιατί μια σειρά δεν πρέπει να κρατάει 25 χρόνια

Γενικά μιλώντας, το να διατηρήσεις μια επιτυχημένη καριέρα και ταυτόχρονα την αξιοπρέπειά σου ανέπαφη γίνεται γενικά αδύνατο γύρω στα είκοσι χρόνια από όταν ξεκίνησες. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Μικ Τζάγκερ, τον άνθρωπο που αποποινικοποίησε το να είσαι άντρας και να έχεις τσιμπουκόχειλα. Το 1965 ξεκίνησε τη μπάντα που κατέκτησε τον κόσμο (όχι τους Μπήτλες, την άλλη).
Τι ακριβώς έκανε το 1985; Αυτό.

Ούτε ο Μικ Τζάγκερ, ούτε κι ο Ντέιβιντ Μπάουι αποπνέουν την βαρβατίλα και την τεστοστερόνη του Τσακ Νόρις στο "Γουόκερ: Τέξας Ρέιντζερ". Για την ακρίβεια, ένας από τους αγαπημένους αστικούς θρύλους που υπάρχει από πριν απ'το Ίντερνετ είναι ότι τους έπιασαν να πηδιούνται. Κι εδώ τους βλέπουμε να διασκευάζουν ένα τραγούδι που πρωτογράφτηκε για μια μαυρούκα το 1965.
Αν κάπου μέσα σε αυτό το βίντεο υπήρχε ένας ροζ μονόκερος, δε θα κατάφερνε να το κάνει πιο γκέι.
Υπόψιν ότι αυτός ο άντρας είναι σαράντα χρονών.
Βέβαια, ο Μικ Τζάγκερ δε θεώρησε ότι αυτοξεφτιλίστηκε αρκετά με αυτό το ατύχημα, έτσι συνέχισε να αυτοξεφτιλίζεται μέχρι που κατέληξε να κάνει guest σε τραγούδι του μεγαλύτερου ηλίθιου της μουσικής βιομηχανίας.

Όταν είσαι ο μεγαλύτερος εν ζωή ροκ σταρ του πλανήτη και καταλήγεις να σε επισκιάζουν ο Will.I.Am κι η Τζένιφερ Λόπεζ, τότε θα πρέπει ο ίδιος να σκάψεις τον τάφο σου και να χωθείς μέσα μόνο και μόνο για να γλιτώσεις τον πλανήτη από περαιτέρω ντροπιαστικά περιστατικά.
Όσο για τον Στίβεν Τάιλερ, τα έχουμε ξαναπεί. Αν θες να λέγεσαι rock hero, μένεις μακριά από τραγούδια όπως το I Don't Wanna Miss A Thing, που ακόμα κι ο Λάιονελ Ρίτσι θα ντρεπόταν να το τραγουδήσει. Και σίγουρα μένεις μακριά από το American Idol.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις σημαντικό ρόλο παίζουν τα ναρκωτικά κι οι αποτυχημένες πλαστικές επεμβάσεις. Αλλά το κυριότερο ρόλο παίζει ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήξεραν πότε ήταν η κατάλληλη στιγμή να σταματήσουν.
Η αλήθεια είναι ότι, όταν βρίσκεσαι στην κορυφή, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αυτό είναι και δεν έχει άλλο πιο πάνω. Έτσι συνεχίζεις όλο ευθεία προσπαθώντας να φτάσεις και πιο πάνω, αλλά από την άλλη μεριά έχει γκρεμό και σκας με τα μούτρα κάτω σαν το Κογιότ.
Και φυσικά υπάρχει και ο παράγοντας "απληστία", γιατί, ως γνωστόν, το μόνο πράμα καλύτερο απ'το να είσαι εκατομμυριούχος είναι το να είσαι δισεκατομμυριούχος. Είναι ο ίδιος λόγος που ο Ριβάλντο, παίχτης που έπαιζε κάποτε στη Μπαρτσελόνα και στη Μίλαν, ήρθε στον Ολυμπιακό. Και μετά τον Ολυμπιακό συνέχισε να παίζει ως τα σαρανταφεύγα του κάπου στο Καζακστάν.
Και φτάνουμε στους Σίμπσονς.
Το 1986 ξεκίνησε το δίκτυο Fox στην Αμερική. Έχοντας να αντιμετωπίσει ήδη καθιερωμένους τηλεοπτικούς κολοσσούς, τα πρώτα χρόνια ήταν στο περιθώριο, κι έτσι έδινε ευκαιρίες στα πιο edgy προγράμματα της τότε αμερικανικής τηλεόρασης, όπως το Married With Children.
Ναι, αυτό που ακούσατε. Υπήρχε μια εποχή που το Married With Children, η ιστορία που ο Αλ Μπάντι αντιμετωπίζει σε κάθε επεισόδιο κι από μία χοντρή που προσπαθεί να ψωνίσει παπούτσια, ήταν από τις πιο καυστικές κωμωδίες που υπήρχαν.
Κι αυτό γιατί τότε όλες οι υπόλοιπες κωμωδίες ήταν οι Cosbys. Ξέρετε, οι ευτυχισμένες οικογένειες που τρώνε όλοι μαζί πρωινό πριν φύγουν για το σχολείο, κι όλα τα προβλήματα που παρουσιάζονται έχουν λυθεί μέχρι το τέλος του επεισοδίου, ρίχνοντάς σου ένα ηθικό δίδαγμα για το Aids ή τα ναρκωτικά ή τον σχολικό εκφοβισμό στη μάπα.
Και παραδόξως ήταν η ίδια εποχή που ήταν αποδεκτό να ακούς μέταλ από άντρες που μοιάζουν με γκόμενες.

Στο ίδιο πνεύμα με το Married With Children, το The Simpsons ήταν ανατρεπτικό μόνο και μόνο στην ίδια του τη βάση. Ένα πρόγραμμα κινουμένων σχεδίων που απευθύνεται σε ενήλικες; Το 1989, αυτό δεν υπήρχε. Το πιο ακραίο κινούμενο σχέδιο που υπήρχε τότε ήταν τα Χελωνονιντζάκια.
Η δε υπόθεση των Σίμπσονς δεν ήταν και πολύ μακριά από το Married With Children: μία δυσλειτουργική οικογένεια που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε έναν κόσμο που τίποτα δε φαίνεται να λειτουργεί σωστά.
Για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του '90, ο Χόμερ, η Μαρτζ, ο Μπαρτ, η Λίζα, η Μάγκι κι όλο το υπόλοιπο καστ ήταν το μέρος που πήγαινες να ψάξεις αν ήθελες να δεις καυστική σάτιρα της ποπ κουλτούρας, της πολιτικής σκηνής της Αμερικής και γενικότερα χιούμορ που αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού.
Σήμερα αυτό το ρόλο τον έχουν αναλάβει κάτι περίεργα webcomics σαν το Cyanide and Happiness.

Προφανώς πρέπει να παίρνεις κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη για να καταλάβεις τι παίζει.
Γι'αυτό έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία το Breaking Bad.
Την ίδια ώρα, οι Σίμπσονς, μετά από 25 χρόνια, είναι σαν το άψυχο κορμί του παππού, που είναι στη μηχανική υποστήριξη εδώ και πέντε χρόνια αλλά δε σου πάει η καρδιά να τραβήξεις την πρίζα.
Πώς φτάσαμε ως αυτό το σημείο;
Ε...είναι πολύ απλό. Εφόσον το σίριαλ συνεχίζει να τραβάει τηλεθέαση, και επομένως διαφημιστικά έσοδα, και να πουλάει merchandize, το Fox δεν έχει απολύτως τίποτα να χάσει με το να συνεχίζει να βγάζει επεισόδια, έστω κι αν αυτά έχουν την ποιότητα του τσιρλιού που χέζεις μετά το Taco Bell.
Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος που μεγάλοι ποδοσφαιριστές καταλήγουν στα 38 τους να παίζουν σε κάτι ομάδες στη Σαουδική Αραβία.
Αλλά πώς έφτασε σε αυτή την ποιότητα;
Για αρχή, οι χαρακτήρες έχουν αλλάξει. Φυσικά, το να παρέμεναν στάσιμοι μετά από 25 χρόνια θα ήταν απλά βαρετό, και κάτι τέτοιο δεν είναι κακό, αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχουν αλλάξει σε σημείο που αντί για εξέλιξη έχουμε καρικατούρα των αρχικών χαρακτήρων.
Για παράδειγμα, ο Χόμερ ήταν ένας πατέρας αλκοολικός μεν και όχι ιδιαίτερα έξυπνος, που ωστόσο νοιαζόταν για τα παιδιά του και μπορούσε να καρφώσει καρφιά χωρίς να τραυματιστεί ή να δένει τα κορδόνια του μόνος του. Πλέον είναι τόσο ηλίθιος που απορείς πώς θυμάται να αναπνέει.
Κι αυτό, όταν ο χαρακτήρας σου είναι υπεύθυνος ασφαλείας σε πυρηνικό εργοστάσιο, δεν πρόκειται να έχει αίσιο τέλος.
Η Μαρτζ πήγε από την κλασική προστατευτική Αμερικανίδα μάνα σε μέλος των Westboro Baptists. O Μπαρτ ήταν απλά ένα ζωηρό και άτακτο παιδί, αλλά μετέπειτα έγινε ο Τόμι Λι στο σώμα ενός δεκάχρονου αγοριού. Όσο για τη Λίζα, από έξυπνο κοριτσάκι και φωνή της λογικής, έγινε ένα αντιδραστικό σπαζαρχιδάκι που διαφωνεί μόνο για να διαφωνήσει.
Η αλλαγή της Λίζα μάλλον είναι πιο παλιά απ'τις άλλες, καθώς θυμάμαι εκείνο το επεισόδιο που της τη βάρεσε να γίνει βετζετέριαν. Και αποφάσισε να καταστρέψει το πικ νικ του Χόμερ με το να κλέψει το γουρουνόπουλο που ετοίμαζαν και να το πετάξει στον υπόνομο.
Από την άλλη, όλοι οι βετζετέριαν προσπαθούν να καταστρέψουν τη διασκέδαση των κανονικών ανθρώπων, οπότε αυτό δεν απέχει και πολύ απ'την πραγματικότητα.
Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι ότι πλέον ένας από τους βασικούς παράγοντες της επιτυχίας των Σίμπσονς, ότι δηλαδή είναι κάτι νέο που δεν υπάρχει αλλού στην τηλεόραση, δεν υφίσταται πια. Προφανώς αυτό συμβαίνει γιατί τίποτα που ξεκίνησε τη δεκαετία του '90 δε θεωρείται νέο, εκτός κι αν ξέρετε κάποιον που χρησιμοποιεί ακόμα Windows 95.

Όχι, αυτοί χρησιμοποιούν μόνο προϊόντα Apple.
Αλλά ο κύριος λόγος που οι Simpsons έχουν χάσει τη novelty value τους (που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι) είναι ότι στο ενδιάμεσο ξεπήδηξαν το South Park και το Family Guy. Αν για όλα αυτά τα 25 χρόνια οι Σίμπσονς ήταν το μόνο καυστικό κινούμενο σχέδιο, πιθανότατα να είχε ακόμα κάποια σημασία η ύπαρξή του.
Αλλά το Family Guy και το South Park πήραν όλα αυτά που έκαναν επιτυχία τους Σίμπσονς (καυστικό χιούμορ, σουρεαλιστική πλοκή, ανελέητες αναφορές ποπ κουλτούρας) και γύρισαν τον διακόπτη στο 11.

Πολύ σύντομα, το Σίμπσονς βρέθηκε να κυνηγάει αυτές τις δύο σειρές, οι οποίες του έκλεψαν τα πρωτεία. Και αυτές οι δύο σειρές έχουν ήδη κάνει τον κύκλο τους. Το Family Guy έχει ήδη τροφοδοτήσει δύο spin-off, κι αυτό ποτέ δεν είναι καλό σημάδι, όσο για το South Park η τελευταία καλή σκηνή που έδειξαν ήταν όταν επιτεύχθηκε ειρήνη στη Μέση Ανατολή, συνδυάζοντας το σταυρό, την ισλαμική ημισέληνο και το εβραϊκό άστρο για να συνθέσουν το έμβλημα των Βαν Χέιλεν.
Κι έχουμε φτάσει πλέον σε ένα σημείο που υπάρχουν ενήλικοι άνθρωποι που κάθονται και απολαμβάνουν το Μικρό Μου Πόνι. 'Cause, you know, hipsters.
Αλλά το χειρότερο φάουλ που έχουν κάνει οι Σίμπσονες είναι οι γκεστ σταρς.
Είναι νομίζω ευνόητο ότι αν φτάσεις σε ένα σημείο που πλέον οι καθιερωμένοι χαρακτήρες του σύμπαντός σου δεν μπορούν να δημιουργήσουν αρκετά ενδιαφέρουσες αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους και πρέπει να φέρνεις έναν γκεστ σε κάθε επεισόδιο, είναι ξεκάθαρο σημάδι ότι έπρεπε να είχες κόψει τη σειρά δύο σεζόν πιο πριν.
Αλλά δεν το έκανες γιατί, προφανώς, το Fox αρνιόταν να σφάξει την κότα με τα χρυσά αυγά.
Αλλά το θέμα είναι και πώς αντιμετωπίζεις τους γκεστ σου.
Για παράδειγμα, το 1992 έπαιξε σε ένα επεισόδιο των Σίμπσονς ο Μάικολ Τζάκσον, δίνοντας τη φωνή του σε έναν χαρακτήρα που δε θα πω ότι είναι ένας ανατριχιαστικός παιδόφιλος, αλλά if it looks like a chicken, it smells like a chicken and it sounds like Michael Jackson...

Και για όλο αυτό, ο Μάικολ Τζάκσον δεν εμφανίστηκε καν στους τίτλους της σειράς. Ο Ματ Γκρόνινγκ εφηύρε ένα ψεύτικο όνομα ενός ανύπαρκτου ηθοποιού για αυτόν τον χαρακτήρα. Ποιος, ο Μάικολ Τζάκσον, που η μισή μουσική βιομηχανία του '80 είχε εμφανιστεί στα τραγούδια του without any credit.
Έτσι ήταν τότε οι Σίμπσονς: δε σέβονταν τίποτα και κανέναν. Ούτε καν τον Μάικολ Τζάκσον, που ακόμα δεν είχε γίνει η προσωποποίηση του ανατριχιαστικού παιδόφιλου.
Fast forward είκοσι χρόνια αργότερα, ο Ματ Γκρόνινγκ αποφασίζει να κάνει ένα επεισόδιο για τη μεγαλύτερη σταρ του πλανήτη, η οποία τότε ήταν ακόμα η Lady Gaga. Το επεισόδιο εκείνο ήταν τα πιο θλιβερά 22 λεπτά της ζωής μου, κι η επιβεβαίωση ότι οι Σίμπσονς δεν αξίζουν πλέον τίποτα περισσότερο από μια σφαίρα στο κεφάλι.
Ο Ματ Γκρόνινγκ που ξέραμε κι αγαπήσαμε θα είχε χωρέσει μέσα στα 22 αυτά λεπτά εφτακόσιους διαφορετικούς τρόπους για να ξεσκίσει την κωλοτρυπίδα της Lady Gaga, κι αυτή θα γούσταρε γιατί έχει χτίσει όλη της την καριέρα στο μότο "δεν υπάρχει αρνητική δημοσιότητα".
Αντ'αυτού, μόνο που δεν της έγλειψε ένα-ένα τα δάχτυλα των ποδιών. Όλο το Σπρίνγκφιλντ, για 22 λεπτά, παράτησε ό,τι δουλειές είχε κι αφοσιώθηκε σε μια επίδειξη λατρείας στη Lady Gaga που ξεπέρασαν σε εμετικότητα ακόμα και τον Σμίδερς, τον γκέι υπάλληλο του κυρίου Μπερνς που ορέγεται κρυφά το ενενηνταφεύγα ετών αφεντικό του.
Ακόμα και στα κορυφαία ύψη της Beatlemania θα υπήρχαν δέκα κοριτσάκια σε κάθε πόλη που δε θα σκίζανε τα καλσόν τους για τον Λένον, αλλά σε όλο το Σπρίνγκφιλντ, το μόνο άτομο που δε λάτρευε τη Lady Gaga με κάθε κύτταρο της ύπαρξής του ήταν η Λίζα.
Δηλαδή το αντιδραστικό σπαζαρχιδάκι που διαφωνεί μόνο για να διαφωνήσει.
Και τελικά ακόμα κι αυτή μεταπείθεται, γιατί η Lady Gaga της αφιερώνει ένα τραγούδι που, όπως και όλα τ'άλλα τραγούδια της Lady Gaga, της λέει "να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα κι αν είσαι σαν κι εμένα που φοράω μπριζόλες και βγαίνω έξω".
Η αξιοπρέπεια των Σίμπσονς ήταν πλέον στην ίδια χωματερή που η Ατάρι έθαψε τα εκατομμύρια αποτυχημένα βιντεοπαιχνίδια της το 1983.
Και δεν είναι να πεις ότι ο Ματ Γκρόνινγκ είναι fanboy της Lady Gaga. Δεν είναι νεαρός ομοφυλόφιλος, είναι εξήντα χρονών και παντρεμένος με γυναίκα. Άρα το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι πλέον δεν μπορεί να συνεχίσει.
Κι όταν δεν μπορείς να συνεχίσεις, η μόνη αξιοπρεπής επιλογή είναι να σταματήσεις. Αλλιώς, γελοιοποιείς και τον εαυτό σου και τον κόπο σου, και μια μέρα θα βρεθείς να κάνεις γκεστ σε τραγούδια του Will.I.Am.
Αυτά, και να προσέχετε μην ξυπνήσετε ένα πρωί και βρείτε έναν ανατριχιαστικό παιδόφιλο να τραγουδάει πάνω απ'το κεφάλι σας.

