CHANGE! (όχι αυτή του Obamia)

Κατά τη δική μου ταπεινή άποψη, οι πραγματικά χαζές ξανθιές είναι οι βαμμένες.
Επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε ότι οι ξανθιές αρέσουν στους άντρες, τρέχουν οι Ελληνίδες στα κομμωτήρια, προκειμένου οι κατίνες της γειτονιάς που ξημεροβραδιάζονται στον Χριστοδουλόπουλο και οι wannabe Τρύφωνες-Ένας είναι ο Τρύφωνας-Σαμαράδες που του μοιάζουν μόνο στην αρρενωπότητα  να τους βάψουν τις τρίχες κίτρινες.
Εμένα μου αρέσουν οι ξανθιές, όταν είναι φυσικές. Κι επειδή οι φυσικές ξανθιές στην Ελλάδα είναι έξι, αλλά και επειδή μ'αρέσουν καλύτερα οι μελαχρινές, θεωρώ το όλο κόνσεπτ της ξανθοποίησης μία άνευ λόγου γελοιότητα.
Και κυρίως γιατί μπορείς από μακριά να ξεχωρίσεις τη φυσική ξανθιά από την ιμιτασιόν. Αν δεν το ξέρετε, η φυσική ξανθιά είναι άσπρη το χειμώνα και κόκκινη το καλοκαίρι χάρη στην αποτυχημένη ηλιοθεραπεία στο Σούπερ Παραντάιζ. Η μούφα ξανθιά είναι μελαψή το χειμώνα και ακόμη μελαψότερη το καλοκαίρι. Επίσης, μπορείτε να ψάξετε για μαύρη ρίζα. Βοηθάει.
Αλλά τέλος πάντων, δεν είναι οι εγχώριες βαμμένες ξανθιές το θέμα μας (και) σήμερα.
Το θέμα μας σήμερα είναι η Μπιγιονσού. Η οποία με πούλησε άσχημα. Κατ'αρχήν γιατί το νέο της τραγούδι είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό έκτρωμα της σημερινής εποχής που η μουσική έχει πέσει θύμα επανειλημμένου βιασμού χωρίς προφυλακτικό, αλλά ούτε η κατάντια της μουσικής είναι (και) σήμερα το θέμα μας.
Το θέμα είναι ένα άλλο αίσχος που παρατήρησα στο νέο της βίντεο κλιπ. Αν το είδατε, ή αν προσέχατε την εισαγωγή της εγγραφής και δεν είχατε ανοιχτή από δίπλα τη Μενεγάκη ή το βραζιλιάνικο που παίζει στο Σταρ, μάλλον θα έχετε ήδη καταλάβει. Αν δεν ισχύει τίποτα από τα δύο, το αλεξίπτωτό σας είναι κάτω από τη θέση σας,γιατί το αεροπλάνο που λέγεται κοινή λογική πέφτει. Η Μπιγιονσού έβαψε την κόμη της ξανθή.
Αν υπήρχε θεός, θα έριχνε φωτιά να μας κάψει. Δηλαδή αν οι Ελληνίδες που είναι μελαψές και βάφονται ξανθιές είναι μία φορά γελοίες, η Μπιγιονσού που δεν ανήκει καν στη λευκή φυλή πόσες φορές είναι; Μη βιαστείτε να απαντήσετε, ξέρω ότι δεν ήταν και ποτέ ιδιαίτερα μαύρη, αλλά τι προσπαθεί τώρα, να το παίξει Σουηδέζα;
Μιλώντας για μαύρους που γίνονται άσπροι, νομίζω ότι θα μαντέψατε κιόλας πού το πάω. Ο Μιχαλάκης ντρεπόταν για τη μύτη του. Για αυτό πήγε και την έκοψε ολόκληρη. Και μετά, προκειμένου να αποδείξει ότι η προκατάληψη εναντίον των μαύρων ζει, έγινε άσπρος. Και μετά, η καριέρα του πήρε την κάτω βόλτα και για να μείνει στη δημοσιότητα κρεμούσε μωρά από τα παράθυρα και παρενοχλούσε αγοράκια. Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα φανταζόσουν, έτσι δεν είναι, Μικέ;
Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να προσποιηθούν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Ίσως νομίζουν ότι θα γίνουν πιο όμορφοι, αλλά, όπως απέδειξε ο βασιλιάς της ποπ, τις περισσότερες φορές καταλήγουν το θέαμα που δείχνουν οι απελπισμένοι γονείς στα κωλόπαιδά τους για να φάνε όλο τους το φαγητό.
Τι κατοχικό σύνδρομο κι αυτό με το φαγητό! Αν το πεντάχρονο δεν καταναλώσει και τα δύο πιάτα νερόβραστες φακές, δε θα μεγαλώσει, θα μείνει για πάντα στο 1,20 ύψος. Το γεγονός ότι δύο πιάτα νερόβραστες φακές τρώνε δέκα παιδάκια στην Αφρική μία φορά το μήνα δε μας απασχολεί, αλλά ούτε και η πείνα στην Αφρική είναι το θέμα μας.
Άλλο ένα παράδειγμα είναι αυτό που συμβαίνει  με τα μεμέ. Για κάποιο λόγο, ο κόσμος θεωρεί ότι τα βυζιά που κοντεύουν να αποκτήσουν δικό τους βαρυτικό πεδίο είναι ωραία. Κι έτσι, οι κοπέλες κάνουν αιματηρές οικονομίες, προκειμένου να πάνε στο Φουστάνο (όχι Μάνθο) για  να τους μεγεθύνει το στήθος.
Είστε καθόλου σοβαρές; Ρωτάω κι εγώ κάτι πράγματα. Αν νομίζετε ότι με αυτό γίνεστε πιο όμορφες, δεν παίζει μία να είστε. Σας μιλάω σαν άντρας, και σας λέω ότι τα βυζιά που μοιάζουν σαν μπάλες του μπάσκετ είναι αντιαισθητικά, ειδικά όταν φαίνεται ότι είναι φτιαγμένο από μονωτικό υλικό.
Ε, συγνώμη, εγώ θέλω τις ξανθιές φυσικές, τις μελαχρινές μελαχρινές και τα βυζιά να είναι φτιαγμένα από κρέας! Σας χαλάει;
Κάποιους φαίνεται τους χαλάει. Πιθανώς τους ίδιους κάποιους που ξημερώνουν στα κλαμπ, βραδιάζουν στις καφετέριες, τρώνε τα λεφτά του μπαμπά και έχουν την Cosmopsolitan και το Poustatus σαν ευαγγέλια.
Και σας ρωτάω εγώ τώρα. Είστε τόσο ρηχοί άνθρωποι που πιστεύετε ότι δε θα βρεθεί κανείς που να σας θέλει με μαύρο μαλλί, φυσιολογικό στήθος και την αρχική μύτη του Μιχαλάκη; Ωραία εντύπωση έχετε για τον πληθυσμό, και, αν κρίνω από αυτό που βλέπω γύρω μου, δεν απέχει  και πολύ από την πραγματικότητα.
Επειδή βλέπω όμως και κάτι φεμινίστριες να ανηφορίζουν από τη Λαγκαδά κραδαίνοντας απειλητικά σουτιέν και αναπτήρες, ας δούμε και τι γελοιότητες κάνουν οι άντρες, προκειμένου να "αρέσουν". Φαίνεται λοιπόν ότι στις γυναίκες, αυτές τις ίδιες που βάφονται ξανθιές, αρέσουν οι γυμνασμένοι άντρες. Αυτό μάλλον ανάγεται σε κάποιο αρχέγονο ένστικτο, από τότε που η γη ήταν ακόμη υπό την ισχύ του νόμου της ζούγκλας, του τύπου "αυτός είναι δυνατός, θα με προστατέψει από τα άγρια θηρία", το οποίο, παρά τις προσπάθειες των στηθοδεσμοεμπρηστριών να μας πείσουν για το αντίθετο, μάλλον υπάρχει ακόμα.
Μέχρις εδώ όλα καλά. Έλα όμως που ο μέσος Έλληνας αρνείται πεισματικά να κόψει το γύρο, το σουβλάκι και τη μπίρα. Πώς, λοιπόν, θα κάνει τους κοιλιακούς sixpack χωρίς να σταματήσει να κατεβάζει sixpacks κάθε βράδυ; Η λύση για να γίνουν φέτες οι φέτες ζαμπόν είναι μία: Στεροειδή!
Επειδή έχω αρχίσει να βαριέμαι, όμως, με όλη αυτή τη συζήτηση περί ηλίθιων ανθρώπων, το σταματάω εδώ, γιατί με βλέπω να χαζεύω κι εγώ και να γίνομαι σαν αυτά που κοροϊδεύω. Ξέρετε, αυτό είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να σου συμβούν μετά από το να σε επισκεπτεί ο Μητσοτάκης, οπότε σας αφήνω και για αυτό το επεισόδιο.
Και να φανταστείτε, δε μίλησα καν για τις μεγεθύνσεις πέους...

Η μυστική συνωμοσία που κρύβεται πίσω από τα donuts

Σήμερα, αγαπητοί μου αναγνώστες, θα μιλήσουμε για τα στραβά και τα ανάποδα που μπορεί κανείς να συναντήσει στο Ίντερνετ.
Είμαι σχεδόν απόλυτα σίγουρος ότι απογοητευτήκατε που δε θα λάβετε τελικά απάντηση στο φλέγον ερώτημα του τι συμβαίνει με τα donuts, αλλά νιώθω ελαφρώς αναρμόδιος για να καταπιαστώ με ένα τόσο σοβαρό θέμα και εξάλλου θα δείτε ότι αυτός ο τίτλος έχει κάποια σχέση με το θέμα.
Οι πιο εκνευριστικοί τύποι που μπορείτε λοιπόν να βρείτε μέσα στο Ίντερνετ είναι:

