Οι 10 μεγάλες γελοιότητες του φετινού Μουντιάλ

Όπως όλοι σας ξέρετε, διάγουμε μέρες Μουντιάλ. Ένα Μουντιάλ που μπορεί να περιγραφεί με το εξής ανέκδοτο: Ήταν ένας Άγγλος, ένας Ιταλός, ένας Ισπανός κι ένας Πορτογάλος σε ένα αεροπλάνο από τη Βραζιλία. Ο Έλληνας δεν ήτανε.

Ναι, ξέρω, γελάσατε.

Αφού λοιπόν καταφέραμε να διαψεύσουμε όλες τις προβλέψεις και να περάσουμε τον όμιλο, πάμε να δούμε αυτό που λέει ο τίτλος χωρίς πολλά πολλά. Κι ας βάλουμε λίγη βραζιλιάνικη μουσική για να μπούμε στο κλίμα.

Τι, σάμπα θέλατε; Λυπάμαι, χάσατε. Αλλά παρ'όλα αυτά, επειδή σας ξέρω τι λιγούρια είστε (κι εγώ είμαι μηχανολόγος), θα φροντίσουμε και γι'αυτό.

1. Οι "οδηγοί επιβίωσης γυναικών για το Μουντιάλ"
   Ξέρετε τώρα, τα κλασικά σεξιστικά "αστειάκια" του τύπου "να έχεις ανά πάσα στιγμή ζεστά σουβλάκια και κρύα μπύρα", "σεξ στο ημίχρονο και μόνο αν κερδίζουμε", "αν περάσεις μπροστά απ'την τηλεόραση χωρίζουμε" και τέθοια όμορφα. Το ερώτημα είναι το εξής: Έχεις ίντερνετ; Υπάρχει σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων καφετέρια που δείχνει Nova ή ΟΤΕ TV; Αν απάντησες καταφατικά σε αυτή την ερώτηση, τότε μπορείς να δεις όλα τα σοβαρά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, το Τσάμπιονς Λιγκ, το Ουέφα, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και το Κόπα Λιμπερταδόρες. Άρα δεν είσαι στερημένος από μπάλα και δεν περίμενες όλη τη χρονιά να έρθει το Μουντιάλ. Άρα σκάσε και μην αναρωτηθείς γιατί ο τάδε που "δεν ασχολείται με μπάλα" σου έφαγε τη γκόμενα.
2. Οι ευαίσθητοι αριστερούληδες
   Εδώ και κανένα μήνα, έχει γίνει πολύ της μόδας ανάμεσα σε διάφορους έμπορες ανωτερίλας να κοιτάζουν αφ'υψηλού όποιον βλέπει μπάλα με το "πώς μπορείς να βλέπεις ένα προϊόν που έχει βαφτεί με αίμα, οι άνθρωποι στην Βραζιλία πεινάνε και δεν έχουν να φάνε κι εσύ βλέπεις χρυσοπληρωμένους καραγκιόζηδες μπλα μπλα μπλα" και λοιπά επιχειρήματα σαν κι αυτά που χρησιμοποιούν οι χορτοφάγοι για να μη σε αφήσουν να φας μια μπριζόλα σαν άνθρωπος. Συγνώμη, δεν το ξέραμε ότι επειδή κάποιοι, κάπου, με κάποιον τρόπο, υποφέρουν, εμείς δεν πρέπει να ευχαριστηθούμε τίποτα στη ζωή μας. Οι καλύτεροι βέβαια ήταν αυτοί που έλεγαν "να μην πάει κανένας τουρίστας στη Βραζιλία σε ένδειξη διαμαρτυρίας". Way to go, brother. Έτσι, τα δισεκατομμύρια που δόθηκαν για τη διοργάνωση δε θα αποφέρουν κανένα απολύτως έσοδο! Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο θα χορτάσουν οι πεινασμένοι της Βραζιλίας! Μαλάκα μου, ούτε ο Τσίπρας δε θα έλεγε τέτοιες μαλακίες.
3. Το "άντε γαμήσου μωρή πεταμένη"
   Η ιστορία έχει ως εξής. Στο πρώτο παιχνίδι του ομίλου, η Κολομβία επικράτησε της Ελλάδας με 3-0. Η γνωστή σταρ Σοφία Βεργκάρα, η οποία μπορεί να περιγραφεί με πολλά επίθετα εις -άρα, και η οποία παριστάνει στο Modern Family τη γυναίκα του τιτανομέγιστου, και εξηνταφεύγα πλέον ετών, Αλ Μπάντι, ξεπληρώνοντας έτσι τα δέκα χρόνια που δούλευε σαν πωλητής παπουτσιών για να ταΐσει τον υπερμεγέθη κώλο της τεμπελχανούς Πέγκυ, η οποία βέβαια δεν ήταν και καθόλου άσχημη για να λέμε του στραβού το δίκιο αλλά δεν είναι το Married With Children το θέμα μας και πάλι έχασα τον ειρμό της πρότασης και πάμε ξανά. Η γνωστή σταρ Σοφία Βεργκάρα πανηγύρισε τη νίκη της χώρας της γράφοντας στο Facebook "Vamos Colombia". Και ακολούθησε αυτό:
   Μπράβο, παιδιά. Έτσι επιδεικνύουμε τρεις χιλιάδες χρόνια πολιτισμού.
4. Η διαιτησία
   Εντάξει, το καταλαβαίνω, πρέπει να πέσει μια αβάντα στη Βραζιλία, γιατί αν δεν σηκώσουν την κούπα, ή έστω φτάσουν τελικό, μετά η κυβέρνηση της Βραζιλίας δε θα έχει τίποτα να επιδείξει στον κόσμο για να τον κοιμίσει και μετά θα γίνει της τανασπού το κάγκελο. Και στο πρώτο παιχνίδι η Βραζιλία δεν τσουλούσε. Η Κροατία θα μπορούσε να της πάρει το χι. Σε κάποια φάση, ένας άκυρος παίχτης της Βραζιλίας ονόματι Φρεντ νομίζει ότι βρίσκεται στις νεροτσουλήθρες στη Μύκονο και κάνει βουτιά που θα ζήλευε κι ο Καραγκούνης. Κι έτσι κερδίζει ένα πέναλτι που δε θα έπαιρνε ούτε ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη. Και λίγο μετά ακυρώνεται κανονικό γκολ της Κροατίας. Δηλαδή σαν την Κορέα του 2002 περιμένετε να πάτε μπροστά; Κρίμα που δε σας απέκλεισε η Χιλή.
5. Αυτοί που κράζουν για το πέναλτι με την Ακτή Ελεφαντοστού
   Την Τρίτη το βράδυ, καθώς πλησίαζε το τέλος του αγώνα της Ελλάδας με την Ακτή, το σκορ ήταν 1-1, κι ενώ είχαμε κάνει τρία δοκάρια κι οι αράπηδες έβαλαν γκολ στη μοναδική ευκαιρία που έκαναν στον αγώνα, ο αποκλεισμός πλησίαζε τα κωλομέρια μας σαν αφρικάνικη ψωλή. Και στο 92' ο Σαμαράς, παίχτης γνωστός για την υπέροχη κώμη του την οποία λούζει με Head and Shoulders™...
   
