Άλλο οικολογία, άλλο μαλακία...

Είχα πάει της προάλλες στο γιατρό και περίμενα πολλή ώρα στην αίθουσα αναμονής.
Οι αίθουσες αναμονής τον ιατρείων, μαζί με τις στάσεις λεωφορείων και τα σχολεία, είναι τα πιο βαρετά μέρη στο άπαν σύμπαν. Δεν είναι τυχαίο: σε όλα κάτι περιμένεις. Στα ιατρεία το γιατρό, στις στάσεις το λεωφορείο, και στο σχολείο να ενηλικιωθείς και να μην χρειαστεί να ξαναπατήσεις ποτέ.
Σε όλα αυτά τα μέρη υπάρχουν ελάχιστες εναλλακτικές για το τι θα κάνεις για να περάσει η ώρα. Στις στάσεις βρίζεις τον ΟΑΣΘ, στο σχολείο φαντασιώνεσαι ευρηματικούς τρόπους δολοφονίας και στο ιατρείο διαβάζεις περιοδικά.
Έτσι λοιπόν έπεσε στα χέρια μου ένα σχετικά πρόσφατο για περιοδικό σε ιατρείο τεύχος του Big Fish. Κανονικά και μόνο ότι το εν λόγω έντυπο διανέμεται μαζί με το ΘΕΜΑ (την εφημερίδα που δημιουργήθηκε εκ των δύο χειρότερων μπαμπουίνων που έχουν το απύθμενο θράσος αυτοχαρακτηρίζονται δημοσιογράφοι) θα έπρεπε να με κάνει να τελειώσω την εγγραφή -και τη ζωή μου- με τελετουργική αυτοκτονία από ντροπή που διάβασα αυτό το έντυπο, αλλά μη χαίρεστε: έχει και συνέχεια.
Το Big Fish λοιπόν είχε ένα αφιέρωμα στην οικολογία. Μέσα σε όλα τ'άλλα, είχε και ένα άρθρο για τους πενήντα τρόπους με τους οποίους μπορούμε να βοηθήσουμε το περιβάλλον. Κι εκεί μου γύρισε το μάτι.
Κατ'αρχήν με τους τρόπους που μπορούμε να "βοηθήσουμε το περιβάλλον". Τα περισσότερα ήταν αυτονόητα τύπου "Πάρτε το λεωφορείο", "Κλείνετε καλά τις βρύσες", "Σβήνετε τα φώτα όταν φεύγετε από το δωμάτιο" (λες και υπάρχει ακόμη άνθρωπος που δεν ήξερε ότι πρέπει να κλείνει τα φώτα γιατί αλλιώς καίει τζάμπα ρεύμα-και όχι, τα κουνούπια δε χρειάζονται φως, ούτε διαβάζουν ούτε εργόχειρο κάνουν) ή "Βάλτε ηλιακό θερμοσίφωνο" (αν ζεις στην Ελλάδα που 300 μέρες το χρόνο έχει ήλιο και ακόμη ανάβεις ηλεκτρικό για να κάνεις μπάνιο τότε σου αξίζει να πηγαίνεις στη θύρα 7 και να φωνάζεις "Θρύλε-γερά-και γάμα τα μουνιά").
Αλλά υπήρχαν κι ένα δύο που πραγματικά ήταν τρομερές εμπνεύσεις. Για παράδειγμα, το ευφυές αυτό ανάγνωσμα μας παροτρύνει να περιορίσουμε την κατανάλωση κρέατος, γιατί λέει η κτηνοτροφία προκαλεί ρύπανση!
Είχα ακούσει κόσμο που δεν τρώει κρέας επειδή έχει χοληστερίνη. Για να κάνει δίαιτα. Επειδή είναι νηστεία. Επειδή δεν του αρέσει (ευτυχώς αυτό πολύ σπάνια). Αλλά για να σώσει το περιβάλλον; Επειδή βγήκε ένας και λέει ότι οι αγελάδες εκπέμπουν μεθάνιο; Ξέρετε από που...
Ή το άλλο, να τρώμε μόνο φρούτα εποχής γιατί τα άλλα τα φέρνουν απ'έξω με αεροπλάνα και τα αεροπλάνα ρυπαίνουν. Τι μας λες; Αν εγώ έχω όρεξη να τρώω κεράσια το χειμώνα, θα τρώω κεράσια το χειμώνα. Κι ας πάνε να τα έχουν φέρει από το νοτιοανατολικό Περού (που δεν έχω δηλαδή διάθεση να τρώω κεράσια το χειμώνα, αλλά καμιά φορά ο κόσμος ξεπερνάει τα όρια της μαλακίας)
Πριν έρθουν εδώ τίποτα χοντρές αξύριστες που όταν δεν μελετάνε το Σύνταγμα για να εντοπίσουν αδικίες εναντίον των γυναικών, στήνονται στο φανάρι της Βασιλίσσης Όλγας και μοιράζουν προκηρύξεις και φυλλάδια για τη σωτηρία του αφρικάνικου τσιουάουα και της πορτοκαλί αθερίνας της Κασπίας, οφείλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου.
Ναι, είμαι υπέρμαχος των αστικών συγκοινωνιών και ναι, πιστεύω στη δύναμη του ηλιακού θερμοσίφωνα. Ναι, πιστεύω ότι η ανακύκλωση είναι σωστό πράγμα και ναι, μπορώ να δω τη λογική στις ανεμογεννήτριες. Αλλά όχι, δεν είναι η οικολογία το παν, και όχι, όσο και να ακολουθήσουμε τον κατάλογο με τα πενήντα πράγματα του Big Fish δε θα σώσουμε ούτε το 1% της γης. 
Τι εννοώ;
Πλήρωνε εσύ μαλάκα πολίτη σε ηλιακούς συλλέκτες, ανακύκλωνε κάθε μέρα, βάλε και κάδο για κομποστοποίηση στο μπαλκόνι σου, πούλα τη τζιπάρα και πάρε Smart, κόψε και το κρέας και τα φρούτα εκτός εποχής, την ίδια ώρα που η τσιμινιέρα του εργοστασίου του κάθε μεγαλοκαρχαρία βγάζει όσο ντουμάνι δεν έβγαλε η τζιπάρα σου σε όλη της τη ζωή και πετάει καρκινογόνα που σκοτώνουν ολόκληρο το αμερικάνικο στράτευμα μαζί με το σόι του στο ποτάμι χωρίς καν να νιώθει την παραμικρή τύψη.
Δηλαδή προσπαθούν να μας βάλουν εμάς σε ένα τριπάκι να είμαστε οικολόγοι με μαρκετινίστικες κινήσεις τύπου "Ώρα της γης" (τις υπόλοιπες 8.759 ώρες που είναι η οικολογική σας συνείδηση;), ενώ την ίδια ώρα οι πραγματικοί υπεύθυνοι για το μπουρδέλο που λέγεται περιβάλλον εξακολουθούν το καταστροφικό τους έργο.
Για κάποιο λόγο όλο αυτό μου θυμίζει την οικονομία μιας χώρας πολύ μακριά από εδώ που λέγεται Griechenland. Η διαφορά είναι ότι εκεί οι κάτοικοι καταλαβαίνουν τι πάει να παιχτεί και αντιδρούν.
Στην οικολογία πάλι, όλοι μούγκα, ανακύκλωση και τέτοια, γιατί green is the new black. Λες και θα έχει καμιά διαφορά....