• Αυτοί που βάζουν τίτλους άσχετους με το περιεχόμενο του post τους (τώρα καταλάβατε;)
  Έστω ότι μόλις κλέψατε τα πρώτα σας Kbps WiFi και ψάχνετε να βρείτε τσόντες σαν καλά παιδάκια. Βλέπετε λοιπόν πρώτη μόστρα στο Google να φιγουράρει μία ανάρτηση που γράφει "Η τσόντα της Μπεκατώρου εδώ!" και το πατάτε γιατί είστε ανώμαλοι. Πριν καλά καλά προλάβετε να αμολήσετε το θεριό, βρίσκεστε μπροστά σε μία μακροσκελή ανάλυση για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και σας ξεραίνεται με τη μία. Συνεχίζετε τέλος πάντων την αναζήτηση και τελικά βρίσκετε το σύνδεσμο για την τσόντα σε ένα ποστ που λέγεται "Κοιτάω τα άστρα και βλέπω την καρδιά σου".  Είναι δυνατόν; Αν βάζεις τίτλο που λέει για τσόντες, γράψε για τσόντες. Αν ο τίτλος σου λέει για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, γράψε για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Κι αν βάζεις τίτλο "Κοιτάω τα άστρα και βλέπω την καρδιά σου", κλείσε το μπλογκ και ασχολήσου καλύτερα με το αγωνιστικό κέντημα.
• Αυτοί που μπαίνουν κατά χιλιάδες σε ηλίθιες ομάδες του Facebook:
  "ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΖΕΥΤΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΑΟΚΤΖΗΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΑΥΡΟΥΣ!" Ναι, μπράβο. Να μαζευτείτε στην άκρη ενός γκρεμού, και μετά να πηδήξετε. "ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΑΝΑΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ;" Μόλις συμπληρώσει η ομάδα 50000 μέλη, θα έρθει ο Ερντογάν με τα γόνατα στην Αθήνα και θα παραδώσει το κλειδί της πόλης στον Παπανδρέου αφού πρώτα ζητήσει από τον Ελληνικό λαό συγνώμη εκ μέρους του Μωάμεθ Β' του Πορθητή. "Ki ego troo Kellogs Special K gia proino!" Μπράβο, χρυσό μου, θα φτιάξεις και καλή σιλουέτα. "Ο πρώην μου δεν με ικανοποιούσε". Αν δεν ήσουν τόσο ηλίθια, ίσως θα είχε κίνητρο να σε ικανοποιήσει.  "Tzoulia-proxwra-na xysei olh h xwra!" Το μόνο που έχυσα εγώ βλέποντας τη Τζούλια ήταν ένα ποτήρι νερό που κρατούσα, κι αυτό από την τρομάρα. Άρα, για όσο θα είμαι σε αυτή τη χώρα, το αίτημά σας δε θα πραγματοποιηθεί. Φάτε σκατά.
• Αυτοί που κάνουν κατ' εξακολούθησιν αρνητικά-υβριστικά σχόλια σε blogs:
  Είναι ας πούμε ο blogger Mitsos-SYRIZA και ο σχολιαστής Giannis-Xrysh-Aygh. Γράφει ο Μήτσος για τις δηλώσεις του Τσίπρα ή όποιου έχουν πρόεδρο αυτή την εβδομάδα, και μπαίνει κι ο Γιάννης και του γράφει από κάτω: "Είσαι ηλίθιος και ανθέλληνας και δεν ξέρεις τι σου γίνεται!". Την επόμενη μέρα γράφει ο Μήτσος για το κακό μνημόνιο, σχολιάζει και ο Γιάννης: "Τώρα μου λες για το μνημόνιο, αλλά τους φιλαράκους σου τους Αλβανούς να μην τους απελάσουμε. Καραγκιόζη!" Την τρίτη μέρα γράφει για τον ΠΑΟΚ ο Μήτσος. Και βλέπεις από κάτω και τον Γιάννη: "ΠΑΟΚ, ε; Βούλγαρος! Εμ τι, σωστός Έλληνας θα ήσουν, καριολάκο;" Και μετά γράφει ο Μήτσος ξανά για τον Τσίπρα ή όποιον έχουν πρόεδρο αυτή την εβδομάδα, και του απαντάει ο Γιάννης "Είσαι ρε πολύ ξεφτίλας και μαλάκας. Απορώ γιατί σε διαβάζω". Την ίδια απορία έχουμε κι εμείς, καθώς, αν δεν το ξέρεις, στο πάνω δεξιά μέρος της οθόνης είναι ένα κόκκινο κουμπάκι με ένα Χ πάνω. Πάτα το και θα δεις.
• Οι Mikeius-wannabe:
  Ο τύπος αυτός έχει αυτό εδώ το μπλόγκ, το οποίο είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα της Ελλάδας γιατί ο τύπος διαλέγει πιασάρικα θέματα και τα διανθίζει με πάρα πολλά μπινελίκια. Η τέλεια συνταγή για να αποκτήσει μαζικό κοινό στην κατηγορία από 10 μέχρι όσο θα σου πάρει για να σου φύγουν τα καυλόσπυρα, η οποία ως γνωστόν ψοφάει για κάτι τέτοια. Μέχρι εδώ καλά. Και μετά κάποιοι μπαγλαμάδες που αποτελούν δυσφήμιση στο γνωστό μπουζουκοειδές όργανο σκέφτηκαν με τα πέντε εγκεφαλικά κύτταρά τους "ρε συ, ο τύπος έχη ψομί! (ναι, ανορθόγραφα σκέφτονται αυτοί) Αν τον αντηγράψουμε, δε θα πρωλαβένουμε να απαντάμαι στα σχόληα!" Guess what, suckers: Δεν είναι αστείο! Ήταν λίγο αστείο όταν το έκανε αυτός, και καθόλου αστείο όταν το έκανε ένας μπαμπουίνος που ένας άλλος μπαμπουίνος του πούλησε ένα κομπιούτερ.
• Αυτοί που κάνουν like στα posts τους:
  Σκέψου λίγο. Το ξέρω, δύσκολο, αλλά θα σε βοηθήσει πολύ. Πώς είναι δυνατόν να γράψεις κάτι που να μη σου αρέσει; Βάζεις ας πούμε ένα τραγούδι του Justin Bieber. Πόσοι από τους αναγνώστες σου θα σκεφτούν "Ψέματα μας λέει, δεν της αρέσει ο Justin Bieber, το κάνει για να μας ξεγελάσει", οπότε πρέπει να βάλεις και like για να επιβεβαιώσεις ότι όντως σου αρέσει το τραγούδι του Justin Bieber? Εξάλλου, στο συγκεκριμένο παράδειγμα δε σε συμφέρει να πεις στα ψέματα ότι σου αρέσει ο Justin Bieber. Λογικό δεν είναι;
• Αυτοί που τριγυρνάνε στα βίντεο του Youtube και σπαμάρουν:
  Από θεούσες που μπαίνουν στο Killing in the Name και το Number of the Beast και λένε συνέχεια ότι ο Θεός θα κάψει τους αλαζόνες που ακούνε αυτή τη σατανική μουσική, ανάμεσα στον Εσπερινό και την Αγρυπνία στην Παναγιά τη Σουβλακοψήστρια, μέχρι τους ηλίθιους που γυρνάνε στα ποπ βίντεο κλιπ και αναρτούν το κλασικό εικονογραφημένο:
  You say Lady Gaga, I say Led Zeppelin. 
  You say Hannah Montana, I say Nirvana. 
  You say Owl City, I say Iron Maiden. 
  You say Jonas Brothers, I say Van Halen. 
  You say Justin Bieber, I say Guns N' Roses. 
  You say Taylor Swift, I say Aerosmith. 
  95% of teens these days listen to the same crappy pop over and over again. If you're one of the 5% who still listens to real music, thumb this up, then copy and paste it into your notes. Don't let the spirit of Rock N' Roll die!
  Εν τω μεταξύ, οι Led Zeppelin και οι Iron Maiden δεν έχουν καμία σχέση με το rock'n'roll, το οποίο είναι το είδος που τραγουδούσε ο Elvis, αλλά τι μας νοιάζει! Στόχος μας είναι να λυτρώσουμε τα παιδιά από τη Lady Gaga και τη Hanna Montana!
• Αυτοί που νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα και τα πάντα τους εκνευρίζουν και συνέχεια γράφουν για πράγματα που τους εκνευρίζουν με απαξιωτικό ύφος και...χμ, πάμε στην επόμενη παράγραφο.
• Τα τσουλάκια που ανεβάζουν δήθεν σέξι φωτογραφίες:
  Και μετά θεωρούν ότι ο μέσος λιγούρης που τις έκανε add μόνο και μόνο επειδή ποζάρουν σε κοινή θέα με το βυζί έξω τις θέλει για τη λαμπρή τους προσωπικότητα και φυσικά δεν έχει κανένα δικαίωμα να σου την πέσει, αγάπη μου! Είναι δυνατόν, του έδωσες εσύ ποτέ τέτοιο δικαίωμα; Εσύ είσαι καλό κορίτσι! Οπότε, αν στην πέσει, εσύ θα τον διαγράψεις, θα του πατήσεις κι έναν αποκλεισμό να μην μπορεί να σε πλησιάσει και μετά θα κάνεις μία τρίωρη φιλοσοφική συζήτηση με τις φίλες σου για την ύπαρξη του μαλακομαγνήτη.

Νομίζω ότι η δουλειά μου έχει τελειώσει εδώ. Αν πιστεύετε ότι κάτι ξέχασα, μπορείτε ελεύθερα να μου το στείλετε σε σχόλιο το οποίο, αν είστε τυχεροί, μπορεί και να διαβάσω αν δεν βρω τίποτα καλύτερο να κάνω.

Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας, Νίκο Τσιαμτσίκα;

Ήμουν τις προάλλες στο λεωφορείο και έκανα μία βόλτα από τους χιτοσταθμούς της πόλης στο ραδιόφωνο, αφενός σε μία απέλπιδα προσπάθεια να μην ακούω το βουητό του κινητήρα καθώς προσπαθούσε να κουβαλήσει 350 άτομα κατά μήκος της Βασιλίσσης Όλγας, και αφετέρου για να πάρω την εβδομαδιαία δόση μαζοχισμού μου.

Σε κάποια φάση, λοιπόν, πέφτει στον Deejay ένα διαφημιστικό που είχε διάφορους διάσημους και απλούς καθημερινούς μαλάκες να λένε ότι τους αρέσει ο σταθμός. Και κάπου ανάμεσα στο "Hi, I'm Beyonce" και στο "Whassup, guys, dis is Justin Bieber" (μου το παίζει και μάγκας το μικρομέγαλο) βγαίνει μία που πραγματικά μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι.

Τι λέει λοιπόν ευθαρσώς στο μικρόφωνο του Deejay αυτή η αχαρακτήριστη; Ούτε λίγο ούτε πολύ, με αυτά ακριβώς τα λόγια, μας λέει "Μου αρέσει πάρα πολύ, έχω μάθει και το γιο μου που είναι 4 χρονών και ακούει!"

Ω, θεοί του Ολύμπου! Σε τι δυσθεώρητα ύψη έχει φτάσει η βλακεία του κόσμου! Βάζει στο τετράχρονο να ακούει Lady Gaga και David Guetta! Κάτι τέτοιες μανάδες, όταν γίνω πρωθυπουργός, θα τους παίρνει το παιδί η Πρόνοια.

Μωρή αναίσχυντη μαλάκω, που μου βγαίνεις και λες δημόσια ότι βάζεις στο παιδί σου να ακούει το βόθρο της μουσικής, το μίασμα του κάθε παραγωγού που θέλει να βγάλει λεφτά απευθυνόμενος στα πουτανάκια και στους γαμιάδες της γειτονιάς που είναι το 99% των σημερινών νέων, τη ζημιά που θα κάνεις στο δύσμοιρο πλάσμα που είχε την ατυχία να βγει ανάμεσα από τα πόδια σου δεν την σκέφτηκες;

Δηλαδή πού πάμε; Εγώ, όταν ήμουν τεσσάρων χρονών, τα ακούσματά μου έφταναν μέχρι το "Μη με ξυπνάς απ'τις έξι" και το "Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά". Το πιο ενήλικο άσμα που είχα ακούσει στα τέσσερα χρόνια της ζωής μου ήταν όταν έβαζε ραδιόφωνο ο πατέρας μου, που ακούει έντεχνο. Και σήμερα, μία και κάτι δεκαετία αργότερα, ο κόσμος αφήνει ξέμπαρκα τα παιδιά του να ακούνε την κάθε ξεκωλιάρα που έκανε καριέρα με την τρύπα της!

