Trippin' Eightballs

Πριν από δύο βδομάδες, έγραψα ότι λατρεύω τον οτινανίστικο χαρακτήρα του Eightball, του ροκ κλαμπ της Θεσσαλονίκης που τις μισές μέρες παίζει βόρβορο γερμανικό θρας και τις άλλες μισές κάνουνε πιτ και crowdsurfing με Μπίγαλη. Δεν κάνω πλάκα.

Χτες λοιπόν το αγαπημένο αυτό club, όπως και κάθε Παρασκευή, διοργάνωσε disco party, στο οποίο φυσικά και θα παρευρισκόμουνα γιατί είμαι γνωστός καρεκλάς. Η αλήθεια είναι ότι πήγα λίγο μόνος μου, γιατί όλα τα άλλα άτομα, που θα μπορούσα να καλέσω σε disco party και να έρθουν, ζουν κάπου στην Αθήνα και διατηρούν μπλογκ που γράφουν για ταινίες δράσης.
Κι εκεί που καθόμουν μόνος μου και επεδείκνυα τις χορευτικές μου κινήσεις εφάμιλλες του Γιαννάκη του Τραβόλτα στο πλήθος, σκάει από το πουθενά ένας τύπος που, μα την Μπαναγία, δεν τον είχα ξαναδεί στη ζωή μου.
Οκ, ίσως τον είχα σκουντήξει κάποιο πρωί στις εννιά η ώρα προσπαθώντας να κατέβω απ'το 10 στη στάση ΑΧΕΠΑ (Απόψε Χάρος Έρχεται Παίρνει Ασθενείς) και να φτάσω στη σχολή μου όπου και θα μάθω χρήσιμες μηχανολογικές γνώσεις, αλλά δε συνηθίζω να θυμάμαι αυτούς που σκουντάω τα πρωινά στο 10.
Κι αφού μου συστήθηκε ο τυπάς, μου λέει "θες να 'ρθεις για γκομενάκια;".
Τέτοιου είδους προτάσεις από άτομα που δεν έχεις ξαναδεί στη ζωή σου είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργες, αλλά από την άλλη δε λέμε ποτέ όχι στα γκομενάκια.
Έτσι ο φίλος μας (ας τον πούμε Αναξίμανδρο) με οδηγεί στα γκομενάκια, δύο λαχταριστά και ζουμπουρλούδικα σαν φρεσκοτηγανισμένα μπαρμπούνια, ένα ξανθό κι ένα μελαχρινό. Σύμφωνα με αυτά που με είπε ο Αναξίμανδρος (διάβαζε: παπάρια μάντολες), η ξανθιά τον είπε να με φέρει εκεί γιατί την άρεσα. Και την ξανθιά τη λέγανε Κατερίνα, γιατί φυσικά και θα τη λέγανε Κατερίνα.
Ο Αναξίμανδρος, για να σας πω όλη την αλήθεια, ήταν ολίγον τι σουργελέισον. Κατ'αρχήν, κάθε τρεις και λίγο με παρότρυνε να ανοίξω κι άλλο ένα κουμπί από το πουκάμισό μου, ακολουθώντας έτσι τις στυλιστικές επιλογές του γνωστού fashion icon που λέγεται Ίνγκβι Μάλμστην.

(Η διασκευή από τους Abba είναι για να ταιριάζει με το κλίμα της disco, κι επίσης γιατί είναι το μόνο τραγούδι του Μάλμστην που αντέχεται).
Επίσης, κάθε στιγμή που περνούσε ή που θα τριβόταν πάνω σε μια απ'τις κοπελιές ή που θα τριβόταν πάνω σε μένα (η αλήθεια είναι ότι έχω απίστευτη κωλάρα και τύφλα να'χει η Τσένη Φερλόπερ) ή που θα με έσπρωχνε να τριφτώ σε κάποια απ'τις κοπελιές.
Σε μια φάση πήγα να πάρω μια μπύρα για τον εαυτό μου, και γυρνώντας πάω να τσουγκρίσω με τις κοπελιές, κι ο Αναξίμανδρος αρχίζει να λέει "η Κατερίνα δεν έχει ποτό". Και λέω εγώ "εντάξει". Και λέει αυτός "ναι, αλλά δεν έχει ποτό". Εγώ συνέχισα να κάνω τον μαλάκα, μέχρι που αντιλήφθηκα ότι ο τυπάς ήταν ικανός να συνεχίσει να λέει "ναι, αλλά δεν έχει ποτό" μέχρι τις εφτά το πρωί.
Έτσι την κέρασα ένα ουίσκι, από το οποίο ήπιε ακριβώς 1,414213 γουλιές και μετά έφυγε γιατί δούλευε το πρωί. Έτσι το ήπια εγώ, για να γλιτώσω τα 7 ευρώπουλα που ξόδεψα, κάτι που, σε συνδυασμό με τις μπύρες, ήταν ίσως η χειρότερη ιδέα που είχα από τότε που ξόδεψα όλη μου την πενταήμερη κλαψομουνιάζοντας γιατί δε με θέλει η Χριστίνα.
Αυτό βέβαια το συνειδητοποίησα σε όλο του το μεγαλείο όταν ξημέρωσε, γύρω στις δύο η ώρα (το αλκοόλ έχει αυτή την ιδιότητα να μετατοπίζει την ώρα που συμβαίνει το ξημέρωμα).
-Και τελικά δε γάμησες ρε μαλάκα;
Όχι, γιατί στο μεταξύ έσκασε σφηνόπουτσα ένας άλλος τυπάς που πάω στοίχημα και κόβω και την ψωλή μου ότι ο Αναξίμανδρος τον είχε προσκαλέσει με ακριβώς την ίδια ατάκα. Έτσι η ξανθιά πήρε τον έναν τυπά, η μελαχρινή τον άλλον κι εγώ το πουλάκι μου στο χέρι.
Πρέπει να έχω σπάσει κάποιου είδους παγκόσμιο ρεκόρ.
Και μετά ο τύπος εξαφανίστηκε τόσο απότομα όσο εμφανίστηκε. Ο θρύλος λέει ότι μεταμορφώθηκε σε κολοκύθα.
Φυσικά ήταν μόλις (sic) τρεις η ώρα το βράδυ και, με δεδομένο ότι τα λεωφορεία ξεκινάνε στις πεντέμιση, η βραδιά είχε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά της. Αμέσως μόλις έφυγαν οι τύπισσες, σκόνταψα πάνω σε κάτι μηχανολόγους (γιατί παντού υπάρχει ένας μηχανολόγος) και συνέχισα να επιδεικνύω τα ταλέντα μου στο χορό σαν τον Γιαννάκη τον Ντραβόλτα.

Φυσικά, το να περιμένεις να βγάλεις γκόμενα κάνοντας παρέα με μηχανολόγους είναι σαν να αφήνεις το παιδί σου μόνο του με τον Μάικολ Τζάκσον και να περιμένεις να το βρεις σώο όταν επιστρέψεις. Και μετά από λίγο οι τυπάδες έφυγαν, οπότε εγώ συνέχισα να περιφέρομαι μέσα στο κλαμπ όπως ο Σαμαράς στη Βουλή με ένα μάτσο πεντακοσάευρα στο χέρι ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρει βουλευτές να ψηφίσουν Πρόεδρο.
Και κάποια στιγμή, καθώς συνέχισα να επιδεικνύω τα χορευτικά μου ταλέντα λες και ήμανε η τύπισσα από το Flashdance και προσπαθούσα να εντυπωσιάσω την κριτική επιτροπή ενόσω από πάνω απ'το κεφάλι μου η Ιρένε Καρρά (ξαδέρφη του Βασίλη) τραγουδούσε γουάτ α φήλινγκ κηπς μη λίβινγκ, κάτι κοπελιές προφανώς ενθουσιάστηκαν από την χορευτική μου ικανότητα (ή εναλλακτικά βρήκαν ένα σούργελο να γελάνε) και με είπαν "έλα στην παρέα μας φαντάρε".
Η μία από αυτές ήταν μια ψηλή νταρντάνα κοκκινομάλλα, και τη λέγανε Κατερίνα, γιατί φυ-σι-κά και θα τη λέγανε Κατερίνα. Ωστόσο η προσοχή μου επικεντρώθηκε στην άλλη κοπελιά της παρέας, η οποία ήταν λιγότερο ψηλή, λιγότερο νταρντάνα και λιγότερο Κατερίνα.
Σε εκείνη τη φάση ο disco χαρακτήρας του πάρτι είχε εκφυλιστεί και ο ντιτζέης είχε καταλήξει να παίζει σύγχρονα χιπ-χοπ μπιτάκια σαν το "γιου νόου γουάτ του ντου γουιθ δατ μπιγκ φατ μπατ, ΓΟΥΙΓΚΛ ΓΟΥΙΓΚΛ ΓΟΥΙΓΚΛ", το οποίο είναι τόσο αισχρό που διατρυπάει το χωροχρονικό συνεχές και βγαίνει από την άλλη πλευρά και γίνεται καλτ αριστούργημα.
Αυτό όμως δεν ενοχλούσε τους λάγνους σκοπούς μου. Και σε κάποια φάση που η Όχι-Κατερίνα σταμάτησε να πάρει ανάσα και να στρίψει τσιγάρο, αποφάσισα ότι ο τολμών νικά, η επιμονή ανταμείβεται, here goes nothing, holy diver you've been down too long in the midnight sea (βρείτε ποιο από τα παραπάνω δεν ταιριάζει και κερδίστε μια εσπρεσιέρα με αυτόματο κιβώτιο και νίτρο).

Κι έτσι έσκυψα να τη φιλήσω.
Και πήρα τα παπάρια μου.
Αφότου τραβήχτηκε απότομα (ευτυχώς είχε την ευγενική καλοσύνη να μην συνδυάσει αυτή την κίνηση με μορφασμούς αηδίας και γαμωσταυρίδια), στη συνέχεια μου εξήγησε ότι είμαι πολύ μικρός γι'αυτήν, κάτι που θα ευσταθούσε αν ήταν 43 και όχι 23, ότι έχει σχέση (κάτι που ευσταθεί σαφώς περισσότερο) και ότι "είμαι καλό παιδί και θα βρω μια κοπέλα στην ηλικία μου".
Κι όταν εγώ ρώτησα "πού θα τη βρω", γιατί όταν έχεις πιει μπύρες και ουίσκια οι ηλίθιες ερωτήσεις είναι το λιγότερο από τα κακά που μπορεί να πάθεις, η αθεόφοβη απάντησε "στο σχολείο".
Αυτό σημαίνει ότι μοιάζω για δεκαέξι χρονών, και με τη σειρά του αυτό σημαίνει ότι δεν πρόκειται να ξαναξυριστώ ποτέ στη ζωή μου.
Ε, μετά ξενέρωσα, είχε πάει κι εφτά η ώρα, και έφυγα.
Δεν πειράζει ρε. ΠΑΟΚ κι ας μη γαμήσω ποτέ.
Αυτά, και να προσέχετε μην τραυματιστείτε στο πιτ του Μπίγαλη.

Φιλανθρωπικές κινήσεις

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν.

Κι επειδή τα Χριστούγεννα είναι μέρες που αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας, κοινωνικοί φορείς ανά την Ελλάδα και τον κόσμο ανακοίνωσαν φιλανθρωπικές δράσεις που θα λάβουν. Ας δούμε μερικές από αυτές.

• Judas Priest
  Η θρυλική μέταλ μπάντα ανακοίνωσε την κυκλοφορία μιας συλλογής Χριστουγεννιάτικων τραγουδιών με τον τίτλο "Merry Priestmas". Αυτό το λογοπαίγνιο ήταν τόσο φτηνό που μέχρι κι ο Τζάμπας από τη Mediamarkt με κοιτάζει με το βλέμμα οίκτου και ντροπής που κοιτάζουμε συνήθως τα παιδάκια απ'το ΠΙΚΠΑ. Στη συλλογή αυτή θα περιέχονται μεταλλικές εκτελέσεις παραδοσιακών χριστουγεννιάτικων ασμάτων όπως ο Μικρός Τυμπανιστής, η Άγια Νύχτα, τα Χιόνια στο Καμπαναριό και το All I Want For Christmas Is You της Μαράια Κάρει, ενώ τα έσοδα του δίσκου θα διατεθούν για τη θεραπεία του μικρού φίλου της μπάντας Snake Plissken, ο οποίος πάσχει εκ γενετής από το σύνδρομο "είναι τρελός ο καραφλός".
• ΟΑΣΘ
  Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με οποιονδήποτε έχει παρευρεθεί ποτέ σε "λαϊκή συνέλευση" ή "επιτροπή αγώνα", είναι φιλανθρωπική οργάνωση. Έτσι, αποφασίστηκε, για τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων, να κάνουν αυτό που απαιτούν όλοι οι...ε... λογικά σκεπτόμενοι πολίτες και να δώσουν δωρεάν μετακίνηση στους άνεργους, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους συνταξιούχους και τους εργαζόμενους που μεταβαίνουν στη δουλειά τους, δηλαδή όλους αυτούς που χρησιμοποιούν λεωφορεία, ενώ με κάθε εισιτήριο οι επιβάτες θα παίρνουν δώρο μια γαλοπούλα για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι και με κάθε κάρτα απεριορίστων διαδρομών ο ΟΑΣΘ θα τους πληρώνει το πετρέλαιο για το χειμώνα.
• Βασίλης Λεβέντης
  Ο μεγάλος αυτός πολιτικός αρχηγός έχει χαρίσει ιστορικές στιγμές καλτίλας στο πανελλήνιο. Τα φετινά Χριστούγεννα θα χαρίσει ακόμα περισσότερες, καθώς θα κυκλοφορήσει συλλεκτικό DVD box set, σε μια υπέροχη θήκη, όπου θα περιλαμβάνονται οι μεγάλες του επιτυχίες "Αλητεία", "Αρκουδέηδες", "Κλείνουν το Κανάλι 67-Κλείνουν και τον τάφο τους", "Μηδέν οι ώρες τους", "Κάποια ζώα δε με πιστεύανε" και "Να πάνε στο διάλο όλοι τους", καθώς και director's cut τηλεφωνικές συνομιλίες με καθιζήματα που δεν είχαν μεταδοθεί ποτέ μέχρι τώρα. Τα έσοδα από αυτή τη συλλεκτική έκδοση θα διατεθούν στις πιτσαρίες της επικράτειας, ώστε αυτές τις γιορτές να καταφέρουν όλοι οι άποροι συμπολίτες μας να φάνε ένα κομμάτι πίτσα.
• Ιπτάμενοι Αναρχικοί
  Μετά από την αποκάλυψη της ύπαρξής τους από το δαιμόνιο δημοσιογραφικό επιτελείο του ΑΝΤ1, οι Ιπτάμενοι Αναρχικοί αποτελούν πλέον τον υπ'αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο στη χώρα μας.
  