Trust me, I'm an engineer

Κατόπιν λαϊκής απαιτήσεως (για μένα η πρόταση του Χωστήρα σε ένα άρθρο του να γράψουμε κι οι υπόλοιποι μπλόγκερζ ένα αντίστοιχο άρθρο μετράει σαν λαϊκή απαίτηση) ακολουθεί άρθρο για το τρίτο από τα τρία μέρη του συνθήματος που όλους μας ενώνει:
Σεξ. Βία. Μηχανολογία.

Technically, το επάγγελμά μου είναι ακόμα φοιτητής, αλλά ας είμαστε σοβαροί, ο φοιτητής δεν είναι επάγγελμα, είναι ένας πενταετής διαγωνισμός που μετράει το πόσο μεγαλύτερο διάστημα μπορείς να αποφύγεις να διαβάσεις χωρίς αυτό να σε αποτρέψει από το να πάρεις πτυχίο...κάποτε.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για μηχανολογία.
Γενικά, οι άνθρωποι που περνάνε σε μια σχολή μηχανολογίας ανήκουν στις εξής τέσσερις σημαντικές κατηγορίες:

1. Ο πατέρας τους είναι μηχανολόγος.
2. Ήθελαν να πάνε στην ιατρική, αλλά δεν έπιασαν αρκετά μόρια.
3. Είναι οι κλασικοί αμαξόκαυλοι που σοβάτισαν τοίχους με όλα τα Need For Speed, αλλά έπιασαν υπερβολικά πολλά μόρια για να πάνε να γίνουν γκαραζιέρηδες.
4. Είναι γκόμενες υπερβολικά άσχημες για να καταφέρουν να βρουν να γαμηθούν σε οποιαδήποτε άλλη σχολή.

Όλοι αυτοί οι τύποι, μαζί με την Γιούλη (τη θυμάστε τη Γιούλη; Κοντεύατε να την ξεχάσετε; Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να σας αφήσω ποτέ να την ξεχάσετε) η οποία δεν ξέρω σε ποια κατηγορία από αυτές ανήκει γιατί...ε...είναι ωραία γκόμενα, μαζεύονται σε ένα σάπιο αμφιθέατρο του ΑΠΘ και διδάσκονται ένα δισεκατομμύριο αντικείμενα, από τα οποία ελάχιστα έχουν να κάνουν καθαρά με αυτοκίνητα, αφήνοντας έτσι τα μέλη της κατηγορίας υπ'αριθμόν 3 με αυτό που συνηθίζω να αποκαλώ "chemistry effect".

Το chemistry effect είναι ουσιαστικά αυτό που όταν είσαι μικρός βλέπεις Χολιγουντιανές ταινίες με σχολεία και σου μένει η εντύπωση ότι στο μάθημα της χημείας το μόνο που γίνεται είναι να ανακατεύεις χρωματιστά υγρά και να προκαλείς διαφόρων χρωμάτων εκρήξεις, κάτι που σίγουρα είναι as badass as it gets, και μετά πας στο λύκειο και το μόνο που κάνεις στο μάθημα της χημείας είναι να μαθαίνεις πίνακες με σθένη.

Είναι βασικά το ίδιο αίσθημα με το να νομίζεις ότι πας σε συναυλία των Μετάλικα και να βγαίνουν οι Μετάληρα.

Όπως έλεγα, η επιστήμη της μηχανολογίας (επιστήμη, λέγω, άσχετα αν ορισμένα αρχιδάκια σαν τον Σέλντον Κούπερ έχουν αντίθετη άποψη) άπτεται περί των εκατόν οχτακοσίων αντικειμένων μελέτης. Μερικά από αυτά, σε τυχαία σειρά αναφοράς, είναι:

• Προσομοιώσεις
  Έστω ότι δουλεύεις στην Χουντάι και έχεις αναλάβει να σχεδιάσεις το επόμενο μοντέλο Χουντάι Ι4 Λούφα και Απαλλαγή. Ένα από τα πολλά προβλήματα που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις είναι να εξακριβώσεις τι δυνάμεις θα δημιουργηθούν στα διάφορα μέρη του αυτοκινήτου κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης, και μάλιστα αρκετές φορές ώστε να υπάρχει μια άλφα στατιστική βεβαιότητα στα συμπεράσματά σου.
  Μπορείς βεβαίως να φτιάξεις ένα εκατομμύριο αμάξια και να τα στουκάρεις σε έναν τοίχο για να κάνεις τη μελέτη σου, αλλά αυτό είναι ένα εξαιρετικά αντιπαραγωγικό μοντέλο και, μεταξύ μας, τα οικονομικά κεφάλια της Χουντάι μάλλον δε θα το εγκρίνουν. Επομένως φτιάχνεις ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή, το οποίο μελετάει τη σύγκρουση ψηφιακά, λαμβάνοντας υπόψη 8675309 παραμέτρους κι είσαι τζετ.
• Μηχανολογικό σχέδιο
  Όταν εν τέλει σκαρφιστείς μια ιδέα για ένα καινούριο μηχάνημα το οποίο θα φέρει τα πάνω κάτω στην παγκόσμια τεχνολογία, π.χ. μια νέα εργονομική αντλία πέους, θα πρέπει να δώσεις σε αυτούς που χειρίζονται τις πρέσες και τους τόρνους να καταλάβουν πώς θα το φτιάξουν. Το να κάτσεις να τους το περιγράψεις με λόγια σαν να παίζεις Pictionary προφανώς δεν είναι η καλύτερη λύση για να πετύχεις το τελικό αποτέλεσμα, γιατί μιλάμε για μια μηχανή που πρέπει να δουλεύει σε ακρίβεια χιλιοστού. Ναι, πάντα για την αντλία πέους μιλάω.
  Θα πρέπει το αντικείμενο να σχεδιαστεί. Φυσικά, το να το σχεδιάσεις με δαχτυλομπογιές σαν παιδάκι του νηπιαγωγείου αποκλείεται, ενώ αν είσαι επηρεασμένος από το ρεύμα του εμπρεσιονισμού και την γαλάζια περίοδο του Πικάσο καλύτερα να μείνεις μακριά από οποιοδήποτε εργοστάσιο. Το μηχανολογικό σχέδιο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση και, μέχρι τα ξαδέρφια μας οι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί να τελειοποιήσουν τα προγράμματα CAD, έπρεπε να το κάνουμε όλο στο χέρι με ραπιδογράφους, με τους οποίους το να τα κάνεις όλα μουνί είναι υπόθεση τριών δευτερολέπτων.
• Θερμοδυναμική
  Όλοι οι κινητήρες που χρησιμοποιούμε σήμερα βασίζονται σε κάποια καύση. Ναι, κι οι ηλεκτρικοί βασίζονται σε κάποια καύση, γιατί πού παράγεται το ηλεκτρικό ρεύμα; Στα εργοστάσια της Πτολεμαΐδας. Και πώς παράγεται; Σε τουρμπίνες ατμού. Και πώς θερμαίνεται ο ατμός; Με λιγνίτη. Άρα έχουμε καύση και πάρτε τα παπάρια μου. Επομένως πρέπει να ξέρουμε πώς καίγεται το κάθε τι, τι θερμότητα αποδίδει, τι αέρια, αν είναι ομαλή η καύση του, αν έχει εκρήξεις και φυσικά πώς θα μειώσουμε τους ρύπους για να μην κλαίει ο Αλ Γκορ.
  Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά που μελετάμε βασίζονται σε εξιδανικευμένα μοντέλα που σπανίως έως ποτέ ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ακριβώς αυτό που συμβαίνει στα σίριαλ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι, είναι πολύ δύσκολο να καθορίσεις με ποιον ακριβώς μηχανισμό και υπό ποίες συνθήκες θα μεταμορφωθεί η καύση της βενζίνης μέσα στο έμβολο του αυτοκινήτου σε παλινδρομική κίνηση, ένα είδος κίνησης ιδιαίτερα αγαπητό στο μηχανολόγο.
• Μεταλλογνωσία
  Όχι, εξυπνάκηδες, δεν εννοώ να είσαι σπουδαγμένος στο μουσικό ιδίωμα του μέταλ, να έχεις πιει σαμπάνια από την αρβύλα της Άντζελα Γκόσοου, να ξέρεις πώς μύριζε η κλανιά που άφησε ο Ντέιβ Μάρεϊ όταν ηχογραφούσε το εικοστό δεύτερο δευτερόλεπτο του Φήαρ οφ δη Νταρκ και να έχεις πάει σε μεταθανάτια συναυλία του Τσακ Σούλντινερ. Μιλάω για τα κυριολεκτικά μέταλλα.
  Οι περισσότερες κατασκευές που έχει να αντιμετωπίσει ένας μηχανολόγος μηχανικός φτιάχνονται από μέταλλα. Επομένως είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ποιο μέταλλο έχει κάθε φορά τις κατάλληλες ιδιότητες από άποψη βάρους, αντοχής σε καταπονήσεις, αντοχής στη θερμότητα, τριβής, καθώς και ποιο είναι το τυχερό σου μέταλλο σύμφωνα με τον ζωδιακό κύκλο. Μπορείς εσύ να πας να φτιάξεις ένα αερόπλοιο από εκατό τοις εκατό ατόφιο μόλυβδο; Βεβαίως και μπορείς, αλλά μην έχεις την πεποίθηση ότι θα απογειωθεί κιόλας.
  
• Μηχανουργικές κατεργασίες
  Όπως είπα και πριν, οι περισσότερες μηχανολογικές κατασκευές που έχει να αντιμετωπίσει ο μηχανικός φτιάχνονται από μέταλλα. Αυτό είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, γιατί τα μέταλλα δεν κόβονται ούτε με το μαχαίρι του βουτύρου, ούτε με εκείνο το μικρό πλαστικό ψαλιδάκι που κάναμε χειροτεχνία στο δημοτικό, ούτε με τη δύναμη της σκέψης.
  Αντιθέτως, για να καταφέρεις να διαμορφώσεις τις λαμαρίνες, τους σωλήνες και τα σιδερένια παλούκια, πρέπει να ξέρεις πώς λειτουργούνε τόρνοι, φρέζες, πριονοτροχοί, πριονοκορδέλες, υδραυλικές πρέσες μερικών χιλιάδων μεγατόνων και άλλοι πολλοί τρόποι να χάσεις κάποιο δάχτυλο. Αυτό σου δίνει ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα αν αποφασίσεις να γίνεις μαφιόζος και θέλεις να βασανίζεις όσους είναι ανυπάκοοι με ευρηματικούς τρόπους.

Αφού ο μηχανολόγος μάθει (αρκετά καλά για να πάρει πεντάρια στα αντίστοιχα μαθήματα και αμέσως μετά ξεχάσει μια για πάντα) όλα αυτά και άλλα πολλά, έρχεται η επαγγελματική αποκατάσταση με έναν από τους ακόλουθους τρόπους:

• Ομάδες σχεδίασης σε βιομηχανίες
  Υποβάλλεις το βιογραφικό σου στη Volvo, μαζεύεσαι με άλλους δέκα μηχανολόγους, κάνετε συζητήσεις επί συζητήσεων, παίζετε μπούφλες για το ποιος θα καταφέρει να πάρει προαγωγή πριν απ'τον άλλον, περνάτε μπόλικες νύχτες πάνω από έναν υπολογιστή που τρέχει ένα CAD και τελικά μπορείτε, μαζί με τους άλλους δέκα, να περηφανευτείτε ότι καταφέρατε να μειώσετε την κατανάλωση καυσίμου του Volvo C40 κατά 0,4% μέσο όρο. Ένα κατόρθωμα που δεν πρόκειται να απασχολήσει κανέναν άνθρωπο γένους θηλυκού, μέχρι να δείξετε το παραφουσκωμένο πορτοφόλι σας.
• Ποιοτικός έλεγχος σε βιομηχανίες
  Ουσιαστικά, αν δουλεύεις σε μια βιομηχανία που φτιάχνει τοστιέρες, πρέπει να ελέγχεις τις τοστιέρες που παράγει η βιομηχανία σου και να μπορείς να προβλέψεις σε τι ποσοστό οι τοστιέρες αυτές θα δουλέψουν κανονικά, ψήνοντας τοστ για ανθρώπους που δεν έμαθαν να μαγειρεύουν τίποτε άλλο, και σε τι ποσοστό θα εκραγούν στα μούτρα του αγοραστή σαν όλα τα προϊόντα της Acme που αγόραζε το Κογιότ προκειμένου να πιάσει το Μπιπ Μπιπ. Βασικά ένα πολύ πιο καλοπληρωμένο δημοσιοϋπαλληλίκι.
• Υπεύθυνος ασφαλείας σε βιομηχανίες
  Ένας καθηγητής μια φορά μας είχε πει ότι ο μηχανολόγος είναι μονίμως με το ένα πόδι στη φυλακή. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα αν είναι σε αυτή τη θέση, που σημαίνει ότι πρέπει να επιθεωρεί τις εγκαταστάσεις της βιομηχανίας και να δίνει το οκ αν είναι ασφαλείς για χρήση. Στην περίπτωση που σπάσει η κεντρική αντλία ή κάποιο μηχάνημα εκραγεί ή τέλος πάντων ο Μάνθος Φουστάνος χρειαστεί κάποια δικαιολογία για να ξεφορτωθεί μια γκόμενα, ετοιμάσου να γίνεις το πουτανάκι του Γουίλι, του μαύρου θερμαστή από το Τζιμπουτί. Οπότε, συνάδελφοι, την υπογραφή μας και το πουλί μας.
• Καθηγητής
  Τρως τα νιάτα σου κάνοντας το διδακτορικό σου και ικανοποιώντας όλα τα καπρίτσια του κυρίου καθηγητού που σε έχει αναλάβει, ακολουθώντας πιστά το δόγμα "κουβάλα τον προτζέκτορα για να σε κάνω λέκτορα" και βαθμολογώντας ό,τι ανοησία εμπνεύστηκε να γράψει ο φίλος μου ο Γιώργος, που οι μισές του συζητήσεις έχουν να κάνουν με το LOL κι οι άλλες μισές με την προσπάθειά του να μεταμορφωθεί στον Τζόνι Μπράβο. Η ανταμοιβή είναι ότι γίνεσαι καθηγητής και απολαμβάνεις όλα τα σχετικά προνόμια, εκτός βεβαίως από το να ζητάς σεξουαλικές χάρες από τις νόστιμες φοιτήτριες για να τις περάσεις, γιατί...well...δεν υπάρχουν νόστιμες φοιτήτριες.
• Δικό σου γραφείο
  Αν είσαι σαν τον προαναφερθέντα φίλο μου Γιώργο, ή σαν τον άλλον φίλο μου τον Τεό, ο οποίος κατεβάζει τις μπύρες σαν τον Χόμερ Σίμπσον, δεν πας προφανώς να βγάλεις πτυχίο με βαθμό. Έτσι, όταν τελειώσεις τη σχολή, το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να νοικιάσεις ένα ωραίο γραφείο κοντά σε ένα σταθμό του μετρό της Θεσσαλονίκης που μέχρι τότε θα έχει ανοίξει, να κρεμάσεις εκεί μέσα σε μια κορνίζα το πτυχίο σου, και να δίνεις άδειες για εγκαταστάσεις ηλιακών θερμοσιφώνων. Άντε, και καλά ξεμπερδέματα με το ΤΕΒΕ.
• Ερευνητικά κέντρα, τεράστιες πολυεθνικές και Νάσα
  Η κορωνίδα των επαγγελματικών επιλογών του μηχανολόγου, προϋποθέτει μεταπτυχιακά από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, τα οποία με τη σειρά τους προϋποθέτουν να ξεχάσεις ότι θα δεις μουνί λάιβ τώρα σύντομα. Εν τέλει, όταν το αίμα στις φλέβες σου θα έχει αντικατασταθεί από καφεΐνη και κλείνοντας τα μάτια σου το βράδυ θα βλέπεις μπροστά σου διανυσματικούς τανυστές, θα μπορείς να περηφανευτείς ότι βοήθησες να στείλουμε το πρώτο μέλος του Jersey Shore στο φεγγάρι. Βεβαίως, θα υπάρχει και η ανάλογη χρηματική ανταμοιβή, η οποία θα σε βοηθήσει να αγοράσεις την απαιτούμενη κοκαΐνη για να αναπληρώσεις μέσα σου το ψυχολογικό κενό που προκαλεί η έλλειψη επαφής με γυναικεία βυζιά για τα πρώτα 28 χρόνια της ζωής σου.