Όχι δηλαδή ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα αν ακούνε την μουσική που απευθύνεται στα παιδιά. Δηλαδή ακούς το Gummy Bear, τη Μπεμπέ Λιλή και το Μάικ το Φασολάκη και πραγματικά νιώθεις το IQ σου να πέφτει δύο μονάδες ανά δευτερόλεπτο. Ή τουλάχιστον εγώ, γιατί πολύς κόσμος πλέον δεν έχει εξαρχής IQ για να του πέσει.

Δεν είναι όμως μόνο η μουσική το πρόβλημα. Η πανούκλα έχει εξαπλωθεί και στην τηλεόραση. Τις μακρινές εποχές που ήμουν εγώ μικρό παιδάκι, τα παιδικά ήταν τα Στρουμφάκια, ο Μπαγκς Μπάνι, άντε και τα Πόκεμον, τα οποία ελάχιστα παρακολούθησα και το μόνο που θυμάμαι είναι ο Πίκατσου και εκείνο το βλαμμένο ο φίλος του Ας ο οποίος έπεφτε ξερός με τις νοσοκόμες τριακόσιες πενήντα φορές ανά επεισόδιο.

Τώρα αντί για τα Στρουμφάκια έχουμε τον απελπιστικά ηλίθιο Μπομπ Σφουγγαράκη και τη Ντόρα τη Μικρή εξερευνήτρια με την καθυστερημένη παρέα της, αντί για τα Πόκεμον έχουμε το Ben 10 και ένα σωρό άλλες αηδίες με τέρατα, και αντί για παιδικά έχουμε το χάος!

Εντάξει, ρε παιδιά, δεν έχω πρόβλημα με το να βλέπουν τα παιδιά λίγη βία στην τηλεόραση, γιατί αλλιώς θα μεγαλώσουν και θα νομίζουν ότι ζουν σε μία κοινωνία αγγελικά πλασμένη, όπου η μόνη απειλή θα είναι ο Κλέφτης, και ο Κλέφτης θα είναι τόσο μαλθακός που το μόνο που χρειάζεται για να τον αποτρέψει από την εγκληματική του δράση θα είναι ένα μάτσο πεντάχρονα που θα του φωνάζουν "Μην κλέβεις, Κλέφτη"!

Αλλά αυτό πια, παραπάει! Δηλαδή έχω την εντύπωση ότι το μόνο κριτήριο που έχουν τα κανάλια για το αν θα δείξουν ένα πρόγραμμα ως παιδικό είναι το να χρησιμοποιεί την τεχνολογία των κινουμένων σχεδίων. Με αυτή τη λογική, έχω κι εγώ να προτείνω στα κανάλια ένα παιδικό που θα αρέσει πάρα πολύ στα παιδιά. South Park λέγεται.

Μ' αρέσει όμως πάρα πολύ που αυτοί οι ίδιοι γονείς που αφήνουν τα παιδιά τους εκτεθειμένα στα εκτρώματα της τηλεόρασης, είναι αυτοί που τους βλέπεις στις παιδικές χαρές να φωνάζουν στα παιδιά τους "Γιωργάκη, μην παίζεις εκεί, θα γεμίσεις λάσπες!" ή "Ελενίτσα, πρόσεχε, θα πέσεις και θα χτυπήσεις!" Αν δε γεμίσει λάσπες τώρα ο Γιωργάκης κι αν δε χτυπήσει τώρα η Ελενίτσα, πότε θα το κάνουν; Ο Γιώργος και η Ελένη που είναι είκοσι πέντε χρονών και πρέπει να πάρουν τρίτο μεταπτυχιακό σε κάποιο αντικειμενικά άχρηστο για την κοινωνία θέμα ώστε να διπλασιάσουν τις πιθανότητές τους να καταλήξουν να σερβίρουν καφέδες στον κάθε αργόσχολο δεν νομίζω να έχουν αρκετές ευκαιρίες να παίξουν με τις λάσπες.

Άλλωστε, και που θα τις βρουν τις λάσπες; Οι αλάνες έγιναν πάρκινγκ, οι αυλές δόθηκαν αντιπαροχή και οι παιδικές χαρές, το τελευταίο προπύργιο της άμμου και της λάσπης, καλύφθηκαν με πλακάκια.

"Μα, αν παίζει στην άμμο, θα αρπάξει καμία αρρώστια". Ας αρπάξει! Εκεί είναι το πρόβλημά σου, γαμώ την επιστήμη μου; Μετά από τόσα δισεκατομμύρια που δίνονται στη φαρμακευτική έρευνα, το πρόβλημα που έχεις είναι να μην κολλήσει ο Γιωργάκης κρυολόγημα; Είμαι δεκαέξι χρονών, ούτε θυμάμαι από πότε έχω να παίξω στην άμμο, και τρεις ή τέσσερις φορές το χρόνο κολλάω κρυολόγημα! Εδώ μου βρήκες να είσαι υπερπροστατευτικός γονιός, αλλά τα σκατά που σερβίρει η τηλεόραση του τα ταΐζεις μια χαρά!

Και για να μην λερωθεί ο Γιωργάκης από την άμμο και μολυνθεί, το κλείνεις στο δωμάτιο, του βάζεις και κομπιούτερ, Playstation και Xbox και είσαι μία χαρά! Σου λέει, από το να παίζει πραγματικό ποδόσφαιρο, να πέσει, να χτυπήσει και να χρειάζεται να το φροντίσω, ας το μπροστά στην οθόνη, να παίζει εικονικό ποδόσφαιρο, να είναι μία χαρά, να πάω κι εγώ στην καφετέρια να ασχοληθώ και με το τι έκανε η ΠΑΟΚάρα και η Νίτσα, η απέναντι του μανάβη από τον οποίο ψωνίζει η τρίτη ξαδέρφη της κουνιάδας της υπαλλήλου του σούπερ μάρκετ στον πάγκο με το ζαμπόν.

Ε, λοιπόν, μάντεψε ξανά: ΔΕΝ είναι μία χαρά το παιδί σου μπροστά στην οθόνη! Τα παιδιά θέλουν να τρέξουν, να πηδήξουν, να σκαρφαλώσουν! Ειδικά σήμερα, που η αδηφάγα κοινωνία που ζούμε θέλει τους μελλοντικούς ανέργους της να μαθαίνουν κι αγγλικά από την πρώτη δημοτικού, ηλικία στην οποία με το ζόρι ξέρουν τα ελληνικά, το να τα βάζεις να κάθονται μπροστά στην οθόνη ΔΕΝ είναι λύση για να εκτονωθούν! Στην ουσία, είναι μία μπέιμπι-σίτερ την οποία πληρώνεις μόνο 300 ευρώ.

Κι αναρωτιούνται, μετά, πώς είναι έτσι οι σημερινοί έφηβοι, που κάθονται όλη μέρα μπροστά στην οθόνη, αντικοινωνικοί κι έτσι. Πώς περιμένεις να είναι; Αν από παιδιά τα εκπαιδεύσεις στην οθόνη, μετά ως έφηβοι δεν πρόκειται να σηκωθούν για να πάνε να παίξουν μπάσκετ.

Και να κοινωνικοποιηθούν πότε; Στα δέκα λεπτά του διαλείμματος, όταν παίζουν εικονικό ποδόσφαιρο στο Playstation, ή ως έφηβοι, που πρέπει να μάθουν εφτά ξένες γλώσσες και να κάνουν φροντιστήριο σε είκοσι μαθήματα προκειμένου να περάσουν στο πανεπιστήμιο όπου ουσιαστικά θα είναι μόνο για να μη θεωρούνται άνεργοι;

Κι αναρωτιούνται, μετά, γιατί τα σημερινά παιδιά είναι τόσο κακομαθημένα. Βλέπεις εσύ να έχουν καμία ανατροφή της προκοπής; Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιο μαλακισμένο στο μετρό να κλαίει και να οδύρεται επειδή ο μπαμπάς του δεν του αγόρασε τη Μπάρμπι που είχε δει στη διαφήμιση αλλά μία άλλη, θα ξέρετε.

Και τι κάνει η μάνα του κακομαθημένου για να το συμμαζέψει; Το δέρνει; Του κόβει την τηλεόραση, τα γλυκά, το Playstation και το χαρτζιλίκι; Του υψώνει τον τόνο της φωνής έστω μία οκτάβα; Όχι δα! Αυτές είναι μέθοδοι για αγρίους!

Το βάζεις στη γωνία για πέντε λεπτά, του λες να ζητήσει συγνώμη και να υποσχεθεί να μην το ξανακάνει και καθάρισες! Δεν είδες πώς το έκανε και η άλλη στην τηλεόραση;

Μάιστα. Πρώτον, αν εμπιστεύεσαι στο να αναθρέψεις το παιδί σου μία τηλεοπτική εκπομπή που έχει παρόμοιο κόνσεπτ με το Pimp my Ride, αλλά αντί για σαράβαλα έχει κακομαθημένα παιδιά, τότε πραγματικά αξίζεις να σου πάρει το παιδί η Πρόνοια.

Δεύτερον, πιστεύεις ότι ένα παιδί που κάνει κάτι κακό θα συνειδητοποιήσει ότι αυτό που κάνει είναι κακό με το να περάσει πέντε λεπτά κοιτώντας έναν τοίχο; Σοβαρά; Τα παιδιά δεν έχουν ανεπτυγμένη τη συνείδηση που έχεις εσύ (αν έχεις). Οπότε θα συνεχίσουν να δέρνουν, να δαγκώνουν και να κατουράνε όποιον κάνει το λάθος να μπει στο σπίτι σας, εκτός κι αν συσχετίσουν στο μυαλό τους ότι αυτή η πράξη θα έχει δυσάρεστες συνέπειες. Εσύ, πάλι, αν ξαφνικά δείρεις, δαγκώσεις και κατουρήσεις κάποιον, εκτός κι αν είσαι ηλίθιος, θα καταλάβεις ότι είναι κακό πράγμα και δεν θα το ξανακάνεις. Αυτή είναι και η διαφορά.

Αλλά βέβαια, τι λέω; Ποιος είμαι εγώ για να αμφισβητήσω τους σπουδαίους επιστήμονες της παιδοψυχολογίας που έχουν βρει ότι για να αναθρέψουν ένα παιδί σωστά οι γονείς του πρέπει να του κάνουν όλα τα χατίρια και να μην το αγγίζουν παρά μόνο για να το χαϊδέψουν;

Οι μέσοι γονείς, πάντως, δεν τους αμφισβητούν. Γι' αυτό έχει γεμίσει η κοινωνία μαμμόθρεφτους φλώρους, που αν φάνε μισή σφαλιάρα θα κάνουν μήνυση για ψυχική οδύνη, δεν ξέρουν τι πάει να πει συνέπεια των πράξεών τους και νομίζουν ότι θα έχουν μία ζωή το μπαμπά και τη μαμά να καθαρίζει για πάρτη τους.

Αχ, τα πα και ξεθύμανα...
Σημείωση: Αν με τις τελευταίες παραγράφους έχετε την εντύπωση ότι σας παροτρύνω να χτυπάτε τα παιδιά σας με μαστίγια κάθε φορά που κάνουν κάτι λάθος ή απλά δεν έχετε τι να κάνετε, τότε δώστε τα παιδιά σας στο κοντινότερο ορφανοτροφείο και πηγαίνετε ολοταχώς για στείρωση.