  Αλλά οι Ιπτάμενοι Αναρχικοί δε θέλουν να περάσουν αυτή την εικόνα προς τα έξω. Έτσι, αυτά τα Χριστούγεννα θα χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους για τον καλό σκοπό του να μοιράσουν χαρά στα μικρά παιδιά, που περιμένουν τα Χριστούγεννα περισσότερο από όλους. Σε ομάδες των οχτώ κάθε τοπική κατάληψη θα επανδρώνει κι από ένα έλκηθρο, ενώ με το σάκο τους θα μοιράζουν στα μικρά παιδιά δώρα όπως Μολότοφ, έργα του Μπακούνιν, τζίβες για τα μαλλιά, σκηνές για ελεύθερο κάμπινγκ στον Αρμενιστή, Αλβανό πρώτης ποιότητας και ορό γλυκόζης για την επόμενη απεργία πείνας.
• EBU
  H EBU (European Broadcastin Union, Ευρωπαϊκή Ένωση Τηλεοπτικών Σταθμών) έκανε ήδη το δώρο της στην Ελλάδα με το να επιτρέψει στον δημόσιο τηλεοπτικό φορέα της ΝΕΡΙΤ να εκπροσωπήσει τη χώρα στην επερχόμενη Eurovision που θα διοργανωθεί στην Αυστρία μετά τη νίκη της Κοντσίτας. Οι αναστεναγμοί ανακούφισης από τους "Eurofans", οι οποίοι μέχρι προχθές δεν ήξεραν πώς θα καταφέρουν να επιζήσουν μετά τον αρχικό αποκλεισμό της ΝΕΡΙΤ από τον διαγωνισμό, ήταν τέτοιου μεγέθους που διαλύθηκε η συνηθισμένη ομίχλη που επικρατεί πάνω από τη Θεσσαλονίκη και εξηφανίσθη το γνωστό άρωμα Θερμαϊκίλας, ενώ πλέον η ΝΕΡΙΤ ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον διαγωνισμό, στον οποίο φέρονται να έχουν καταθέσει αίτηση συμμετοχής ο Κώστας Μπίγαλης, η Κατερίνα Στανίση κι ο Γιάννης Πάριος.
• ΠΑΟΚ
  Ως γνωστόν, οι σκληροπυρηνικοί φίλοι του ΠΑΟΚ είθισται να εκφράζουν την αφοσίωσή τους στην ομάδα ακολουθώντας το ρητό "ΠΑΟΚ κι ας μη γαμήσω ποτέ". Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, ανησυχώντας για τον αντίκτυπο που θα έχει αυτή η πρακτική στον πληθυσμό των μελλοντικών γενεών Παοκτζήδων, αποφάσισε να ανταμείψει την αφοσίωση αυτή με τον εξής τρόπο: χίλιοι τυχεροί κάτοχοι διαρκείας που θα επιλεγούν με κλήρωση κερδίζουν ένα κουπόνι αξίας 100 ευρώ το οποίο μπορεί να εξαργυρωθεί σε επιλεγμένα συνεργαζόμενα στούντιο της Θεσσαλονίκης. Το πρόγραμμα αυτό θα χρηματοδοτηθεί εξ'ολοκλήρου από τον προσωπικό λογαριασμό του Ιβάν Σαββίδη, ενώ στους υπόλοιπους φίλους του ΠΑΟΚ θα δοθούν ως δώρα ένα μπουκάλι Jack Daniels και ένα αντίτυπο του Powerslave, κατά το "ΠΑΟΚ, ουίσκι και Iron Maiden δίσκοι".
• Πανελλήνια Εμπορική Ομοσπονδία Σεξοβοηθημάτων
  Σε παρόμοιο κλίμα με την ΠΑΕ ΠΑΟΚ, η Π.Ε.Ο.Σ. δείχνει αλληλεγγύη με τους ανθρώπους που δυσκολεύονται στην εξεύρεση ερωτικού συντρόφου λόγω της οικονομικής κρίσης και, εν όψει των νέων παραλαβών σε δονητές, dildos, μαστίγια, εξωτικά εσώρουχα και φουσκωτές κούκλες, προσφέρει εντελώς δωρεάν τα αποθέματά της σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες μα, στους οποίους είναι ψέμα και συκοφαντία ότι ανήκει ο συγγραφέας του παρόντος. Η παραλαβή γίνεται στα σπίτια των ενδιαφερόμενων με απόλυτη εχεμύθεια, με βανάκι που δε φέρει διακριτικά και σε απλό χαρτονένιο κουτί. Η Π.Ε.Ο.Σ. δήλωσε ότι, λόγω της μεγάλης ζήτησης κι άρα της μικρής επάρκειας των αποθεμάτων, προτεραιότητα θα δοθεί σε αυτούς που έχουν να γαμήσουν δεκατέσσερις μήνες.
  
• Χαλυβουργική
  Ένας από τους πυλώνες της κραταιάς...και ανθηρής...είπαμε να λέμε και καμιά μαλακία αλλά μην το χέσουμε χριστουγεννιάτικα...ελληνικής βαριάς βιομηχανίας αποφάσισε να δείξει το ευαίσθητο κοινωνικό του πρόσωπο. Η Χαλυβουργική με χθεσινή της ανακοίνωση δήλωσε ότι οι γραμμές παραγωγής της θα δουλέψουν εντατικά ούτως ώστε, μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων, να έχει παράγει ένα εκατομμύριο τρίγωνα, τα οποία και θα διανεμηθούν δωρεάν στα παιδάκια της χώρας για να πουν τα κάλαντα. Τα τρίγωνα θα σχεδιαστούν ειδικά από το τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Αριστοτελείου με σήμα τον Άγιο Δημήτριο ώστε να κάνουν 44% πιο γλυκό και εύηχο "τινγκ-τινγκ-τινγκ" από τα συμβατικά τρίγωνα κι έτσι να προσφέρουν στα κάλαντα ρυθμική υποστήριξη που θα ζήλευε κι ο Ντέιβ Λομπάρδος.
• Υπουργείο Υγείας
  Το Υπουργείο Υγείας, με μια δράση την οποία είχε προωθήσει ο Μπουμπούκος κατά τη διάρκεια της θητείας του, θα προσφέρει στο Πανελλήνιο ένα μοναδικό δώρο για αυτά τα Χριστούγεννα: με το παντελές χάος που επικρατεί στο σύστημα της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, τα νοσοκομεία που υπολειτουργούν, τα γενόσημα φάρμακα και την προσφορά φθηνών χειρουργικών επεμβάσεων στη Βουλγαρία, μέχρι τις 31/12 θα έχει απαλλάξει την Ελλάδα από τουλάχιστον 37.000 γέρους, αυξάνοντας έτσι το βιοτικό επίπεδο για όλους εμάς τους υπόλοιπους. Την κίνηση έχει ήδη επικροτήσει ο έγκριτος επιστήμονας που προεδρεύει του Ανώτατου Παρακμιακού Ιδρύματος.
• ΣΥΡΙΖΑ
  Καλά όλα τα υπόλοιπα, αλλά μπροστά στην μέγιστη φιλανθρωπία που θα προσφέρει ο Ανδρέας Τσίμπλας... Αλέξης Τσίπρας και ο Σύριζα δεν κλάνουν μία, τι να λέμε τώρα. Με την καταψήφιση του Προέδρου της Δημοκρατίας και τη μη εύρεση 180 βουλευτικών ψήφων για να γίνει η εκλογή, ο Σύριζα θα δώσει στο λαό το μοναδικό δώρο της ευκαιρίας να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του. Κι αφού φυσικά θα έχει αποφασίσει υπέρ του Σύριζα, θα ξεδιπλωθεί όλο το φιλανθρωπικό έργο που έχει να επιδείξει η νέα κυβέρνηση, η οποία θα προσφέρει σε όλους βασικό μισθό χιλίων ευρώ στο δημόσιο, δωρεάν παιδεία χωρίς φροντιστήρια, περίθαλψη στο Χέρφιλντ (χμ...χμ...) κι από ένα καλλωπιστικό λεφτόδεντρο σε κάθε αυλή, μπαλκόνι, ταράτσα και φωταγωγό.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας τρακάρει ένα έλκηθρο που το σέρνουν Ιπτάμενοι Αναρχικοί.

Χριστουγεννιάτικες καλοσύνες

Στη Χριστουγεννιάτικη ψηφοφορία του Χωστήρα, κάποιος που δεν ξέρω ποιος είναι αλλά θα τον βρω και θα τον σκοτώσω...
-Κατούρα και λίγο, Λίαμ Νίσον.
...παρατήρησε ότι τον τελευταίο καιρό έχω αναλωθεί σε μηδενιστικά και μισανθρωπικά μοτίβα με αποτέλεσμα ότι το έχω γαμήσει.
Κανονικά θα του έλεγα να πάει να γαμηθεί γιατί ποτέ του δε θα δει δυο μάτια αντρικά να κλαίνε. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι έχει δίκιο. Έχω γίνει ένας Εμπενίζερ Σκρουτζ Μακ Ντακ. Το mindset μου έχει καταληφθεί από τη δυσκοιλιότητα που συνήθως προκαλούν μόνο δεκαπέντε συνεχόμενες μέρες πιλάφι.
Έτσι στη σημερινή ανάρτηση θα κάνω ένα διάλειμμα από το συνηθισμένο ρεπερτόριο μίσους, κακίας και μπουγάτσας και θα μιλήσω για τα ωραιότερα πράματα στη ζωή που δεν είναι πράματα. Όσο κι αν έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι μισώ τα πάντα, υπάρχουν και πράγματα που γουστάρω. Όπως οι κοπελιές με μεγάλο κώλο. Γιατί κάνουν τον κόσμο να γυρνά.

(Επίσης αυτός ο κάποιος είπε για τα βίντεο κλιπ που βάζω και τον γαμάνε τον browser, αλλά χέσε μας ρε φίλε. Άμα έχεις ακόμα dial-up, δε φταίω εγώ.)
Αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί. Επομένως στη συνέχεια της ανάρτησης δε θα αναλυθώ σε γνωστές λατρείες μου όπως οι χοντροκώλες, ο ΠΑΟΚ, οι Van Halen και οι διαφημίσεις του Τζάμπο (βρείτε ποιο δεν ταιριάζει και κερδίστε μια καφετιέρα) και θα αναλύσω πιο ψαγμένες, όπως...

• Η φράση "βρείτε ποιο δεν ταιριάζει και κερδίστε μια καφετιέρα"
  Γιατί καφετιέρα, άραγε; Είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να βρω κάποιο καλύτερο δώρο για να δίνω στους διαγωνισμούς τύπου "Τηλεκύβος" που διοργανώνω κάθε τρεις και τόσο στις αναρτήσεις μου. Το καλό είναι ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους συγκεκριμένους διαγωνισμούς και έτσι έχω γλιτώσει ένα σωρό λεφτά σε καφετιέρες, τα οποία και χρησιμοποιώ για να ικανοποιήσω τον ολοένα και αυξανόμενο εθισμό μου σε φορεμένα στρινγκ από Τσέχες πορνοστάρ.
• Η Θεσσαλονίκη
  Αυτή η πόλη δεν είναι τέλεια. Κατ'αρχάς κάθε βδομάδα βρέχει τουλάχιστον δύο φορές, μία από τη Δευτέρα μέχρι την Τετάρτη και άλλη μία από την Πέμπτη μέχρι την Κυριακή. Επίσης το μετρό έχει πάρα πολύ στριμωξίδι και η παράγκα του ΠΑΟΚ έχει καταντήσει αηδία, δεν αφήνει κανέναν άλλον να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Αλλά μπορεί κανείς να μην αγαπήσει μια πόλη που έχει Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο με σήμα τον Άγιο Δημήτριο; Μπορεί κανείς να μην αγαπήσει τη μοναδική παγκοσμίως Συμπρωτεύουσα; Την πόλη που εφηύρε διεθνούς φήμης ροφήματα όπως ο φραπές και το Τούμπα Λίμπρε; Τα στενά γύρω απ'την Γούναρη και τη Μελενίκου, τα ρακομελάδικα, τα σουβλατζίδικα με τα γνήσια σαλονικιώτικα πιτόγυρα που θες δύο χέρια για να τα φας και οι γεναίκε που πάνε στο περίφτερο για σιγαρέτα και βάφονται σαν το μπαλέτο του Κιάμου; Πλάκα με κάνεις;
• To Eightball
  Το μαγαζί αυτό βρίσκεται στα Λαδάδικα που τόσα δίνω πόσα θες εκεί πουλάνε αυτό που θες και αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για όσους δεν είναι από αυτούς που συνωστίζονται στο Trois μέχρι που να πέσουν τα ταβάνια (χα-χα-είδες τι έκανα εκεί;). Δεν μπορείς να κατατάξεις κάπου τους θαμώνες του Eightball, γιατί δεν μπορείς να κατατάξεις το ίδιο το Eightball. Είναι σαν τη γάτα του Σρέντιγκερ. Στον ίδιο χώρο μπορεί το πάνω δωμάτιο να παίζει glam και το κάτω να παίζει ντίσκο, την επόμενη βραδιά να φιλοξενεί βραδιά βόρβορου Γερμανικού θρας και σε μια βδομάδα να δίνει πόνο ο Μπίγαλης κι ο Γιοκαρίνης, την Παρασκευή να κάνουν stand-up-comedy ο Μάικιους κι ο Μαλιάτσης και το Σάββατο να έχει fetish show του τύπου "το μουνί μου φλόγες βγάζει λες και έχει πετρογκάζι". Η ταυτότητα αυτού του μαγαζιού είναι πιο τριμπούρδελο κι απ'τον συγγραφικό ειρμό μου. Γίνεται να μην το λατρεύω;
• Κόκκινα μαλλιά
  Το κόκκινο χρώμα, εκτός από τα φανάρια της Τροχαίας και τον Ολυμπιακό, είναι το πιο γαμάτο χρώμα. Μη με πείτε για το μαύρο γιατί το μαύρο δεν είναι χρώμα αλλά η απουσία του χρώματος, διαβάστε λίγο Στήβεν Τζόκινγκ να ξεστραβωθείτε. Το κόκκινο είναι το χρώμα του αίματος που χύνεται καυτό στο παγωμένο χιόνι καθώς οι άγριοι Βίκινγκς πολεμιστές σφάζονται μεταξύ τους. Είναι το χρώμα του κρασιού που ευφραίνει τις καρδιές των ανθρώπωνε. Είναι το χρώμα της φωτιάς που ανάβει το πάθος και ερεθίζει τα επιθετικά πνεύματα βαθιά μες στην ψωλή...ψυχή. Ε, όταν βλέπεις αυτό το χρώμα να ανεμίζει σε μια περήφανη χαίτη ενός ατίθασου αλόγου...με βυζιά (οι παρομοιώσεις μου είναι το κάτι άλλο) και δεν σου καυλώνει, τότε πάει να πει ότι είσαι ευνούχος στο παλάτι.
  