Εκνευριστικές στιγμές στις καφετέριες

Είναι παντού. Είναι τριγύρω μας. Δεν μπορείς να τις αποφύγεις. Δεν υπάρχει άτομο που να μην έχει βρεθεί ούτε μία φορά σε αυτήν. Και ούτε που θα υπάρξει. Μιλάω φυσικά για τη μεγαλύτερη απόδειξη του επιχειρηματικού δαιμονίου του Έλληνος. Την καφετέρια.

Σκεφτείτε το: Πληρώνεις 3 και βάλε ευρώ για να πάρεις έναν φραπέ που είναι ο μισός αφρός, ο γλυκός είναι σαν μέτριος, ο μέτριος σαν σκέτος και ο σκέτος σαν σκατά και την ίδια ώρα θα μπορούσες να πιεις πολύ καλύτερο φραπέ στο σπίτι σου με αντικειμενική αξία 20 λεπτά. ΚΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΑΦΕΤΕΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΕΣ!

Ίσως βέβαια και να είναι το νεοελληνικό κατάλοιπο της αρχαίας ελληνικής αγοράς. Όπως κάποτε ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας μαζεύονταν και συζητούσαν για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, έτσι και τώρα ο Μήτσος, ο Μπάμπης και ο Κώστας μαζεύονται και συζητούν για τα μεγάλα ερωτήματα της δικής τους ζωής, όπως πχ ποιόν παίκτη θα αγοράσει η ΠΑΟΚάρα, αν θα τους κάτσει το γκομενάκι που μπανίζουν απέναντι και σε πόση ώρα θα τους πιάσουν οι παρενέργειες από το βρώμικο που έφαγαν στην Εθνική.

Η καφετέρια, μαζί με το σουβλάκι και τη θέαση αδιάφορων ποδοσφαιρικών αγώνων (για τους άντρες) και την άσκοπη καθυστέρηση μπροστά στον καθρέφτη προς επιλογή ενδύματος και μακιγιάζ (για τις γυναίκες και για ορισμένους άντρες) είναι βαθιά χαραγμένη στο γονίδιο του Νεοέλληνα.

Όπως κάθε μεγάλο και σπουδαίο πράγμα επάνω στη γη, οι καφετέριες έχουν και τις σπαστικές στιγμές τους (και ναι, πάντα τόσο μεγάλους προλόγους γράφω). Ας τις δούμε μαζί:

• Οι μαύροι με τα CD:
  -Έκω Βαντί, Πλούταρκο, Τοντορίντο.
  -Δε θέλω τίποτα.
  -Έκω Λάντι Γκάγκα, Εμινέμ, Μπιγκιονσέ.
  -Σε λέω δε θέλω τίποτα!
  -Έκω και ταινίε. Τέλει Τρασφόρμε; Κάρι Πότε;
  -Α, δεν καταλαβαίνεις; Δε θέλω τίποτα άνθρωπέ μου!
  -Έκω και ταινίε πονηρέ. Τα πάρει Τζούλια;
  -...(πρόθυρα νευρικού κλονισμού, υπολογισμός τιμής αγοράς ούζι-δεκτά και τα μεταχειρισμένα ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέσαι ποιος αγοράζει σιντί από τους μαύρους στην εποχή του Rapidshare)
• Οι Πακιστανοί με τα μπιχλιμπίδια:
  Και αφού επιτέλους ο μαύρος πιάσει το νόημα ότι δε θέλεις να αγοράσεις κανένα από τα 3.789 CD του, έρχεται ο Πακιστανός (όχι αυτός της Κούλας, συγκεντρωθείτε) και σου αραδιάζει την πραμάτεια του όπως τεράστιους αναπτήρες, γουρούνια-χλαπάτσες, την καινούρια μόδα που είναι κάτι σβούρες που πετάνε στον αέρα, και άλλα τέτοια αντικείμενα που σε χρησιμότητα ανταγωνίζονται τη ζυγαριά για τον Πάγκαλο. Και φυσικά δε θα φύγουν πριν σου πουλήσουν κάτι! Ναι, σίγουρα είναι ευκολόπιστοι οι Έλληνες ψηφοφόροι, όμως ακόμη κι αυτοί που ψηφίζουν Δημοσθένη Βεργή δεν είναι αρκετά εγκεφαλικά νεκροί για να ξοδέψουν πραγματικά λεφτά σε τέτοιες αηδίες!
• Τα τρέντι κορίτσια:
  Άκουσε να δεις Ντέμπι χρυσό μου. Η συνταρακτική είδηση ότι ο Σάκης χώρισε την Κατερίνα και τα έφτιαξε με τη Σάσα η οποία όμως τα είχε με τον Αλέξανδρο ο οποίος όμως δε χαλάστηκε γιατί ούτως ή άλλως ήταν κρυφογκέι και βρήκε την ευκαιρία να εκδηλώσει τον έρωτά του για τον αδερφό της Κατερίνας δεν είναι ακριβώς συνταρακτική. Για την ακρίβεια, ο μόνος που νοιάζεται είναι εσύ και οι υπόλοιποι μπαμπουίνοι στο τραπέζι σου! Γι αυτό μη φωνάζεις! Θέλουν και οι άλλοι να συζητήσουν! Πιθανώς για κάποιους αντίστοιχους Αλέξανδρους, Κατερίνες και τέτοια. Δεν έχει σημασία! Δεν χρειάζεται να ακούνε τα δικά σας!
• Τα χαζομπιτάκια:
  Δεν λέω να μην παίζεις μουσική. Αλλιώς ο κόσμος δε θα πήγαινε σε καφετέρια αλλά στη δουλειά του. Αλλά πρώτον, δε χρειάζεται να ακούγεται στο ένα έτος φωτός από τη γη, και δεύτερον, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν έχω ξανακούσει το "Το 'χω" ας πούμε; Ούτως ή άλλως θα το ξανακούσω στο ρουχάδικο που θα πάω να ψωνίσω, στα άλλα εκατόν δέκα ρουχάδικα που θα με τραβολογήσει η γκόμενα, στο γυράδικο που θα κάτσω να φάω (ωιμέ, σε λίγο θα νοσταλγήσω τις εποχές που τα γυράδικα έπαιζαν αυστηρά Καζαντζίδη...), ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΚΑΠΟΙΟΥ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΦΕΥΡΕΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ, στο κυλικείο του σινεμά όπου θα πας τη γκόμενα να δει το Twilight ενώ εσύ θα σκέφτεσαι ευρηματικούς τρόπους αυτοκτονίας και φυσικά στο κλαμπ που θα πας το βράδυ. Δηλαδή με τέτοια πλύση εγκεφάλου απορώ πώς και δεν έχει έρθει ακόμη η ίδια η Φουρέιρα στο σπίτι μου να μου το τραγουδήσει αυτοπροσώπως!
• Αυτοί που αραδιάζουν τα κινητά τους πάνω στο τραπέζι:
  Στην καλύτερη φαίνεται σαν να τα πουλάτε, και στη χειρότερη σαν να τα συγκρίνετε σε στιλ "χαρτάκια Panini στο δημοτικό της προ Ίντερνετ εποχής" (μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις, στο 8:27 και μετά είναι ακριβώς αυτό που σας λέω):
  