Προσοχή: η οποιαδήποτε ομοιότητα με ηπατολόγους είναι εντελώς συμπτωματική.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας βάλει στο μάτι ο καθηγητής του σχεδίου και σας κόβει κάθε φορά με τέσσερα, απευθύνοντάς σας καυστικά σχόλια κάθε φορά που σας βλέπει.

Carjacked: Μια ωδή στην αμερικανοσαπίλα

Σας έχει τύχει ποτέ να δείτε μια σειρά/ταινία/παράσταση/βιντεοπαιχνίδι/βίντεο κλιπ της Lady Gaga που η υπόθεση να είναι τόσο σάπια που να χάσετε όλη την πίστη σας στην ανθρωπότητα και να θέλετε να τα βροντήξετε όλα κάτω και να πάτε να γίνετε ξυλοκόποι στα βουνά της Μοντάνα, με μόνη συντροφιά ένα κόκκινο καρό πουκάμισο, ένα τσεκούρι, μια περήφανη γενειάδα κι ένα κασετοφωνάκι που θα παίζει Lynyrd Skynyrd?
Ε...ούτε κι εμένα. Αλλά σίγουρα μου έχει τύχει να δω μια ταινία τόσο σάπια που να με εμπνεύσει για ανάρτηση.
Έβλεπα χθες το βράδυ Σταρ...
-Καλά να πάθεις.
Οκ, το ξέρω ότι το μόνο πράμα που αξίζει να δει κανείς στο Σταρ είναι το Two and a Half Men πριν πετάξουν τον κοκάκια με τις κλωτσές. Και δεν είμαι εγώ αυτός που θα ισχυριστώ ότι το Two and a Half Men αποτελεί καμιά ανθολογία πνεύματος και κρυμμένων νοημάτων.

Εν πάση περιπτώσει, έβλεπα χθες το βράδυ Σταρ κι έπαιζε μια ταινία ονόματι Carjacked, τίτλο τον οποίο το τιμ της Νατάσας Συρεγγέλα μετέφρασε σε "Αμείλικτη Καταδίωξη", έναν τίτλο εξαιρετικά κι εξωφρενικά άσχετο, αλλά ο ορίτζιναλ τίτλος "Αυτοκινητοπειρατεία" είναι μια λέξη με εννιά συλλαβές και σε κανέναν δεν αρέσουν οι λέξεις με εννιά συλλαβές.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν δύο παγκοσμίως άγνωστοι ηθοποιοί, ένας άντρας ο οποίος μοιάζει με τον Νίκο Μπέλιτς του GTA IV στο ξανθό του και μία γκόμενα με την κλασική φάτσα Αμερικανίδας ξεπλένως κακογαμημένης νοικοκυράς.
Για να καταλάβετε πόσο σάπια είναι η ταινία, αρκεί να σας δώσω δύο μόνο στοιχεία.
α) Δεν έχει σελίδα στην αγγλόφωνη Wikipedia. Σαν μέτρο σύγκρισης, το The Kopanoi έχει.
β) Αποτελεί συμπαραγωγή ΗΠΑ και Καναδά. Γενικά ο Καναδάς θεωρείται στερεοτυπικά σαν τα πολιτισμένα ξαδέρφια των Αμερικάνων, που παίζουν χόκεϊ και έχουν δωρεάν περίθαλψη. Όπως λέει και το γνωστό meme, αν το Breaking Bad γυριζόταν στον Καναδά, ο Walter White θα έμπαινε αμέσως σε δωρεάν πρόγραμμα χημειοθεραπείας κι η σειρά θα τελείωνε στο πρώτο επεισόδιο.
Κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, γιατί οι συνεισφορές των Καναδών στην παγκόσμια βιομηχανία θεάματος είναι ο Μπράιαν Άνταμς, η Άλανις Μόρισετ, η Σελίν Ντιόν, η Άβριλ Λαβίν κι ο Τσαντ Κρούγκερ.
Εν πάση περιπτώσει, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δούμε τι γίνεται στην ταινία καθεαυτή.
Ο Νίκο Μπέλιτς είναι ένας σκληρός κι αδίστακτος ληστής τράπεζας, ο οποίος, αφότου ληστέψει την τράπεζα, απαγάγει την Ξεπλένω μαζί με το μούλικό της, προφανώς για να εμποδίσει τους μπάτσους να πυροβολήσουν σε άμαχο πληθυσμό.
Κάποιος Αυστραλός τουρίστας που ήταν στο Μοναστηράκι πριν από δύο εβδομάδες, όταν συλλαμβανόταν κάποιος Μαζιώτης, θα έχει μάλλον διαφορετική άποψη από τον σεναριογράφο της ταινίας για το θέμα, αλλά δε γαμείς.
Η Ξεπλένω, στο πρώτο μισό της ταινίας, μας παρουσιάζεται σαν ένα άβουλο και φοβισμένο γυναικάκι, το οποίο δεν μπορούσε ούτε να ψηφίσει χωρίς να ρωτήσει πρώτα τον σατράπη, βίαιο και μικροαπατεώνα πρώην σύζυγό της, με την πιο γενναία πράξη που έκανε ποτέ να ήταν πιθανότατα το διαζύγιό της, και το μόνο που τη νοιάζει είναι μην πάθει τίποτα το μούλικό της.
Ο Νίκο Μπέλιτς εμφανίζεται να γουστάρει την Ξεπλένω και να είναι πρόθυμος να υιοθετήσει το μούλικό της και να ζήσουν όλοι μαζί με τα κέρδη της ληστείας στο Μεξικό. Η Ξεπλένω δε θέλει ούτε να το ακούσει, γιατί δεν μπορεί να αφήσει τη ζωή της στην Αμερική, μια ζωή της οποίας το χάιλαιτ είναι πιθανότατα η παρακολούθηση αντίστοιχων σάπιων ταινιών στο αντίστοιχο Σταρ της Αμερικής.
Μπορούμε να δούμε την Ξεπλένω να κάνει κάποιες οικτρές προσπάθειες να καλέσει σε βοήθεια σε κάποιες στάσεις που κάνουν σε βενζινάδικα, οι οποίες δε θα καταλήξουν πουθενά, γιατί ο Νίκο Μπέλιτς είναι γατόνι. Εν τέλει ο Νίκο τα παίρνει κράνα και αποφασίζει να οδηγήσει μόνος του το αυτοκίνητο.
Λίγο παρακατούλια, όμως, το αυτοκίνητο τα βρίσκει μπαστούνια και, παρ'όλο που ο δείκτης της βενζίνης δείχνει τα μισά, η Ξεπλένω του λέει ότι έχει μείνει, γιατί έχει πάρει νερό το ντεπόζιτο και δε δείχνει σωστά ο δείκτης.
Νομίζω ότι δε χρειάζεται να είναι κανείς μηχανολόγος για να ξέρει ότι αν το ντεπόζιτο της βενζίνης έχει νερό μέχρι τη μέση, το αυτοκίνητό σου θα πάθει πολύ χειρότερα από μια απλή ανακρίβεια στον δείκτη της βενζίνης, αλλά γάμα το.
Το μήνυμα αυτής της σκηνής είναι ότι η Ξεπλένω είναι τόσο ηλίθια και τόσο άβουλη που δεν μπορεί να αναλάβει την πρωτοβουλία ούτε να φτιάξει το ίδιο της το αυτοκίνητο.
Έτσι, σταματάνε σε ένα άλλο βενζινάδικο, όπου, κατά διαβολική σύμπτωση, βρίσκεται ένα σχολικό γεμάτο παιδάκια.
Στις δώδεκα η ώρα τη νύχτα.
Οκ, προφανώς στην Αμερική θεωρείται συνηθισμένο φαινόμενο να μεταφέρονται παιδάκια του δημοτικού με το σχολικό στις δώδεκα η ώρα τη νύχτα, τι πρόβλημα έχετε εσείς.
Η Ξεπλένω, που όπως έχουμε πει το μόνο που τη νοιάζει είναι μην πάθει τίποτα το μούλικό της, ώστε να μεγαλώσει και να γίνει κι αυτό ένας σωστός μικροαστούλης σαν και τα μούτρα της, εμπνέεται σατανικό σχέδιο. Βάζει τον μικρό να παριστάνει ότι θέλει κατούρημα, αυτός βγαίνει απ'το αυτοκίνητο, ανακατεύεται με τα παιδάκια του δημοτικού και φεύγει με το σχολικό.
Ένα αναμφισβήτητα ευφυές σχέδιο για μια τύπισσα που δεν ξέρει ούτε πώς να βρει το μουνί της.
Μόλις αντιλαμβάνεται την απάτη, ο Νίκο Μπέλιτς τα παίρνει στο κρανίο, αποφασίζει ότι αρκετά ανέχτηκε την τύπισσα και την κλειδώνει στο πορτμπαγκάζ.
Κάτι που πιθανότατα έπρεπε να είχε κάνει απ'την αρχή της ταινίας.
Σε κάποια φάση φτάνει σε έναν εγκατελειμμένο αχυρώνα που τον περιμένει ένας συνεργός του. Αφού μαθαίνουμε ότι τα λεφτά είναι σε ένα ερειπωμένο εργοστάσιο, ο Μπέλιτς σκοτώνει τον συνεργό του, τον πετάει στο πορτ-μπαγκάζ μαζί με την Ξεπλένω, περιλούζει το αυτοκίνητο με βενζίνη, πετάει ένα σπίρτο και φεύγει.

Έρχονται κάτι στιγμές που νομίζω ότι δεν υπάρχει Αμερικάνος σκηνοθέτης που να μην είναι πυρομανής.
Εκτός απ'τον Ταραντίνο, αυτός είναι ποδολάγνος.
Εν πάση περιπτώσει, η Ξεπλένω, μόλις αντιλαμβάνεται ότι είναι παγιδευμένη σε ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο, κάνει το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Βουτάει το πιστόλι του πεθαμένου συνεργού του Μπέλιτς, σπάει την κλειδαριά του πορτμπαγκάζ πυροβολώντας και φεύγει τρέχοντας, πριν το αυτοκίνητο εν τέλει ανατιναχθεί ως όφειλε σε μια σωστή αμερικανοταινία που σέβεται τον εαυτό της.
Προσέξτε τώρα: Αυτό δεν το έκανε ο Τσακ Νόρις, δεν το έκανε ο Τζέισον Στέιθαμ, δεν το έκανε ο Ντουέιν Τζόνσον, δεν το έκανε καν ο Βιν Ντίζελ. Το έκανε η Ξεπλένω. Το φοβισμένο γυναικάκι που δεν μπορούσε να πάρει πρωτοβουλία ούτε για να ψηφίσει μόνη της στις εκλογές.
Άλλοι πολύ πιο ψύχραιμοι χαρακτήρες σε μια παρόμοια κατάσταση θα είχαν γεμίσει κακάκια το παντελόνι τους και θα προσεύχονταν στον Βούδα για μια καλύτερη μετενσάρκωση, στην οποία δε θα καταλήξουν κλειδωμένοι στο πορτμπαγκάζ ενός φλεγόμενου αυτοκινήτου.
Και περιμένουν να πιστέψουμε ότι είχε την απαιτούμενη πυγμή και ψυχραιμία για τέτοιο κασκαντεριλίκι, η τύπισσα που μας παρουσιάζεται σε όλη την υπόλοιπη ταινία ως η μεγαλύτερη καρακοτάρα στην ιστορία.
Άσε που δεν είμαι καν σίγουρος κατά πόσον το να πυροβολήσεις σε ένα περιβάλλον γεμάτο με ένα φλεγόμενο πτητικό υγρό είναι ασφαλές και δε θα οδηγήσει στο να ανατιναχτείς κατευθείαν.
Εν πάση περιπτώσει, η Ξεπλένω φτάνει σε ένα ΣΕΑ, όπου και προσπαθεί να μάθει τι έγινε με τον γιο της. Μαθαίνει ότι τον γιο της τον πήρε η πρόνοια, γιατί θεωρούν ότι είναι ανίκανη να τον προσέξει χωρίς να τον εκθέσει σε κίνδυνο. Και έχουν δίκιο, γιατί η τύπισσα είναι ανίκανη γενικώς.
Εκείνη τη στιγμή, όμως, βλέπει τον Νίκο Μπέλιτς να απαγάγει μια άλλη μόνη μητέρα με το μούλικό της, και επειδή προφανώς κανείς δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στην αστυνομία, αναλαμβάνει δράση μόνη της.
Λίγο πριν, έχει μπει στο diner ο πιο στερεοτυπικός αμερικανόβλαχος χίλμπιλης που έχετε δει στη ζωή σας: οδηγάει τερατώδες φορτηγό, έχει την καραμπίνα και τα πυρομαχικά έτσι σκόρπια στο πίσω κάθισμα και την πέφτει με κρυάδες στη σερβιτόρα του diner, η οποία πιθανότατα λέγεται Τζίνα και είναι παντρεμένη με τον Τόμι που δούλευε στο λιμάνι μέχρι που το συνδικάτο κατέβηκε σε απεργία.