  
• Η μηχανολογία
  Ναι, κάποιες φορές βαριέμαι τόσο τρισελεεινά να κάτσω να διαβάσω που προτιμώ να ανοίξω ένα Excel και να καταμετρήσω πόσα καραμελάκια έχω σπάσει σε όλη την πορεία μου στο Candy Crush. Ναι, έχουμε περισσότερους τυραννόσαυρους στη σχολή παρά γκόμενες. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Γιατί όταν κάτι απογεύματα ανοίγω τη Wikipedia και κάθομαι και διαβάζω άρθρα για το πώς λειτουργεί ένα κιβώτιο ταχυτήτων, ή σε τι βοηθάει όταν βάζεις νίτρο στον κινητήρα, ή ποιες είναι οι βασικές αρχές του κινητήρα Wankel και γιατί είναι καλύτερος για αγωνιστικές επιδόσεις, και δεν βαριέμαι αλλά ανοίγω κι άλλες δέκα καρτέλες στο Chrome και τις κλείνω εφτά χρόνια αργότερα, ένα και μόνο είναι το συμπέρασμα: ότι δε θα γαμήσω ποτέ.
• Όταν μπαίνει γκολ τραβώντας ένα βρωμόσουτο από τα σαράντα μέτρα
  Υπάρχουν κάποιες ομάδες ποδοσφαίρου όπως η Μπαρτσελόνα εδώ και μερικά χρόνια που για να βάλουν γκολ πρέπει πρώτα η μπάλα να γίνει πάσα από τον δεξί στον αριστερό επιθετικό, πίσω στον δεξιό μέσο, στον σέντερ φορ, στον σέντερ μπακ, από εκεί στον τερματοφύλακα, από αυτόν στον αριστερό μπακ και μετά στον επιθετικό και μετά στον πλάγιο επόπτη και μετά στον σπορτσκάστερ και μετά στον προπονητή και στη μάνα του και τελικά μπαίνει το γκολ αφού όλοι οι αντίπαλοι αμυντικοί έχουν σκάσει ρουκέτα στομάχου-εδάφους από τη ζαλάδα. Και μαζί ζαλίζονται και τα παπάρια των θεατών. Ενώ υπάρχει κι η άλλη σχολή που ο παίκτης χωρίς πολλές τζιριτζάντζουλες κάνει το σταυρό του, καλεί τα Αρχαία Πνεύματα του Κακού, συγκεντρώνεται, βρυχάται στη μπάλα με όλη του την μπζυχή "ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΩΡΗ ΠΟΥΤΑΝΑ!" και συμβαίνουν στιγμές ποδοσφαιρικής ηδονής σαν κι ετούτη:
  
• Φωτιές και φλόγες
  Όχι, δεν εννοώ εκείνο το τραγούδι των Dragonforce που χρησιμεύει μόνο στο να παθαίνεις καρκίνο στα δάχτυλα στο Guitar Hero (και αυτή τη στιγμή με τρώει αφάνταστα ο κώλος μου να ανεβάσω το βίντεο κλιπ). Αυτό το τραγούδι να πάει να γαμηθεί. Αλλά το θέαμα από τις φλόγες που γλείφουν τα κούτσουρα στο τζάκι ή στην ψησταριά που είναι έτοιμη να υποδεχτεί στη θερμή αγκαλιά της νόστιμες και ζουμερές μπριτζόλες έχει μέσα του έναν πρωτόγονο ενθουσιασμό. Από την άλλη υπάρχουν τα κεριά που ανάβουν στις κυριλέ καφετερίες και εστιατόρια για να κάνουν ατμόσφαιρα, ή στις σατανιστικές τελετές όταν σφάζουν δεκαεννιάχρονες παρθένες. Και φυσικά οι εκρήξεις που, αν δεν τις είχε καπηλευτεί ο Μάικολ Μπέος στις αισχρές ταινίες του θα εξακολουθούσαν να είναι σύμβολο γαμηστερότητας του Χόλυγουντ.
• Μεταλλικά ριφ που συνδυάζονται με κλασικές μελωδίες
  Και μη μου πει κανείς για τον στερημένο τον Μάλμστην. Ο Μάλμστην κατεβάζει σε κάθε τραγούδι του πεντέμιση χιλιάδες αρπέτζια γιατί θέλει να μας δείξει πόσο μεγάλη την έχει...την κιθαριστική ικανότητα τέλος πάντων, αλλά αποτυγχάνει τόσο οικτρά όσο κι εκείνος ο τυπάς που φέρνει σβούρες με το Χάμερ μέσα στο Κολωνάκι. Και δε θα πω ούτε και για το Eruption, το οποίο ως γνωστόν είναι ο ήχος που ακούστηκε από τα ουράνια όταν ο Άρθουρ ξεκάρφωσε το καυλί του Εξκάλιμπερ μέσα απ'τον βράχο. Εδώ μιλάω για αυτό που κάνουν οι Αξέπτ. Οι οποίοι μπορεί εκεί που βαράνε το ριφ τους να αρχίσουν να παίζουνε το Fur Elise ή τον Εθνικό Ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης με την βρωμερή "έχω κάνει μισό πακέτο Prince" χροιά της ηλεχτρικής κιθάρας, και να δένει όπως η μελιτζάνα με τον κιμά και τη μπεσαμέλ. Και κάποιος είπε ότι το μέταλ είναι για βάρβαρους και άξεστους;
  
• Η δεκαετία του '80
  Η δεκαετία αυτή ήταν η δεκαετία που απενοχοποίησε την απόλυτη στυλιστική σαπίλα. Δε μιλάω για την Ελλάδα της Αλλαγής και του Τάσου Μπιρσίμ, αλλά για το Αμέρικα. Ήταν μια δεκαετία στην οποία άντρες και γυναίκες φορούσαν τζιν σωλήνες, πέτσινα μπουφάν, λεοπάρ αμάνικα και το μαλλί τόσο ξασμένο που μικρά πτηνά παγιδεύονταν μέσα σε αυτό, και δεν ήξερες αν θες να πρωτογαμήσεις τη Λίτα Φορντ ή τον Σεμπάστιαν Μπαχ. Ήταν μια δεκαετία που όλοι μύταραν κοκαΐνη τόσο ξεδιάντροπα που σε κοιτούσαν παράξενα αν δεν μύταρες. Ήταν μια εποχή που οι καλλιτέχνηδοι κοπανούσαν τα σύνθια στα τραγούδια τους όπως ο Μαύρος στην καντίνα στη Σταυρούπολη παστώνει τα βρώμικά του στο μπούκοβο, και τα μεταλλικά ριφ ήταν πιο βαριά κι από ιμάμ με τρία κιλά κρομμύδι. Και σήμερα έχουμε πήξει στους χίπστερς. Αξίζει αυτό το τίμημα για το κέρδος του να έχουμε ίντερνετ; Ε...ναι, αξίζει. Αλλά να πα να γαμηθούν οι χίπστερς.
• To GTA San Andreas
  Gamer δε με λες. Σήμερα το πρωί μου διηγιόταν ο άλλος στη σχολή για τον τάδε που μέσα σε πέντε λεπτά έκανε στο LOL εννιά kills και έριξε ulti στην Sana αλλά αυτή είχε κάνει spell για immunity κι έτσι του γάμησε το lane ενώ αυτός έπαιζε μπακότερμα στο tower ή κάτι τέτοιο κι εγώ ήθελα να τον πω "στη μάνα σου το 'πες;". Αλλά το GTA San Andreas δεν έχει τέτοιες μαλακίες. Είναι όσο πιο straightforward γίνεται. Είσαι ένας αράπης στο Κόμπτον και δουλειά σου είναι να πάρεις μία Καλασνίκοβα (έτσι τηνε λένε οι Ρωσοπόντιοι) και να γαζώσεις ό,τι πίξελ έχει διαφορετικό χρώμα από σένα ενώ οδηγείς με διακόσια πενήντα χιλιόμετρα μέσα στην πόλη. Ναι, οκ, υπάρχει και η υπόθεση, αλλά ποιος χέστηκε. Κάθε αποστολή, ραδιοφωνικός σταθμός, αφίσα στους δρόμους, τα πάντα είναι σχεδιασμένα σαν την πιο διαδραστική μαύρη κωμωδία που υπάρχει, και να πα να γαμηθούν οι και καλά ευαίσθητοι γονιοί που δεν μπορούν να προστατέψουν τα μούλικά τους μόνοι τους και θέλουν την πολιτεία να τους κάνει τον παιδονόμο.
• Η Corvette
  Υπάρχουν τα απλά καθημερινά αμάξια που τα οδηγάς για να πας στη δουλειά σου, και μετά υπάρχουν τα αμάξια που τα βλέπεις μόνο να τα οδηγάει ο Τζέρεμι Κλάρκσον στο Top Gear και κλαις τη μοίρα σου που σ'έκανε φτωχό. Αλλά και σ'αυτά τα αμάξια δεν είναι όλα ίδια. Οι Πόρσε, ας πούμε, είναι σαν Σκαραβαίος πολυτελείας, και κάτι Καμάρο, Τσάλεντζερ και αμερικλάνικα "muscle cars" είναι σαν κάτι τραμπούκους βλαχομπάρμεν που πλακώνουν τα στεροειδή και δε στρίβουν ούτε με αίτηση. Και να μη μιλήσω καν για το Παγκάνι Ζόντα που είναι σαν παντόφλα που έχει βγάλει κακοήθη όγκο. Αλλά η Corvette ρε παιδί μου...
  
  
  Αυτές οι καμπύλες...αυτή η κωλάρα που κοιτάει με θράσος τον θεό σαν το αμάξι να ήτανε αθλήτρια του στίβου...ε με καυλώσατε πάλι γαμώ την Μπαναγία σας. Δεν έχει άλλη ανάρτηση. Πάω να την παίξω.

Αυτά, και να προσέχετε μην διαβάζετε την επόμενη ανάρτησή μου και την ίδια ώρα θέλει να πάρει η μάνα σας τηλέφωνο και σας το γαμήσει.

ΨΟΦΟΣ ΚΑΙ ΣΚΑΤΑ

...σε όλα εκείνα τα καριόλια που με αφορμή την επέτειο από τον θάνατο του Γρηγορόπουλου και την απεργία πείνας του "αναρχικού" που θέλει να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων (???), και τον δολοφονεί (???) η απόφαση του κακού κράτους να μην του ικανοποιήσει κάθε του καπρίτσιο, σαν τον μικρό Πέπε στο "Αστερίξ στην Ισπανία" που κρατούσε την αναπνοή του κάθε φορά που ήθελε κάτι...
...σε όλα εκείνα τα καριόλια λοιπόν, τα τρισελεεινά και πανηλίθια ανθρωπάρια που θα βγουν αύριο από τις τρύπες τους, απ'την πίσω αυλή του Πολυτεχνείου όπου και σκάνε μπαφίδια καθώς οραματίζονται την ιδανική αναρχική κοινωνία που όλα θα ανήκουν στο κράτος (???) κι από το Ιντιγίδια στο οποίο συχνάζουν και ανεβάζουν τα φλογερά μανιφέστα τους κατά του κακού καπιταλισμού (και οποιουδήποτε ίχνους κοινής λογικής) και θα κάψουν κάδους, σπάσουν βιτρίνες, κλέψουν περίπτερα (α...όχι...και γι'αυτό οι Ματατζήδες φταίνε) σε μια ένδειξη ότι καταδικάζουν τη βία (???).
Φυσικά. Μόνο η βία των άλλων είναι φασιστική. Η δικιά μας είναι καλή.
Μια χημειοθεραπεία για αυτόν τον καρκίνο της κοινωνίας, και γρήγορα.
Αυτά. Και δεν έχει.

Ρομαντική απομυθοποίηση

Αν δεν έχετε ερωτευτεί ακόμα αυτή την κοπέλα, δεν έχετε ψυχή. Ή ψωλή. Ένα απ'τα δύο.

Μπήκε ο Δεκέμβριος, τα Χριστούγεννα κοντοζυγώνουν και αυτό κανονικά θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να γίνω λίγο λιγότερο σκατόψυχος. Αλλά μετά ήρθε αυτό.
Αυτός: Συγνώμη!...Μπορώ να τα αγγίξω;
Αυτή: Ποια;
Αυτός, με την πιο γλοιώδη φωνή που υπάρχει: Τα λαμπιόνια σας...!
Σας δίνω τρία δευτερόλεπτα για να μαντέψετε από ποιας γνωστής αλυσίδας παιχνιδιών το διαφημιστικό σποτ απεσπάσθη αυτός ο διάλογος και συνεχίζουμε.
Αυτό αυτομάτως σημαίνει ότι το σκατοψυχόμετρο χτυπάει για άλλη μια φορά κόκκινα κι έτσι αποφάσισα να ρίξω μερικά πατόφτυαρα αλογίσιο σκατό από το άσπρο άλογο που έχω σαν πρίγκιπας που είμαι, σε όλα εκείνα τα ρομαντικά στερεότυπα που μας πιπιλάνε σαν καραμέλα όπως οι Γαύροι πιπιλάνε το "να είχατε ομάδα να κερδίζατε και τη διαιτησία".

