Κλείνουν και τον τάφο τους!

Κάποτε, επί κυβερνήσεως πατρός (ή και παππού κατά τον γνωστό αστικό θρύλο, δε θα τα χαλάσουμε εκεί) Μητσοτάκη, ο συμπαθής κωμικός-παύλα-πολιτικός Βασίλης Λεβέντης, οργισμένος από το βίαιο κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού που διατηρούσε, Καναλιού 67, κατήγγειλε αλητεία, φασισμό, προδοσία και Αρκουδέηδες.

Εικοσιφεύγα χρόνια μετά ο Βασίλης Λεβέντης διέψευσε τα πλαστογραφημένα γκάλοπ που έδειχναν μηδέν Λεβέντης (μηδέν οι ώρες τους!). Οι καρκίνοι σε όλα τα σόγια του Παπανδρέου και του Μητσοτάκη προφανώς δεν έπιασαν, αλλά ο αγαπητός Βασίλης βρίσκεται στη βουλή.
Ταυτόχρονα, κάποιοι άλλοι Αρκουδέηδες πάνε να κλείσουν άλλα κανάλια, πολύ δυναμικότερα από το πάλαι ποτέ Κανάλι 67.
Μιλάμε φυσικά για τα αισχρά τσοντοκάναλα της διαπλοκής, Μέγκα, Αντένα, Σταρ, Άλφα και Σκάι.
Όπως ίσως θα θυμάστε, για όλη τη διάρκεια της πολυχρονεμένης μας κυβέρνησης ΣΑΝΕΛ, και ειδικά στις μέρες πριν το δημοψήφισμα, αυτήν την τεράστια νίκη της δημοκρατίας μας και τονωτική ένεση ελπίδας και αξιοπρέπειας, τα εν λόγω κανάλια, άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο, έπαιζαν εναντίον της κυβέρνησης με τέτοια μεροληψία που διαιτησίες του Γιάχου και του Σπάθα σε παιχνίδια του Ολυμπιακού θυμίζουν Πιερλουίτζι Κολίνα.
Φυσικά, μετά τις δύο κόκκινες και πέναλτι εναντίον του Ολυμπιακού είναι πλέον εμφανές ότι ξεκίνησε και επίσημα η πρασινοκιτρινοασπρόμαυρη παράγκα του Αλαφούζου, του Ιβάν και του Μελισσανίδη.
Λευτεριά στον Ολυμπιακό της καρδιάς μας, την ομάδα που κερδίζει και τη διαιτησία.
Επιστρέφοντας στα τσοντοκάναλα, η Εθνοσωτήριος ΣΑΝΕΛ με την πυγμή που τη χαρακτηρίζει (κι όχι φυσικά ορμώμενη από κάποιο ταπεινό κίνητρο εκδίκησης ή φίμωσης) πήρε την απόφαση να θέσει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο που απ'το '89 και μετά ήταν απ'άκρου εις άκρον ένα "μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε".
Το τοπίο ασυδοσίας με τις προσωρινές άδειες που παρατείνονται επ'αόριστον, ωσάν το Μετρό Θεσσαλονίκης ή την κυκλοφορία του Chinese Democracy (αυτό θα ήταν αστείο αν το είχα γράψει το 2007, τώρα είναι απλά αποτυχημένο, σαν την καριέρα των Guns N' Roses μετά το '94) θα λάβει τέλος. Επιτέλους θα δημοπρατηθούν άδειες.
Απλά θα είναι μόνο τέσσερις.
Προφανώς το πρόβλημα που περιορίζει τον αριθμό των αδειών που θα δοθούν δεν είναι τεχνικό, γιατί πλέον με τις ψηφιακές συχνότητες δεν γίνεται στο φάσμα ο σκοτωμός που γινόταν παλιά στα πειρατικά ραδιόφωνα με τον Ψάλτη που έπαιζε Χριστοδουλόπουλο και τον Γαρδέλη που έπαιζε Duran Duran κι αλληλοκαβαλιόντουσαν οι συχνότητες και δεν ξεχώριζε το τι άκουγες.

Άρα το θέμα δεν είναι τεχνικό, έτσι; Δεν υπάρχει πλέον ο κίνδυνος να βλέπουν τα παιδιά σου τα Στρουμφάκια και ξαφνικά να πεταχτεί ανάμεσα απ'τα χιόνια ένα ξέμπαρκο βυζί και να στιγματιστούν για πάντα οι αθώες παιδικές ψυχούλες.
Επομένως το θέμα είναι η εξυγίανση των οικονομικών των καναλιών, τα οποία επιβιώνουν παίρνοντας διάφορα θαλασσοδάνεια ή μασώντας κρατικό χρήμα. Σε αντίθεση φυσικά με όλη την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία και δη τους ψηφοφόρους των ΣΑΝΕΛ!
Κι όπως απεφάνθη ο υπουργός Νίκος Παππάς, κατόπιν έρευνας από το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, πανεπιστημιακό ίδρυμα με κύρος εφάμιλλο του γνωστού αγγλικού Πανεπιστημίου του Πούτσεστερ, η ελληνική αγορά σηκώνει μόνο τέσσερα κανάλια εθνικής εμβέλειας.
Καταλάβατε, κύριοι; Δεν το λέμε εμείς αυτό το πράμα, η αγορά το λέει! Τι νομίζετε, ότι μπορείτε με τη μαγκιά σας και τον τσαμπουκά σας εσείς οι διαπλεκόμενοι να παίζετε το νταούλι κι η αγορά να χορεύει; Δεν πάει έτσι! Δεν καταλαβαίνει η κυρία αγορά από νταούλια αφού. Και ποιος δεν το ξέρει αυτό άλλωστε.
Για να δείξει, δε, ο υπουργός Παππάς ότι και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες παίζει μπάλα η αγορά κι όταν καπνίζει ο λουλάς εσύ δεν πρέπει να μιλάς, παρέθεσε έναν πίνακα με τον αριθμό των καναλιών εθνικής εμβέλειας σε κάθε χώρα της Ευρώπης.
Κάποιοι κακεντρεχείς ωστόσο έψαξαν και βρήκαν ότι ο πίνακας είχε ένα-δύο-πέντε-δέκα-είκοσι λαθάκια, καθιστώντας τον έτσι εξίσου αξιόπιστο με πίνακα δρομολογίων του ΟΑΣΘ.
Αλλά τι είναι ένα-δυο μικροψεματάκια μπροστά σε αυτόν τον τόσο ιερό σκοπό της πάταξης της διαπλοκής;
Φυσικά εξυπακούεται ότι η αψεγάδιαστη αυτή κυβέρνηση των ΣΑΝΕΛ θα τηρούσε αυτή τη στάση ακόμα κι αν τα "μπομπολοκάναλα" παίρνανε επί εικοσιτετραώρου βάσεως πίπες απ'τον Τσίπρα και γλείφανε τα δάχτυλα των ποδιών της Γεροβασίλη.

Η οποία Γεροβασίλη, επειδή ως γνωστόν ή το κάνεις ή δεν το κάνεις, δεν έχει "προσπαθώ", που έλεγε κι ο Μαστρογιόντα, ανακοίνωσε ότι θα "μπει τάξη" και στα ιντερνετικά μέσα.
Το ίντερνετ γέλασε, γιατί το ίντερνετ ξέρει.
Θυμάστε το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν που στην φίλη Τουρκία ο Ερντογάν ή στη φίλη Ρωσία ο Πούτιν έκλειναν μπλογκ και κατέβαζαν λογαριασμούς απ'το Τουίτερ, και σύσσωμος ο αριστερός ήτοι προοδευτικός (εμφανή συνώνυμα αυτά τα δύο) κόσμος τους κατηγορούσε για φασισμό;
Τίποτα, αυτό, να δω αν το θυμάστε ήθελα.
Θερίζει πλέον το Αλτσχάιμερ και μάλιστα και σε μικρές ηλικίες.
Επίσης, θα μπει τάξη και στα ραδιόφωνα. Καταλάβατε, Γαρδέλη και Ψάλτη; Καβαλήστε τις χιλιάρες σας, φορτώστε τα μανούλια σας και μην μας τη βγαίνετε πολύ με κόκκινο. Γκέγκε;
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά ραδιόφωνα, όπως και έντυπα, που μπαίνουν μέσα. Κι άρα, σύμφωνα πάντα με το αλάνθαστο σκεπτικό της κυβέρνησης, πρέπει να μπουν σε τάξη. Ραδιόφωνα όπως το Στο Κόκκινο 105,5 και έντυπα όπως η Αυγή.
Θα κλείσουν μ'ένα νόμο και μ'ένα άρθρο! Και θα'ναι και μέρα μεσημέρι.
Είπαμε. Το ζητούμενο είναι πάντα το τι λέει η αγορά. Μην τυχόν και πιστέψει κανείς τους εγκάθετους νεοφιλελέδες που λένε ότι η κυβέρνηση έχει στόχο τη φίμωση της αντίθετης άποψης και την επικράτηση των προπαγανδιστικών της μέσων! Αστεία πράγματα.
Όπως είπε άλλωστε κι ο υπουργός Βερναρδάκης, η αυτονομία των ΜΜΕ είναι παθογένεια της δημοκρατίας.
Ε, μα, βέβαια! Πώς την έχετε δει δηλαδή; Ό,τι θέτε εσείς θα κάνετε; Τι νομίζετε, ότι ζείτε σε καμιά δημοκρατική χώρα; Η μόνη αυτονομία που επιτρέπεται είναι των αυτοκινήτωνε, εφτά λίτρα στα εκατό χιλιόμετρα σε αστικό κύκλο. Και τη βενζίνη θα μας τη δίνει η Βενεζουέλα.
Η οποία δεν υποτάχθηκε στον καπιταλισμό κι έτσι σήμερα εγγυάται αξιοπρέπεια και ευημερία σε όλους τους πολίτες της.
Μωρέ δε με γελάς εμένα. Κάπου τα ακούω εγώ να έρχονται τα ελικόπτερα. Κάπου τους ακούω τους πιλότους να πηδάνε στα πιλοτήρια, να ανάβουν τις μηχανές και να επιταχύνουν στους διαδρόμους απογείωσης πριν να είναι αργά.

Κάπου τα ακούω να έρχονται. Μια νύχτα μαγική, σαν την Αργεντινή.
Και κατά βάθος, σε όλους αυτούς τους προοδευτικούς και δημοκράτες ανθρώπους που μας κυβερνάνε, πάντα με γνώμονα την ισορροπία της αγοράς και πάντα παλεύοντας να διορθώσουν τις παθογένειες της δημοκρατίας, κόντρα σε διαπλεκόμενα τσοντοκάναλα, ακροδεξιούς αγρότες που διαμαρτύρονται για υποσχέσεις που δεν έλαβαν ποτέ και γραβατωμένους νεοφιλελέδες που αφού ψήφισαν ΝΑΙ καλά να πάθουν, σε όλη αυτή λοιπόν την κυβέρνηση που μας έφερε την ελπίδα και ξεμπέρδεψε με το παλιό, ξέρετε τι εύχομαι;
Να μην προλάβουν να μπουν στα ελικόπτερα.
Αυτά, και να προσέχετε να μη βάλει τάξη η Γεροβασίλη στο μπλογκ σας. Αρκουδέηδες!