   ...μπαίνει στην περιοχή των Αφρικανών και κερδίζει πέναλτι. Ορισμένοι Ελληνάρες λοιπόν, που έχουν σαν αγαπημένο τους χόμπι να κράζουν την Εθνική γιατί "δεν προσφέρει θέαμα", λες και το Ελληνικό ποδόσφαιρο έχει τη Μπαρτσελόνα και τη Μάντσεστερ Σίτι να επιδείξει, άρχισαν να ωρύονται ότι δεν ήταν πέναλτι κι ότι ο Σαμαράς μπουρδούκλωσε μόνος του τα πόδια του. Πρώτον, υπήρχε επαφή και τα γερμανικά δίκτυα λένε ότι ήταν όντως πέναλτι. Δεύτερον, εντάξει, δεν ήταν καραμπινάτη περίπτωση, αλλά παραπέμπω ξανά στο 4. Σε αυτό το Μουντιάλ έχουν γίνει τέτοιες μαλακίες από τους κόρακες που ο Κάκος μοιάζει με Κολίνα. Αυτό σας πείραξε;
6. Η ξαφνική εθνική υπερηφάνεια
   Από εκεί λοιπόν που, μετά το 3-0 με την Κολομβία οι γνωστοί κλαψιάρηδες και οι γνωστές Κασσάνδρες άρχισαν τα "εντάξει, είμαστε άχρηστοι, θα γίνουμε πάλι ρόμπες λαχουρένιες σαν το Μουντιάλ της Αμερικής του '94, πάμε σπίτια μας και μας περιμένει η μαμά με το παστίτσιο", πέρασε η Ελλάδα και το γύρισαν σε "Ελλαδάρα, Ελληνική ψυχή, είμαστε οι πρώτοι, είμαστε οι γαμιάδες, θα φτάσουμε τελικό και θα το σηκώσουμε μέσα στο Μαρακανά". Ε...κατουρήστε και λίγο ρε παιδιά. Έναν όμιλο περάσαμε και χυθήκατε όλοι στην Ομόνοια και στο Λευκό Πύργο λες και κάτι έγινε. Έχοντας παίξει ένα καλό ματς. Και μπροστά μας έχουμε την Κόστα Ρίκα που έπαιξε μπαλάρα και πέταξε έξω Ιταλία κι Αγγλία. Άμα περάσουμε, εντάξει, στήστε και τριήμερο πανηγύρι σουβλίζοντας αρνιά απ'τα Σάλωνα.
7. Ο Κατσουράνειος πόλεμος
   Αμέσως μετά το ματς με την Ιαπωνία, όλοι οι προπονητές του καναπέ ανακάλυψαν ποιος έφταιγε που η Ελλάδα δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια της. Κι αυτός δεν ήταν άλλος από τον Κατσουράνη. Εντάξει, μπορεί να μεγάλωσε, μπορεί να μην έχει τις αντοχές που είχε στο παρελθόν, μπορεί να μην θέλει πια να παίξει ποδόσφαιρο, μπορεί και να τον πειράζουν τα Ντάβιντοφ που καπνίζει στα πνευμόνια, δεν ξέρω τι σκατά, αλλά ποιον έχουμε καλύτερο; Τον Τζιώλη; Μήπως υπάρχει στο Ελληνικό ποδόσφαιρο κανένας απόγονος του Ριβάλντο και δεν τον ξέρω; Μέσα σε τέσσερις μέρες, έγινε σελίδα στο Facebook "Όχι στον Κατσουράνη την Κυριακή με την Κόστα Ρίκα" και μάζεψε εκατό χιλιάδες λάικ. Οπότε υποθέτω ότι αν δεν ξαναπαίξει ο Κατσουράνης στην Εθνική, θα πάρουμε την κούπα μέσα στο Μαρακανά, θα φύγουν τα Μνημόνια, θα πέσει ο Σαμαράς (όχι ο Γιώργος που έπεσε προχθές, ο Αντώνης) και θα ζούμε όλοι ευτυχισμένοι χωρίς να δουλεύουμε.
8. Αυτοί που μπερδεύουν τα οπαδιλίκια με την Εθνική
   Την ξέρετε την ιστορία. Ο Παοκτζής θα κράξει που δεν πήρε τον Κλάους κι οι μισοί παίκτες είναι από τον Ολυμπιακό (που, κατά τεκμήριο, είναι η καλύτερη ομάδα του σάπιου Ελληνικού πρωταθλήματος, άσχετα που τη μισούμε όλοι), ο γαύρος θα αντικράξει που παίζει συνέχεια ο Κατσουράνης και τα φιλαράκια του, ο βάζελος θα παραπονεθεί που δεν δίνει ευκαιρία ο Σάντος στους πιτσιρικάδες του και τα λοιπά. Το κορυφαίο που αντίκρισα ήταν στα σχόλια του Γκαζέτα, όπου κάποιος διεκήρυσσε με μένος ότι είναι με την Κόστα Ρίκα, κι ότι ελπίζει η Ελλάδα να φάει πέντε γκολ, για τον καταπληκτικό λόγο ότι ο Σάντος έχει γεμίσει την ομάδα με παίκτες του διορισμένου και δεν παίρνει κανέναν από την ΑΕΚ. Μπράβο, φίλε, το βρήκες. Ιδού κι η ενδεκάδα που θα κατεβάσει ο Σάντος με παίχτες από την ΑΕΚ: Νίκας, Μανίκας, Λιας, Καραμπαλίκας, Γενικολιάς, Βουρδουμπάς, Κεντρικόπουλος και μπροστά μόνος του ο Νίκωνας.
   