• Βροχή
  Γαμώ τη βροχή. Γαμώ το ό,τι έχει να κάνει με βροχή. Εκτός απ'το Νοβεμπερέιν. Το Νοβεμπερέιν είναι το τελευταίο σωστό τραγούδι που έβγαλαν οι Γκαντσερόζες, οπότε το κρατάμε. Αλλά η βροχή να πάει να γαμηθεί. Τι το ρομαντικό έχει η βροχή; Είναι νερό που πέφτει απ'τον ουρανό, γεμίζει το σύμπαν λασπουριά και παίρνουν όλοι τα αυτοκίνητά τους για να πάνε σημειωτόν με πέντε μέτρα την ώρα. Αλλά εντάξει. Ας πούμε ότι δημιουργεί μια όμορφη εικόνα να βλέπεις τη βροχή απ'το παράθυρο όσο είσαι αγκαλιά με τη γκομενίτσα και χουχουλιάζετε μαζί μπροστά στο τζάκι, κάτι που εγώ δεν μπορώ να κάνω γιατί δεν έχω τζάκι. Η υπέρτατη όμως μαλακία, που βλέπουμε σε όλες τις "ρομαντικές" ταινίες, είναι το φιλί στη βροχή. Που βλέπεις τον Χιου Γκραντ και την Τζούλια Ρόμπερτς (πάντα αυτοί είναι, ή τουλάχιστον εμένα το ίδιο μου κάνει, όλοι τους το ίδιο αγγούρια είναι) να κάθονται και να φιλιούνται μέσα στο πουτσόβροχο. Ρε βρέχει από πάνω σας κουβάδες! Ζμπούτσα τους. Είναι ρομαντικό όταν παθαίνετε μαζί πνευμονία.
• Καρδούλες
  
  Ο έρωτας περνάει απ'την καρδιά. Βεβαίως. Γι'αυτό κι όταν είμαστε ερωτευμένοι ζωγραφίζουμε παντού μικρές και χαριτωμένες καρδούλες. Υπάρχουν δύο προβλήματα με αυτή τη θεωρία. Το ένα είναι ότι από την καρδιά το μόνο που περνάει είναι το αίμα. Η καρδιά είναι απλά μια τρόμπα, σαν τον πρώην σου τον Γιάννη. Και το δεύτερο είναι ότι ακόμα κι αν το θεωρήσουμε συμβολικά, αυτό το σχήμα που έχει καθιερωθεί να λέμε καρδούλα δεν έχει καμία σχέση με την καρδιά-τρόμπα. Η καρδιά-τρόμπα έχει σχήμα σαν ανάποδο αχλάδι ή/και γαμώτο. Αυτό το πράγμα που ζωγραφίζουμε και αποκαλούμε καρδιά μοιάζει πιο πολύ με την κωλάρα της Τζένιφερ Λόπεζ, οπότε ανακαλώ την αρχική μου δήλωση και συμφωνώ ότι η καρδιά είναι σύμβολο ρομαντισμού.
• Λουλούδια
  Ναι, τα λουλούδια είναι όμορφα. Ναι, έχει καθιερωθεί από αρχαιοτάτων χρόνων ακόμα σαν ρομαντική χειρονομία το να προσφέρεις λουλούδια σε μια γυναίκα. Το πρόβλημα είναι (νομίζω ότι είχε γράψει κάποτε κάτι σχετικό ο Χωστήρας κι ως γνωστόν ο Χωστήρας είναι ο πατέρας του μπλόγκινγκ γιατί του έχει γαμήσει τη μάνα) ότι όταν ξεριζώνεις τα λέλουδα από τη γης που φυτρώνουνε, μετά αυτά είναι πιο νεκρά κι από το power (προσπάθεια να καλέσω το αρχαίο μπνεύμα του Liberis). Δηλαδή αυτό που κάνεις στα γενέθλια της γκόμενάς σου, στην μέρα του Αγίου Βγαλεγδύνου και όποτε έχεις κάνει χοντρή μαλακία, είναι να της προσφέρεις ένα μάτσο άψυχα κουφάρια. Ε όχι ρε φίλε. Άμα ο κάθε μαλάκας βετζετέριαν με λέει δολοφόνο κάθε φορά που τρώω μια μπριτζόλα, εσύ δεν έχεις δικαιολογία, γιατί τα λουλούδια δεν τρώγονται κιόλας. Ορίστε μας.
• "Αφροδισιακά" φαγητά
  Εκτός από την καρδιά, ο έρωτας περνάει κι απ'το στομάχι. Σε αυτό δεν έχω κάτι να πω γιατί άμα καταφέρω να βρω μια κοκκινομάλλα Βίκινγκ πολεμίστρια με γαλάζια μάτια και θανατηφόρο κορμί που να ξέρει να πετυχαίνει τη σωστή μπεσαμέλ στο παστίτσιο την έχω παντρευτεί χτες κιόλας. Υπάρχουν όμως ορισμένα φαγητά τα οποία θεωρείται ότι αυξάνουν δεόντως την ερωτική διάθεση, και σε αυτά ανήκουνε λέει τα μύδια. Προφανώς όταν είναι τηγανητά δεν πιάνει το κόλπο, γιατί εγώ όταν τρώω τηγανητά μύδια συνήθως δυσπεψία με πιάνει κι όχι καύλες. Ή οι φράουλες, που απ'έξω έχουν το σχήμα της καρδιάς (ναι, τα είπαμε πάλι, δε μ'αρέσει να επαναλαμβάνομαι και γι'αυτό σε αυτό το σημείο νιώθω την ανάγκη να σας πω ότι μ'αρέσουν οι κοκκινομάλλες) και μετά τις δαγκώνεις κι είναι πιο θεόξινες κι από την Χίλαρι Κλίντον με περίοδο. Το καλύτερο βέβαια είναι η σαμπάνια, που διακρίνω τον ερωτισμό στο ότι αν την κουνήσεις πάνω κάτω για κάποιο διάστημα θα τιναχτεί και θα πετάει αφρούς σε όλο τον τόπο. Τόσο διακριτικούς υπαινιγμούς ούτε οι Def Leppard.
  
• Γαλλική γλώσσα
  Κάθε λαός έχει δικαίωμα να είναι περήφανος για τη γλώσσα του. Θυμάμαι ότι κάποιος είχε πει ότι τα Πορτογαλικά είναι η πιο ποιητική γλώσσα στον κόσμο. Τα Πορτογαλικά. Που άκουγα τον Φερνάντο Σάντος να μιλάει και νόμιζα ότι έχει ακόμα στο στόμα του την πρωινή τσιγαρόχλεπα που ξέχασε να φτύσει όταν ξύπνησε. Αλλά τα Γαλλικά, με κάποιον μάρκετινγκ νταϊρέκτορ που προφανώς δε δουλεύει στα Τζάμπο, έχουν καταφέρει παγκοσμίως να καθιερωθούν σαν ερωτική γλώσσα, ζεβουζαίμ, μον αμούρ, τρε ψωλί και λα ψωλοκοπανισιόν ον ζε γουόλ σιγκαρέτ Γκολουάζ με σάλτσα ροκφόρ. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να πουν το ρο. Δηλαδή ο Έλμερ από τα Looney Tunes, ξέρετε μωρέ, ο καράφλας που κυνηγούσε τον Μπαγκς Μπάνι, ήταν ο τρομπαδούρος του έρωτα. Άσε που οι Γαλλίδες είναι βρωμιάρες κι αξούριστες. Η μόνη πιο αντιερωτική γλώσσα που μπορώ να σκεφτώ από τα Γαλλικά είναι τα Αράβικα, που οι μισοί από τους φθόγγους τους περιλαμβάνουν να διακοπεί η παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο (κάτι που εξηγεί πώς καθιερώθηκε σε αυτές τις χώρες ο Ισλαμισμός).
• Ιταλικά τραγούδια
  Εν αντιθέσει με τα Γαλλικά, τα Ιταλικά έχουν αυτή την τραγουδιστή προφορά που παραπέμπει σε όμορφες μελωδίες, τι άμο, μι καντάρε, σόνο πάτσι κουέστι Ρομάνι, Θεόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελάκης και τα λοιπά και τα λοιπά. Όπως όμως είχε γράψει ο μεγάλος παλαιός Master G (may he rest in beer) αν κάποιος έχει στη συλλογή του σιντί οποιουδήποτε Ιταλού καλλιτέχνη τότε δε θες να παίξεις το Gay Chicken μαζί του. Όλοι αυτοί οι Έρος Ραμαζότι, Αντρέα Μποτσέλι, Αντριάνο Τσελεντάνο, Τζενάρο Γκατούζο και τέθοιοι (βρείτε ποιος δεν ταιριάζει και κερδίστε ένα σιντί με τις μεγάλες επιτυχίες του) είναι τόσο ξενέρωτοι μουσικά που κάνουν τους Ρέντιοχεντ να ακούγονται σαν γερμανικό θρας. Το πόιντ μου είναι ότι μπορείς να γράψεις ερωτικό τραγούδι χωρίς να στάζει σορόπια σαν δυο κιλά καρυδόπιτα. Δείχ'τους πώς γίνεται ρε Χάλφορντα.
  
  (achievement unlocked: τρία τραγούδια με τον ίδιο τίτλο στην ίδια ανάρτηση. Είμαι γαμάτος τελικά.)
• Ντουάιλαϊτ
  Ναι, το ξέρω ότι το να κράζω το Ντουάιλαϊτ είναι πιο φτηνό κι από τα λογοπαίγνια του Κωνσταντίνου και Ελένης, αλλά αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι χαζογκόμενες που σκίζουν τα στρινγκάκια τους για τον άτριχο γυαλιστερό βουρδούλακα είναι ότι το έργο αυτό είναι επικίνδυνο σε ηθική κλίμακα. Ο Έντουαρντ (ένα όνομα το οποίο σε καταδικάζει να είσαι ξενέρωτος εκτός κι αν το επίθετό σου είναι Βαν Χέιλεν) είναι ένας αθάνατος τυπάς περίπου εκατόν φεύγα χρονών που έχει εμμονή με μια ανήλικη. Όταν λέμε εμμονή, μιλάμε ότι κάθεται και τη βλέπει να κοιμάται από το παράθυρο. Όταν το έκανα εγώ όμως κάτω από το παράθυρο της Γιούλης, αυτή αντί να με ερωτευτεί παράφορα βγήκε στο παράθυρο και άρχισε να μου πετάει πέτρες (τα γεγονότα που περιγράφησαν είναι αποκύημα μυθοπλασίας). Και μετά έρχεται στη ζωή της κρυόκωλης, εκτός από τον παιδεραστή πορνόγερο ντισκόμπαλα, κι ο άτριχος σφίχτης λυκάθρωπας (...σοβαρά ρε πούστη; άτριχος λυκάνθρωπος;) κι έχουμε το φοβερό δίλημμα της κρυόκωλης "νεκροφιλία ή κτηνοβασία". Βέβαια αυτό ωχριά μπροστά στο...
• 50 Shades Of Gray
  Εκτός από το χρώμα του Λευκού Πύργου, η φράση αυτή αποτελεί και τον τίτλο ενός από τα πιο επιτυχημένα φραντσάιζ στο χώρο της πορνογρ...αισθησιακής λογοτεχνίας. Από τα λίγα που έχει τύχει να διαβάσω στο ίντερνετ, η πρωταγωνίστρια είναι το απόλυτο ντουγάνι. Προσπερνώ το γεγονός ότι πριν γνωρίσει τον εκατομμυριούχο ήτανε 21 χρονών παρθενόπη γιατί στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για πιστόλια, αλλά η κοπέλα κάνει τον Μήτρογλου να φαντάζει πυρηνικός επιστήμονας. Η σχέση της με τον Γκρέι είναι καθαρά σχέση εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Ο τύπος της φέρεται με τον ίδιο συναισθηματικό φόρτο που φέρομαι εγώ σε ένα μυξομάντιλο. Την χρησιμοποιεί για την ανακούφισή του και μετά χλατς στα σκουπίδια. Σε μια φάση αυτός είχε καύλες, αυτή είχε περίοδο, οπότε αυτός σαν να μην τρέχει κάστανο βάζει τη χερούκλα του μέσα στο μουνί της τύπισσας και της βγάζει το ταμπόν με το ζόρι. Κι αυτή τον κοιτάει με το ίδιο βλέμμα άδολης αγάπης που σε κοιτάζει ο σκύλος σου όταν του δίνεις μπισκότα Φρίσκιζ. Στάξτε, μουνάκια! Αλλά όταν μιλάμε για λογοτεχνήματα και παραλογοτεχνήματα που έχουν διαστρεβλώσει κάθε έννοια έρωτα, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο...
• Ρωμαίος και Ιουλιέτα
  Βλασφημία! Τρέλα! ΣΠΑΡΤΗΗΗΗΗ! Πώς τολμάς, βέβηλε, να κατηγορήσεις ένα από τα μεγαλύτερα έργα του Σαίξπηρ και κατά πάσα πιθανότητα της παγκόσμιας λογοτεχνίας; Ναι, οκ, ο Σαίξπηρ ήταν και γαμώ τους ποιητές, εφηύρε τη μισή αγγλική γλώσσα, και τι φως είναι αυτό που προβάλλει στο παραθύρι, ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα είναι η απόλυτη ιστορία έρωτα που ξεπερνάει βεντέτες και εντάξει, αυτά μας τα είπανε και στο Της Αγάπης Μαχαιριά. Κοιτάξτε λίγο να δείτε. Ο Ρωμαίος ήτανε δεκαέξι χρονών και η Ιουλιέτα δεκατρία. Συνήθως όταν είσαι δεκαέξι χρονών δεν ξέρεις από απόλυτο έρωτα, γιατί είσαι τόσο βαθιά βουτηγμένος στη μαλακία που άμα σου δείξουν ένα βυζί κομμένο από το υπόλοιπο σώμα κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσεις να την παίζεις. Επίσης η όλη ιστορία εκτυλίσσεται σε τρεις μέρες, και οι δύο ήρωές της πεθαίνουν στο τέλος. Εγώ θέλω τρεις μέρες για να αποφασίσω τι θα φάω αύριο, κι αυτοί πρόλαβαν να ζήσουν τον απόλυτο έρωτα και να πεθάνουν κιόλας γι'αυτό, τα δεκαεξάχρονα. Και μετά απορούμε γιατί έχουμε εξελιχθεί έτσι όπως έχουμε εξελιχθεί σαν ανθρωπότητα. 

Αυτά, και να προσέχετε μη σας δαγκώσει ο Έντουαρντ και γίνετε κι εσείς γκέι γυαλιστεροί βρικόλακες.

Κατερίνες πολλές, μα ποτέ αρκετές

25 του Νοβέμπερ σήμερα (για τον οποίο μήνα, ίσως και να μην το ξέρατε, οι Γκαντσερόζες έχουν σχετικό τραγούδι το οποίο δεν ανεβάζει κάθε κάγκουρας στην αρχική του μόλις μπει ο Νοβέμπερ για να παριστάνει τον ψαγμένο) και γιορτάζουν οι Κατερίνες. Σκέφτηκα λοιπόν να κάνω ένα αφιέρωμα σε μεγάλες Κατερίνες της ιστορίας και της μυθολογίας, αρχίζοντας βεβαίως από την...

• Κ. +
  Η μικρή και τριανταφυλλένια αυτή Κατερίνα είχε κάποτε ένα μπλογκ με έναν τίτλο που στα γαλλέζικα σημαίνει "η πονήρω" και μια φωτογραφία προφίλ η οποία απεικόνιζε μια καλόγρια με στρινγκ. Ένα κορίτσι σεμνό και ρομαντικό ταυτόχρονα. Ίσως θα θυμάστε το περσινό μου αφιέρωμα. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά πράματα. Η Κατερίνα δεν είναι πια η μπουγατσούλα μου, η καρυδοπιτούλα μου και λοιπά σιροπιαστά, γιατί μπήκε στη μέση ένας Εδουάρδος απ'την Αγγλία, αυτή τη χώρα των ξενέρωτων που πίνουν χλιαρή μπίρα και τρώνε βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας (η αλήθεια είναι πως όλη μου η πληροφόρηση για τη ζωή στην Αγγλία προέρχεται από το σχετικό τεύχος του Αστερίξ) και τα χάλασε όλα, παρ'όλα αυτά η ανάμνησή της θα είναι στην καρδιά μου μέχρι να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ και να ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης. Γιατί τι να μας κάνει η νύχτα, μια νύχτα δε μας φτάνει.
• Κέιτ Μίντλετον
  Γνωστή και σαν Δούκισσα του Κέμπριτζ (της Πλακεντίας είναι σταθμός του Μετρό στην Αγία Παρασκευή), η Κέιτ γνώρισε τον πρίγκιπα της Αγγλίας Γουίλιαμ όταν σπουδάζανε μαζί σε κάποιο κολλέγιο που σπουδάζουν οι πρίγκιπες και, χωρίς να την νοιάζουν καθόλου οι τίτλοι, τα λεφτά κι η επιρροή που έχει ένα μέλος της βασιλικής οικογενείας, ερωτεύτηκε αμέσως την θεληματική του φαλάκρα. Ο γάμος τελέστηκε με κάθε επισημότητα το 2011 όταν κατά διαβολική σύμπτωση ήμανε κι εγώ στο Λονδίνο (γιατί χωρίς την παρουσία μου δε θα στέριωνε το νοικοκυριό), αλλά σύμφωνα με έγκυρες φήμες η Ελισάβετ δεν εγκρίνει την νύφη του εγγονού της. Εγώ πάντως είμαι πάντα με αυτόν που θα καταφέρει να τσαντίσει την Ελισάβετ.
• Αικατερίνη της Ρωσίας
  Σύμφωνα και φωνήεντα με τους Μπόνεϊ Μ, ο Ρασπούτιν ήταν αγαπητικός της Ρωσίδας Αυτοκράτειρας.
  