Μελαγχολικό

Βράδυ.
Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης σκοτεινοί, βρωμεροί, παραδομένοι στη μιζέρια μιας πόλης που ήθελε να είναι μεγαλούπολη και ποτέ δεν τα κατάφερε.
Ασχήμια και τσιμέντο.
Τσιμέντο κι ασχήμια.
Κι ακόμα λίγο τσιμέντο.
Η βροχή είχε μόλις σταματήσει. Οι στάλες της μαστίγωναν αλύπητα το πεζοδρόμιο, όπως κάποιος Χανς κάποιαν Ουλρίκε σε κάποια σαδομαζοχιστική κατακόμβη της Ανατολικής Γερμανίας. Τώρα μόνο τα απόνερα έτρεχαν στα φρεάτια, σαν τα δάκρυα στο πρόσωπο μικρού παιδιού που έμαθε ότι δεν υπάρχει Άι Βασίλης.
Στάση Καμάρα. Οι φοιτητές που άλλοτε γέμιζαν τους δρόμους με τα γέλια τους, τις φωνές και τα πειράγματά τους, ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Εξεταστική γαρ. Ένας μόνιμος αγώνας για το μάταιο. Το πτυχίο κοιτούσε απ'την κορυφή του Γολγοθά και γελούσε σατανικά, σαν τον Βίνσεντ Πράις στο βίντεο κλιπ του Θρίλερ.
Ένα θρίλερ με πρωταγωνιστές όλα τα ασήμαντα ανθρωπάκια που προσπαθούν καθημερινά να δώσουν σημασία στην ασημαντότητά τους.
Σημαντικά, κι ασήμαντα, ποτέ όμως μονοσήμαντα, ίσως και αμφιμονοσήμαντα.
Τα σήμαντρα της Παναγίας Δεξιάς, που ονομάστηκε έτσι καθώς στήριζε τις ιδιωτικοποιήσεις και τα μνημόνια, σήμαναν την ώρα. Δώδεκα. Κι ούτε ένα τηλεφώνημα. 
Και τι να πουν πια τα τηλέφωνα; Ασήμαντα τηλεφωνήματα. Μόνο τράπεζες, καρχαρίες εισπράκτορες και διαφόρων άλλων ειδών καρπαζοεισπράκτορες. Λέξεις χωρίς νόημα, νόημα χωρίς λέξεις, και πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης.
Τον λέγαν Αλέξη και τη λέγαν Σοφία. Κρατούσε μια κιθάρα. Περίμενε κι η Σοφία να κρατάει μια καρδιά. Αντ'αυτού, το μόνο που κρατούσε ήταν ψυχρή απάθεια και ασυναίσθητα συναισθήματα που δεν είχε αισθανθεί ποτέ μες στην αναισθησία της.
Τσιγάρο στριφτό και άφιλτρο κρεμόταν απ'τα χείλη του. Κάθε ρουφηξιά τον δηλητηρίαζε μοναδικά και σκότωνε τους δαίμονες που τον έτρωγαν από μέσα προς τα έξω. Οι στάχτες έπεφταν στο πεζοδρόμιο σαν τα διαλυμένα συντρίμμια της ζωής του.
Ένας ζητιάνος τον πλησίασε, κουτσαίνοντας, ασθμαίνοντας και με άγρια τα σημάδια της ασέλγειας, που ασκεί η ζωή στα κορμιά αυτών που δεν μπορούν να της υποταγούν με το καλό. "Φι...φι'αράκι...ένα τσ...τσιγά...γάρο...χαρ...χαρ...χαρμάνσα...κμες στη χαρ...χαρμάνα μου...γαμ...γαμάω και τη μάνα μου..."
Οι λέξεις του Αλέξη ήχησαν σαν πυροβολισμοί μπροστά στο σαλούν της άγριας Δύσης, όπου ο ηρωικός καουμπόης και ο αδίστακτος ντεσπεράντο μονομαχούν για μια θέση στον καυτό κι ανελέητο ήλιο της Αριζόνα.
"Δεν πας στο γεροδιάολο κι εσύ".
Ένα λεωφορείο έφτασε στη στάση. Μια άψυχη μηχανή που κουβαλάει άψυχες ψυχές πέρα και δώθε, δώθε και πέρα, κάθε μέρα, όλη μέρα, πέρα ως πέρα. Το τσιγάρο έπεσε απότομα στο πεζοδρόμιο και ποδοπατήθηκε μέχρι που να σβήσει η τελευταία σπίθα φλόγας από μέσα του. Μια άψυχη φλόγα με πιο πολλή ψυχή απ'τις ψυχές που δεν καίει μέσα τους η σπίθα της ζωής.
Το λεωφορείο ήταν άδειο. Άδειο σαν την καρδιά της Σοφίας. Ο Αλέξης σωριάστηκε στο πάτωμα του λεωφορείου. Ο οδηγός άκουγε Καζαντζίδη από ένα κασετοφωνάκι με μπαταρίες. Ο Αλέξης ήταν έτοιμος να ξεράσει.
Καζαντζίδης και ο μονότονος αχός του κινητήρα, που μόνο άθλια σίδερα μπορούσε να κινήσει. Κάπου κάπου μια τυχαία γριά ανέβαινε και γκρίνιαζε για την κομμένη της σύνταξη. Σύνταξη, διάταξη, επίταξη, απόταξη, παράταξη. Τόση τάξη, καμία φύση.
Το σύμπαν μισεί την τάξη. Η εντροπία αποδιοργανώνει τα πάντα. Δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα, το λένε αυτό οι επιστήμονες. Γαμώ την επιστήμη τους! Όταν θα ανακαλύψουν ένα φάρμακο για τις πληγωμένες καρδιές, τότε θα έχει ένα κάποιο νόημα το πνευματικό χαμαλίκι που υποβάλουν τους εαυτούς τους.
Τερματικός σταθμός. Τέρμα θεού, αρχές Αλλάχ. Ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Τόσοι και τόσοι βάζουν βόμβες και σφάζονται στο όνομά του, για να απολαύσουν στη μεταθάνατον εβδομήντα δύο παρθένες. Χαράς την επιβράβευση! Ας βάζανε εβδομήντα δύο πουτάνες και τώρα δε θα υπήρχε ανθρώπινο είδος.
Ποιο ανθρώπινο είδος, ρε καραγκιόζηδες; Το απάνθρωπο είδος, πες καλύτερα.
Ο μόνος άνθρωπος είναι ο χιονάνθρωπος.
Ένα απαλό χιόνι είχε αρχίσει να καλύπτει το τσιμεντένιο τέρας που αξίωνε να λέγεται πόλη. Ο οδηγός είχε σβήσει το λεωφορείο. Μαζί είχε σβήσει την καρδιά του, το μυαλό του, την ψυχή του. Ήταν εξάρτημα αυτός στη μηχανή τους, και ο γιος του το ανταλλακτικό.
Ο Αλέξης, με βήμα βαρύ και δύσθυμο, σαν αξιωματικός του Χίτλερ που βλέπει τον Κόκκινο Στρατό να ισοπεδώνει το Βερολίνο όπως οι διαιτητές και το κατεστημένο της Αθήνας την προσπάθεια του ΠΑΟΚ να πάρει πρωτάθλημα, βγήκε απ'το λεωφορείο.
Μικροαστική πολυκατοικία του εξήντα. Τρίτος όροφος, χωρίς ασανσέρ. Σκαλί και αναστεναγμός, αναστεναγμός και σκαλί. Κάθε λαχάνιασμα και μια μαχαιριά στην καρδιά. Του λέγανε διάφοροι να κόψει το τσιγάρο. Κάνει κακό, λέει, στην υγεία. 
Ποια υγεία; Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι όλη μια αρρώστια, κι η μόνη γιατρειά ο ψόφος. Κακός και μαύρος, σαν τον Ίντι Αμίν Νταντά.
Ουγκάντα ατέλειωτη ο κόσμος. Σκλαβιά του ανθρώπου στον άνθρωπο, κι αντίστροφα. Στον τοίχο μια αφίσα, που είχε ο Αλέξης μικρός, από ένα περιοδικό για τινέιτζερς. Ήταν η Μπρίτνεϊ Σπίαρς, που τότε ήταν ακόμα παρθένα.
Λύσσα κακιά κι αυτή με την παρθενία! Ίσως είναι η μόνη αντιδιαστολή που μπορεί να γίνει, στην πούτσα που τρώει καθημερινά, ακάποτη κι ασάλιωτη, το δίποδο σκουλήκι που λέγεται άνθρωπος.
Με βία και οργή, αποκαθήλωσε το τιποτένιο εφηβικό του είδωλο απ'τον τοίχο. Η πολύτιμη παρθενία της ελαφρολαϊκής τραγουδιάρας σκίστηκε για άλλη μια φορά. Τόσες μαλακίες για το τίποτα.
Η ζωή μας μια μαλακία.
Σήκωσε το τηλέφωνο. Πληκτρολόγησε το τηλέφωνο μιας κοντινής πιτσαρίας. Δεν ήθελε να παραγγείλει πίτσα. Ήθελε σε κάποιον να αφηγηθεί το πόσο πουτάνα είναι η ζωή κι εμείς οι κατά φαντασίαν γαμιάδες της, που την πληρώνουμε για να μας κολλάει σύφιλη.
Ο υπάλληλος της πιτσαρίας θεώρησε προσβλητικό τον συσχετισμό του καταστήματός του και των τροφίμων του με τα αφροδίσια νοσήματα. Το έκλεισε κατάμουτρα. Άμα ήξερε καλύτερα, θα δούλευε σε πιτσαρία;
Μα σάμπως κι ο Αλέξης δούλευε; Μόνο την κοινωνία. Επιβίωνε κάνοντας το τρίτο του διδακτορικό στη ΣΠΑ.ΠΑ.ΠΕ. . Σπατάλη Πατρικής Περιουσίας. Ένα χαρτί που μόνη του χρήση θα ήταν να το τυλίξει και να το κάνει υπόθετο.
Βίαια πρωκτική εισαγωγή πτυχίου.
Ίσως να βοηθούσε στην καλύτερη απορρόφηση της επιστημονικής γνώσης.
Με χέρια τρεμάμενα, στο πίσω μέρος της σκισμένης αφίσας, ο Αλέξης έπιασε ένα στυλό και άφησε το εξής μήνυμα στην κοινωνία:
"Γαμιέστε πατόκορφα".
Και μετά από αυτό, άνοιξε το παράθυρο. Μία βαθιά ανάσα. Δύο. Τρεις. Οι τελευταίες ρουφηξιές οξυγόνου. Το μεγαλύτερο δηλητήριο που υπάρχει. Σκαρφάλωσε στο κάγκελο. Και μετά...δεν έχει πια κάγκελο.
Το κάγκελο ήταν ένα ψέμα.
Μόνο οι πουτάνες έχουν κάγκελο.
Κάγκελα παντού.
Από κάτω ήταν παρκαρισμένο ένα Φίατ Πάντα. Τι είχες Γιάννη, τι είχα Πάντα. Ο κυρ Γιάννης που το οδηγούσε βρήκε εξοργισμένος το επόμενο πρωί την οροφή του βουλιαγμένη από ένα πτώμα. Ένα πτώμα που ήταν πάντα πτώμα, αλλά κάποτε περιφερόταν σαν νεκροφάνεια.
"Άντε μου στο διάολο, κωλόπαιδα, με τις μόδες σας και τις αυτοκτονίες σας!" ήταν η έκφραση της θλίψης του για το κατεστραμμένο του αυτοκίνητο. Μετά έβαλε τον ΣΚΑΙ, να δει τον Αυτιά, που του τα εξηγούσε ωραία και πονούσε τον φτωχό και τον καταφρονεμένο.
Η Σοφία πέρασε το μεσημέρι απ'το σπίτι του. Συνειδητοποίησε, δυστυχώς όταν δεν είχε πλέον νόημα, ότι φέρθηκε ως κάργια. Κι όταν το λαϊκό παιδί της έδινε απλόχερα την αγάπη του, αυτή προτιμούσε τον βουτυροχλεχλέ απ'το Πανόραμα.
Ψόφος.
Αυτά, και να προσέχετε μην αναγκάζονται τα παιδιά σας να διδάσκονται αυτό το ανοσιούργημα στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.

Συγκριτική ανάλυση βούρτσας και πούτσας

Βλέποντας τις τελευταίες μέρες το ντόρο που έχει δημιουργηθεί γύρω από την παράσταση του Εθνικού που περιείχε αποσπάσματα από το βιβλίο του Σάββα Ημίγλυκου, και μετά κατέβηκε κι όλοι αυτοί που υπερασπίζονται την ελευθερία του λόγου εκτός αν διαφωνείς, άρα είσαι φασίστας, άρα βούλωνε, βρήκαν την ευκαιρία να ουρλιάξουν για λογοκρισία και να κάνουν παραλληλισμό με τα χρυσαυγο-ουγκ στο Χυτήριο και την αγαπημένη τους εξίσωση "φιλελέ=φασίστες", έκανα μια θλιβερή συνειδητοποίηση.
Παρά τη ραγδαία εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εκεί έξω που μπερδεύουν τη βούρτσα με την πούτσα.

Αλλά γι'αυτό είμαι εγώ εδώ.
Αρχικά έχουμε τη βούρτσα. Οι βούρτσες είναι διαφόρων ειδών και επιτελούν διάφορους σκοπούς, αλλά η γενική τους μορφή μπορεί να περιγραφεί ως μία λαβή από ξύλο, πλαστικό ή μέταλλο, στην οποία συγκρατούνται πολλές τρίχες.
Ανάλογα, βέβαια, με το σκοπό για τον οποίο αναμένεται να χρησιμοποιηθεί η βούρτσα, οι τρίχες μπορούν να αντικατασταθούν από νήματα που αποτελούνται από διάφορα συνθετικά, πλαστικά ή ακόμα και μεταλλικά υλικά.
Σε γενικές γραμμές μια βούρτσα έχει μήκος περί τα 10-20 εκατοστά, το οποίο και αποτελεί μια απ'τις ελάχιστες, πέραν της ηχητικής, ομοιότητες που η βούρτσα διαθέτει με την πούτσα. Οι τρίχες ή τα νήματα μπορούν να καλύπτουν όλη την επιφάνεια της λαβής ή μόνο ένα τμήμα της.
Κύριες κατηγορίες βούρτσας είναι οι εξής:

• Η βούρτσα των παπουτσιών, την οποία χρησιμοποιεί στο Λουστράκο ο μικρός Βασιλάκης Καΐλας για να γυαλίζει παπούτσια περαστικών ώστε, δεκαρούλα στη δεκαρούλα, να ταΐζει την τυφλή μανούλα του και τα οχτώ καθυστερημένα αδερφάκια του.
• Η οδοντόβουρτσα, την οποία χρησιμοποιούμε για να καθαρίζουμε τα δόντια μας ώστε να μην αποκτούν απ'τους γκαϊφέδες και τα σιγαρέτα απόχρωση emoticon του Facebook και να μη μυρίζει η αναπνοή μας σαν πενήντα αποχρώσεις ασβού.
• Το βουρτσάκι της τουαλέτας, το οποίο έχουμε συνήθως δίπλα στη λεκάνη για να ξύνουμε υπολείμματα επίμονων σκατών αλλά φυσικά ο άντρας ο σωστός δε χρησιμοποιεί ποτέ τέτοια φλώρικα πράγματα και χρησιμοποιεί την πίεση του κατουρήματός του για να σβήσει τα σημάδια της βίαιας αυτής αφόδευσης, που όσο κι αν δεν το παραδέχεται τον κάνουν να δακρύζει από τις θύμησες.
• Και φυσικά η βούρτσα για τα μαλλιά, η οποία έχει κι αυτή διάφορες υπομορφολογίες και σχήματα πλακέ ή κυλινδρικά, τις οποίες χρησιμοποιούν γυναίκαι και άντρηδοι με μακριές υπερήφανες χαίτες για να ξεμπλέκουν τις μαλλούρες τους και να μη γίνονται σαν τη Ντόνα Σάμερ μόλις ξυπνάει ένα χειμωνιάτικο πρωί στη Θεσσαλονίκη.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε την πούτσα. Η πούτσα, σε αντίθεση με τη βούρτσα, δεν διαθέτει πολλές διαφορετικές μορφές, παρά την εξής μία: κυλινδρική, με ημισφαιρικό κεφάλι στην άκρη και συνήθως μια κλίση προς τα πάνω περίπου 5-10 μοίρες, αν και σε αυτόχθονες λαούς της Αυστραλίας έχει παρατηρηθεί μεγαλύτερη κλίση, από την οποία και εμπνεύστηκαν το μπούμερανγκ.

Σε γενικές γραμμές το ημισφαιρικό κεφάλι είναι ένα, αν και φήμες λένε ότι έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις δικέφαλου πέους, οι οποίες αποδίδονται από κάποιους σε έκθεση σε ραδιενεργά απόβλητα και από άλλους στην υπερβολική αγάπη προς τον Πανθεσσαλονίκειο Αθλητικό Όμιλο Κωνσταντινουπολιτών.

Επιπλέον δεν υφίσταται και η ποικιλία υλικών που συναντάμε στις βούρτσες, αφού οι πούτσες κατασκευάζονται μόνο από κρέας. Εντούτοις κυκλοφορούν υποκατάστατα στην αγορά ονόματι ντίλντο, τα οποία συνήθως χρησιμοποιούνται όταν οι διαθέσιμες πούτσες είναι λιγότερες από τις οπές προς πλήρωση.

Εκτός από τις ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες, οι βούρτσες γενικά δουλεύουν χειροκίνητα. Αντίθετα, οι πούτσες, ως ένα μικρό θαύμα της μηχανολογίας, λειτουργούν με υδραυλικό μηχανισμό: όταν η χρήση τους είναι απαραίτητη, οι φλέβες γεμίζουν με αίμα διατηρώντας τες σκληρές και επιμήκεις.

Το έναυσμα για την έναρξη λειτουργίας του υδραυλικού μηχανισμού δίνεται από τον εγκέφαλο (ή εγκέ-φαλλο) κατόπιν κάποιου οπτικού ερεθίσματος, όπως ένα γυναικείο κορμί, ή ένα ανδρικό κορμί, ή μια μηλόπιτα.

Αντίθετα, όταν δοθεί κάποιο οπτικό ερέθισμα αντίθετης επίδρασης, όπως η Άνγκελα Μέρκελ, η δήλωση Ε9 ή η θέαση κάποιου αγώνα του ΠΑΟΚ, ή όταν η πούτσα εκπληρώσει τον προδιαγεγραμμένο από τον κατασκευαστή σκοπό της, το αίμα αποσύρεται από τις φλέβες και ο μηχανισμός αναδιπλώνεται για εύκολη αποθήκευση.

Την ιδέα αυτή προσπάθησε να εφαρμόσει και η Diamant A.E. με το Έξυπνο Λάστιχο, αν και οι απόψεις για την επιτυχία του εγχειρήματος διίστανται.

Βέβαια, αυτό δεν εμποδίζει τους διάφορους χειριστές της να την χρησιμοποιούν και χειροκίνητα.

Η πούτσα, όπως και η βούρτσα, εκ του φυσικού της διαθέτει τρίχες. Σε αντίθεση όμως με τη βούρτσα, οι τρίχες δεν επιτελούν κάποιον χρηστικό σκοπό ως προς την πούτσα, αν μάλιστα είναι κοντή της φταίνε κιόλας. Έτσι πολλοί επιλέγουν τη σήμερον ημέρα να τις αφαιρούν.

Η αφαίρεση συνήθως γίνεται με τη μέθοδο του ξυρίσματος, η οποία εξασφαλίζει ευκολία και ταχύτητα, αλλά αφήνει σαγρέ επιφάνεια. Η μέθοδος της αποτρίχωσης με κερί εξασφαλίζει δέρμα απαλό σαν ποπό μωρού (αν κι αυτό είναι γενικά κάτι που θα έπρεπε να μένει μακριά από πούτσες), αλλά δεν προτιμάται γιατί ΠΑΝΕ ΧΥΣΕ ΕΣΥ ΚΑΥΤΟ ΚΕΡΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΟΥΤΣΑ ΣΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ.
Τυχόν κοπέλες που με διαβάζετε αυτή τη στιγμή κι έχετε κάνει αποτρίχωση μπικίνι με κερί έχετε τέσσερα λεπτά και τριάντα δύο δεύτερα για να αναλύσετε το πώς η πατριαρχική κουλτούρα αντικειμενοποιεί το γυναικείο σώμα και σας υποβάλλει σε βασανιστικούς πόνους για να ικανοποιήσετε ένα φαλλοκρατικό ιδεατό σώμα μπλα μπλα μπλα yadda yadda yadda.
Ναι, είμαι μισογύνης.
Αφού λοιπόν έχουμε περιγράψει τα γενικά μορφολογικά χαρακτηριστικά μιας πούτσας, ας δούμε και τη χρήση της.
Ενώ γενικά η βούρτσα χρησιμοποιείται για να καθαρίζει διάφορα αντικείμενα, η πούτσα χρησιμοποιείται για ακριβώς τον αντίθετο σκοπό, καθώς οι λειτουργίες της είναι να εξαπολύει στον έξω κόσμο αβάδιστα, αβίαστα, ανελέητα κι αδυσώπητα τα εξής δύο υγρά που έχουν κοσμήσει κάποτε εξώφυλλα δίσκων των Μετάλλικα: ούρα και σπέρμα.