  Επιπλέον, στην εποχή που ο κόσμος σε σκοτώνει για να σου πάρει μισό ευρώ, αν απλώνεις το κινητό σου πάνω στο τραπέζι τότε απλά σου αξίζει να σου το κλέψουν. Μην τυχόν παραπονεθείς μετά, γιατί δεν έχω σε τίποτα να σε σκοτώσω.
• Οι τσαντιλογκόμενες που όλα τους φταίνε:
  Μιλάω για εκείνες τις μίζερες. Που δεν σταματάνε όλη μέρα να γκρινιάζουν. Που είναι είκοσι χρονών και κάνουν λες και έχουν πρόωρη εμμηνόπαυση. Και φυσικά θα κάθονται δίπλα από το τραπέζι σου και θα σχολιάζουν τα πάντα, λες και νοιάζεται κανείς τριγύρω. Αν αρχίσω να μετράω τα στραβά του κόσμου δεν τελειώνω ούτε αύριο, σίγουρα, κι εμένα μ'αρέσει να κριτικάρω τα πάντα, δεκτόν, αλλά εμένα τουλάχιστον με ακούνε οικειοθελώς, σε αντίθεση με εσένα που έχεις βαλθεί να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου δια του πρηξίματος. Γιατί δεν ξεκινάς, με τον εαυτό σου ας πούμε;
• Ο λογαριασμός:
  Δε νομίζω να χρειάζεται ανάλυση. Απλά πηγαίνετε στην κοντινή καφετέρια και αμέσως θα πιστέψετε ότι ο ΦΠΑ πήγε στο 30%.

Μ'αρέσει όταν είμαι μισάνθρωπος...

Η νέα μόδα των άθλιων διασκευών

Σας το έχω ξαναπεί νομίζω ότι το χειρότερο, αθλιότερο, ανθελληνικότερο-όχι, κάτσε, αυτό είναι από άλλο blog-μεγαλύτερο έκτρωμα και σκουπίδι που σχετίζεται με τη μουσική είναι το remix.

Προσπαθώ να κατεβάσω τραγούδια και τα 9 στα 10 είναι ηλίθια remix, που 99 στις 100 υποβιβάζουν το αρχικό τραγούδι-όσο σκατά κι αν είναι το αρχικό (βρήκα εγώ κάποτε τυχαία remix του Αναθεώρησα της Ζήνα με δείγμα από το Poker Face...ένιωσα σαν να είχα δει το Μητσοτάκη με δαντελωτά εσώρουχα και ζαρτιέρες).

Το καινούριο φρούτο όμως είναι να παίρνεις δείγμα-οτιδήποτε, από στίχο, μπιτ, μέχρι και ολόκληρο το τραγούδι και να βάζεις άλλο στίχο από πάνω-από ένα τραγούδι της δεκαετίας του 80 και πιο πίσω και από εκεί να μιξάρεις. Σε χρόνο ρεκόρ, έχεις κατακτήσει τα charts, την κορυφή του Έβερεστ και το μικρό Γαλατικό χωριό που αντιστέκεται ακόμη και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή μαζί.

Έτσι κι αλλιώς, ποιος ακούει τη μουσική του MTV? Όσοι δεν έχουν πάει ακόμη φαντάροι, άντε και κανένας δυο ξεχασμένοι ακόμη. Ποιος θα το καταλάβει; Είναι το τέλειο έγκλημα!

Ε, όχι και ποιος θα το καταλάβει! Αυτά τα τραγούδια είναι σαν την Ku Klux Klan. Και να θες να τα αποφύγεις, θα σε βρουν και τότε...Μα απ' το φτιαγμένο Impreza του κάγκουρα θες, μα απ' το τρέντι ρουχάδικο που έστω θα περάσεις απ' έξω όπως θα είσαι στην Αριστοτέλους, μα απ'το πάρτι που θα κάνουν τα τοπικά κωλόπαιδα και θα φέρουν ειδικά ηχεία για να ακούγονται ως το διαστημικό σταθμό MIR, δεν υπάρχει λυτρωμός από τα μπιτάκια που βιάζουν την ποπ μουσική του 80.

Πιστεύω ότι, κι επειδή έχετε μία τάση να μη με πολυπιστεύετε (αν υπήρχε Θεός, θα έριχνε φωτιά και θα σας έκαιγε), ήρθε η ώρα να παραθέσω παραδείγματα.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΩΤΟ

Δεν ξέρω τι λέει η ιατροδικαστική έκθεση, εγώ πάντως σας λέω ότι αυτό άκουσε και πέθανε ο Bobby Farrell.

Εδώ είδαμε κάτι DJ της πλάκας, που η μεγαλύτερη επιτυχία που είχαν σκεφτεί από μόνοι τους κατάφερε να μαζέψει...και χίλιους θεατές στο Youtube, να κλέβουν ξεδιάντροπα την εισαγωγή από ένα παλιό τραγούδι των Boney M, να προσθέτουν τον εντελώς ξεκάρφωτο στίχο Barbara Streizand (μα που τα βρίσκουν;) και να το νούμερο ένα στο top 20 του MTV και να τα κοριτσόπουλα να κοπανιούνται αλύπητα στα κλαμπ.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ

Αν υπήρχε μουσικό κράτος, οι Black Eyed Peas θα έπρεπε να εκτελεστούν για εσχάτη προδοσία.

Έτσι ξέρω κι εγώ ρε παιδιά! Να πάρω το soundtrack ενός 80s musical και να κάνω επιτυχία. Κι άντε, καλά, το από πάνω έχει τουλάχιστον ένα μπιτ πιασάρικο, αυτό κοπιάρει ένα γλυκανάλατο τραγούδι στο  ρεφρέν και ενδιάμεσα έχει ένα γρατζουνιστικό μπιτ που στην κλίμακα εκνευριστικότητας ήχων "γύφτος με Ντάτσουν και καρπούζια" παίρνει 10-για τη σύγκριση, ο σκουριασμένος μεντεσές παίρνει 9 και η Τζούλια Αλεξανδράτου όταν τραγουδάει και δεν έχει βουλωμένη ό,τι τρύπα υπάρχει στο σώμα της παίρνει 9,5.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΜΑΚΡΥΤΕΡΟ

Απόδειξη ότι ό,τι κάνουν οι άλλοι καλά οι Έλληνες το κάνουν καλύτερα και ότι κάνουν οι άλλοι άσχημα οι Έλληνες το κάνουν χειρότερα.