  Σύμφωνα πάλι με τα κρυφά κατάστιχα της ιστορίας, την ίδια θέση μπορούν να πουν ότι κατέχουν το 75% του τότε πληθυσμού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Μεγάλη Αικατερίνη ήταν σύμφωνα με τον μύθο από τις μεγαλύτερες λυσσάρες της ιστορίας, μαζί με την Εμμανουέλα Αγγουράκη. Η επίσημη εκδοχή για τον θάνατό της είναι ότι έπεσε απ'το άλογο. Η ανεπίσημη είναι ότι το άλογο έπεσε πάνω της. Καθώς ικανοποιούσε τις αχόρταγες ορέξεις της. Και μετά κάποιοι λέγανε για την Τσιτσιολίνα.
• Κατερίνα Στικούδη
  Όσοι δεν έχουν παίξει μαλακία με τη Στικούδη, να σηκώσουν το χέρι τους-μόνο που αυτό είναι αδύνατο, γιατί προφανώς τότε θα είναι κουλοί. Αλλά υπάρχει ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα με την Κατερίνα Στικούδη. Όπως όλες οι πρωτοκλασάτες βίζιτες που σέβονται τον εαυτό τους, έτσι και το Κατερινάκι έπρεπε να βρει ένα glamorous day job για να μη γράφει η επαγγελματική της κάρτα σκέτο "βίζιτα". Κι αυτό που έπρεπε να διαλέξει ήταν να γίνει η Νίκι Μινάζ της Ελλάδας, κάτι το οποίο ποτέ κανείς δε ζήτησε, γιατί η Νίκι Μινάζ που υπήρχε ήδη ήταν παραπάνω από όσες Νίκι Μινάζ μπορεί να αντέξει ο πλανήτης. Εν πάση περιπτώσει, έχω μια πούτσα τόση, κι η Στικούδη μου την έκανε άλλη τόση. Αρκεί να πάψει να παριστάνει την τραγουδίστρια.
• Κατερίνη
  Πόλις της Μακεδονίας, απέχουσα περί τα 70 χιλιόμετρα από τη μεγαλούπολη (αν και ένα τιμώμενο πρόσωπο του σημερινού άρθρου θα διαφωνήσει) Θεσσαλονίκη. Όπως έλεγε και μια αφίσα που με ενέπνευσε κάποτε για ένα άρθρο, όποιος δεν πίνει είναι από την Κατερίνη. Εκτός από τους μη-πότες, η Κατερίνη είναι γνωστή και για την Παραλία της, η οποία είναι δημοφιλής προορισμός καλοκαιρινού κλάμπινγκ για όσους κάγκουρες της Θεσσαλονίκης δε γουστάρουν να πάνε Χαλκιδική (αυτούς τους 20 τέλος πάντων). Η σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη γίνεται μέσω του αυτοκινητόδρομου, με τρένο, με γαϊδούρι, με εκπαιδευμένα γίδια, με ταχυδρομικά περιστέρια και σύμφωνα με τις τελευταίες εξαγγελίες του Μπουτάρη, με ειδικά τοποθετημένους καταπέλτες.
• Η Ρίνα Κατερίνα του Μπίγαλη
  
  Εδώ έχουμε μια ιστορία αγάπης και πόνου. Ας με συγχωρέσουν οι έτεροι καλτ τραγουδιστές Γιάννης Γιοκαρίνης και Μιχάλης Ρακιντζής, αλλά δεν ξέρω πότε γιορτάζουν η Ευλαμπία και ο Πουφ για να κάνω τα αντίστοιχα αφιερώματα. Ας επιστρέψουμε όμως στην Κατερίνα. Ο Κώστας Μπίγαλης περνάει ένα δράμα. Δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται την Κατερίνα. Του έχει κάνει χοντρή ζημιά η μεναγκό ρε παιδί μου, τέτοια που η θύμησή της είναι λεπίδα. Και τον κόβει δυο κομμάτια. Τέσσερα. Δεκατέσσερα. Κακούργα Κατερίνα. Τον κατέστρεψες τον άνθρωπο. Και δεν έφταναν όλα αυτά, αλλά έπρεπε να γίνει και διαφήμιση του Τζάμπο. Δηλαδή καλά να κόβει δυο κομμάτια τέσσερα δεκατέσσερα τον Μπίγαλη, εμείς τι την φταίξαμε;
• Σούπερ Κατερίνα
  Το περιοδικό που μεγάλωσε γενιές και γενιές έφηβων κοριτσακίων, με θέματα ποικίλης ύλης όπως ο Σάκης (ένας είναι ο Σάκης), ο Μάκης, ο Λάκης, ο Τάκης και λοιποί γυμνασμένοι και αποτριχωμένοι καλλιτέχνες που απευθύνονται σε ηλικίες και IQ 12 έως 18, τραγούδια των One Direction, των NSYNC, των Μπήτληδων ή όποιου άλλου boy band είναι στη μόδα, πρακτικές συμβουλές για το τι χρώμα είναι φέτος της μόδας στα νύχια, καθώς φυσικά και τα περιβόητα κουίζ του τύπου "αν ήσουν αλοιφή που βάζουμε στα σάντουιτς θα ήσουν τζατζίκι, ρώσικη ή τυροσαλάτα;". Δυστυχώς, αυτό το περιοδικό έχει πάψει πλέον να εκδίδεται, γιατί δεν υπάρχουν πλέον έφηβες: η μετάβαση γίνεται κατευθείαν από κοριτσάκια σε πηδιόλες. Σημεία των καιρών. Όποιος με πει κωλόγερο θα τον κυνηγήσω με τη μαγκούρα μου.
• Κέιτι Πέρι
  Βυζιά. Μεμέ. Στήθια. Μαστάρια. Boobs. Boobies. Titties. Knockers. Βυζγοιά. Ε...κι αυτά είναι όλα όσα έχω να πω για την Κέιτι Πέρι, αλλά επειδή έχω να γεμίσω την παράγραφο θα πω κι άλλα. Την Κατερίνα Πέρι τη μάθαμε το 2008, όταν και κυκλοφόρησε το εντελώς αθώο τραγούδι "I Kissed A Girl" που δεν είχε σκοπό να προκαλέσει κανενός πορνόμυαλου αντρός την σεξουαλική φαντασία, και μετά συνέχισε με αναλόγως heavy metal άσματα όπως το "Baby you're a firework" που είναι σαφής αναφορά στους Def Leppard και το Roar, to οποίο περιέχει τον στίχο "I've got the eye of the tiger" χωρίς ωστόσο να εμφανίζεται ο Σιλβέστερ Σταλόνε και να παίζει μπουνιές με τα βυζιά της Κέιτι ή κάτι τέτοιο. Τρέξε γύρεψε.
• Η "Δημήτρη-Κλείσε-Την-Κάμερα" Κατερίνα
  
  Εντάξει. Τι να πει κανείς γι'αυτό το κορίτσι. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από σύσσωμο το αντρικό φύλο στον ήρωα Δημήτρη, που με σθένος και τόλμη αρνήθηκε να κλείσει την κάμερα και χάρισε στην ανθρωπότητα αυτό το διαμαντάκι. Αυτήν την κοριτσάρα όλο νάζι και τσαλίμι, που κοιτάζει την κάμερα με αυτό το άγριο το βλέμμα, το βλέμμα της αγριόγατας. Η κάμερα του Δημήτρη απαθανατίζει το ταξίδι της Κατερίνας στην απελευθέρωση, από τις τσιριτσάντζουλες και τα "δεν έχω φωτογένεια" στο να αποτινάξει τις ντροπές και να καβαλικέψει την περήφανη ψωλή του Δημήτρη με τη σούφρα της. Για ολόκληρο το βίντεο ψάξτε σε κάποιο ενημερωμένο τσοντοσάιτ και θα το βρείτε, εγώ δεν ποστάρω εδώ νουσουφουγού λίνκια.
• Κατερίνα Βρανά
  Κανονικά το όνομα αυτής της κατηγορίας θα έπρεπε να ήτανε "η Κατερίνα Βρανά και τα μαλλιά της", γιατί η Κατερίνα Βρανά και τα μαλλιά της αποτελούν δύο ξεχωριστές και αυτόνομες οντότητες, αλλά επειδή τα μαλλιά της δε φέρουν το όνομα Κατερίνα δε θα μας απασχολήσουν σήμερα. Η Κατερίνα Βρανά ζούσε σαν μια απλή Ελληνοπούλα στα Λονδίνα, κι έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από την παράσταση stand up comedy "Feta With The Queen", της οποίας το κόνσεπτ είναι σαν το τραγούδι "Englishman In New York", αν ο Στινγκ ήταν Έλληνας και δεν ήταν ξενέρωτος. Εγώ πάντως την έμαθα από εκείνο το βιντεάκι του Μάικιους για το Fast And The Furious όπου έσκασε ακάλεστη και παρίστανε (ή ήταν όντως) την παντελώς άσχετη από αυτοκίνητα γκόμενα. 
• Καταλίνα από το GTA San Andreas
  ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΓΚΑΡΙΟΛΑ...οκ, ας δείξω ψυχραιμία. Η Καταλίνα εμφανίστηκε στη ζωή του Καρλ Τζόνσον όταν έφυγε από το Λος Σάντος και κατέληξε σε κάτι βλαχοχώρια της Αλαμπάμα. Συνολικά διήρκεσε τέσσερις αποστολές και έμεινε στην ιστορία του παιχνιδιού ως μια ανικανοποίητη λυσσάρα με βίαια σεξουαλικά γούστα, που δεν έχανε ευκαιρία να βρίσει τον CJ και να υποβαθμίσει τον ανδρισμό του, που πυροβολούσε όποιον έβρισκε μπροστά της και παρ'όλα αυτά κατάφερνε να βγει από πάνω. Όταν δε ήρθε ο πρώην της (πρωταγωνιστής του Vice City αν δεν απατώμαι) να την πάρει και να την εξαφανίσει επιτέλους από προσώπου γης να ησυχάσουμε, η ΓΚΑΡΙΟΛΑ έπαιρνε από καιρό σε καιρό τον CJ τηλέφωνο για να του πει ότι δεν της λείπει καθόλου ή για να την ακούσει να γαμιέται. Τέτοιες μαλακίες κάνετε μερικές και βγάζετε το κακό όνομα σε όλες. Να πα να γαμηθεί η ΓΚΑΡΙΟΛΑ. Με τσάντισε. Δεν έχει άλλες Κατερίνες. Τέλος. Πάμε για ύπνο, Κατερίνα.

Αυτά, και να προσέχετε μη μπλέξετε με καμιά Κατερίνα και σας κόψει δυο κομμάτια. Τέσσερα. Δεκατέσσερα.

Κλαρίνο μέχρι το Πεκίνο

Όπως ίσως σας έχω ξαναπεί, έχω την κακιά συνήθεια να ακούω ραδιόφωνο. Κι όχι όποιο κι όποιο ραδιόφωνο, αλλά το 1055 Rock, το ροκ ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης που είναι ροκ και παίζει ροκ και μόνο ροκ και αποκλειστικά ροκ και αποκλειστικά και μόνο ροκ και θα συνέχιζα μέχρι να γράψω τη λέξη ροκ χίλιες πενήντα πέντε φορές αλλά βαριέμαι.
Αυτή την εβδομάδα λοιπόν το συγκεκριμένο ροκ ραδιόφωνο έπαιζε μια προώθηση, διαγωνισμούς για προσκλήσεις και ζωντανή συνέντευξη από μια μπάντα ονόματι Villagers Of Ioannina City, η οποία και είχε συναυλία χθες το βράδυ κάπου στη Θεσσαλονίκη.
Το θέμα μας σήμερα είναι το μουσικό είδος το οποίο παίζουν οι Villagers Of Ioannina City, το οποίο είναι stoner, αλλά with a twist, σαν την Pepsi Twist που δίνει μια ευχάριστη νότα λεμονιού στο αναψυκτικό που τόσο πολύ αγαπήσατε και κάνει το καλύτερο Τούμπα Λίμπρε που μπορείτε να φανταστείτε.
(Η Pepsi μου τα έσκασε για τη διαφήμιση).
Επιστρέφοντας όμως σε αυτό που λέγαμε, το twist είναι ότι οι Villagers Of Ioannina City παίζουν μεν stoner, αλλά το συνδυάζουν με ελληνικό στίχο και, εδώ είναι όλο το ζουμί, παραδοσιακά ηπειρώτικα κλαρίνα.
Εδώ μπορείτε να απολαύσετε ένα δείγμα της δουλειάς τους.

Και...η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Και την τελευταία φορά που είχε συμβεί αυτό, η Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ έμεινε κλειστή για τρεις μέρες, ένα εργοτάξιο του Μετρό κατέρρευσε και όλα τα σούπερ μάρκετ της Θεσσαλονίκης ξέμειναν από φέτα Ελασσόνας.
Ρε είστε με τα μυαλά σας;
Ρε την παλεύουτε καθόλου;
Είναι δυνατόν να περάσαμε τόσες δεκάδες χιλιετίες εξέλιξης του ανθρώπινου είδους και του πολιτισμού για να καταλήξουμε να παίζουμε ροκ με ηπειρώτικα κλαρίνα;
Το κλαρίνο, σαν ηχόχρωμα, είναι σαν τις αντζούγιες στην πίτσα: δεν τις τρώνε όλοι, κι αυτοί που τις τρώνε αξίζουν μόνο τον οίκτο και την περιφρόνηση.
Δηλαδή, εντάξει. Δεν είπαμε να μην πειραματίζονται οι μουσικοί. Εδώ ο Μπον Σκοτ κατάφερε να συνδυάσει ροκ τραγούδι με γκάιντα, και η γκάιντα είναι το πιο φριχτό μουσικό όργανο που υπάρχει στην από εδώ μεριά του Interstellar.

