Hair of the Dog

Η μέρα που θα ξεμείνω από τραγούδια για να ταιριάξω με την ανάρτησή μου θα είναι και η μέρα που θα πεθάνω.

Χάρηκα κι εγώ λοιπόν ότι για ένα μεσημέρι στα δέκα χρόνια κατάφερα να πετύχω αστικό για το σπίτι μου που να επικρατούν σχετικά ανθρώπινες συνθήκες και να μην είναι φορτωμένο σαν νταλίκα με μοσχάρια στο Μπαγκλαντές.
Κι όπως μπαίνω μέσα, γυρνάω και βλέπω το θέαμα που μου πάγωσε τα σωθικά.
Τα λεωφορεία της Θεσσαλονίκης, χάρη σε κάποιον σχεδιαστή της Volvo που προφανώς δούλευε Πέμπτη πριν από τριήμερο δέκα λεπτά πριν σχολάσει κι είπε "δε γαμιέστε κι εσείς και το λεωφορείο σας", έχουν το ρεζερβουάρ στη μέση της καμπίνας, που σημαίνει ότι χάνονται τέσσερις θέσεις πάνω στη ρόδα και στο σημείο αυτό μπορεί να κάτσει μόνο άτομο που δεν έχει προλάβει το τελευταίο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ.
Αλλά αυτό πιθανότατα δεν ενδιέφερε κανέναν σας.
Πάνω σε αυτή τη ρόδα, όμως, καθόταν μια κοπέλα που φορούσε βερμούδα με αξύριστα πόδια.
Δεν πρόλαβα καν να γράψω την τελεία στην προηγούμενη πρόταση κι ήδη ακούω τον οργισμένο όχλο από τις φεμινίστριες που κραδαίνουν φλεγόμενα σουτιέν κι έρχονται κατά το σπίτι μου ετοιμάζοντας να με σταμπάρουν με το πυρακτωμένο σίδερο που γράφει "ΣΕΞΙΣΤΗΣ".
-Και ποιος είσαι εσύ, θλιβερέ και τρισάθλιε αγάμητε μηχανολόγε, που θα υπαγορεύσεις στις γυναίκες τι θα κάνουν με το σώμα τους! Τα άτριχα πόδια είναι προπαγάνδα του καπιταλισμού για να πουλάνε οι καπιταλιστές αποτριχωτικές κρέμες! ΑΠΑΝΩ ΤΟΥΣ!
Ναι, ε; Ας το δεχτούμε ότι φταίνε οι κακοί καπιταλιστές. Τον προηγούμενο αιώνα, όταν οι φεμινίστριες είχαν κάτι καινούριο να πουν στην κοινωνία και δεν ήταν Κνίτες με βυζιά, ένα απ'τα σημάδια που είχαν σαν δείγμα απελευθέρωσης ήταν το να καπνίζουν δημοσίως.
Ήταν άλλες εποχές. Ο καρκίνος ήταν δείγμα απελευθέρωσης.
Ξέρετε τι έκαναν οι καπιταλιστές; Άρχισαν να βγάζουν τσιγάρα και διαφημιστικές καμπάνιες για να πουλήσουν περισσότερους καρκινοσωλήνες στο γυναικείο κοινό. Πλέον η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια δεν ήταν αποκλειστικό προνόμιο των φαλλοκρατών! Whoop-de-do!
Πάρτε το χαμπάρι. Όσο και να χτυπάτε τον κώλο σας χάμω, at the end, capitalism wins. Νόμος. Και δεν τα βάζεις με τον νόμο αν δεν είσαι οι Τζούντας φάκιν Πριστ.

-Εν πάση περιφτώσει, δεν είναι ο καπιταλισμός το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι εσείς τα φαλλοκρατικά γουρούνια έχετε την απαίτηση να είμαστε εμείς άτριχες και περιποιημένες κι εσείς να βγαίνετε έξω λες και είστε αρκούδες. Double standards, motherfucker!
Ουάου! που θα'λεγε κι ο Μπαρουφάκης. Απ'όλα τα double standards που εφαρμόζονται στον πλανήτη γη, αυτό που σας πείραξε και θέλετε να εξαφανίσετε είναι το να μπορούν οι γυναίκες να βγαίνουν και να κυκλοφορούν με το πόδι του Νταρακλίτσα.
Δηλαδή ο κόσμος καίγεται και το πόδι χτενίζεται.
Κι έπειτα αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη δεν έχει καν τον καιρό που ντε και καλά θα βάλεις βερμούδα αλλιώς θα ανεβάσεις εκατόν πεντακόσιους βαθμούς Κελσίου και θα πεθάνεις από spontaneous human combustion λες και είσαι ντράμερ των Spinal Tap.
Εφόσον είσαι κοπέλα και βαριέσαι να ξυρίσεις τα πόδια σου (μην ντρέπεστε, είστε χιλιάδες εκεί έξω και ζείτε ανάμεσά μας, η τεμπελοσκυλίαση δε γνωρίζει φύλο) μπορείς κάλλιστα να βάλεις μακρύ παντελόνι και να μην μάθει κανείς ότι βαριέσαι να κουνήσεις την πέτσα σου.
Αλλά όχι! Η τύπισσα έπρεπε να βάλει βερμούδα, χωρίς να έχει καν ζέστη, και να μας δείξει τον Καραπιάλη που κρύβει μέσα της σε όλο του το μεγαλείο. "Κοιτάξτε με! Έχω αξύριστα πόδια και τα δείχνω σε όλους σας! Παίρνω τις κοινωνικές νόρμες σας και τις κατουράω στη μάπα! Damn, if I were any more edgy everyone who touches me would bleed for three days!".
-Μα αυτό ακριβώς! Η αποτρίχωση είναι μια ηλίθια κοινωνική νόρμα που δεν προσφέρει τίποτα! 
Η οποία ηλίθια κοινωνική νόρμα ανάγεται στην αρχαία Αίγυπτο και την αρχαία Ελλάδα από τότε περίπου που σταματήσαμε να κυνηγάμε μαμούθ.
Από την άλλη, οι μισές απ'τις περιποιήσεις που κάνετε επειδή "σας τις επιβάλλουν τα φαλλοκρατικά γουρούνια", στην πραγματικότητα τις κάνετε για να ζηλέψουν οι φιλενάδες σας. Οι άντρες κατά βάση χέστηκαν.
Όχι, αλήθεια. Στηθείτε στην Αριστοτέλους και ρωτήστε όποιον άντρα περνάει μπροστά σας αν θα απέρριπτε μια γυναίκα επειδή έχει κυτταρίτιδα ή δυο-τρία παραπανίσια κιλά. Αν σας απαντήσει καταφατικά σε αυτή την ερώτηση, η αμέσως επόμενη ερώτηση θα πρέπει να είναι "και γαμάς καθόλου στη ζωή σου;".

Ή μήπως θεωρείτε φαλλοκρατική καταπίεση το μανικιούρ και το πεντικιούρ; Σας πληροφορώ ότι οι μόνοι άντρες που ενδιαφέρονται για το αν έχετε ωραίο πεντικιούρ είναι οι ποδολάγνοι, κι αυτοί είναι και δεν είναι το 5% του πληθυσμού.
Αν νιώθετε τόσο καταπιεσμένες από το 5% του πληθυσμού, τότε μάλλον εσείς επιλέγετε να καταπιεστείτε από μόνες σας.
Κι εντάξει, δεν αντιλέγω. Ας πούμε ότι είναι μια ηλίθια κοινωνική νόρμα τα άτριχα πόδια που δεν προσφέρει και καμία απολύτως ευκολία, γιατί η αποτρίχωση θέλει χρόνο που θα μπορούσες κάλλιστα να αξιοποιήσεις αγοράζοντας σουτιέν, οινόπνευμα και σπίρτα.
Ας πάμε σε ένα λίγο άσχετο παράδειγμα. Σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο έχει επικρατήσει το σύστημα μονάδων SI, το οποίο έχει την ευκολία ότι όλες οι μονάδες κλιμακώνονται σε πολλαπλάσια του δέκα και διευκολύνουν πάρα πολύ τα μαθηματικά.
Σε όλον; Όχι! Υπάρχει το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται. Κι αυτό το χωριό είναι οι ΗΠΑ. Οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι (κατά το "οι φίλοι μας τα ζώα") χρησιμοποιούν το δικό τους σύστημα, στο οποίο ένα μίλι ισούται με 5280 πόδια που ισούνται με 12 ίντσες το καθένα και μια λίβρα που ισούται με είκοσι οχτώ μπανάνες και δεν ξέρω γω τι.
Πήγαινε λοιπόν εσύ και κάτσε να εξηγήσεις στον Αμερικάνο ότι το σύστημα που χρησιμοποιεί είναι λανθασμένο και άβολο και θα έπρεπε να το αντικαταστήσει με το SI. Ξέρεις πώς θα αντιδράσει ο Αμερικάνος; Θα σου δείξει μεγαλοπρεπώς τα παχύσαρκα παπάρια του και θα παραγγείλει επιδεικτικά μπροστά σου δέκα λίβρες τηγανιτό μπέικον.
Κι είναι λογικό, γιατί αυτό που του μάθαιναν σε όλη του τη ζωή είναι να μετράει τα πράγματα με λίβρες και πόδια. Όλοι οι γύρω του κάνουν το ίδιο. Μπορεί να κάτσει και να καταναλώσει φαιά ουσία για να μάθει να μετράει σε κιλά και μέτρα, αλλά γιατί να το κάνει; Έτσι έχει καλωδιωθεί ο εγκέφαλός του.
Κι εμένα, με τον ίδιο τρόπο, έχει καλωδιωθεί ο εγκέφαλος μου να θεωρεί τα αξύριστα γυναικεία πόδια αντιαισθητικό θέαμα.
-Μα τα double standards!
Ναι, τι; Όπως ξαναείπα, υπάρχουν ένα κάρο double standards σε σύγκριση με τα οποία το double standard της αποτρίχωσης είναι μια κλανιά στα φουγάρα της Πτολεμαΐδας. Και τα περισσότερα από αυτά έχετε καταφέρει να τα αντιμετωπίσετε επιτυχώς.
Για την ακρίβεια, μέχρι να μας κατακτήσουν οι Τζιχαντιστές επειδή οι Αμερικάνοι την περίοδο του ψυχρού πολέμου ήταν ηλίθιοι και στην προσπάθειά τους να υποσκελίσουν τη Σοβιετική Ένωση κατάφεραν να ενισχύσουν την μόνη πληθυσμιακή ομάδα που ήταν χειρότερη από τη Σοβιετική Ένωση...

...μέχρι λοιπόν να μας κατακτήσουν οι Τζιχαντιστές και να επιβάλλουν μπούργκα, πολυγαμία και κλειτοριδεκτομή, έχετε εξαιρετική θέση στην κοινωνία.
Κι αν θέλετε να μιλήσουμε για double standards, κανένα απολύτως πρόβλημα.
Γιατί να πηγαίνουν μόνο οι άντρες στρατό;
Γιατί όταν έχετε κάποιο βαρύ αντικείμενο να κουβαλήσετε ζητάτε τη βοήθεια κάποιου άντρα και δεν το κουβαλάτε μόνες σας;
Γιατί να πληρώνουν οι άντρες στα ραντεβού;
Γιατί να κάνουν οι άντρες την πρώτη κίνηση σε ένα φλερτ;
Γιατί όταν προσπαθεί να σας μιλήσει ένας άντρας εσείς απαντάτε μονολεκτικά και περιμένετε από αυτόν να κουβαλήσει όλη τη συζήτηση;
Είναι ή δεν είναι όλα αυτά ηλίθιες κοινωνικές νόρμες και double standards?
Και τελικά ποια είναι η μυστική συνταγή του καβουροπάτι;
Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις δε θα απαντήσετε εσείς που κραδαίνετε τα φλεγόμενα σουτιέν, γιατί δε σας συμφέρει (και γιατί δεν ξέρετε τη μυστική συνταγή του καβουροπάτι). Και δε σας συμφέρει γιατί έχετε μια σκληρή αλήθεια μπροστά σας που σας χαλάει το σύνδρομο καταδίωξης που έχετε λες και είστε ο Τζόι Ντι Μάιο.
Κι αυτή είναι η εξής: δεν είναι τα πάντα φαλλοκρατική προπαγάνδα και καταπίεση.
Δεν θέλουμε όλοι οι άντρες να σας έχουμε υποχείρια που θα μας φέρνετε τις παντόφλες στον καναπέ.
Απλά οι άντρες και οι γυναίκες δεν είναι το ίδιο φύλο. Ισότιμα φύλα ναι, βεβαίως. Αλλά όχι το ίδιο. Κι ο λόγος είναι μια ασήμαντη μικρή λεπτομέρεια που λέγεται αναπαραγωγή του είδους. Εμείς έχουμε πούτσα κι εσείς έχετε μουνί. Βιολογικά είμαστε διαφορετικοί κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.
Κοινωνικά είμαστε ίσοι; Ίσως όχι ακόμα. Θα έπρεπε να είμαστε; Βεβαίως. Θα το πετύχετε αυτό με το να κυκλοφορείτε με αξύριστα πόδια; Όχι. Απλά θα πηδάμε όλοι τις αποτριχωμένες χαζογκόμενες και εσείς θα μείνετε με συντροφιά δέκα γάτες και θα νομίζετε ότι προσθέσατε το δικό σας λιθαράκι στην ισότητα των φύλων, ενώ στην πραγματικότητα κλάσατε μια μάντρα παπάρια στην κοινωνία.
Κι αν αυτό με κάνει σεξιστή, γούστο μου και καπέλο μου και θα το βάλω κι αυτοκόλλητο στον προφυλακτήρα του monster truck που θα οδηγώ στους αυτοκινητόδρομοι του Τέξας ακούγοντας Τζόνι Κας και πίνοντας Bud Light.
Αυτά, και να προσέχετε μην κοπείτε στο ξύρισμα.

We've got another thing coming

Ζούμε σε έναν σκληρό και άδικο κόσμο.
Εκατοντάδες άνθρωποι θαλασσοπνίγονται στην προσπάθειά τους να πουλήσουν σιντί σε μια καλύτερη κοινωνία.
Οι σκληρές διαπραγματεύσεις και το αγριωπό βλέμμα του Γιάνη με το ένα νι δεν έκαναν το μουνάκι της Μέρκελ να στάζει και τώρα η χώρα και το μέλλον μας βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Η μόλυνση του περιβάλλοντος, η αλλοτρίωση, η αποξένωση, η ανθρωπιστική παιδεία κι άλλα θέματα της Έκθεσης Γ' Λυκείου μαστίζουν την κοινωνία μας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Σάκης Ρουβάς θα τραγουδήσει το Άξιον Εστί.
Η μία τραγωδία χτυπά πίσω απ'την άλλη, κι ακόμα κι ο πιο σθεναρός νους δεν μπορεί να μην κατακλυστεί από μαύρες και απαισιόδοξες σκέψεις.
Γι' αυτές τις στιγμές, λοιπόν, σας ζητώ να έχετε κατά νου αυτό:
Έρχεται.
-Ποιος έρχεται;
Αυτός. 1-0.
-Σοβαρά τώρα;
Δείτε και θα διαπιστώσετε ότι κυριολεκτώ απόλυτα.

Αυτό που ακούσατε. Έρχεται το ρομποτικό πέος.

Οκ, καταλαβαίνω ότι μιλάμε για την Εσπρέσο, την εφημερίδα που έχει για όνομα ένα είδος καφέ και δε θα δίσταζε να δημοσιεύσει πρωτοσέλιδο του τύπου "Σοκ! Ιστορικές έρευνες δείχνουν ότι ο Κολοκοτρώνης τον σούβλιζε τον Αθανάσιο Διάκο!".
Αλλά ας μην υποβαθμίζουμε τη σημασία της είδησης. Ως γνωστόν, εκτός του σκύλου, το πέος είναι ο καλύτερος φίλος του άνδρα. Εντός του σκύλου είναι λίγο δύσκολο να γαμήσει κανείς.
Και υπάρχουν κάποιοι άνδρες που έχουν τη δυστυχία ο καλύτερος φίλος τους να μην... εχμ... ανταποκρίνεται στο κάλεσμά τους την κρίσιμη στιγμή. Γι'αυτούς λοιπόν τους άνδρες η επιστήμη, αφότου προφανώς είχε λύσει όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της ανθρωπότητας, κατασκεύασε έναν μηχανισμό για να τους βοηθήσει.
Το θέμα είναι ότι αυτή η είδηση θα μπορούσε να περιγραφεί και χωρίς να ακουστεί σαν μια ατάκα που θα πετούσε ο Άρνολντ Σβαρτζονέγρος στη Λυσσάρα Κόνορ ως πρωταγωνιστής της πορνοπαρωδίας "Σεξολοθρευτής 2: Η Μέρα της Στύσης".
Πώς θα παρουσιαζόταν η σχετική είδηση στην Καθημερινή ή στην Ελευθεροτυπία; "Ομάδα επιστημόνων κατασκεύασε μηχανισμό κατά της στυτικής δυσλειτουργίας". Απλό, κυριλέ και ξενέρωτο. Ακριβώς όπως πρέπει για εφημερίδα.
Αλλά όχι.
ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤΙΚΟ ΠΕΟΣ.