Η πραγματική μάστιγα του αιώνα: Τα Greeklish

Νιώθω ότι επαναλαμβάνομαι πιο πολύ από το Κωνσταντίνου και Ελένης όταν μιλάω για τα greeklish και αυτούς που τα χρησιμοποιούν, αλλά σήμερα ήρθε η ώρα να σας δείξω τα χαμένα επεισόδια που όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν, αλλά ο ΑΝΤ1 δεν τα δείχνει ποτέ. Αλλά πριν αρχίσουμε, θα το θεωρήσω σωστό να βάλω μία προειδοποίηση.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: (τι πρωτότυπος τίτλος για προειδοποίηση, ε;) Το παρόν άρθρο περιλαμβάνει υπερβολικές ποσότητες greeklish για το μέσο ανθρώπινο μυαλό (δηλαδή περιλαμβάνει πάνω από μία λέξη). Σε περίπτωση μόνιμων εγκεφαλικών βλαβών εγώ δε φέρω καμία ευθύνη.
Greeklish: The Beginning. Όλα ξεκίνησαν τη μακρινή δεκαετία του 90, όταν σου δίναν ένα Commodore 64 κι έλεγες κι ευχαριστώ. Τότε, βλέπετε, ο Μπιλούκος Πόρτας δεν είχε ακόμα βρει τον τρόπο να κωδικοποιήσει την γλώσσα της χώρας του φωτός (αν δεν το θυμάστε, είναι η Ελλάδα), οπότε τα κομπιούτερ δεν είχαν ελληνικό πληκτρολόγιο. Και τι να κάνουν οι Έλληνες κομπιουτεράδες που ήθελαν να συνομιλήσουν στο IRC?
Δεν είχαν άλλη επιλογή από το να γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες. Τώρα, όμως, η επιστήμη των υπολογιστών έχει καταφέρει  να δημιουργήσει παιχνίδια με γραφικά τόσο αληθοφανή που χρειάζονται 1 G RAM στην καθισιά τους (εγώ έχω 768 Μ, που , να φανταστείτε, το 2007 κιόλας ήταν υπεραρκετή), πόσο μάλλον να κωδικοποιήσει το ελληνικό αλφάβητο μέσα στον ASCII.
Επομένως, το να γράφεις με greeklish εν έτει 2011 είναι σαν να έχεις ένα αυτοκίνητο με χαλασμένο κιβώτιο που έχει μόνο πέμπτη, και αφού το φτιάξεις να συνεχίσεις να πηγαίνεις μόνο με πέμπτη. Είναι ηλίθιο, είναι πεταμένα λεφτά αυτά που δόθηκαν για να επιδιορθωθεί το πρόβλημα και κάνει και τη χρήση του μηχανήματος και τη ζωή των άλλων δύσκολη. Γιατί να το κάνεις;
Η βαρεμάρα δεν αποτελεί λόγο. Δυστυχώς και ευτυχώς, η αλλαγή γλώσσας στο πληκτρολόγιο δεν είναι από τις διαδικασίες που χρειάζονται να πληκτρολογείς πενήντα σελίδες ακαταλαβίστικο κώδικα. Εκπληρώνεται μόνο με δύο κουμπάκια. Αριστερά από το spacebar (το μεγάλο στη μέση), θα βρεις ένα κουμπάκι που γράφει Alt. Δύο αριστερά και ένα πάνω, θα βρεις ένα κουμπάκι που γράφει Shift. Αν τα πατήσεις και τα δύο μαζί, μπίνγκο! Γράφεις ελληνικά! Αν τώρα δεν είσαι ικανός ούτε δύο κουμπιά μαζί να πατήσεις, τότε μάλλον δε θα έπρεπε καν να χρησιμοποιείς υπολογιστή.
Από την άλλη, η πλειοψηφία χρησιμοποιεί greeklish για να καλύψει την άθλια ορθογραφία της. Βλαίπεται, ιπάρχη κώσμως που μπαιρδέβετε με τα τροία υ, τα δήο ω κε τα δήω αι. Να κάτσεις να διαβάσεις και να τα μάθεις! Οι καταλήξεις των γαμημένων ρημάτων σε -ετε ή -εται είναι κάτι που μαθαίνουμε μέχρι την τρίτη δημοτικού, δεν μπορεί να μην καταλαβαίνεις κάτι που απευθύνεται σε οκτάχρονα!
Και να χρησιμοποιούσαν απλώς greeklish, πάει στο διάολο. Το θέμα, όμως, είναι το εξής. Υπάρχει μία επίσημη μέθοδος με την οποία οι ελληνικοί χαρακτήρες μετατρέπονται σε λατινικούς, για επίσημους σκοπούς, γιατί ως γνωστόν οι άλλοι είναι αγράμματοι και ανθέλληνες και αντίχριστοι και δεν μπορούν να καταλάβουν τα ελληνικά γράμματα αλλά κάποτε η ελληνική ήταν διεθνής γλώσσα και πότε θα πάρουμε την Πόλη μπλα μπλα μπλα.
Όμως, τα οργισμένα νιάτα του Facebook είναι της νοοτροπίας Fuck the System και καθένας χρησιμοποιεί τη δική του βερσιόν. Ας πούμε για παράδειγμα ότι ακολουθεί συζήτηση για το χθεσινοβραδινό ημιτελικό της Eurovision.
Alekos Vre De Gamiesai: Thn exei h 4yxh moy th fwtia, toys foboys oloys kaiei monadika...
Elenitsa Rouvitsa: Eprepe n steilo0m to Saki...
Katia S'agapw poly: Ai mwri, o Loukas ine koykli!
Ntina Ki opioc ante3ei: Nai, nai, ti koykloc pou einai! 8a ckicei cigoura cton teliko!
Petros 8yra 4: AINTA ELLADARAAAAAAAAAAAAA!:):):):):):)
Sophaki Latreuei Justin: Einai sxedon to idio ko0klos me to Justino0ko!!!!!!!<3
Vaggelis Laos-XA: Sas arese, tourkosporoi? Fate thn ellhnikh poutsa mas twra, emeis teliko ki eseis kanape! Gamw ton Erdogan!
Αν καταφέρατε να αποκρυπτογραφήσετε τι γράφουν όλοι αυτοί, ο επόμενος άθλος σας θα είναι να αποκρυπτογραφήσετε το γιατί πέρασε ο Λούκας στον τελικό.
Ειδικά οι εθνικιστές που γράφουν με greeklish είναι η πιο ηλίθια φάρα. Αν σου αρέσει τόσο πολύ ρε ηλίθιε άνθρωπε η χώρα μας και η γλώσσα της, γιατί την κατακρεουργείς γράφοντάς την με λατινικούς χαρακτήρες; Μήπως γιατί, τόσο ηλίθιος που είσαι, αν την έγραφες στα ελληνικά θα την κατακρεουργούσες χειρότερα;
Το φαινόμενο έχει αρχίσει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις. Αντί να προσπαθήσουν τα μέσα να διατηρήσουν τα ελληνικά, σε μία έστω προσχηματική προσπάθεια να περιοριστεί αυτή η αηδία, τα greeklish εισχωρούν στα μέσα, με πρώτη διδάξασα τη διαφημιστική καμπάνια του CU, που πραγματικά με αηδίασε, καθώς τα πάντα ήταν σε greeklish εκτός από τα ψιλά γράμματα τα οποία ούτως ή άλλως ποτέ δε διάβαζε κανείς.
Δηλαδή αντί να γράφουμε σωστά τη γλώσσα μας, λέμε σε ένα μάτσο ηλίθια δεκαπεντάχρονα ότι έχουν δίκιο που την κατακρεουργούν με το τερατούργημα που λέγεται greeklish.
Πού πάμε, ρε;
(Σημείωση: Αν αυτά που έγραψα περί γλώσσας μας και τέτοια σας ακούγονται εθνικιστικά, όπως θα έλεγε και ο Wayne Rooney πριν κανένα μήνα, Fuck off! What? Fuck off!)

May I have a cup of tea, please?

Αγαπητοί μου αναγνώστες, χθες γύρισα από την ξενιτειά.
Με αυτή τη βαρύγδουπη δήλωση θα φαντάζεστε ότι πήγα για ανθρακωρύχος στην Κίνα ή με φυλάκισαν Ταλιμπάν αντάρτες και με βασάνιζαν επί μέρες για να τους αποκαλύψω κρατικά μυστικά ή ότι πήγα Gastarbeiter στη Γερμανία όπως ο παππούς μου.
Η μαύρη αλήθεια βέβαια είναι ότι πήγα πέντε μέρες εκδρομή στο Λονδίνο με την τάξη από τα αγγλικά.
Ίσως να πικραθήκατε που δε με βασάνιζαν επί μέρες οι Ταλιμπάν για να τους αποκαλύψω κρατικά μυστικά, αλλά, πρώτον, δεν ξέρω κρατικά μυστικά, και δεύτερον, εύχομαι να το βρείτε από τους Ταλιμπάν αυτό που ευχόσαστε για μένα.
Όπως έλεγα λοιπόν, χθες γύρισα από το Λονδίνο. Και φυσικά, δεν γίνεται να μην κάνω μια αναλυτική περιγραφή αυτής της πόλης. Βάλτε στο Media Player να ακούγονται Rolling Stones, Phantom of the Opera ή, αν είστε πολύ καμένοι, τις βρετανικές συμμετοχές στη Eurovision, πάρτε χλιαρή μπύρα και βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας και ξεκινάμε:

• Κατ'αρχήν, δεν είναι αλήθεια ότι βρέχει συνέχεια στο Λονδίνο. (Πάντως είναι αλήθεια ότι οδηγούν από τα αριστερά, ότι έχουν κόκκινα διώροφα λεωφορεία, ότι το Βρετανικό μουσείο έχει τα μάρμαρα του Παρθενώνα και ότι οι άνθρωποι αναπνέουν).
• Κάτι άλλο που είναι αλήθεια είναι ότι το φαγητό είναι απαίσιο. Εντάξει, δεν έφαγα και τηγανητά σκατά με σάλτσα από σπέρμα γκέι Άγγλου, αλλά τα McDonalds ήταν ακόμη χειρότερα από τα ελληνικά, η Pizza Hut είχε πάνω ένα πράγμα σαν λουκάνικο που δεν τρωγόταν και φάγαμε κανένα δεκάλεπτο να προσπαθούμε να το βγάλουμε (απέκτησε το παρατσούκλι "σκυλοτροφή" και πραγματικά στην Ελλάδα μόνο ως τέτοια θα πωλούνταν), το πρωινό πρόσφερε εκχύλισμα μαγιάς (μπλιαχ) και black pudding, το οποίο κατάλαβα τι είναι μόνο με τη βοήθεια της Wikipedia και ευχήθηκα να μην το είχα ψάξει ποτέ, ενώ τα μόνα που τρώγονταν ήταν τα Haagen Dazs και τα Burger King, τα οποία βέβαια την επόμενη μέρα ήρθαν σε διένεξη με το έντερό μου-και νίκησαν. Εικάζεται δε ότι ο Τζέιμι Όλιβερ δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, αλλά προπαγάνδα των βρετανικών μέσων προκειμένου να μας πείσουν ότι υπάρχουν καλοί μάγειρες στη Βρετανία.
• Οι τρεις κύριες φυλετικές ομάδες στο Λονδίνο είναι οι μαύροι, οι Πακιστανοί και οι γκέι. Τους πρώτους τους συναντά κανείς κυρίως ως σεκιουριτάδες, οδηγούς κόκκινων διώροφων λεωφορείων, ρεσεψιονίστς και ταμίες. Οι δεύτεροι ευδοκιμούν στα ταχυφαγεία της πόλης που φιλοξένησε χθες το "γάμο του αιώνα" (θα αναφερθώ σε αυτό αργότερα). Φαίνεται με τους Πακιστανούς γίνεται ότι και με τους Έλληνες: αφού τελειώσουν εδώ τη βασική εκπαίδευσή τους, τους πηγαίνουν στο Λονδίνο για μετεκπαίδευση. Τους τρίτους, αν είστε τυχεροί, θα τους δείτε να καβαλιούνται στο διπλανό ταξί από εσάς (όπως συνέβη με εμένα). Αν δε είστε πολύ τυχεροί, θα σας την πέσουν κιόλας (όπως συνέβη στον καθηγητή μου)(Άγγλους πέντε-έξι είδαμε, και οι δύο ήταν ο Γουίλιαμ και η Κέιτ σε αφίσα).
• Τα μουσεία των Βρετανών δεν έχουν καμία σχέση με τα ελληνικά. Κατ'αρχήν, εκεί δεν πληρώνεις δέκα ευρώ είσοδο για να δεις πέντε ξασπρισμένα σπασμένα μάρμαρα, αλλά τα βλέπεις δωρεάν. Τα μουσεία Επιστημών και Φυσικής Ιστορίας είναι όλα τα λεφτά, αλλά το προσωπικό αγαπημένο μου ήταν τα κέρινα ομοιώματα της Madame Tussaud. Είχαμε την ευκαιρία να βγούμε φωτογραφία κάνοντας καραγκιοζιλίκια με τη Μέρκελ, τον Μπους και τον Χίτλερ, αλλά και με τη Μπιγιονσού-ήταν σαν αληθινή (όλοι ήταν) και με το ζόρι κρατήθηκα να μην της πιάσω τον κώλο γιατί εκτός των άλλων είμαι και τζέτλεμαν τρομάρα μου.
• Στους σταθμούς του υπόγειου μπορούσε κανείς να βρει μουσικούς, οι οποίοι μάλιστα είχαν άδεια και έπαιζαν νόμιμα, και πληρώνονταν με τα φιλοδωρήματα που έριχναν οι επιβάτες. Στη γέφυρα του Γουέστμινστερ, επιπλέον, υπήρχαν και παγωτατζήδες, ψήστες με λουκάνικα, φουντούκια και καραμελωμένα κρεμμύδια (που ήταν επίσης νόμιμοι και με άδεια) και παπατζήδες (αυτοί μάλλον δεν ήταν).
• Ο υπόγειος είχε ατελείωτες σκάλες-για αυτό βέβαια φταίει ότι περνάει κάτω από το ποτάμι. Επίσης, στις πέντε η ώρα γινόταν κυριολεκτικά της παλαβής (πάντως δεν έκαναν διάλειμμα για τσάι), καθώς όλοι σχολούσαν από τις δουλειές τους και είχαμε στριμωχτεί δέκα Έλληνες στην ίδια είσοδο στην άκρη του βαγονιού-και δεν ήταν το κλασικό ελληνικό που όλοι κάθονται μπροστά στην πόρτα και δεν πηγαίνουν μέσα έτσι γιατί βαριούνται, αλλά δεν υπήρχε χώρος να πας μέσα! Φανταστείτε μόνο τέτοιο σκηνικό στο μετρό της Αθήνας. Θα πήγαιναν όλοι οι Ελληναράδες γιούργια στον ταβλά με τα κουλούρια να μπουν μέσα πριν βγουν οι από μέσα και δε θα βγαίναμε ποτέ.
• Εκτός από χαρά των γκέι, το Λονδίνο είναι και χαρά των πορνιδίων. Εκεί που οι Έλληνες κρυώναμε και κουμπώναμε τα μπουφάν, βλέπεις γύρω τριγύρω κάτι τσουλιά με το ξώβυζο, το ξώπλατο και το ξέκωλο να κυκλοφορούν σαν να ήταν Ελληνίδες σε μπουζουκομάγαζο! Και να πεις ότι ήταν τίποτα ωραίες, αρχίδια! Η κυτταρίτιδα μέχρι τον αστράγαλο ήτανε! (όχι, σας ορκίζομαι, δε με επηρέασαν οι γκέι!)
• Και φτάνουμε στο γάμο του αιώνα...Μόνιμο θέμα συζήτησης επί μέρες, ακόμη και ο Πακιστανός από το μίνι μάρκετ σχολίασε ότι ο Γουίλιαμ και η Κέιτ δεν είναι ωραίο ζευγάρι, αλλά αυτός με την Κέιτ είναι, όπως και ο καθηγητής μας με την Κέιτ. Τα μαγαζιά ήταν σημαιοστολισμένα, παντού βλέπαμε κάμερες και ανταποκριτές, ενώ, επειδή μέναμε στο Park Plaza που είναι παραδίπλα από το Αβαείο του Γουέστμινστερ, φτάσαμε στο αεροδρόμιο οκτώ η ώρα το πρωί για την πτήση που έφευγε στις δώδεκα, επειδή πιο μετά θα έκλειναν όλοι οι δρόμοι και δε θα μπορούσαμε να φύγουμε. Αλλά ακόμη και στο αεροδρόμιο, είχαν βάλει οθόνη και έδειχναν σε απευθείας μετάδοση το γάμο!
• Αυτή η Ελισάβετ δε θα πεθάνει ποτέ;
• Τι βρήκε το πορνίδιο στον καράφλα, εκτός πιθανότατα του ότι θα γίνει βασιλιάς μόλις τα κακαρώσει η Ελισάβετ (σιγά μην προλάβει ο Κάρολος να γίνει βασιλιάς, αλλά και να προλάβει, με τέτοια σκατόφατσα που έχει, δε θα τον θέλουν οι Άγγλοι-που δεν είναι τόσο χαϊβάνια όσο εμείς που ψηφίσαμε Γιωργάκη);
• Η τελευταία μέρα είχε περιήγηση στα Harrods, στα οποία τα πάντα ήταν πανάκριβα αλλά τα βιβλία είχαν οκτώ λίρες το ένα και έπαιρνες τρία-πλήρωνες δύο, και ψώνια σε οδούς Oxford και Regent, όπου νιώθω ότι κατάλαβα την ευχαρίστηση που βιώνουν οι γυναίκες όταν ψωνίζουν (ναι, όντως, με επηρέασαν οι γκέι, αλλά πιστεύω ότι σε μία-δύο μέρες και με κατάλληλη θεραπευτική αγωγή θα μου περάσει)-βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν πήγα στο Λονδίνο για να καταλήξω να πάρω πουκάμισο από τα H&M, αλλά άστο να πάει στο διάλο.
• Το πήρα απόφαση: θα πάω για μεταπτυχιακό στο Λονδίνο-το φαγητό βέβαια, όπως είπαμε, δεν τρώγεται, αλλά θα μάθω να μαγειρεύω-όπως λένε, στις γυναίκες αρέσουν οι άντρες που μαγειρεύουν.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας την πέσει κανένας γκέι Άγγλος.

Αν ο Αστερίξ ήταν Έλληνας...

Σημείωση: Αν δεν ξέρετε ποιος είναι ο Αστερίξ, θα σας παρακαλέσω να φύγετε από εδώ και να πάτε να κάνετε σχόλιο του τύπου "eisai kai gamo ta gkomenakia, pame g kana kafe" στη φωτογραφία καμιάς γκόμενας στο Facebook. Άντε με το καλό.

• Το μικρό Ελληνικό χωριό αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται στον κατακτητή, που δεν είναι άλλος από το ΔΝΤ, και αυτοί που τρώνε ξύλο θα είναι τα ΜΑΤ, που θα λένε συνέχεια "Διοριστείτε και ξαναδιοριστείτε, μας έλεγαν!"
• Το φίλτρο που δίνει την υπερφυσική δύναμη στους ανυπότακτους δεν έχει τίποτα το μυστικό-είναι απλά ο μαγικός φραπές. Ο Οβελίξ έχει την επίδραση μόνιμη, καθώς έπεσε στο σέικερ όταν ήταν μικρός.
• Για να ταιριάξουν με την κοινωνία της νέας τους καταγωγής, ο Αλφαβητίξ από ψαράς που πουλάει αμφίβολης ποιότητας εμπορεύματα γίνεται σουβλατζής που πουλάει αμφίβολης ποιότητας εμπορεύματα, ο Αυτοματίξ με την τάση του να γκρινιάζει επί παντός επιστητού γίνεται ταξιτζής και όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του χωριού είναι δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ τις χειρωνακτικές δουλειές τις κάνουν Αλβανοί.
• Το παλιό του επάγγελμα όμως διατηρεί ο Κακοφωνίξ, για ευνόητους λόγους, αλλά και ο Οβελίξ, ο οποίος παράγει κάτι το απόλυτα άχρηστο και όλη την υπόλοιπη μέρα τριγυρνάει στα δάση, αποκτώντας το φαγητό του και δέρνοντας Ρωμαίους.
• Ο Μαθουσαλίξ, σαν συνταξιούχος που είναι, περνάει τη μέρα του περιμένοντας με τις ώρες να εξυπηρετηθεί από τον Πανοραμίξ, βλέποντας τηλεόραση και παίζοντας τάβλι με άλλους παππούδες.
• Οι πειρατές που τις τρώνε κάθε φορά που πέφτουν πάνω στους ανυπότακτους υπάρχουν ακόμη, αλλά στην ελληνική βερσιόν έχουν τη μορφή βάζελων που προσπαθούν ειρηνικά να πάνε στο Ολυμπιακό Στάδιο όταν κατά λάθος πέφτουν πάνω στους φίλους μας.
• Συχνά-πυκνά θα ξεκινήσουν καβγάδες γύρω από τη φρεσκάδα των εμπορευμάτων του Αλφαβητίξ, οι οποίοι όμως δε θα έχουν ως πυρομαχικά ψάρια αλλά μολότοφ, λοστούς και καδρόνια-τι να μας κλάσουν τώρα οι φλώροι οι Γαλάτες και τα ψάρια τους...
• Τα τσιμπούσια, στα οποία ο Κακοφωνίξ δε δένεται και δε φιμώνεται γιατί εδώ στην Ελλάδα έχουμε μία περίεργη αντίληψη για το ποιος έχει το δικαίωμα να τραγουδάει, και στα οποία θα σερβίρονται σουβλάκια, λουκάνικα και άφθονο κρασί, δε θα λαμβάνουν χώρα στο τέλος της περιπέτειας αλλά καθημερινώς και αδιαλείπτως.
• Οι ανυπότακτοι, όταν δεν δέρνουν τους κατακτητές, κάθονται όλη μέρα και σχολιάζουν τις επιδόσεις του ΠΑΟΚ, τις νέες τάσεις στις μολότοφ και την πουτάνα τη Μέρκελ, που δε θα τους λυγίσει ποτέ και μπλα μπλα μπλα.
• Οι κατάδικοι δεν καταλήγουν στην αρένα με τα λιοντάρια, αλλά στο Big Brother.
• Αντί για "μα τον Τουτάτις" και "μα τον Ερμή", οι ήρωες του κόμικ σαν σωστοί Έλληνες θα λένε "γαμώ τον Τουτάτις", "γαμώ την Αφροδίτη" και "γαμώ τον κεραυνό του Δία".
• Επίσης, τα διάφορα λατινικά ρητά που λένε κατά καιρούς οι στρατιώτες αντικαθίστανται από τα διάφορα greeklish ρητά που λένε διάφορα μαλακισμένα στο Facebook και τα ασπάζονται ο Λαζόπουλος και ο Κανάκης.
• Η Φραμπαλά παραμένει ο μεγάλος έρωτας του Οβελίξ, όμως στην ελληνική βερσιόν, παρόλο που είναι αρραβωνιασμένη, του κάθεται, όπως επίσης και στον Αστερίξ, τον Πανοραμίξ, τον Μαζεστίξ, τον Κακοφωνίξ, τον Αυτοματίξ, τον Αλφαβητίξ, πέντε-έξι ΜΑΤατζήδες, τους βάζελους που τις τρώνε συνέχεια, τον Ιντεφίξ και κανένα-δυο άλογα.
• Όλες οι υπόλοιπες γυναίκες του χωριού ξημεροβραδιάζονται στα κομμωτήρια και στις καφετέριες, καπνίζοντας σαν φουγάρα και με μικρά διαλείμματα για ξεκατίνιασμα, με ψάρια ή χωρίς.
• Μερικοί χαρακτηριστικοί τίτλοι περιπετειών: "Ο Αστερίξ στους Σκοπιανούς", "Ο Αστερίξ στους Τούρκους", "Ο Αστερίξ στο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός", "Ο Αστερίξ και η μίζα", "Το ρουσφέτι του Οβελίξ", "Το αυθαίρετο των θεών", "Ο αγώνας των κλεφτών", "Η Οδύσσεια του Αστερίξ (όπου ψάχνει να βρει φθηνή βενζίνη)", "Ο Μεγάλος Κάφρος", "Οι μίζες του Καίσαρα", "Το χρυσό I-Phone", "Ο Αστερίξ και η Ντενίση" καθώς, φυσικά, και το κορυφαίο όλων "Γιάννης ο Γαλάτης". Η μόνη περιπέτεια που παραμένει απαράλλαχτη είναι η "Διχόνοια", καθώς ταιριάζει στην κατάστασή μας ταμάμ.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