9. Ο Λουίς Σουάρες
   Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας παίκτης μένει στην ιστορία του Μουντιάλ για τη βίαιη συμπεριφορά του. Ποιος δε θυμάται το κουτουλίδι που έσκασε ο Ζιντάν στον Ματεράτσι, επειδή ο Ματεράτσι είπε στο Ζιντάν κάτι για την αδερφή του; Σε εκείνη τη φάση, όμως, ο Ζιντάν είχε δίκιο κι ο Ματεράτσι ήταν απλά ένας πουτάνας γιος, οπότε δε σπιλώθηκε το όνομα του Ζιντάν. Εδώ, υποθέτω, ο Λουίς Σουάρες είδε πολλές φορές το Τουάιλαϊτ, επηρεάστηκε, νόμιζε ότι έγινε βαμπίρ κι επειδή δεν έβλεπε γύρω του καμιά παρθένα εύκαιρη πήγε να πιει το αίμα του Κιελίνι. Πόσο πήγε το μαλλί; Τέσσερις μήνες αποκλεισμό από όλες τις αθλητικές δραστηριότητες, τρεις αγωνιστικές επιπλέον απ'την Ουρουγουάη, οι χορηγοί τον έστειλαν από εκεί που ήρθε, η Μπαρτσελόνα έστρεψε το ενδιαφέρον της στον Πίου και τώρα η Λίβερπουλ τον βλέπει κι αυτή σαν Κατσουράνη. Και μετά σας πείραζε ο Μαραντόνα που μύταρε άσπρες γραμμές.
10. Οι εκφωνητές της ΝΕΡΙΤ
    Το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής θα μείνει στην ιστορία ως το Μουντιάλ της ηχορύπανσης. Από τη μία οι καταραμένες βουβουζέλες, το όργανο αυτό του σατανά που όποιος ζούσε κοντά σε γήπεδο της Νότιας Αφρικής προτιμούσε να μετακομίσει δίπλα στο αεροδρόμιο, κι από την άλλη ο Πουρουπουπούς κι ο Θεοφιλόπουλος. Κι εκεί που νομίζαμε ότι δεν πρόκειται να ξαναζήσουν τέτοιο δράμα τα αυτιά μας, έρχεται φέτος η ΝΕΡΙΤ και μας γαμάει τα πέταλα με όλους τους άχρηστους που αποφοίτησαν από τη "Σχολή Αθλητικών Μεταδόσεων Μανώλης Μαυρομάτης". Αυτό το ρημαδιασμένο το τρανζίσιον που φέτος το ανακάλυψαν και το κοτσάρουν δώδεκα φορές σε δέκα λέξεις, κάτι μεγαλοστομίες και ποιητικές παπαριές που θα μπορούσε κάλλιστα να εκστομίσει ο Μαέβιους Παχατουρίδης, και η κορυφαία στιγμή στο ματς με την Ακτή, όπου ο σπίκερ πετάει το απίστευτο "Πέντε παίκτες της Ακτής βρίσκονται ανάμεσα στον Έλληνα παίκτη", κάτι που εμένα προσωπικά με παραπέμπει σε σκληρή ομοφυλοφιλική παρτούζα.

Αυτά, και να προσέχετε μην είχατε παίξει Βραζιλία για κατάκτηση του Μουντιάλ και τελικά το πάρει η Ελλάδα και πάτε μεγαλοπρεπώς κουβά.

Ας μιλήσουμε για τσόντες.

Επειδή τώρα τελευταία τα νούμερα έχουν πέσει κάπως και θα φάω σουτ από το κανάλι λόγω πτώσεως των διαφημιστικών εσόδων, ώρα να πιάσω ένα θέμα που είναι πάντα επίκαιρο και πάντα πιασάρικο, για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Την τσόντα.

Όχι αυτή την τσόντα ρε εξυπνάκηδες. Αυτήν εδώ την αποκάτω την τσόντα.

Μεγάλα παιδιά είμαστε, μην κρυβόμαστε πίσω απ'το δάχτυλό μας.