Ο δημοσιογράφος που εμπνεύστηκε αυτόν τον τίτλο πρέπει να τιμηθεί με το βραβείο Πούλιτζερ.
Είναι μία από αυτές τις σπάνιες εκφράσεις που καταφέρνουν να ακουστούν ταυτόχρονα σαν απειλή και σαν υπόσχεση. Το μέγεθος της γελοιότητας είναι τέτοιο που κάνει τον κύκλο του σύμπαντος, βγαίνει από την τρίτη σκουληκότρυπα δεξιά απ'το διαγαλαξιακό βενζινάδικο κι επιστρέφει από την όχθη της awesomeness.
Πραγματικά, αυτή η φράση είναι λες και γράφτηκε αποκλειστικά και μόνο για να ειπωθεί σε πορνοπαρωδία. Και δεν είναι απαραίτητο να περιοριστεί στον Sperminator. Μπορεί να επεκταθεί σε οποιαδήποτε ταινία συμμετέχει έστω κι ένα ρομπότ.
Όπως ας πούμε στον Τρόμποκοπ. Ή στο Star Whores: Η Αόρατη Ψωλή. Ή στο Τρανσ-πόρνερς. Ή στο Dick-Strict 9. Ή στο PSALL-E της Χύσνεϊ.
-Εντάξει, καταλάβαμε, είσαι ανώμαλος.
Γαμώτο, κάποιος θα έπρεπε να μου προτείνει μια θέση σαν συγγραφέας πορνοπαρωδιών.
Βέβαια η προοπτική της φράσης "έρχεται το ρομποτικό πέος" δεν περιορίζεται μόνο στις τσόντες. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάποιο b-movie σαν την "Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά", μόνο που αντί για μελιτζάνες και μπεσαμέλ η φονική δύναμη που θέλει να καταστρέψει τη γη θα είναι μια στρατιά από ρομποτικά πέη.
Ω, θεέ μου...στον πληθυντικό είναι ακόμα πιο γελοίο!
Όχι! Όχι! Σας βρήκα και ακόμα πιο γελοία πιθανότητα χρήσης της φράσης "έρχεται το ρομποτικό πέος". Έστω ότι σε κάποια φάση της ιστορίας του ο Ολυμπιακός αποκτήσει τόσο δεμένη ομάδα που δουλεύει τόσο καλά τους αυτοματισμούς ανάμεσα στους παίκτες και τους διαιτητές που αποκτά από τους αθλητικογράφους το προσωνύμιο "Το ρομπότ".
Έτσι, την προηγούμενη μέρα από παιχνίδι μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, το πρωτοσέλιδο του Γαύρου με μεγάλα γράμματα γράφει τη βαρύγδουπη δήλωση.
Πείτε το μαζί μου!
-ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤΙΚΟ ΠΕΟΣ!
Μπράβο τα καλά παιδιά.

Αν και βέβαια αυτή η φράση χάνει πολύ όταν μεταδίδεται στο γραπτό λόγο. Πρέπει να ειπωθεί με το κατάλληλο ύφος. Γιατί αυτή η φράση δε γίνεται, όχι, δε σου επιτρέπει να την πεις έτσι απλά και βαριεστημένα όπως θα έλεγες ξέρω γω "έρχεται το λεωφορείο". Μη μπλέκουμε το λεωφορείο με το ρομποτικό πέος!
Για την ακρίβεια υπάρχουν οι εξής τρεις τρόποι για να εκστομίσεις τη φράση "έρχεται το ρομποτικό πέος", και ο ένας είναι πιο γελοίος από τον άλλον:
α) Τρομοκρατημένη White Anglo-Saxon Protestant νοικοκυρά:
-Βοήθεια! Έρχεται το ρομποτικό πέος! Somebody think of the children!
β) Επιβλητική φωνή χολυγουντιανού τρέιλερ με στόμφο χιλίων Γουίλιαμ Σάτνερ:
Αυτό το Σεπτέμβρη...σε όλες τις αίθουσες Οντεόν...έρχεται...το Ρομποτικό Πέος!
γ) Χαζοχαρούμενος παρουσιαστής σε τηλεμάρκετινγκ:
Βαρεθήκατε να ταλαιπωρείστε με τα συμβατικά πέη; Υπάρχει λύση! Έρχεται το Ρομποτικό Πέος!
Βασικά ξεχάστε τι είπα πριν. Δεν υπάρχει κανένας συναγωνισμός. Αυτό το τελευταίο ήταν το πιο γελοίο απ'όλα.
Δε χαίρεστε που έχω βρει κάτι να γεμίζω τον ελεύθερο χρόνο μου;
Ε...αυτή ήταν μια πολύ κακή διατύπωση για το σημερινό άρθρο.
Αυτά, και να προσέχετε τα νώτα σας.
Γιατί...
-Όχι. Σκάσε. Μην το πεις. Μην το διανοηθ...
ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤΙΚΟ ΠΕΟΣ!
-Γμφχθψηξζ.

50 Shades of What The Fuck

Ευτυχισμένος ο νέος Πάσχας, καλοφάγωτος ο Λαυρέντης Μαγειρίτσας, έχει η σούβλα γυρίσματα και καλό σας Πάσχα στη Χίο.

Κι επειδή ένα από τα πράγματα για τα οποία φημίζομαι είναι ότι είμαι πάντα εντός θέματος, θέλω σήμερα, Κυριακή του Πάσχα, να σας μιλήσω για το κοινωνικό φαινόμενο του 50 Shades Of Gray.
Είναι αξιοσημείωτο το πώς, σε μια εποχή που η ανθρωπότητα έχει αποφασίσει συλλογικά ότι δε διαβάζει πλέον βιβλία, να γίνεται τέτοιος ντόρος γύρω από τη σπατάλη χαρτιού που λέγεται 50 Shades. Και μάλιστα η μόνη άλλη αλυσίδα βιβλίων που έχει σημειώσει τέτοιον πάταγο γύρω απ'το όνομά της είναι το Twilight.
Σε περίπτωση που έχετε την εντύπωση ότι η μόνη ομοιότητα μεταξύ 50 Shades και Twilight είναι ότι αμφότερα πουλάνε φτηνές και προχειρογραμμένες φαντασιώσεις σε χαζά κοριτσάκια, ας μάθετε ότι ένα από αυτά τα χαζά κοριτσάκια ήταν και η συγγραφέας του 50 Shades, E.L. James.
Η οποία ήταν Μαΐων περίπου 50 όταν ξεκίνησε να συγγράφει το αριστούργημά της "Το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάν..." συγνώμη, παρασύρθηκα, αν και το πασίγνωστο σύγγραμμα του Κωνσταντίνου Κατακουζηνού είναι λιγότερο για το βόθρο από τις Πενήντα Αποχρώσεις του Λευκού Πύργου.
-Δηλαδή;
Δηλαδή η μανδάμ, σε μια ηλικία που θα μπορούσε να είναι η μάνα σας, ξαναλέγω, καθόταν κι έγραφε fan fiction για το Twilight. Και σαν να μην ήταν τόσο σοβαρός κίνδυνος για την ανθρωπότητα οι Twi-moms (διάβαζε: στερημένες σαρανταπενηντάρες που πήρανε το Twilight για τις κόρες τους και κατέληξαν να παίζουν για πάρτη του αστραφτερού βουρκόλακα το σταφιδιασμένο τους μουνάκι), η τύπισσα την είδε Πόκεμον κι αποφάσισε να μετεξελίξει αυτό που έγραφε.
Και το μετεξέλιξε λέει;
Του γάμησε τη μάνα.
Η πρωταγωνίστρια του 50 Shades, Αναστέζια-δε-θυμάμαι-το-επίθετό-της, είναι ακόμα πιο ηλίθια απ'τη Μπέλα (κι όμως γίνεται), ο δισεκατομμυριούχος μπήχτης Κρίστιαν Γκρέι έχει ακόμα χειρότερες εμμονές απ'τον αστραφτερό βουρκόλακα (κι όμως...γίνεται...), κι οι ερωτικές σκηνές, παρ'όλο που δε συμπεριλαμβάνουν κανένα ον από τη μυθολογία της Τρανσυλβανίας, είναι ακόμα πιο ανώμαλες απ'τις αντίστοιχες του Twilight (κι όμως. Γίνεται.).
Η βασική υπόθεση του έργου δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη φτηνιάρικη φαντασιωσεολογία (αυτή η λέξη υπάρχει άμα πιστέψεις αρκετά σε αυτήν) όπου το ασήμαντο μυρμηγκάκι, 21 ετών παρθενοπιπίτσα και τα τοιαύτα καταφέρνει να προσελκύσει στο αραχνιασμένο της μουνί τον πιο περιζήτητο εργένη του κόσμου.
Με τη διαφορά ότι ο εν λόγω πρίγκηπας, αντί να έρθει καβάλα στο άσπρο του αλόγατο, να της κάνει χειροφίλημα και μετά να την οδηγήσει σε ένα λιβάδι όπου θα της κάνει γλυκό έρωτα, τη δένει με γραβάτες στα κάγκελα του κρεβατιού και μετά της κάνει τα τρυφερά της κωλομέρια μπλε μαρέν.
Και για κάποιο λόγο αυτή η ανατροπή ήταν τέτοια που ακριβώς αυτή η αναγνώστρια Άρλεκιν, αυτή που ονειρευόταν τα άσπρα αλόγατα και αν κατά λάθος της έριχνες μια στον κώλο σου έκανε περιοριστικά μέτρα, ξαφνικά αποφάσισε ότι γουστάρει ίσαμε και δυο καντάρια ξύλο την ημέρα, ότι θέλει κόλπα με σκοινιά και λιωμένα κεριά και παραβίαση της πρωκτικής της ακεραιότητας.
Κι όπως λένε οι Depeche Mode, let's play master and servant.

Όπως όμως θα σας πει οποιοσδήποτε ασχολιόταν με τα BDSM κόλπα χωρίς να του το πει ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων στο οποίο επαναλαμβάνεται δύο φορές ανά σελίδα η φράση "inner goddess", όταν τα παιχνίδια υποταγής και εξουσίας στο κρεβάτι/υπόγειο/δωμάτιο ξενοδοχείου στην Εθνική δε γίνονται με τις σωστές διαδικασίες, υπάρχει κίνδυνος να βρεθείς στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να εξηγήσεις στον εφημερεύοντα γιατρό του ΚΑΤ πώς ακριβώς απέκτησες εγκαύματα τρίτου βαθμού στο εσωτερικό του πρωκτού σου.
Μη ρωτήσετε εμένα τι θέλει να πει ο ποιητής με τις "σωστές διαδικασίες" κι αν πρέπει να ξαναβιώσεις εκείνη τη φορά που πηγαινοερχόσουν στην ΔΟΥ τρεις μέρες για να σου δώσουν ένα πιστοποιητικό προκειμένου να παίξεις τουμπερλέκι με το τουρλωτό κωλαράκι της γκόμενάς σου.
Το θέμα είναι ότι ένα έντυπο πορνογράφημα, που ξεκίνησε απ'τη νοσηρή φαντασία μιας ηλίθιας νοικοκυράς που δεν ξεπέρασε ποτέ το εφηβικό στάδιο, κατέληξε να πυροδοτεί μια απ'τις πιο επικίνδυνες μόδες των τελευταίων ετών, μετά από εκείνη τη φάση που είχαν γίνει της μόδας τα ίμο και ένα σωρό μαλακισμένα χαρακώνονταν ακούγοντας My Chemical Romance.
Το επικίνδυνο, όπως καταλάβατε, ήταν το My Chemical Romance.
Και πλέον αυτή η μόδα έχει φτάσει στο απόλυτο σημείο γελοιότητας.
Και ξέρετε πώς το κατάλαβα;
Πηγαίνοντας στο σούπερ μάρκετ.

Και μάλιστα το εν λόγω σούπερ μάρκετ ήταν στην Ελασσόνα. Όχι ότι έχει κάποια σημασία ειδικά η Ελασσόνα. Θα μπορούσε εξίσου να βρίσκεται στους Γαργαλιάνους ή στην Αμφιλοχία ή στα Σφακιά ή στο Διδυμότειχο ή σε όλο και κάποιο μέρος που μέχρι πριν 30 χρόνια κρεμούσαν ακόμα το σεντόνι την πρώτη νύχτα του γάμου.

-Τι είναι αυτό ρε, μια φωτογραφία για μυρμήγκια;

Σωστά. Με τη δύναμη λοιπόν της Ζωγραφικής των Windows, θα σας κάνω μια μεγέθυνση για να καταλάβετε τι είναι.

Shameless merchandise, that's what it is!

Και μάλιστα εντελώς τελείως άσχετο με το αντικείμενο των βιβλίων και της ταινίας, που είναι ο σχεδόν-βιασμός της Αναστέζιας πώς-την-λένε κι ο πλήρης βιασμός των μυαλών μας.

Θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει στα σεξ σοπ του κόσμου η "Επίσημη σειρά ερωτικών βοηθημάτων 50 Shades Of Grey" με μαστίγια, δονητές και τα συναφή σε ένα υπέροχο βαλιτσάκι και θα ήταν απολύτως προβλεπέ σαν μαρκετινίστικη κίνηση.

Αλλά...σαμπουάν και αφρόλουτρα; Αφού υποτίθεται ότι το 50 Shades έχει να κάνει με το βρώμικο σεξ.

Οκ, προσπαθήστε να ξεπεράσετε το προηγούμενο λογοπαίγνιο και προσπαθήστε να ακολουθήστε τη συλλογιστική μου πορεία. Μία σειρά από σαμπουάν και αφρόλουτρα πρώτα-πρώτα θα πρέπει να μυρίζει ωραία, έτσι;

Από την άλλη, πώς θα μύριζε ένας χώρος όπου μόλις έλαβε χώρα σχεδόν-συναινετικό σεξ; Ιδρωτίλα. Σίγουρα. Επίσης οι ευωδιαστές μυρωδιές από τον φρεσκοανοιγμένο πάτο της Αναστέζιας και την ψωλή του Γκρέι. Ίσως κάποιο λιπαντικό βιομηχανικής χρήσης, αν και πιο πιθανό ο δικός σου να την έπαιρνε ασάλιωτη. Μπορεί να της έχυνε και λιωμένο κερί. Ίσως να έκανε και κανένα τσιγάρο μετά για την κορύφωση της απόλαψης.

Αν εσείς θέλετε να μυρίζετε κάτι απ'όλα αυτά αμέσως μόλις έχετε τελειώσει το μπάνιο σας, τότε ή εγώ ή εσείς έχουμε παρεξηγήσει τελείως την έννοια της σωματικής καθαριότητας.

Ειλικρινά...δεν μπορώ να καταλάβω το μήνυμα της διαφημιστικής καμπάνιας. "Πλυθείτε με αυτό το αφρόλουτρο κι ο γκόμενός σας θα έρθει να σας κάνει πατσαβούρι για το ξεσκόνισμα, ακριβώς όπως ο Γκρέι, μόνο που δεν είναι δισεκατομμυριούχος αλλά φτωχομπινές Μπουρναζοκάγκουρας!".

Άσε δε που η μόνη άλλη περίπτωση που έχω δει προϊόντα μπάνιου να συνδυάζονται με ταινίες είναι με μικιμάου τύπου Η Μικρή Γοργόνα, το οποίο συμβαίνει γιατί τα πιτσιρίκια δε νιώθουν το κόνσεπτ της καθαριότητας και πρέπει να τα βάλεις να παίζουν με την αγαπημένη τους ταινία για να μπουν στη μπανιέρα και να μη βρωμάνε σαν ασβοί.

Αλλά εδώ μιλάμε για το ακριβώς αντίθετο της παιδικής ταινίας. Για την ακρίβεια, θα προτιμούσα να πιάσω τα υποθετικά μελλοντικά παιδιά μου να βλέπουν την Ανθρώπινη Σαρανταποδαρούσα παρά το 50 Shades.

Θα είχα να εξηγήσω πολύ λιγότερα πράγματα.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας σπάσουν το αυγό και μη σας πετύχει κανένα βαρελότο.

Συμπάθεια για τον Διάολα

Όποιος πει ότι δεν περίμενε το τραγούδι, είναι ψεύτης, κλέφτης, υποκριτής και αντιπρόσωπος.