Για την ούρηση ενδείκνυται η θέση κατά την οποία ο μηχανισμός υδραυλικής ανύψωσης είναι απενεργοποιημένος, όπως διαπιστώνουμε κάθε πρωί που σηκωνόμαστε. Αντίθετα, για την εκσπερμάτωση ο μηχανισμός ανύψωσης είναι υποχρεωτικά σε θέση πλήρους λειτουργίας καθώς η πούτσα εκτελεί παλινδρομική κίνηση εντός κάποια σωματικής οπής (ή μηλόπιτας).
Λόγω της υψηλής τριβής που μπορεί να δημιουργήσουν οι σφιχτές συναρμογές μεταξύ κρεάτινου άξονος και οπής, απαιτείται λίπανση. Οι μπροστινές οπές είναι συνήθως αυτολιπαινόμενες, ενώ στις οπίσθιες το κύριο μέσο λίπανσης είναι το σάλιο και η υπομονή. Στις μηλόπιτες το ψημένο μήλο γενικά γλιστράει από μόνο του.
Η εκσπερμάτωση είναι μια πολύ σημαντική λειτουργία του οργανισμού, καθώς ανακουφίζει απ'το υπέρμετρο φορτίο τους τα αρχίδια (των οποίων η μορφή και η λειτουργία θα αναλυθεί σε μελλοντική πραγματεία συγκριτικά ως προς τα μύδια).
Έρευνες έχουν αποδείξει ότι άνδρες που δεν εκσπερματώνουν συχνά παθαίνουν τοξικά συμπτώματα, τα οποία σε ελαφρές περιπτώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν απόψεις του τύπου "όλες οι γυναίκες είναι καριόλες", ενώ σε ειδικές ανίατες περιπτώσεις μπορεί κανείς να οδηγηθεί να συγγράψει πονήματα όπως Το Πηδάλιον.
Να σημειωθεί, τέλος, ότι μια βούρτσα με αρκετά μακριά και σκληρή λεία λαβή μπορεί εν δυνάμει να παίξει το ρόλο μιας πούτσας, αλλά ποτέ το αντίστροφο. Είναι ένα εύλογο σημείο στο οποίο συχνά προκαλείται σύγχυση, αλλά πλέον νομίζω ότι η αναγνώριση είναι αρκετά εύκολη.
Κι αυτό ήταν το πολιτικό μου σχόλιο για την Ελλάδα του 2016.
Αυτά, και να προσέχετε μη μπερδέψετε τον Ταραντίνο με τον Φερεντίνο, την Υεμένη με τη Μενεμένη και τα βαφτίσια με τα γαμήσια.

Ashes to Ashes

Ο Λέμι πέθανε, ο Μπάουι πέθανε, ο Άλαν Ρίκμαν πέθανε, τελικά το 2016 μόνο σε μένα και τον Κυριάκο μπήκε καλά.

-Και για ποιο λόγο σου μπήκε καλά εσένα το 2016;
Γι'αυτόν που φαντάζεστε.
(Γράψτε το λόγο που φαντάζεστε στα σχόλια και ο πρώτος που θα το βρει κερδίζει τον αυθεντικό ντολμαδοπαρασκευαστή).
Εν πάση περιπτώσει, στάχτη στη στάχτη μας λέει ο σημερινός μας τίτλος, τέφρα στην τέφρα, κι ένα από τα θέματα των ημερών που απασχολούν το πανελλήνιο είναι και η αποτέφρωση των νεκρών.
Φυσικά, ένας από τους φορείς που δεν έμελλε ποτέ να συμφωνήσει με την αποτέφρωση των νεκρών είναι η Εκκλησία Α.Ε., που μάλλον θα έπρεπε να είναι Ε.Π.Ε. γιατί μόνο σε άτομα περιορισμένης ευθύνης απευθύνεται πλέον, γιατί...ε...Αγία Γραφή!
Ναι, μιλάμε για το ίδιο δισχιλιετές βιβλίο που περιγράφει τις περιπέτειες ενός χίπη που γεννήθηκε από μια παρθένα κι έναν κρίνο και για κάποιον λόγο θα πρέπει να εξακολουθούμε να βασίζουμε τη ζωή μας σε αυτό σε μια εποχή που έχουμε εφεύρει μηχανήματα που χωράνε σε μια παλάμη, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα με αυτά κι έχουμε την πολυτέλεια να τα χρησιμοποιούμε για να παίζουμε Candy Crush στο χέσιμο.
Έχοντας πάθει τη νίλα της ζωής τους μετά την ψήφιση του συμφώνου (και παρ'όλη την προπαγάνδα για το ότι οι γκέι είναι εκτροπή απ'τη φύση, θα κάνουν τα παιδιά μας γκέι, θα πουστοποιήσουν όλη την κοινωνία και θα ανοίξει η έβδομη σφραγίδα της Αποκαλύψεως, ακριβώς όπως το προέβλεψε ο Παΐσιος μετά το Γκρασχόπερς-Γιουνγκ Μπόις), οι παπάδες δε θα μπορούσαν να αφήσουν άλλο ένα προπύργιο της μάσας...εχμ...της Ορθοδοξίας να πέσει θύμα των επιταγών του δήθεν προοδευτισμού/της Νέας Τάξης Πραγμάτων/των Μασόνων/των Εβραίων/του Γκοτζίλα/του ό,τι απειλεί την Ορθοδοξία αυτή τη βδομάδα.

Έτσι η Ιερά Σύνοδος απεφάνθη ότι δε θα πρέπει να καίγονται όσοι το επιθυμούν, γιατί, λέει, η καύση δεν είναι αξιοπρεπής για το νεκρό, κι είναι σαν να ανακυκλώνουμε σκουπίδια.
Γαμώ...πάλι τα ίδια αρχίσαμε; Δε θυμάστε τι έγινε την τελευταία φορά που κάποιος μίλαγε για την αξιοπρέπεια κάποιου άλλου ερήμην του; Βγήκε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αυτό έγινε.
Δεν είναι, λοιπόν, αξιοπρεπές, κάποιος άνθρωπος που επιλέγει μετά τον θάνατό του να αποτεφρωθεί να μπορεί να πραγματοποιήσει αυτή την επιλογή του χωρίς να πρέπει να κάνουν επιπλέον έξοδα οι δικοί του για να τον πάνε στη Βουλγαρία. Γιατί; Γιατί το λέει ο Σεραφείμ Πειραιώς, ο Αμβρόσιος Καλαβρύτων κι ο Άνθιμος Πάσης Ελλάδος φυσικά!
Αντ'αυτού, το αξιοπρεπές είναι να σε βάλουν βαθιά μέσα στο χώμα, όπου και θα σαπίζεις αργά και βασανιστικά όσο η Εκκλησία Α.Ε. θα τα παίρνει κάθε τόσο απ'τους συγγενείς σου για τα μνημόσυνα, και μετά να σε ξεθάψουνε για να χώσουν τον επόμενο, όπου μετά ό,τι έχει απομείνει από σένα θα το χώσουν σε ένα οστεοφυλάκιο, πάντα με το αζημίωτο.
Αυτό το τελευταίο δεν ήταν ανακύκλωση και μην πεταχτεί κανείς εξυπνάκιας να πει καμιά εξυπνάδα, γιατί ο Χριστός περπατούσε πάνω στα νερά και πολλαπλασίαζε τα ψάρια και άντε.
Κι εγώ ο μαλάκας νόμιζα ότι αξιοπρέπεια είναι να μπορείς να κάνεις αυτό που θέλεις, στο βαθμό που δε βλάπτεις κάποιον άλλον, χωρίς να έχεις νταβατζή πάνω απ'το κεφάλι σου.
Πέραν, φυσικά, του ότι όσοι Χριστιανοί οσιομάρτυρες κάηκαν ζωντανοί ή πετάχτηκαν στα λιοντάρια απ'τους Ρωμαίους (όπως επιβεβαιώνει το ένθετο των Αγίων στους Άθλιοι Γιοι του 1055 Rock) και άρα δεν τάφηκαν θα πρέπει να μαντρωθούν όλοι σε ένα πούλμαν και να βγουν απευθείας στον αυτοκινητόδρομο για την Κόλαση.

Ενόσω δεν αποτεφρώνονται οι νεκροί, η κυβέρνηση της ΠΔΦΑ (Πρώτη-Δεύτερη Φορά Αριστερά) αποφάσισε να κάνει στάχτη και Burberry κάθε ίχνος ντροπής που μπορεί να διέθετε ποτέ.
Και δε μιλάω καν για τη δήλωση του Τσίπρα "βρείτε μου έναν Έλληνα που πιστεύει ότι δεν έχω τηρήσει τις υποσχέσεις μου", στην οποία η απάντηση που έλαβε ήταν ο τηλεφωνικός κατάλογος.
Άλλωστε τι θα κάναμε χωρίς τον Τσίπρα; Θα έπρεπε να βρίσκουμε μόνοι μας υλικό για κωμωδία. Ain't nobody got time for that.
Το κρούσμα που έχουμε σήμερα έχει να κάνει με τον Γραμματέα Νεολαίας/Νεολέρας του ΣΥΡΙΖΑ, Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλο.
Αφορμή στάθηκε ένα δημοσίευμα απ'το Πρώτο Θέμα, την εφημερίδα του κομιστή μπλα μπλα μπλα που κάνει μνημονιακή προπαγάνδα μπούρου μπούρου πήγαινε να νομιμοποιήσει στην κοινή γνώμη τη Χρυσή Αυγή νιεχ νιεχ νιεχ τυπώνεται σε sweatshops που δουλεύουν πεντάχρονα προσφυγόπουλα που ξεβράζονται στη Λέσβο και στη Μυτιλήνη πίρι πίρι πίρι και το μελάνι τους προκαλεί καρκίνο του δέρματος.
Η κατάπτυστη αυτή φυλλάδα που δε συγκρίνεται σε αντικειμενικότητα με την Αυγή, την ΕΡΤ και το Altsantiri.gr τόλμησε να δημοσιεύσει ότι ο τυπάς διόρισε όλο του το σόι μέχρι τριτοξάδερφα σε θέσεις του δημοσίου, κάτι που προφανώς και δε θα έκανε ποτέ κανένα μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.
Κάποιος που θα είχε λίγη ντροπή μέσα του, αν είχαν βάση τα δημοσιεύματα θα παραιτούνταν επί τόπου για λόγους ευθιξίας, αν όχι θα κατήγγειλε την εφημερίδα για συκοφαντία. Ο Παπαδόπουλος έκανε το εξής:
"Τους Ρουφιάνους δεν τους φοβηθήκαμε ποτέ. Κατάλαβες, Πρώτο Φλέμα;"
Προσπερνώ το λογοπαίγνιο που θα μου φαινόταν τρομερή προσβόλα αν πήγαινα ακόμα τρίτη δημοτικού και, για όσους βαριούνται να διαβάσουν το κείμενο (σας καταλαβαίνω απόλυτα), λίστεν κοζ α'μ γκόιν ίντου δε ρόουστ.

Ο τυπάς ξεκινάει να γράφει για τον προπάππο του που ήταν δικαστής του ΕΑΜ και τη γιαγιά του που ήταν ΕΠΟΝίτισσα και τον παππού του που ήτανε παπάς και αντάρτης και έπαιρνε δυσμενείς μεταθέσεις γιατί ήτανε αριστερός.
Κι εμένα ο παππούς μου ο Θωμάς είχε πάει μετανάστης στη Γερμανία κι όταν γύρισε έφερε στο χωριό το πρώτο ψυγείο και την πρώτη ασπρόμαυρη τηλεόραση που έπαιζε τη Λάσι και τη Μπονάντσα. Ενδιαφέρει αυτό κανέναν σας; Όχι; Πόσο μάλλον όταν το ερώτημα είναι "γιατί τους διόρισες στο δημόσιο ενώ οι υπόλοιποι γαμιόμαστε;".
Συνεχίζει λοιπόν ο τυπάς να μας λέει για το σόι του που τους τρέχανε όλους στη Γυάρο και στη Μακρόνησο και είχαν τις γνωστές "αγωνιστικές" περγαμηνές (εδώ κάνω μια παρένθεση για να αναφέρω ότι έχω δίπλα μου ένα σύγγραμμα Ταλαντώσεων αφιερωμένο στην "Ελλάδα που αγωνίζεται" και δεν μπορεί να είναι τυχαίο).
Φυσικά αναφορά στον ΔΕΚΕΜΒΡΗ (τα κεφαλαία δικά του) και στον αδερφό του που αρρώστησε απ'την κούραση επειδή ήταν κάθε μέρα στην κατάληψη της ΑΣΟΕΕ, όπου κάπου εδώ γύρω το κείμενο αποκτά μια νότα "είμαι άνεργος τρία χρόνια και το κοριτσάκι μου τριών χρονών πρέπει να εγχειριστεί στο Λονδίνο και μ'έδειξε κι η Τατιάνα".
Στην επόμενη παράγραφο το θράσος αρχίζει να ξεχειλίζει απ'τις πάντες, καθώς ο τυπάς μας λέει ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, καμία ανάγκη βιοποριστική δεν είχανε τις θέσεις οι δικοί του! Κι όχι απλά δεν ντρέπεται να πει ότι διόρισε ανθρώπους που δεν έχουν ανάγκη ενώ άνθρωποι με ντοκτορά αναγκάζονται να παραδίδουν πίτσες, ιδού κι η επακριβής φράση που χρησιμοποίησε ο ίδιος:
Πάντα για το κόμμα, μόνο για το κόμμα.
Αυτό που ακούσατε. Εν έτει 2016, με την κατάσταση να έχει φτάσει σκατό-κάλτσα, αυτός ο άνθρωπος (ας τον πούμε) όχι μόνο διόρισε τους συγγενείς του, όχι μόνο παραδέχεται ξεδιάντροπα ότι δεν είχαν ανάγκη να τους διορίσει, αλλά το "τεκμηριώνει" με το "πάνω απ'όλα το κόμμα".
Κι αυτός ο άνθρωπος (ας τον πούμε) είναι η νεολαία του κόμματος που θα μας έφερνε την ελπίδα.
Ξεμπερδεύουμε με το παλιό.
Κατά τ'άλλα, για τον μέσο εξυπνάκια Έλληνα του καναπέ, το μόνο δείγμα ότι χρειαζόμαστε σαν λαός τέσσερις χιλιάδες μνημόνια είναι τα λέλουδα στον Παντελίδη.
Κι ενώ δε διαφωνώ καθόλου για την πεότητα του εν λόγω αηδού (η ορθογραφία της πρότασης αυτής ήταν απόλυτα σωστή), υπάρχει η εξής διαφορά: αυτός που πάει να ακούσει τον Παντελίδη, δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι θα ακούσει όπερα. Ξέρει ότι θα ακούσει σκυλάδικα. Το γουστάρει, το κάνει, δεν ενοχλεί κανέναν, λεφτά του είναι τα παίρνει και τα καίει, γούστο του και καουμποϊλίκι του άμα λάχει.
Αυτός που ψήφισε τον "πάντα για το κόμμα, μόνο για τον κόμμα" και τους λοιπούς ομοίους του που μόλις βρήκανε μέλι θυμήθηκαν τον Ραπτόπουλο, τον ψήφισε για νέο, αξιοπρέπεια κι ελπίδα.
Και μας γαμάει κι εμάς μαζί.
Στάχτη στη στάχτη.
Αυτά, και να προσέχετε μην αποτεφρωθείτε και χάσετε την αξιοπρέπειά σας.

Λίτσα Παντέρα: Οι τοπ προβλέψεις για το 2016

Κυρίες και κύριοι, κλεφτρόνια και τζέντλεμεν, Γκανς και Ρόουζις, γαύροι και βάζελοι, μνημονιακοί γερμανοτσολιάδες κι αντιμνημονιακοί δραχμολάγνοι, χρόνια σας πολλά κι ευτυχισμένο το δύο χιλιάδες δεκάξι που είχε ξεπετάξει ολόκληρο τον Κολωνό.

Σήμερα, μετά το επίμονο μύρισμα των νυχιών μου, την εξοντωτική παρατήρηση των άστρων σε τρίγωνα, τετράγωνα, κύκλους, κύβους και κόλουρους κώνους και την πόση τριών μπάφων χωρίς Ολχόλμπορν, θα σας πω με στατιστική βεβαιότητα 99,9% τι θα συμβεί το έτος που μας έρχεται.