Η δουλειά και πώς να την κρατήσετε

Βρισκόμαστε στο έτος 2011. Είσαι στους ελάχιστους τυχερούς που έχουν ακόμη δουλειά. Και ξαφνικά νιώθεις την καρέκλα σου να τρίζει. Αφού βεβαιωθείς ότι δεν έκλασες και ο επιπλοποιός της γειτονιάς βεβαιώσει ότι η καρέκλα δεν έχει τίποτα, αντιλαμβάνεσαι ότι η ώρα των απολύσεων πλησιάζει. Κρύος ιδρώτας σε λούζει, τα πόδια σου τρέμουν, η καρδιά σου πάει από 0-100 σε τρία δευτερόλεπτα και γενικά αισθάνεσαι σαν τον λούζερ του σχολείου που πάει να την πέσει στην πιο καυτή γκόμενα που είδε η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Θεσσαλονίκης τα τελευταία 25 χρόνια.
Ερώτηση για τις 50000 ευρώ: Τι κάνεις;
α)Δεν κάνεις τίποτα εκτός από το να πανηγυρίζεις που αύριο δε θα έχεις να ξυπνήσεις στις επτά (if you know what I mean)
β) Μπαίνεις στο Γόογλε και αρχίζεις να ψάχνεις για άλλη δουλειά-οτιδήποτε δίνει λεφτά, από πιάτσα στη Συγγρού μέχρι καθαριστής σκατών σκύλων από πεζοδρόμια.
γ)Προσπαθείς με νύχια και με δόντια να μείνεις στη δουλειά.
Στις πρώτες δύο περιπτώσεις δεν έχουμε να πούμε και πολλά, προφανώς. Αν επιλέξατε το γ), πρώτον, σας την έσκασα, δεν πρόκειται να πάρετε μισόευρω τσακιστό από εμένα, και δεύτερον, δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όσο θα φαντάζεστε. Για αυτό είμαι κι εγώ εδώ, πρόθυμος να σας αναλάβω για εντατικό φροντιστήριο.

• Σχέδιο πρώτο: Η αύξηση της παραγωγικότητας σε συνδυασμό με την μείωση του άσκοπου χασομερήματος αναμένεται να επιφέρει την προσδοκώμενη παραμονή.
  Ή, με μία λέξη, ΔΟΥΛΕΨΤΕ! Ναι, εντάξει, καταλαβαίνω ότι ξύνω πληγές, κατανοώ απόλυτα ότι μέχρι στιγμής η ιδέα που είχατε για την εργασία ήταν η παλινδρομική κίνηση του χεριού σας επί κρεάτινου κατακόρυφου άξονα, αλλά για κάποιον λόγο που ακόμη δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει ο Λιακόπουλος, οι εργοδότες προτιμούν τους υπάλληλους που πραγματικά εργάζονται. Μην ανησυχείτε, όμως, αν δεν θέλετε υπάρχουν κι άλλοι τρόποι.
• Σχέδιο δεύτερο: Κοπάνες τέλος
  Ακόμη κι αν δεν θέλετε να φανείτε χρήσιμος στην κοινωνία, είναι γεγονός ότι το αφεντικό θα εκτιμήσει περισσότερο έναν τεμπέλη στο γραφείο από έναν τεμπέλη στην τοπική καφετέρια. Μην ξεχνάτε, επίσης, ότι ζούμε στην εποχή του Facebook. Το αφεντικό δε θα εκτιμήσει ιδιαίτερα το γεγονός ότι ανεβάσατε εβδομήντα φωτογραφίες από την ταβέρνα όπου τα σπάγατε με τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις την ημέρα που υποτίθεται ότι είχατε τριακόσια πυρετό και βήχα που μπορεί να σκοτώσει ακόμη και τον Τσακ Νόρις.
• Σχέδιο τρίτο (αλλά όχι μακρύτερο): Αρτέμης Μάτσας
  Γίνετε το αυτί και το μάτι του αφεντικού στην εταιρεία. Καταγγείλτε αυτήν που βάφει τα νύχια της ενώ θα έπρεπε να περνάει τιμολόγια, αυτόν που κάνει διάλειμμα για τσιγάρο κάθε δύο νανοδευτερόλεπτα και αυτόν που έχει τιγκάρει όλους τους server της εταιρείας με γκέι πορνό. Βέβαια, αν ακολουθήσετε αυτή την τεχνική αναλαμβάνετε πλήρως το ρίσκο να φάτε άφθονο ξύλο από τους συναδέλφους σας. Εγώ δε φταίω.
• Σχέδιο τέταρτο: I made him an offer he couldn't refuse
  Εκβιάστε το αφεντικό σας. Πείτε ότι ξέρετε όλες τις βρώμικες ιστορίες για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, και ότι αν κάνει οτιδήποτε που δε σας αρέσει θα τις βγάλετε προς τα έξω σε ταχύτητα Τατιάνας. Βέβαια καλό θα είναι να τις ξέρετε στα αλήθεια. Κανείς δε θέλει κάποιον να υπαινίσσεται ότι τα βράδια βάζει μίνι φούστες και κάνει σόου στο Βαρδάρη, ειδικά όταν αυτόν τον κάποιον τον πληρώνει εφτακόσια ευρώ το μήνα.
• Σχέδιο πέμπτο: Psycho Αμερικανάκι σε γυμνάσιο
  Προμηθευτείτε ένα Καλάσνικοφ (σε όλα τα καλά κρησφύγετα τρομοκρατών της γειτονιάς σας), μπουκάρετε στο γραφείο και απειλήστε ότι θα αρχίσετε να θερίζετε αν δεν υποσχεθεί ότι δε θα σας απολύσει. Αν δεν το υποσχεθεί, τότε μπορείτε πολύ απλά να κάνετε ό,τι ακριβώς και τα Αμερικανάκια και να γλιτώσετε και από τους νέους φόρους που θα βάλει η Τρόικα.
• Σχέδιο έκτο: Η κόρη του προέδρου
  Τι να την κάνω, θα μου πεις. Να την αποκαταστήσεις! Τώρα, βέβαια, αν η κόρη του προέδρου είναι πιο χοντρή από τον γνωστό Έλληνα πολιτικό με τα οκτώ γράμματα που μαζί τα έφαγε, με σιδεράκια στα τριάντα της, διαβάζει την Κατερίνα επίσης στα τριάντα της, είναι λεσβία ή όλα αυτά μαζί, τι να σας κάνω. Ψάξτε να βρείτε μήπως έχει κανένα γιο.
• Σχέδιο έβδομο: Δουλέψτε!
  (το ξέρω, το ξαναείπα, αλλά αν όλα τα άλλα αποτύχουν, τότε δεν υπάρχει άλλος τρόπος...)

Αυτά, και να προσέχετε μην σκοτώσετε κανέναν με το Καλάσνικοφ.

Σκάστε πια!

Μία από τις κύριες διαφορές του ανθρώπινου είδους είναι ότι δύο ή περισσότερα μέλη του μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους με τη χρήση της ομιλίας, χωρίς να χρειάζονται κραυγές.
Βέβαια, όπως είναι γνωστόν, οι νόμοι οποιασδήποτε επιστήμης καταργούνται με το που θα πατήσεις το πόδι σου στην Ελλάδα.
Σε αυτή τη χώρα όπου σταθείς και όπου βρεθείς θα ακούσεις κάποιον να ουρλιάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής του, λες και εξαρτάται η ίδια του η ύπαρξη από αυτό-εικάζεται ότι αυτός είναι ο λόγος που δεν ευδοκιμούν οι βιβλιοθήκες στην Ελλάδα.
Στο εξωτερικό δύο πράγματα τα φτιάχνουν μακριά από τις οικιστικές ζώνες: τα αεροδρόμια και τις Ελληνικές συνοικίες.
Υπάρχει στο Ίντερνετ μία λίστα με άχρηστες επιστημονικές γνώσεις που λέει ότι αν φωνάζεις για οκτώ χρόνια, εφτά μήνες και έξι μέρες με όλη τη δύναμή σου ζεσταίνεις μία κούπα καφέ. Ε, αυτό οι Έλληνες το έχουν κάνει σε τρία λεπτά.
Το κάνεις κι εσύ, το κάνω κι εγώ (πίνω μπάφους και παίζω Προ). Μην προσπαθείς να κρυφτείς πίσω από το δάχτυλό σου, η δίαιτα που ξεκίνησες τη Δευτέρα και κράτησες μέχρι την Τετάρτη για κάποιο μυστήριο λόγο δεν απέδωσε.
Υπάρχουν όμως κάποιες κατηγορίες Ελλήνων που έχουν φτάσει το ουρλιαχτό σε τέτοια ύψιστα επίπεδα όσο έφτασε ο Τσακ Νόρις το επίπεδο ηλιθιότητας των one-liners που διαδίδονται μέσω ίντερνετ. Ας τις δούμε μαζί, πάντα με το γνωστό στιλ του Thomas the Barbarian που τόσο αγάπησαν γενιές και γενιές, και ας τους ευχηθούμε να ξυπνήσουν το επόμενο πρωί και να μην μπορούν να μιλήσουν:

• Αυτοί που κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις:
  Ναι, σίγουρα είναι δίκαια τα αιτήματά σας για 3000 ευρώ βασικό μισθό και δεκαπέντε μήνες το χρόνο πληρωμένη άδεια, αλλά ειλικρινά, πιστεύεις ότι υπάρχει κανείς που θα πάρει τα προβλήματά σου στα σοβαρά; Αφού είναι γνωστόν τοις πάσι που παρακολουθούν τα ελληνικά δελτία ειδήσεων ότι η Τρόικα δεν αποτελείται από ανθρώπους, αλλά από Daleks. Πώς περιμένεις να κατανοήσουν τα ανθρώπινα προβλήματα;
• Αυτοί που φωνάζουν στις τηλεοράσεις:
  Κι αν εσύ έχεις κατά λάθος την ένταση οπουδήποτε πάνω από το mute, την έβαψες. Και πώς συμβαίνει πάντα αυτοί που φωνάζουν στην τηλεόραση να είναι οι πουλητικοί, οι βολευτές, οι εργατοαπατέρες και οι αργοσχολιαστές των καναλιών. Σας καταλαβαίνω, σας πνίγει το δίκιο και πρέπει να υπερασπιστείτε το λαό/την τσέπη σας, αλλά δε χρειάζεται καν να βγαίνετε στις τηλεοράσεις, γιατί με τα γκαρίσματά σας μέχρι και η κουφή θεία μου στην Μέσα Ραχούλα Ιωαννίνων σας άκουσε!
• Ο Άδωνις Γεωργιάδης (στην τσιρίδα μια κατηγορία μόνος του):
  Εντάξει, αγόρι μου, μας έπεισες. Θα αγοράσουμε τα βιβλία που εξυμνούν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, τις εγκυκλοπαίδειες, τα λεξικά της αρχαίας ελληνικής και ό,τι άλλο θες να μας πουλήσεις. Και τους 29,543 τόμους. Μέχρι που θα βγούμε στους δρόμους με καδρόνια και θα αρχίσουμε να κυνηγάμε Πακιστανούς με στόχο να καθαρίσουμε την ένδοξη Ελληνική γη από αυτούς. Μόνο, για όνομα του Χριστού, του Δία ή όποιας θεότητας αποφασίσεις τελικά ότι πιστεύεις, σκάσε.
• Αυτοί που φωνάζουν στα γήπεδα:
  Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι οι ποδοσφαιριστές ανήκουν στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα υπό τους ήχους τριάντα χιλιάδων μαντράχαλων που φωνάζουν εν χορώ "Ο κάθε Ολυμπιακός είναι και πουτάνας γιος". Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι, γιατί πρέπει να κάνεις κάθε Κυριακή το λαιμό σου σαν τους ελληνικούς δρόμους από την κακομεταχείριση; Θα αλλάξει τη ζωή σου το ποια από τις δύο ενδεκάδες ακριβοπληρωμένων παλτών θα κλωτσήσει περισσότερες φορές μία μπάλα σε ένα δίχτυ;
• Αυτοί (και κυρίως αυτές) που ουρλιάζουν στα κινητά τους:
  Ναι, το ξέρω ότι παπάρια σήμα καμπάνα έχει η Cosmote και ναι, υποπτεύομαι ότι για εσένα είναι σημαντικό το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ Μπάμπη, Χρήστου και Γιώργου. Αλλά τα πεντακόσια άτομα που στοιβάζονται μαζί σου στο λεωφορείο στη Μοναστηρίου στις οκτώ η ώρα το πρωί της Δευτέρας έχουν δικά τους πράγματα να σκεφτούν, όπως "γαμώ τον ΟΑΣΘ", τα μπινελίκια που θα ακούσουν πάλι από το αφεντικό τους ή να συντονίσουν την αναπνοή τους με τη χοντρή που κοντεύει να τους λιώσει μπας και υπάρχει αρκετός χώρος για να εισπνεύσουν.
• Οι Έλληνες οδηγοί:
  Αυτοί είναι και οι πιο αστείοι από όλους, γιατί έχουν την εντύπωση ότι αν ουρλιάξουν αρκετά δυνατά, το φανάρι θα ανάψει ως δια μαγείας, όλο το μποτιλιάρισμα που έχει μεγαλύτερο μήκος και από τη λίστα των Ελλήνων φοροφυγάδων θα εξαφανιστεί και ο προφυλακτήρας που τους κοπάνησε η ξανθιά που οδηγούσε και βαφόταν θα φτιάξει από μόνος του. Τα δικά τους ουρλιαχτά συνοδεύονται πάντα και από το παράσημο της ανοιχτής παλάμης, σε περίπτωση που κάποιος ευτυχισμένος άνθρωπος είναι κουφός και δεν μπορεί να τους ακούσει.
• Οι γυναίκες που ουρλιάζουν στους άντρες τους:
  Ή αλλιώς, το να ακούς από τους από δίπλα μία αναπαράσταση του 99% της πλοκής του 99% των ελληνικών σειρών. Το καπάκι της τουαλέτας είναι ένα ζήτημα που θα μπορούσε να λυθεί σε δύο δευτερόλεπτα: όποιος χρησιμοποιεί την τουαλέτα το βάζει στην κατάλληλη θέση! Προφανώς, όμως, εσύ πάσχεις από μία σπάνια ασθένεια που σε καθιστά ανίκανη να κατεβάζεις καπάκια, και επειδή ο άλλος το ξέχασε, πρέπει να του κατεβάσεις όλα τα καντήλια της Μητρόπολης! (κι όχι τίποτα άλλο, αλλά θα πεταχτεί πάλι ο Άνθιμος και ποιος τον ακούει...)
• Οι άνδρες που ουρλιάζουν στις γυναίκες τους (σημείωση: τυχόν σχόλια από αξύριστες φεμινίστριες που θα θιχτούν επειδή πρώτα την είπα στις γυναίκες και μετά στους άνδρες σαν φαλλοκρατικό γουρούνι που είμαι δε θα ληφθούν υπόψιν)
  Η ίδια ιστορία κι εδώ. Το ξέρω ότι είναι για σφάξιμο επειδή δε σου πέτυχε την τσάκιση στο παντελόνι. Ε, σφάχ'την τότε να ησυχάσουμε κι εμείς, να δούμε μετά πόσο πολύ θα σου αρέσει να σιδερώνεις μόνος σου! Είναι ανάγκη να σας τρώμε στη μάπα;
• Οι μαθητές που κάνουν φασαρία στην τάξη:
  Σε αντίθεση με την Τρόικα, εμείς δεν είμαστε Daleks, άρα δεν έχουμε ενισχυμένη αντοχή στις κάθε είδους τσιρίδες που αποφασίσατε να πετάτε επειδή δε χωνεύετε το μάθημα, επειδή δε χωνεύετε τον καθηγητή, επειδή θέλετε να δείξετε στη γκόμενα πόσο γαμάτοι μάγκες είστε (το τι μαλακίες κάνουμε εμείς οι άντρες για φιγούρα δε λέγεται) ή επειδή είναι ο Ερμής ανάδρομος και ο Κρόνος σε ορθή γωνία με τον Κριό και το Ζυγό.
• Οι καθηγητές που προσπαθούν να συνετίσουν τους μαθητές που κάνουν φασαρία στην τάξη:
  Όχι, ακόμη κι αν ξεράσεις τον αριστερό σου πνεύμονα πάνω στην έδρα από τη δύναμη του ουρλιαχτού, δε θα κάνουν ησυχία, απλά θα συνεχίσουν να φωνάζουν πιο δυνατά για να επικαλύψουν τα δικά σου ουρλιαχτά. Η λύση λέγεται Λεξοτανίλ.

Αυτά, και να προσέχετε.

Έκτακτο δελτίο ειδήσεων

• Σε μία ξαφνική κίνηση φιλανθρωπίας, ο Παπανδρέου αποφασίζει να επαναφέρει το ΦΠΑ σε 19% και την τιμή της βενζίνης στο 1,20. Υπόσχεται, δε, μέχρι τον Ιούνιο να θεσπίσει βασικό μισθό 1200 ευρώ. Ο Λάκης Λαζόπουλος επικροτεί αυτή του την κίνηση.
• Οι αγορές ανακάμπτουν. Το Χρηματιστήριο σημειώνει άνοδο 25%, συμπαρασύροντας και όλα τα υπόλοιπα χρηματιστήρια του κόσμου. Η Μέρκελ μένει ικανοποιημένη με την πρόοδο της χώρας.
• Το ΔΝΤ φεύγει. Ο Πάγκαλος δηλώνει χαρακτηριστικά, "Ξεκουμπίδια". Η γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, Αλέκα Παπαρήγα, φέρεται να συμφωνεί με την κίνηση αυτή του Πρωθυπουργού.
• 13,272 συλλήψεις επιφανών πολιτικών, δημοσιογράφων, εφοπλιστών και βιομηχάνων πραγματοποιούνται από τη Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος για φοροδιαφυγή μετά από οργανωμένη επιχείρηση. Οι περιουσίες των συλληφθέντων δημεύονται.
• Η Εκκλησία οικειοθελώς αποφασίζει να παραχωρήσει το ένα τρίτο της περιουσίας της στο κράτος προκειμένου αυτό να βγει από την κρίση, να φορολογηθεί επί του υπολοίπου με 20%, να αναλάβει μόνη της τη μισθοδοσία των τράγων παπάδων και να μην ανακατευτεί ξανά με την παιδεία. Δήλωση Πάγκαλου: "Πιάσαμε τον παπά απ'τα αρχίδια".
• Κατόπιν αποφάσεως του Πρωθυπουργού κατεδαφίζονται πάνω από τους μισούς σταθμούς διοδίων, καθώς ήταν παράνομοι, καταχρηστικοί και ήταν απαράδεκτο να επιβαρύνονται με τέτοιες ληστρικές τιμές οι διερχόμενοι οδηγοί για δρόμους που μοιάζουν με την επιφάνεια της Σελήνης από τις λακκούβες.
• Τα έργα του μετρό στη Θεσσαλονίκη σημειώνουν απίστευτη πρόοδο, καθώς όλα τα κωλύματα χρηματοδότησης λύνονται και έτσι οι μετροπόντικες συνεχίζουν να σκάβουν. Η ολοκλήρωση του έργου υπολογίζεται μέσα στο 2013.
• Τα Σκόπια παραιτούνται από το όνομα Μακεδονία, χάρη σε ιδιοφυείς χειρισμούς του Υπουργείου Εξωτερικών. Χάρη σε επιπλέον ιδιοφυείς χειρισμούς του ίδιου Υπουργείου, η Τουρκία σταματάει τις παραβιάσεις εναερίου. Έτσι, το Υπουργείο Άμυνας ακυρώνει όλες τις παραγγελίες για εξοπλισμούς-ή, όπως χαρακτηριστικά το θέτει ο Πάγκαλος, "Βάλτε τους πυραύλους σας εκεί που ξέρετε".
• Ο Γιώργος Καρατζαφέρης εμφανίζεται σε καφετέρια να συνομιλεί με Πακιστανούς λαθρομετανάστες, να αφουγκράζεται τα προβλήματά τους και να επιδεικνύει αξιοθαύμαστη ανεκτικότητα στο διαφορετικό πολιτισμό τους.
• Η κίνηση στους δρόμους πέφτει κατακόρυφα, καθώς ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι δε χρειάζεται να πηγαίνει με το αυτοκίνητό του από τον καναπέ στο κρεβάτι και προτιμά να χρησιμοποιήσει τα ΜΜΜ, στα οποία όλοι πληρώνουν εισιτήριο μετά από αυστηρούς ελέγχους.
• Ο ένας μετά τον άλλον καταξιωμένοι καλλιτέχνες ανακοινώνουν πως θα δώσουν συναυλία στην Ελλάδα. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει Lady Gaga, Shakira, Eminem και Rolling Stones. Όπως είναι φυσικό, τα εισιτήρια εξαντλούνται στο πιτς φιτίλι.
• Αποκαλύπτεται με ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Ολυμπιακός βρίσκεται πίσω από κύκλωμα χρηματισμού διαιτητών. Η "ομάδα" τιμωρείται με υποβιβασμό στη Β' Εθνική και ξεκίνημα με μείον 10 βαθμούς, κατά τα πρότυπα της Γιουβέντους που τον κέρασε κάποτε εφτά τεμάχια. Η δήλωση Πάγκαλου είναι χαρακτηριστική: "Εκεί, εκεί, στη Β' Εθνική, παρέα με το Θρασύβουλο και την Προοδευτική".