Ως γνωστόν, διάγουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, η οποία δε λέγεται Μεγάλη επειδή έχει εφτά μέρες συν μία δώρο, ούτε γιατί οι μέρες κρατάνε 25 ώρες η καθεμία, ούτε γιατί νομίζεις ότι διαρκεί όσο ένας μήνας, αλλά λόγω της σημασίας της που έχει στην Ορθόδοξη Θρησκεία.
Εν μέσω λοιπόν της γεμάτης θρησκευτική κατάνυξη και Πέτρο Γαϊτάνο εβδομάδας που διανύουμε, σήμερα θέλω να μιλήσουμε για μια παρεξηγημένη φιγούρα της θρησκείας: τον Διάολα.
-Τι στο Διάολα;
Το λογοπαίγνιο αυτό ήταν πιο στάνταρ κι απ'τον Ιησού απ'τη Ναζαρέτ με τον Ρόμπερτ Πάουελ και τους λοιποί που δείχνει ο ΑΝΤ1 αυτές τις μέρες τα βράδια.
Ο Διάολας λοιπόν. Για να δούμε την ιστορία του Διάολα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τις πολύ πολύ αρχές που περιγράφουν αι Ιεραί Γραφαί, όταν ο Θέοντας μια μέρα βαριότανε πολύ να ξύνει την θεϊκή του πέτσα και αποφάσισε να παίξει Σιμς με αληθινούς ανθρώποι.
Έτσι έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα, που μεταξύ μας ήταν λίγο ψιλοάχρηστη εφεύρεση ο Αδάμ γιατί θα μπορούσε να είχε φτιάξει την Εύα και την Αντζελίνα και μετά όλη η υπόλοιπη ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν μια κοινωνία από λεσβίες που θα παίζουν χαρούμενες μαξιλαροπόλεμο.
-Να βλέπεις λιγότερες τσόντες.
Ο Θεός, όταν έφτιαξα...ε, έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα, είχε στο μυαλό του δύο εντελώς άβουλες και ηλίθιες μαριονέτες των οποίων θα ήταν ο αφέντης λες και είναι κανένα άλμπουμ των Λεφτάλικα ξέρω γω. Ο μόνος σκοπός που είχανε αυτοί οι δύο ήτανε να περιφέρονται άσκοπα στον Κήπο της Εδέμ, ευτυχισμένοι μέσα στην απέραντή τους χαζομάρα, και ο Θεός να βλέπει τις ηλίθιες φάτσες τους και να χαίρεται.
Δυστυχώς, ο παντογνώστης και μόνος νοήμων Θεός είχε τη φαεινή έμπνευση να αφήσει μέσα στην Εδέμ το Δέντρο της Γνώσης και να περιμένει κιόλας να μην φάνε τους καρπούς του, κάτι το οποίο σε εσένα και μένα, τον σύγχρονο άνθρωπο τον βουτηγμένο στην αμαρτία, φαίνεται σαν να αφήνεις εμένα ελεύθερο με ένα θέμα στο οποίο μπορώ, με κάποια συλλογιστική πορεία των Μόντυ Πάιθονς, να χώσω τραγούδι των Van Halen και να μην το κάνω.

Εικάζω ότι το Δέντρο της Γνώσης θα είχε πολύ ωραία πρασινάδα και γι'αυτό το άφηνε μέσα.
Όπως είπαμε και προηγουμένως, όμως, ο Αδάμ κι η Εύα είχαν πλαστεί για να είναι τελείως ηλίθιοι. Και τελείως ηλίθιοι καθώς ήταν, δεν υπήρχε μέσα τους η περιέργεια να φάνε από το Δέντρο της Γνώσης που τους είχε απαγορευτεί ρητά να φάνε.
Και κάπου εκεί μπαίνει στην ιστορία μας ο Διάολας.
Ο Διάολας, γνωστός επίσης και με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα Ασταρώθ, Βελζεβούλ, Οξαποδώ, Εωσφόρος, Τρισατάνικ Διαβολέιτορ και Ούντο Ντιρκσνάιντερ, ήταν αρχικά από τους πιο έμπιστους Άγγελους που έπλασε ο Θεός σαν υπασπιστές του, χαμηλότερα στην ιεραρχία μόνο από τον Άγγελο Αναστασιάδη.
Όπως όμως συμβαίνει με αυτούς που είναι για χρόνια ένα σκαλί κάτω απ'την ηγεσία (λέγε με Ευάγγελο Βενιζέλο), ο Διάολας έγινε υπερβολικά άπληστος και θέλησε να παραγκωνίσει τον θεό και να γίνει αυτός ο One And Only, που θα λατρεύουν και θα προσκυνούν οι μάζες των ανθρώπωνε.
Στην προεκλογική του εκστρατεία ο Διάολας υποσχότανε απεριόριστο αλκοόλ, σεξ κάθε είδους και ανωμαλίας, μπριτζόλες κάθε μέρα, λάιβ συναυλίες και το Grand Theft Auto V. Από την άλλη πλευρά, ο Θεός είχε να προσφέρει μόνο τον ηλίθιο κήπο του με τα ρυάκια που τρέχανε όλη μέρα μέσα στ'αυτιά σου και σ'έπιανε συνέχεια κατούρημα.
Αλλά, όπως είπαμε και πριν, ο Αδάμ κι η Εύα ήταν στοκάδια μέχρι τελευταίας ρανίδας της φαιάς ουσίας τους. Έτσι μια μέρα ο Διάολας έριξε καθαρτικό στον γκαϊφέ του Θεού, μπήκε κρυφά στον κήπο μεταμφιεσμένος σε οπαδό του ΟΦΗ και πλησίασε την Εύα.
-Εύα! Εύα!
-Φύγε από δω, βρωμερέ χούλιγκαν!
-Έλα να σε πω!
-Καλά, οπαδός του ΟΦΗ και μιλάς Θεσσαλονικιώτικα;
-Γαμώ την Mπ...αφού δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Σου'φερα να φας ένα φρουτάκι από εκείνο το δέντρο!
-Ποιο δέντρο;
-Αυτό εκεί στην άκρη του κήπου, που έχει γύρω γύρω τα συρματοπλέγματα και την τάφρο με τον κροκόδειλα!
-Μα ο Θεός είπε να μην τρώμε από κείνο το δέντρο!
-Ναι, αλλά γιατί το είπε! Γιατί αυτό το δέντρο έχει τα πιο γλυκά και νόστιμα φρούτα! Να τρώει ο Θεός και της Εύας να μη δίνει!
-Τι; Φέρε!
Και το έφαγε. Και μετά έδωσε και στον Αδάμ να το φάει. Και συνειδητοποίησαν και οι δύο ότι αυτά που τους έταζε ο Διάολας τους άρεσαν περισσότερο.
Κι έτσι γκρεμίστηκε η σκάλα για τον Παράδεισο κι άνοιξε ο αυτοκινητόδρομος για την Κόλαση.

Σε περίπτωση που ρωτάτε γιατί ο Διάολας έγινε αμέσως τόσο δημοφιλής, η απάντηση ήταν απλή: ο άνθρωπος βαθιά μέσα του είναι ένα αθεράπευτο τεμπελόσκυλο. Ο Θεός έκανε πολύ αυστηρή πόρτα στο κλαμπ του: έπρεπε να μην κλέβεις, να μη μοιχεύεις, να μη φονεύεις, να μην τρως χοιρινό, να μη βάζεις δυνατά τη μουσική και να ανοιγοκλείνεις τον διακόπτη του μπάνιου δεκαεφτά φορές πριν φύγεις απ'το σπίτι.
Αντίθετα, ο Διάολας, σαν άλλος Κομπέης, έλεγε στα πλήθη "καμ ας γιου αρ" κι αυτοί έρχονταν, σε όλο το αμαρτωλό τους μεγαλείο. Ο Θεός έχανε έσοδα κι έπρεπε να ανακτήσει το κοινό του σύντομα.
Στην αρχή προσπάθησε να ακολουθήσει την τακτική του Πρετεντέρη ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και έβαλε τα παπαγαλάκια του να διαδίδουν ότι η Κόλαση είναι ένα απαίσιο μέρος, με θερμοκρασία εκατόν οχτακοσίων βαθμών και με χωρίς αποσμητικά, με λίμνες από θειάφι και ποτάμια από καυτή λάβα, όπου όλη μέρα τα μεγάφωνα θα παίζουν νύχια που ξύνουν σε μαυροπίνακες και τις προσπάθειες της Γιόκο Όνο να πουλήσει "μουσική".
Η εκστρατεία τρομολαγνείας έπεσε στο κενό. Οι άνθρωποι συνέχιζαν να αμαρτάνουν.
Μετά ο Θεός είπε να τους πιάσει στο φιλότιμο κι έστειλε τον Τζίζαντα να κάνει το "God World Tour Year 33" όπου έκανε κάτι Γιουριγκελερίστικα κόλπα με κάτι ψάρια και μετά έλεγε κάτι διδάγματα του Τζον Λένον, ιμάτζιν ολ δε πίπολ, και τελικά να πεθάνει στο σταυρό καταδεικνύοντας τη θυσία που πρέπει να κάνει ο άνθρωπας για να βρεθεί κοντά στο θεό.
Τελικά ο μόνος που κατάλαβε κάποιου είδους θυσία από όλη αυτή την ιστορία ήταν τα αμνοερίφια, καθώς οι άνθρωποι δεν ίδρωσε το αυτάκι τους και συνέχισαν να χορεύουν με τον Διάολα.

Παρ'όλα αυτά, μετά τη θυσία του Τζίζαντα ορισμένοι τυπάδες που δε σταύρωναν γκόμενα ("σταύρωναν"...χε χε...καταλάβατε;) ούτε με αίτηση τη σακουλεύτηκαν αλλιώς τη δουλειά και από παιδιά των λουλουδιών το γύρισαν στον Αγιώργη που έσφαζε τους δράκοι επειδής έπιναν πολύ Lucifer in the Sky with Diamonds.
Για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα οι αντιπρόσωποι του Θεού στη Γη έκαναν χριστιανικές δράσεις αγάπης όπως το να καταστρέφουν αρχαίους ελληνικούς ναούς, να σφάζουν άπιστους, να διοργανώνουν πολέμους ενάντια στους Αντίχριστους Μωαμεθανούς που είχαν βρει πιο ευρηματικούς τρόπους να είναι σκατόψυχοι και σκοταδιστές απ'ό,τι οι ίδιοι, να καίνε μάγισσες και να διδάσκουν ότι όποιος παίζει με το πουλάκι του τυφλώνεται και βγάζει τρίχες στις παλάμες.
Θα περίμενε κανείς ότι με τέτοιο επιθετικό μάρκετινγκ δε θα είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο από την άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία του Διάολα.
Αλλά όχι! Ο Διάολας επιβίωσε και, πότε παίρνοντας τη μορφή της Μαύρης Πανούκλας, πότε μπαίνοντας μέσα σε Αναγεννησιακούς ζωγράφους και Διαφωτιστές, πότε γράφοντας αντίστροφα υποσυνείδητα μηνύματα σε ροκ δίσκους και πότε δίνοντας το οκ για να προβληθούν τηλεριάλιτι σαν το Τζέρσι Σορ, είναι πάντα εδώ για να τραβήξει τους ανθρώποι στη γλυκιά αγκάλη της αμαρτίας.
Γι'αυτό, λοιπόν, λίγη συμπάθεια για τον Διάολα. Δείξτε του την αγάπη σας με ένα χειροκρότημα και μια θυσία δεκαεννιάχρονης παρθένας. Γιατί είναι η πιο σεξ-βία-μηχανολογία μορφή της ιστορίας.
Πιο πολύ κι από μένα.
Shout at the Devil!

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πάρει ο Διάολας.

ΠΑΟΚ you are αφού

Είμαι πραγματικά ασυγχώρητος. Τόσες μέρες σας άφησα μόνους, σαν ένα ουράνιο τόξο στο σκοτάδι.
Σήμερα είναι Σάββατο και ως εκ τούτου κατά πάσα πιθανότητα θα νομίζετε ότι σας περιμένει άλλη μια αναλυτική ανάλυση για το πώς μια άκυρη γκόμενα στο Seventeen-minus-nine-Sphere μου έριξε τέτοια επική χυλόπιτα που για να την πραγματοποιήσει χρειάστηκε να νοικιάσει αεροπλάνο για να γράψει με καπνό στον ουρανό της Θεσσαλονίκης "άντε γαμήσου ρε γλοιώδη πέφτουλα".
Αλλά θα σας μιλήσω για κάτι πολύ πιο απλό από αυτό.
Θα σας μιλήσω για αυτό που οι σύγχρονοι επιστήμονες αποκαλούμε (το α'πληθυντικό μπαίνει όχι γιατί λογίζω τον εαυτό μου σαν επιστήμονα με ενάμιση χρόνο σπουδών μηχανολογίας, αλλά γιατί έχω κάνει τη μαλακία επιστήμη) Σύνδρομο ΠΑΟΚ.
Υπάρχουν πολλά σύνδρομα που θα μπορούσε να ταυτοποιήσει κανείς με την έννοια, την ιδέα, το ιδανικό και τη θρησκεία που αποτελεί ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών. Μερικά από αυτά, ενδεικτικά, είναι η ικανότητα πόσης ρετσίνας αναμεμειγμένης με κοκακόλα, το σπάσιμο αυτοκινήτων που φέρουν Αθηναϊκές πινακίδες και το γενικότερο "πονάνε τα μυαλά μας".
Το συγκεκριμένο σύνδρομο που θα μελετήσουμε σήμερα ωστόσο έχει να κάνει με τις επιδόσεις της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ.
Ως γνωστόν, το τελευταίο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ συνέπεσε με τη χρονιά που οι Λεφτάλικα καβαλούσαν την αστραπή αντί για το καλάμι.

Η επίσημη εκδοχή για την ξηρασία αυτή είναι ότι, όπως και για κάθε τι στραβό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη, από τις καθυστερήσεις του μετρό μέχρι παρανυχίδα ή να σου έρθει ο καπνός απ'το τσιγάρο του δίπλα στα μούτρα, φταίει το κατεστημένο της Αθήνας.
Ας δούμε τώρα τα γεγονότα από τη φετινή αγωνιστική σεζόν.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 2014, μια μέρα που θα μνημονεύεται με χρυσά γράμματα στην ιστορία, ο ΠΑΟΚ, μέχρι εκείνη τη στιγμή η ομάδα που παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στη χώρα, αλώνει το γήπεδο Καραϊτάβλη με μια ευθύβολη σαν την ψωλή του Γκουσγκούνη σουτάρα του Περέιρα απ'τα 40 μέτρα κι ακυρωμένο γκολ του Τζανδάρη.
Με αυτή τη νίκη περνάει στους +5 βαθμούς και μετά από πολλά χρόνια έχει ξανά ελπίδες για πρωτάθλημα.
Την αμέσως επόμενη αγωνιστική ο Ολυμπιακός φέρνει χι μέσα στο γήπεδό του με τα Γιάννενα κι ο ΠΑΟΚ έχει έτσι τη δυνατότητα να πάει στο +7.
Και πάει στην Ξάνθη και τρώει τέσσερα γκολ.
Η συνέχεια ήταν εξευτελιστική: τα τρίμπαλα και τετράμπαλα έρχονταν το ένα μετά το άλλο και το μόνο που κατάφερε να κάνει ο Ιβάν ήταν να ξαναφέρει τον μόνιμο προπονητή Μαρτίου, Γ.Χ. Γεωργιάδη, ενόσω ο Αγγελάρας, απογοητευμένος από την Παναγιά που δεν του στάθηκε, το γύρισε στο βουντού με μια καρφίτσα μαύρη.
"Α...ου...Αθήνα...κατεστημένο...φραπέ...μπουγάτσα με κιμά...", ακούγεται αυτή τη στιγμή από Κλεάνθους μεριά, αλλά αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, πρέπει να το πούμε χωρίς φόβο και πάθος: με το που μπόρεσε ο ΠΑΟΚ να κοιτάξει κατάματα την επιτυχία, αυτομάτως πανικοβλήθηκε, άρχισαν να τρέμουν τα πόδια του, να τραυλίζει, να κοιτάει τα παπούτσια του και άλλα πράματα που συμβαίνουν όταν η δασκάλα σηκώνει στον πίνακα το παιδάκι που χθες έπαιζε όλη μέρα Νιντέντο/μπάλα/το πουλάκι του.
Όταν έχεις τριάντα χρόνια να σηκώσεις έστω και κύπελλο παγωτού από τα Χάγκεν-ντας, μετά την αράζεις στη μιζέρια σου και, μόλις ο Βαγγέλας σε λυπηθεί λίγο κι αποφασίζει να σου δώσει μια ευκαιρία να χαρείς, εσένα σου πέφτει πιο βαριά κι από ιμάμ μπαϊλντί με πέντε κιλά κρομμύδι και έτσι τη σαβουρντάς στα σκουπίδια.
Και ως εκ τούτου γαμήθηκε όλο το ενδεκάθεο.
-Ενδεκάθεο;
Ποιος τον γαμεί και τον Άρη.
-Badum-tss.
Ναι, το ξέρω, είμαι θεός.
-Άρα το ενδεκάθεο ξαναγίνεται δωδεκάθεο.
Σκέφτηκες πολύ πριν την πετάξεις;
-Όχι. Αλλά πώς, τεράστιε και πάνσοφε Thomas The Barbarian, μεταφράζεται το "Σύνδρομο ΠΑΟΚ" έξω απ'τον κόσμο του ποδοσφαίρου;
Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Και το "αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση" είναι η απάντηση που δίνεις όταν δεν ξέρεις την κανονική απάντηση και προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο. Αλλά δε θα έπρεπε να σας αποκαλύπτω αυτά τα μυστικά του επαγγέλματος γιατί τώρα κατέχετε μια γνώση που θα έπρεπε να κατέχουν μόνο οι Μεγάλοι Παλαιοί.
Ας πάμε σε ένα υποθετικό παράδειγμα που θα έχει να κάνει με γκόμενες, γιατί οφ κορς θα έχει να κάνει με γκόμενες. Έστω ότι κοζάρετε μια γκόμενα, η οποία μπορεί ή μπορεί και να μη δουλεύει σαν σερβιτόρα σε cocktail bar.