• Ιανουάριος
  Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ιδιοκτητών Γυμναστηρίων ανακοινώνει αύξηση 127% στις εγγραφές, το οποίο δείχνει ότι οι Έλληνες πεινάνε και δεν έχουν να φάνε κάτω από τη μπότα των μνημονίων καθώς πήραν μόνο δώδεκα κιλά κατά μέσο όρο στη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων εορτών. Οι φοιτητές έκπληκτοι ακούν ότι ο θεσμός της εξεταστικής καταργείται ως σύστημα που προωθεί την αριστεία και τον ελιτισμό, και θα περνάνε κάθε φορά το μάθημα τα λαϊκά στρώματα, οι αγωνιζόμενοι φοιτητές και αυτοί που η γιαγιά τους βρέθηκε κάποια στιγμή στο ακροατήριο του Λαζόπουλου. Οι καθηγητές εξανίστανται και δικαίως, αφού πλέον δεν έχουν πού να ξεσπάσουν την οργή τους που δεν τους κάθονται οι γυναίκες τους. Οι εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ κηρύσσονται τελικά άκυρες, αφού ανακαλύπτεται ένα μυστικό άρθρο στο καταστατικό του κόμματος που λέει ότι αν το κόμμα ηττηθεί τρεις φορές στη σειρά από τον Τσίπρα, τότε διαλύεται και όλοι οι υποψήφιοι αρχηγοί αφορίζονται από τον Σεραφείμ Πειραιώς. 
• Φεβρουάριος
  Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συλλαμβάνεται ως διοργανώτρια πραξικοπήματος, το οποίο και διοργάνωνε με τον εαυτό της, και ως ύψιστη τιμωρία κλειδώνεται σε ένα άδειο δωμάτιο με άσπρους τοίχους όπου αναγκάζεται να ακούει 18 ώρες την ημέρα τον Τσίπρα να μιλάει αγγλικά. Στον απόηχο της διάλυσης της ΝΔ, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ιδρύει το κόμμα ΨΗ.ΣΤΑ.Ρ.Ι.Α. (ΨΗφίστε ΣΤΑθερότητα, Ρεαλισμό, Ισονομία και Ανάπτυξη) ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης ιδρύει το Γ.Κ.ΑΝ.ΤΕ.ΜΗ.Σ (Γενικό Κόμμα ΑΝάπτυξης, ΤΕλειότητας και ΜΗτσοτάκειας Σιγουριάς). Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποσύρεται από την πολιτική και μεταβαίνει στην Πάτρα, όπου ετοιμάζει άρμα το οποίο και θα μοιράζει στους καρναβαλιστές τα βιβλία του. Ο Τσίπρας ανακοινώνει ότι η Ελλάδα είναι πολύ κοντά στην έξοδο από το μνημόνιο, ανακοινώνοντας παράλληλα αύξηση του ΦΠΑ στο 25%.
• Μάρτιος
  Το άρμα του Αδώνιδος κερδίζει το βραβείο στο καρναβάλι της Πάτρας, καθώς οι κριτές διαπιστώνουν ότι χρόνια είχαν να δουν τέτοιον καρνάβαλο. Με έκπληξη αντιμετωπίζει η Ελληνική κοινωνία την ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι η 25η Μαρτίου παύει να εορτάζεται ως γιορτή μισαλλοδοξίας απέναντι στους φίλους και αδερφούς Τούρκους, κι αντ'αυτής θα εορτάζονται τα γενέθλια της Αρίθα Φράνκλιν, οπότε και θα ανακρούεται από τις απανταχού φιλαρμονικές της χώρας το R-E-S-P-E-C-T. Ο Πάνος Καμμένος, που πάντα προτιμούσε την Ντάστι Σπρίνγκφιλντ, αποχωρεί οργισμένος από την κυβέρνηση απειλώντας ότι θα τα κάνει όλα Κούγκι αν δεν παίζεται μαζί και το Son Of A Preacher Man. Σαν τελική συμβιβαστική λύση προτείνεται από το Ποτάμι να ακούν όλοι μαζί το Piece of My Heart της Τζάνις Τζόπλιν. Σε ένδειξη κατανόησης, οι Τούρκοι στέλνουν F16 να περιπολήσουν πάνω από την Κέρκυρα.
  
• Απρίλιος
  Το θράσος της Τουρκίας τιμωρείται, όπως είχε προβλέψει ο γέρων Παΐσιος, από το Ξανθόν Γένος, καθώς ο Πούτιν ολοκληρώνει την επέλασή του και υψώνει στην Αγιά Σοφιά τις δύο σημαίες, Ρώσικη κι Ελληνική. Ο Πάνος Καμμένος μετακομίζει την επόμενη κιόλας μέρα τα γραφεία του στην Κωνσταντινούπολη, ενώ, κατόπιν εισηγήσεως του Νίκου Φίλη και της Όλγας Γεροβασίλη, τα υπουργικά συμβούλια θα πραγματοποιούνται κάθε Σάββατο στον Άλφα με συντονιστή τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Πολιτικής Ορθότητας ανακοινώνει ότι, προκειμένου να μην προσβάλλεται το θρησκευτικό αίσθημα των Τζιχαντιστών, θα πρέπει όλες οι γυναίκες να φοράνε μπούρκα και να απαγορευτεί το χοιρινό. Ο Ντόναλντ Τραμπ εισβάλλει έξαλλος στα γραφεία της Ομοσπονδίας, δέρνει τον Πρόεδρο με ένα χοιρομέρι, πνίγει τη Γραμματέα με μια μπούρκα και σαν τελική προσβολή κατουράει πάνω στο χαλί. Την επόμενη μέρα οι δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές του δίνουν 78% δημοτικότητα, χάρη στην προάσπιση του αναφαίρετου δικαιώματος στο χοιρινό και τη γυναικεία γύμνια.
• Μάιος
  Η σύμπτωση Πρωτομαγιάς και Πάσχα προκαλεί σύγχυση στους κομμουνιστές ανά τη χώρα, οι οποίοι βγαίνουν στους δρόμους κραδαίνοντας κόκκινα αυγά, λαμπάδες και σούβλες με αρνιά και βροντοφωνάζουν "Το Πάσχα δεν είναι αργία, είναι απεργία" και "Ο Χριστός σταυρώθηκε για τις αμαρτίες του Λαού και όχι του Κεφαλαίου". Ο Τσίπρας δηλώνει για το ρουκετοπόλεμο της Χίου "Μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση", μέχρι να τον ενημερώσουν ότι δεν πετάνε μολότοφ. Ο Ολυμπιακός φτάνει στον τελικό του Europa League όπου και κατατροπώνει τη Λίβερπουλ με 4-0 από 4 πέτσινα πέναλτι. Ο Γιούργκεν Κλοπ αποσύρεται στο Θιβέτ και ο Βαγγέλης Μαρινάκης ψηφίζεται από τη Βουλή ως επίτιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο ΠΑΟΚ, ο οποίος εν τω μεταξύ έχει μετακομίσει στα πάτρια εδάφη, καταγγέλλει δριμύτατα το κατεστημένο της Αθήνας που δεν αφήνει τις μικρότερες πόλεις να ανθίσουν, αν και η Κωνσταντινούπολη είναι τρεις φορές η Αθήνα.
• Ιούνιος
  Ο Τσίπρας δηλώνει ικανοποιημένος με την ανάπτυξη της οικονομίας, προκηρύσσοντας ταυτόχρονα 7 ευρώ το πακέτο τσιγάρων και 3 ευρώ το λίτρο βενζίνης. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος απορούσε πώς έκανε πέντε μήνες να εμφανιστεί στο κόλπο, εισβάλλει με τη μηχανή του στο υπουργικό συμβούλιο-πλατό του "Στην Υγειά Μας", ανακράζει "ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ;" και πλακώνει τον Τσίπρα στο ξύλο με μια αλυσίδα. Χαρακτηριστική η αντίδραση του Σπύρου Παπαδόπουλου: "τι έγινε ρε παιδιά;". Κατόπιν τούτου ο Γιάνης Βαρουφάκης αυτοανακηρύσσεται ανώτατος άρχων της Ελλάδος, ενώ ο Καμμένος συστήνει την αποσχιστική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης. Στα καλλιτεχνικά νέα, οι Motley Crue αποκαλύπτουν ότι το Πρωτοχρονιάτικο σόου στο Λος Άντζελες δεν ήταν πραγματικά η τελευταία τους συναυλία, αλλά ένα κόλπο που ξεπατίκωσαν απ'τους Πυξ Βλαξ, και ξεκινούν θερινή περιοδεία με κύριους σταθμούς την Καλαμάτα, το Αγρίνιο και το Διδυμότειχο.
  
• Ιούλιος
  Ο Γιάνης Βαρουφάκης ανακηρύσσει ως επίσημο ένδυμα της Ελλάδας το πουκάμισο-περσικό χαλί με δύο εκατομμύρια κόμπους και απαγορεύει την κυκλοφορία οχημάτων με παραπάνω από δύο ρόδες ως φλώρικα, καθώς και τη γραφή "Γιάννης". Οι Μπέζος, Πρετεντέρης, Λάτσιος και Σερβετάς εξοργίζονται από την κατάφωρη ανορθογραφία του ονόματός τους και αυτομολούν στην Κωνσταντινούπολη, απ'όπου και προετοιμάζεται πραξικόπημα κατά του Γιάνη από τον Καμμένο και τον Τσίπρα, που έλυσαν τελικά τις διαφορές τους πάνω στη soul του εξήντα ακούγοντας τις Σαπρίμς. Πίσω στο κατεστημένο της Αθήνας, ο Γιάνης αποφασίζει ότι το παράλληλο νόμισμα δεν είναι πλέον αρκετά της μοδός και έτσι εφαρμόζει το διαγώνιο νόμισμα. Οι πολίτες αναφωνούν όλοι μαζί "και πού να σφίξουν κι οι ζέστες".
• Αύγουστος
  Ο γνωστός μπλόγκερ Thomas the Barbarian αποφασίζει να γιορτάσει τα 21α γενέθλιά του στο Regency Casino Θεσσαλονίκης, όμως ένας λάθος χειρισμός σε μια έντονη παρτίδα Τέξας Χόλντεμ οδηγεί στη χρεωκοπία του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ο Γιάννης Μπουτάρης παραιτείται από ντροπή και στη θέση του αναλαμβάνει δήμαρχος ο Άνθιμος, ο οποίος εμφορούμενος από πνεύμα αγάπης μετατρέπει τη Χαριλάου σε γκέτο ομοφυλοφίλων (λες κι ήθελε πολύ-πουστράκια Αρειανοί-σαν να παρασύρομαι). Ο Τσίπρας κι ο Καμμένος πιάνουν στον ύπνο τον Βαρουφάκη και εγκαθιδρύουν την Τρίτη Φορά Αριστερά. Στις προγραμματικές του δηλώσεις ο Τσίπρας δηλώνει ότι η έξοδος από τις μνημονιακές πολιτικές είναι στο περίπτερο στη γωνία και παίρνει τσιγάρα και ταυτόχρονα προαναγγέλλει αύξηση του ΦΠΑ στο 27%, ενώ ο Καμμένος αποδεικνύει με ντοκουμέντα ότι μας ψεκάζουν.
• Σεπτέμβριος
  Η ΕΠΟ αποφασίζει ότι δεν υπάρχει πλέον λόγος να διεξάγεται το ελληνικό πρωτάθλημα και ο τίτλος κατοχυρώνεται στον Ολυμπιακό για τα έτη 2016, 17, 18 και 19. Ο ΠΑΟΚ, αηδιασμένος πια απ'το κατεστημένο της Αθήνας, διοργανώνει πρωτάθλημα με τη Φενερμπαχτσέ, τη Γαλατασαράι και τη Μπεσίκτας. Στις 11 Σεπτεμβρίου Αμερικανός αεροπειρατής εκτρέπει αραβικό αεροπλάνο από την πορεία του και το γκρεμίζει στο Μπουρτζ Καλίφα, διχάζοντας την κοινωνία των Εμιράτων ανάμεσα σε αυτούς που καλούν σε πόλεμο εναντίον της Αμερικής και σε αυτούς που λένε ότι ήταν ινσάιντ τζομπ κι η κηροζίνη δε λιώνει ατσάλινες δοκούς. Ο Βαρουφάκης καταδικάζεται για εσχάτη προδοσία στην εξευτελιστική ποινή του να φοράει το πουκάμισο μέσα απ'το παντελόνι, να πουλήσει τη μηχανή του και να καβαλάει καθημερινά ποδήλατο χωρίς σέλα.
• Οκτώβριος
  Ο Τσίπρας, συνειδητοποιώντας ότι έχει πολύ καιρό να κάνει εκλογές και απόλυτα βέβαιος ότι θα τις κερδίσει, προκηρύσσει εκλογές για το τέλος του μήνα. Αμέσως τα ΨΗ.ΣΤΑ.Ρ.Ι.Α. και Γ.Κ.ΑΝ.ΤΕ.ΜΗ.Σ. εξαπολύουν επιθετική προεκλογική εκστρατεία, ο μεν Μεϊμαράκης μοιράζοντας δωρεάν ψητά λουκάνικα και ο δε Κυριάκος μοιράζοντας σιντί με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Τέρη Χρυσού. Ο Τσίπρας, επηρμένος από τις προηγούμενες επιτυχίες του, υπόσχεται ότι θα ανεβάσει το βασικό μισθό στις τέσσερις χιλιάδες, σύνταξη στα 35 και μία BMW για κάθε τηλεθεατή του Λαζόπουλου. Το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών αποτελεί έκπληξη για όλους: νικητής αναδεικνύεται ο Τζον Σίνα, ως ο μόνος ικανός να παλέψει την κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα. Οι Soft Cell ανακοινώνουν την κυκλοφορία άλμπουμ με τα μεγαλύτερα χιτς τους, το οποίο παραδόξως περιλαμβάνει περισσότερα τραγούδια απ'το εξής ένα:
  
• Νοέμβριος
  Η πρώτη κίνηση του Τζον Σίνα είναι να απαγορεύσει το ποστάρισμα του November Rain στα κοινωνικά δίκτυα με το που θα πέσει η πρώτη ψιχάλα. Γι'αυτή του την κίνηση του απονέμεται το Νόμπελ Ειρήνης. Στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ κατατροπώνει πανηγυρικά τη Χίλαρι Κλίντον, κάτι το οποίο δεν προκαλεί εντύπωση σε κανέναν γιατί πού πας κυρά μου να κουμαντάρεις ολόκληρο πλανήτη όταν δεν μπορείς να κουμαντάρεις το πουλί του Μπιλ. Οι Μεξικανοί των ΗΠΑ περνάνε μόνοι τους τρέχοντας, πηδώντας και κολυμπώντας τα σύνορα, με χαρακτηριστικές δηλώσεις του τύπου "καλύτερα στους βαρώνους της κόκας παρά στον Μίστερ Πλαγιοδάνειο". Ο Τσίπρας, διερωτώμενος πώς την πάτησε έτσι, αποφασίζει να επιστρέψει στις ρίζες του και κάνει κατάληψη στο Πολυτεχνείο, όπου απαιτεί παύση των μνημονιακών πολιτικών και ταυτόχρονη αύξηση του φόρου εισοδήματος στο 55%.
• Δεκέμβριος
  Το καθιερωμένο πλέον ετήσιο ξεκαύλωμα των αναρχομαλακισμένων αποτρέπεται χάρη σε ένα αυστηρό βλέμμα του Τζον Σίνα, ο οποίος απολαμβάνει το 95% της δημοτικότητας του λαού, με το υπόλοιπο 5% να είναι οι γνωστοί ψηφοφόροι του ΚΚΕ που δε θα αλλάξουν κόμμα δεν πα και να αναστηθεί ο Λέμμυ από τους νεκρούς. Ο Τσίπρας ανακοινώνει, χωρίς να τον ρωτήσει κανείς, αισιόδοξος ότι τα κάπιταλ κοντρόλς θα έχουν τερματιστεί μέχρι το τέλος του 2025. Ταυτόχρονα, ενόσω ο ΠΑΟΚ ολοκληρώνει τον πρώτο γύρο του Πρωταθλήματος Κωνσταντινούπολης πρώτος και αήττητος, το Μετρό της Θεσσαλονίκης παραδίδεται στην κυκλοφορία. Η τραγωδία όμως δε θα αργήσει να έρθει, καθώς οι Τζιχαντιστές θα εκμεταλλευτούν τα συγκεντρωμένα πλήθη που θα θαυμάζουν το τεχνολογικό επίτευγμα για να σκορπίσουν το θάνατο. Τα Χριστούγεννα θα αναβληθούν για το Φεβρουάριο του 2017, ενώ το Facebook, σε ένδειξη πένθους, θα δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να βάλει στη φωτογραφία προφίλ του μια μπουγάτσα.