Αυτό όμως έγινε για ένα τραγούδι, και μετά κατά πάσα πιθανότητα ο Μπον Σκοτ συνειδητοποίησε ότι έκανε μαλακία και αποφάσισε να πνίξει τον πόνο του στο ποτό με τα αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε.
Οι τυπάδες που αποκαλούνται Villagers Of Ioannina City (που πιθανότατα υιοθέτησαν αυτό το όνομα γιατί δεν ήξεραν πώς μεταφράζεται το "Παγουράδες" στα αγγλικά) δεν προσπαθούν καν να συνδυάσουν το κλαρίνο ώστε να κολλήσει με τη ροκ μουσική.
Αυτοί παίζουν τις ξεκούρδιστες κιθάρες τους απ'τη μία μεριά, κι απ'την άλλη ο παππούς του ντράμερ, που τον καλούν κάθε χρόνο σαν επίτιμο καλεσμένο στο πανηγύρι του Πάπιγκου, παίζει τα δημοτικά τραγούδια που ήξερε από όταν ήτανε μικρός κι έβοσκε πρόβατα στις πλαγιές της Πίνδου.
Και κατά πάσα πιθανότητα οι δύο αυτές μεριές δεν είναι καν στο ίδιο δωμάτιο την ώρα της ηχογράφησης.
Επίσης υπάρχει η πιθανότητα να παίζουν το κλαρίνο με τον πρωκτό τους, έχοντας καταναλώσει ικανές ποσότητες φασολάδας.
Και δεν είμαι ο τύπος που θα αρχίσει να τσακώνεται για το ποιος είναι πραγματικά μέταλ και ποιος είναι τρου και ποιος είναι wimp and poser leave the hall και τέτοιες ιστορίες (αν ψάχνετε γι'αυτό απευθυνθείτε στον Snake Plissken, θα σας εξυπηρετήσει καταλλήλως).
Αλλά κλαρίνα; Κλαρίνα γαμώ τα γαλακτομπούρεκα απ'το Διεθνές; Επειδή είστε Γιαννιώτες και καλά; Τότε όποιος καλλιτέχνης είναι από τη Θεσσαλονίκη να βγαίνει στη σκηνή τρώγοντας μια μπουγάτσα.
Άι σιχτίρ γαμώ την Κυρα-Φροσύνη σας με τσαντίσατε.
Πάω να φάω κανένα γαλακτομπούρεκο.
Αυτά, και να προσέχετε μην πνιγείτε στη λίμνη των Ιωαννίνων.

Dancing With The Stars: Greek Football Edition

Disclaimer: Από τον τίτλο και μόνο του παρόντος (ο οποίος δείχνει ξεκάθαρα ότι θα διαβάσετε μια κριτική ματιά πάνω στα σονέτα του Λορέντζου Πλατείας Μαβίλη), δηλώνω ότι είμαι απόλυτα προετοιμασμένος για σχόλια που θα μου λένε ότι είμαι πρωινατζού κι ότι το επόμενο βήμα είναι μακροσκελείς αναρτήσεις για το στρινγκάκι της Μαντόνα, όπως επίσης και για σχόλια ότι το ποδόσφαιρο είναι προϊόν υποκουλτούρας κι ασχολούνται με αυτό μόνο οι κάγκουρες του Μπουρναζίου. Bring it on, bitches.
Όσο για τα κορίτσια που βαριούνται να διαβάζουν για ποδοσφαιρικά, θα προσπαθήσω να βρω τους ποδοσφαιριστές όσο πιο ημίγυμνους γίνεται.
And...let's dance!

• Κλαούντιο Ρανιέρι
  Ένας προπονητής-μετρ της τακτικής, που τα τελευταία δέκα χρόνια έχει απολυθεί από όχι μία ή δύο αλλά έξι! ομάδες υψηλού επιπέδου, με αναλόγως υψηλού επιπέδου αποζημιώσεις. Η τελευταία-και ίσως πιο θεαματική-πράξη της μεγαλοφυούς κομπίνας του ήταν η Εθνική Ελλάδος, στην οποία, για να καταφέρει να απολυθεί, κάλεσε παίκτες από ομάδες Β'Εθνικής, παίκτες που έχουν να παίξουν ποδόσφαιρο έξι μήνες (ή από τότε που γεννήθηκαν) καθώς επίσης και τους Νίκας, Μανίκας, Λιας, Καραμπαλίκας, Γενικολιάς, Βουρδουμπάς, Κεντρικόπουλος και μπροστά μόνος του ο Νίκωνας. Έπαιξε επίσης τεσταρισμένα και αποδεδειγμένα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο συστήματα όπως 4-2-4 (??) κι έτσι προσέφερε στο ποδοσφαιρόφιλο κοινό της Ελλάδας μαγικές στιγμές όπως η εντός έδρας ήττα από τα Νησιά Φερόε, στην οποία απεδείχθη ότι ο δάσκαλος, ο ξυλουργός κι ο μαρμαράς παίζουν καλύτερο ποδόσφαιρο από τον κλαρινογαμπρό, τον κλαρινογαμπρό και τον κλαρινογαμπρό. Γι'αυτά του δε τα κατορθώματα θα εισπράξει από την ΕΠΟ το μηδαμινό ποσό των πεντακοσίων χιλιάδων. Άξιος.
• Γιώργος Καραγκούνης
  
  
  Ποιος θα ξεχάσει τις γεμάτες χάρη και στιλ αέρινες κινήσεις του "Τυπάρα" κάθε φορά που έπεφτε λίγο έξω ή λίγο μέσα από την μεγάλη περιοχή του αντιπάλου, για να κερδίσει έξυπνα από τον διαιτητή ένα φάουλ κι έτσι να δώσει μια πολυπόθητη για την Εθνική μας ευκαιρία να σκοράρει, την οποία πιθανότατα δε θα ξαναέβρισκε σε όλο το υπόλοιπο ματς; Ο Γιώργος, η ψυχή της Εθνικής μας, ο τεράστιος αυτός άνθρωπας (το άνθρωπος είναι πολύ λίγο για να αποδώσει πόσο άνθρωπας ήταν ο Γιώργαρος) έχει κερδίσει με το σπαθί του και τη θεαματική βουτιά του μια θέση στο DWTS-GFE (όσοι σκεφτήκατε αμέσως GirlFriend Experience είστε πρόστυχοι κι ανώμαλοι κι άρα σας γουστάρω).
• Πάτρικ Ογκουνσότο-Θωμάς Μάτσιος
  
  
  Δύο από τους μεγαλύτερους χειριστές της Ελληνικής γλώσσας που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, κοντά στον Βαγγέλη Φατσέα της τηλεοπτικής σειράς "Φραπέ της Χαράς" και τον Στρατηγό Άνεμο της κομμένης γράνας Βύρωνα Πολύδωρα, θα προσδώσουν αμείωτο ενδιαφέρον στην παρακολούθηση του σόου: κάθε εβδομάδα θα διεξάγεται ένας διαδραστικός διαγωνισμός μέσω Twitter, στην οποία όποιος θεατής καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τις μετά το χορευτικό μέρος δηλώσεις των δύο διαγωνιζόμενων κερδίζει κάποιο βραβείο όπως 500 ευρώ, ένα σετ home cinema ή έναν χρυσόδετο τόμο με τα αποφθέγματα του Πάτρικ Ογκουνσότο και του Θωμά Μάτσιου,
• Τσόρι Ντομίνγκεζ
  Τι θα πει ποιος είναι αυτός; Τι θα πει δεν είναι σταρ; Δεν μπορεί να μην είναι σταρ ένας παίχτης που στο ντέρμπι αιωνίων Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός το Μάρτιο του 2014, μαζί με τις καρδιές των εκατομμυρίων φιλάθλων του Ολυμπιακού, κέρδισε και το Όσκαρ της μεγάλης ανατροπής:
  
• Γιώργος Σαμαράς
  
  Ένας ποδοσφαιριστής που με την εξαιρετικά προσεγμένη κώμη του, την πολυσυζητημένη σχέση του με την σέξι κι όποιος αντέξει (...) αοιδό (...) Ελένη Φουρέιρα (η οποία μη σας ξανακούσω να λέτε ότι είναι Αλβανή, είναι προφανές ότι η κοπέλα γεννήθηκε στο Ρεσίφε και μεγάλωσε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο) και φυσικά την διεθνή του καριέρα στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό μεγαθήριο της Σέλτικ (γνωστή από σήμερα και σαν "Ολυμπιακός της Σκωτίας" από εμένα) θα προσδώσει την απαραίτητη δόση γκλαμουριάς στο σόου. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την πρόσφατη διαφήμιση στην οποία έδειξε ότι η πιτυρίδα εμποδίζει σημαντικά την ποδοσφαιρική απόδοση. Και, αν κρίνουμε από τα τελευταία του ματς, πρέπει να αντιμετωπίζει πολύ σημαντικό πρόβλημα με την πιτυρίδα.
• Κώστας Μήτρογλου και το παπάκι του
  
  Ο παίκτης που τα τελευταία χρόνια είχε κερδίσει από την εξέδρα το παρατσούκλι "Μητρογκόλ", και τώρα κερδίζει νέα ακόμα πιο ευφάνταστα παρατσούκλια όπως "Μητροχασογκόλ" και "Μητροάουτ"δέχτηκε να συμμετάσχει στο σόου μας με μοναδικό όρο ότι δε θα αποχωριστεί το αγαπημένο του GLX, που σε τόσες δύσκολες στιγμές τον έχει συντροφεύσει. Έτσι θα απολαύσουμε τον αγαπημένο ποδοσφαιριστή να παρουσιάζει στην πίστα χορευτικές κινήσεις και πόζες όπως σούζα με το μηχανάκι, παντιλίκια, οκτάρια, σούζα με τη μπροστινή ρόδα καθώς και την θρυλική στο ελληνικό φοκλκόρ κίνηση "πλαγιάζω τη μηχανή, τρίβεται το σκουλαρίκι μου στην άσφαλτο και με τις σπίθες που πετάγονται ανάβω τσιγάρο".
• Ριβάλντο Βίτορ Μπόρμπα Φερέιρα
  Ένας από τους μεγαλύτερους μάγους της τεχνικής που πέρασε ποτέ από τα Ελληνικά γήπεδα, τα τσαλίμια που έκανε με τη μπάλα κι η εκπληκτική αίσθηση του γκολ και της πάσας που διέθετε πάντα τον καθιστούν μια από τις βασικές ατραξιόν του σόου. Δυστυχώς, ως γνωστός φραγκοφονιάς σκληρός διαπραγματευτής, ο Ρίμπο δε δέχτηκε να πάρει λιγότερα από τέσσερα εκατομμύρια ευρώ για κάθε επεισόδιο και έτσι αποφάσισε να συμμετάσχει στο αντίστοιχο σόου του Καζακστάν. Επειδή όμως τον έχουμε βάλει ήδη πρώτο όνομα στη μαρκίζα και τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, θα τον αντικαταστήσουμε με τον Πίου και θα ελπίσουμε απλά ότι ο κόσμος δε θα καταλάβει τη διαφορά.
  
• Πάμπλο Γκαρσία
  Μια από τις πιο αγαπητές φυσιογνωμίες στον λαό του ΠΑΟΚ (ο ΠΑΟΚ δεν έχει κόσμο, έχει λαό), στο ίδιο επίπεδο με τον Κούδα, το Δημόπουλο το Φονιά και τον Γιώργο Μπατατούδη (βρείτε ποιος δεν ταιριάζει και κερδίστε έναν κατοικίδιο δικέφαλο αετό απευθείας από το Τσέρνομπιλ). Ο άνθρωπος που, καλύτερα από κάθε άλλον, ενσάρκωσε το ιδεώδες του "Τούμπα-Ιράν-Καμπότζη-Βιετνάμ". Τα μέλη της Θύρας 4 πίνουν Τούμπα Λίμπρε στο όνομά του. Ο παίκτης αυτός, εάν τελικά δεχτεί την πρότασή μας να συμμετάσχει, είναι από τα πρώτα φαβορί για να κερδίσει τον διαγωνισμό, αφενός μεν λόγω της μεγάλης απήχησης που θα έχει στην ψηφοφορία του κοινού, αφετέρου δε διότι όποιος κριτής τολμήσει να του βάλει χαμηλό βαθμό θα έχει να κάνει με τη σιδερένια γροθιά του.
• Διαιτητής
  Αλήθεια, ποιον Έλληνα διαιτητή να πρωτοεπιλέξει κανείς για να εκπροσωπήσει τον κλάδο στο σόου; Τον Ηλία Σπάθα, που επανακαθόρισε την έννοια του οφσάιντ; Τον Τάσο Σιδηρόπουλο, που σε παιχνίδι Τσάμπιονς Λιγκ κατάφερε να δώσει κάρτα σε λάθος παίχτη (!); Τον Παπουτσέλη μήπως, τον πρώτο διδάξαντα στις καθαρές και ξάστερες διαιτητικές αποφάσεις; Γιατί όχι τον Καλογερόπουλο, που δίδαξε ισονομία δείχνοντας κόκκινη κάρτα σε παίκτη του ΠΑΟΚ και κίτρινη σε παίκτη του Ολυμπιακού για την ίδια ακριβώς παράβαση; Υπάρχει βέβαια κι ο Γιάχος, ο οποίος έδειξε στον τελικό κυπέλλου του Αστέρα ότι ο καθένας μπορεί να γίνει τερματοφύλακας αν το θέλει πραγματικά. Εμένα δε μου πάει καρδιά να αφήσω έξω κανέναν, οπότε θα τους δεχτούμε όλους και θα βγάλουμε περισσότερα επεισόδια.

Και κριτές ποιοι θα είναι;

Σωστά. Για κριτές λοιπόν θα έχουμε:

• Άγγελος Αναστασιάδης
  Για να κρίνει με θρησκευτική ευλάβεια τους διαγωνιζόμενους.
• Νίκος Αλέφαντος
  Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα, ρε!
• Χιου Ντάλας
  Ο Σκωτσέζος αρχιδιαιτητής (χωρίς το -αιτητής) που θα αναμορφώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο και θα ολοκληρώσει το μετρό της Θεσσαλονίκης.
• Κώστας Ραπτόπουλος
  Για να μη φάει κανείς όλο το μέλι.
• Και γκεστ ο Τάκης Τσουκαλάς
  Με ειδική αποστολή να ανακοινώνει τις αποχωρήσεις με τον γνωστό του αμίμητο τρόπο: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!

Αυτά, και να προσέχετε μην το επόμενό μου άρθρο είναι μια μακροσκελής ανάλυση για το στρινγκάκι της Μαντόνα.