Ε, κι αρχίζει τέλος πάντων το νταραβέρι, σου ξου μου του, κι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα και Θεσσαλονικιώτικα, και προχωράει η κουβέντα, και δώστου τα σφηνάκια, και έρχεστε πιο κοντά, δύο πόντους, τέσσερις, δεκατέσσερις, ντάξει σ'αυτό μπορεί να φταίει που το κλαμπ είναι παστωμένο σαν αστικό λεωφορείο που απλά η μασχαλόβρωμα καλύπτεται απ'την τσιγαρίλα.
Και πλησιάζει μια στιγμή που το ηλεκτρικό δυναμικό του χώρου ανάμεσα σε σένα και στη γκόμενα έχει φτάσει τα εκατόν οχτακόσιες χιλιάδες βολτ και η αστραπή που καβαλούσαν οι Λεφτάλικα πριν καβαλήσουν το καλάμι είναι έτοιμη να σας χτυπήσει και τους δύο και να μείνετε με εγκαύματα τρίτου βαθμού.
Δίπλα απ'το κεφάλι σου ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έχει εμφανιστεί σε ολογραμματική προβολή και σου απευθύνει τη θρυλική παρότρυνσή του: Χούφτωσ'την! Χούφτωσ'την!
Και τότε εσύ παθαίνεις Σύνδρομο ΠΑΟΚ.
Αντί να εκμεταλλευτείς την ένταση της στιγμής, να την αρπάξεις και να τη βρεις με το κορίτσι, να τη βρεις με το παιδί και να πέσετε τα δυο σας σ'αφασία, κάθεσαι και κοιτάς σαν το μαλάκα λες και ξαφνικά θυμήθηκες ότι ξέχασες να κλείσεις το θερμοσίφωνα.
Κι εκεί πέφτουν τα τέσσερα γκολ απ'την Ξάνθη. Η στιγμή χάνεται, η γκόμενα απομαγνητίζεται και την επόμενη στιγμή τη βλέπεις να κωλοτρίβεται στον επόμενο τυχαίο μαλάκα για ένα κερασμένο σφηνάκι γιατί είναι καργιόλα.
Αλλά δε φταίει η καργιόλα. Αυτή καλά κάνει και είναι καργιόλα. Εσύ ο μαλάκας φταις. Γιατί το Σύνδρομο ΠΑΟΚ είναι εκατό τοις εκατό προσωπική ευθύνη του πάσχοντος. Δεν πήρε αρκετές δόσεις τεστοστερόνης όσο κολυμπούσε ανέμελα στο μουνί της μάνας του κι ιδού τα αποτελέσματα.
-Και γιατί μιλάς πάλι για τον εαυτό σου στο τρίτο πρόσωπο;
Γιατί έτσι κάνουν όλοι οι μεγάλοι άνδρες της ιστορίας, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας κι ο Thomas The Barbarian.
Αυτό που δεν έχει καταφέρει ακόμα ο Thomas the Barbarian να κολλήσει στη θεωρία αυτή το πώς οι Παοκτζήδες χρησιμοποιούν σαν έκφραση ενθάρρυνσης μεταξύ τους το "ΠΑΟΚ είσαι αφού", όταν σύμφωνα με τη θεωρία το να είσαι ΠΑΟΚ σημαίνει ότι κλάνεις πόμολα.
Όσοι έχετε κάποια πρόταση, καταθέστε την τηλεφωνικώς στην εκπομπή του έγκριτου συναδέλφου επιστήμονος της μαλακίας Κώστα Ραπτόπουλου "Ή στην Α' ή στη Β' όλοι παν για τη Μαρμίτα", ο οποίος προσφάτως έδωσε τα φώτα του στο τηλεπαιχνίδι "Άκου τι Είπαν" και μετά απ'αυτό εγώ έχω κλείσει σαν γυναίκα.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας πετύχει ξώφαλτσα η συσσωρευμένη οργή της Παναγιάς για το ότι ο Αγγελάρας την επικαλείται επί ματαίω.

Οι δεκα πιο punchable φάτσες στον κόσμο

Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι, χωρίς απαραίτητα να έχουν κάνει κάτι μεμπτό στη ζωή τους όπως να έχουν σκοτώσει, βιάσει, ληστέψει ή καθίσει δίπλα σου στο λεωφορείο όταν όλο το υπόλοιπο λεωφορείο είναι άδειο, απλά και μόνο η θέα της φάτσας τους σε κάνει να θες να τους σκάσεις μπουκέτο στη μάπα με σιδερογροθιά λες και είσαι Ρωσοπόντιος μαφιόζος. Ας δούμε μερικούς απ'αυτούς που παρ'όλα αυτά κατόρθωσαν να γίνουν διάσημοι.

• Λαρς Ούλριχ
  
  Επάγγελμα: Σκατόψυχος Ντράμερ
  Αυτός εδώ ο αρχίδας που βλέπετε αποτελεί ιδρυτικό μέλος της μπάντας με την οποία αποκαλεί η μάνα σας οτιδήποτε έχει ηλεκτρική κιθάρα. Επίσης είναι αυτό που σκεφτόταν ο Άμλετ όταν έλεγε ότι "κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας". Στα τριαντατόσα χρόνια της σταδιοδρομίας του στον χέβι ήχο έχει καταφέρει να σκοτωθεί με τον Ντέιβ Μαστέιν, με τον Τζέιμς Χέτφιλντ, με τον Τζέισον Νιούστεντ, με το Νάπστερ, με τα ντραμς του τα οποία αντικατέστησε με άδειους τενεκέδες φέτας στο St. Anger, με παραγωγούς των Μετάλλικα, με όλους τους φαν της μπάντας καθώς και με τις τρίχες του κεφαλιού του. Αυτό που έδωσε στην ανθρωπότητα, σε αντάλλαγμα για το απέραντο κενό της ψυχής του, είναι το να κοπανάει τα κλαπατσίμπαλα όσο ο Χέτφιλντ τραγουδάει ότι είναι τραπέζι. Και χωρίς καμιά τρελή τεχνική, έτσι; Άμα δώσεις στον Ρίνγκο Σταρ λίγη καλή κόκα, στα βγάζει άνετα τα παιξίματα του Λαρς.  Άρα fuck this guy με καπότα από γυαλόχαρτο.
• Ευάγγελος Βενιζέλος
  
  
  Επάγγελμα: Καταστροφέας χωρών/κομμάτων
  Αν η ανθρώπινη κακία μπορούσε να συμπυκνωθεί ολόκληρη σε ένα πρόσωπο, το είδατε στην αμέσως προηγούμενη φωτογραφία. Ο Βαγγέλης κατάφερε να ικανοποιήσει το πιο υπερτροφικό κι απ'τον ίδιο εγώ του (ναι, try to imagine that) όταν ο Some Are Ass δεν του βγαίνανε τα κουκιά για να κάνει κυβέρνηση. Σε αυτό το διάστημα συμπεριφερόταν ως πρωθυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, υπήρξε μνημονιακότερος των μνημονιακών και γυρνούσε στους δρόμους με θωρακισμένη Μπεεμβέ εγώ δεν ονειρεύτηκα ποτέ των 750 χιλιάδων ψωροευρώ. Επειδή όμως η ζωή είναι πουτάνα και στην πουτάνα πουτανιές δεν κάνουνε, η θεία δίκη τον χτύπησε εκεί που πονάει περισσότερο: στην αλαζονεία του. Γιατί όταν το κόμμα που διοικείς, και κάποτε συγκέντρωνε τα πλήθη σε σκηνοθεσία Τάσου Μπιρσίμ, παίρνει λιγότερο ποσοστό απ'τον Λεβέντη στην Α' Θεσσαλονίκης που είναι το ίδιο σου το σπίτι, τότε ψάχνεις λαγούμι (βασικά χαράδρα για τον Βαγγέλη) να κρυφτείς.
• Ζωή Κωνσταντοπούλου
  
  
  Επάγγελμα: Πρόεδρος Κυνοβουλίου
  Κόρη παλαιότερου αρχηγού του κόμματος που κατήργησε τα πολιτικά τζάκια (sic), η Ζωή Κωνσταντοπούλου διοικεί με σιδηρά πειθαρχία το ελληνικό Κυνοβούλιο (ο τίτλος είναι απόλυτα ορθογραφημένος γιατί όλοι εκεί μέσα είναι για τα σκυλιά), ενώ κάποιοι κακοπροαίρετοι λένε ότι τα βράδια συστήνεται σαν Φράου Χέλγκα και χρεώνει ιδιαίτερα μερακλήδες πελάτες 100 ευρώ την ώρα για να της γλείφουν τη μπότα. Είτε αληθεύουν ή όχι αυτές οι συγκεκριμένες φήμες, η Ζωή ασκεί τα καθήκοντά της με απόλυτη αυστηρότητα και πειθαρχία, τα οποία αντικατόπτρισε και το συνολάκι με το λαχανί παλτό που φορούσε στην ορκομωσία της. Στα του πολιτικού της έργου, έκανε αξιομνημόνευτες δηλώσεις όπως "τα μνημονιακά νομοσχέδια που ψηφίστηκαν εν τη απουσία της Χρυσής Αυγής πρέπει να κηρυχθούν παράνομα", κάτι που μπορεί να ερμηνεύσει κανείς (ή και όχι) ως άνοιγμα προς τα Αυγά. Ποιος κακοήθης είπε "Πρώτη φορά Φασιστερά" να τον μαλώσω;
• Mikeius
  
  Επάγγελμα: Ιντερνετικός εξυπνάκιας
  Αν ανοίξετε το λεξικό στη λέξη "εξυπνάκιας", θα βρείτε τη φάτσα του Mikeius. Ειλικρινά, αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να είχε μείνει πίσω απ'το πληκτρολόγιο. Η φωνή του σε προκαλεί να τον κρεμάσεις σε ένα γάντζο απ'το σώβρακο, ο τύπος είναι τόσο κοντός που χρειάζεται σκάλα για να ανέβει σε σκαμπό και η φάτσα του είναι μονίμως σαν να λέει "κατέχω την υπέρτατη σοφία του σύμπαντος", κάτι που οριακά δικαιούται να λέει μόνο και μόνο γιατί έχει σπουδές μηχανολογίας. Κατά τ'άλλα, αν υπάρχει κατηγορία ανθρώπων που θέλει περισσότερο να δείρει τον Mikeius απ'όλους τους άλλους, αυτή είναι οι μεταλλάδες (σε περίπτωση που δεν ξέρετε το λόγο, συγχαρητήρια που εν έτει 2015 μόλις ανακαλύψατε το ίντερνετ), ενώ μεγάλη πέραση έχει στα δεκαπεντάχρονα τα οποία δε νιώθουν καν τι λέει ο τυπάς και απλά τη βρίσκουν με το ευρηματικό μπινελίκι. Ο τύπος όμως έκανε το χόμπι του επάγγελμα, οπότε για μένα είναι μάγκας. Κι επίσης για μπουνιές. Και τα δύο μαζί.
• Τζιμ Πάρσονς
  
  Επάγγελμα: Πρωταγωνιστής σε σειρά με νέρντουλες
  Ο Σέλντον Κούπερ είναι καθηγητής θεωρητικής φυσικής σε ένα από τα πιο φημισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου.Έχει IQ εκατόν ογδονταδώδεκα και παίζει τα μυστήρια του σύμπαντος στα δάχτυλα. Επίσης έχει τις κοινωνικές δεξιότητες μιας τυρόπιτας, γιατί ανάθεμά μας αν οι άνθρωποι με υψηλό IQ μπορούν να είναι και φυσιολογικοί άνθρωποι. Κάθε συζήτηση που ξεκινάς μαζί του είναι πιο καταδικασμένη να αποτύχει κι από τις απόπειρες του ΠΑΟΚ να πάρει πρωτάθλημα, ενώ επειδή δεν ήταν αρκετά κινούμενο στερεότυπο αυτός ο χαρακτήρας, όλα του τα χόμπι είναι του τύπου μοντελισμός, αρχαία βιντεοπαιχνίδια, Σταρ Τρεκ και ήρωες της Μάρβελ. Αλλά αυτό που κάνει για μένα τον Σέλντον να είναι ό,τι είναι η Ριάνα για τον Κρις Μπράουν, είναι ότι κατάφερε να βγάλει γκόμενα. Έστω και την Έιμι Φάρα πως την λένε που είναι το ίδιο νερντού με αυτόν. Ο Σέλντον θα έπρεπε να ψοφήσει μόνος του σε ένα υπόγειο, με μόνη συντροφιά τις κατσαρίδες και το μποζόνιο του Χιγκς.
• Σάρα Τζέσικα Πάρκερ
  
  Επάγγελμα: Πρωταγωνίστρια σε εμμηνοπαυσιακή σειρά
  Η Σ.Τζ.Π έχει παίξει σε διάφορες ταινίες που τις βλέπουν αποκλειστικά και μόνο γκόμενες κλαίγοντας και τρώγοντας παγωτό κατευθείαν απ'το κουβαδάκι, αλλά ας μη γελιόμαστε: η Αλογομούρα είναι η Κάρι Μπράντσο. Και η Κάρι Μπράντσο είναι μια αρθρογράφος σε περιοδικό τύπου Κοσμοψώλιταν, που εργάζεται για περίπου μισή ώρα την ημέρα πριν βρει τις άλλες σαραντάρες φιλενάδες της για να ψωνίσουν γόβες Μανόλο Μπλάνικ που κάνουν εκατόν οχτακόσια ευρώ και να συζητήσουν για τα γκομενικά τους και τα σεξουαλικά τους τόσο ακομπλεξάριστα που νομίζεις ότι βλέπεις τον Άκη, τον Μάκη, τον Σάκη και τον Τάκη που κάνανε μαζί σειρά κομάντα στο Μεγάλο Πεύκο. Τη μία φορά που πέτυχα κατά λάθος ένα επεισόδιο στο Alter (R.I.P), ένιωσα τόσο βιασμένο τον ανδρισμό μου που μετά βγήκα στους δρόμους φορώντας μια προβιά, κατουρώντας σε θάμνους και γκαρίζοντας τραγούδια των Napalm Death για να νιώσω ότι κυλάει τεστοστερόνη στις φλέβες μου.
• Κώστας Μήτρογλου
  
  Επάγγελμα: Πιστολέρο
  Παίχτης της ομάδας που όλοι οι Έλληνες αγαπάνε και κανείς δε θα ήθελε να τη δει να σαπίζει στη Γ'Εθνική, ο Μήτρογλας συνδυάζει περιποιημένο φρύδι, μούσι μητροπολίτη, μύτη-ποντιακό μπουγατσομάχαιρο και την ψευτομοϊκάνα του κάγκουρα που της λείπουν 20 εκατοστά και πέντε διαφορετικά χρώματα για να είναι σωστή πανκ μοϊκάνα. Έχοντας επιδείξει φοβερή δεινότητα στο σκοράρισμα απέναντι σε μεγαθήρια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου σαν την Κέρκυρα, τον Λεβαδειακό και τον Εργοτέλη, ο Μήτρογλας έγινε η ακριβότερη μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή όταν τον πήρε η Φούλαμ για 15 μύρια. Στη Φούλαμ πρόλαβε να παίξει τρία παιχνίδια πριν τραυματιστεί, μείνει έξι μήνες έξω κι επιστρέψει στον Ολυμπιλαγό σαν σαπάκι, γενόμενος έτσι η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου μέχρι να γνωρίσουμε τον Ρανιέρι. Η Φούλαμ τελικά υποβιβάστηκε, κάτι που μάλλον οφείλεται στα τζιμάνια που ξόδεψαν 15 μύρια για τον Μήτρογλα.
• Τατιάνα Στεφανίδου
  
  Επάγγελμα: Τηλεκατίνα
  Αυτή εδώ η καργιόλα που βλέπετε ήταν απ'τις πρώτες που έφεραν στην Ελλάδα το είδος τηλεοπτικής εκπομπής όπου τρεις κατίνες και τέσσερις τηλεπούστηδες κάνουν βαθυστόχαστες λογοτεχνικές αναλύσεις για το χρώμα βρακιού που φοράει η Σούζη Τσούζη όταν τραγουδάει στο νυχτερινό κέντρο Καμπότζη στο 9ο χιλιόμετρο Ελασσόνας-Τυρνάβου. Στη συνέχεια, όταν βρώμισε ο τόπος από τις απομιμήσεις, η Τατιάνα αποφάσισε ότι τα σκατά που η ίδια γέννησε ήταν υπερβολικά βρωμερά και το γύρισε στο να παριστάνει την Κόπρα Γουίνφρεϊ, όπου διάφορες πικραμένες διηγιούνται τη μάχη τους με την ανορεξία ή με την πεθερά τους ή με τα ναρκωτικά κι αυτή προσποιείται ότι ένα δάκρυ κυλάει από την αδιάβροχη μάσκαρά της. Και φυσικά, επειδή ακόμα και στις ανθρώπινες κατσαρίδες η ισχύς εν τη ενώσει, ο άντρας τον οποίο βρήκε να παντρευτεί δεν ήταν άλλος από τον έγκριτο δημοσιοκάφρο Νίκο Εισαγγελάτο. Ειλικρινά, δε θέλω να φανταστώ τι παιδιά θα κάνουν αυτοί οι δύο.
• Δημήτρης Φραγκιόγλου
  