Μία προσέγγιση στο θέμα θα ήταν να κάνω μια αναλυτική και επιστημονική παρουσίαση των διαφόρων ειδών της τσόντας, αλλά αυτό το έχουν κάνει πολύ νωρίτερα και πολύ πιο εμπεριστατωμένα από μένα ο Έρπης Χωστήρας κι ο Περίνεος. Και ποιος είμαι εγώ για να αντιπαρατεθώ στον Έρπη Χωστήρα και στον Περίνεο;
-Ο Ψωμάς ο Γάργαρος είσαι.
Πολύ σωστά. Και σαν τέτοιος λοιπόν που είμαι, θα το δω λίγο πιο φιλοσοφικά το θέμα και θα κράξω τις αναληθοφάνειες που περιέχει το κινηματογραφικό αυτό είδος.
-Αναληθοφάνειες της τσόντας; Σώθηκες. Το να περιμένεις αληθοφάνεια από τσόντα είναι σαν να βάζεις να δεις μπατσοταινία και να βλέπεις τον μπάτσο να κάθεται οχτώ ώρες σε ένα γραφείο και να εκδίδει ταυτότητες και διαβατήρια.
Σαφώς. Πρέπει λοιπόν, προτού προχωρήσουμε παρακάτω, να θέσουμε τον διαχωρισμό του "ποιητική αδεία" από το "ποιητική αηδία", τουτέστιν τις αναληθοφάνειες που εξυπηρετούν κάποιο σκοπό και αυτές που απλά ο σεναριογράφος σε δουλεύει μες στα μούτρα σου.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από τον κανονικό κινηματογράφο, το Mr and Mrs Smith. Σε αυτή την ταινία, ο Μπραντ (ένας είναι ο Μπραντ) παριστάνει τον κορυφαίο πληρωμένο δολοφόνο της τάδε μυστικής οργάνωσης, και η Αντζελίνα (μία είναι η Αντζελίνα) παριστάνει την κορυφαία πληρωμένη δολοφόνο της δείνα μυστικής οργάνωσης που είναι και ανταγωνιστική της τάδε.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Μπραντ κι η Αντζελίνα, όπως ίσως θα περιμένατε, είναι παντρεμένοι μεταξύ τους. Και τόσα χρόνια κανείς απ'τους δύο δεν έχει καταλάβει ότι ο άλλος είναι πληρωμένος δολοφόνος που δουλεύει απέναντί του.
Να είναι και οι δύο πληρωμένοι δολοφόνοι (και μάλιστα κορυφαίοι στις υπηρεσίες τους!) και να τους έχουν βάλει τον έναν να σκοτώσει τον άλλον, και να μην έχουν πάρει χαμπάρι, αυτομάτως όλη η ταινία καθίσταται μούφα, όσο καλή διάθεση κι αν έχεις να τη δεις χωρίς πολύ πολύ σκέψη (και να μπανίσεις κορμί Αντζελίνας βεβαίως βεβαίως).
Επιστρέφουμε λοιπόν στις τσόντες που, από τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει κόσμος που διαμορφώνει άποψη για το real-life sex μέσω της τσόντας (μην το γελάτε, εδώ υπάρχουν άτομα που διαμορφώνουν πολιτική άποψη από τις ειδήσεις του Μέγκα), είναι σίγουρα πολύ πιο σημαντικό ζήτημα.
Είναι παπάντζα το ότι στον κόσμο της τσόντας ποτέ κανείς δεν έχει πονοκέφαλο, περίοδο ή δεν είναι κουρασμένος; Βεβαίως και είναι. Αλλά είναι παπάντζα που εξυπηρετεί το σκοπό, γιατί φανταστείτε να βάζατε να δείτε τσόντα, να πήγαινε ο τύπος καυλωμένος στην τύπα με σκοπό τα γνωστά, να τον λέει η τύπα "έχω περίοδο" κι ο τύπος να καταλήγει στην τουαλέτα να την παίζει μόνος του.
Θα κλαίγατε τα μεγκαμπάιτ που ξοδέψατε για να την φορτώσετε.
Επομένως αυτή είναι θεμιτή παπάντζα.
Άλλη μια θεμιτή παπάντζα είναι η εμφάνιση των ανδρών πρωταγωνιστών. Με εξαίρεση τον τιτανομέγιστο Ρον Τζέρεμι, που γαμούσε με το μπυροκοίλι και το γκρικ λόβερ με τρίχα για πουλόβερ σαν να μη συμβαίνει τίποτα, όλοι οι άντρηδοι πορνοστάρ είναι λες και τους σκάλισε ο Φειδίας στο μάρμαρο, με μόνη προφανή διαφορά το μέγεθος του πέους.
Μανία που είχανε κι οι αρχαίοι ημών να κάνουν τα αγάλματά τους μπάμιες. Θεωρητικά, βέβαια, ο συμβολισμός του μικρού πέους είναι ότι ο άνθρωπος έχει αποτινάξει τις ζωώδεις ορμές της αναπαραγωγής και είναι πνευματικά ανεπτυγμένος, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Μάλλον οι αρχαίοι ημών δεν ήταν και τόσο "μεγάλοι στο κρεβάτι".
Έτσι, λοιπόν, ο άντρηδος πορνοστάρ περνάει οχτώ ώρες τη μέρα στο γυμναστήριο, οχτώ ώρες στο ινστιτούτο αποτρίχωσης και αισθητικής και τις υπόλοιπες οχτώ ώρες στο σπίτι του, παρέα με τη σουηδική αντλία πέους του Ώστιν Πάουερς.