Ο χίλμπιλης λοιπόν κρεμάει το παλτό του σε ένα μέρος που έχει εύκολα πρόσβαση η Ξεπλένω και κάθεται ανέμελα να φάει το πρωινό του the 'murican way. Έτσι, η Ξεπλένω κάνει κάτι που είναι απόλυτα λογικό για μια Ξεπλένω. Βουτάει το φορτηγό του χίλμπιλη και κυνηγάει τον Νίκο Μπέλιτς.
Προφανώς, η παραμονή σε ένα φλεγόμενο πορτμπαγκάζ είναι αρκετή για να μεταμορφώσει κάθε Ξεπλένω στη Μισέλ Ροντρίγκεζ.
Στη συνέχεια η ταινία μεταμορφώνεται στο GTA IV, καθώς η Ξεπλένω τρακάρει από πίσω με το φορτηγό το μικροσκοπικό αμάξι του Νίκο (μικροσκοπικό τέλος πάντων με τα αμερικάνικα στάνταρ του everything is big, όπου ένα αμάξι δύο χιλιάδων κυβικών θεωρείται Σμαρτάκι), τον σημαδεύει με την καραμπίνα, την οποία και γεμίζει εν κινήσει, και εν τέλει τρακάρει με ένα τροχόσπιτο, φέρνει δέκα τούμπες και καταλήγει με την οροφή του φορτηγού λιωμένη.
Η ίδια βγαίνει από το φορτηγό με γρατζουνιές. Ο Νίκο Μπέλιτς έχει βγει στην άκρη του δρόμου, η άλλη μάνα και το παιδάκι της τρέχουν στους αγρούς έχοντας ξεφύγει, το αμάξι προφανώς είναι από τιτάνιο, γιατί το τράκαρε δέκα φορές από πίσω ένα τερατώδες φορτηγό και μόνο έχει πέσει ο προφυλακτήρας. Η Ξεπλένω τον σημαδεύει με την καραμπίνα και του λέει "πάμε να πάρουμε τα λεφτά".
Είναι πλέον προφανές ότι η Ξεπλένω έχει σαλέψει τελείως, αν και οποιοσδήποτε που θα επιβίωνε από φλεγόμενο πορτμπαγκάζ δε θα ήταν και πολύ στα καλά του αμέσως μετά. Η Ξεπλένω κι ο Νίκο πάνε στο εγκατελειμμένο εργοστάσιο, κι εκεί αποκαλύπτεται ότι η Ξεπλένω κι ο Νίκο είναι στην πραγματικότητα Χαϊλάντερς, καθώς δεν πεθαίνουν με-τί-πο-τα.
Η Ξεπλένω πατάει τον Νίκο με το αυτοκίνητο, νομίζει ότι πέθανε. Παίρνει τα λεφτά, μπαίνει στο εργοστάσιο μπάτσος, και τον πυροβολεί ο Νίκο. Μετά ο Νίκο την πυροβολεί στο γόνατο για να μην πάρει το πιστόλι του μπάτσου, αλλά αυτή το παίρνει και τον πυροβολεί στο χέρι. Συνεχίζουν να πυροβολιούνται, με τα κλασικά χολυγουντιανά πιστόλια που έχουν γεμιστήρες διακοσίων σφαιρών, μέχρι που τελικά η Ξεπλένω σκοτώνει τον Νίκο Μπέλιτς.
Κάπου εκεί ο σκηνοθέτης κόβει στο "λίγο αργότερα", όπου γίνεται δικαστήριο για την κηδεμονία του μούλικου και η μαύρη φεμινίστρια man-hating δικαστίνα επιδικάζει τετρακόσια δολάρια το μήνα διατροφή να δίνει ο σατράπης πρώην στην Ξεπλένω.
Παρ'όλο που η Ξεπλένω έχει πάρει είκοσι χήνες αμοιβή που έπιασε τον ληστή.
Και, όπως υπαινίσσεται στο τέλος η ταινία, κράτησε και τη λεία της ληστείας κάτω απ'το κρεβάτι της.
Προφανώς υποτίθεται ότι ο σκηνοθέτης ήθελε να συμπαθήσουμε την Ξεπλένω, εγώ προσωπικά όμως έχω να σιχαθώ τόσο πολύ γυναικείο χαρακτήρα ταινίας από το Χάρι Πότερ 5 και τη βατραχομούρα καθηγήτρια Άμπριτζ.
Κι αυτό λέει πάρα πολλά.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας κλειδώσουν σε ένα φλεγόμενο πορτμπαγκάζ και σας αναγκάσουν να δείτε αυτήν την ταινία.

Κλασικά ελληνικά σκηνικά

Καλοκαιράκι. Μπύρες εκεί που σκάει το κύμα, όμορφα (και όχι-τόσο-όμορφα) κοριτσάκια που κυκλοφορούν ημίγυμνα, η μισανθρωπιά του Βάρβαρου μέσα μου είναι σε ύφεση. Γι'αυτό κι εγώ λοιπόν λέω να πιάσω κάτι ανάλαφρο και να θυμηθώ όλες αυτές τις μικρολεπτομέρειες που, στην τελική, αυτά είναι που σε κάνουν να καταλαβαίνεις ότι ζεις στην Ελλάδα. Γιατί, αν δεν μπορείς να το αποφύγεις, απόλαυσέ το.

• Ταβέρνα-τουριστοπαγίδα στην Πλάκα ή σε νησί του Αιγαίου με αρχαιοελληνικό όνομα τύπου "Δαίδαλος" ή "Απόλλων", που σερβίρει σάπιο μουσακά γιατί "πού έχει ξαναφάει μουσακά το Αμερικανάκι για να ξέρει πώς είναι ο σωστός" και παίζει συρτάκια μέχρι που να αρχίσεις να γουστάρεις τη μουσική των Meshuggah.
• Ταρίφας που, στα είκοσι λεπτά της διαδρομής σου, θα προλάβει να σε ενημερώσει για όλα τα στανταράκια στη δεύτερη εθνική χόκεϊ Αλβανίας, για όλες τις μουνάρες διάσημες που έχει πάρει κούρσα και-αναπόφευκτα-πηδήξει, και φυσικά για το πώς θα έσωζε τη χώρα αν ήταν πρωθυπουργός, ενώ στο ράδιο ωρύεται ο Τράγκας, ο Στελάρας-ένας-είναι-ο-Στελάρας ή ο έγκριτος αθλητικός αναλυτής του Metrosport 95,5.
• Αθίγγανος με ακορντεόν που τριγυρίζει στη γειτονιά και παίζει το "Σ'αγαπώ γιατί είσαι ωραία" μέχρι που να ματώσουν τ'αυτιά σου.
• ΠΑΤΑΤΕΕΕΕ-ΝΤΟΜΑΤΕΕΕΕ-ΚΡΕΜΜΥΔΙΑΑΑΑ-ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΜΑΑΑ-ΚΟΚΚΙΝΟΧΩΜΑΑΑ-ΣΚΑΤΟΧΩΜΑΑΑ-ΚΑΡΠΟΥΖΙΑΑΑΑ-Ο ΜΕΛΕΝΙΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ.
• Θεία που δίνει στα ανίψια της από ένα πενηντάευρω "να φάνε μια σοκολάτα".
• Κωλόμπαρο επαρχιακής κωμόπολης, με Ρωσίδες που κόπηκαν από το κωλόμπαρο της πρωτεύουσας του νομού, και αλκοολούχα ποτά τα οποία τα έκλεψαν από το τρακτέρ του μπαρμπα-Μήτσιου ρουφώντας με το λάστιχο του ποτίσματος.
• Καφενείο ημιακατοίκητου χωριού, το οποίο επίσης λειτουργεί σαν μπακάλικο, ταχυδρομείο, περίπτερο, ηλεκτρονικά-φλιπεράκια, ψησταριά και στις δύο ημέρες του τοπικού πανηγυριού λειτουργεί και σαν "μπαρ-ντισκοτέκ" με λάιβ ονόματα όπως Μπάμπης Αυξεντίου, Νίτσα Γκουτζουραμάνη και Μήτσος Μπριτζόλας, στο οποίο υπάρχουν απαραίτητα τρεις Μπέμπες παρκαρισμένες απ'έξω.
• Τοπικό πανηγύρι όπου τραγουδάνε τα προαναφερθέντα λάιβ ονόματα, πιο πολλή ηχώ κι απ'το Γκραν Κάνυον, ανακοινώσεις τύπου "το υπ'αριθμόν ΡΡΒ-7649 παρακαλιείται να μετακινιηθεί γιατί εμποδίζει" και η φαρφίσα να δίνει πόνο σαν τον Τζον Λορντ στις ένδοξες μέρες των Ντιπ για Ντιπ Πέρπολ.
  
• Εστιατόριο-μίνι μάρκετ επί της εθνικής οδού όπου σταματάνε αποκλειστικά και μόνο τα ΚΤΕΛ, οι επιλογές φαγητού είναι κουνάβι βραστό, κουνάβι ψητό και κουνάβι κοκκινιστό, τα μόνα τσιγάρα που έχουν μείνει είναι κάτι πακέτα Άσσος Άφιλτρος από την εποχή του Εθνικού Τιρινινίου και οι τουαλέτες είναι τόσο άθλιες που...well...μόνο Κτελατζήδες θα τις χρησιμοποιούσαν.
• Δέμα με αγνά χωριάτικα αγαθά όπως τυριά, λάδια, αυγά και μελιτζάνες που, ελλείψει καλύτερης μεταφορικής μεθόδου, αποστέλλεται στη μπαγκαζιέρα του ΚΤΕΛ.
• Γιαγιά που χρειάζεται αρχείο Excel για να απαριθμήσει όλες τις ασθένειές της και καταλήγει να πηγαίνει κάθε πρωί στο ΙΚΑ ή όπως αλλιώς το λένε σήμερα για κοινωνική συναναστροφή.
• Γιαγιά που δεν την βαστάνε τα πόδια της, αλλά παίρνει καθημερινά το λεωφορείο στις 3 η ώρα το μεσημέρι ενώ ο μόνος προορισμός που έχει να προλάβει είναι ο Άγιος Πέτρος.
• Γιαγιά που δεν την βαστάνε τα πόδια της, αλλά μόλις έρθουν τα εγγόνια της για επίσκεψη ψήνει τέσσερις πίτες, κατσικάκι στο φούρνο, γαλακτομπούρεκο, τηγανίζει εκατό κεφτέδες και κεντάει πέντε σεμεδάκια, τα οποία νομίζει ότι θα καταλήξουν να κοσμούν τις τηλεοράσεις των εγγονιών, αλλά τελικά θα τα φάνε τα ποντίκια στο πατάρι.
• Θεία στο λεωφορείο που σταυροκοπιέται κάθε φορά που το λεωφορείο περνάει από εκκλησία, ήτοι κάθε διακόσια μέτρα.
• Επαρχιακός δρόμος που σε κάθε στροφή-φουρκέτα έχει κι από ένα αυτοσχέδιο εικονοστάσι, που συνήθως είναι ένα μεταλλικό κουτί με τρεις εικονίτσες, ένα καντήλι κι έναν σταυρό κολλημένο στραβά από πάνω.
• Συμπαθής μαυρούλης που σε κυνηγάει από πίσω σε πλατεία ή σταθμό του μετρό για να σου φορέσει το παραδοσιακό αφρικάνικο βραχιολάκι που θα σου φέρει καλή τύχη και θα σ'αγαπάει η γκόμενά σου για πάντα κι αν δεν έχεις θα βρεις με το που θα στρίψεις στη γωνία.
• Αθίγγανος που τριγυρίζει στην αμμουδιά και πουλάει ντόνατς, καλαμπόκια, καφτάνια, παρεό, γυαλιά ηλίου των δύο ευρώ που δεν κόβουν ούτε το ledάκι του stand-by της οθόνης του υπολογιστή και, αν έχετε το θεό σας, μασάζ.
• Κλαρινογαμπροί που παίζουν ρακέτες, κάθε τόσο ρίχνουν το μπαλάκι στη θάλασσα ή σε κάποιον λουόμενο, εισπράττοντας γαμωσταυρίδια απ'όλο το σύμπαν.
• Γκόμενες που παίζουν ρακέτες, κάθε τόσο ρίχνουν το μπαλάκι στη θάλασσα ή σε κάποιον λουόμενο, κανείς ωστόσο δε δείχνει να ενοχλείται ιδιαίτερα.
• "Μάγκας" οδηγός που γλιτώνει 15 πολύτιμα δευτερόλεπτα διαδρομής με το να χωθεί για αριστερή στροφή από τη δεξιά λωρίδα.
• "Μάγκας" οδηγός που, μόλις δει πορτοκαλί φανάρι, ανοίγει τα νίτρα, τις δέκα τουρμπίνες και πετάει την πεθερά του από το αμάξι για μείωση βάρους, καίει πατημένο κόκκινο με τα όσα και γυρνάει με "βλέμμα νικητή" και λέει στο συνοδηγό "βαθύ πορτοκαλί ήτανε".
• Γάμος εικοστού πέμπτου ξαδέρφου που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ στη ζωή σου, αλλά παρ'όλα αυτά πρέπει να πας γιατί "τι θα πει το σόι".
• Θείος, καλεσμένος στον εν λόγω γάμο, που θα επιμείνει να "κάτσει με τη νεολαία".
• Διακόσια άτομα στον εν λόγω γάμο που θα προσπαθήσουν να χορέψουν τσάμικο, και δη με τα χαρακτηριστικά άλματα, σε μία πίστα μεγέθους τηλεφωνικού θαλάμου.
• Έξοδος που ξεκινάει "για έναν καφέ, έτσι στο χαλαρό" και καταλήγει το επόμενο πρωί σε κάποιο παγκάκι, αστυνομικό τμήμα ή άγνωστο σπίτι με ένοικο κάποια μακρινή ανιψιά της Φρόσως απ'τους The Κόπανους.
  
• Μπαρ που ξεκινάει παίζοντας μέινστριμ μπιτάκια, χάους, τρανς, ακόμα και ροκ, αλλά κάποια στιγμή μετά τις δύο αναπόφευκτα θα το γυρίσει στον Παντελίδη.
• Γκόμενα που σκαρφαλώνει στο τραπέζι για να λικνίσει τη βασιλική κωλάρα της προς άγραν υποψήφιου γαμπρού, και μετά μόλις κατεβαίνει αποφασίζει ότι τη χτύπησε το δωδεκάποντο και τριγυρνάει μετά όλο το βράδυ με το καλσόν να πατάει στα χυμένα ποτά και τις πεταμένες στάχτες.
• Περήφανος γονιός θα πρήξει όλους τους γύρω του για το "πόσο ωραία τραγουδάει η Αννούλα μας" ή "τι ωραία που ζωγραφίζει ο Νικολάκης μας" ή "ο Γιωργάκης μας έκοψε την πιπίλα, πώς μεγάλωσε έτσι", προκαλώντας σε να πεις "Η Αννούλα τραγουδάει χειρότερα κι από τον Ja Rule, τις ζωγραφιές του Νικολάκη τις κάνω κι εγώ στη λεκάνη μετά από βρώμικο στην Εθνική και σιγά και το κατόρθωμα του Γιωργάκη, εγώ τρία χρόνια παιδεύομαι να κόψω το τσιγάρο".
• Περήφανος γονιός θα πρήξει όλους τους γύρω του για να του πούνε αν το δύο εβδομάδων μούλικό τους μοιάζει περισσότερο με τη μαμά του, τον μπαμπά του, τον παππού, τη γιαγιά ή το θείο Χαράλαμπο, όταν η σωστή απάντηση είναι ότι, όπως και όλα τα άλλα μωρά δύο εβδομάδων, μοιάζει (και μυρίζει) σαν μια μαξιλαροθήκη παραγεμισμένη με σκατά.
• Ενοχλητική θεία, ξαδέρφη ή "φίλη" που έρχεται "για ένα καφεδάκι" και φεύγει οχτώ μπύρες, δύο τσίπουρα και εφτάμιση κατσαρόλες φαγιά αργότερα, αφού έχει θάψει όλο το υπόλοιπο σόι, για να πάει σε κάποιο άλλο μέλος του σογιού "για ένα καφεδάκι" και να θάψει όλο το υπόλοιπο σόι.
• Θεία που σε κοιτάει επιτιμητικά επειδή κάνεις το έγκλημα να πιεις τον καφέ σου με γάλα ενώ έχουμε Σαρακοστή, ενώ η ίδια δεν έχει αφήσει ξαδέρφη, θεία και συννυφάδα στο σόι που να μην έχει στολίσει σαν Φράγκικο Επιτάφιο (sic) κι έχει φολιάσει όλα τα σκυλιά της γειτονιάς.
• Η καθιερωμένη ετήσια επίσκεψη του Έλληνα στην εκκλησία, από τις 11:55 το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου μέχρι τις 12:05 της Κυριακής του Πάσχα.
• Το Πασχαλινό αρνί, που όλοι ορμάνε με λύσσα και μένος και τσιμπολογάνε τις πετσούλες που κρέμονται όσο το σουβλίζει περήφανα και λεβέντικα ο πρεσβύτερος της οικογένειας, που "ξέρει πώς το σουβλίζουν το καλό το αρνί", αλλά τελικά όταν κατέβει το αρνί από τη σούβλα κανείς δε θέλει να το φάει γιατί όλοι έχουν χορτάσει με τις πετσούλες.
• Επαρχιακοί δρόμοι με αυτοσχέδιες σημάνσεις, οι οποίες συνήθως είναι κατασκευασμένες από χαρτόνι και μαρκαδόρο, και οδηγούν στην "Παραλήα", στο "Παραδοσυακώ Εστηατώρυο ο Μίτσοσ" ή σε κάποια μάντρα όπου "Πολούντε Καψόξηλα".
• Παππούς που κάθεται σε πλαστική καρέκλα γύφτου στην αυλή, φορώντας άσπρο φανελάκι Μινέρβα, καφέ παντελόνι που τον γαργαλάει στις μασχάλες και παντόφλα οικοδομής, με μια μυγοσκοτώστρα στο χέρι, που φωνάζει σε όποιον πλησιάσει πάνω από δέκα μέτρα "φύγετε από την αυλή μου, κωλόπαιδα".
• Ένα κουτί με κουλουράκια, μπισκότα ή σοκολατάκια που πάντα σου απαγόρευε η μάνα σου να αγγίξεις γιατί "θα έρθει κανένας άνθρωπος στο σπίτι και δε θα έχουμε τίποτα να τον κεράσουμε", ακόμα κι αν έχει να έρθει άνθρωπος στο σπίτι από τότε που έπαιζε σε πρώτη προβολή το Ρετιρέ.
• Οι καλοκαιρινές επαναλήψεις του Ρετιρέ.
• Οι αέναες επαναλήψεις του Κωνσταντίνου και Ελένης.
  