  Επάγγελμα: Χλαπάτσας
  Με μια φάτσα που λες και γεννήθηκε για να παίξει τον ρουφιάνο, ο Δημήτρης Φραγκιόγλου aka Τρύφων Σπιουνέας aka Χλαπάτσας υπέμενε στωικά από τον Σμήναρχο Κάκκαλο χαρακτηρισμούς όπως "κατσαρίδα με μαγιό", "γλοιώδες υβρίδιο", "τραυματισμένη βερβερίτσα", "βρωμερή σκουληκαντέρα" και το κορυφαίο όλων "καλτσοφορεμένη σαρανταποδαρούσα", προσφέροντας σαν αντάλλαγμα υπηρεσίες όπως να καρφώνει τους συναδέρφους του, να τους χώνει σε υπηρεσίες και να προσπαθεί να αποσπάσει τιμητικές άδειες. Αλλά εδώ που τα λέμε, το σίριαλ αυτό χωρίς τον Χλαπάτσα θα ήταν σαν φραπές χωρίς καλαμάκι, σαν μπάφος χωρίς τζιβάνα, σαν Τούμπα Λίμπρε χωρίς Μαλάμω, σαν γκόμενα χωρίς βυζιά. Γιατί παντού υπάρχει ένας Χλαπάτσας. Ο Χλαπάτσας είμαι εγώ, είσαι εσύ, είμαστε όλοι μας. Ασταδγιάλα, συγκινήθηκα τώρα.
• Σινέντ Ο'Κόνορ
  
  Επάγγελμα: Φαλακρή τραγουδίστρια
  Επειδή οι U2 δεν ήταν αρκετοί για να αμαυρώσουν μια για πάντα το όνομα της Ιρλανδικής μουσικής, έπρεπε να ξεπεταχτεί κι η Σινέντ Ο'Κόνορ. Ο ντόρος που είχε ξεσπάσει όταν κατήγγειλε την Καθολική Εκκλησία και έσκισε τη φωτογραφία του Πάπα έκανε εκατομμύρια πιστούς Χριστιανούς στη γη να την μισήσουν. Το τραγούδι Nothing Compares 2 U, το οποίο έγραψε ο άλλοτε γνωστός σαν καλλιτέχνης, Prince, και η ίδια ερμήνευσε με τη φωνή και το πάθος μιας ερωτευμένης κατσίκας, έκανε εκατομμύρια πιστούς της μουσικής να την μισήσουν κι αυτοί. Αλλά το ξυρισμένο κεφάλι της, τα γυαλιά της, το ύφος χριστιανής παρθενοπιπίτσας-παρουσιάστριας στο κανάλι 4Ε, και πάνω απ'όλα το τατουάζ του Τζίζαντα Χριστού απάνω στα βυζιά της, έκαναν όποιον έχει μάτια να τη μισήσει. Μην ακούτε αυτά που λένε ότι ο Τζίζαντας πέθανε στο σταυρό για τις αμαρτίες μας. Μαλακίες. Επέλεξε να πεθάνει όταν είδε στο μέλλον ότι η Σινέντ Ο' Κόνορ θα τον κάνει τατουάζ απάνω στα βυζιά της. Έκανε τη σωστή επιλογή.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας χτυπήσει ο Βενιζέλος με τη θωρακισμένη Μπεεμβέ και σας πάει στο νοσοκομείο ο Μήτρογλου με το παπάκι του.

...τη γαμάς ή δεν τη γαμάς, κύριε πρόεδρε;

Ίσως έχετε αντιληφθεί ότι εσχάτως είναι πολύ τση μοδός στους αστειατόρικους κύκλους των Ίντερνετς το running "joke" ότι όλες οι γυναίκες είναι ΚΑΡΓΙΟΛΕΣ.
Και βάζω το joke σε εισαγωγικά γιατί το μόνο αστείο είναι το έξτρα -γ- που μπαίνει μέσα στο ΚΑΡΓΙΟΛΕΣ για να δείξει το μέγεθος του ιερού μένους του αστειάτορα που μάλλον έχει να δει λάιβ μουνί από τότε που τον πέταξε αυτό της μάνας του.
Όλα τα άλλα είναι μια σκληρή πραγματικότητα.
Αφήστε με να σας διηγηθώ μια ιστορία.
-Σ'αφήσουμε ή όχι, εσύ θα τη διηγηθείς έτσι κι αλλιώς, οπότε λέγε να τελειώνουμε.
Χθες βράδυ βγήκα παγανιά σε ροκάδικο της Θεσσαλονίκης που όσοι με διαβάζετε για κάποιο διάστημα και δεν έχετε ήδη καταλάβει ποιο εννοώ παρακαλώ πηγαίντε να βάλετε ένα πιρούνι στην πρίζα γιατί δεν πρέπει να αναπαραχθείτε. Κι εκεί, με την καταπληκτική μου αραχνοαίσθηση που μου επιτρέπει να εντοπίζω γκόμενες που δε θα μου κάτσουν ποτέ, ξετρύπωσα υπερδιαγαλαξιακό ροκ μουνί που, για χάρη της ανωνυμίας, θα αποκαλώ εφεξής Αφροξυλάνθη.
Μιλάμε για τέτοια δυσθεώρητα ύψη καύλας που η Αρχιδούκισσα της ροκ μουσικής, η Ιωάννα η Αεριωθούμενη, άρχισε να ρωτάει τον καθρέφτη της αν είναι η ομορφότερη. Ο καθρέφτης δεν της απάντησε γιατί δεν έχουμε πια 1981 και η καλή κόκα είναι δυσεύρετη.

Ξέρετε τώρα, όλα τα βασικά του στάνταρ εξοπλισμού των ροκ μουνιών, δερμάτινα παντελόνια που αγκαλιάζουν ασφυκτικά το κορμί όπως ο θάνατος τις ψυχές των κολασμένων, μαλλί κόκκινο σαν το αίμα που χύνεται στο χιόνι μετά που οι Βίκινγκς πολεμιστές έχουν σφάξει και βιάσει ένα ολόκληρο χωριό, κι άλλες τέτοιες ομορφιές βγαλμένες από στίχους των Άμον Άμαρθ.
Η πτήσις 666 προς Βαλχάλα είναι έτοιμη προς αναχώρησιν και έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια γλυκιά ζωή.
Το ξέρατε εσείς ότι οι Άμον Άμαρθ κατάγονται από ένα χωριό της Σουηδίας που λέγεται Τούμπα; Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση.
Ας επιστρέψουμε όμως στην Αφροξυλάνθη.
Το κουπόνι του στοιχήματος Χυλόπιτα-Οτιδήποτε άλλο εκτός από Χυλόπιτα είχε κλειδώσει κι έδινε ξερό άσο, όβερ και Goal/No Goal. Αλλά επειδή Γιόλο, πίστεψα ότι άξιζε να δοκιμάσω την τύχη μου. Άλλωστε σημασία δεν έχει η Ιθάκη, αλλά ο ΟΚΑΝΑ.
Τα σημάδια ήταν παραπάνω από ενθαρρυντικά, προς έκπληξή εμού αλλά και του Θεού του ίδιου, αμέσως μόλις ξύπνησε. Η τύπισσα, που ήταν πρώτη μούρη κάγκελο στην πίστα, όλο και έκανε πουτανιές, όλο και μου τριβότανε, κι εγώ περίμενα να αρχίσει να βαράει το ξυπνητήρι ή η ηλεκτρική σκούπα που θα με ξυπνούσε απ'το καλύτερο όνειρο που είχα δει στη ζωή μου.
Εγώ απ'τη μεριά μου έκανα ό,τι ήταν αναμενόμενο: τις δύο κερασμένες γύρες σφηνάκια Γιάγκερ, σε αυτήν και την πα μαλ φιλενάδα της, που είναι η στάνταρ ταρίφα για να γαμήσεις σύμφωνα με τον Μεγάλο Οδηγό του Κάγκουρα που θα συγγράψω κάποτε.
Αλήθεια, έχετε δει ποτέ άνθρωπο να καταναλώνει Γιάγκερ σε οποιαδήποτε άλλη μορφή εκτός από σφηνάκια; Υποθέτω ότι θα υπάρχουν οι τελειωμένοι αλκοολικοί που μόλις ξεμείνουν από κανονικό δηλητήριο αρχίζουν να πίνουν κολόνιες, Dettol και αντιψυκτικά αυτοκινήτων για να ανακουφιστούν απ'τους πόνους της αρρώστιας που λέγεται νηφαλιότητα.
Πω...μαλάκα...αυτό που είπα τώρα θα το χαράξετε στον τάφο μου.
Εν πάση περιπτώσει, λέγαμε για την Αφροξυλάνθη. Απ'τη στιγμή που κατάφερα να περάσω το χέρι μου στη μέση της, η μικρή μαλακισμένη φωνούλα μέσα μου έλεγε "Ωπ. Εδώ είμαστε. Άμα τώρα δε γαμηθεί συγκλονιστικά ο Δίας, η κατάσταση θα περάσει στα τσιμπούκια πιο γρήγορα κι απ'το συνονθύλευμα των κάτι-σαν-ποδοσφαιριστών που έχουν το θράσος να φοράνε ασπρόμαυρα και να κατοικοεδρεύουν στην Τούμπα".
Μα απ'τον Πάνθραξ ρε; Απ'τον Πάνθραξ;

Σας δίνω τρεις μαντεψιές για το αν γαμήθηκε ο Δίας.
Μη με ρωτήσετε πώς βγαίνουν τρεις οι μαντεψιές σε μια ερώτηση που απαντάται με ναι ή όχι. Η τρίτη επιλογή μάλλον θα είναι "του τον ακουμπήσανε λίγο".
Αυτό που συνέβη ήταν το εξής. Έφτασε η ώρα να φύγει η Αφροξυλάνθη, γιατί μάλλον θα γινόταν κολοκύθα η άμαξα ή κάτι τέτοιο, και, αφού μου σκάει φιλάκι στο μάγουλο (υποθέτω για έξτρα καργιολίκι όπως δίδαξε ο πρώτος διδάξας Τζούντας Πριστ και τα μουνιά στα κάγκελα) έχω κι εγώ την εντύπωση ότι θα μου αφήσει ένα τηλέφωνο, ένα Facebook, ένα ταχυδρομικό περιστέρι, ένα στοιχείο επικοινωνίας τέλος πάντων για να συνεχίσουμε αυτό που αφήσαμε στη μέση ρε αδερφέ!
Και λέει όχι...
...
...ΤΙ ΟΧΙ ΜΩΡΗ ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ;
Έχεις περάσει τη μισή βραδιά να κωλοτρίβεσαι πάνω μου και να πίνεις τα σφηνάκια που σε κερνάω (ντάξει, δύο γύρες κέρασα κι η μία ήταν απ'το κατάστημα αλλά δε γαμιέται, για το ηθικόν του θέματος λέμε), και την άλλη μισή να κωλοτρίβεσαι με τη φίλη σου λες και χρειαζόταν να κάνεις οτιδήποτε παραπάνω για να τρυπήσει το καυλί μας τα ταβάνια, και όταν σου ζητάω το εξής πολύ απλό, να μου δώσεις ένα προφίλ στο Facebook για να μπω κι εγώ σαν άνθρωπος να την παίξω να ξαναεπικοινωνήσουμε, εκεί μου παριστάνεις τη δύσκολη;
Ε, γαμώ τα βυζιά της πεταλούδας δηλαδή!
Αυτό είναι καψώνι! Είναι όπλο σφοδρού ψυχολογικού-σεξολογικού πολέμου (το οποίο από εδώ και στο εξής θα αποκαλούμε με το ευφυέστατο όνομα που μόλις σκέφτηκα "Kavlitzkrieg") το οποίο θα έπρεπε να απαγορευτεί από τη συνθήκη της Γενεύης, του Μάαστριχτ και του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Ξέρετε ποιος δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες μόνο και μόνο για να τις διαψεύσει με τον πιο οικτρό τρόπο;
Ο ΠΑΟΚ.
Μα απ'τον Πάνθραξ ρε;
Για σκεφτείτε λίγο. Σκεφτείτε ότι βγάζετε βόλτα ένα τεράστιο μαύρο ροτβάιλερ.

Και ξαφνικά, εκεί που περπατάτε στο πάρκο, εσείς χαζεύετε κώλους κι ο σκύλος μυρίζει κατουρημένα δέντρα για να ξέρει σε ποιανής σκυλοσυμμορίας το territory βρίσκεται, σκάει ένας τύπος κι αρχίσει να κουνάει μια μπριζόλα μες στα μούτρα του σκύλου.
Αλλά, μόλις πηδήξει ο σκύλος, όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό γιατί δεν υπάρχουν vegan σκύλοι, δεν είναι χαζοί σαν κι εμάς, μόλις πηδήξει λοιπόν ο σκύλος να φάει το κρέας, ο τύπος αντί να το αφήσει αρχίζει να τρέχει. Και φυσικά το σκυλί θα αρχίσει να τρέχει πίσω απ'το κρέας, κι επειδή στην άλλη άκρη του λουριού βρίσκεσαι εσύ ο μαλάκας τρέχεις κι εσύ μαζί του και τελικά μένουν όλοι μαζί με την όρεξη.
Σε αυτή την μπερδεμένη παρομοίωση, εσύ είσαι εσύ, το ροτβάιλερ είναι η ψωλή σου και ο τύπος με τη μπριζόλα είναι η γκόμενα που σου κωλοτρίβεται μόνο και μόνο for teh lulz. Η ψωλή προσπαθεί να επιτεθεί στη γκόμενα, εσύ προσπαθείς να συγκρατήσεις την ψωλή γιατί ο βιασμός είναι παράνομος σε όλες τις χώρες όπου το Κοράνι έχει παρόμοια αξία με κάποιο fan fiction του Twilight, και η γκόμενα γελάει και σκέφτεται "τι μαλάκα είναι!".

Αυτό που μ'αρέσει με την Εθνική Ελλάδος είναι ότι ξέρει να διαλέγει φρέσκους και σύγχρονους προπονητές. Ο επόμενος μάλλον θα είναι ο Σερ Άλεξ.
Όπως (δε) σας βλέπω και (δε) με βλέπετε, φίλοι μου. Πάμε στοίχημα θα ξαναρθείς, πάμε στοίχημα μακριά μου δεν μπορείς ότι η γκόμενα με το που έφτασε σπίτι της θα άρχισε να γελάει σαδιστικά στη σκέψη ότι εγώ, στο δικό μου σπίτι, σοβατίζω τα πλακάκια του μπάνιου για πάρτη της καθώς θα βαριαναστενάζω "Αχ, Αφροξυλάνθη!" σε κάθε παιξιά.
Έχασες, κοπελιά! Δεν πρόκειται να παίξω το παιχνιδάκι σου...δηλαδή το πουλάκι μου...δηλαδή θα το παίξω το πουλάκι μου, αλλά όχι για σένα, έχει φέρει κάτι καλές παρτίδες το Xhamster και θα την παίζω μέχρι να ξεφλουδίσει η πέτσα μου. Δε θα δακρύσω πια για σένα, και μη ρωτάς για μένα! Τέρμα! Φινίτο! Δι εντ! Σουγκαμότο Μαγκαζάκι! Δεν κάθομαι να ασχοληθώ με σένα, κυρία Αφροξυλάνθη!
...αν εξαιρέσεις την ολόκληρη ανάρτηση που έκατσα κι έγραψα για να σε κράξω.
Sorry about that.
Το ηθικό δίδαγμα, υποθέτω, είναι το εξής: Κορίτσια, don't be an Αφροξυλάνθη.
Ήταν άλλη μία κοινωνική προσφορά του ΚΠΣΑ. Δε θέλω ανταμοιβή, η ανταμοιβή μου είναι η αγάπη του κόσμου.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας βιάσει μια ορδή από Βίκινγκς κοκκινομάλλες πολεμίστριες καθώς θα βγάζετε βόλτα το σκύλο σας στην Τούμπα της Σουηδίας.

You spin us right round, baby

Τα σχόλια για το πόσο γκέι είμαι παρακαλώ να τα κρατήσετε για τον εαυτό σας.