Το να την έχει βέβαια ο πρωταγωνιστής 20 πόντους είναι κάτι που εγείρει ατυχείς συγκρίσεις με τον μέσο όχι-και-τόσο-ευμεγέθη πισπιρίγκο, αν εξαιρέσεις τις γιαπωνέζικες τσόντες που έχουν πιο φυσιολογικά μεγέθη, αλλά ας μην πιάσουμε τις γιαπωνέζικες τσόντες γιατί αν αρχίσω να μιλάω για χταπόδια θα ξεφτιλίσω και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειάς μου και του σεβασμού στους αναγνώστες μου.
Άλλωστε, αν θέλουμε να μιλήσουμε για unrealistic πρότυπα στο πορνό, καλύτερα να πιάσουμε τις πρωταγωνίστριες.
Τα μαλλιά σε απόχρωση του ξανθού που δεν υπάρχει στη φύση; Γάμα τα. Η παραμονή στο ψωλάριουμ μέχρι η τύπισσα να αποκτήσει απόχρωση Vegemite και εφτά διαφορετικούς καρκίνους στο δέρμα; Γάμα την κι αυτήν.
Το ανορεξικό σώμα με την υποβοήθηση του γνωστού τραγουδιού του Έρικ του Κλάπτον, που σε περίπτωση που δεν καταλάβατε ποιο είναι το γνωστό τραγούδι είναι το Cocaine, ντάξει, αυτό είναι γενικό σημείο των καιρών μας, δεν είναι αποκλειστικότητα της τσόντας.
Τα πέντε στρώματα ξυλόστοκο που επικάθονται στη μούρη, και πάνω στα οποία πέντε στρώματα ξυλόστοκο κάθεται κι ένα στρώμα μπογιάς που θα ζήλευε κι ο Χηθ Λέτζερ στον τελευταίο του ρόλο σαν Τζόκερ, γάμα τα κι αυτά.
Αλλά αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα είναι όταν πάνω στο προαναφερθέν ανορεξικό σώμα έρχονται και κουμπώνουν δύο τερατώδεις όγκοι από σιλικόνη.
Στόκοι, μπογιές, σιλικόνες...λες και η παγκόσμια πορνοβιομηχανία έχει συνάψει συμβόλαιο συνεργασίας με τη Ντούροστικ.
Το καλύτερο είναι ότι όχι απλά τα σιλικονόβυζα κουμπώνουν στο ανορεξικό σώμα, αλλά στέκονται κι όρθια κι όλας, και μένεις εσύ ως άλλος Πάτρικ Ογκουνσότο να αναρωτιέσαι πώς γκένιν αυτό.
Μαλάκες...αυτό είναι θέμα για την πτυχιακή μου. "Στατική μελέτη των εμφυτευμάτων σιλικόνης επί του γυναικείου σώματος". Κι ας βρεθεί ο καθηγητής που δε θα μου βάλει δέκα.
Και τέλος πάντων, τα προσπερνάς όλα αυτά, λες εντάξει, ποιαν ήθελες να δείχνει στην τσόντα, την κυρα-Μαριγούλα από τον πάνω όροφο που έχει πέντε χρόνια να το κάνει με τον άντρα της; Και φτάνεις στην υπόθεση.
"Υπόθεση" τέλος πάντων. Αυτά τα πέντε λεπτά ελεεινού και τρισάθλιου διαλόγου που λαμβάνουν χώρα στην αρχή του έργου για να σε διαφωτίσουν γιατί θα πέφτει πέος την επόμενη μία ώρα.
Και καλύτερα να έμενες στο σκοτάδι.
Κλασικό παράδειγμα. Τύπισσα παραγγέλνει πίτσα. Πιτσαδόρος έρχεται. Στην πορεία η τύπισσα ανακαλύπτει ότι δεν έχει λεφτά να πληρώσει το πιντί. Ακολουθεί πληρωμή σε είδος, η αίθουσα κλιματίζεται. Τέλος. Η πίτσα στο ενδιάμεσο μπορεί να έχει κρυώσει, αλλά και ποιος χέστηκε.
Ή ο υδραυλικός. Τον καλεί στο σπίτι η τύπισσα για να φτιάξει τα υδραυλικά του σπιτιού, και καταλήγει να φτιάξει τα υδραυλικά της τύπισσας. Το σπίτι εν τω μεταξύ μπορεί να πλημμυρίσει, αλλά και ποιος χέστηκε.
Ρε, μην τρώτε παραμύθι ρε. Αν πήγαινε έτσι το πράμα, ο Βινς Νιλ κι ο Τόμι Λι δε θα γινόντουσαν ροκ σταρς, αλλά γκαραζιέρηδες.

Η παπάντζα, όμως, συνεχίζεται και σε αυτό καθεαυτό το "ψητό" της υπόθεσης, γιατί στην τελική η υπόθεση στην τσόντα είναι σαν εκείνο το πορτοκάλι που δίνουνε στη λέσχη μαζί με το φαΐ. Κανείς δεν πάει στη λέσχη για να φάει πορτοκάλι. Απλά υπάρχει, για κάποιο λόγο.
Κατ'αρχάς, στον μαγευτικό κόσμο της τσόντας, όλες οι γυναίκες έχουν κάνει μαθήματα μπαλέτου στην πρώην Σοβιετική Ένωση μαζί με την Κομανέτσι, ή έκαναν ακροβάτισσες σε κινέζικο τσίρκο, ή κάτι τέτοιο, γιατί το να πάρεις τα πόδια σου και να τα βάλεις πίσω απ'τα αυτιά σου είναι σαν να ανάβεις ένα τσιγάρο. Τόσο εύκολο.
Αλλά εντάξει, το γαμάς κι αυτό.
Το πρόβλημα είναι ότι η τσόντα κρατάει ένα ικανό χρονικό διάστημα, πες μισή ώρα, κατά τη διάρκεια του οποίου ο τυπάς παλινδρομεί το πέος του εντός και εκτός του κόλπου με ταχύτητα πιστονιού από Μπουγκάτι Βέιρον. Έτσι ανακύπτουν δύο πολύ σημαντικά τεχνικά ζητήματα (ακολουθεί βαθιά επιστημονική ανάλυση):
Πρώτο ζήτημα: Προκειμένου ο άνδρας πρωταγωνιστής να καταφέρνει να διεισδύει με ρυθμό εκατόν είκοσι bpm (boutses per minute), κάτι που απαιτεί την κίνηση ολόκληρου του κορμού, γοφοί και όλο το σύστημα εκεί γύρω, ενώ ταυτόχρονα να εξασφαλίζει και την αιμάτωση ενός πέους είκοσι εκατοστών για τη διατήρηση μιας ικανής στύσης, κι όλα αυτά για ένα τόσο παρατεταμένο διάστημα, θα πρέπει να έχει τέτοιο καρδιαγγειακό σύστημα που να χτυπάει έναν μαραθώνιο κάθε πρωί μόνο για την προπόνηση.
Δεύτερο ζήτημα: Η τόσο μεγάλη ταχύτητα παλινδρόμησης του πέους δημιουργεί εντός του κόλπου σημαντική ποσότητα τριβής. Εφόσον δεν υπάρχει εγκατεστημένο μέσα στον κόλπο κάποιο σύστημα λίπανσης που να χρησιμοποιεί το αξιόπιστο λιπαντικό Castrol™, αυτή η τριβή πολλαπλασιάζεται και επιφέρει θέρμανση της περιοχής, κάτι που, αν τα εσωτερικά τοιχώματα του κόλπου δεν είναι κατασκευασμένα από τιτάνιο, κέβλαρ ή κάποιο ανάλογο πυρίμαχο υλικό τέλος πάντων, δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο αυτανάφλεξης.
(Γιατί όταν λέμε σεξ-βία-μηχανολογία, εννοούμε σεξ-βία-μηχανολογία.)
Κάτι που στη λαϊκή γλώσσα περιγράφεται με τη φράση "Το μουνί μου φλόγες βγάζει, λες να έχει πετρογκάζι".
Ε, δεν μπορεί. Ή επαναλαμβάνεται σε λούπα ένα κομμάτι πέντε δευτερολέπτων και πέφτει ο ήχος πλέιμπακ από πάνω, ή παίζει speed up, όπως κάνουνε οι παπαρίτζουλες οι Dragonforce για να γαμάνε μετά την πίστη του κόσμου στο Guitar Hero.