• Κάγκουρας με μπάκα σαν πέντε μηνών έγκυος, ιδρωμένη τρούχα μέχρι και κάτω από τις πατούσες, αρχή-μέση και τέλος καράφλας και νυχάκι στο μικρό δάχτυλο για εξαγωγή κεριού από αυτί, παραπονιέται γιατί όλες οι Ελληνίδες είναι χοντροκώλες κι έχουν κυτταρίτιδα.
• Συνεργείο αυτοκινήτων, που παίζει ασταμάτητα ο Λαϊκός ΦΜ, ο μάστορας είναι μία μίξη Σούπερ Μάριο με Ρον Τζέρεμι και τους τοίχους του συνεργείου κοσμούν λεκέδες από γράσα και αφίσες με ημίγυμνες γκόμενες, μια ευγενική προσφορά του κυριακάτικου φύλλου του "Γαύρου".
• Αίθουσα αναμονής ιατρείου, όπου παίζει απαλή μουσική τζαζ ή κλασική, με περιοδικά τα οποία περιγράφουν τις φρικτές συνέπειες που θα έχει στη ζωή μας το Y2K, και τη χαζοβιόλα γραμματέα του γιατρού που λιμάρει ακατάπαυστα τα νύχια της.
• Οικογενειακό/φιλικό τραπέζι όπου όλοι ορμάνε σε όλα τα πιάτα όπως ορμούσε ο Μπερλουσκόνι στις ανήλικες πιτσιρίκες, αλλά μόλις απομείνει εκείνη η μία τελευταία τηγανητή πατάτα, όλοι θα αφήσουν κάτω τα πιρούνια και θα κοιτιούνται μεταξύ τους, χωρίς να την πάρει κανένας, γιατί "ντροπή είναι, θα μας πάρουν για λιγούρηδες".
• Οικογενειακό/φιλικό τραπέζι όπου οι άντρηδοι της παρέας θα ψευτοτσακωθούν μεταξύ τους για το ποιος θα πληρώσει τη λυπητερή.
• Παλαιοδεξιός θείος και παλαιοπασόκος θείος που προσπαθούν να αρχίσουν εποικοδομητική αντιπαράθεση πολιτικών ιδεών πάνω από οικογενειακό/φιλικό τραπέζι, ενόσω οι αντίστοιχες θείες προσπαθούν να τους ηρεμήσουν με επιχειρήματα τύπου "Βρασίδα, μη, θα σου ανέβει η πίεση".
• Τάβλι, με τον απαραίτητο φραπέ, χτύπημα πουλιών με δύναμη και περιγραφή του αγώνα από τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο.
• Παρακολούθηση αγώνα της τοπικής ομάδας του χωριού, με το γήπεδο να θυμίζει βομβαρδισμένο δρόμο της Βαγδάτης, τον διαιτητή να είναι ο παπάς του χωριού και ενδεκάδα Νίκας-Μανίκας-Λιας-Καραμπαλίκας-Γενικολιάς-Βουρδουμπάς-Κεντρικόπουλος και μπροστά μόνος του ο Νίκωνας.
• Θεία που κάθε φορά που σε βλέπει θα σε ρωτήσει γιατί δεν πήγες να σπουδάσεις γιατρός "αφού τα παίρνεις τα γράμματα", πότε παίρνεις το πτυχίο και πότε θα παντρευτείς, γιατί μη νομίζεις, τα χρόνια περνάνε και θα καταλήξεις στο ράφι και θα λες "έφαγα τα νιάτα μου για να πάρω ένα παλιόχαρτο".
• Έλληνες που όπου σταθούν κι όπου βρεθούν λένε για το τι κωλοχώρα είναι η Ελλάδα και τι κωλολαός είναι οι Έλληνες, κι άμα τους ρωτήσεις γιατί δε φεύγουν θα σου πούνε "γιατί σαν τη Χαλκιδική δεν έχει".

Είστε απόλυτα ελεύθεροι να προσθέσετε και τις δικές σας προσθήκες, οι οποίες...ε...χμ... θα προστεθούν στη λίστα και θα είναι μια πρόσθετη...ε...προσθήκη σε αυτήν την πρόσθεση που θα προστεθούν κι άμα...ε...δεν προστεθούν θα πρέπει μετά να προσθέσουμε γιατί δεν προσθέσαμε αρκετά και πρέπει να γίνουν...να προστεθούν ώστε να είναι πιο πρόσθετα και να υπάρχει μια προσθήκη που θα προσθέτει στο αποτέλεσμα.

Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο.

Αυτά, και να προσέχετε μην είστε στο μπαράκι κι εκεί που παίζει Πριστ ξέρω γω ξαφνικά αρχίσει να κλαψομουνιάζει ο Οικονομόπουλος.

Οι 10 μεγάλες μουσικές απάτες της ιστορίας

Exactly what it says on the tin είναι η σημερινή εγγραφή, δηλαδή οι 10 μεγάλες μουσικές απάτες της ιστορίας. Για να εξηγηθώ από την αρχή, δεν εννοώ τους Milli Vanilli, που ήταν απλά δύο ομορφόπαιδα (περί ορέξεως...) τα οποία κουνούσαν τα χείλη τους όσο κάποιος άλλος τραγουδούσε από πίσω.
Κι αυτό γιατί έφαγαν τον εξοστρακισμό τους από την παγκόσμια μουσική κοινότητα και εν έτει 2014 κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, όπως άλλωστε και με κανέναν από αυτούς που είχαν επιτυχία το 1990, γιατί η μουσική σκηνή του 1990 ήταν γενικότερα για τον πούτσο, εκτός κι αν ο Vanilla Ice δε σας θυμίζει τίποτα.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με τις απάτες εκείνες που έχουν αποκτήσει πολύ υψηλότερη θέση στην υπόληψη του κόσμου από αυτήν που πραγματικά αξίζουν. Ξεκινώντας να διαβάζετε, θα καταλάβετε.

• Bob Dylan
  Για κάποιο λόγο, απαγορεύεται να πεις οτιδήποτε κακό για τον Μπομπ Ντίλαν. Έχει κατσικωθεί στην υψηλότερη θέση του πανθέου της μουσικής, είναι βιδωμένος στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου κι αν δε γουστάρεις δεν είσαι άξιος να λέγεσαι φίλος της μουσικής και σου αξίζει να καταδικαστείς αιώνια στο να ακούς Παντελίδη και Πάολα. Οκ, σύμφωνοι, ήταν από τους λίγους που έγραφαν σοβαρό και πολιτικοποιημένο στίχο σε μια εποχή που κυριαρχούσαν οι Μπήτληδες κι οι στρατιές των αντιγραφέων τους τραγουδώντας στίχους του τύπου "love, love, love, loving love love, I love you". Αλλά ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο σαλόνι. Ο Μπομπ Ντίλαν είναι ίσως ο χειρότερος τραγουδιστής (όχι στιχουργός/συνθέτης, τραγουδιστής) που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη. Η φωνή του θυμίζει έναν γέρο τράγο την ώρα που χύνει στα μούτρα την πιο ξεκωλιάρα γίδα του κοπαδιού. Και δυστυχώς για τον Μπομπ και τις Ρουβίτσες του, είμαι από εκείνους τους ανώμαλους που θεωρούν σημαντικό να είναι η μουσική ευχάριστη στα αυτιά τους. Οπότε δε θα πάρω.
• Pink Floyd
  
  Ύπνος. Ύπνος. Αρκεί να ακούσεις μισό τραγούδι για να πέσεις στο εξάμηνο κώμα του Σουμάχερ όταν τσακίστηκε από τη βουνοπλαγιά. Τα τραγούδια τους είναι πιο αργά κι από μπλε λεωφορείο του ΟΑΣΘ όταν έχει κλείσει η Εγνατία και στέλνουν όλη την κίνηση να πάει από Μητροπόλεως. Πού και πού πετάνε κανένα μυστήριο time signature τύπου 7/4 για να παριστάνουνε τους ψαγμένους κι αυτό είναι όλο. Αυτή είναι η συνταγή που χρειάζεται, προφανώς, για να αναχθείς σε μία από τις σημαντικότερες και επηρεαστικότερες (ναι, μόλις μετέφρασα το influential στα ελληνικά, and there's nothing you can do about it) μπάντες στην ιστορία και να είσαι στο απυρόβλητο. Διάολε, ακόμα και το Brick in the Wall, που υποτίθεται είναι ο ύμνος μιας κοινωνικής επανάστασης και δε συμμαζεύεται, είναι τόσο αργό και νυσταλέο που θα μπορούσε να το τραγουδήσει η Lana Del Rey και να μην πάρει χαμπάρι κανείς.
• Nirvana
  Ναι, το έχω ξαναπεί, το ξέρω, αλλά θα το ξαναπώ και θα το λέω όσο ζω, Παοκάρα σ'αγαπώ, όχι, λάθος, μπερδεύτηκα, τέλος πάντων, πάμε στο προκείμενο. Το ότι άλλαξαν την πορεία της ροκ σκηνής, όταν σε αυτήν επικρατούσαν οι χειρότεροι αντιγραφείς των χειρότερων αντιγραφέων των Μότλεϊ Κρου, και την έστρεψαν σε κάτι πιο "σκεπτόμενο", δεν αναιρεί ότι οι Νιρβάνα ήταν, είναι και θα είναι για τον πούτσο. Βασικά ίσως είμαι λίγο άδικος με τον Ντέιβ Γκρολ, οι μουσικές του με τους Foo Fighters έχουν ένα ενδιαφέρον κι ο ίδιος είναι και γαμώ τους τύπους. Άρα ο Κομπέιν ήταν, είναι και θα είναι για τον πούτσο. Τραγουδούσε σαν να είχε καρκίνο του φάρυγγα, οι στίχοι του ήταν αποκύημα της πρέζας που έπαιρνε με τα βυτία, κι όσο για το κιθαριστικό του ταλέντο, δε θα μπορούσε να είχε εμπνευστεί ούτε το Satisfaction των Στόουνς, αυτό με τις τρεις νότες. Και, χάρη στο "σύνδρομο του νεκρού τραγουδιστή", το μουσικό περιοδικό-ανέκδοτο ονόματι Ρόλινγκ Στόουν ένιωθε τέτοια ανάγκη να τσιμπουκώσει το νεκρό και σαπισμένο πέος του Κομπέιν, που τον έβαλε στην κορυφή μέχρι και της λίστας με τους κορυφαίους κιθαρίστες. Δωδέκατη θέση, μαλάκες μου. Εγώ αν ψάξω μπορώ να βρω έντεκα κιθαρίστες καλύτερους από τον Κομπέιν στη σχολή μου, όχι στον πλανήτη.
• Guns N Roses
  
  Πάρα πολύς πανικός για μια μπάντα που, στην καλύτερη, έβγαλε μισό ενδιαφέρον άλμπουμ. Ο Άξελ Ρόουζ έμοιαζε σαν γκόμενα, τραγουδούσε σαν γκόμενα (και σαν κατσίκα ενίοτε, αλλά σίγουρα με πολύ περισσότερη ενέργεια από τον Ντίλαν), και φερόταν σαν υστερική γκόμενα, ξεκόβοντας από όλα τα πραγματικά δημιουργικά στοιχεία της μπάντας, δηλαδή...ε...τον Σλας, ο οποίος στα τόσα χρόνια καριέρας δεν έχει επιδείξει πολλά παραπάνω από τον Ράντι Ρόουντς που πέθανε στα 22 του. Μετά το μισό ενδιαφέρον άλμπουμ αναλώθηκαν σε υπναλέα power ballads χωρίς το power, που συναγωνίζονταν σε ξενερωτίλα τις πιο ξενέρωτες στιγμές του Μπον Τζόβενου (του οποίου οι λιγότερο ξενέρωτες στιγμές είναι το Livin' On A Prayer, κι αυτό δεν λέει και πολλά), ενώ αφού ο Άξελ αποφάσισε ότι δεν έχει ανάγκη το φουγάρο με πόδια που λέγεται Σλας, έκανε δεκατέσσερα χρόνια να βγάλει ένα άλμπουμ για το οποίο είχε πέσει ένα τριαξονικό φορτηγό hype και τελικά δεν κουνήθηκε ούτε πούστης. Ίσως βέβαια φταίει κι ότι όταν βγήκε το Chinese Democracy ο Άξελ έμοιαζε πολύ λιγότερο με γκόμενα και πολύ περισσότερο με τον Οβελίξ. 
• U2
  Γράφοντας κλαψιάρικους στίχους για τον ρατσισμό, την πείνα, τον πόλεμο της Ιρλανδίας, ο οποίος ήταν σίγουρα ένα επίκαιρο θέμα το 1916, και γενικά για τους αδικημένους της ζωής, ο Μπόνο κατάφερε να καθιερωθεί στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα ως ο καρπός του έρωτα του Στέλιου Καζαντζίδη με τον Φίλιππο Μπλιάχτσικα, και φυσικά ως ένα από τα πιο υπερτροφικά εγώ που χώρεσαν ποτέ στον πλανήτη, καθώς μόλις τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να τον ξεπερνάει ο Kanye West. Παρ'όλο το βάθος, όμως, που θέλει να πιστεύει ότι έχει η μουσική του, ο κιθαρίστας του λέγεται The Edge, ένα ψευδώνυμο που είμαι σίγουρος ότι θα του φάνηκε πολύ κουλ και γαμάουα για λίγα λεπτά ενός κυριακάτικου μεσημεριού, όταν ήταν δώδεκα χρονών κι είχε μόλις τελειώσει ένα επεισόδιο των Θάντερκατς (είπε ο τύπος που αυτοαποκαλείται Thomas The Barbarian, αν και εγώ δεν είμαι πενήντα χρονών μαλάκας) και ουσιαστικά όλη του η κιθαριστική τεχνική είναι να παίζει τρεις νότες και να περνάει μετά στο track εκατό στρώματα ηχώ για να ακούγεται λες και παίζει κάτι παραπάνω από τρεις νότες. Ε, και σας πείραζαν οι Milli Vanilli.
• Aerosmith
  