Μπράβο παιδιά...πιστεύω ότι οι Yazoo θα είναι πολύ περήφανοι που το δημιούργημά τους μεταβλήθηκε σε λαϊκοπόπ σκυλάδικο από μία Γεωργιανή τραγουδιάρα που κάνει επιτυχία στην Ελλάδα έχοντας βγει από ριάλιτι και έχοντας στο ενεργητικό της συνεργασία με τον Sakis και διαφήμιση σοκολάτας που ειδικεύεται στις γλυκανάλατες διαφημίσεις-άσχετο, το νέο τραγούδι της Lacta ερμηνεύει ο Μουζουράκης. Θέλω πολύ να δω αν θα το διακωμωδήσει ως Μένιππος ή θα το αφήσει να περάσει έτσι...-πάρα πολύ περήφανοι θα είναι. Εγώ στη θέση τους θα αυτοκτονούσα από την πολλή υπερηφάνεια.

Από την άλλη βέβαια, θα μου πεις, έτσι όπως είναι οι καινούριες ιδέες που βγαίνουν, καλύτερα τα 80s remix. Λάθος! Ακόμη και το αποκύημα μιας νύχτας με μπίρες και ουίσκια του Πέτρου Κωστόπουλου σε συνεργασία με τη Βανδή και τον στυλίστα της Lady Gaga δε θα είναι χειρότερο από αυτές τις αθλιότητες-και το αθλιότητες είναι πολύ επιεικής λέξη, έχω πλούσιο λεξιλόγιο και γνωρίζω πολύ καλά αγγλικά αλλά δεν έχω βρει ακόμη την κατάλληλη λέξη για όλα αυτά.

Τηλεμαγειρέματα...

Κάποτε ο μόνος τρόπος να δεις μαγειρικές στην τηλεόραση ήταν να δεις τα πρωινάδικα-άντε και στο μαγειροντοκιμαντέρ του Μαμαλάκη.

Και μετά οι Γερμανοί αγόρασαν τον Άλφα.

Και μετά ο Άλφα πρόβαλλε τις εκπομπές "Κάτι Ψήνεται", όπου πέντε τυχάρπαστοι μαζεύονται, αλληλοτραπεζώνονται και βαθμολογούν ο ένας τον άλλον-με την απαραίτητη δόση κατινιάς- και "Εφιάλτης στην Κουζίνα", όπου ο έγκριτος σεφ Έκτωρ Μποτρίνι σε μία προσπάθεια να ξεπεράσει το πρότυπο και διδάσκαλο Γκόρντον Ράμσεϊ ρίχνει τόσα μπινελίκια που η εκπομπή καθίσταται ακατάλληλη για ανηλίκους-και στο ενδιάμεσο σώζει εστιατόρια από τη χρεωκοπία. 

Και μετά οι άλλοι είδαν ότι ο κοσμάκης τσιμπούσε με τους ερασιτέχνες κουτσομπόληδες-μάγειρες και τον Ιταλό εκτοξευτήρα γαμωσταυριδιών που η φωνή του έρχεται σε ανταγωνισμό με τον 11888 τυχαίο δε νομίζω, και αποφάσισαν να εντάξουν αυτό το ξεχασμένο τηλεοπτικό είδος περισσότερο στο πρόγραμμα των σταθμών. Και εγένοντο  Master Chef, Top Chef, Top Gear (όχι κάτσε, αυτό είναι για αυτοκίνητα), Γλυκές Αλχημείες, Food and the City, Chef στον αέρα κτλ. 

Για όσους δεν ξέρουν ακόμη τι είναι όλα αυτά, τα τρία τελευταία είναι συμβατικές εκπομπές μαγειρικής, το Master Chef ήταν κάτι σαν το X-Factor των μαγείρων (και λέω ήταν γιατί τελείωσε, νίκησε ο Άκης, εκείνος ο Αρειανός), όπου πήγαιναν από σουβλακοψήστης στο γυράδικο "Αρφαγεδδών" που ήθελε να εντυπωσιάσει τη γκόμενα μέχρι πεθερές που μετά το "Μια νύφη για το μοσχ...το γιο μου" πήγαιναν για να αποδείξουν πόσο άπιαστες είναι στο μουσακά και το τύλιγμα ντολμαδακίων γιαλαντζί. Τέλος, το Top Chef, το οποίο είναι επίσης διαγωνισμός, αλλά μόνο με επαγγελματίες chef, που εξηγεί και γιατί δεν ήταν τόσο επιτυχημένο όσο το σόου που παρουσίαζε η Ευγενία Θα Καταρρεύσω Μανωλίδου: Δεν πας να κάνεις X-Factor με τη Μπιγιονσού και τη Shakira!

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της μαγειρικής μανίας που έχει καταλάβει τα κανάλια, σας παρουσιάζω σε αποκλειστικότητα κάποιες νέες μαγειρικές εκπομπές που, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, θα ανακουφίσουν το ελληνικό κοινό από τα βάσανά του και θα του προσφέρουν ψυχαγωγία και μαγειρική κατάρτιση.