Αυτά, και να προσέχουμε το μόνο που θα πραγματοποιηθεί απ'τις προφητείες μου να είναι η επάνοδος των Motley Crue κι η πρωθυπουργία του Τζον Σίνα.

Best of the Best 2015

Άλλη μια χρονιά μας αφήνει πίσω της τρέχοντας, κορνάροντας και βγάζοντας κωλοδάχτυλα απ'το παράθυρο. Το 2015 ήταν μια πολύ έντονη χρονιά, με πολιτικούς διχασμούς, τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, πολέμους, προσφυγικές κρίσεις, κάπιταλ κοντρόλς, κωλοτούμπες, απειλές για Τρίτο Παγκόσμιο και γενικώς μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα.
Κι όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, στον αποχαιρετισμό της φετινής χρονιάς, έφτασε η ώρα να ευλογήσω τα γένια μου, να την παίξω με το είδωλό μου στον καθρέφτη και, κατά χρονολογική σειρά, να παραθέσω τις 12 αναρτήσεις αυτού εδώ του μπλογκ που μας έφεραν όλους μαζί στο λεκτικό οργασμό.

May you rest in fuckin' peace, you magnificent bastard.

1. Ξέρεις ότι ζεις στη Θεσσαλονίκη όταν...
   Η πρώτη κιόλας ανάρτηση της χρονιάς ήταν μια ελεγεία στην πόλη του έρωτα, της μπουγάτσας, του Αριστοτελείου με σήμα τον Άγιο Δημήτριο και του πιο σύγχρονου μετρό της Ευρώπης. Στο Ρετζίκι και την Επτάλοφο, την Παλιά και τη Νέα Παραλία. Στον Γκάλη, τον Κούδα και τον Χατζηπαναγή. Στη Χαλκιδική που σαν αυτή δεν έχει. Στους ανθρώπους που κάθονται σε οικοδομές, παθαίνουν φούιτ και σε παίρνουν κιμά να σε κάνουν κεφτέδες. Στην καριόλα Εμμανουέλα Αγγουράκη, στον Ρέμο Μπινέ και στο κατεστημένο της Αθήνας. Στη "συμπρωτεύουσα" που θα είναι για πάντα πρώτη στις καρδιές μας.
2. Λεωφορείο: The Official Drinking Game
   Βασική πλευρά της ζωής στη Θεσσαλονίκη είναι και η καθημερινή χρήση των λεωφορείων. Το επικό αυτό drinking game, από το οποίο επιβίωσαν μόνο πολύ σκληροί πότες σαν τον Πρόεδρο του Α.Π.Ι., καυτηριάζει με τη γλαφυρότητα που τόσο αγαπήσατε τους ραλίστες σωφέρ των λεωφορείων, τις γηραιές κυρίες που αποζητούν να ξαποστάσουν το κουρασμένο απ'τα χρόνια κορμί τους, τους ανθρώπους που δεν είναι ζητιάνοι αλλά έχουν κοριτσάκι με εγχείρηση στο εξωτερικό και τους έδειξε κι η Τατιάνα, και φυσικά την προηγμένης τεχνολογίας αθόρυβη, οικολογική και υδατοστεγή κατασκευή των οχημάτων.
3. Valen Tines?
   Σε μια ανάρτηση γραμμένη ως ύστατο φόρο τιμής σε μία άλλη θρυλική μορφή που χάθηκε πρόωρα, τον μέγιστο Master G, η επιβεβλημένη από ξενόφερτα συμφέροντα που υπηρετούν τη βολεμένη οικονομικά ολιγαρχία εορτή του Αγίου Βαλεντίνου ξαπλώνει στο τραπέζι της αυτοψίας και κατακρεουργείται βίαια από το αδίστακτο νυστέρι μου. Γιατί ποιο άλλο ζώο στον πλανήτη θα σκεφτόταν να μαγαρίσει κάτι τόσο ιερό όσο το σεξ με αηδίες σαν τις καρδούλες, τα λουλούδια, τα χνουδωτά αρκουδάκια, τις ταινίες με τη Τζούλια Τρόμπερτς και τα τραγούδια της ύστερης περιόδου των Aerosmith?
   
4. ...τη γαμάς ή δεν τη γαμάς, κύριε πρόεδρε;
   Οι περιπλανήσεις του μικρού Βάρβαρου στον μαγευτικό κόσμο του Eightball, του ροκ/ντίσκο/stand up comedy/ερμηνευτικός χορός/διαγωνισμός κεντήματος club της Θεσσαλονίκης, συνεχίζονται απτόητες. Κι αυτή τη φορά ο μικρός Βάρβαρος ξεχύνεται σαν εμετός στην επίθεση, τριπλάρει δέκα αμυντικούς σε τηλεφωνικό θάλαμο, περνάει και τον τερματοφύλακα και...δοκάρι κι έξω. Δυο γύρες κερασμένα σφηνάκια Γιάγκερ ήταν το μόνο που ζητούσε από το ατελείωτο κορμί μου και τη χαρισματική προσωπικότητά μου η κοπελιά, χάριν της ανωνυμίας αποκαλούμενη Αφροξυλάνθη (δε θυμάμαι πλέον και πώς τη λέγανε). Κορίτσια, don't be an Αφροξυλάνθη.
5. Οι δεκα πιο punchable φάτσες στον κόσμο + bonus Άλλες δέκα φάτσες για μπουνίδια
   Σίγουρα θα έχει συμβεί και σε σας να δείτε κάποιον άνθρωπο που, χωρίς να σας έχει προκαλέσει ή να έχει κάνει κάτι ιδιαίτερα κακό στη ζωή του, και μόνο απ'το ύφος και τα χαρακτηριστικά του θέλετε να τον δέσετε σε έναν στύλο και να του ρίχνετε μπάτσες μέχρι να ξεφλουδίσει η φάτσα του. Οι δύο αυτές αναρτήσεις είναι αφιερωμένες σε τέτοιου είδους ανθρώπους και δεν ξεφεύγει κανείς: από πολιτικάντηδες μέχρι υπερεκτιμημένους ποδοσφαιριστές, από Χολυγουντιανούς σκηνοθέτες μέχρι αγαπημένους χέβι τραγουδιστές κι από ιντερνετικούς εξυπνάκηδες μέχρι επαγγελματίες ψωλορουφήχτρες. 
6. Η εκδίκηση της Ματίνας Μανταρινάκη
   Κρίνοντας από το πώς όλοι έχασαν τις μπίλιες τους όταν ο ΑΝΤ1 σταμάτησε τις επαναλήψεις για δύο βδομάδες, το Κωνσταντίνου και Ελένης είναι, δυστυχώς, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής κενωνίας. Και πώς να μην είναι όταν περιείχε την πρώτη χίπστερ περσόνα πολύ πριν καν διανοηθούμε τον όρο χίπστερ; Ο λόγος φυσικά για τη Ματίνα, που φορούσε κοκάλινα γυαλιά και φούστες για προσκύνημα σε μοναστήρι, άκουγε μουσική ξεχασμένη απ'τη γραμματεία του θεού, ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ και ευρίσκετο σε μία μόνιμη κατάσταση αγαμίας 17 χρόνια πριν αυτά γίνουν μόδα. Χάθηκε ρε γαμημένε Ρώμα να μας δώσεις κανένα νουμεράκι για το Τζόκερ;
7. Paola Gossow?
   Στις 24 Μαΐου η μεταλλική καρδιά της Θεσσαλονίκης χτύπησε στο Principal Club Theater, όπου οι Accept σκόρπισαν Τευτονικό τρόμο. Φαίνεται όμως ότι από την πολλή τρομάρα οι κοινωνοί του μεταλλικού πνεύματος έχασαν την επαφή τους με την πραγματικότητα. Σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός χαμένου εξαδέρφου του Στεφανάκη, φέτος οι Nightwish εμφανίστηκαν στο Rockwave, οι Judas Priest έπαιξαν στο Καυτατζόγλειο και, το καλύτερο όλων, η αρχιέρεια του σκυλάδικου Πάολα είναι κατά βάθος μέλος της Σκοτεινής Πλευράς και χτυπιέται στο σπίτι της με Manowar. Είσαι τρελός; (Νταν νταν). Είσαι τρελός; (Νταν νταν). Που πας τους Manowar με άλλους να συγκρίνεις!
8. Είναι Τρελός ο Καραφλός
   Φυσικά, ακόμα κι οι πάνσεπτοι Accept δεν είναι παρά οδοντόκρεμες μπροστά στην κάθοδο του ίδιου του Metal God και του Ιερατείου του επί γης. Εν μέσω δημοψηφίσματος, κάπιταλ κοντρόλ και εθνικού διχασμού, ο Χάλφορντας μας πήρε τα υπάρχοντα και μας περπάτησε όλους στους διαδρόμους της Βαλχάλα. Εννιά ευρώ για ένα μπουκάλι μπύρας Φιξ κάτω απ'τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο της Αθήνας δεν ήταν τίποτα μπροστά στην ύψιστη ανταμοιβή του να συναντήσεις από κοντά τον Έναν και Μοναδικό, τον Painkiller, τον Exciter, τον Hellrider, τον Turbo Lover, τον Jawbreaker.
9. Yngwie Malmsteen's Rising Cock
   Εκτός από τον Μεταλλικό Θεό, υπάρχουν κι άλλοι ήσσονος σημασίας Άγιοι στο μεταλλικό πάνθεο. Ο Ίνγκβι Μάλμστην και το ξεκούμπωτο πουκάμισό του κατέχουν σε αυτό θέση Οσίου Παταπίου, αλλά μην του το πείτε-νομίζει ότι είναι τουλάχιστον Ιησούς. Με κατορθώματα που περιλαμβάνουν τον τερματισμό του Contra χωρίς το Konami Code, την προσπάθεια να επισκιάσει τον fuckin' Dio, την ικανότητα να παίξει 34 συνεχόμενα λεπτά αρπέτζια χωρίς ούτε ένα διάλειμμα για κοκαΐνη και την διασκευή, για κάποιο μυστήριο λόγο, στο Gimme! Gimme! Gimme! των ABBA, ο Ίνγκβι είναι σαν εκείνον τον ξάδερφο που έχει πάει σε όλα τα τάλεντ σόου, κόβεται πάντα στις οντισιόν και επιμένει ότι "το κοινό δεν είναι έτοιμο γι'αυτόν".
10. Σύριζα-Θρησκεία-Αυτοδυναμία
    Όπως είδαμε, η πολιτική ζωή του τόπου το έτος 2015 κατάφερε να ξεπεράσει σε ένταση, διχασμό και αριθμό εκλογικών αναμετρήσεων ακόμα και το βρώμικο '89. Ποια ήταν τα 2 cents μου για την αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου, θα με ρωτήσετε; Ψήφος στο Σύριζα, φυσικά! Δε μας γάμησε αρκετά η πρώτη φορά αριστερά για να θέλουμε και δεύτερη; θα ρωτούσατε εύλογα ορισμένοι. Θα επικροτήσουμε τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα που έχει συμβεί στον πλανήτη από εποχής Νάντιας Κομανέτσι; θα ρωτούσατε εξίσου εύλογα ορισμένοι άλλοι. Μην ανησυχείτε, αγαπητοί μου ψηφοφόροι. Όλα έχουν την εξήγησή τους, σαν το τέλος του Lost.
11. Play that funky blog game, white boy
    Μετά τον τρίτο μεγάλο διαγωνισμό του ΚΠΣΑ, στον οποίο ανεδείχθη θριαμβευτικά νικητής ο γερο-Χώστης, απήντησα σε ερωτήσεις όπως ποιον διάσημο σταρ θα ήθελα για γκόμενο αν ήμουν διάσημη σταρ, ποιο άχρηστο μαντζαφλάρι τηλεμάρκετινγκ ήθελα πάντα κρυφά να αγοράσω, πώς θα ήταν το σκηνικό όπου οι Priest θα έπαιζαν πρόγραμμα στα Μαμούνια Λάιβ, σε ποια διάσημη γκόμενα θα έκανα πρόταση γάμου με το δαχτυλίδι του Σάουρον και πώς θα περνούσα την τελευταία μέρα της ζωής μου με άπειρα φράγκα. Ο μετρητής σεξ-βίας-μηχανολογίας χτύπησε για άλλη μια φορά κόκκινα και το αποτέλεσμα ήταν Van-Ηalen-tastic.
    
12.    There's a Monster under my bed
    Όταν χρειάζεσαι μια γρήγορη ένεση ενέργειας αλλά απεχθάνεσαι την γεύση του καφέ και/ή την ομαλή λειτουργία των εσωτερικών σου οργάνων, μία λύση υπάρχει: τα Energy Drinks. Υπό τους ήχους των Αργκ Όβερκιλ, λες κι έχω ξεμείνει στον πορσελάνινο θρόνο με κλειστό το κινητό, διαβάζω τη συσκευασία της Μανστεριάς, που και σιγά το όνομα που το έκαναν τραγούδι οι Ριάνες και οι Σκίλετ, και μέχρι να τελειώσω έχω επιστρέψει στα ανέμελα χρόνια της εφηβείας, όπου έβριζα μάνες Πολωνών στο Call of Duty, την έπαιζα δεκαπέντε φορές τη μέρα, μάτωνε το πουλί μου και νόμιζα ότι μου ήρθε περίοδος. Προσοχή: υψηλή περιεκτικότητα σε ραδιενέργεια.

Αυτά, και να προσέχετε με τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ντρόγκια. Αφού πέθανε κι ο Lemmy, κανείς μας δεν είναι ασφαλής.

Τα 10 χειρότερα τραγούδια της ροκ των 80's

Κάθε χρόνο τέτοιον καιρό έγραφα μια λίστα με τα δέκα ή δεκαπέντε χειρότερα τραγούδια της χρονιάς που μας πέρασε.
Φέτος όμως δεν το θεώρησα απαραίτητο, γιατί αν το έκανα θα ήταν απλά δέκα φορές η προσπάθεια της Μαντόνας να πείσει, και τον κόσμο αλλά κυρίως τον εαυτό της, ότι δεν είναι 57 χρονών και ότι ασχολούνται ακόμα άνθρωποι μαζί της, πάνω σε ένα μπιτ που ακούγεται σαν ο Όπτιμους Πράιμ να έφαγε χαλασμένη φασολάδα και μετά να γάμησε ένα μπλε λεωφορείο του ΟΑΣΘ.
Ναι, ακόμα κυκλοφορούν τα γαμήδια. Η διπλωματική μου θα είναι πάνω στο πώς δεν έχουν σαπίσει μετά από τόσα χρόνια.
Γι'αυτό θα κάνω κάτι διαφορετικό: μια δροσιστική βουτιά στο ένδοξο παρελθόν του Τιρινινίου, της άσπρης κάλτσας με σκαρπίνι, της περμανάντ και της ατελείωτης, μα ατελείωτης κόκας. Back to the '80s. Προσοχή: υψηλή περιεκτικότητα σε αναφορές στους Van Halen.