Αλλά, όταν μιλάμε για τσόντες και παπάντζες, δεν μπορούμε φυσικά να μην ακουμπήσουμε το θέμα που λέγεται λεσβίες.
Κατ'αρχήν, στον κόσμο του Βιτάμ...ε, της τσόντας, όλες οι λεσβίες είναι θεάρες, κουκλάρες, τέρμα περιποιημένο μαλλί, γυμναστήρια, αποτρίχωση, πεντικιούρ, μανικιούρ-και τι μανικιούρ, ε, κάτι χτιστά νύχια πέντε πόντων, που είμαι σίγουρος ότι κάπου θα ενοχλούν εκεί που μπαίνουν.
Και βγαίνεις μετά εσύ ο δύσμοιρος και βλέπεις κάτι λεσβίες να φιλιούνται μεταξύ τους και νομίζεις ότι το έσκασαν από κάποιο κέντρο ερευνών του Μένγκελε για την επίδραση της ραδιενέργειας στους ανθρώπους. Ή από κάποιο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών.

Ναι, ξέρω, κι εγώ λυπάμαι.

Έπειτα, ακόμα κι το ποσοστό των "θεάρες-κουκλάρες" που δεν είναι λεσβίες μπορούν να γίνουν με το πάτημα ενός κουμπιού.

Ντάξει, είναι γνωστό ότι τα κοριτσάκια "πειραματίζονται" με τις φιλενάδες τους πολύ περισσότερο απ'ό,τι τα αγοράκια (παράβαλε το γνωστό ανέκδοτο "με τρεις φορές πούστης γίνεσαι;"), αλλά αυτό που συμβαίνει στις τσόντες είναι γελοίο.

"Προβάρουμε ρούχα για την αποψινή μας έξοδο; Ας πηδηχτούμε!"

"Χάλασε το αυτοκίνητό μας στη μέση της ερημιάς; Μέχρι να έρθει η οδική βοήθεια, με τι θα απασχοληθούμε, άραγε;"

"Μου έφερες μια πίτσα; Α, γαμώτο, δεν έχω να σε πληρώσω!" (αυτό παραμένει στάνταρ), και το κορυφαίο:

"Σε παράτησε το αγόρι σου; Έλα να στο κάνω μάκια να περάσει!"

Αν ίσχυε αυτό το τελευταίο, τότε όποια γκόμενα είχε φάει ποτέ στη ζωή της χυλόπιτα από άντρα θα έπρεπε να είναι λεσβία. Κι αυτό θα σήμαινε σαφώς μικρότερο πληθυσμό στη γη, κάτι που αν το καλοσκεφτείς δεν είναι κακή ιδέα, γιατί θα είχαμε πολύ λιγότερους κάγκουρες.

Αλλά το χειρότερο, και αυτό που έχει οδηγήσει σε χιλιάδες άντρες με κατεστραμμένα όνειρα (ίσως και να τα παραλέω, αλλά δε θα'ναι και πρώτη φορά) είναι το εξής σενάριο που επαναλαμβάνεται πάρα πολύ συχνά.

Είναι λοιπόν η Θεάρα κι η Κουκλάρα στο κρεβάτι, επειδή τους χάλασε ο θερμοσίφωνας, δεν ξέρω, και ασχολιούνται η μία με το "θεάρα-κουκλάρα" κορμί της άλλης, minding their own business, όλα κομπλέ. Και ξαφνικά, σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράμα του κόσμου, σκάει ένα πέος.

Ένα πέος μαζί με το αντρικό σώμα που ανήκει, εξυπνάκηδες. Αν έσκαγε σκέτο ένα πέος τότε θα είχαμε μπει στη Ζώνη του Ψωλόφωτος και αυτό θα ήταν όντως πρόβλημα.

Και τι λένε οι "λεσβίες" στον φίλο μας; "Φύγε από δω, είμαστε απασχολημένες, μας χαλάς το φενγκ σούι"; Όχι. Απλά τον παίρνουνε και οι δύο μαζί.

Τζακ ποτ, μαλάκες μου.

Και μετά ξυπνήσαμε όλοι μαζί και πήρε η Ελλάδα το Μουντιάλ.

Αυτά, και να προσέχετε μην παραγγείλετε πίτσα, δεν έχετε να πληρώσετε τον πιτσοκουτά και σας πει "δεν πειράζει, τρελό αγόρι, θα πληρώσεις σε είδος"-κι η συνέχεια επί της οθόνης, η αίθουσα κλιματίζεται.