Hello Kniti

Είναι κάποιες φορές που οι πραγματικοί τσιμεντένιοι τοίχοι λένε πράγματα πιο ενδιαφέροντα από τους ηλεκτρονικούς του φουμπού.
Ένας από αυτούς ανήκει στο τμήμα μηχανολόγων του Απουθού. Το φυλλάδιο αυτό ενημερώνει τη φοιτητιώσα νεολαία για μια εκδήλωση του ΚΚΕ, η οποία σαν στόχο έχει να ξεκαθαρίσει ορισμένες ιστορικές ανακρίβειες, και δυστυχώς δεν πρόλαβα να παρευρεθώ γιατί ήμουν πολύ απασχολημένος με το να έχω καλύτερα πράματα να κάνω, αλλά σας προσκαλώ να το απολαύσετε μαζί μου.

Λοιπόν...παραιτούμαι. Έφτασε η στιγμή που τελικά η πραγματικότητα ξεπερνάει τον συγγραφέα, κι ο συγγραφέας δεν έχει πλέον τι να πει κι έτσι καθίσταται πια άχρηστος. Δε μου μένει πλέον τίποτε άλλο παρά να αποσυρθώ σε μια μικρή γραφική λίμνη στην Ιαπωνία, όπου κάτω από τον ίσκιο μιας κερασιάς θα βρίσκω τη γαλήνη ψαρεύοντας χταπόδια.

...

...ή μάλλον όχι. Δεν μπορώ να το αφήσω να περάσει έτσι. Γιατί αν το αφήσω να περάσει έτσι και δεν αφήσω τον οργισμένο δαίμονα μέσα μου να ξεθυμάνει, θα καταλήξω να κοπανάω τα αρχίδια μου στον τοίχο.

Διάβασα, διάβασα και ξαναδιάβασα αυτή την πρόταση που λέει "Ο φασισμός-ναζισμός ήταν γέννημα του καπιταλισμού, μια άγρια και εκμεταλλευτική μορφή διαχείρισης του συστήματος", όπως και την άλλη που λέει "στόχος όλων των κρατών ήταν η ανατροπή του εργατικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης". Αυτή τη στιγμή είμαι στην 27η επανάληψη και ακόμα δεν έχω καταλάβει αν τα μάτια μου κάνουν πουλάκια ή αν έπαθα πρόωρη δυσλεξία. 

Ουσιαστικά αυτό που μας λέει αυτό το φυλλάδιο είναι ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε για να μπορέσουν οι καπιταλιστές α)να αναπτύξουν τις οικονομίες τους μετά την κρίση του '30 και β) και κυριότερο, να γκρεμίσουν τον σοσιαλιστικό παράδεισο που προσπαθούσε να δημιουργήσει ο οραμαριστής Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, γνωστός και σαν Στάλιν.

Ρε παιδιά. Ρε παιδιά. Είπαμε να πίνουμε κανένα αφορολόγητο φού και φού, αλλά εσείς την κροκοδειλιάσατε τελείως τη φάση. Στέγνωσαν η Σκόδρα και το Ελμπασάν. Στην Τέσσερα έχει σημάνει κόκκινος συναγερμός. Ψάχνουν οι άνθρωποι να στρίψουν και δεν έχει μείνει ούτε κοτσάνι. Μέχρι κι ο Άγγελος Αναστασιάδης κατεβάζει Παναγίες.

Αν από αυτές τις προτάσεις που επισήμανα αντικαταστήσεις τον καπιταλισμό με τα Νεφελίμ, τον Χίτλερ με τον Πολέμαρχο και τον κομμουνισμό με τους Ελ, αυτή η θεωρία θα μπορούσε να την είχε βγάλει κάλλιστα ο Λιακόπουλος.

Γιατί οκ, πες ότι το πρώτο μέρος ισχύει, γιατί πράγματι ο πόλεμος απαιτεί να πέσει αυξημένο βάρος στη βιομηχανία (όπλα, πυρομαχικά, πολεμικά οχήματα, πλοία και αεροπλάνα, τσιγάρα και φωτογραφίες από την γυναίκα σου που έχεις αφήσει πίσω στην πατρίδα κι αν την δείξεις σε κανέναν θα φας σφαίρα στο αμέσως επόμενο πλάνο), δημιουργώντας έτσι θέσεις εργασίας τόσο στη βιομηχανία όσο και σε αυτά καθεαυτά τα μέτωπα.

Για να γίνουν βέβαια όλα αυτά θα πρέπει να υπάρχει και μια αρχική δόση ρευστού που να τα χρηματοδοτεί, το οποίο ρευστό με την κρίση του '30 είχε στεγνώσει, αλλά εντάξει μωρέ, οι κακοί καπιταλιστές έκαναν συμφωνία με τον γεροδιάολα και τους τα έδωσε.

Και ρωτάω τώρα εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, που δεν ξέρω και πολλά πολλά από αυτά, το ότι λίγα χιλιόμετρα δυτικά από τους Σοβιετικούς ήταν ένας αστείος τυπάκος ονόματι Χίτλερ, ο οποίος απειλούσε να σφάξει όλη την Ευρώπη, δεν έχει να κάνει τίποτα με τον Β' Παγκόσμιο;

Και σε αυτό απαντάει μια άλλη καταγγελία-καταπέλτης των ηρωικών Κνιτών.

"Μας λένε ψέματα αυτοί που υποστηρίζουν ότι έφταιγε ο μανιακός Χίτλερ και η δίψα του για αίμα".

Μα φυσικά! Ο Χίτλερ δεν ήταν ούτε κατά διάνοια αιμοδιψής μανιακός! Όπως άλλωστε δεν ήταν αιμοδιψείς μανιακοί και οι Ιωσήφ Στάλιν, Μάο Τσε Τουνγκ, Κιμ Ιλ-Σουνγκ και απόγονοι, Πολ Ποτ, Νικολάι Τσαουσέσκου, Ενβέρ Χότζα, Γιόζιπ Μπροζ "Τίτο", Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα και μερικοί άλλοι που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν.

Όχι, όχι. Ο Χίτλερ ήταν το poster boy αυτού που αποκαλούμε ισορροπημένη, συγκροτημένη και ψύχραιμη προσωπικότητα.

Μερικά χαζοεκατομμυριάκια Εβραίοι που γίνανε σαπούνια ήταν μια ιστορική λεπτομέρεια που δε σημαίνει απολύτως τίποτα.

Και φυσικά αυτός ο τύπος δε θα είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να γίνει το πειθήνιο σκυλάκι των κακών καπιταλιστών Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ.

Το λέει άλλωστε και η ίδια η λέξη Ναζισμός, που όπως όλοι μας ξέρουμε προέρχεται από μια αρχαία Σαξονική ρίζα που χοντρικά σημαίνει "θυσιάζω νεαρές παρθένες στο βωμό του καπιταλιστικού συστήματος" και σε καμία περίπτωση δεν είναι σύντμηση της λέξης Nationalsozialismus, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι κακοήθεις.

Το κόμμα απ'το οποίο προήλθε ο Χίτλερ λεγόταν "Γερμανικό Εργατικό Κόμμα", λέει; Σύμπτωση.

H αυτοκινητοβιομηχανία που ιδρύθηκε από την Χιτλερική Γερμανία και άκμασε στην διάρκειά της λεγότανε Volkswagen, δηλαδή Αυτοκίνητο του Λαού; Σύμπτωση ρε κι αυτό.

Το ότι πριν το ξέσπασμα του πολέμου η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν σύμφωνο να μην επιτεθεί η μία στην άλλη; Κι αυτό σύμπτωση...

Το ότι μετά το ξέσπασμα του πολέμου, αλλά πριν η Γερμανία γυρίσει κόντρα στην ΕΣΣΔ, Χίτλερ και Στάλιν φέρονται να κανόνιζαν πώς θα μοιράσουν τον κόσμο μεταξύ τους όταν θα κέρδιζαν τον πόλεμο, ε να μην είναι κι αυτό σύμπτωση;

Όχι, αυτό είναι ολοκάθαρη συκοφαντία. Φάνηκε άλλωστε από το πόσο υπεράνω υπήρξε ο Στάλιν, όταν οι Δυτικοί του πρότειναν να μοιράσει την ηττημένη πλέον Γερμανία στα δύο.

Ούτε ένα γραφικό χωριουδάκι της Βαυαρίας δεν πήρε ο Στάλιν υπό τη σφαίρα επιρροής του. Τι να το κάνει άλλωστε;

Αλλά ας επιστρέψουμε στο φυλλάδιο.

Οι Κνίτες, που για κανένα λόγο δε θα είχαν συμφέρον να παραποιήσουν καμία ιστορική πραγματικότητα, μας λένε ότι οι Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν τη Ναζιστική Γερμανία με "επενδύσεις των μονοπωλίων τους".

Κάθε φορά που ένας κομμουνιστής διαμαρτύρεται για "καπιταλιστικά μονοπώλια", ο Παναγριώτατος Θεσσαλονίκης Άνθιμος εγκαλεί τον Μπουτάρη για "έλλειμμα θρησκευτικής ανεκτικότητας".

Αλλά ας υποθέσουμε ότι ακόμα κι αυτό είναι αλήθεια. Ότι δηλαδή οι κακοί καπιταλισταί όχι απλά ήθελαν να νικήσει ο Χίτλερ τους καλούς κομμουνιστές, αλλά κι ότι τους βοηθούσαν επενδύοντας πάνω τους. 

Πώς κολλάει σε όλη αυτή τη σατανική σκευωρία ότι σε όλη τη διάρκεια του πολέμου το Λονδίνο βομβαρδιζόταν καθημερινά από τη Λουφτβάφε; Γιατί ακόμα κι αν ο Χίτλερ ήταν τόσο αιμοδιψής και παρανοϊκός που δε θα δίσταζε να βομβαρδίσει ακόμα κι αυτούς που τον βοηθούσαν (που δεν ήτανε μωρέ αιμοδιψής παρανοϊκός...), ο Τσώρτσιλ θα έπρεπε να του είχε βάλει το μπαστούνι του στον κώλο.

Τόση εμπάθεια να είχε πια με τους δύσμοιρους κομμουνιστές που θα ανεχόταν να του βομβαρδίσει ο Χίτλερ την πρωτεύουσά του, μόνο και μόνο για να χάσει τον πόλεμο η Σοβιετική Ένωση και να συντριβεί έτσι ο κομμουνιστικός παράδεισος;

Συμπτώσεις ρε παιδάκι μου, συμπτώσεις...

Ή θα μας πει ότι η Αμερική έσπρωχνε την Ιαπωνία. Η οποία Ιαπωνία, σύμφωνα με τους κακούς καπιταλιστές ιστορικούς, ήταν και η αφορμή που η Αμερική μπήκε στον πόλεμο λόγω της καταστροφής του Περλ Χάρμπορ, και η οποία στο τέλος του πολέμου-αφού είχε ηττηθεί ο Χίτλερ, άρα είχαν αποτύχει τα σατανικά τους σχέδια εναντίον του εργατικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης- έφαγε δύο πυρηνικές βόμβες στο κεφάλι.

Θα ήθελα πολύ να δω πώς φέρεται η Αμερική σε αυτούς που δεν σπρώχνει.

Για την ιστορία του πράγματος, παρατίθεται και το δεύτερο μισό αυτού του ιστορικού ντοκουμέντου, το οποίο όμως δε λέει τόσο κεφαλαιώδους σημασίας πράματα, απλά μας λέει ότι ουσιαστικά στο ΚΚΕ οφείλουμε που δε μας λένε Φρίτσηδες σήμερα, κάτι που άλλωστε το ξέραμε ήδη (δεν το ξέραμε;).

"Γι'αυτό, μαθαίνουμε την αλήθεια!"

Εντάξει. I rest my case πλέον. I've paid my dues time after time κι άλλα τέθοια που λέει ο Μέρκιουρης στο We Are The Champions.

Μετά από αυτό, το επόμενο που έχουμε να ακούσουμε είναι ότι το Τείχος του Βερολίνου το χτίσανε οι Δυτικοί για να αναχαιτίσουν τα κύματα των πολιτών που, εξουθενωμένοι και τσακισμένοι από τις κακουχίες και τις στερήσεις του κακού καπιταλισμού, είδαν τον παράδεισο της Ανατολικής πλευράς κι έτρεχαν-κατά κύματα!-να ζήσουν σε ένα μέρος όπου θα είχαν την ευτυχία να παίρνουν κωλόχαρτο με δελτίο.

Τι θα σου πει άραγε κάποιος που ζούσε στην Ανατολική Γερμανία ή τη Σοβιετική Ένωση, αν τον ρωτήσεις τι γνώμη έχει για τον κομμουνισμό;

Και το χειρότερο δεν είναι ούτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν τέτοιες απερίγραπτες μπούρδες, ούτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που τα διαβάζουν και τα πιστεύουν, αλλά ότι και οι δύο αυτές ομάδες ανθρώπων ανήκουν κι έχουν θέση στους κόλπους του πανεπιστημίου.

Αυτά, και να προσέχετε μην επενδύσετε στο Χίτλερ για να χτυπήσει τον κακό κομμουνισμό κι αντ'αυτού βομβαρδίσει εσάς.

Καιάδας part 2048: Kill 'em All

Όπως κάθε φορά που μένω για λίγο καιρό από ιδέες για να γράψω κάτι πρωτότυπο, η σίγουρη λύση είναι πάντα μια καλή, γερή, δυνατή δόση μισανθρωπιάς στον έτσι που χάραξε ο πρώτος διδάξας τέτοιος Μάικιους. Πάμε λοιπόν για άλλη μια φορά να ευχηθούμε κακό μαύρο ψόφο στις κοινωνικές ομάδες που ακολουθούν.