Το μεγάλο θέμα των τελευταίων δύο ημερών είναι η ανακάλυψη του πτώματος του Βαγγέλη Γιακουμάκη, του παιδιού που εξαφανίστηκε/αυτοκτόνησε αφού μια παρέα από κωλόπαιδα του είχαν κάνει το βίο αβίωτο. Αμέσως ξύπνησαν τα αντανακλαστικά όλων των ψυχοπονιάρηδων του καναπέ που θεραπεύουν τον Έμπολα με τη δύναμη του λάικ στο φέισμπουκ και ανέβασαν αμέσως δακρύβρεχτα στάτους υπέρ του Βαγγέλη και κατά του bullying. Κι έφτασε η ώρα να πω κι εγώ τη γνώμη μου για το όλο θέμα:
Κλάιν μάιν ον δε λάιν.
Αυτό που διαβάσατε. Κρίμα το παιδί που πήγε έτσι πως πήγε, κρίμα που αυτοί που τον φέρανε στο μέχρις εκεί δεν έγιναν και δε θα γίνουν ποτέ άνθρωποι...το "Je Suis Vangelie" τι θέλει να μας πει; Η ίδια σκατοκοινωνία κι οι ίδιοι σκατοχαρακτήρες που ήμασταν χθες, οι ίδιοι θα είμαστε κι αύριο που θα έχουμε ξεχάσει τον Βαγγέλη και θα συνεχίσουμε να παίζουμε το πουλάκι μας όλη μέρα.
Γι'αυτό θα γράψω για ένα θέμα το οποίο έχει λίγο μεγαλύτερο staying value: τα μέχρι τώρα πεπραγμένα της συγκυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή για μια δόση πιο γαλλικής haute couture, ΣΑΝΕΛ.
Το ότι οι ΣΑΝΕΛ κάποια στιγμή θα άρχιζαν να περιστρέφονται γύρω από τον άξονά τους (κοινώς κωλοτούμπαι) ήταν ένα γεγονός τόσο αδιαμφισβήτητο που δεν έπαιζε ούτε στο Στοίχημα της Μαλαισίας.
Το ότι θα το έκαναν αυτό μόλις σε ενάμιση μήνα και με τόσο "in your face" τρόπο, αυτό δεν το περίμενε ούτε ο Άδωνις κι η Βούλτεψη.
Πρώτη φορά Αριστερά λοιπόν, ε; Ναι, πρώτη φορά Αριστερά! Απλά με μια "ψεκασιά" από ακραία χριστιανική-πατριωτική δεξιά (αυτό το λογοπαίγνιο θέλω να χαραχτεί στην ταφόπλακά μου ή εναλλακτικά στον ανδριάντα που θα στηθεί προς τιμήν μου έμπροσθεν του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης).
Βλέπετε, ο Ανδρέξης ήθελε δύο ακόμα βουλευτές για να φτιάξει αυτοδύναμη κυβέρνηση και να μην κρέμεται από τα παπάρια των άλλων κάθε φορά που θέλει να περάσει ένα νομοσχέδιο. Κι επειδή το ΚΚΕ προτιμάει να καεί ο πλανήτης στη λάβα παρά να αναλάβει την οποιαδήποτε ευθύνη, αυτές τις λίγες θέσεις έπρεπε να τις συμπληρώσουν οι ΑΝΕΛ.
Τι είναι αυτά που ακούω για "θεωρία των δύο άκρων"; Σαχλαμάρες. Άλλωστε αυτά πλέον είναι ξεπερασμένες αγκυλώσεις του παρελθόντος. Ο κοινός εχθρός πλέον είναι ένας: το μνημόνιο. Ο Ανδρέξης κι ο Ψεκασμένος είναι αντιμνημονιακές δυνάμεις, άρα κάνουν στην άκρη τις διαφορές τους, ενώνουν τα δαχτυλίδια τους και καλούν τον Μέγκαζορντ.

Φυσικά, κάποια υπουργεία θα έπρεπε να αναλάβουν κι αυτοί. Ο Ανδρέξης τους έδωσε να παίζουν τα πιο ακίνδυνα υπουργεία που θα μπορούσε να δώσει σε ένα μάτσο μισότρελους ακροδεξιούς: το Αμύνης και το Δημοσίας Τάξεως!
Τι θα μπορούσε να πάει στραβά με αυτό;
Φυσικά, ο Ψεκασμένος δεν είχε καλύτερη από αυτό. Άρχισε αμέσως να επιθεωρεί στρατά, να σχεδιάζει επιχειρήσεις, να πιλοτάρει αεροπλάνα, να κάνει δηλώσεις χιλίων καρδιναλίων, και για πότε θα'ρθει καμιά μέρα που θα δει στον ύπνο του την Παναγιά και θα πάει να πάρει την Πόλη, ούτε που θα το καταλάβουμε.
Βέβαια αυτό ταιριάζει πιο πολύ στον Αναστασιάδη.
Δε χάσαμε προπονητή εμείς, Άγγελο χάσαμε.
Για κάποιο λόγο, ο Ανδρέξης ένιωθε ότι το να συμπεριλάβει τους ΑΝΕΛ στην κυβέρνησή του δεν αρκεί για να εξασφαλίσει συναίνεση με το δεξιό κομμάτι της κοινωνίας. Έτσι πρότεινε για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας έναν πολιτικό προερχόμενο από τη ΝΔ, και συγκεκριμένα τον Πάκη Παυλόπουλο.
-Εκεί κολλάς εσύ; Ο ΠτΔ είναι ένας ρόλος που δεν έχει καμία ουσιαστική αρμοδιότητα, ένας καθαρά συμβολικός θεσμός.
Καμία αντίρρηση! Ας δούμε λοιπόν τι συμβολίζει η εκλογή Παυλόπουλου. Μήπως το κύρος, ενός ανθρώπου που όλη η κοινωνία αποκαλεί ειρωνικά Πάκη; Μήπως τη δυναμικότητα και αποφασιστικότητα του ανθρώπου που άφησε την Αθήνα να καεί το Δεκέμβρη του '08 και την Κανέλλη να φάει τις ψιλές της στο αλησμόνητο σκηνικό στον Παπαδάκη;
Α, το βρήκα! Συμβολίζει την ρήξη και την απεμπλοκή από το σαθρό πολιτικό παρελθόν της χώρας! Τσάκαλος είμαι τελικά.
Αλλά είπαμε: αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει ότι η κυβέρνηση ΣΑΝΕΛ, με ένα νόμο και ένα άρθρο, έκανε αυτό που υποσχέθηκε στον κόσμο: έσκισε τα μνημόνια!
Σε αυτό το σημείο θέλω να μιλήσουμε λίγο για τον υπουργό Οικονομικών που κέρδισε τις καρδιές όλων μας, τον Γιάνη με το ένα νι. Τον Γιάνη ντε, τον Γιάνη τον Μπαρουφάκη!...ε...Βαρουφάκη ήθελα να πω. Τι σου κάνει αυτή η λανθάνουσα γλώσσα, ε;
Ο Γιάνης έχει γίνει κάτι σαν γκραν γαμάω, μια μίξη Τσακ Νόρις και Λέμι Κίλμιστερ πολλαπλασιασμένη επί εκατό. Οι γκόμενες έχουν πάθει μαζική παράκρουση για πάρτη του.
Ε...calm your titties ρε κορίτσια. Το ότι κάποιος έχει την ίδια καραφλοκουρούπα με τον Μπρους Γουίλις δεν αναιρεί αυτόματα ότι η φάτσα του είναι σαν να τράκαρε μετωπικά με τον Νίκο Τσιαντάκη.
-Μα είναι αντισυμβατικός! Αντί για κουστούμια (sic) και γραβάτες, φοράει δερμάτινα και καβαλάει μηχανή!
Ε...οκ...την επόμενη φορά να δώσουμε ένα υπουργείο και στο Γαρδέλη, εφόσον αυτό είναι πλέον το κριτήριο.
Αλλά φυσικά, το τι φοράει ο καθένας δεν έχει σημασία, κάτι στο οποίο πρέπει να συμφωνήσει κι η μάνα μου που ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει τις γόβες νούμερο 44 που ανακάλυψε στη ντουλάπα μου. Σημασία έχουν οι πράξεις, κι ο Γιάνης έκανε πράξεις: έσκισε τα μνημόνια!
Τουλάχιστον προσπάθησε. Προσπάθησε με τα χέρια, τίποτα, ήταν πολύ σκληρά. Με τα δόντια, πάλι τζίφος. Με ψαλίδι, τίποτα. Με ηλεκτρικό μαχαίρι γύρου, πάλι αποτυχία. Μέχρι και τον Κάρολα με το Αλυσοπρίονο κουβάλησε, καμία τύχη.

Απλά επειδή το μνημόνιο έχει αυτό το μν- στην αρχή και γλωσσεύεται η μπέρδα μας μέχρι να το πούμε, θα το λέμε πρόγραμμα. Για τέσσερα μηνάκια μωρέ, να πάρουμε κανένα ψιλό γιατί άψιλοι είμαστε, παραλάβαμε καμμένη γη, λίγη κατανόηση δείχτε, και μετά θα τα σκίσουμε.
Τουλάχιστον όμως δε θα έχουμε την Τρόικα, έτσι; Θα κάνουμε μόνοι μας ζάφτι και δε θα έχουμε τον μπαμπούλα λες και είμαστε κανένα νηπιαγωγείο! Απλά θα μας επιβλέπουν αν τα κάνουμε σωστά κάτι τύποι που θα λέγονται Brussels Group.
Τι θα πει δε βλέπετε τη διαφορά; Δεν είναι Γιάννης! Είναι Γιάνης με ένα νι.
Μέχρι ο Γιάνης να σκίσει οριστικά τα μνημόνια, θα κάνουμε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός. Δεν είναι τυχαία αυτή η αναφορά, γιατί θα ζήσουμε με τα ιδανικά της παλιάς ελληνικής ταινίας: λιτός βίος με αξιοπρέπεια.
Όπως ακριβώς κι ο Γιάνης!

Τσιμπολογάει μωρέ ο άνθρωπος.

Την ίδια αρχή άλλωστε πρεσβεύουν κι όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα κι αν ο νόμος τους δίνει κάποια παραπάνω προνόμια, αυτοί αρνούνται να τα αποδεχτούν. Είναι ίσοι με μας τους φτωχομπινέδες! Γι'αυτό όλοι τους αρνήθηκαν να κάνουν χρήση του βουλευτικού αυτοκινήτου που δικαιούνται. Όλοι εκτός από εκατόν σαράντα τέσσερις.

Φυσικά, όταν ο Τσίπρας έμαθε ότι μόνο πέντε από τους βουλευτές του απαρνήθηκαν το βουλευτικό αυτοκίνητο, έγινε έξω φτερών. "Πώς τολμάτε! Εμείς λέμε ότι είμαστε αλλιώτικοι απ'τους παλιούς κι εσείς δε θέλετε να παραδώσετε το βουλευτικό σας αυτοκίνητο; Φτου σας!". Και σωριάστηκε νευριασμένος στην ολοκαίνουρια πολυθρόνα που αγόρασε για τη βασιλική κωλάρα του.

Αν θέλουμε όμως να έρθει η ανάπτυξη, η αρχή των πάντων είναι η παιδεία. Ας δούμε τα πεπραγμένα του υπουργού παιδείας λοιπόν. Η πρώτη του απόφαση ήταν η άρση όλων των διαγραφών για τους αιώνιοι φοιτητές, κάτι αναμενόμενο αφού τα σύνολα "φοιτητές που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ" και "φοιτητές που τελειώνουν τη σχολή τους σε ν+2 χρόνια" δεν λες ακριβώς ότι ταυτίζονται.

Η δεύτερη απόφαση ήταν να καταργήσει τα πειραματικά σχολεία και τον τρόπο εισαγωγής σε αυτά με εξετάσεις, με το σκεπτικό ότι "η αριστεία είναι ένας θεσμός που προωθεί την ολιγαρχία και την δημιουργία ελίτ".

Αυτά τα λόγια φυσικά αποκτούν άλλη βαρύτητα όταν τα εκφέρουν απόφοιτοι του Αρσακείου και του Κολλεγίου Αθηνών, σχολεία φημισμένα για το ότι δεν προωθούν καμία ολιγαρχία και καμία ελίτ.

Στο ίδιο υπουργείο υπάγεται κι ο υφυπουργός Αθλητισμού, που καλείται να αντιμετωπίσει τη βία στα γήπεδα. Στο πρόσφατο ματς Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός κάποιοι μπούκαραν στο γήπεδο και έπεσαν κάτι ψιλές. Η απόφαση του υφυπουργού; Οι επόμενες δύο αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών. Για όλα τα γήπεδα της χώρας!

Είναι κι αυτό μια λογική, έτσι; Πώς θα γίνουν επεισόδια στα γήπεδα αν δεν υπάρχουν άνθρωποι στα γήπεδα για να κάνουν επεισόδια; Έτσι, παιχνίδια υψηλής επικινδυνότητας όπως το Πανιώνιος-Λεβαδειακός και το Βέροια-Εργοτέλης έγιναν χωρίς κόσμο.

Αντίθετα, ένα εντελώς ασήμαντο παιχνίδι για το κύπελλο έγινε με κόσμο, γιατί το κύπελλο είναι άλλη διοργάνωση και σε αυτήν πάνε στο γήπεδο μόνο οπαδοί της όπερας. Σε αυτό το παιχνίδι απλά έτυχε να παίζουν η ΑΕΚ κι ο Ολυμπιακός (κάτι λένε στο χωριό μου για το δις εξαμαρτείν...).

Έπεσαν κι εκεί κάτι ψιλές, και ο υφυπουργός απεφάνθη αμέσως: άλλη μία αγωνιστική κεκλεισμένων για όλες τις ομάδες! Με τούτα και με εκείνα, το επόμενο παιχνίδι με θεατές θα γίνει το 2024.

Λογικά μέχρι τότε θα έχει επιστρέψει κι ο Άρης στην Α' Εθνική.

Το πρόβλημα με όλα αυτά είναι άλλο. Ως γνωστόν, υπάρχουν κάποιοι γονιοί που νομίζουν και καμαρώνουν και πρήζουν τα μέζεα του στεατοπυγικού υποσυστήματος (μία από τις σημαντικότερες μέχρι στιγμής συνεισφορές των ΣΑΝΕΛ) σε όλους τους γύρω τους ότι έχουν γεννήσει τον επόμενο Μότσαρτ.

Αυτοί οι γονιοί λοιπόν δεν θέλουν και δεν πρόκειται να σε πιστέψουν αν τους πεις ότι, κάθε φορά που το βλαστάρι τους ακουμπάει τα πλήκτρα του πιάνου, πεθαίνει ένα σκιουράκι.

Κάπως έτσι είναι κι αυτοί που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στο ΣΥΡΙΖΑ. Γι'αυτό έχουμε απολαύσει, εν έτει δύο χιλιάδες και δεκαπέντε, συγκεντρώσεις στήριξης της κυβέρνησης, από τις οποίες το μόνο που λείπει για την πλήρη εμπειρία είναι ο Τάσος Μπιρσίμ και τα Κάρμινα Μπουράνα.

Φυσικά, όταν τους ρωτήσεις όλους αυτούς αν έχουν ψηφίσει ποτέ ΠΑΣΟΚ, θα σε κοιτάνε σαν να έχεσες μέσα στο ψυγείο τους.

Όταν όμως η ψευδαίσθησή σου πολεμάει με σφεντόνες κι η πραγματικότητα με πυρηνικές κεφαλές, τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αλλάζεις εντέχνως το θέμα της συζήτησης (το εντέχνως δε σημαίνει ότι πρέπει να περιλαμβάνει τον Σωκράτη Μάλαμα, αλλά δε βλάπτει). 

Μήλα σε ρωτάνε; Πορτοκάλια να απαντάς! Τι έκανε/δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ σε ρωτάνε; Τι έκανε/δεν έκανε η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και φυσικά το Ποτάμι, το οποίο αυτή τη στιγμή είναι πιο in να είσαι hater κι από το Twilight όταν είχε πρωτοβγεί, αυτό να απαντάς! Ώσπου κάποια στιγμή ο άλλος θα βαρεθεί να κάνει διάλογο με τον εαυτό του και θα αποδειχθεί η ανωτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ δια της εις άτοπον απαγωγής.

Κι αυτό λογική είναι, έτσι; Δεν μπορείς να ηττηθείς σε μια διαφωνία, αν κάνεις εντελώς διαφορετική συζήτηση από αυτόν που διαφωνείς!

Και ξανά προς τη δόξα τραβάμε τα βυζιά μας.

Αυτά, και να προσέξετε μη βιάσετε τη γυναίκα του Γιάνη και σας εκδικηθεί με αγνό 80's βρωμόξυλο ανακράζοντας "με θυμάσαι ρε πούστη".