  Αν μη τι άλλο, οι Aerosmith αξίζουν το κύδος μας για το ότι κατάφεραν να υπάρξουν για σαράντα χρόνια χωρίς να σφαχτούνε, κάτι που είναι σημαντικό επίτευγμα στη ροκ σκηνή, γιατί αν πάτε στον Σάμι Χέιγκαρ και του μιλήσετε για τον Έντι Βαν Χέιλεν, θα σας κυνηγήσει με την καραμπίνα. Αλλά από εκεί και πέρα, η κατάταξη των Aerosmith στους μουσικούς θεούς είναι λίγο βεβιασμένη. Ίσως το 70 έπαιξαν κάποια ενδιαφέροντα πράματα. Μετά ήρθε η δεκαετία του 80 και το γυρίσανε σε hair metal αστειότητες σαν το Love in an Elevator. Υπόψη ότι στο Love in an Elevator ο Στίβεν Τάιλερ ήταν ήδη 40 χρονών κι ήταν στα μισά της πορείας του προς την ανεπανόρθωτη μετατροπή του σε αρσενική γριά. Μετά ξέπεσαν στα power ballads, εκείνο το είδος τραγουδιού για το οποίο κοροϊδεύουμε όλοι μας τους Van Hagar, θα θυμάστε φαντάζομαι το Crazy και το Cryin', και το αποκορύφωμα ήρθε φυσικά με το I Don't Wanna Miss A Thing, ένα τραγούδι που πιθανότατα γράφτηκε για τη Σελίν Ντιόν αλλά το απέρριψε, και το οποίο ήταν το μεγαλύτερό τους χιτ στα τσαρτς, κατατάσσοντάς τους έτσι στην ίδια κατηγορία με ροκ κολοσσούς όπως οι Poison, οι Night Ranger και οι Mr. Big. Και να μη μιλήσω για το American Idol.
• Coldplay
  Μουσική για γκόμενες. Όχι. Μουσική για ευαίσθητες γκόμενες. Και πάλι όχι. Μουσική για κλαψομούνες γκόμενες. Όχι, ακόμα κάτι λείπει. Μουσική για κλαψομούνες γκόμενες που προσπαθούν να το παίξουν ψαγμένες. Almost there...Μουσική για κλαψομούνες γκόμενες που προσπαθούν να το παίξουν ψαγμένες και στον εγκέφαλό τους έχει χαλάσει η καλωδίωση με το τμήμα που αντιλαμβάνεται την καλή μουσική. Τώρα μάλιστα. Κάθε φορά που τυχαίνει να ακούσω ένα τραγούδι τους στο ραδιόφωνο, σκέφτομαι "εντάξει, αυτή τη φορά το τερμάτισαν. Δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρουν να βγάλουν τραγούδι πιο βαρετό, πιο ανέμπνευστο, πιο κλαψομούνικο". Και κάθε, μα κάθε γαμημένη φορά φροντίζουν να με διαψεύσουν. Ίσως ο Κρις Μάρτιν το έχει βάλει προσωπικό στοίχημα να με τσαντίζει κάθε φορά που βγάζει καινούριο τραγούδι, δεν ξέρω. Μικρή λεπτομέρεια. Ο τύπος αυτός είναι χορτοφάγος. Κάτι που δε μου κάνει καμία απολύτως εντύπωση.
• Lady Gaga
  
  Αν θέλω να είμαι αντικειμενικός, δεν μπορώ να μη συμπεριλάβω τη Lady Gaga στις μεγάλες απάτες της μουσικής. Τη συμπαθώ, την εκτιμώ, μπορεί να τραγουδήσει, αλλά από εκεί και πέρα δεν μπορώ να καταλάβω με ποιο σκεπτικό την ανάγουν όλοι σε αναμορφώτρια της σύγχρονης ποπ μουσικής, όταν δεν κάνει κάτι το τόσο διαφορετικό από αυτό που έκανε η γαμημένη Μαντόνα τη δεκαετία του '80. Και τότε τη Μαντόνα δεν την αποκαλούσαν πρωτοπόρο, αλλά πορνίδιο. Η κοπέλα απλά γράφει πιασάρικα τραγουδάκια και παριστάνει την ψαγμένη με το να φοράει μπριζόλες σε απονομές βραβείων ή να μαστιγώνει τους χορευτές της ντυμένη καλόγρια ενώ από πίσω καίγονται σταυροί. Το τραγούδι και το βίντεο κλιπ είναι πλέον δύο εντελώς ασύνδετες οντότητες, από τις οποίες δε βγάζει νόημα καμία. Όσο για το πρόσφατό της άλμπουμ, το Artpop, είχαν φαγωθεί όλοι, περίμεναν ότι θα είναι το Abbey Road των καιρών μας, ότι θα αλλάξει μια για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τη μουσική, θα κάνει, θα ράνει, θα δείξει, θα μπήξει και τελικά μας έκλασε όλους μαζί μια μάντρα αρχίδια, χωρίς καν να καταφέρει να πιάσει τις αναμενόμενες πωλήσεις. Το επόμενό της άλμπουμ θα είναι το Chinese Democracy. Και πολύ ασχοληθήκαμε.
• Oasis
  Απ'ό,τι έχω καταλάβει, το να παίζεις βαρετή μουσική είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να σε θεωρήσουν ψαγμένο. Αλλά αν θες πραγματικά να κερδίσεις τον τίτλο του Μίστερ Εθνικός Ψαγμένος, δεν έχεις παρά να πατήσεις πάνω στους Μπήτληδες. Οκέι, εδώ πρέπει να κάνουμε ένα διάλειμμα για να αναγνωρίσουμε ότι εκατοντάδες καλλιτεχνών έχουν πάρει επιρροή από τους Μπήτληδες, μέχρι κι ο Όζης Όσμπορν, οφ ολ πήπολ, έχει δηλώσει ότι παίρνει επιρροές από τους Μπήτληδες. Ο Όζης Όσμπορν, ο πατέρας του χέβι μέταλ και η μεγαλύτερη μετακίνηση ναρκωτικών στον πλανήτη. Το ζόρι μου με τους Όασις δεν είναι ότι είναι επηρεασμένοι από τους Μπήτληδες, αλλά ότι ακούγονται σαν ένα κακό cover band των Μπήτληδων. Και κανένα cover band δεν μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις μια θέση στο μουσικό πάνθεον. Πόσο μάλλον ένα κακό cover band. 
• Sex Pistols
  Γενικότερα το κίνημα της πανκ μουσικής βρωμάει από μπάντες που έχουν αναχθεί σε πολύ μεγαλύτερη αξία από αυτήν που μπορούν να αποδείξουν, με τις δικές τους δυνάμεις και τα δικά τους αρχίδια, ότι δικαιούνται. Ίσως κάτι να έχει να κάνει αυτό με το ότι επιτηδευμένα τραγουδάνε άσχημα και παίζουν δύο συγχορδίες σε όλο το τραγούδι. Γενικά δεν είμαι και πολύ φίλος του κόνσεπτ της επιτηδευμένης ασχήμιας, αλλά όπως το νιώθει ο καθένας μέσα του, κάποιοι γουστάρουν γκόμενες με αξύριστα πόδια, γούστο τους και καπέλο τους, γλιτώνουν και τα έξοδα της χαλάουας. Αλλά οι Sex Pistols γίνανε θεοί και τιτάνες και ιερά τέρατα της μουσικής, έχοντας στο ενεργητικό τους ένα! άλμπουμ. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες που βγάζουν μόνο ένα άλμπουμ, τους λέμε πουθενάδες, όχι ιερά τέρατα. Το "σύνδρομο του νεκρού μέλους της μπάντας" λειτουργεί και πάλι. Νόμος απαράβατος. Άμα πεθάνεις, θεοποιείσαι. Τέρμα. Άλλωστε, το είπε κι ο Πετρόχειλος στους Χούλιγκανς: Η αλήθεια βρίσκεται στους Σεξ Πίστολς.
  

Αυτά, και να προσέχετε με ποιους μπλέκετε. Γιατί μπορεί αλλιώς να ξεκινήσετε και αλλού να φτάσετε. Υπάρχει τόση ψευτιά παντού.

Περί-τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα

Perinio 15/7/14 23:42
Γράψε :
1) Για το Dota
2) Για την μηχανική-μηχανολογική του πουλιού σου
3) Για την επίδραση του Χατζηγιάννη στην κοινωνία του σήμερα
4) Για τους μπλόγκερ γενικότερα. Δεν νομίζω να έχεις γράψει ποτέ.
5) Για τα τις πατουσομαλακίες
6) Για το μουνί της μάνας καποιανού
7) Για το τι θα έκανες άμα είχες τρισεκατομμύρια
8) Για το μπαλέτο και τις χειροντακτικές εργασίες
9) Για την πώληση της ΔΕΗ
10) Για το Game of thrones
Πόσα ακόμα να σου πω. 10 θέματα από όλες τις απόψεις. Γελοία και μη γελοία. Άντε ξεκίνα.
Όπως ίσως θα διαπιστώσατε, ο νάνος-νάνος-αλλά-με-μια-πούτσα-να Περίνεος είναι ο νικητής του πρώτου (αλλά σίγουρα όχι τελευταίου, κάτσε να βρεθώ πάλι καμιά βδομάδα χωρίς θέμα να γράψω) Μεγάλου Διαγωνισμού του Και Που 'Σαι Ακόμα. Οι ηττημένοι δε θέλω να μου στεναχωρηθείτε, είστε νικητές στις καρδιές μας μπλα μπλα μπλα.
Το plot twist είναι ότι, αντί να επιλεγεί μια από τις προτάσεις του νικητή, ο οποίος κερδίζει έναν καφέ της αρεσκείας του από το τοπικό Μικέλ σε πλαστικό ποτήρι, θα επιλεγούν όλες. Όλες; Όχι. Υπάρχει ένα μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται...
Σκάσε, όλες.
Ακολουθεί άσμα από έναν καλλιτέχνη ανάλογου καλλιτεχνικού (και σωματικού) αναστήματος με τον Περίνεο.

1. Η Dota
   Η Dota είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι το οποίο απευθύνεται σε αγοράκια ηλικίας από 12 μέχρι όποτε γαμήσουν, κάτι το οποίο συνήθως αργεί πολύ να συμβεί με υπαιτιότητα της ίδιας της Dotaς. Πλέον η Dota θεωρείται πασέ, καθώς τη θέση της έχει πάρει το LOL, το οποίο πήρε το όνομά του από το επιφώνημα που εκστομίζει κανείς όταν βλέπει τα μούτρα αυτών που παίζουν LOL. Παρ'όλα αυτά, η Dota έχει κερδίσει επάξια τη θέση της στην ιστορία της καλτίλας και της τρολιάς χάρη στον Mikeius, σημερινή πόρνη του Youtube που έχει ένα μήνα να βγάλει βίντεο και του γαμώ το σπίτι. Ο θρύλος λέει ότι πλάσματα τρομακτικά και φρικαλεώδη, διαμένοντα σε σπηλιές με ξεκλείδωτο wifi, έβγαιναν δειλά δειλά τη νύχτα και, με ανώνυμα προφίλ, μόλυναν τα ιερά άρθρα του Mikeius με το σατανικό μαντρά "grapse gia th Dota poso malakia einai". Κανείς δεν κατάφερε ποτέ να μάθει αν ισχύει ο μύθος, καθώς όσοι προσπάθησαν να εντρυφήσουν στα σχόλια του Mikeius κατέληξαν στο Δαφνί, με εμφανώς διαταραγμένη ψυχική ισορροπία.
2. Η μηχανική-μηχανολογική του πουλιού μου
   Το πουλί μου είναι ένα πυροβόλο υγρών βλημάτων, με μήκος κάννης 228 χιλιοστά και διάμετρο 76 χιλιοστά, το οποίο ωστόσο συμπτύσσεται όταν δε χρησιμοποιείται, ώστε να είναι πρακτικό στην αποθήκευση εντός του πανταλονίου. Ο μηχανισμός της σύμπτυξης-ανάπτυξης είναι υδραυλικός, με προωθητικό υλικό το γαλάζιο αίμα που κυλάει στις φλέβες μου σαν γνήσιος απόγονος του Χένρι της Αγγλίας που είχε αποκεφαλίσει γύρω στις οχτώ συζύγους, ενεργοποιείται δε ο μηχανισμός ανάπτυξης στη θέα κόκκινων μαλλιών, ζουμερών βυζιών και τουρλωτών κωλιών και απενεργοποιείται αυτόματα στη θέα του Τζάστιν Μπίμπερ. Η δε εκπυρσοκρότηση λαμβάνει χώρα δια παλινδρομικής κινήσεως επί της κάννης.
   
3. Η επίδραση του Χατζηγιάννη στην κοινωνία του σήμερα
   Κάπου σε αυτό το σημείο αρχίζω να μετανιώνω που δεν έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία στο "αφιέρωμα στον Θρύλο" που πρότεινε η Ματίνα, αλλά ακόμα κι ο Χατζηγιάννης δεν είναι χειρότερος από τον Ολυμπιακό, οπότε άιντε να δούμε. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, λοιπόν, ένας τραγουδιστής από τη μαρτυρική Μεγαλόνησο, γνωστός σε όλους ως γαμιάς της Ζέτας Κοντοπούλια (κλόπιραϊτ Γεωργίου σπήκινγκ), γράφει μουσική που έλκει επιρροές από τους Beatles, τους AC/DC, τους Judas Priest βεβαίως, αλλά και τα βαριά αρχοντορεμπέτικα της Μικράς Ασίας, η οποία αποτελεί ένα χαστούκι στον εγγενή συντηρητισμό...α, παραιτούμαι. Προσπάθησα σκληρά, αλλά δεν μπορώ να γράψω άλλη μια αράδα για τον Οτεγιάννη. Θα σε κεράσω και τσιγάρα, μόνο να σταματήσει αυτό το μαρτύριο.
4. Οι μπλόγκερ γενικότερα
   Είναι σφάλμα ότι δεν έχω γράψει για τους μπλόγκερ. Μια ματιά εδώ θα σε διαφωτίσει. Κατά τα λοιπά, ο Περίνεος είναι ένας Τύριον με κλιμακτήριο, ο Χωστήρας έχει αλλάξει περισσότερα στιλ γραφής απ'ό,τι χρώματα ο Μάικλ Τζάκσον, ο Σνέικ Πλίσκεν είναι ένας ανωμαλιάρης Πριστάς, το Κ.+ προφανώς σημαίνει "Κάνε τον σταυρό σου", η the writer πρέπει επειγόντως να συμβουλευτεί κάποιον διπλωματούχο ψυχίατρο ή ψωλίατρο, ό,τι απ'τα δύο προτιμάει, ο Απίτης είναι μάστορας του πνεύματος και του οινοπνεύματος, θα έλεγα κάτι και για τον Καμπόσο αλλά του έτυχε μπάρκος για το Νότο, δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια, τον Τόμι Σταρκ προφανώς τον συνέλαβε η αστυνομία της ορθογραφίας και τον βασανίζουν όλη μέρα κι όλη νύχτα σε ένα ανήλιαγο μπουντρούμι, ε, αυτοί είναι βασικά. Κι όποιος ντεν του αρέσουν, να πάει να γκαμητεί.
   