• Ράδιο Κουτάλα:
  Ο Αντώνης Κανάκης, ο Γιάννης Σερβετάς και ο Στάθης Παναγιωτόπουλος (ο Κιούσης εξαιρέθηκε γιατί θα έκανε διαφήμιση στα McDonalds και η εκπομπή θέλει να προωθήσει το υγιεινό φαγητό) μπαίνουν στην κουζίνα και μαγειρεύουν. Ο Κωστάκης σαν μπρουτάλ αγόρι που είναι σφάζει αυτοπροσώπως όλα τα κρέατα που χρησιμοποιούνται στην εκπομπή, ενώ τον κεντρικό ρόλο έχει πια ο Στάθης Παναγιωτόπουλος, που με την προϋπηρεσία του στο Νηστικό Αρκούδι και τις ψυκτικές ιδιότητές του παίζει μεγάλο ρόλο σε μία τέτοιου είδους εκπομπή. Πάντως η νέα εκπομπή δε θα καταφέρει να μην εξοργίσει τον Άνθιμο, όταν το Μάρτιο θα δείξει συνταγή για γαρδούμπες.
• Κοινωνία ώρα Ρέγκα:
  Ο Καμπουράκης και ο Οικονομέας μπαίνουν και αυτοί στην κουζίνα και φτιάχνουν λιχουδιές τις οποίες μετά τρώει ο Καμπουράκης. Λένε για τα κατορθώματα των πολιτικών της χώρας μας (οι οποίοι εξάλλου υπήρξαν εξαίρετοι μάγειρες οικονομικών στοιχείων) ενώ ταυτόχρονα προσέχουν να μην τους κόψει το αυγολέμονο. Η εκπομπή σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Ο Παπαδάκης προσπαθεί να τη μιμηθεί, όμως στη διάρκεια της πρώτης του απόπειρας πέφτουν οι ασφάλειες, σπάει στα δύο ένα τηγάνι και τελικά γίνεται έκρηξη αερίου. Ο Αυτιάς δε δοκιμάζει καν την ιδέα, καθώς οι δικοί του τηλεθεατές τρέφονται αποκλειστικά με γιαουρτάκια, ραδίκια που ξέμειναν από τη λαϊκή και χάπια για την πίεση.
• Τα Παραμαγειρέματα:
  Η Ανίτα Πάνια όχι, δεν μπαίνει στην κουζίνα, καλεί όμως τον κάθε δυστυχισμένο αυτού του τόπου να πει τον πόνο του στην κάμερα καθώς θα μαγειρεύει διάφορα εδέσματα τα οποία μετά θα μοιραστούν στο κοινό. Η εκπομπή με τον Γιάννη που ψήνει σουβλάκια καθώς μονολογεί "Αχ, Κούλα..." θα μείνει στην ιστορία καθώς η Κούλα και ο Πακιστανός της θα εισβάλλουν στο πλατό, η μεν Κούλα για να ξανασμίξει με το Γιάννη, ο δε Πακιστανός για να φάει τα σουβλάκια.
• Πάμε Πακέτο:
  Τίποτα σπουδαίο, απλά η εκπομπή δικαιώνει τον τίτλο της καθώς πλέον τα πακέτα που δίνουν στο χαμένο γιο της κυρά-Κατίνας έχουν μέσα σουβλάκια, πίτσες ή κινέζικο.
• Μαζί τα φάγαμε:
  Μία εντελώς νέα εκπομπή που θα την παρουσιάζει ο Θεόδωρος Πάγκαλος και θα διηγείται στους τηλεθεατές πώς κατέληξε στη σημερινή του κατάσταση. Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον ένα εκατομμύριο Έλληνες θα κόψουν τα κοψίδια και θα το ρίξουν στα μαρουλόφυλλα και τις κρέμες αδυνατίσματος, όμως η εκπομπή κόβεται στο πέμπτο επεισόδιο από το ΕΣΡ. Όπως χαρακτηριστικά του λέει ο Παπακωνσταντίνου, "Ρε μαλάκα, είπαμε να τους τρομάξουμε αλλά όχι κι έτσι!"
• Είμαι η Πετρούλα και μόλις μαγείρεψα:
  Ο δρόμος για την καρδιά του άντρα περνάει από το στομάχι. Βέβαια η Πετρούλα από αλλού νόμιζε ότι περνάει, όμως μια και το ακούει αυτό και σαν σεμνό κορίτσι που θέλει να βρει ένα καλό παιδί να ανοίξει σπιτικό μπαίνει στην κουζίνα. Η πρώτη της απόπειρα στέφεται με απόλυτη αποτυχία, καθώς καταφέρνει να γίνει χάλια με την κρέμα γάλακτος. Δεν πειράζει όμως, καθώς βγάζει τα λερωμένα της ρούχα on camera. Η εκπομπή συνεχίζεται σε παρόμοιους ρυθμούς και όλος ο κόσμος της λατρεύει-εκτός από τις γυναίκες, που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο πιστεύουν ότι δεν μπορείς να μάθεις μαγειρική από αυτή την εκπομπή.

Άλλη μία αποκλειστικότητα από το Και Πού Σαι Ακόμα, το blog που πασχίζει για την ενημέρωσή σας. Αυτά, και να προσέχετε.

Μποϊκοτάζ, αυτός ο άγνωστος...

Έστω ότι γνωρίζετε ένα τυροπιτάδικο που έχει την τυρόπιτα 1 ευρώ. Λογικό είναι αυτό το τυροπιτάδικο να έχει μια καλή πελατεία. Όμως ο τυροπιτάς βλέπει ότι ο κόσμος αγοράζει από αυτόν και αποφασίζει να ανεβάσει την τυρόπιτα στο 1,50 ευρώ.
Τι γίνεται τότε; Το λογικό είναι να σταματήσει ο κόσμος να αγοράζει από αυτόν, εφόσον μάλιστα δεν είναι και της καλύτερης ποιότητας το εμπόρευμά του, και να στραφεί σε άλλα καταστήματα, ή, από τη στιγμή που δεν έχει αλλού καταστήματα με ικανοποιητικές τιμές, να κόψει και τελείως την τυρόπιτα-πάντως σίγουρα όχι να μείνει σταθερή ή να αυξηθεί η πελατεία του.
Τι κάνει τότε ο τυροπιτάς; Ή συνεχίζει με αυξημένη τιμή, μέχρι να χάσει όλη την πελατεία του και να βγει με κανένα ακορντεόν στην Αριστοτέλους, ή επαναφέρει την τιμή στα παλιά επίπεδα για να μη χάσει το κέρδος του.
Ας έρθουμε τώρα σε ένα πιο προσιτό παράδειγμα. Έστω ότι η βενζίνη έχει 1 ευρώ (που ίσχυε πριν από 3 χρόνια) και μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα ανεβαίνει στο 1,55 (που ισχύει τώρα). Έστω ότι επίσης πέφτει η κατανάλωση (που ισχύει). Φυσιολογικά, θα έπρεπε να πέσει η τιμή. Τι γίνεται όμως;
Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση δεν φταίνε τόσο οι πωλητές όσο το κράτος, με τους παράλογους φόρους που βάζει μπας και καλύψει τα σπασμένα τόσων ετών, αλλά ταυτόχρονα μη φορολογήσουμε την Εκκλησία γιατί θα ρίξει φωτιά ο Άνθιμος και θα μας κάψει.
Και πάλι, όμως, θα δουλέψει. Είναι απλός νόμος προσφοράς-ζήτησης!
"Ποιο είναι αυτό το θαυματουργό φάρμακο ενάντια στην πανάκριβη βενζίνη, τιτανοτεράστιε και πάνσοφε Thomas the Barbarian;" σας ακούω να ρωτάτε. Και θα σας εξηγήσω τώρα αμέσως.
Μποϊκοτάζ!
Κομμένη πια η βενζίνη (και τα δανεικά, αλλά αυτό είναι από άλλο τραγούδι)! Για έναν ή δύο μήνες, οι πωλήσεις βενζίνης να πέσουν στο μηδέν. Ούτε ένα λίτρο για μολότοφ!
Και, φυσικά, θα ρωτήσετε τώρα εσείς: "και πώς θα κινηθούν τα αυτοκίνητα, με τη δύναμη της σκέψης ή με ζαχαρωτά; Δε μας τα λες καλά!"
Δηλαδή δεν είστε διατεθειμένοι να παρατήσετε το αυτοκίνητό σας για έναν ή δύο μήνες προκειμένου να είναι πιο φτηνή η βενζίνη και να μπορείτε να πληρώνετε πιο φτηνά για να το χρησιμοποιείτε. Ας δούμε όμως τα οφέλη της ζωής χωρίς αυτοκίνητα για δύο μήνες:

• Λιγότερο καυσαέριο στην πόλη.
• Λιγότερη κίνηση στην πόλη.
• Λιγότερη κίνηση=πιο γρήγορα λεωφορεία.
• Πιο γρήγορα λεωφορεία=λιγότερο στρίμωγμα.
• Ευκαιρία για ενδιαφέρουσες γνωριμίες στη στάση του λεωφορείου.
• Όχι άλλο άγχος για εύρεση πάρκινγκ.
• Όφελος στην τσέπη.
• Περπάτημα (ακόμη και μέχρι τη στάση)=υγιεινή ζωή

Συν ότι, με μηδέν πωλήσεις καυσίμων, το κράτος χάνει τεράστια κέρδη με αποτέλεσμα να ζοριστεί και τελικά να υποχωρήσει. Τι είναι λοιπόν καλύτερο, να θυσιάσετε λίγη άνεση για δύο μήνες και η βενζίνη να πάει στο 1,20 ή να τρώτε κάθε μέρα δύο ώρες στην κίνηση και τα λεφτά σας στα βενζινάδικα προκειμένου να μη στριμώξετε λίγο τον κώλο σας στο λεωφορείο;

Φυσικά αυτή η λύση δεν εφαρμόζεται μόνο στη βενζίνη. Υπάρχουν ένα σωρό άλλα υπερτιμημένα εμπορεύματα που μπορούμε να ρίξουμε τις τιμές.

Πάρτε παράδειγμα τη μουσική! Κάποτε τα CD έκαναν 20 και 30 ευρώ-αν δεν τα έπαιρνες από τους μαύρους. Τώρα όμως που όλος ο κόσμος κατεβάζει από το ίντερνετ, τα CD πωλούνται μαζί με εφημερίδες και τηλεπεριοδικά!

Αλλά για να πετύχει αυτή η λύση, χρειάζεται δύο πράγματα: πρώτον, να συνεννοηθούν όλοι και να συμμετέχουν όλοι, και δεύτερον, να μείνουν όλοι σταθεροί στο στόχο μέχρι να επιτευχθεί η μείωση των τιμών. Αλλιώς, δεν έχει νόημα. Ή όλοι ή κανένας.

Μας κλέβουν κι εμείς τους αφήνουμε. Δεν είναι καιρός να κάνουμε κάτι για αυτό;