300 αναρτήσεις μ' αυτά και μ'αυτά, ε; Πώς με αντέχετε ακόμα;

Ο καφενές του θείου Κώστα

Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols. Η εξήγηση για αυτό που θα διαβάσετε βρίσκεται στον Απίτη.
-Πάλι ντόρτια ήφερα!
Κάπως έτσι ξεκινούσε πάντα ο καυγάς ανάμεσα στον Μήτσο και στον Νώντα, grand maitres του ευγενούς αθλήματος του ταβλιού.
-Μία (γκλανκ!)...δύο (γκλανκ!) ...τρεις (γκλανκ!) και μία δώρο απ'το κατάστημα για το εξάπορτο (γκλανκ!) τέσσερις. 
-Δεν είσαι άνθρωπος εσύ ρε γαμημένε Μήτσο. Απευθείας σύνδεση με την Παναγία έχεις και σου κάθεται όλη την ώρα το ζάρι; Δεν παίζω άλλο μαζί σου ρε.
-Τι μας λες μωρή κυρία; Μια τελευταία παρτίδα θα παίξεις για την τιμή των όπλων. Στήσ'τα και μη λες πολλά.
-Τζενάκι, γκελ μπουρντά!
Το Τζενάκι ήταν η γκαρσόνα και ανιψιά του θείου Κώστα με το φερώνυμο καφενέ, στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία μας.
-Στα πεταχτά μοιράζω τις μισές...στο πιάτο κι ο μεζές...μαρίδα και τυρί...έφτασε τραγουδώντας το Τζενάκι. Δε βαρεθήκατε ακόμα, βρε παλιορεμπεσκέδες, να πάτε σπίτια σας, να ξεκουραστώ και γω λίγο; έκανε ότι τους μαλώνει.
-Άντε, άντε, γλωσσού, εμείς σε πληρώνουμε κι εσένα και τον μπάρμπα σου, είπε ο Νώντας. Λοιπόν, θα φέρεις ένα φραπεδάκι για τον Μήτσο και...ένα "φραπεδάκι" για μένα...πρόσθεσε με ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού στην τσαχπίνα και χαριτωμένη γκαρσόνα.
-Να σ'αστράψω μια να σε πω εγώ...έκανε η Τζένη και κατευθύνθηκε στην κουζίνα.
-Λοιπόν, αιώνιε λούζερ, ρίχνε το ζάρι πριν νυχτώσουμε.
-Χασσόδυο! Γαμώ τα βυζιά της πεταλούδας...δε με θέλει το μπουρδέλο το ζάρι.
-Ούτε το ζάρι σε θέλει, ούτε το Τζενάκι. Γι'αυτό κόψε τα πολλά πολλά.
-Σκάσε ρε και με θέλει...με θέλει αλλά μου κάνει πείσματα, για να με καψουρέψει...
-Ακούει Νώντας και φτύνει ρε...να 'τες κι οι πεντάρες! (Γκλανκ!...γκλανκ...γκλανκ!...γκλανκ!) Όπως σε βλέπω και με βλέπεις. Αλλού είναι η καρδιά της πιτσιρίκας. Άσε που κι ο μπάρμπας δεν πρόκειται να σε κάνει γαμπρό του.
-Ο μπάρμπας που κολλάει ρε μαλάκα;
-Αυτός μεγάλωσε τη Τζένη ρε. Οι γονείς της τους σκότωσε ένας ληστής κάποτε σε ένα στενό.
-Σιγά τον Μπάτμαν...
Την ίδια ώρα στην κουζίνα, η Τζένη αντί να φτιάχνει τους καφέδες κωλυσιεργούσε. Με ιδιαίτερη έμφαση στο "κωλ-". Βλέπετε, από την πίσω πόρτα είχε σκάσει αυτός που είχε την "καρδιά της πιτσιρίκας", ο Γιάννης.
-Τζένη! ακούστηκε ξαφνικά η βραχνή φωνή του Θείου Κώστα. Έτοιμοι οι καφέδες. Πήγαινέ τους στο τραπέζι!
-Ναι, Θείο, έρχομαι! φώναξε η Τζένη, αλλά δεν κουνήθηκε από μέσα απ'τα χέρια του Γιάννη. 
-Ε κουνήσου ντε!
-Τώρα, τώρα! αλλά συνέχισε να παραμένει στην ίδια θέση.
-Άρχισε πάλι τα σαλιαρίσματα, έκανε με μια έκφραση ψευτοαπογοήτευσης ο θείος Κώστας στον φίλο του τον Βάγγο, που είχε έρθει να θυμηθούνε τότε με τον Κούδα και τον Δημόπουλο το Φονιά που η Παοκάρα μεσουρανούσε. Αυτό το κορίτσι τα μυαλά πάνω απ'το κεφάλι...
-Ε...στον καιρό μας...εμείς τις ξεμυαλίζαμε κάτι τέτοιες...έκανε με νόημα ο Βάγγος.
-Πού εκείνα τα χρόνια, Βάγγο...να σε πω...τώρα που δε βλέπει η μικρή...δώσ'με ένα τσιγάρο...λέει ο γιατρός δεν κάνει κι ιστορίες τώρα τι με λες και τι σε λέω...
Τράβηξε αργά και μερακλήδικα την πρώτη τζούρα, καθώς θυμότανε τα νιάτα του, όταν μετά από πέντε χρόνια στα καράβια ξεμπάρκαρε και άνοιξε τον καφενέ με τις οικονομίες του. Και με μια επιχορήγηση που πήρε από την κυβέρνηση για κάτι στρέμματα ελιές στη Χαλκιδική. Ούτε μια ελιά δεν είχε μαζέψει ποτέ από κείνα τα δέντρα. Αλλαγή γαρ...
-Θείο! Δε σ'έχω πει να μην καπνίζεις; έκανε η Τζένη, η οποία είχε χορτάσει τα χάδια του αγαπητικού της.
-Κι εγώ δε σ'έχω πει να μη σαλιαρίζεις; Περιμένουν οι πελάτες τους καφέδες τους!
-Ποιοι πελάτες; Αυτά τα ρεμάλια που παίζουν όλη μέρα τάβλι; Χαράς τους πελάτες!
-Μια γλώσσα...μια γλώσσα...πιο μεγάλη κι απ'το μπόι σου! Τσακίσου κι άσε με να τα πω με το Βάγγο! έκανε ότι ψευτοθυμώνει ο Θείος-δεν θα μπορούσε ποτέ να θυμώσει στ'αλήθεια με την ανιψιά του, "εκτός κι αν του έφερνε για γαμπρό το Νώντα".
-Μάστα κύιε οικητά! ανήγγειλε με μια ανάσα η Τζένη χαιρετώντας σε στάση προσοχής.
-Βρε άμα σε πιάσω με τη μαγκούρα...έκανε ο Θείος κι η Τζένη έφυγε με τους καφέδες.
Στο τραπέζι, το παιχνίδι συνεχιζόταν όπως ακριβώς το είχαμε αφήσει.
-Πάλι εξάπορτο ρε τρισάθλιε; Θα φέρω παπά να ευλογήσει το τάβλι!
-Συγνώμη που διακόπτω την παρτίδα σας, Δούκα της Ουαλίας και Κόμητα του Σάσεξ, έκανε ειρωνικά η Τζένη, αλλά έφερα τα φραπεδάκια σας.
-Πω...πω...πω...έκανε ο Νώντας...τι ποίημα ήταν αυτό που μας απήγγειλες πάλι!
-Καλέ τι λέει αυτός; Άρχισε πάλι να πίνει τα αφορολόγητα; Δεν απήγγειλα κανένα ποίημα.
-Ε πώς...πώς...μας το απήγγειλες με τη γλώσσα του σώματος!
-Άκου να σε πω, Νώντα...έκανε η Τζένη, απηυδισμένη με τις χοντράδες που άκουγε, έχεις βγάλει ποτέ γκόμενα με αυτές τις μαλακίες;
-Ε...όχι...αλλά όσο ζω ελπίζω. Ντουμ σπίρο σπέρο, που λέγανε κι οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι...
-Δεν ξέρω τι λέγανε οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, άμα σε δει όμως ο Γιάννης μου θα σε σπείρει δυο μέτρα κάτω απ'το χώμα, κι έφυγε ξανά για την κουζίνα.
-Το χάσαμε το κορμί, πατριώ...τη...αναστέναξε ο Νώντας ενθυμούμενος την παλιά διαφήμιση.
-Δεν μπορείς να χάσεις κάτι που δεν είχες ποτέ...γι'αυτό κι ο ΠΑΟΚ δεν έχασε το πρωτάθλημα φέτος, ειρωνεύτηκε ο Μήτσος.
-Άντε βρε παλιοσκουλήκι που μιλάς κιόλας...η Γ'Εθνική ρωτάει κι ανησυχεί...
Την ίδια ώρα, ο Θείος κι ο Βάγγος είχαν γυρίσει το χρόνο πίσω, τότε που αυτοί ήταν σαν τον Μήτσο και τον Νώντα.
-Θυμάσαι ρε Βάγγο τότε που πηδήξαμε τη μάντρα απ'το στρατόπεδο για να πάμε στις πουτάνες και μόλις βγήκαμε απ'το μπουρδέλο πέσαμε πάνω στο λοχαγό;
-Ξεχνιούνται ρε Κώστα σαράντα μέρες φυλακή; Εσύ θυμάσαι τότε που ήθελες να κάνεις καντάδα σε μια πιτσιρίκα με τη γκαριδοφωνάρα σου, και βγήκε ο πατέρας της και σε κυνηγούσε με την καραμπίνα;
-Τι με θύμισες τώρα! Όλη την Όλγας την κατέβηκα τρέχοντας. Το θυμάμαι κι ακόμα λαχανιάζω. Εσύ θυμάσαι τότε που...
-Όχι, γιατί μόλις θυμήθηκα ότι με περιμένει η Νίτσα στο σπίτι, με τον πλάστη επ'ώμου αρμ! έκανε αλαφιασμένος ο Βάγγος. Σε χαιρετώ, παλιέ μου φίλε.
-Α ρε Βάγγο...γι'αυτό δεν παντρεύτηκα ωρέ! Πήγαινε στην ευχή του Θεού...
-ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΕΞΑΡΕΣ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΤΗΣ ΓΗΣ!
Ο Νώντας είχε αρχίσει να εξοργίζεται με τη συνεχιζόμενη κωλοφαρδία του Μήτσου.
-Θείο Κώστα, έλα κάτσε μαζί μας! τον προσκάλεσε ο Νώντας, για να γλιτώσει από τον διαρκή ταβλιστικό εξευτελισμό του.
-Να κάτσω, ρε παιδιά, να κάτσω. Μα δε με λέτε. Εσείς, νέα παιδιά, τι γυρεύετε κι έρχεστε στον καφενέ μου; Αυτό είναι μέρος για παππούδια σαν κι εμένα!
-Μα είναι πολύ χίπστερ, "εξήγησε" ο Νώντας.
-Τι; Ποιος φταρνίστηκε; ρώτησε ο Θείος.
-Τίποτα, Θείο, οι βλακείες του Νώντα, είπε ο Μήτσος.
-Βασικά είναι ένας καινούριος τρόπος ζωής, εξήγησε ο Νώντας, που ανακαλύπτεις και αναβιώνεις πράγματα που είχαν ξεπεραστεί και ξεχαστεί απ'το χρόνο. Ο καφενές ένα πράμα!
-Άκου πατέντα! έκανε ο Θείος. Και όλη μέρα γκλαν γκλουν γκλαν γκλουν τα πούλια, δεν έχετε δουλειά να κάνετε;
-Ξέρεις τι είναι, Θείο, να έχεις τελειώσει Ηπατολόγος και να μη μπορείς να βρεις δουλειά; Ποιος, ο Ηπατολόγος, με τόσα χρόνια σπουδές! είπε ο Μήτσος.
-Να, τώρα περιμένουμε με τη νέα κυβέρνηση να μπούμε σε ένα προγραμματάκι...συμπλήρωσε ο Νώντας.
-Γι'αυτό πάει η νέα γενιά κατά διαόλου! έκανε θυμωμένος ο Θείος. Εμείς στα χρόνια σας, βρε κοπρόσκυλα, δεν περιμέναμε καμιά κυβέρνηση και κανένα προγραμματάκι. Εγώ όταν δεν είχα τι να κάνω, μπάρκαρα στο καράβι και μ'έφαγε η θάλασσα, το ξεροβόρι κι η μαύρη ξενιτιά!
-Ωχ, άρχισε τη γκρίνια ο Θείος...αναστέναξε ο Νώντας.
-Γκρίνια; Καθόλου γκρίνια! αντιγύρισε ο Θείος. Ίσα ίσα που θυμάμαι και νοσταλγώ εκείνα τα χρόνια. Έχω κι ενθύμια βέβαια από τότε, και λέγοντας αυτό σήκωσε το μανίκι απ'το πουκάμισό του και έδειξε στο Νώντα και τον Μήτσο το τατουάζ μιας γοργόνας που έγραφε από κάτω "Ραμόνα".
-Πω, πω! θαύμασε ο Μήτσος. Αυτό είναι τατού ρε! Κι εσύ ήθελες να χτυπήσεις το Κινέζικο σύμβολο της μαλακίας...
-Της αρμονίας ήτανε ρε!
-Της αρμονίας, της μαλακίας, για σένα το ίδιο κάνει. Για πες μας, Θείο, την ιστορία πίσω απ'το τατουάζ!
-Να σας την πω...πάνε και πολλά χρόνια βέβαια και δεν τα θυμάμαι κι όλα...πρώτο ταξίδι, έτυχε ναύλος για το Νότο...δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια...
-Ώπα και Καββαδία ο Θείος!
-Είχαμε φορτώσει από τον Περαία για Αυστραλία. Κάναμε ένα μήνα να δούμε στεριά. Τελικά πιάσαμε στον Παναμά, στη διώρυγα. Μόλις δέσαμε, καταλαβαίνετε, τρέξαμε όλοι στις πουτάνες. Δύσκολο πράμα το καράβι, παιδιά. Επί ένα μήνα τρώγαμε ο ένας στη μάπα τον άλλον, μέσα σε ένα σιδερένιο κουτί, και γυναίκα ούτε με το κυάλι! Με το που βγαίνω απ'το καράβι, με πλευρίζει αμέσως μια πιτσιρίκα.
-Κατακτήσεις ο Θείος!
-Είκοσι χρονών ήμουνα. Τότε που λέτε, μ'έβλεπε ο Παπαμιχαήλ κι έσκυβε το κεφάλι απ'τη ζήλεια. Ήτανε δεν ήτανε δεκαπέντε χρονών η μικρή. Αφότου έγινε ό,τι έγινε, με κάτι κουτσοαμερικάνικα που ήξερε αυτή και κάτι κουτσοαμερικάνικα που ήξερα κι εγώ, μου είπε την ιστορία της. Την είχανε βγάλει στο κλαρί οι συμμορίες των ναρκωτικών. Αυτός ο διάολος, που ποτέ να μην τον αγγίξετε!
-Οι πίτσες σας, 20 ευρώ παρακαλώ, τον διέκοψε ο πιτσαδόρος.
-Τι...ποιος παρήγγειλε πίτσες;
-Εγώ, Θείο! είπε η Τζένη, που είχε πάρει μια καρέκλα και καθόταν για να ακούσει την ιστορία. Για να φάμε και τίποτα.
-Ο γιατρός λέει ότι δεν κάνει να τρώω παχυντικά, ειρωνεύτηκε ο Θείος.
-Μια γλώσσα...μια γλώσσα...πιο μεγάλη κι απ'το μπόι σου! του ανταπέδωσε την ειρωνεία η Τζένη.
-Τη λέγανε Ραμόνα, συνέχισε την ιστορία του ο Θείος. Ήταν τόσο όμορφη, σαν μια γοργόνα που βγήκε στη στεριά. Ήταν κρίμα κι άδικο να την πιάνουν στα χυδαία χέρια τους όλοι αυτοί οι ναύτες κι οι Αμερικάνοι στρατιώτες. Τη λυπήθηκε η ψυχή μου. Θα πληρωνόμουν μόλις πιάναμε στην Αυστραλία. Της υποσχέθηκα να κάνει υπομονή λίγες μέρες και, στο ταξίδι της επιστροφής, θα της έβγαζα εισιτήριο να έρθει μαζί στην Ελλάδα.
-Ωραίος μάγκας ο θείος!
-Δυστυχώς, δεν έμελλε ποτέ να συμβεί. Μόλις πιάσαμε ξανά στον Παναμά, μετά από δυο μήνες, έψαξα σε όλα τα "στέκια" του λιμανιού να τη βρω. Γουέρ ιζ Ραμόνα, γουέρ ιζ Ραμόνα, τίποτα. Μόνο στο μπαρ που πρωτοείχαμε ειδωθεί έμαθα ότι σκοτώθηκε σε μια μάχη μεταξύ των συμμοριών. Πάει η Ραμόνα! Αμέσως έξω απ'το μπαρ ήταν ένας που έκανε τατουάζ. Εκείνη τη στιγμή, χωρίς δεύτερη σκέψη, του είπα να μου κάνει αυτό που βλέπετε. Για να μην την ξεχάσω ποτέ. Και δεν την ξέχασα. Κι ας πέρασαν γυναίκες και γυναίκες από τα χέρια μου...
-Κι από το...πήγε να πει ο Νώντας, αλλά η Τζένη του έκανε αμέσως "σουτ!", γιατί χαλούσε τη συγκίνηση της στιγμής.
-...και δε φαντάζεστε πόσες από δαύτες πέρασαν απ'τα χέρια μου, ακούγοντας αυτή την ιστορία!
Εκεί όλοι μαζί γέλασαν.
-Λοιπόν, ώρα να κλείνουμε, είπε η Τζένη, σαν να ήταν αυτή το αφεντικό του μαγαζιού. Κι εσείς, βρωμόσκυλα, δρόμο!
-Έτσι μας διώχνεις χωρίς ένα φιλί; έκανε ο Νώντας. Η απάντηση που εισέπραξε ήταν τρία φάσκελα.
-Εδώ θα 'μαστε πάλι αύριο έτσι κι αλλιώς, είπε ο Μήτσος. Με το τάβλι, το φραπέ, και καμιά ιστορία του Θείου Κώστα άμα λάχει...
Αυτά, και να προσέχετε μην αγοράσετε από έναν γέρο έμπορο στ'Αλγέρι ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι από αυτά που συνηθούν και παίζουν οι Αραπάδες και τα λοιπά και τα λοιπά.