• Sammy Hagar-I Can't Drive 55
  
  Λίγη αυτοκινητιστική ιστορία: μέχρι και το 70, όλοι οι Αμερικάνοι οδηγούσανε κάτι τροχοφόρες μπανιέρες με οχτάλιτρους V8 που καίγανε δέκα λίτρα στο παρκάρισμα, μέχρι που ξέσπασε πετρελαϊκή κρίση, οπότε κάποιος φωστήρας στο ομοσπονδιακό Υπουργείο Μεταφορών σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος να εξοικονομηθούν καύσιμα είναι να επιβάλλει σε όλη τη χώρα ανώτατο όριο 55 μίλια (90 χιλιόμετρα) και να πηγαίνουν όλοι σαν τις κότες. Κάπου εδώ μπαίνει ο Σάμι Χέιγκαρ, ο οποίος, ναι, τεχνικά έχει καλύτερη φωνή απ'τον Ντέιβιντ Λι Ροθ, αλλά αν το ποιος έχει καλύτερη φωνή είχε καμιά σημασία, ο Μπομπ Ντίλαν θα έπρεπε να σφουγγαρίζει τουαλέτες. Το πρόβλημα είναι ότι ο Χέιγκαρ, εκτός απ'το να οδηγήσει με 55, δεν μπορεί επίσης να νιώσει καθόλου από ροκ. Το να γράψεις έναν ύμνο στη γρήγορη οδήγηση είναι ένας γρήγορος δρόμος (see what I did there?) να φανείς γαμάτος, αλλά όχι αν το κάνεις σαν να παραπονιέσαι. I can't drive 55, boo fuckin' hoo! Ντέιβ, έλα δείξ'του πώς γίνεται η δουλειά.
• Poison-Every Rose Has Its Thorn
  
  Η μουσική των Poison είναι ελεεινή και τρισάθλια. Το πιο διασκεδαστικό που μπορεί να κάνει κανείς με ένα άλμπουμ των Poison είναι να δείχνει το εξώφυλλο του άλμπουμ σε ανυποψίαστους φίλους του, να ρωτάει "ποιος απ'τους τέσσερις είναι η γκόμενα" και να βλέπει τα μούτρα τους όταν τους πει ότι και οι τέσσερις είναι άντρες. Και φυσικά η κατάρα της "ροκ μπάντας με ξενέρωτη μπαλάντα σαν μεγαλύτερο χιτ" είναι εδώ σε όλο της το μεγαλείο. Το πρόβλημα είναι ότι δε βγάζει κανένα νόημα. Μας λέει λοιπόν ο τύπος που μοιάζει με γκόμενα "κάθε ρόδο έχει το αγκάθι του". Οκ, σωστό αυτό. Και καπάκι μας λέει ότι "κάθε νύχτα έχει την αυγή της". Μα...αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο νόημα από το προηγούμενο. Και αμέσως μετά λέει "όπως κάθε καουμπόι τραγουδάει ένα λυπητερό τραγούδι". Αυτό το μόνο που χρησίμευσε ήταν να κάνει τους καουμπόηδες να μοιάζουν γκέι είκοσι χρόνια πριν το Brokeback Mountain. Αλλά οκ, πιθανώς να έβγαζε νόημα στα 80's, με τόση κοκαΐνη που έπαιρναν όλοι.
• Def Leppard-Love Bites
  
  Ίσως το καλύτερο συγκρότημα με κουλό ντράμερ έβερ, οι Ντεφ Λέπαρντ, πριν τους χτυπήσει η κουλαμάρα, θεωρούνταν ένα αξιόλογο μέλος του NWOBHM δίπλα στους Σάξον και τους Μέιντεν. And then they went mainstream. Τώρα, το να γράφεις μπαλάντες, με καθαρές κιθάρες και ρομαντικούς στίχους, δεν είναι απαραίτητα κακό. Για να πετύχει, όμως, η συνταγή, χρειάζεται ένα καθοριστικό συστατικό: ο Ντέιβιντ Κάβερντεϊλ. Όχι απαραίτητα ο ίδιος, αλλά μια βαθιά κι αισθαντική αντρική φωνή που να μπορεί να κάνει το μουνάκι σου να στάξει ακόμα κι αν δεν έχεις μουνάκι. Αντ'αυτού, οι Λέπαρντ έχουν τον χειρότερο τραγουδιστή της ιστορίας. Χειρότερο από τον Μπομπ Ντίλαν. Χειρότερο από τον Τσαντ Κρούγκερ. Κι αν το γάβγισμα αυτού του τύπου ταίριαζε, με κάποιον διεστραμμένο τρόπο, στο εξόχως παρακμιακό Pour Some Sugar On Me, εδώ πέρα, στη μελωδική μπαλάντα που θα έπρεπε να τραγουδάει ο Κάβερντεϊλ, ακούγεται σαν να βάζεις να ακούσεις σουηδικό μπλακ μέταλ και να σκάει ξαφνικά ο Πάριος.
• Warrant-Cherry Pie
  
  Μένοντας στο Pour Some Sugar On Me: ναι, θεωρώ ότι είναι νόστιμο (see what I did there? Again?). Αλλά, γενικά μιλώντας, ένα ήταν παραπάνω από αρκετό. Αυτό προφανώς δεν πτόησε τους Warrant, οι οποίοι έβγαλαν ένα τραγούδι ίδιο σε τέμπο, σε drumming paterns (υπενθυμίζω εδώ ότι ο κλαπατσιμπαλίστας των Λέπαρντ είχε μόνο ένα χέρι), στον τρόπο που αναπτύσσονται οι μελωδικές γραμμές της κιθάρας και, κυρίως, στην χρήση ηλίθιου σεξουαλικού ευφημισμού με φαγητό για τον τίτλο και το ρεφρέν. Σύμφωνα, δε, με τον θρύλο, οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν από τον τραγουδιστή της μπάντας μέσα σε ένα τέταρτο, πάνω σε ένα κουτί πίτσας. Και μετά από τόσα φαγητά αναρωτιόμαστε γιατί τα Αμερικανάκια είναι παχύσαρκα. Ο ίδιος πάντως απεκήρυσσε το τραγούδι ως μη αντιπροσωπευτικό των Warrant. Δυστυχώς, το μόνο άλλο τραγούδι τους που έμεινε ήταν...μαντέψτε...η κατηραμένη μπαλάντα. Η οποία, καίτοι η κατηραμένη μπαλάντα, είναι κατά τι καλύτερη απ'την Κερασόπιτα. Τρέξε γύρεψε.
• Extreme-Play With Me
  
  Εσείς το ξέρατε ότι υπήρξε και τρίτος τραγουδιστής των Van Halen? Είναι αυτός εδώ ο τυπάς, ονόματι Γκάρι Τσερόουν, και οι περισσότεροι φαν της μπάντας θέλουν να τον θυμούνται όσο οι Παναθηναϊκοί θέλουν να θυμούνται τον Φάμπρι. Πού πας, βρε καημένε, με το ίδιο όνομα που είχε το κατοικίδιο σαλιγκάρι του Μπομπ Σφουγγαράκη; Εδώ τον βλέπουμε στην πρώτη του μπάντα, της οποίας το μεγαλύτερο χιτ ήταν-φυσικά-η ξενέρωτη μπαλάντα More Than Words. Αλλά αυτό βγήκε στη δεκαετία του '90. Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι ένας κιθαρίστας που μπαίνει στο κομμάτι με την ψωλή του όρθια για να σκίσει σούφρες και να σπείρει εξώγαμα με τις ανηλεείς κιθαριές του. Με τι επικό στίχο θα παντρέψει ο Γκάρι την βιρτουοζιτέ του κιθαρίστα του, ώστε δι'ελέου και φόβου να οδηγηθούμε όλοι μαζί στη μεταλλική κάθαρση; ...Με μια απαρίθμηση από παιδικά παιχνίδια. Αυτοί είναι όλοι οι στίχοι. Fuck. Me. Sideways. 
• Bon Jovi-Born To Be My Baby
  Ο Τζον Μπον Τζόβενος είναι άλλος ένας από εκείνους τους τύπους που έκαναν καριέρα αποκλειστικά και μόνο επειδή είναι ομορφόπαιδα. Επομένως το να αναζητάς ποιότητα από τη μουσική του είναι σαν να ρίχνεις δελτίο με ματς του Λεβαδειακού, αλλά ακόμα κι οι Μπον Τζόβενοι μπορούν να επιδείξουν καλύτερα απ'αυτό (όπως αναγνωρίζει και ο Μπάρνεϊ Στίνσον με το-ίσως μόνο-τραγούδι που συμπεριλαμβάνει στο Get Psyched Mix του). Είναι λες και όταν το ηχογραφούσαν ήταν τελευταία μέρα πριν την κάνουν για Χριστούγεννα στο Γκστάαντ και είπαν "δε γαμιέται". Μετά το αρχικό πιασάρικο "να να να", γαμιέται ο Δίας. Τα όργανα είναι σαν να τα πήραν από πέντε διαφορετικά τραγούδια και οι μελωδίες αρνούνται να συνεργαστούν μεταξύ τους χειρότερα κι από τον ΣΥΡΙΖΑ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Oι στίχοι σε κάνουν να νοσταλγείς τον Τόμι και την Τζίνα, και το ψεύτικο γρέζι του Μπον Τζόβενου είναι πιο ηχηρό κι εκνευριστικό από ποτέ. Αν τραβούσανε το "να να να" για πέντε λεπτά, το τραγούδι θα έβγαινε καλύτερο.
• U2-I Still Haven't Found What I'm Looking For
  
  Θέτοντας σοβαρή υποψηφιότητα τόσο για το πιο σύντομο όνομα μπάντας όσο και για το μακρύτερο όνομα τραγουδιού, οι U2 δε θα μπορούσαν να μην έχουν θέση σε αυτή τη λίστα. Όσο ο κιθαρίστας που θέλει 50 χρονών άνθρωπο να τον παίρνουν στα σοβαρά ενώ αυτοαποκαλείται The Edge παίζει τρεις νότες, τις οποίες πολλαπλασιάζει-ωσάν ο Τζίζαντας τα ψάρια-με το echo για να ακούγεται ότι παίζει κάτι εκτός απ'το πουλί του, από πάνω ο Μπόνο δίνει Μπόνο στο τραγουδιστικό στυλ της δακρυσμένης κλειτορίδας που τόσο καλά κατέχει δηλώνοντάς μας ότι ακόμα δε βρήκε αυτό που έψαχνε. Γνωρίζοντας τις πολιτικές ανησυχίες των U2, αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει από την παγκόσμια ειρήνη και την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Τουρκία μέχρι τον αναπτήρα του. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι τόσο αργό και κατατονικό που κάθε ακρόαση είναι σαν να περιμένεις να πεθάνεις κόβοντας τις φλέβες σου με νυχοκόπτη. Γαμώτο. Πού είναι ο νυχοκόπτης; Τον έχασα. Μπόνο, για έλα ρίξε μια ματιά. Ακόμα δε τον βρήκα.
• Vixen-Edge Of A Broken Heart
  
  Εκτός απ'όλες τις hair metal μπάντες με άντρες που έμοιαζαν με γκόμενες, υπήρχε και μια hair metal μπάντα στην οποία έπαιζαν αληθινές γκόμενες. Και τι γκόμενες μάλιστα. Αλλά αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι ότι οι γκόμενες δεν τα καταφέρνουν σε ένα είδος που κυριαρχείται από άντρες (βλέπε μηχανολογία). Ακόμα κι αν αυτοί οι άντρες μοιάζουν με γκόμενες. Το πρόβλημα είναι ότι το στάνταρ hair metal τραγούδι έχει σαν θεματικό άξονα την αγάπη του αφηγητή-τραγουδιστή για κάτι που στην καθομιλουμένη αποκαλούμε μουνί. Αυτό φυσικά είναι πρόβλημα για τις Vixen, γιατί εκπροσωπούν το ίδιο το μουνί, κι ο λεσβιακός έρως τότε δεν ήταν τόσο αποδεκτός όσο η διώροφη περμανάντ. Έτσι μουσικά έχουμε ένα στάνταρ hair metal τραγούδι, με shredding guitars and all, που στιχουργικά λέει για την ερωτική απογοήτευση μιας γκόμενας. Το αποτέλεσμα είναι ελαφρώς καλύτερο από ένα τραγούδι με country κιθάρες και μπάντζο που περιγράφει την gangsta ζωή στους δρόμους του Μπρονξ.
• Van Hagar-Dreams
  Ίσως, λέω ίσως, να έχετε υποψιαστεί μέσα από τις αναρτήσεις μου ότι λατρεύω τον Έντι Βαν Χέιλεν. Αυτό είναι η μισή αλήθεια, γιατί λατρεύω τον κιθαρίστα Έντι Βαν Χέιλεν. Ο άνθρωπος Έντι Βαν Χέιλεν είναι ένας μαλάκας και μισός, κι αυτό δεν έχει καν να κάνει με το ότι φέρεται σαν αρχίδι σε όποιον άνθρωπο δεν έχει το επώνυμο Βαν Χέιλεν. Να γιατί είναι μαλάκας: ο άνθρωπος είναι ένας μικρός θεούλης της κιθάρας, που μπορεί να την πάρει στα χέρια του και να την κάνει να ακούγεται από βρώμικο, αρχιδάτο rock n roll μέχρι γαμημένο Μπαχ. Οπότε τι πιο φυσιολογικό από το να πλακώσει να παίζει σύνθια! Βεβαίως, το ότι άρχισε να παίζει σύνθια δεν ήταν η καταστροφή, γιατί όποιος άνθρωπος ακούει το Jump και δεν νιώθει μέσα του τη διάθεση να πέσει και να πάρει πεντακόσιες κάμψεις από την ξαφνική έκρηξη ενέργειας είναι λίγο νεκρός στο βάθος της ψυχής του. Αλλά μετά ήρθε ο Σάμι Χέιγκαρ.
  
  Ναι, μπορεί και να είμαι και προκατειλημμένος εναντίον των Van Hagar. Αλλά αυτό το πράμα ακούγεται σαν τους γαμημένους Journey.
• Journey-Don't Stop Believin'
  
  Και μια που τ'αναφέραμε κι αρχή διαλόγου κάναμε, θέλω μέσα από τα βάθη του παχέος εντέρου μου να ρίξω ένα πηχτό και βρωμερό χέσιμο στους Journey και σε αυτό το τραγούδι που είναι λες και γράφτηκε κατευθείαν για ταινία όπου η Τζούλια Ρόμπερτς φιλιέται με τον Χιου Γκραντ στη βροχή. Ας αρχίσουμε από το ότι είναι βασισμένο στο ένα και μεγαλύτερο από όλα τα μουσικά κλισέ, τις τέσσερις συγχορδίες, παιγμένες σε πιάνο για έξτρα φτηνό συναισθηματισμό από τα ράφια του Λιντλ. Το σύνθι από Κάζιο λαϊκής εμποροπανήγυρης λείπει όσο κι ο Μάρτης απ'τη Σαρακοστή, ενώ ο Στιβ Πέρι πρέπει να πάσχει από σκωληκοειδίτιδα. Και φτάνουμε στους στίχους. Ένα κορίτσι απ'την επαρχία, ένα αγόρι απ'το Ντιτρόιτ, τέσσερα πόδια δυνατά και μια κουτσή κιθάρα. Και ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα; Μη σταματάς να πιστεύεις; Αυτό ήταν ήδη κλισέ από την εποχή του Ιησού! Γαμώ τους Journey και γαμώ και το Glee που επανέφερε το κωλοτράγουδο απ'τον τάφο. Και γαμώ το Glee γενικότερα.

Αυτά, και να προσέχετε μήπως η αγαπημένη σας μπάντα προσλάβει έναν καινούριο τραγουδιστή ο οποίος θα βγάζει ξενέρωτες μπαλάντες, κι όλο αυτό δέκα χρόνια πριν καν γεννηθείτε.