Here I go again on my own

Τα τελευταία χρόνια, όταν δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω, κι όταν δε ρίχνει πουτσόβροχο στη Θεσσαλονίκη (κάτι που τείνει να γίνει όλο και πιο σπάνιο, αλλά δεν πειράζει, γιατί είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να γίνουμε Λονδίνο μη χέσω βραστό χοιρινό με σάλτσα μέντας), παίρνω την τριχωτή κωλάθρα μου από τον υπολογιστή και κάνω μακρινούς περιπάτους μόνος μου στην ερωτική πόλη.
Κάποιοι ίσως θα το θεωρήσουν αυτό παθέτικ και λούζερ και γιόλο σουάγκ, αλλά αποτελεί για μένα ίσως ένα είδος κάθαρσης να περιπλανιέμαι, ωσάν άλλος Μπέαρ Γκριλς, στην ανθρώπινη ζούγκλα της μεγαλούπολης...
-Ποιας μεγαλούπολης μουρή χουριάτ'σα;
Σκάσε, Κατερίνα.
Είναι λοιπόν ένα είδος κάθαρσης να περιπλανιέμαι στην ανθρώπινη ζούγκλα της μεγαλούπολης, παρατηρώντας, αφουγκράζοντας τη φωνή της τρέλας εκείνης που παρατηρείται όταν ζουν σε ένα μέρος μαζί πολλοί άνθρωποι.
Και φυσικά, δεν είναι ποτέ αμελητέα τα φωτογραφικά ευρήματα που βρίσκω και τροφοδοτούν την έμπνευσή μου για αυτό εδώ το μπλογκ, που εσείς οι πιστοί μου αναγνώστες έχετε περιθάλψει με τόση στοργή και λατρεία.
Βέβαια αυτό είναι κάτι που δε θα μπορούσα να είχα κάνει πριν από δέκα χρόνια. Γιατί τότε θα έπρεπε να κυκλοφορώ με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, κι εκτός αυτού, με το φιλμ, το να φωτογραφίζεις ό,τι μαλακία δεις μπροστά σου σε θέτει στον κίνδυνο να μην μπορείς να απαθανατίσεις μια πραγματικά σημαντική στιγμή.
Τα καλά της ψηφιακής φωτογραφίας.
Τα οποία εκμεταλλεύεται κάθε χαρχάλω για να γεμίσει το ίντουρνετς εκατό χιλιάδες φωτογραφίες με τα μούτρα της στον καθρέφτη του μπάνιου, ενώ από πίσω χέζει ο πατέρας της διαβάζοντας περισπούδαστα την Μέτροσπορτ.
Κοπελιά, απ'το φέισμπουκ δε γάμησε κανείς.
Τέλος πάντων, πάμε στα φωτογραφικά μου ευρήματα.

Εδώ, λοιπόν, βλέπουμε έναν τοίχο που γράφει ΠΑΟΚ, υποδεικνύοντας έτσι ότι ο ΠΑΟΚ είναι παντού, κι ένα μαγαζί που εμπορεύεται σκυλοτροφές.
Αλλά προφανώς ο τύπος δεν πουλάει τις όποιες κι όποιες τυχαίες σκυλοτροφές που τις βρίσκεις και στον Μαρινόπουλο. Όχι. Πουλάει Biologically Appropriate Raw Foods. Τις οποίες και συντομεύει στο αρκτικόλεξο B.A.R.F.
Όμως barf στην αγγλική καθομιλουμένη θα πει ξερνάω. Το οποίο μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα: α), ο άνθρωπος αυτός που πουλάει τις σκυλοτροφές δεν είχε ιδέα για τον ατυχή συσχετισμό με την εξέμεση που προκαλεί η ονομασία του προϊόντος του, ή β) ο άνθρωπος αυτός είναι έτοιμος να γίνει ένα υπερήφανο μέλος της Μοναδικής Αξιόπιστης Λύσεως για την Αξιοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα και την Ανάπτυξη.

Εμμανουέλα Αγγουράκη, ήρθε το τέλος σου. Το νέο αστέρι λέγεται Στέλλα -ίδου (το πραγματικό όνομα απεκρύφθη για τους προφανείς λόγους της διατήρησης της αξιοπρέπειας της Στέλλας -ίδου, για ευκολία όμως μπορούμε να υποθέσουμε ότι λέγεται Πουτανίδου).
Προσέξτε, όμως, την ασύγκριτη ομορφιά της Ελληνικής γλώσσας. Θες να πάρεις ένα σπρέι και να βρίσεις την πρώην σου σε έναν τοίχο. Πώς θα το κάνεις; Τι θα την πεις; Scumbag Stacey? Ας γελάσω. Αυτά δεν αρκούν για να εκφράσουν την οργή της μεσογειακής ψυχής. Ενώ πατσαβούρα, ε; Φοβερή λέξη. Τη λες και γεμίζει ο στόμας σου. Εκφράζει επακριβώς, σε δέκα γράμματα, το πόσο πατσαβούρα ήταν η Στέλλα Πουτανίδου. Τη βλέπεις στο δρόμο και καταλαβαίνεις ότι αυτή η γυναίκα είναι πατσαβούρα. Η ποίηση της ερωτικής απελπισίας.

Επειδή, ως γνωστόν, εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Μάντσεστερ, δυο στενά παραπίσω απ'το Ολντράφο και στο ψιλικατζίδικο κάτω απ'το σπίτι μου αγόραζε τις τσίχλες του ο Σερ Άλεξ, οι γνώσεις μου στην αγγλική γλώσσα είναι τακαπληκτικές. Έτσι, λοιπόν, joint στα αγγλικά σημαίνει "μαγαζί, τόπος συνάντησης, στέκι", και πράγματι, λες "εδώ είναι ένα στέκι των Αφρικανών της περιοχής".
Έλα όμως που joint στα Εγγλέζικα δε σημαίνει μόνο το στέκι, αλλά και το "τσιγάρο της χαράς", το "αφορολόγητο" ρε παιδί μου, το "περίεργο". Ο μπάφος τέλος πάντων, όλα φραγκοδίφραγκα πρέπει να σας τα κάνουμε. Επομένως, η χρήση των εισαγωγικών στην ονομασία African "Joint" είναι κάτι παραπάνω από ύποπτη.
Άλλωστε, Αφρικανός ήτανε και ο Ρας Ταφάρι, ο οποίος θεωρείται κάτι σαν θεός στην αίρεση του Ρασταφαριανισμού, της οποίας διάσημο μέλος ήταν ο Μπομπ Μάρλεϊ. Ε, ναι, δε θέλω να πω ότι πίνουν μπάφους εκεί μέσα, αλλά πίνουν μπάφους εκεί μέσα.