Το Ιδανικό 2011 για τις μεγάλες προσωπικότητες του κόσμου

• Για το Γιώργο Παπανδρέου:
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο ένα καινούριο ποδήλατο. Περιχαρής το παίρνει και βγαίνει στους απόλυτα ασφαλείς για αυτοκίνητα...όχι, κάτσε, έτσι είναι τώρα, απόλυτα ασφαλείς για ποδήλατα δρόμους και ποδηλατάρει ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους ευτυχισμένους Έλληνες. Το ΔΝΤ έχει φύγει, οι επικριτές του έχουν διαψευσθεί, τα λεφτά βρέθηκαν (τα είχε φάει ο Πάγκαλος μαζί μας), ο Λαζόπουλος σταματάει επιτέλους να τον κοροϊδεύει-ίσως μόνο για τα ελληνικά του- και η Άντα είναι είκοσι χρόνια νεότερη. Θα ήθελε να έχει και μαλλιά ή καλές γνώσεις ελληνικών, αλλά επειδή είναι μετριόφρων άνθρωπος δεν το ζητάει από τον Άγιο Βασίλη στο γράμμα του για να μη θεωρηθεί πλεονέκτης. 
• Για τον Αντώνη Σαμαρά:
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο το Μητσοτάκη μαχαιρωμένο. Περιχαρής τον θάβει στην πίσω αυλή και ανοίγει τηλεόραση, για να δει ότι ο Γιώργος τα σκάτωσε και ο λαός απαιτεί πρόωρες εκλογές. Στις εκλογές ο Αντώνης σαρώνει με 99,9% και 0 αποχή, όλοι οι βουλευτές της ΔΗ.ΣΥ πηγαίνουν στην ΝΔ και ο αρχηγός της ΝΔ καταφέρνει να σώσει τη χώρα από τα νύχια του ΔΝΤ με το μαγικό του πλάνο των 18 μηνών (ή 12 ήτανε; 18 θα βάλω γιατί 12 δε θα το πίστευε ούτε ο Σαμαράς). Ο κόσμος ευγνωμονεί τον πρωθυπουργό και στήνει ανδριάντες του σε όλες τις πλατείες, ενώ η Μέρκελ αναδεικνύει την Ελλάδα ως παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή για τις άλλες χώρες.
• Για τον Μητσοτάκη:
  Τα ίδια με πάνω, μόνο που αλλάζετε το Μητσοτάκης με το Σαμαράς και το ΝΔ με ΔΗ.ΣΥ.
• Για την Παπαρήγα:
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο τα άπαντα του Μαρξ και τα απομνημονεύματα του Λένιν σε χρυσόδετη έκδοση. Ανοίγει το Ριζοσπάστη για να δει ότι ο Γιώργος τα σκάτωσε και ο εξοργισμένος κόσμος με μπροστάρισσα την Αλέκα καταλαμβάνει τη Βουλή και ιδρύει καθεστώς κομμουνιστικού τύπου-το οποίο όμως, σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση του κόσμου για τον κομμουνισμό, λειτουργεί κανονικά. Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι (απλά η Αλέκα είναι πιο ίση από τους άλλους), καλλιεργούν από κοινού τη γη, τα αγαθά μοιράζονται εξίσου και όλοι είναι ευτυχισμένοι-εκτός από τους καπιταλιστές βιομήχανους.
• Για τον Adonis-Ένας Είναι Ο Adonis-Georgiadis
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει λεφτά στην ταμειακή μηχανή του βιβλιοπωλείου του-κάποιος αγόρασε τα βιβλία του. Με μία γρήγορη βόλτα στην Αθήνα βλέπει ότι η χώρα έχει αδειάσει από μετανάστες και άθεους-το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών επιβεβαιώνεται πανηγυρικά. Οι Αθηναίοι καταλαβαίνουν το λάθος τους που ψήφισαν Σγουρό και απαιτούν να γίνει ο Άδωνις Περιφερειάρχης, ενώ η Ευγενία αποφασίζει να του ικανοποιήσει τη μεγαλύτερή του φαντασίωση-να βαφτεί μαύρη και να τον αφήσει να την μαστιγώσει.
• Για τον Παναγιοτατομακαριότατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο:
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο εκείνο το καινούριο χρυσοποίκιλτο ράσο από τον Αρμάνι. Ανοίγει την τηλεόραση και βλέπει λάιβ μία τεράστια πέτρα να πέφτει από τον ουρανό πάνω στον Μπουτάρη που έτυχε να περνάει από ένα ρεπορτάζ του Παπαδάκη για τις λαϊκές. Όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι της "Πρωτοβουλίας" παραιτούνται και στη θέση τους αναλαμβάνουν ο Γκιουλέκας και οι δικοί του υποψήφιοι. Οι πιστοί κατακλύζουν κάθε Κυριακή τις Εκκλησίες, ενώ ο Κανάκης, ο Σερβετάς, ο Κιούσης και ο Στάθης μετανοούν και μετονομάζουν την εκπομπή Ράδιο Αρβύλα σε Ράδιο Ευσέβεια, όπου εξυμνούν τον Άνθιμο και την Ορθόδοξη Πίστη (το μόνο στοιχείο που διατηρείται από την παλιά εκπομπή είναι τα ανέκδοτα του Στάθη, για να δείξουν στους πιστούς τι τους περιμένει αν αμαρτάνουν).
• Για τον Καραμανλή:
  Ξυπνάει το μεσημέρι της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο το Pro Evolution Soccer 12-άσχετα που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα-μαζί με ικανή ποσότητα μπάφων για την πλήρη εμπειρία. Η Νατάσα τελειοποιεί τη συνταγή για το κοκορέτσι. Ο πάλαι ποτέ πρωθυπουργός λαμβάνει μέρος σε διαγωνισμό καταβρόχθισης λουκάνικου και σπάει όλα τα ρεκόρ-ούτως ή άλλως, και στην κυβέρνηση όταν ήταν κυριολεκτικώς και μεταφορικώς λουκάνικα έτρωγε, ενώ κανείς δεν ασχολείται πια μαζί του.
• Για τη Σουλιώτη και τον Πουλόπουλο:
  Ξυπνάνε το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκουν κάτω από τα δέντρα DVD box set με όλες τις ελληνικές συμμετοχές στο διαγωνισμό. Η περσινή νικήτρια της Eurovision Lena Meyer Landrut σκοτώνεται σε ένα τραγικό δυστύχημα. Η Ελλάδα βρίσκει τα λεφτά για να στείλει φαντασμαγορικές συμμετοχές (για όλα τα υπόλοιπα δε μας νοιάζει) και στέλνουμε την Άννα Βίσση σε συνεργασία με το Σάκη Ρουβά. Η Ελλάδα σαρώνει με δωδεκάρια από όλες τις χώρες, ενώ δεύτερη έρχεται η Κύπρος. Η Σουλιώτη και ο Πουλόπουλος με τα επικά ρεπορτάζ τους από την Ελληνική Νίκη καταξιώνονται στη λαϊκή συνείδηση και όλοι τους εύχονται "Άντε, και μ' ένα καλό αγόρι!"
• Για τη Μέρκελ:
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο έκθεση οικονομικών στοιχείων που λέει ότι η Ελλάδα έχει έλλειμμα 322%. Κοιτώντας στον καθρέφτη διαπιστώνει ότι βλέπεται και βγαίνει στα μαγαζιά για ψώνια μαζί με εκείνον τον γκέι υπουργό Εξωτερικών που είχε. Όταν συναντά τον Παπανδρέου, τον κάνει σκουπίδι και αρνείται να του δανείσει έστω και ένα ευρώ για εισιτήριο λεωφορείου. Οι δείκτες οικονομίας της Γερμανίας σημειώνουν πρωτοφανή άνοδο, όπως επίσης και το όργανο τους συζύγου της, που είχε καταντήσει πιο ξάπλα κι από τον Καραμανλή.
• Για τον Σαρκοζί:
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο ένα ζευγάρι κάλτσες. Ασήμαντο δώρο για έναν Πρόεδρο, θα μου πείτε, το σημαντικό όμως είναι ότι πλέον χρειάζεται να σκύψει για να το πιάσει: έχει ψηλώσει 20 πόντους! Πασιφανώς χαρούμενος που δεν τον περνάει πια η Κάρλα, αποφασίζει να αυξήσει τους μισθούς στα 1300 ευρώ, να μειώσει τη συνταξιοδότηση στα 60 και να χαρίσει και μερικά δισεκατομμύρια στην Ελλάδα έτσι για την καλή καρδιά. Η Γαλλία μπορεί να χρεοκοπήσει, όμως δεν έχει σημασία για το Νικολά γιατί μπορεί επιτέλους να φτάσει τις χειρολαβές στο λεωφορείο.
• Για τη Lady Gaga:
  Ξυπνάει το πρωί της 1/1/2011 και βρίσκει κάτω από το δέντρο 365 γελοίες περούκες, μία για κάθε μέρα του χρόνου. Καθώς τις προβάρει, διαπιστώνει ότι το Bad Romance έχει φτάσει το 1 δισεκατομμύριο θεατές, αφήνοντας τον Justin Bieber να κλαίει αγκαλιά με το αρκουδάκι που του έφερε ο Άι Βασίλης. Οι συναυλίες της είναι όλες sold out, όλα τα τραγούδια της κατακλύζουν το τοπ του MTV, με μόνο μία θέση ελεύθερη για την καλή της φίλη Μπιγιονσού, ενώ μαθαίνει ότι υπάρχει μια χώρα που λέγεται Ελλάδα και διοργανώνει φιλανθρωπικά events για αυτήν.
• Για όλους εμάς:
  Ξυπνάμε το πρωί-ή το μεσημέρι, αν χτυπήσαμε μπουζούκια-της 1/1/2011 και βρίσκουμε κάτω από το δέντρο ό,τι επιθυμούμε. Ταυτόχρονα, όλοι οι παραπάνω έχουν στοιβαχθεί σε ένα πλοίο το οποίο μυστηριωδώς εξαφανίζεται στο τρίγωνο των Βερμούδων. Η χώρα μας ορθοποδεί, το ΔΝΤ φεύγει και όλοι ζούμε ευτυχισμένοι, χωρίς ανίκανους πολιτικούς, χωρίς μισαλλόδοξους παπάδες, χωρίς κακόγουστα ρεπορτάζ και χωρίς τρισάθλια μουσική.

Βέβαια, ιδανικά είναι αυτά και σιγά μην πραγματοποιηθούν. Όπως και να 'χει, ευτυχισμένο το 2011-ίσως και να είναι η προτελευταία χρονιά του κόσμου...

Πού έχει πάει η ψυχή της μουσικής;

Χθες το βράδυ καθόμουν και έκανα ραδιοζάπινγκ όταν ξαφνικά στον RSO έπαιξε το All I want for Christmas is You.