Άλλες 10 μεγάλες μουσικές απάτες της ιστορίας

Κάποια στιγμή θα καταφέρω να γράψω σίκουελ ακόμα και για τον τηλεφωνικό κατάλογο. Για την ώρα, ας δούμε άλλη μια σειρά από καλλιτέχνηδους που περνιούνται από τα fanboys και τους χίπστερ κριτικούς του ίντερνετ τουλάχιστον για Μπετόβεν ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να κάνουν παρέα στη Χαρά Βέρα.

• Green Day
  
  Ή και Green Gay, όπως θα τους αποκαλώ εφεξής αν και δεν είναι σωστό να χρησιμοποιούμε τη λέξη gay ως προσβολή και είμαι ένα ομοφοβικό σκουλήκι. Τι έλεγα; Α, ναι, για τους Green Gay, το συγκρότημα που αποκαλείται pop-punk, το οποίο είναι τόσο punk όσο μια κλανιά του Γιαννάκη του Σάπιου μια μέρα που έφαγε φασουλάδα. Το μόνο κοινό στοιχείο με την punk είναι η άρνηση χρησιμοποίησης πάνω από τριών συγχορδιών. Από εκεί και πέρα, η θεματική των ασμάτων της μπάντας του παλουκαριού με το βαμμένο α λα "ο τυπάς απ'τους Cure που δε θυμάμαι πώς τονε λένε" μάτι κινείται γύρω από τη δημοφιλή θεματική του δακρυσμένου αιδοίου, με αποκορύφωμα φυσικά το Good Riddance, το οποίο μέχρι και στον τίτλο είναι τραγούδι του Παντελίδη: Καλά Ξεκουμπίδια. Καλά ξεκουμπίδια λοιπόν και σε σένα, μπάντα-ξεκάρφωμα της τύπισσας που φοράει μπλούζα Iron Maiden με στρασάκια.
• Radiohead
  Μετά την δεκαετία του '80, της οποίας η επίσημη καύσιμη ύλη ήταν η κόκα, το έδαφος στη δεκαετία του '90 ήταν πρόσφορο για να φτιαχτεί μια πίστα από φώσφορο...εννοώ να ξεπηδήξουν μπάντες μελαγχολικές και κατατονικές. Από αυτές που ο τραγουδιστής τους δεν τίναξε τα μυαλά του στον αέρα, μία από τις πιο δημοφιλείς ήταν οι Radiohead, οι οποίοι έχουν τόση σχέση με τους Motorhead όση ο Ευριπίδης με τον Κοντοπίδη. Εντάξει, κατανοώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που πάσχουν από αϋπνίες, αλλά ακόμα και σε αυτόν τον τομέα δεν είναι οι πρωτοπόροι κι αβανγκάρντ που νομίζουν ότι είναι όταν την παίζουν κοιτώντας τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Λίγη ακουστική κιθαρίτσα, λίγο πιανάκι και πολύ τουπέ χιλίων καρδιναλίων. Επίσης: όποιος καλλιτέχνης ξαναπεί ότι μισεί τη μεγαλύτερή του επιτυχία (Creep), καταδικάζεται να δουλέψει για δέκα χρόνια ως στυλίστας της Lady Gaga.
• REM
  Μια απ'τα ίδια με τους Ραδιοκέφαλους, με τη διαφορά ότι έσκασαν μύτη καμιά δεκαριά χρόνια νωρίτερα, όταν ο πολύς κόσμος ήταν απασχολημένος με το να φοράει σκισμένα καλσόν και παρδαλές μπαντάνες στην περμανάντ-αϊτοφωλιά του, κι έτσι έχουν το έξτρα χίπστερ-street-cred ότι δεν τους ήξερε ο κόσμος πριν γίνουν μέινστριμ. Γουατέβερ. Αν κάτι που δεν το κάνει ο πολύς κόσμος γίνεται αυτομάτως καλό, τότε ας αρχίσουμε όλοι να καβαλάμε μονόκυκλα. Οι REM χαρακτηρίζονται από άχρωμες κιθάρες και γενικότερα ενορχηστρώσεις που θα ζήλευε ο Μπλιάχτσικας, στίχους που νομίζουν ότι λένε κάτι αλλά καταλήγουν σαν τις προσπάθειες του ΠΑΟΚ να ξεκολλήσει απ'την τέταρτη θέση, και φωνητικά που αν είχαν λίγη περισσότερη μύτη ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με τον Μπομπ Ντίλαν θα τους έκαναν μήνυση για τα πνευματικά δικαιώματα. Με αποκορύφωμα φυσικά το τραγούδι που πολύ εύστοχα ο Χωστήρας είχε κάποτε παραφράσει σε "Losing My Virginion", γιατί μόνο αγάμητη πρωτοετής φοιτήτρια απ'την επαρχία θα μπορούσε να γουστάρει αυτό το πράμα.
• Muse
  
  Αν είσαι Βρετανός ροκάς (προσέξτε τη διαφορά απ'το "μεταλάς" γιατί θα πέσουν οι Μπλακ Σάμπαθ και θα μας πλακώσουν) τότε αποστολή σου είναι να είσαι όσο πιο pretentious πάει (βρείτε την καταλληλότερη ελληνική απόδοση της λέξης και κερδίστε μια καφετιέρα). Εκεί που οι Radiohead πάνε να πετύχουν το αποτέλεσμα μέσω του υπναλέου μινιμαλισμού, οι Muse ακολουθούν τον ακριβώς αντίθετο δρόμο με υπερβολικές φιοριτούρες και "ατμοσφαιρικές" τσιριτσάντζουλες. Το αποτέλεσμα δε θα έλεγα ακριβώς ότι είναι κακό, υπερβολικά βαρύ για τα γούστα μου ίσως, σαν το ιμάμ μπαϊλντί. Αλλά για μια μπάντα που έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της, θα περίμενες ότι θα επέλεγε να συσχετίσει το όνομά της μόνο με αναλόγου καλλιτεχνικού επιπέδου εγχειρήματα. Η σειρά ταινιών με τον γυαλιστερό βουρκόλακα, τον άτριχο λυκάνθρωπο και την κρυόκωλη που προσπαθεί να διαλέξει ανάμεσα στους δύο όχι απλώς δεν ανήκει σε αυτά, αλλά δρα σαν μαύρη τρύπα, πιο μαύρη κι απ'το μουνί της Κρίστεν Στιούαρτ, που ρουφάει την αξιοπρέπεια όποιου συσχετιστεί μαζί της. Συγνώμη, παίδες. Νεξτ τάιμ.
• Dream Theater
  Γουάου! Οι τύποι είναι θεοί, είναι απίστευτοι, ξέρουν εκατόν οχτακόσια κιλά μουσική θεωρία, είναι όλοι τους απόφοιτοι του Berkley College of Music fuck yeah και από την ώρα που ξεκίνησα να γράφω αυτή την πρόταση τα αρχίδια μου δεν έχουν σταματήσει να κουνιούνται. Οκ, οι τύποι ξέρουν να παίζουν τα όργανά τους σε ρυθμό που τα πιστόνια της Μπουγκάτι Βέιρον σκύβουν ντροπιασμένα το κεφάλι γιατί δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Ε, και; Πριν γονατίσουμε όλοι ομαδικώς για να τους πάρουμε πίπα, ας σκεφτούμε έναν μάγειρα που σε κάθε φαγητό που φτιάχνει ρίχνει τρία κιλά μπούκοβο. Τρώγεται αυτό το πράμα; Όχι; Αυτό ακριβώς! Οι Dream Theater, προκειμένου να δείξουν πόση μουσική ξέρουν κι ότι το πουλί τους είναι totally πάνω από 20 εκατοστά, ξεχνάνε το πιο σημαντικό πράμα: να κρατάνε την ισορροπία. Αναμεταξύ των εναλλασσόμενων τέμπων-time signature-σόλο πλήκτρα-σόλο κιθάρα-σόλο ocarina of time, το αποτέλεσμα είναι τόσο κρύο κι άψυχο λες κι έχει γραφτεί από αλγόριθμο, κάτι που επιβεβαιώνει την υποψία πολλών ότι ο Πετρούτσης είναι παιδί του Στίβεν Χώκινγκ με τον R2D2.
• The Doors
  
  Κάποιος, κάπου, κάποτε, είχε παραλληλίσει τους Doors με τους Nirvana, και για να χρησιμοποιώ εγώ αυτόν τον παραλληλισμό δεν τον χρησιμοποιώ σαν κομπλιμέντο. Οκ, αν κάτι σώζει σε γενικές γραμμές τη μουσική των Πόρτες, Πλακωτό και Φεύγα, αυτό είναι τα πλήχτρα του Ρέι Μανζάρεκ, τότε που η φαρφίσα δεν είχε ακόμα αυτοεξοριστεί στο πανηγύρι της Πέρα Κλανούλας. Κατά τ'άλλα, ο Μόρισον, όπως κι ο Κομπέης, αποτελούσε τον τύπο εκείνο του ομορφόπαιδου, λίγο αξούριστο, λίγο μελαγχολικό, λίγο που'χει πάρει το στραβό το δρόμο, που γουστάρουν πολύ μια κατηγορία γκόμενες που σήμερα φοράνε διχτυωτά γάντια και ίδια απόχρωση makeup με την Corpse Bride. Και δε θέλει και πολύ να δεις από πού ξετρύπωσε το στιλ ερμηνείας του ο Κομπέης: ίδια κατάθλα, ίδια μισοφαγωμένη εκφορά του λόγου, ίδιοι στίχοι που προσπαθούν να πουν κάτι και τελικά δε λένε τίποτα. Το πλήρες μέγεθος του ψώνιου του Τζιμάκου φαίνεται στο The End, ένα τραγούδι που κρατάει 12 λεπτά. Αν το τραγούδι σου κρατάει δώδεκα λεπτά, τότε κάνεις περίληψη και κρατάς το ρεζουμέ. Έκθεση τρίτης λυκείου. Εγώ θα σας τα λέω όλα;
• Santana
  Ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα της κιθαριστικής ιστορίας, θα συναντήσει κανείς ανθρώπους που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε το όργανο, όπως ο Τζίμι Χέντριξ, ο Τζίμι Πέιτζ, ο (πείτε το μαζί μου!) Έντι Βαν Χέιλεν και το δίδυμο Ντάουνινγκ-Τίπτον (για περισσότερα απευθυνθείτε στον Φίδη). Επίσης, για το λόγο ότι πρέπει να συμπληρώσουμε την ποσόστωση των Λατίνων αλλιώς οι loco cabron hijos de puta θα πέσουν να μας φάνε, είναι ο Σαντάνας. Κάποιοι λένε ότι αν παίξεις ανάποδα τους δίσκους του θα ακουστούν Σαντανιστικά μηνύματα, αλλά αν τους ακούσεις κανονικά το μόνο που ακούγεται είναι τα ίδια που θα έπαιζε ο Έρικ Κλάπτον αν τη μάνα του τη λέγανε Μαρία-Βερόνικα Ροντρίγκεζ Ντε Λα Στραπόν. Όπως όμως και με τους Muse, αυτό που εκπαραθυρώνει τον Σαντάνα από κάθε αξίωση σοβαρότητας είναι οι συνεργασίες που έκανε, όντας απεγνωσμένος για να πληρώσει τον ντίλερ του, με υψηλής καλλιτεχνικής αξίας ονόματα όπως κάποιος Rob Thomas και κάποιος...μπρρρ...Chad Kroeger.
• Linkin Park
  Αγαπημένο άκουσμα σε όλα τα γυμνάσια από το 2000 έως και σήμερα, όπου κάποια παιδάκια που συνήθως έτρωγαν ξύλο σε όλο το δημοτικό επιλέγουν να κάνουν την επανάστασή τους και να μην ακούνε Tus, οι Linkin Park δεν ξέρουν ακριβώς κι οι ίδιοι τι είναι; Είναι ροκ; Είναι νιου μέταλ; Είναι ποπ με κάπως πιο αγριεμένες κιθάρες; Είναι Χατζηγιάννης με μια πρέζα από φωνητικά του πώς-τον-λένε από τους Σλίπνοτ; Είναι όλα αυτά μαζί και τίποτα απολύτως ταυτόχρονα; Εσύ αποφασίζεις. Εν πάση περιπτώσει, έχω μια πούτσα τόση-κι αυτό το λογοπαίγνιο χρησιμεύει ακριβώς για να καταδείξει το ότι οι Λίνκιν Παρκ ανήκουν στο γυμνάσιο. Αφού ο ακροατής ξεμπερδέψει με το γυμνάσιο, οι πιθανότητες είναι ότι είτε θα ανακαλύψει τους Μέιντεν και θα νομίσει ότι έγινε σατανιστής, ή ότι θα παρατήσει κάθε προσπάθεια να κρυφτεί και θα το γυρίσει απροκάλυπτα στον Κοργιαλά. Αν παρ'όλα αυτά δείτε άτομο άνω των 20 που εξακολουθεί να ακούει Λίνκιν Παρκ, ειδοποιήστε το Άμπε Λαλέ και το Χαμόγελο του Χαζού.
• System of a Down
  
  Ή αλλιώς "αν οι U2 είχαν γεννηθεί στην Αρμενία". Οκ, οι Σύστεμ μπορεί να μην έχουν βγάλει κάτι τόσο υπέρμετρα ξενέρωτο όσο το One (αλλά έχουν βγάλει). Παρ'όλα αυτά, η διαρκής σταυροφορία τους για τη γενοκτονία των Αρμενίων ή για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα μουσκεύει βρακάκι η κάθε τυχαία Κνίτισσα τους θέτει στην ίδια θέση. Όσο για την ταμπακιέρα, δηλαδή το μουσικό άσπεκτ του θέματος, δεν μπορούν να αποφασίσουν αν στο ίδιο τραγούδι θα βαράνε πανκ συγχορδίες μέχρι να πιάσουν φωτιά τα δάχτυλα του κιθαρίστα, ή αν θα παίζουν μελωδικές μελωδίες λες και είναι οι Φλήτγουντ Μακ, ή αν θα ξεκουρδίσουν την κιθάρα και θα την πετάξουν απ'τη σκάλα για να δουν τι νότες θα βγάλει. Αυτή η μουσική σχιζοφρένεια, σε συνδυασμό με την ψυχιατρική σχιζοφρένεια του Σερτζ Τανκιάν που δεν ξέρει αν προτιμά να παριστάνει τον Καζαντζίδη, τον Ντέιβιντ Κάβερντειλ ή τον Κρόνος, καθιστούν τη μπάντα κατάλληλη για τροφίμους του Δαφνίου, της Σταυρουπόλεως και του Άρκαμ.
• The Beatles
  ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ; ΟΙ ΜΠΗΤΛΕΣ ΚΑΘΟΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ! ΟΙ ΜΠΗΤΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΚΙ ΑΠ'ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ! ΑΠΑΝΩ ΤΟΥΥΥΥ! Πίσω, ζαγάρια. Αφήστε με να εξηγηθώ. Οκ, αναγνωρίζω την τεράστια επίδραση που είχαν οι Μπήτληδοι στην πορεία της ροκ μουσικής, αλλά ας μην το παραχέσουμε. Κατ'αρχήν ο Τζον Λένον ήταν το μεγαλύτερο αρχίδι της μουσικής ιστορίας μέχρι να βγει ο Λαρς Ούλριχ. Έχεσε τους συνεργάτες του για να κάνει το χατήρι της Μποχλάδως. Το βασικό όμως είναι ότι οι τύποι ξεκίνησαν την καριέρα τους τραγουδώντας χαζοτραγουδάκια για χαζογκόμενες. Love love me do, you know I love you. Οκ, τέτοιο ήταν το πνεύμα της εποχής, αλλά αυτό δεν αλλάζει ότι οι τύποι ήταν οι One Direction της εποχής τους. "Ναι, αλλά μετά σοβαρεύτηκαν!". Ε...όχι. Απλά αντί για χαζογκρουπίτσες, το έριξαν στο LSD. Γιατί αν κάποιος προσπαθήσει να με πείσει ότι τραγούδια όπως το Lucy in the Sky ή το I Am The Walrus δε γράφτηκαν υπό την επήρεια ναρκωτικών, θα αρχίσω εγώ τα ναρκωτικά. Σημαντικοί; Ναι. Μουσικοί μεσσίες; Νοτ σο ματς.

Αυτά, και να προσέχετε μην κλάψετε όταν οι άγγελοι αξίζει να πεθάνουν.