• Σε αυτούς που πιάνουν συζήτηση μπροστά στην πόρτα
  Ναι, φίλε μου, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Ο Άγγελος Αναστασιάδης πρέπει οπωσδήποτε στον επόμενο αγώνα της Παοκάρας να παίξει σύστημα 4-4-3. Απλά κάνε στην άκρη να περάσω, απόψε θα σε ξεπεράσω. Ναι ρε παιδί μου, συμμερίζομαι απόλυτα τον πόνο σου που αυτός ο μπάσταρδος ο καθηγητής σε έκοψε στο μάθημα που δεν είχες ανοίξει βιβλίο αλλά ήσουν σίγουρος ότι πέρασες με την επιφοίτηση από την Παναγία που σου ήρθε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, απλά στην άλλη πλευρά της πόρτας με περιμένει η μάνα σου να μου πάρει πίπα και βιάζομαι. Σίγουρα, ναι, το πιστεύω ότι η Δαπίτισσα που σου συστήθηκε προχθές στο Home 9-11 και την κέρασες ένα Κοσμοπόλιταν θέλει να την κάνεις σουβλάκι κοτομπέικον. Απλά αν δεν κάνεις στην άκρη να περάσω, θα σου γαμήσω κανένα κολυμπηθρόξυλο.
• Σε αυτούς που δεν προχωράνε παραμέσα στο διάδρομο του λεωφορείου
  Έχεις μπροστά σου ένα μεγάλο μπλε πράγμα το οποίο έχει τρία ζευγάρια ρόδες και μπροστά γράφει 32 Κ. Ηλιούπολη-Αριστοτέλους. Αυτό το πράγμα είναι ένα λεωφορείο, το οποίο, όπως μας πληροφορεί ο Κάπταιν Όμπβιους, πηγαίνει από την Κάτω Ηλιούπολη στην Αριστοτέλους. Αυτό το πράγμα λοιπόν έχει πόρτες. Ναι, το ξέρεις αυτό. Αυτό που δεν ήξερες, και θα σου ανοίξω τα μάτια τώρα και ελπίζω να με ευγνωμονείς γι'αυτό, είναι ότι υπάρχει και υπόλοιπο λεωφορείο εκτός απ'τις πόρτες. Λέγεται διάδρομος και χρησιμεύει για να στέκονται άνθρωποι μέσα. Οπότε αν κουνηθείς τη συγκλονιστική απόσταση των δύο μέτρων, θα μπορέσουμε κι εμείς να μπούμε μέσα στο λεωφορείο και να πάμε στις δουλειές μας σαν άνθρωποι, απολαμβάνοντας τη μασχαλίλα του διπλανού μας. Κι όλοι είναι ευτυχισμένοι. Γκέγκε;
• Στην Τάργια Τούρουνεν
  Η Τάργια Τούρουνεν ήταν γνωστή ως η τραγουδίστρια των Nightwish, μιας μπάντας την οποία ακούνε μόνο γκόμενες που το δέρμα τους έχει το ίδιο χρώμα με το μακιγιάζ του Τζιν Σίμονς και φοράνε διχτυωτά καλσόν στα χέρια τους. Και λέω ήταν γιατί η Τάργια δεν αποτελεί πλέον μέλος της μπάντας και κατά συνέπεια αποφάσισε να βγει στη γύρα για να μαζέψει κανένα φράγκο πριν ακόμα την ξεχάσουν κι οι ίδιες οι γκοθούδες που την άκουγαν. Έτσι το περασμένο Σάββατο έδωσε στη Θεσσαλονίκη σόλο συναυλία με εισιτήριο 25 ευρώ, κάτι το οποίο είναι η μεγαλύτερη αρπαχτή που έχουμε δει στην Ελλάδα από τότε που ήρθε ο Ριβάλντο, γιατί ακόμα και μια τύπισσα που συγγράφει μπλογκ με καταθλιπτική ποίηση υπό το ψευδώνυμο Raven δεν μπορεί να μην έχει καλύτερο τρόπο να ξοδέψει 25 ευρώ.
• Σε αυτούς που θυμούνται το November Rain κάθε Νοέμβριο
  
  ...οι οποίοι είναι οι ίδιοι που θυμούνται το Wake Me Up When September Ends κάθε Σεπτέμβριο και γίνονται όλο και πιο πρωτότυποι κάθε χρόνο που περνάει. Σήμερα το πρωί κατάφερα σε δύο διαφορετικά ράδια σε μια χρονική απόσταση είκοσι λεπτών να πετύχω δύο φορές το November Rain. Λες και δεν υπάρχουν άλλα τραγούδια που κολλάνε με τη φθινοπωρινή διάθεση. Και μάλιστα και οι δύο μεταδώσανε το τραγούδι χωρίς το τελικό σόλο-κιθαριστικό χύσιμο στη μάπα από τον μικρό θεούλη Σλας, το οποίο είναι και το μόνο ενδιαφέρον σημείο των εννιά λεπτών που κρατάει αυτό το πράγμα, οπότε είναι σαν να τρως ένα ολόκληρο πιάτο νερόβραστο πιλάφι, να βρίσκεις από κάτω ένα κομμάτι κρέας και να λες "δε θα το φάω, θα το πετάξω στο σκύλο". Αχάριστοι άνθρωποι.
• Στις γκόμενες που φοράνε μπλουζάκια από μπάντες που δεν ξέρουν
  Από τότε που ο Κομπέης τίναξε τα μυαλά του στον αέρα, και κατά συνέπεια η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψαγμένων αποφάσισε ότι δεν υπήρχε, δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει στον αιώνα τον άπαντα σημαντικότερη μπάντα από τους Νιρβάνα, τα μπλουζάκια Νιρβάνα αποτελούν την λιγότερο ψαγμένη λύση για τις γκόμενες που θέλουν να δειχτούν ψαγμένες. Ή με τους Ραμόουνς. Βλέπεις εσύ ο άνθρωπος ο ροκάς ο σωστός ο πρόστυχος το γκομενίδιο απέναντι να φοράει μπλουζάκι Ραμόουνς, πας πλησιάζεις, ρωτάς για πικαπ-λάιν και καλά "ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι των Ραμόουνς", και γυρνάει και σου λέει "ε...το God Save The Queen". Άσ'το, κοπελιά. Αφού δεν το κατέχεις το άθλημα, πάνε φόρα κανένα μπλουζάκι Παντελίδη και μην πουλάς τρελίτσα.
• Στον τρακαδόρο που σου παίρνει το τελευταίο τσιγάρο/πατατάκι/τσίχλα/ό,τι
  Εντάξει ρε φίλε, άνθρωποι είμαστε όλοι, κάποια στιγμή θα τύχει να ξεμείνουμε ή να λιγουρευτούμε ένα πατατάκι και θα ζητήσουμε απ'τον πλησίον μας. Ο Χριστούλης είπε ότι ο έχων δύο χιτωνάκια να δίνει το ένα χιτωνάκι. Αλλά αν έχει μείνει μόνο ένα από τα επίμαχα τεμάχια στο πακέτο του ιδιοκτήτη, αυτό ανήκει δικαιωματικά σε αυτόν που πλήρωσε για να αγοράσει το πακέτο. Είναι από τους άγραφους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης που έχουμε καθιερώσει εδώ και χιλιάδες χρόνια για να μπορούμε να οργανωθούμε σε ανώτερες δομές και να μη σφαζόμαστε μεταξύ μας, κι έρχεσαι εσύ να αναιρέσεις τόσες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης; Μείνε άκαπνος, ζητιάνεψε από κάποιον άλλον, στην τελική βρες καμιά δουλειά και μην είσαι ψωμύλος. Τσαντιρόγιουφτε απ'το Ζεφύρι.
• Στους καβατζόπουστες της αριστερής στροφής
  Το πρόβλημα με τις αριστερές στροφές σε δρόμους υψηλής κυκλοφορίας είναι ότι, για να διαταράσσεται όσο γίνεται λιγότερο η ροή του απέναντι ρεύματος, ο χρόνος που χρειάζεται για να ανάψει το φανάρι είναι σαν τραγούδι των Dream Theater. Ευτυχώς, οι γενναίοι και ατρόμητοι Έλληνες οδηγοί που δε μασάνε από τέτοια βρίσκουν τη λύση. Έρχονται τρέχοντας από την μεσαία λωρίδα, νομίζεις ότι θα συνεχίσουν για ευθεία και μόλις περάσουν αυτόν που είναι πρώτος στο φανάρι για αριστερά, βγάζουν αριστερό φλας (γιατί πάνω απ'όλα είναι η νομιμοφροσύνη) και χώνονται πρώτοι στο φανάρι, σε θέση τόσο καταφανώς οφσάιντ που μέχρι κι ο Σπάθας θα τη σφύριζε. Μπράβο ρε φίλε. Εσύ είσαι ο έξυπνος κι όλοι οι υπόλοιποι είμαστε οι μαλάκες. Από κει και πέρα, γαμώ την περούκα σου που την έβγαλες, παλιομαλάκα.
• Σε αυτούς που δέρνονται για οπαδικά
  Ρε παιδιά, ας είμαστε σοβαροί μεταξύ μας. Το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά ένα θέαμα. Και το ελληνικό ποδόσφαιρο συγκεκριμένα δεν είναι καν ενδιαφέρον θέαμα. Αλλά εντάξει λες, το να αφιερώσεις δύο ώρες κάθε Κυριακή απόγευμα για να δεις έντεκα κλαρινογαμπρούς που φοράνε στολή με ένα χρώμα να παίζουν μπάλα με άλλους έντεκα κλαρινογαμπρούς που φοράνε στολή με ένα άλλο χρώμα, λες δε γαμιέται. Το να αφιερώνεις ώρες ολόκληρες από τη ζωή σου, να μπαίνεις στα σχόλια του Gazzetta και να βρίζεις αυτούς που υποστηρίζουν τους κλαρινογαμπρούς που φοράνε το αντίθετο χρώμα απ'τους δικούς σου, μέχρι να δέρνεσαι και να κλείνεις ραντεβού θανάτου, είναι χρόνος που θα μπορούσες να είχες πάει σε ένα στούντιο στη νέα Δυτική Είσοδο και να ξελαμπικάρει το μυαλό σου μια και καλή.
• Σε όποιον ντεν αρέσουν οι Μάνογουορ
  ...να πάει να γκαμητεί.
  
• Σε αυτούς που αφήνουν ειρωνικό μουστάκι
  Και μιλάω φυσικά για τους γαμημένους χίπστερς. Παλιότερα οι μόνοι άνθρωποι που είχαν μουστάκια ήταν οι τζέντελμεν του Βικτωριανού Λονδίνου, οι Πασόκοι της δεκαετίας του '80, ο Λέμυ Κιλμίστερ κι ο Φρέντι Μέρκιουρι. Αλλά ξαφνικά ξεπήδηξε το κίνημα του "anti-mainstream" και του ειρωνικού...ό,τι, και έχει γεμίσει ο τόπος με κάτι τύπους με ηλίθια μουστάκια, που κυκλοφορούν παντού με ποδήλατα, φοράνε φουλάρια και καμπαρντίνες και συχνάζουν σε τεϊοποτεία στην πλατεία Μαβίλη όπου κάθονται με τις ώρες και συζητάνε για την σημασία της παιδοφιλίας στο έργο του μεγάλου Πολωνού σκηνοθέτη Γιόζεφ Γκαμοκριστόφ. Αυτό που δεν τους έχει πει κανείς είναι ότι το να μην είσαι mainstream πλέον έχει γίνει πολύ mainstream, ένα παράδοξο που θα δημιουργήσει μια τεράστια μαύρη τρύπα στα μικροσκοπικά μυαλουδάκια τους.
• Στους παραγωγούς που συνεχίζουν να προβάλλουν το Two And A Half Men
  Η αρχή του τέλους για την εν λόγω σειρά ήρθε όταν απολύθηκε ο Τσάρλι Σιν, γιατί...ε...εδώ που τα λέμε ο οποιοσδήποτε θα απέλυε τον Τσάρλι Σιν, και στη θέση του προσλήφθηκε ο Βράστον Κούτσερ (τον οποίο εφεξής θα αποκαλώ Σάμι Χέιγκαρ κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε). Την προηγούμενη σεζόν πλακώθηκε κι ο Τζέικ με τους παραγωγούς, και στη θέση του φέρανε μια τύπισσα, η οποία λέει είναι ξώγαμο του Τσάρλι και επίσης είναι λεσβία, γιατί λέει έχει κληρονομήσει τον womanizing χαρακτήρα του πατέρα της. Αν αυτό δεν είναι το πιο μαλακισμένο σεναριακό τέχνασμα που έχετε ακούσει ποτέ, εγώ σηκώνω τα πόδια ψηλά. Κι έτσι από τους ορίτζιναλ χαρακτήρες έχει μείνει μόνο ο Άλαν, ο οποίος ήταν και ο μόνος απ'τους ορίτζιναλ χαρακτήρες που η ίδια του η φάτσα αποζητάει ένα μπουκέτο στα δόντια. Το Κανάλι 67 κόπηκε με λιγότερες αφορμές.
• Σε αυτούς που ζητάνε συνέχεια ζωές στο Candy Crush
  Οκ, σε καταλαβαίνω. Το Candy Crush είναι πιο εθιστικό κι από την πρέζα και το σύστημα που έχουν με το να έχεις μόνο πέντε ζωές διαθέσιμες και να χρειάζεσαι μισή ώρα για να αναπληρωθεί η κάθε ζωή είναι απάνθρωπο. Λογικό είναι να βγεις στους δρόμους και να ζητάς μισό ευρώ για να πάρεις μια τυρόπιτα ή να βάλεις βενζίνη στο παπί. Απλά να θυμάσαι ότι κάθε φορά που μου έρχεται μια ειδοποίηση στο Facebook, εγώ την πατάω νομίζοντας ότι έγινε κάτι σημαντικό (ξεχνώντας ότι ποτέ δε γίνεται κάτι σημαντικό στο Facebook) και βλέπω να γράφει ότι θες ζωή στο Candy Crush, φαντάζομαι κι από ένα ακόμα μέλος της οικογένειάς σου να στριφογυρνάει σε μια μεγάλη σούβλα κι εγώ να τσιμπολογάω τις πετσούλες από τα μπούτια, πίνοντας μπύρες και χορεύοντας υπό τους ήχους της Γωγώς Τσαμπά.
• Στη Τζαμποσακούλα
  Θυμάστε που έγραφα για μια ηλίθια ραδιοφωνική διαφήμιση και είπα ότι "ευτυχώς θα ησυχάσουμε απ'τις διαφημίσεις του Τζάμπο μέχρι τα Χριστούγεννα"; Ε, πάρ'τα μαλάκα, για να μάθεις να κάνεις προβλέψεις. Το πολυκατάστημα παιχνιδιών, ρούχων και της Παναγιάς τα ράμματα, με μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του όπως το Αναστατώνομαι της Στανίση κι η Αθερίνα του Μπίγαλη, ξαναχτύπησε με ένα καινούριο τραγούδι, το οποίο είναι μια ωδή στην Τζαμποσακούλα.
  
  "Γλυκιά Τζαμποσακούλα μου, εσύ είσαι η ψυχούλα μου"; Καλά ρε μαλάκες, είναι δυνατόν να γράφετε τέτοια πράματα χωρίς ναρκωτικά; Είναι δυνατόν να περιμένετε να νιώσουμε συναισθηματική φόρτιση και ταύτιση με μια γαμημένη πλαστική σακούλα; Πάω στοίχημα ότι αυτός που έβγαλε αυτό το σποτ έχει στο πορτοφόλι του δύο χρησιμοποιημένες καπότες και τις βλέπει σαν παιδιά του. Κάτι τέτοια έβλεπε ο Ντίο κι έπαθε καρκίνο. Ασταδγιάλα να πα να γαμηθείτε. Δεν ασχολούμαι άλλο. I'm out of here.

Αυτά, και να προσέχετε μη χωθεί στο αριστερό φανάρι μπροστά σας η Τάργια Τούρουνεν που τραγουδάει το November Rain και σας κάνει τράκα το τελευταίο σας τσιγάρο.