Υπό κανονικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας, μισώ αυτό το τραγούδι όπως ο Άνθιμος το Μπουτάρη. Για την ακρίβεια, πιστεύω ότι η Mariah Carrey είναι η τέταρτη χειρότερη ύπαρξη στην παγκόσμια μουσική, μετά τον Justin Bieber, τον George Michael και την -ω Θεοί του Ολύμπου ας τη σκοτώσει κάποιος- Άννα Βίσση.

Σε αυτή την περίπτωση όμως, συνέχισα το ραδιοζάπινγκ, άκουσα τι έπαιζαν οι άλλοι σταθμοί και επανήλθα στην αντιπαθή Mariah και τον ύμνο της στο γκόμενο. Ίσως εδώ τώρα να βγάλετε διάφορα συμπεράσματα όπως ότι έγινα γκέι, ερωτεύτηκα ή αποφάσισα να δώσω μία δεύτερη ευκαιρία στη Mariah. Λάθος! Παραμένω αρκετά στρέιτ για να μη με νοιάζει η διαφορά βεραμάν και τιρκουάζ, οι συμμαθήτριές μου παραμένουν το ίδιο μπάζα με πέρυσι και φυσικά το Και Πού 'Σαι Ακόμα στηρίζει Μπιγιονσού.

And I think to myself, λοιπόν, what a wonderful world-όχι, λάθος, αυτό είναι άλλο τραγούδι. I think to myself, λοιπόν, "Τι τρέχει ρε Θωμά; Τι σ' έπιασε ξαφνικά και συντονίστηκες στη Mariah, το χαζοχαρούμενο μπιτ της και το εκνευριστικό σερί κορώνας της;" And it hits me: "Τα σημερινά τραγούδια δεν έχουν ψυχή! Δεν έχουν συναίσθημα! Δεν είναι τίποτα!" (αν αυτό σας ικανοποιεί, δεν το γύρισα σε Mariah στα πίσω-πίσω).

Είμαστε επισήμως στην εποχή του μουσικού τίποτα. Με εξαίρεση μερικά τραγούδια που όντως σε βάζουν στη διάθεση που θέλει να βγάλει ο τραγουδιστής, όλα τα υπόλοιπα έχουν ως μόνο στόχο να κοπανιούνται στα κλαμπ τα δεκαπεντάχρονα κοράσια μεταξύ του "Ναι, μπαμπά, δε θα αργήσω, θα είμαι πίσω πριν τις 1 και δε θα πιω!" και του "Τι έγινε; Τι είναι αυτά τα ξερατά γύρω μου; Γιατί είμαι ανάμεσα σε δώδεκα άντρες, τρεις γυναίκες και ένα σκύλο;"

Κοιτάξτε τη ροκ. Πλέον θεωρούνται ροκ ένα μάτσο παιδαρέλια που ακόμη δεν ξεπέρασαν το στάδιο του Emo (ξέρετε μωρέ, εκείνα τα μαλακισμένα με το eyeliner και τις αυτοκτονικές τάσεις στα Σύνταγμα...δε θυμάστε; Μάιστα...Πού πήγαν τα λεφτά είπαμε;) και τραγουδάνε soundtrack για υπερπαραγωγές με γυαλιστερά βαμπίρ, μποντιμπιλντεράδες λυκάνθρωπους και μπάζα που προσπαθούν να διαλέξουν ανάμεσα στο φλώρο και στο γελοίο (ελπίζω να πιάσατε το λεπτό υπονοούμενο).

Κοιτάξτε τη ραπ! Κάποτε έβγαιναν διαμαντάκια όπως το Lose Yourself και φυσικά το all time classic Gangsta's Paradise (στήστε αυτί και μετρήστε βρισιές αν θέλετε...εγώ δε βρήκα καμία). Τώρα η όλη έννοια της ραπ είναι να βγαίνουν τυπάδες με τεράστια ρούχα και να βρίζουν δώδεκα φορές σε κάθε δέκα λέξεις σαν να είναι δωδεκάχρονα που διαφωνούν για το ποιος την έχει μεγαλύτερη.

Πάρτε χιτάκια και σημειώνετε διαφορές. Αν μετά από δέκα βίντεο κλιπ καταφέρετε να μετρήσετε πάνω από πέντε, εγώ κόβω τo σουβλάκι και την πίτσα και τρέφομαι εφόρου ζωής με νερόβραστο κουνουπίδι. Όλα τα ίδια. Ξανθό ξέκωλο, δήθεν κουλ τύπος με ροζ μπλουζάκι, ελαφρώς αξύριστη μάπα και μαλλί παστωμένο μέχρι αηδίας στο ζελέ, απελπιστικά ίδιο μπιτ και στίχοι επιπέδου "Come with me για να τη βρεις".

Λίγο έλεος πια! Είναι που είναι η εποχή μας χάλια, λίγη καλή μουσική δε θα έβλαπτε! Ή λίγη εφευρετικότητα. Το καινούριο φρούτο είναι τώρα να παίρνεις sample από ένα παλιό τραγούδι της δεκαετίας του 80 ή πιο παλιά και να το μετατρέπεις σε σαχλομπιτάκι...Καμαρώστε εδώ πράγμα που δεν ήρθαν αμέσως οι Boney M να τους κάνουν τόπι στο ξύλο...

Δε θα με πείραζαν τα σαχλομπιτάκια, αν σε αναλογία με τα καλά τραγούδια που έβγαιναν ταυτόχρονα ήταν 50-50 ή έστω στην χειρότερη 60-40. Τώρα έχουμε φτάσει στο 95-5! Δηλαδή ανοίγεις το MTV και πρέπει να περιμένεις καμιά ώρα για να βρεις ένα τραγούδι που πραγματικά θα σου ξυπνήσει συναισθήματα πέραν της αηδίας-περίπου ότι γίνεται με τον ΟΑΣΑ, με τη διαφορά ότι ο ΟΑΣΑ δε στέλνει από τη στάση σου ανά τρία λεπτά πιταρισμένα σαράβαλα που πάνε σε όποιο άσχετο μέρος από τον προορισμό σου για να σου τη σπάσει.

Δηλαδή σκεφτείτε! Ακόμη και με τους σκύλους του 90 (τύπου "Πάρε τηλέφωνο τον κερατά") κατάφερνες να νιώσεις κάτι...Τώρα βγαίνουν ίδια χαζά τραγούδια, χωρίς ψυχή, ίσα για να κοπανιούνται τα χαζόπαιδα και να σκάνε τα ευρώπουλα για να κατεβάσουν ringtone (η μεγαλύτερη απάτη...με τα ίδια λεφτά αγοράζεις το τραγούδι ολόκληρο ή και τελείως τζάμπα...). Νιώθω απογοήτευση για το ανθρώπινο είδος...