5. Πατουσομαλακίες
   Υπάρχει μια σημαντική κατηγορία ανθρώπων που ερεθίζονται με τις γυναικείες πατούσες. Δεν ξέρω, άβυζος η ψυχή του ανθρώπου, πάω στοίχημα ότι κάπου εκεί έξω κάποιος θα τη βρίσκει και θα καυλώνει πλένοντας πιάτα, καθώς θα τρίβει ηδονικά την πορσελάνη με το σαπουνόνερο, έτσι, βρώμικο κορίτσι, έτσι να κυλάει το σαπουνόνερο πάνω στο καυτό κορμί σου, κι αν δε γαμήσω σύντομα δε με βλέπω καλά. Γνωστό μέλος αυτής της κατηγορίας είναι ο σκηνοθέτης Κουέντιν Ταραντίνο, που αν δε σ'αρέσουν οι γόβα-νούμερο-44 ποδάρες της γκαμήλας Ούμα Θέρμαν κι επιχειρήσεις να δεις ταινία του την πούτσισες. Εν πάση περιπτώσει, η ποδομαλακία είναι όταν το significant other του ποδολάγνου, ή η κοπέλα στο μπουρδέλο αν της σκάσεις ένα χαρτζιλικάκι παραπάνω, αναλαμβάνει...ε...να περιποιηθεί το πουλάκι του μερακλή ανδρός με τα περιποιημένα ποδαράκια της. Προσωπικώς... ε... εχμ... δε θα με χαλούσε κιόλας, προσοχή μόνο στους μύκητες.
6. Το μουνί της μάνας κάποιου
   Γενικά είμαι ανώτερος άνθρωπος και δεν πέφτω στη λούμπα του να βρίζω χυδαία και ποταπά άλλους ανθρώπους που σίγουρα θα αποτελούν αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας, πόσο δε μάλλον με το να πιάνω στο στόμα μου το πάνσεπτο πρόσωπο της μητέρας, που πάνω απ'τη μητέρα είναι μόνο η Παναγιά. Επειδή όμως μου το ζήτησε ο Περίνεος, θα κάνω γι'αυτή και μόνο τη φορά μια εξαίρεση και θα ευχηθώ σύφιλη, χλαμύδια, έιτζ, γονόρροια και μουνόψειρες στην τρύπα που ξέρναγε τον ανθρωπόμορφο εμετό ονόματι Παναγιώτη Χατζηστεφάνου. Γνωστός από τότε που προέβαινε σε δημιουργικές αντιπαραθέσεις με τη Δάφνη Μπόκοτα, ή αλλιώς βλάχα, βλαχάρα, αμόρφωτη, τελευταία, γριά, σαραντάρα, που δεν έχει πιάσει Νιου Γιορκ Τάιμς στα χέρια της, στον αέρα της πολιτιστικής εκπομπής Φέιμ Στόρι, πλέον "πρεσβεύει έναν ανώτερο πολιτισμό" με λογοτεχνικά απαυγάσματα όπως "βάλε τον πολιτισμό σου στον βρωμερό, αναλφάβητο κώλο σου".
7. Τι θα έκανα αν είχα τρισεκατομμύρια
   Θα αγόραζα τον Παναθηναϊκό. Μουαχαχαχαχα.
   Αλλά ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά. Ως γνωστόν, αν κάποιος έχει τρισεκατομμύρια, τότε πάει να πει ότι είναι ένας στυγνός καπιταλιστής, που δεν έχει καθόλου ψυχή, τσαλαπατάει ανυπεράσπιστους ανθρώπους της εργατικής τάξης κάτω από την γερμανική αρβύλα του και στον ελεύθερό του χρόνο ξεκοιλιάζει μικρά χνουδωτά κουταβάκια και τρώει τα σωθικά τους ωμά. Επομένως, επειδή εγώ είμαι μια αγνή ψυχούλα που ζει με τις χριστιανικές αρχές της αγάπης, της αλληλεγγύης και της εγκράτειας, θα τα έδινα όλα σε φιλανθρωπίες και αγαθοεργίες, όπως "Το Χαμόγελο της Βιζιτούς", "Η Μπουγκάτι Βέιρον του Απόρου" και "Η Κοκαΐνη του Παιδιού".
   
8. Μπαλέτο και χειρωνακτικές εργασίες
   Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος τι είχε στον μυαλό του ο Περίνεος με τον συγκεκριμένο συνδυασμό. Αυτό που σκέφτομαι εγώ πάντως είναι οι Ρωσίδες χορεύτριες, εκπαιδευμένες στον κλασικό χορό όπως κάποτε όλα τα μικρά κοριτσάκια στην τότε Σοβιετική Ένωση. Που είχαν σπουδάσει γιατροί ή μηχανολόγοι μηχανικοί στη Μόσχα. Αλλά η κατάρρευση του υπαρκτού τις άφησε με ένα κουρελόχαρτο στα χέρια τους. Και ξέπεσαν στον κόσμο της νύχτας και του "κεράσει πουτό;" για να αναθρέψουν τη μονάκριβη κορούλα τους, ώστε να μη χρειαστεί να περάσει τα ίδια. Και εν τέλει κάποια στιγμή, με ένα χαρτζιλικάκι παραπάνω, πίσω από ένα παραβάν, με φόβο κι αγωνία μην τις πιάσει στα πράσα ο νταβάς τους και τις κάνει γκλασνόστ στο ξύλο, θα εκτελέσουν την "χειρωνακτική εργασία" επί του καλοπληρωτή πελάτη. Μια πραγματικά δραματική ιστορία.
9. Η πώληση της ΔΕΗ
   Επιτέλους. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Και λίγο είναι. ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ. Να ιδιωτικοποιηθεί το σύμπαν. Να ιδιωτικοποιηθεί μέχρι κι ο αέρας που αναπνέουμε. Και βεβαίως να μην ξαναδώ τον μπούστη τον Φωτόπουλο να παριστάνει ότι είναι κάποιος. Από την άλλη, ας μην ξεχάσουμε το κωμικό ρεσιτάλ του βολευτή της Νέας Υποκρισίας, Μιχάλη Ταμήλου, που χάρισε στην ανθρωπότητα την ατάκα "γιγαμπάιτ ενέργειας", η οποία και κάνει τον Λέσλι Νίλσεν να στριφογυρίζει στον τάφο του, για να καταλήξει τελικά στο συμπέρασμα ότι η ηλεκτρική ενέργεια δεν είναι κοινωνικό αγαθό, γιατί μπορούμε να φωτιζόμαστε με γκαζόλαμπες. Βέβαια το ότι δεν έχει εφευρεθεί ακόμα η γκαζοτηλεόραση, για να μπορούμε να απολαμβάνουμε τον Ταμήλο χωρίς ηλεκτρική ενέργεια, είναι ψιλά γράμματα.
10. Το Game Of Thrones
    Έστιν ουν Game of Thrones μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω, χωρίς εκάστω των ειδών εν τοις μορίοις, διά βυζίων και φόνων περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν. Στα Ελληνικά, τώρα, το Game of Thrones είναι ένα σίριαλ που είμαι το τελευταίο άτομο στον κόσμο που δεν έχει δει ακόμα, στο οποίο τα στοιχεία που κυριαρχούν είναι ίντριγκες για την εξουσία, πισώπλατα μαχαιρώματα σε χέστρες, γάμοι που καταλήγουν invariably (που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι) σε κηδείες, βυζιά επί της οθόνης, αιμομιξίες και Χόντορ. Από τότε δε που πέθανε το γαλαζοαίματο μπασταρδάκι ονόματι Τζόφρι, αυξάνοντας την παγκόσμια στάθμη αγαλλίασης και ευτυχίας, δεσπόζων χαρακτήρας της σειράς είναι αυτός με τον οποίον, σίγουρα, νιώθει τη μεγαλύτερη ταύτιση ο νικητής του μεγάλου διαγωνισμού του ΚΠΣΑ, Περίνεος:
    

Αυτά, και να προσέχετε μη σας παίξει ποδομαλακία καμιά Ρωσίδα χορεύτρια και κολλήσετε μύκητες.

Μεγάλος διαγωνισμός

Βαριέμαι.
Γι'αυτό αποφάσισα να παίξουμε ένα παιχνίδι.

Ο καθένας από εσάς μπορεί να προτείνει, στα σχόλια αυτής εδώ της ανάρτησης, από ένα έως ν θέματα για ανάρτηση, όπου ν τα χρόνια που θα περάσουν μέχρι να ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης, μέχρι και αύριο στις έξι το απόγευμα.
Ένα από αυτά τα θέματα θα επιλεγεί από εμένα, τη γνωστή ψωνάρα που λέγεται Thomas the Barbarian, ένα ψευδώνυμο που επέλεξε όταν ήταν 14 χρονών και την έπαιζε ακόμα με τη Μαιρούλα που είδε το βρακάκι της όταν αυτή έκανε σκοινάκι στην αυλή, και μάλλον θα έπρεπε να το αλλάξει μετά από πέντε χρόνια αλλά στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν δεν ωρίμασε κι ιδιαίτερα.
Ο νικητής, αυτός δηλαδή που θα επιλεγεί κάποιο από τα θέματα που πρότεινε, κερδίζει κέρασμα καφέ από το Μικέλ σε πλαστικό ποτήρι, όταν και αν ποτέ συναντηθούμε.
Αυτά και...δεν έχει.
ΑΠΔΕΙΤ: Ο διαγωνισμός έχει πλέον κλείσει. Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη σας. Ευκαριστούμι Ατίνα, ευκαριστούμι Ελλάντα. Αναμείνατε στις θέσεις σας για τον νικητή.

Look at this photograph!

Ο στίχος, τον οποίο χρησιμοποιώ για τίτλο, είναι παρμένος από ένα σάπιο τραγούδι των Nickelback, ονόματι Photograph. Αλλά επειδή οι Nickelback είναι για τον πούτσο, θα βάλω το ομώνυμο άσμα των Def Leppard.
-Κι οι Def Leppard για τον πούτσο είναι.
Αμάν ρε Φίδη, λες κι έχεις να γαμήσεις 19 χρόνια κάνεις.

Όπως είχα πει σε ένα πρόσφατο ποστ, η έλευση της ψηφιακής φωτογραφίας, που αντικατέστησε το φιλμ και επέτρεψε στον καθέναν να κουβαλάει μια αξιοπρεπή κάμερα καθημερινά στην τσέπη του, άλλαξε για πάντα την οπτική με την οποία ο δυτικός πολιτισμός αντιμετωπίζει την έννοια της φωτογραφίας.
Γιατί, πριν από δέκα χρόνια, αν ήθελες να γυρνάς και να φωτογραφίζεις ό,τι μαλακία βρεις μπροστά σου, θα έπρεπε να έχεις μαζί σου τον Οβελίξ, ή ένα αμαξίδιο του γκολφ, για να κουβαλάς μαζί σου τα δέκα κασόνια φιλμ που θα έπρεπε να έχεις.
Τα οποία δέκα κασόνια φιλμ κόστιζαν τόσα λεφτά που εγώ αν τα είχα θα παντρευόμουνα.
Έτσι, οι μόνοι που είχαν τότε τη φωτογραφική μανία που έχουμε σήμερα ήταν τα Τζαπάνια, τα οποία Τζαπάνια ως γνωστόν έχουν απευθείας σύνδεση με τον Σατανά για να απολαμβάνουν πρώτοι απ'όλους τις νέες τεχνολογίες, κι έτσι ερχόντουσαν κάθε καλοκαίρι στην Ακρόπολη και φωτογράφιζαν μέχρι και την τελευταία γόπα που έβλεπαν πεταμένη κάτω, και μετά γυρνούσαν στην πατρίδα τους κι έπαιρναν φορεμένα βρακιά μαθητριούλας από αυτόματο μηχάνημα.
Οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί, που έπρεπε ακόμα να κάνουμε δουλειά με το φιλμ, κρατούσαμε επομένως το φιλμ για πράγματα που είχαν σημασία, όπως ένας γάμος, μια τελετή αποφοίτησης, ένα μαγευτικό τοπίο ή μια εξίσου μαγευτική κωλάρα.
Σήμερα, όμως, οι περιορισμοί αποθηκευτικού χώρου και χρήματος που έθετε η αναλογική φωτογραφία έχουν εξαλειφθεί, επομένως ο καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει όσες φωτογραφίες θέλει από ό,τι θέλει.
Και πώς την αξιοποιούμε αυτή την ελευθερία μας;
Βγάζοντας σέλφις.

Οκ, η ιδέα της σέλφι υπήρχε ήδη στην Αναγεννησιακή τέχνη ως αυτοπροσωπογραφία. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι απανταχού καγκουροκοπελίτσες και καγκουροκοπελίτσοι έχουν καμία σχέση με τον Βαν Γκογκ.
Ναρκισσισμός, ρε μαλάκα. Να βγάζεις φωτογραφία την ίδια σου τη σκατόφατσα.
Μάλιστα, πριν όλα τα εξυπνόφωνα (λέω στα ελληνικά το smartphone για να σας ψαρώσω) αποκτήσουν την μπροστινή κάμερα που χρησιμεύει...ε...ακριβώς για να βγάζεις σέλφι, η συντριπτική πλειοψηφία των σέλφι γινόταν με τη βοήθεια του καθρέφτη του μπάνιου.
Ακολουθεί ανέκδοτο βγαλμένο απ'τη ζωή. Πατέρας βλέπει κόρη να ντύνεται-γδύνεται με τα καλά της. Ρωτάει "πού πας, μικρή; Σε πάρτι;" Κι η μικρή απαντάει "όχι, στην τουαλέτα να ανεβάσω φωτογραφίες στο facebook".
Ο καθρέφτης του μπάνιου, βέβαια, θέτει την αυτοφωτογραφιζόμενη κορασίδα στον κίνδυνο να τραβήξει μαζί τον πατέρα της που χέζει διαβάζοντας περισπούδαστα την Σπορ του Βορρά, ή το ντίλντο που απαύτωνε χθες το βράδυ ενόσω περιμένει να βρει τον πρίγκιπα του παραμυθιού που θα την εκτιμήσει για τις βαθυστόχαστες σέλφι της, ή, στην περίπτωση της δημόσιας τουαλέτας, κανένα "Κάνω πίπες, 6982...".
Βέβαια, υπάρχουν ακόμα κάποιες που χρησιμοποιούν την μπροστινή κάμερα και πάλι τραβάνε μαζί και τον καθρέφτη, το οποίο έχει το ίδιο νόημα με το να έχεις ηλιακό θερμοσίφωνα και να βάζεις πάλι το ηλεκτρικό μέσα στο κατακαλόκαιρο για να κάνεις μπάνιο.
Φυσικά, καμία σέλφι δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς το duckface.

Ας προσπεράσουμε τον χαλκά στη μύτη που αποπνέει τον ασυγκράτητο ερωτισμό μιας αγελάδας με οίστρο, και ας επικεντρωθούμε στο σούφρωμα τον χειλιών, λες και η πρωταγωνίστρια της εν λόγω φωτογραφίας είναι η σκυλίτσα από το "Λαίδη και Αλήτης" της Ντίσνεϊ στη σκηνή που τα δύο σκυλιά ρουφάνε το ίδιο μακαρόνι και καταλήγουν να φιλιούνται.
Από πότε τρώνε μακαρόνια τα σκυλιά;
Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η πόζα έχει ονομαστεί duckface. Εγώ δε βλέπω καμία ομοιότητα με πάπιες. Αντιθέτως βλέπω πολλές και σημαντικές ομοιότητες με την ξεχειλωμένη κωλοσουφρίδα της Τζίνα Χέιζ αφότου την έχει περάσει δεύτερο χέρι χλωρίνη. Επομένως η πόζα αυτή θα έπρεπε να λέγεται assface, όρος ο οποίος και θα υιοθετηθεί στο παρόν μπλογκ for all intents and purposes.
Που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι.
Αλλά είναι πραγματικά γελοίο. Γιατί αυτή η κοπέλα, αν δεν έκανε αυτό το ηλίθιο σούφρωμα (και δεν είχε αυτήν την αηδία να κρέμεται απ'τη μύτη της σαν μύξα, βεβαίως βεβαίως) θα ήταν μια κούκλα ζωγραφιστή. Κορίτσια, ακούστε με εμένα. Δεν υπάρχει τίποτα που να ομορφαίνει μια κοπέλα περισσότερο από ένα ωραίο και γλυκό χαμόγελο.
(Αυτή ήταν μια ξεδιάντροπη προσπάθεια να παριστάνω τον γλυκούλη και ρομαντικούλη με απώτερο σκοπό να στάξει το μουνάκι σας για πάρτη μου λες και είμαι ο Ράιαν Γκόσλινγκ.)

Πάρτε το χαμπάρι, τέλος πάντων. Η Αντζελίνα Ψωλί είναι μία. Δε χρειάζεται να κάνετε duckface για να δείξετε ότι έχετε τσιμπουκόχειλα. Αν θέλετε τόσο πολύ να το δείξετε, ελάτε στην πράξη. Το πουλί μου είναι όρθιο και σας περιμένει.
Φυσικά, το duckface μπορεί να συνδυαστεί με άλλες πόζες. Υπάρχουν πάμπολλες φωτογραφίες από κοπέλες που, αφού προφανώς έχουν πάρει μαθήματα ευλυγισίας σε κινέζικο τσίρκο, προσπαθούν να βγάλουν μαζί τη φάτσα τους και τον κώλο τους, λες και έχει καμία διαφορά.
-Ναι ρε συ, έχει διαφορά.
Ποια;
-Η φάτσα τους δεν έχει κυτταρίτιδα.
Σωστός, δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
Από την άλλη, οι κοπέλες που δεν έχουν την υπερφυσική κωλάθρα της Νίκι Μινάζ, αλλά είναι πιο "μπροστόβαρες" ας το πούμε, ρίχνουν όλο το βυζί προς τα πίσω και παίρνουν ένα σχήμα παρένθεσης, για να αναδείξουν τα κάλλη τους.
Οκ, αυτές κάποια στιγμή θα τις τιμωρήσει η σπονδυλική τους στήλη.
Τα αγοράκια, πάλι, ειδικά αυτά που περνάνε τις μέρες τους λιώνοντας το κορμί τους στα σιδεράδικα, προτιμούν το αγριεμένο-σφίχτικο ύφος "έχω να χέσω δύο μήνες", ενώ ταυτόχρονα παριστάνουν ότι βρίσκονται στα Μίστερ Ολύμπια και τους κοιτάνε οι κριτές για να δούνε πόσο καλά πετάει ο τετρακέφαλος.