Η τελευταία τηγανητή πατάτα

Εικάζω πως θα έχετε παρατηρήσει ένα φαινόμενο που απαντάται κάθε φορά που πηγαίνετε με φιλική παρέα σε ταβέρνα. Πεινάτε σαν τον Πύρρο τον Σαλαμοάρπαγα από το Κωνσταντίνου κι Ελένης (R.I.P), θέλετε κάτι να συνοδεύσετε τις μπύρες και τις ρετσίνες, και μόλις σκάνε μύτη οι τηγανητές πατάτες ορμάτε όλοι σαν τα Ουρούκ Χάι.
Μέχρι που μένει αυτή η μία τελευταία τηγανητή πατάτα. Μία δύσμοιρη πατατούλα στο πιάτο μοναχή της σαν την καλαμιά στον κάμπο. Και ξάφνου όλοι αφήνουν κάτω τα πιρούνια τους και μένουν να κοιτιούνται παγωμένοι, λες και ξαφνικά ο Μπάμπης, ο μεγαλύτερος γαμιάς της παρέας, ανακοίνωσε ότι θέλει από εδώ και στο εξής να τον φωνάζετε Σαρόνα.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να βγάλει αυτή την βαριόμοιρη πατάτα απ'τη μιζέρια της; Ποιος θα επιτελέσει τούτο το σίγουρα δυσάρεστο, μα και ταυτόχρονα αναπόφευκτο καθήκον; Κι εκεί ξαφνικά όλοι παριστάνουν τις παρθένες.
Δεν είναι ότι χόρτασαν. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι είναι ανθρωπίνως αδύνατο να χορτάσεις με τηγανητές πατάτες, εκτός κι αν είσαι ανορεξική γκόμενα που τρώει ένα μαρουλόφυλλο το πρωί κι ένα το βράδυ, αλλά αυτές δε μετράνε γιατί το να τις καλέσεις σε ταβέρνα είναι σαν να καλέσεις τον παπά της ενορίας σε σατανιστική τελετή θυσίας κατσίκας.
Είναι μια εντελώς ανόητη κοινωνική σύμβαση. Κι αυτή η σύμβαση λέει ότι αν πάρεις την τελευταία τηγανητή πατάτα θα καταδικαστείς αυτομάτως στη συνείδηση του λαού ως πεινάλας, ψωμύλος, αρούγκανος και ο μαλάκας της παρέας.
Δεν έχει καμία απολύτως σημασία που δεν πρόκειται να χορτάσει κανείς με μία πουτάνα τηγανητή πατάτα. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία που μέχρι πριν από πέντε δευτερόλεπτα κοντεύατε να σφαχτείτε με τα πιρούνια στην προσπάθεια να μπουκώσετε όσο γίνεται περισσότερες πατάτες στην καταβόθρα σας.
Όποιος τολμήσει να αγγίξει την τελευταία τηγανητή πατάτα, θα τον περιμένουν τέτοια βλέμματα ειδεχθούς αποδοκιμασίας λες και έχεσε μες στο πιάτο. Θα πρέπει κάποιος γενναίος να βρει το θάρρος να ρωτήσει "παιδιά, θα τη φάει κανείς αυτή την πατάτα;" και αφού λάβει το οκ να δώσει τέρμα στο μαρτύριο της ηρωικής πατάτας.
Αλλά κι αυτό ακόμη δεν το κάνει κανείς. Η τελευταία πατάτα καταλήγει να πάει σαν το σκυλί στ'αμπέλι από εκεί που'ρθε και να τη σκουπίζει βάναυσα ένας λαντζέρης στο σκουπιδοντενεκέ πριν πλύνει το πιάτο για να φάνε οι υπόλοιποι θαμώνες της σουβλακερί-κοκορετσερί.
-Και τι μας τις λες τώρα εμάς όλες αυτές τις μαλακίες για τηγανητές πατάτες και κοκορέτσια και κατσίκες και μας κάνεις και να πεινάμε;

Προσέξτε ότι υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση πίσω από αυτόν τον άγραφο κανόνα. Κι αυτή είναι ότι όλοι μας είχαμε από πίσω την κλασική Ελληνίδα μάνα μεγαλώνοντας, που μας έμαθε ότι είναι κρίμα να πετάμε φαΐ, ότι τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε κι ότι η τελευταία μπουκιά είναι η δύναμή σου κι άμα δεν τη φας δε θα παντρευτείς ποτέ.
Και μετά πας στην ταβέρνα και δεν πρέπει να φας την τελευταία τηγανητή πατάτα. Όσα σε έμαθαν στο σπίτι σου ήτανε λάθος. The struggle is fuckin' real.
To point είναι ότι υπάρχουν διάφορες κοινωνικές συνθήκες που έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους σαν τους Χαϊλάντερς και πρέπει στο τέλος να επιζήσει μόνο μία.
Το κλασικό ελληνικό εικονογραφημένο είναι ότι πάντα κράζεις τους διεφθαρμένους πολιτικούς που ενδιαφέρονται μόνο για να ικανοποιήσουν τον στρατό των ψηφοφόρων τους και μετά τρέχεις και τους ψηφίζεις μόλις σου τάξουν μια θεσούλα.
Αλλά ας μην αρχίσουμε πάλι για τον Τσίπρα.
Ή το άλλο κλασικό ρητό "πουτάνες όλες, εκτός απ'τη μάνα μου και την αδερφή μου". Με τη λογική αυτή, κάθε γυναίκα είναι ή μάνα κάποιου ή αδερφή κάποιου. Επομένως οι μόνες που μένουν για πουτάνες είναι οι μοναχοκόρες κι αυτές μέχρι να κάνουν παιδάκι. Περιορίζει κάπως το σύνολο των πουτανών, νομίζω.
Επίσης ένα σημαντικό φαινόμενο αυτού του τύπου είναι ο επιλεκτικός θαυμασμός προς τη Δύση, του τύπου "πήγε ο γιος της Δοξούλας της Γκαβής στη Γερμανία και πρόκοψε το παιδί, άλλος πολιτισμός, ούτε γόπα πεταμένη στο πεζοδρόμιο, έχουν κράτος Ανθούλα μου" και μόλις πει τίποτα ο Σόιμπλε για τα δάνεια της Επαναστάσεως το γυρίζουν αμέσως σε "άσε τώρα με τους Κουτόφραγκους, εμείς τους δώσαμε τα φώτα, όταν αυτοί ήταν στα δέντρα και τρώγανε βελανίδια εμείς αναβάλαμε το Star Wars για να κάνει πρεμιέρα ο Παπακαλιάτης".

Κι επειδή έχουμε πιάσει την Ελληνίδα μάνα, ας μην ξεχνάμε ότι όταν παίρνεις κακούς βαθμούς στο σχολείο (εγώ ήμουν φύτουλας από μικρός) θα πρέπει να πάρεις παράδειγμα από "τον Γιαννάκη που είναι τόσο καλό παιδάκι και διαβάζει και δε στεναχωρεί ποτέ τη μαμά του, γιατί δεν του μοιάζεις λίγο".
Αλλά όταν εσύ ζητάς να κάνεις κάτι που κάνουν όλα τα άλλα παιδάκια, όπως το να πας να παίξεις μπάλα στην αυλή του σχολείου ή να χτυπήσεις κουδούνια και να φύγεις τρέχοντας ή να πετάξεις μολότοφ σε περίπτερο ή ό,τι είναι τέλος πάντων αυτό που κάνουν στις μέρες μας τα παιδάκια, έρχεται ως κόλαφος η απάντηση "δε με νοιάζει εμένα τι κάνουν τα άλλα παιδάκια".
ΤΟΤΕ ΓΑΜΩ ΤΗ ΣΤΡΟΥΜΦΙΤΑ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΡΕ ΜΑΝΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ;
Συγνώμη. Παρασύρθηκα. Τον είχα μεγάλο άχτι αυτόν τον πούστη τον Γιαννάκη.
Τώρα τον έχω μόνο σε στάχτη, μέσα στο τσίγκινο κουτί που φύλαγε τα μπικουτί.
Μετά ήρθε κι ο Γιάνης με το ένα νι και μας αποτέλειωσε όλους.
Εκτός βέβαια από την Ελληνίδα μάνα, υπάρχει και ο Έλληνας πατέρας. Ο οποίος θέλει να δει τον γιόκα του να γαμάει, να σπέρνει, να σέρνει τον πάπαρο και να αφήνει αυλάκι στην άσφαλτος, και ταυτόχρονα την κόρη κλειδωμένη στο κάστρο μέχρι να έρθει ο πρίγκιπας ή ο Μάριο και να την ξεκλειδώσει.
Κι επειδή αυτοί οι πατεράδες δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην τελευταία τριτοκοσμική χώρα της Ευρώπης, καταλήγουμε σε ένα παράδοξο όπου θα πρέπει να έχουμε γαμιάδες γιους και παρθένες κόρες. Ε, δε βγαίνουν τα logistics! Με κανένα κομπιούτερ όμως!
Εκτός κι αν οι γιοι καταλήξουν να γαμιούνται μεταξύ τους.
Τι είπα τώρα, ε;
Βέβαια υπάρχουν και μερικοί που πιστεύουν ότι άμα μπήγεις μεν την μαλαπέρδα στον τριχωτό κώλο, αλλά η δικιά σου πρωκτική ακεραιότητα παραμένει απαραβίαστη, τότε δε λογίζεσαι για πούστης.
Μήπως, λέω μήπως, κάπου έχουμε μπλέξει τον Πούτιν με τον Ρασπούτιν;

Αντιφάσεις. Αντιφάσεις παντού. Όταν πάρει ο Ολυμπιακός ψεύτικο πέναλτι "πουλημένος διαιτητής", όταν παίρνει ο Παναθηναϊκός ψεύτικο πέναλτι "άνθρωπος είναι κι ο διαιτητής κι έκανε λάθος". Όποιος οδηγεί πιο γρήγορα από εσένα "πού πάει ρε ο τρελός, θα μας σκοτώσει" κι όποιος οδηγεί πιο αργά από εσένα "κουνήσου μωρή κηδεία, έχουμε και δουλειές".
Σε καλεί στο γάμο του ο αντιπαθητικός τριτοξάδερφος που είχες να δεις από τον τελευταίο γάμο αντιπαθητικού τριτοξαδέρφου, λες "ποιος τον γαμάει κι αυτόν", αλλά τελικά πας γιατί "άμα δεν πάω θα παρεξηγηθεί το σόι".
Δεν έχει ρέστα ο περιπτεράς, τον κράζεις γιατί σε καθυστερεί. Έχει ρέστα ο περιπτεράς, πάλι τον κράζεις γιατί σε φορτώνει ένα παγκάρι κέρματα.
Δεν πρέπει να στείλεις μήνυμα πολύ νωρίς στη γκόμενα γιατί θα σε περάσει για λιγούρη, αλλά ούτε και πολύ αργά γιατί θα σε περάσει για αδιάφορο, οπότε πρέπει να κάτσεις να υπολογίσεις μια διπλή διαφορική με μη-γραμμικούς όρους και στο τέλος να πάρεις τα παπάρια μου επί του λογαριθμικού άξονος ψ.
Και έτσι, και γιουβέτσι. Και ναι, και όχι. Σαν το δημοψήφισμα του Τσίπρα.
Κι όπως θα έλεγε κι ο Τζίμης, ο Τζίμης κι η Τζάνις, που τα'χουνε τινάξει από ναρκωτικά, είναι παράξενοι οι άθρωποι.
Αυτά, και να προσέχετε μην πεθάνετε μόνος σε ένα μουχλιασμένο υπόγειο με μόνη παρέα δυο κατσαρίδες επειδή φάγατε την τελευταία τηγανητή πατάτα.

There's a Monster under my bed

Πριν περάσω στο κυρίως θέμα, θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι που με στιγμάτισε. Σήμερα, ημέρα 4 Δεκεμβρίου του σωτηρίου έτους 2015, ο εκφωνητής του 1055 Rock πρόφερε την μπάντα που ακολουθεί ως "Αργκ Όβερκιλ".

Και τώρα ας μπούμε στο ψητό.
Έρχεται πάντα μια στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου που πρέπει να κάτσει να διαβάσει σε μια νύχτα τρία μαθήματα που δίνει την επόμενη μέρα γιατί τις προηγούμενες μέρες ψώλαρε ανηλεώς προσπαθώντας να μάθει αν τελικά πέθανε ή ζει ο Τζον Σνόου.
Όπως έχουμε ξαναπεί, απαραίτητος αρωγός σε αυτή την προσπάθεια υπερνίκησης του ύπνου είναι ο γκαϊφές.
Παρ'όλα αυτά, για όσους δεν γουστάρουν τη γεύση του καφέ ή/και την ομαλή λειτουργία των εσωτερικών τους οργάνων, υπάρχουν τα διάφορα energy drinks.
Τα ενεργειακά ποτά κυκλοφορούν σε διάφορες μάρκες, αλλά θα έχουν πάντα τα εξής τρία κοινά χαρακτηριστικά:
α) Έχουν μια μυστήρια γεύση που μπορεί κανείς να πετύχει προσεγγιστικά στο σπίτι του αγοράζοντας ένα μπετονάκι 4 λίτρων φτηνό χυμό ανανά από τα Lidl, διαλύοντας μέσα πέντε μελομακάρονα και στραγγίζοντας το μείγμα μέσα σε ένα φορεμένο καλσόν.
β) Θα έχουν πάντα κάποιο σούπερ-ουάου συστατικό όπως εκχύλισμα από παπάρια τυραννόσαυρου Ρεξ ή γαμαμίνη Γ-12 που υποτίθεται ότι είναι και αυτό που δίνει την απίστευτη έκρηξη ενέργειας. Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι αυτά είναι μπούρδες γιατί το πραγματικά ενεργό συστατικό είναι καφεΐνη, καφεΐνη, ένας γαμημένος κουβάς καφεΐνη.
γ) Έχουν όλα ονόματα που παραπέμπουν σε φουλ επιθετικές έννοιες που τις σκέφτεται ο Μήτσος Χετταιοχωράφιας και στάζει το πουλάκι του απάνω στο εξώφυλλο του Load. Τα παραδείγματα τα ξέρετε όλοι σας: Red Bull, Shark, Hell και φυσικά αυτό που θα μιλήσουμε σήμερα, το Monster.
Που και σιγά το όνομα δηλαδή. Που το κάνανε τραγούδι η Ριάνα με τον ξεπεσμένο Έμινεμ aka Ξέμινεμ.

Σήμερα λοιπόν είχα την ανάγκη να εισάγω βιαίως μερικούς κουβάδες καφεΐνης μέσα στο νευρικό μου σύστημα, γιατί τις υπόλοιπες μέρες δεν είμαι αρκετά νευρόσπαστο, κι έτσι αγόρασα από το περίφτερο ένα Monster χωρίς ζάχαρη, γιατί καλή κι η παχυσαρκία της ζάχαρης, αλλά σαν τον καρκίνο της ασπαρτάμης δεν έχει.
Καθώς περπατούσα στην κοιλάδα υπό τη σκιά του θανάτου, ξεκίνησα να διαβάζω τι έγραφε στο πλάι. Συνήθως το να διαβάζεις συσκευασίες από προϊόντα είναι κάτι που κάνεις μόνο όταν ξεμένεις στην τουαλέτα με το κινητό κλειστό από μπαταρία και έχεις διαβάσει το τελευταίο τεύχος του Χάι όπου η Τατιάνα χωρίζει με τον Ευαγγελάτο, ο Λιάγκας παθαίνει εγκεφαλικό κι η Μενεγάκη μένει έγκυος.
Αυτό γίνεται σε κάθε τεύχος του Χάι, μην το ψάχνετε.
Αλλά αυτή η συγκεκριμένη συσκευασία με αποζημίωσε.

Χρόνια τώρα ο κόσμος μας ζητάει με μανία ένα Monster χωρίς ζάχαρη.
Ε, βέβαια. Μιλάμε για ορδές που παίρνανε καθημερινά τηλέφωνο από το 1985 παρακαλώ στα γραφεία της εταιρείας και παρακαλούσαν για Monster χωρίς ζάχαρη. Τόσο είχαν απογοητευτεί απ'την New Coke. Αφού έχω και μια θεωρία (αλλά μην το πείτε παραέξω) ότι για το Monster χωρίς ζάχαρη ξεκίνησαν οι ταραχές που σκοτώθηκε ο Γρηγορόπουλος (Κυριακή κοντή γιορτή που της φταίνε οι τρίχες).
Το φτιάξαμε! Και δεν είναι ένα απλό ενεργειακό ποτό.
"Θεραπεύει τη φαλάκρα, σου δίνει τη χαμένη αυτοπεποίθηση που δεν είχες ποτέ άλλοτε, κάνει τη γκόμενα που γουστάρεις να παρατήσει το χλεχλέ που τρίβεται και να τρέξει κατά πάνω σου κουνώντας το στρινγκ της στον αέρα για σημαία και άμα λάχει βελτιώνει και την όραση", ήθελαν να συμπληρώσουν αλλά δεν τους αφήνουν 42 οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε απλά το αφήνουν να αιωρείται στον αέρα ως υπονοούμενο.
Δεν είναι εύκολο να φτιάξεις ένα ποτό χωρίς ζάχαρη και με σχεδόν καθόλου θερμίδες που να αξίζει να λέγεται Monster.
Κι επαναλαμβάνω, σιγά το όνομα. Που το έκαναν τραγούδι κι οι Skillet που παίζουν χριστιανικό ροκ.