Το γάμησα, ε;

Καλό μήνα σε όλους...

Φέρτε πίσω το καλό ανέκδοτο!

Ανέκδοτο.
Έκφανση του χιούμορ, της πιο υψηλής μορφής τέχνης όπως είπε κάποτε και ο μέγας φιλόσοφος και τεχνίτης της κοτσάνας Thomas the Barbarian.
Μέσα από το ανέκδοτο μπορείς να καταλάβεις πολλά για το ποιόν του ανθρώπου, π.χ. γνωστός αριστερίζων τηλεπαρουσιαστής εκπομπής υψηλής τηλεθέασης ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε ο Λάκης Λαζόπουλος, αλλά και για το λαό τον ίδιο-το γεγονός ότι εβδομήντα χρόνια μετά λέμε ακόμη ανέκδοτα με Γερμανούς, Ιταλούς και Έλληνες κάτι θα έπρεπε να μας λέει που αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς αλλά τέλος πάντων δεν είναι ΠΑΛΙ αυτό το θέμα μας.
Το θέμα μας είναι τα ανέκδοτα. Τα ανέκδοτα, όπως βέβαια και κάθε τι πάνω σε αυτή τη γη αν έχεις καλή διάθεση, χωρίζονται σε υποκατηγορίες.

1. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα γαμάτα ανέκδοτα. Αυτά που μόλις τα ακούσεις κάνεις κοιλιακό Σιλβέστερ Σταλόνε από εκεί που ήσουν Πάγκαλος. Αυτά που μόλις τα ακούσεις αλλάζεις στόχο ζωής από το να κερδίσεις δύο εκατομμύρια στο Τζόκερ και να παραιτηθείς αφού πρώτα σπάσεις στο ξύλο το αφεντικό σου και πλέον το μόνο που θέλεις είναι να το διαδόσεις σε όλο τον κόσμο. Αυτά που κληροδότησαν στον κόσμο επικές φράσεις όπως "Δε γαμάς που δε γαμάς, δεν πας για ψάρεμα;". Αυτά που μετά από χρόνια τα θυμάσαι ξαφνικά στο λεωφορείο, ξεκαρδίζεσαι στα γέλια και όλοι σε κοιτούν σαν τον μαλάκα. Ισχνή μειοψηφία.
2. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν τα μέτρια ανέκδοτα. Συμπαθητικά ανέκδοτα, γελάς λίγο εκείνη την ώρα, πιθανόν να το πεις και σε δύο τρία φιλαράκια, αλλά μέχρι εκεί. Ικανοποιητικό ποσοστό.
3. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανεκδότων όμως ανήκει στην κατηγορία "Μπαρούφες του Κερατά". Γενικός κανόνας είναι τα εξής: όλα τα ανέκδοτα που αρχίζουν με "Πώς λέγεται...", "Πώς πέθανε ο τελευταίος Πόντιος...", καθώς και το επικά ηλίθιο ανέκδοτο που όλοι είχαμε πει τουλάχιστον μία φορά στο δημοτικό με το φάντασμα με το μαύρο μάτι (το οποίο, ω τι θαύμα, είχε πάλι να κάνει με Γερμανό, Ιταλό και Έλληνα), είναι εγγυημένα μπαρούφες και αυτοκτονήστε όσο προλαβαίνετε.

Αυτής της τελευταίας κατηγορίας τα ανέκδοτα αφήνουν χαρακτηριστικά σημάδια όταν ειπωθούν. Αυτά είναι:

1. Άμεση και ραγδαία πτώση της θερμοκρασίας, κάτι πολύ βολικό όταν πίνετε φραπέδες Αύγουστο με διακόσιους πενήντα βαθμούς υπό σκιάν, αλλά πολύ ενοχλητικό όταν τρώτε πίτσα και περιμένετε να τελειώσει το ημίχρονο του Τσάμπιονς Λιγκ το Δεκέμβριο.
2. Όλη η παρέα έχει την ίδια ακριβώς έκφραση: μάτια και στόμα πιο ορθάνοιχτα από τα πόδια της Τζούλιας,  φλέβες να πεταρίζουν στους κροτάφους, σώμα στοπ-καρέ που υποδηλώνει πιθανό κρυοπάγημα από τη συνέπεια 1 και μία και μοναδική σκέψη στο μυαλό όλων:"Ποιος έφερε αυτό το μαλάκα εδώ;"
3. Ο τύπος που έκανε το μοιραίο σφάλμα να πετάξει την κοτσάνα, έχει ηλίθιο χαμόγελο του στιλ "Παιδί της καρπαζιάς σε Λύκειο των Δυτικών προαστίων που προσπαθεί να την πέσει στη Μέγκαν Φοξ του σχολείου", το οποίο διαρκεί για τρία δευτερόλεπτα και δίνει τη θέση του στο ύφος "την έκανα πάλι τη μαλακία μου, θα με λιντσάρουν αυτοί, πάμε να την κάνουμε από εδώ πριν ξεπαγώσουν".

Παλιότερα, αυτός που αναλάμβανε να πει ένα ανέκδοτο ήξερε ότι αναλαμβάνει ταυτόχρονα και μία τεράστια ευθύνη: να διασκεδάσει την παρέα του. Δεν μπορούσε ο κάθε τυχαίος μαλάκας να πάρει το λόγο και να πετάξει τη μαλακία του χωρίς να τρέχει τίποτα! Μόλις άκουγαν οι άλλοι "Ε, ε, ακούστε ρε, ανέκδοτο!" υπέθεταν αυτομάτως ότι ο άλλος έχει βάλει έναν Α κόπο στο να διαλέξει, να στήσει και να πει το ανέκδοτο με τον κατάλληλο τρόπο. Για αυτό περίμεναν να γελάσουν. Και όχι να γελάσουν για να μη στενοχωρήσουν το φίλο τους, ούτε νευρικό γέλιο στη σκέψη "Πώς μπορεί να υπάρχει άνθρωπος τόσο μαλάκας". Γέλιο εξαιτίας του ανεκδότου!

Για αυτόν ακριβώς το λόγο, πάντα σε κάθε παρέα υπήρχε ένας ειδικά για να λέει ανέκδοτα, επειδή τα διάλεγε καλά και τα έλεγε καλύτερα. Το σφάλμα να πάρεις την πρώτη μαλακία που θα σου κατέβει στην κλάβα για τη Lady Gaga, τον Πόντιο και τη γριά με τις δέκα γάτες και να το πεις σαν να λες μάθημα Ιστορία την τελευταία ώρα της τελευταίας Παρασκευής της χρονιάς, το έκανες μία φορά και δεν το έκανες δεύτερη, γιατί τότε οι φίλοι δε συγχωρούσαν τις μαλακίες ανέκδοτα!

Όσοι δε μάθαιναν το μάθημά τους και έλεγαν κατά συρροήν και κατ'εξακολούθησιν κρυάδες, απομονώνονταν από τις παρέες τους, δεν καλούνταν σε κοινωνικές εκδηλώσεις όπως βραδιά Τσάμπιονς Λιγκ, καφετέρια, φλιπεράκια ή ass-watching στη στάση του λεωφορείου, στιγματίζονταν από την κοινωνία και τελικά οι μόνοι φίλοι που τους απέμεναν ήταν μία απελπιστικά αργή σύνδεση στο Ίντερνετ και η Ντόλυ, η φουσκωτή κούκλα που τόσο πιστά τους στάθηκε στα πάμπολλα χρόνια αγαμίας που τους περίμεναν από το γυμνάσιο μέχρι τώρα που είναι τριάντα πέντε και μένουν στο υπόγειο της μάνας τους.

Οι εποχές ήταν ωραίες.

Και μετά ήρθε αυτός.

Και ξαφνικά, θεωρήθηκε κοινωνικά αποδεκτό να λες ανέκδοτα του τύπου "Τι είναι διάφανο και βόσκει στα λιβάδια;-Ένα κοπάδι τζάμια"-ΔΕΝ ΤΑ ΒΓΑΖΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ και όντως το είπε ο Σταύρος ο Φονιάς...ε, συγνώμη, ο Στάθης Παναγιωτόπουλος. Ακόμη χειρότερα, όχι μόνο θεωρήθηκε κοινωνικά αποδεκτό να λέγονται ανέκδοτα του τύπου "Τι εταιρεία κινητής τηλεφωνίας είχε ο Ιησούς;-Τετελεσταίτ" (αυτό δεν το είπε ακόμη, και καλύτερα να μην του βάζω ιδέες), αλλά αυτά τα ανέκδοτα παραγκώνισαν τα πραγματικά ανέκδοτα και ακούγονται πλέον παντού. ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ!

Κάντε κάτι. Πρέπει να δράσουμε. Δεν είναι δυνατόν να οδηγείται το ανθρώπινο είδος σε τέτοια παρακμή και εμείς να καθόμαστε και να κοιτάμε σαν να είναι το τελευταίο γκολ της ΠΑΟΚάρας ή τα τρία κιλά που έβαλε η ενοχλητική κουνιάδα! Να βγουν διαφημίσεις με το γερο-πελεκάνο να λέει   "Όχι κρυάδες, όχι μαλακίες και Πώς Λέγεται σε θάλασσες και ακτές". Να μπει στα σχολεία μάθημα χιούμορ υποχρεωτικό και να μετράει διπλά στη βαθμολογία από τα άλλα μαθήματα. Να θεσπιστεί ποινή φυλάκισης για όποιον πει κρύο ανέκδοτο. Στην τελική να πάρουμε το νόμο στα χέρια μας! Αρκετά μόλυναν με τις μαλακίες τους οι wannabe Στάθεις (ναι, ξέρω, δεν υπάρχει πληθυντικός, θα μου μάθετε κι ελληνικά τώρα;) την ευαίσθητη οικολογική ισορροπία του εγκεφάλου μας!

Υ.Γ. Το παρόν άρθρο όταν το έγραφα άκουγα ταυτόχρονα John Bon Jovi, Modern Talking, Final Countdown και Beth Ditto. Μην το λάβετε και πολύ στα σοβαρά...