Τρέμουν οι γλουτοί μου ρε φίλε.
Βέβαια, υπάρχουν και τα όχι και τόσο φανατικά αγοράκια, τα οποία παριστάνουν κι αυτά τις γκόμενες με τα assface, αλλά αυτά έτσι κι αλλιώς δε θα αναπαραχθούν ποτέ, οπότε το γονίδιό τους θα πεθάνει μαζί τους.
Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες, πιο ανεξήγητες φωτογραφικές μόδες. Τώρα που έρχεται καλοκαίρι, ας πούμε, θα πλακώσουν όλες οι γκόμενες να τραβάνε φωτογραφία τα πόδια τους με φόντο την αμμουδιά.

Θα έρθει κάποτε κάποια στιγμή που δε θα απέχει από την πραγματικότητα αυτό το σκηνικό:
-Ρε συ Μήτσο, έκανα κονέ με τη Μαιρούλα.
-Ποια είναι η Μαιρούλα ρε μαλάκα;
-Αυτή ρε, με τα μωβ νύχια, το δαχτυλίδι στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού ποδιού, το τατουάζ με τον σκορπιό στο αριστερό πόδι, που καθότανε το Δεκαπενταύγουστο στην παραλία στο Νυδρί με τα πλακουτσωτά βότσαλα!
-Α, ναι ρε, η Μαιρούλα! Ωραίο μουνί. Κάνει πολύ καλές πίπες.
Η μόνη εξήγηση που μπορώ να φανταστώ για το πώς ξεκίνησε αυτή η μόδα είναι ότι μαζεύτηκε μια μέρα η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδολάγνων και είπανε "θα πληρώσουμε εκατό σελεμπριτούδες για να ανεβάζουν φωτογραφίες με τα πόδια τους στην παραλία, θα ψαρώσουν οι κοινές θνητές, κι έτσι θα έχουμε υλικό για μαλακία, χωρίς να πρέπει να ακούμε κάθε μέρα το "ΑΑΑΑ! ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΤΑΣ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΑΝΩΜΑΛΕ;".
Θα ήταν όντως σατανικό σχέδιο.
Not that there's anything wrong with that.
Αλλά μακράν το χειρότερο είναι όταν βγάζουν φωτογραφία το φαγητό που παραγγέλνουν όταν πάνε να φάνε.

Εδώ και καμιά εκατοστή χιλιάδες χρόνια εξέλιξης, το φαγητό χρησίμευε για να το τρώμε. Αλλά πλέον, προφανώς, χρησιμεύει και ως αξιοθέατο, το οποίο πρέπει να μοιραστούμε με όλο τον κόσμο πριν το φάμε.
Μπορεί κιόλας να φτάσουμε καμιά ώρα στο σημείο που θα μπαίνεις να κάθεσαι σε ένα μαγαζί, θα παραγγέλνεις ξέρω εγώ μια κρέπα με σαντιγί, σιρόπια σοκολάτας και χύστα μέσα τα πάντα όλα από πάνω, θα τη βγάζεις φωτογραφία, θα λες στον μαγαζάτορα "ευχαριστώ πολύ" και θα φεύγεις χωρίς να τη φας.
Ρε ανθρωπόμορφα γίδια, είστε καθόλου με τα καλά σας; Υπάρχουν παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε. Υπάρχουν Κατερίνες στην Αθήνα που πεινάνε ακόμα περισσότερο. Κι εσείς κάθεστε και βγάζετε φωτογραφία το φαΐ σας;
Άμα είναι έτσι, κι εγώ την επόμενη φορά που θα πάω να κατουρήσω, θα βγάλω φωτογραφία την τουαλέτα πρώτα. Τόσο ωραία πορσελάνη, κρίμα είναι να μη σας τη δείξω κι εσάς.
Να για να μάθουμε να δίνουμε προηγμένη τεχνολογία σε πιθήκια.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας πιάσει καμιά γκόμενα στην παραλία να κοιτάτε τα πόδια της ενώ θα μπορούσατε να το κάνετε από το φέισμπουκ και όλα κομπλέ.

Απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα της ζωής

Με τη γνωστή και αγαπημένη σας επιστημονική επιστημονικότητα του Thomas the Barbarian που τόσο πολύ αγαπήσατε.

1. Υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποια γωνία της Θεσσαλονίκης που δεν υπάρχει Μικέλ;
   Όχι.
2. Ποιος σκότωσε τον JFK?
   Αυτός. 1-0.
3. Σοβαρά τώρα;
   Εγώ.
4. Αλήθεια;
   Όχι.
5. Τότε ποιος τον σκότωσε;
   Ο Τζακ ο Εκλεκτός.
6. Γιατί ξέθαψες πάλι αυτόν τον μαλάκα;
   Επειδή αυτός σκότωσε τον JFK.
7. Πόσα κιλά μαλάκας είσαι;
   Τόσα. 2-0.
8. Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;
   Ποιος δε θέλει;
9. Είσαι πιο έξυπνος από ένα δεκάχρονο;
   Μια κατσαρόλα με τραχανά είναι πιο έξυπνη από ένα δεκάχρονο.
10. Μπορώ να παίξω με την τρέλα;
    Ναι, αλλά να προσέχεις μη χτυπήσεις, και να μη λερωθείς με τα χώματα, και για όνομα του θεού να γυρίσεις πίσω εγκαίρως για να φας το αυγουλάκι σου.
    
11. Τελικά η Μπρίτνεϊ Σπίαρς είναι παρθένα;
    Ναι. Ευτυχισμένο το 1998.
12. Θα βρεις ποτέ καμιά γκόμενα να γαμήσεις ή θα μας πρήζεις το πέος για όλη σου τη ζωή;
    Ναι.
13. Αυτή η απάντηση δεν έβγαζε καν νόημα.
    Αυτό δεν ήταν ερώτηση.
14. Γιατί μόλις ανάψω τσιγάρο έρχεται το λεωφορείο;
    Γιατί ο ΟΑΣΘ νοιάζεται για την υγεία σου. Κάθε στάση έχει ενσωματωμένους ειδικούς αισθητήρες καπνού που, μόλις ενεργοποιηθούν, στέλνουν αμέσως ένα λεωφορείο για να αναγκαστείς να σβήσεις το τσιγάρο.
15. Γιατί όταν βάζεις ένα μπολ σούπα στο φούρνο μικροκυμάτων καταλήγεις να έχεις ένα καυτό μπολ με παγωμένη σούπα;
    Γιατί ούτε ο φούρνος μικροκυμάτων δε θέλει να φας σούπα. Παράγγειλε πίτσες.
16. Τι θα γίνει άμα βγει ο Τσίπρας στην κυβέρνηση;
    Σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί, τέρατα που φυσάνε φωτιές από εφτά κεφάλια θα εμφανιστούν στη γη και θα βγάλει καινούριο άλμπουμ ο Τζάστιν Μπίμπερ.
17. Γιατί αυτοκτόνησε ο Κερτ Κομπέιν;
    Η σωστή ερώτηση είναι "γιατί δεν αυτοκτόνησε νωρίτερα;".
18. Ψάχνω να βρω έναν άντρα που δε θα με παρατήσει, δε θα με απογοητεύσει, δε θα με κάνει να κλάψω, δε θα μου πει ψέματα και δε θα με πληγώσει. Ξέρεις κανέναν τέτοιον;
    Ναι, τον Ρικ Άστλεϊ.
19. Είναι αλήθεια ότι έχεις στη ντουλάπα σου μια φουσκωτή κούκλα, βαμμένη μαύρη με μαρκαδόρους, την οποία αποκαλείς Μπιγιονσέ;
    Ναι. Μπιγιονσούλα, έλα έξω να πεις ένα γεια στα παιδιά. Μην ντρέπεσαι, τα παιδιά είναι φίλοι μας. Είναι ντροπιάρα μωλέ μωλέ.
20. Ώστε είναι αλήθεια, Γιάγκο, ότι εσύ έδιωξες τον Ρένο από την εταιρεία;
    Ναι, Βίρνα. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Εγώ έδιωξα τον Ρένο από την εταιρεία.
21. Σήμερα αΐζολ τρία βαθμό έπρεπε πάρει το Εργκοτέλης, το ντώσει πενάλντι το ΟΦΗ, ντεν ήταν πενάλντι, το ντώσει πενάλντι τελευταίο λεπτό ο ντιαιτηστής. Πώς γκένιν αυτό;
    Ο ντιαιτηστής τα είχε πιάσει από τον ΟΦΗ για να το ντώσει πενάλντι.
22. Ποια ήταν η σύσταση του μαγικού ζωμού του Πανοραμίξ;
    Ένα μέρος ρετσίνα Μαλαματίνα κι ένα μέρος Κόκα Κόλα.
23. Αυτή δεν είναι η σύσταση του Τούμπα Λίμπρε;
    Εγώ δεν είπα το αντίθετο.
24. Δηλαδή ο μαγικός ζωμός του Πανοραμίξ ήταν Τούμπα Λίμπρε;
    Αργείς αλλά τα πιάνεις τελικά.
25. Πότε θα πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ;
    Όταν ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης.
26. Και πότε θα ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης;
    Όταν πεθάνει ο Μητσοτάκης.
27. Και πότε θα πεθάνει ο Μητσοτάκης;
    Όταν πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ.
28. Γιατί δεν μπορεί να είναι αγάπη;
    Γιατί είμαι σε μια περίεργη φάση τώρα τελευταία, είμαι μπερδεμένη, θέλω να μείνω λίγο μόνη μου, και βασικά πηδιέμαι με τον κολλητό σου.
    
29. Ποια είναι η μυστική συνταγή του καβουροπάτι;
    Κιμάς, κρεμμύδι, μαϊντανός, αλάτι, πιπέρι και δάκρυα μικρών παιδιών που βλέπουν το Βασιλιά των Λιονταριών για πρώτη φορά.
30. Γιατί δακρύζουμε όταν κόβουμε κρεμμύδια;
    Γιατί συνειδητοποιούμε, έστω και αργά, την κατάφωρη αδικία που διαπράττουμε ενάντια σε αυτά τα τόσο ευγενικά και καλόψυχα πλάσματα που είναι τα κρεμμύδια, τα οποία στην τελική δεν πείραξαν κανέναν.
31. Γιατί να γίνεται κανείς ΔΑΠίτης;
    Μπας και γαμήσει καμιά γκόμενα που δεν έχει τρίχες στα χέρια.
32. Και γιατί να γίνεται κανείς Κνίτης;
    Γιατί αντί για μυαλό έχει μυτζήθρα.
33. Πώς λένε στη Θεσσαλονίκη το πορτοφόλι;
    Πορτοφόλι.
34. Δεν το λένε δηλαδή μπουγάτσα με λεφτά;
    Όχι.
35. Δηλαδή δεν είμαι αστείος;
    Όχι. Πάρε το μετρό και φύγε να μη σε βλέπω.
36. Έχεις δει την τσόντα της Μαριάννας Ντούβλη;
    Κάθε φορά που βλέπεις μια τσόντα, ο καλός Χριστούλης δακρύζει.
37. Ποιο είναι το αποτελεσματικότερο μέτρο αντισύλληψης;
    Η φάτσα σου.
38. Πώς δουλεύει μια οθόνη πλάσμα;
    Η οθόνη πλάσμα περιέχει μέσα νεραϊδόσκονη, η οποία μεταμορφώνεται μαγικά στην εικόνα που θες να δεις εσύ λαμβάνοντας από τα βάθη του μαγικού δάσους απαλά μελωδικά μηνύματα στη γλώσσα των ξωτικών.
39. Οι καταλύτες των αυτοκινήτων πώς δουλεύουν;
    Οι καταλύτες των αυτοκινήτων περιέχουν μέσα νεραϊδόσκονη, η οποία ανακατεύεται με τα καυσαέρια και τα μεταμορφώνει σε δροσερό αεράκι με άρωμα λεβάντας.
40. Κάτι μου λέει ότι σε όλες τις ερωτήσεις για το "πώς δουλεύει το χ" η απάντηση θα είναι η νεραϊδόσκονη;
    Ναι.
41. Ωραία λοιπόν, θα σε ρωτήσω κάτι άλλο. Πώς καταφέρνει ο Χάλφορντ κι έχει τόσο θεϊκή φωνή;
    Με νεραϊδόσκονη.
42. Αν ξαναπείς νεραϊδόσκονη, θα φταίω εγώ μετά να έρθω και να σου βάλω τον Ταΰγετο στον κώλο πέτρα-πέτρα;
    Όχι. Αλλά παρ'όλα αυτά να είσαι έτοιμος για μήνυση.
43. Ναι, αλλά πώς καταφέρνει ο Χάλφορντ κι έχει τόσο θεϊκή φωνή;
    Το σπέρμα που καταπίνει του μαλακώνει τις φωνητικές του χορδές.
44. Αυτό μπορώ να το χρησιμοποιήσω σαν επιχείρημα για να πείσω την κοπέλα μου να καταπίνει;
    Δοκίμασε και πες μου τα αποτελέσματα.
45. Τελικά τι ήθελε να πει ο παράγοντας Εδεσσαϊκού;
    Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.
    
46. Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις;
    Γιατί είσαι ο Μπλιάχτσικας. Κι ο Μπλιάχτσικας δεν αξίζει αγάπη.
47. Πίνεις μπάφους;
    Μόνο όταν παίζω προ.
48. Τι σημαίνει "ζαβαρακατρανέμια";
    Είναι μια παλιά ινδιάνικη λέξη που σημαίνει "θέλω να πετάξω μια μαλακία που δε σημαίνει τίποτα κι απλά να ψαρώσει ο κόσμος και να νομίζει ότι θέλω να περάσω κάποιο κρυφό μήνυμα".
49. Γιατί η Λάνα Ντελ Ρέι είναι τόσο κλαψομούνα και δεν μπορεί να χαρεί με τίποτα στη ζωή της;
    Γιατί κλαίει για τη χαμένη δόξα της Ρωμιοσύνης και περιμένει πότε θα πάρουμε την Πόλη.
50. Πότε θα εκδώσει ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάντιο;
    Όταν πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ.
51. Έχεις κάνει ποτέ σεξ με μια ηλεκτρική σκούπα σε έναν θάμνο φορώντας ένα διχτυωτό καλσόν στο κεφάλι και μετά να μυτάρεις κόκα από το πάτωμα του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας παρέα με τον Αβραάμ Λίνκολν;
    Όχι βέβαια. Δεν έχω πάει ποτέ στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
52. Τελικά χέζουν οι γυναίκες;
    Όχι. Ούτε κλάνουν. Ούτε μυρίζουν τα πόδια τους. Ούτε έχουν ποτέ άδικο.
53. Γιατί είναι τόσο νόστιμο το παστίτσιο;
    Νεραϊ...
54. Αλήθεια, πάλι "νεραϊδόσκονη" θα πεις;
    ...δόσκονη.
55. Υπάρχει κάποιος λόγος που έχεις φάει τέτοιο κόλλημα με τη νεραϊδόσκονη;
    Κατά βάθος είμαι φαν της Νατάσας "Νεράιδας" Μποφίλιου.
56. Και τι γνώμη έχεις που πάει η Μποφίλιου στο Rockwave?
    Αν δεν είναι ροκ η Μποφίλιου, τότε ποιος είναι;
57. Ποιος είναι;
    Αυτός. 3-0.
58. Γιατί ασχολούμαι ακόμα μαζί σου;
    Γιατί δεν έχεις τίποτα καλύτερο να ασχοληθείς.
59. Μπορώ να φύγω;
    Κάτσε άλλη μία ερώτηση να στρογγυλέψουμε το νούμερο.
60. Τώρα;
    Λος πούλος.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πιάσει στα πράσα η Μποφίλιου, ο Ντίκινσον κι ο Σάμι Χέιγκαρ να κάνετε σεξ σε ένα θάμνο με τον παράγοντα Εδεσσαϊκού.