Αφού τροποποιήσαμε το ενεργειακό μας μείγμα, τελειοποιήσαμε το σύστημα γλυκαντικών μας και απορρίψαμε εκατοντάδες γεύσεις, φτάσαμε στο τέλειο αποτέλεσμα!
Φαντάσου δηλαδή πώς θα ήταν οι εκατοντάδες γεύσεις που απέρριψαν προκειμένου να καταλήξουν σε αυτήν.
...βοηθάει στη μείωση της κούρασης, στην αύξηση της ετοιμότητας και σε παρακινεί να δουλέψεις (εννοώ να παίξεις) σκληρότερα! Με δύο λέξεις, "τα σπάει"!
Now that's what I call "knowing your motherfuckin' audience". Ξέρει πολύ καλά ότι ο τύπος που θα πάρει εν συνειδήσει του Monster και θα το πιει είναι ακριβώς ο τύπος που θα σκεφτεί "ναι, οκ, σήμερα πρέπει να διαβάσω μέσα σε μια νύχτα για να γράψω τρία μαθήματα αύριο, αλλά who fuckin' cares! Αύριο πρέπει να βγω στην κλαμπάρα με μπλουζάκι V και τρεις τόνους ζελέ στο μαλλί και να χοροπηδάω σαν το κατσίκι μέχρι να μη μου κάτσει ούτε μια γκόμενα στο μαγαζί! Θα ξανακοιμηθώ το 2019! Φακ γιέα!".
Βέβαια η έκφραση "τα σπάει!" έχει σταματήσει να "τα σπάει!" από τότε που το Παραπέντε έπαιζε ακόμα σε πρώτη προβολή, αλλά το συμπέρασμα εξακολουθεί να ισχύει.
Μετά όμως γυρίζεις κι από την πλευρά του κουτιού που δεν την έγραψε ένα δεκαπεντάχρονο που μόλις τερμάτισε το καινούριο Battlefield πατώντας τα πλήκτρα με την άκρη της σηκωμένης πούτσας του και το πράγμα γίνεται ακόμα πιο γελοίο.

Δεν θα πρέπει να καταναλώνεται από παιδιά, εγκύους...
Η Monster Energy Limited δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη αν το παιδί σας γεννηθεί με τρία χέρια, δεκαοχτώ δάχτυλα, 47 χρωμοσώματα ή διχαλωτό πέος. Ευχαριστούμε, εκ της διευθύνσεως.
...ή άτομα ευαίσθητα στην καφεΐνη.
Το "ευαίσθητα" εν προκειμένω είναι μια κουβέντα, γιατί εξαρτάται κι απ'το τι ποσότητες μιλάμε. Ας πούμε, όλοι οι άνθρωποι είναι ευαίσθητοι σε 14 λίτρα ουίσκι.
Καταναλώνουμε με υπεύθυνο τρόπο ως μέρος του μια ισορροπημένη διατροφή και υγιεινό τρόπο ζωής.
Ε...οκ. Ξεχάστε την ορθογραφία που είναι σαν να διαβάζει ο Μπάγιεβιτς τα αποτελέσματα του Google Translate. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ανέκδοτο που έχω διαβάσει και θα διαβάσω μέχρι να ξανακάνει δηλώσεις ο Τσίπρας.
Ότι και καλά οι τυπάδες που κάνουν ισορροπημένη διατροφή και υγιεινό τρόπο ζωής, που τρώνε χωρίς ίχνος ειρωνείας γκότζι μπέρι και αλάτι Ιμαλαΐων, που παίρνουν ψωμί και το κοπανάνε πάνω στο τραπέζι για να φύγει η γλουτένη, που αναζητούν στη Σαλονίκη ξημερώματα με ένα βιολί κι ένα φεγγάρι τον μοναδικό κοτοπουλά που ταΐζει τα κοτόπουλά του νέκταρ και αμβροσία και τα νανουρίζει τα βράδια με τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν...
...ότι και καλά δηλαδή υπάρχει ποτέ περίπτωση να αγοράσουν αυτοί οι άνθρωποι τη ραδιενεργή Κοκακόλα που πουλάς;

Όχι ρε φίλε. Το είχες ξεκινήσει μια χαρά με την αναγνώριση του κοινού σου (καυλωμένα δεκαπεντάχρονα, καυλωμένοι φοιτητές που νιώθουν σαν καυλωμένα δεκαπεντάχρονα), τώρα γιατί μας το χαλάς; Έχετε δει ποτέ πακέτο από τσιγάρα να γράφει "καπνίζουμε υπεύθυνα και με μέτρο ως μέρος μιας υγιεινής ζωής";
Όχι ρε φίλε. Δεν είσαι ούτε μπρόκολα στον ατμό, ούτε δημητριακά πρωινού με βρώμη και βατόμουρα, ούτε καν cottage cheese τώρα με 124% λιγότερα λιπαρά. Είσαι το γαμημένο Monster. Ένα μισόλιτρο κουτί που περιέχει αποκλειστικά ζάχαρη διαλυμένη σε καφεΐνη. Δεν πρόκειται να σε καταναλώσει άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και το σώμα του.
Σε καταναλώνουν άτομα που τις τελευταίες τρεις μέρες έχουν φάει μόνο πίτσες, έχουν βαφτίσει όλες τις κατσαρίδες που κυκλοφορούν στο μπάνιο τους και η μόνη τους αγωνία είναι πώς θα βγάλουν δύο βδομάδες με πέντε ευρώ όσο πιο ντίρλα γίνεται.
Και θα έπρεπε να είσαι υπερήφανο γι'αυτό.
Stop drink shaming. All drinks are beautiful.
Αυτά, και να προσέχετε μην πιείτε πέντε Monster στα καπάκια για να την παλέψετε μετά από σκληρή μέρα στη δουλειά στη συναυλία των Αργκ Όβερκιλ και μετά ανατιναχθούν οι βολβοί των ματιών σας.

Αντι-Καιάδας: Celebrate Good Times

Σε όποιον ντεν αρέσει η ντίσκο, να πάει να γκαμητεί.

Κάποτε είχα δηλώσει ότι κάθε φορά που ξεμένω από ιδέες για άρθρα βρίσκω τη λύση με το να επιστρέφω στο κλασικό και δοκιμασμένο χώσιμο μίσους σε τυχαίες κατηγορίες ανθρώπων, υπό τον γενικό τίτλο "Καιάδας".
Με τούτα και μ'εκείνα, όμως, κινδυνεύω να χαρακτηριστώ μισάνθρωπος, κι αυτό είναι ένα τεράστιο ψέμα γιατί δε μισώ όλους τους ανθρώπους. Μισώ μόνο το 99% που δίνει το κακό όνομα στους υπόλοιπους.
Ας πιούμε λοιπόν, σε έναν σημερινό Αντι-Καιάδα, εις υγείαν όλων των ακολούθων κατηγοριών ανθρώπων που γαμούν, δέρνουν και επιδίδονται σε άλλες δραστηριότητες που απολαμβάνει ο Κρίστιαν Γκρέι πλην του να πρωταγωνιστεί σε σάπια πορνογραφήματα.

• Σε αυτούς που δεν παριστάνουν ότι μισούν τα Χριστούγεννα για να το παίξουν ψαγμένοι
  Εδώ και μερικά χρόνια έχει πολύ πέραση στα πλήθη που νομίζουν ότι υπάρχει νόημα στις φιλοσοφίες της Ράνιας να αποκηρύσσουν τα Χριστούγεννα. Τα καταγγέλλουν ως γιορτή του καταναλωτισμού (sent by Iphone 6S), ως επιβεβλημένο κλίμα χαζοχαρούμενης διάθεσης, δεν τρώνε μελομακάρονα γιατί έχουν γλουτένη, προτιμούν να γιορτάζουν στις 29 Δεκεμβρίου την παραδοσιακή γιορτή "Παραρλάμα" της Άπω Μογγολίας και τέτοια. Οκ, νιώθεις πολύ special snowflake εσύ που τα γράφεις όλα αυτά, αλλά go be a party pooper somewhere else. Και τίποτα να μη σου λέει το Χριστιανικό κήρυγμα (που δε μου λέει), και τίποτα να μη σου λένε οι αργίες, τα δώρα και η διαρκής κατανάλωση γλυκών (που μου λένε), τουλάχιστον γιορτάζουμε μια αφορμή να μην είμαστε μίζεροι και καταθλιπτικοί μέσα στο σκοτάδι, τη βροχή και το πουτσόκρυο του χειμώνα. Κι ακόμα και το All I Want For Christmas Is You έχει τη χάρη του. Ναι το είπα. Το Last Christmas εξακολουθεί να τον παίρνει ωστόσο.
• Στις κοπέλες που ξέρουν τη διαφορά μεταξύ "ντύνομαι σέξι" και "ντύνομαι για πιάτσα"
  Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή, σε ό,τι αφορά το μήνυμα που στέλνει το γυναικείο ντύσιμο, ανάμεσα στο "ξέρω να εξάπτω...εχμ...τον ενθουσιασμό των αρσενικών" και στο "το δίνω για μια τυρόπιτα" (γιες άι τζαστ φάκιν ντιντ). Η μέση Ελληνίδα που ντύνεται-γδύνεται για Σαββατοβραδιάτικη έξοδο έχει καβαλήσει αυτή τη γραμμή κι έχει φύγει γλιστρώντας με σπαγγάτο. Και μετά έχει και το θράσος να αναρωτιέται γιατί τραβάει όλους τους μαλάκες και δεν μπορεί να πετύχει έναν σοβαρό γκόμενο. Κάτι λέγανε για τη γυναίκα του Καίσαρα το οποίο δε θυμάμαι. Το ζουμί είναι ότι υπάρχουν γυναίκες εκεί έξω που μπορούν να περπατήσουν αυτή τη γραμμή, ωσάν τον Τζόνι Κας, και να βγάλουν το sexy yet understated το οποίο καταφέρνει να κάνει το επάνω και το κάτω κεφάλι να συμφωνήσουν για μια φορά στη ζωή τους.
  
• Στους Βούλγαρους οδηγούς
  Τον Οκτώβριο βρέθηκα για μία εβδομάδα, υπό περιστάσεις που δε θα μάθετε γιατί θα μπλέξετε, στη μαγευτική Σόφια, μια πόλη ενδεικτική των αριστουργημάτων της Σοβιετικής αρχιτεκτονικής. Βρισκόμαστε λοιπόν σε κεντρική λεωφόρο της Σόφιας με τραμ στη νησίδα εμείς οι Ελληνάρες και πάμε να περάσουμε απέναντι. Έρχεται αυτοκίνητο και με το που μας βλέπει φρενάρει να περάσουμε. Φτάνουμε νησίδα, έρχεται τραμ, λέμε "κάντε πίσω, θα έρθει με φόρα και θα μας κάνει αλοιφή Ουγγαρέζα για τα σάντουιτς". Και φρενάρει το τραμ για να περάσουμε. Να μαζεύουμε σαγόνια απ'την άσφαλτο οι Ελληνάρες. Κατάλαβες, μαλάκα μου, πόσο πίσω είσαι, όταν ο fuckin' Βούλγαρος είναι πιο Ευρωπαίος από σένα; Στο τέλος θα σου πω κι ότι βγαίνανε έξω για να καπνίσουνε και θα πάθεις τριπλό ανεύρυσμα.
• Στους τυπάδες που έχουν μούτρα σαν τον Τσάκωνα (R.I.P) και κυκλοφοράνε με γκομενάρες
  Στην αρχή, όποτε βλέπεις μια τέτοια κατάσταση, η πρώτη φυσιολογική αντίδραση είναι να ρίξεις κατάρες σε αυτόν και όλους του τους πρόγονους μέχρι τον Ραμσή Β', αφού φυσικά υποθέσεις ότι ο τύπος βγάζει τα άπειρα φράγκα πουλώντας νεφρά στο eBay και η γκόμενα είναι Σπυροπούλου. Μετά όμως, όταν επιστρέψει το αίμα στο πάνω κεφάλι, αρχίζεις να το σκέφτεσαι λίγο και λες, για να κυκλοφορεί τέτοια γκόμενα ο τύπος, πάει να πει ότι κάτι κάνει σωστά. Μπορεί να έχει το καταπληκτικό χιούμορ που δεν έχει ούτε ο Thomas the Barbarian ο ίδιος. Μπορεί να τον έχει 22 εκατοστά και να κατέχει μάστερ Τεχνικής Σεξολογίας απ'το Πανεπιστήμιο του Πούτσεστερ. Μπορεί απλά να έχει αυτοπεποίθινγκ, να χώνεται με θράσος, γερά με τσαμπουκά και γάμα τα μουνιά. Και στην τελική και λεφτάς να είναι, μαγκιά του που είναι λεφτάς! Το ψωμί σου τρώει; (Παρακαλούνται οι ΚΚΕδες που έχουν διάθεση να αρχίσουν για τον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση του μόχθου του εργάτη να πάνε μέχρι το Μαυσωλείο του Λένιν να δουν αν κουνιούνται οι μούμιες.)
  
• Στη σπονδυλική μου στήλη
  ...που με στηρίζει τόσα χρόνια.
  Μιλάμε για πρώτο πανελλαδικό βραβείο αστειετερότητας τώρα.
• Στη Χριστίνα Μανουηλίδου, μητέρα του Δεύτερου Υιού του Θεού
  
  ...την Μπαναγία δε θα την γκζαναβρίσεις! ΤΗΝ ΜΠΑΝΑΓΙΑ!
• Στους μεταλλάδες που δεν είναι κομπλεξικοί
  Το κλασικό στερεότυπο του μεταλλά λέει ότι είναι ένας τύπος με ενάμιση μέτρο άπλυτη μαλλούρα που δεν έχει ξεκολλήσει τα μυαλά του απ'τη Δευτέρα Γυμνασίου, ακούει καθημερινά τους ίδιους τρεις δίσκους του μεταλλικού ανθυποϊδιώματος του οποίου δηλώνει φαν κι όποιος άλλος τολμήσει να πιάσει κιθάρα στα χέρια του απορρίπτεται ως ποζεράς και untrue. Φυσικά, όπως παντού υπάρχουν κολλημένα μυαλά, έτσι υπάρχει κι αυτός ο τύπος, αλλά είναι τόσο πλειοψηφία όσο κι οι λογικοί άνθρωποι στις πανεπιστημιακές παρατάξεις. Γιατί όπως λέει κι ένα κλισέ, η μουσική χωρίζεται σε δύο μόνο είδη: στην καλή και στην κακή. Έχω δει τυπάδες με περμανάντ και μπλουζάκι Gorgoroth να τα σπάνε χωρίς ίχνος ειρωνείας χορεύοντας Bananarama, Samantha Fox και Michael Jackson κάτω απ'το στρομπόλι, και την επόμενη μέρα σπίτι τους να συνδυάζουνε Judas Priest με Five Finger Death Punch. Γιατί; Because they fuckin' can! Κι εγώ τους βγάζω το καπέλο που δε φοράω.
  
• Στα Ανομολόγητα
  Τα Ανομολόγητα είναι κατά βάση μια καινούρια μόδα στο Facebook όπου σου δίνεται η ευκαιρία μέσω ανώνυμης φόρμας να γράψεις το μακρύ σου και το κοντό σου. Το μακρύ και το κοντό του καθενός κυμαίνεται από εκ βάθους καρδίας ερωτικές εξομολογήσεις μέχρι ολοφάνερα σεξουαλικής φύσεως τρολαρίσματα από "φοιτητές Θεολογικής σχολής" και από ύμνους στο πιτόγυρο και την Πίτσα Κρις μέχρι παράθεση ατακών από το Κωνσταντίνου κι Ελένης. Και μέσα σε αυτή την ωραία ατμόσφαιρα είμαστε κι εμείς οι τοπ κομέντερς (ναι, εννοείται πως έχω ανοίξει κι εκεί παράρτημα), που κράζουμε, θαυμάζουμε κι ανακαλύπτουμε ότι, εντέλει, ακόμα και μέσα απ'το Facebook μπορείς να γνωρίσεις αξιόλογα άτομα. Και μια που τ'αναφέραμε κι αρχή διαλόγου κάναμε...
• Στην κοπελιά που έγραψε αυτό εδώ το άρθρο
  Ως γνωστόν κανείς που σέβεται τη νοημοσύνη του και τα παντελόνια που φοράει δε θα έμπαινε στο Pillow Fights γιατί είναι ένα χαζογκομενίστικο σάιτ με χαζογκόμενες συγγραφείς που γράφουν χαζογκομενίστικα άρθρα για χαζογκόμενες αναγνώστριες. Ε λοιπόν πάρ'τα Λέτα και καν'τα ομελέτα, γιατί αν πατήσεις πάνω στο λινκ, διαβάσεις όλο το άρθρο και δεν καταλάβεις τίποτα, τότε πάει να πει ότι εσύ είσαι η χαζογκόμενα. Η συγγραφεύς είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις που ανέφερα περί αξιόλογων ανθρώπων που μπορείς να γνωρίσεις στο Facebook και κάποια στιγμή θα την αρπάξω απ'το σπίτι της, θα την πάρω σε ένα ερημονήσι και θα την παντρευτώ. Αφτά.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας χτυπήσει ανήμερα Χριστούγεννα το τραμ της Σόφιας ενώ είστε παρέα με τη Χριστίνα Μανουηλίδου ντυμένη Ουκρανέζα ακτινολόγο που έπεσε στην ανάγκη να μεγαλώσει το παιδάκι της.