Αντίφα τουρνουά πολεμικών τεχνών.
Oh, god, they'll really slap the "Antifa" label on everything, won't they?
"Αντίφα Τσιπς. Σε όλες τις γεύσεις, για όλους τους ανθρώπους."
"Αντίφα Porn Productions. Όχι πια αφέντρες και υποταγμένοι.
"Οίκος τελετών Αντίφα. Γιατί μπροστά στο θάνατο είμαστε όλοι ίσοι."
Μπρρρ...
Άλλωστε, ποιος καλύτερος τρόπος να πατάξουμε τα φασιστικά φαινόμενα απ'το να δερνόμαστε μεταξύ μας. Εντάξει, θα με πεις, δεν είναι το ίδιο, στις πολεμικές τέχνες δερνόμαστε με ευγενή άμιλλα και ανταγωνισμό, όχι γιατί ο άλλος είναι κατώτερη φυλή, αλλά και πάλι θεωρώ τον συμβολισμό λανθασμένο. Θα μπορούσαν να προωθήσουν το κίνημα με ένα αντίφα τουρνουά καλλιτεχνικού πατινάζ!
Κι έπειτα, ας είμαστε σοβαροί. Πού πας ρε φίλε να κάνεις αντίφα τουρνουά πολεμικών τεχνών χωρίς τον Μπλακ Ντράγκον;

Πάμε τώρα στην επόμενη εικόνα, γκιατί τα κυτεί πολύ αίμα τα κυτεί και ντε μασάμε εμείς οι Ρομά.

Όπως είναι γνωστό, η μέταλ μουσική έχει μεταξύ της περισσότερη διάσπαση κι από τα αριστερά κόμματα. Όπως οι αριστεροί έχουν τα ΚΚΕ μ-λ, μ-λ ΚΚΕ, λ-ΚΚΕ-μ, μ-ΚΚΕ-λ, ΚΚΕ-μπουλκουμέ και δε συμμαζεύεται, έτσι το μέταλ έχει power, hair, nails, makeup, death, black, white, mpordorodokokkinopapagali with fouxia voules, nu, old, middle-age, viking, epic, epic fail, speed, cocaine, meth, progressive, regressive, aggressive, defensive, goalkeeper, straight, gay, transexual και άλλα είδη τα οποία πιθανώς να ξεχνάω γιατί δεν είμαι και ειδήμων.
Και τώρα αυτό το μαγαζί μας αποκαλύπτει ακόμα ένα πολύ σημαντικό είδος: το air metal. Το οποίο φυσικά παίζεται με τις αέρινες κιθάρες. Κι έτσι, την επόμενη φορά που θα αρχίσετε να κοπανιέστε σαν τον καραγκιόζη στο δωμάτιό σας υπό τους ήχους των Judas Priest, ξέρω γω Φίδη, και μπει η μάνα σας μέσα και κάνει τον σταυρό της και επίκληση στον Άγιο Νεκτάριο, θα ξέρετε ποιον να ευχαριστήσετε.
Και τέλος, η απόδειξη ότι ζουν ανάμεσά μας:

Πασόκοι Σατανιστές. Και νόμιζα ότι ήταν αστικός μύθος.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε να πιείτε μπάφους σε τίποτα Αφρικανούς και σας την πέσουν δέκα αντίφα πυγμάχοι με σκοπό να εκδικηθούν τον Πασόκο Σατανιστή που τους έκλεψε την πατσαβούρα τη Στέλλα Πουτανίδου.

Πράκτορας Υ

Μία δύσκολη και αμφίρροπη εκλογική αναμέτρηση είχε φτάσει στο τέλος της, και ο Ανδρέξης Τσίμπλας, ηγέτης του Σφύριζα, με κεντρικό σύνθημα στην προεκλογική του εκστρατεία την "Αλλαγή Φύλου", κατάφερε να νικήσει κατά κράτος τον Αντώνη Γαϊδουρά, αρχηγό της Νέας Υποκρισίας, που είχε στο πλευρό του και την Αντζούγια του Ευδιάβολου Βγαινιζέλου.
Ο Ανδρέξης, ως νέος πρωθυπουργός της χώρας, βγήκε στο μπαλκόνι, για να μυρίσει το θεσπέσιο άρωμα που είχαν οι γλάστρες με το βιολογικό θυμάρι που είχε αγοράσει πρόσφατα. Από κάτω βρήκε συγκεντρωμένους τους ψηφοφόρους του, που κρέμονταν από τα χείλη του.
Φυσικά, ο Ανδρέξης δε θα ήθελε ποτέ να ακολουθήσει πρακτικές άλλων, παλαιότερων εποχών, που ουδόλως ανταποκρίνονται στο σήμερα. Βλέποντας, όμως, το κοινό του από κάτω να το κοιτάει με το βλέμμα του 25 χρονών παρθένου που, για πρώτη φορά στη ζωή του, μια κοπέλα τον αγγίζει σε μέρη απόκρυφα με τη θέλησή της κι όχι επειδή φρέναρε απότομα το λεωφορείο, δεν μπόρεσε να μην εκφωνήσει έναν πρόχειρο αυτοσχέδιο λόγο.
-Λαέ της Ελλάδας!
-ΤΣΙΜΠΛΑΣ! ΤΣΙΜΠΛΑΣ!
-Είναι μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι σήμερα εδώ ανάμεσά σας ως ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός σας!
-ΕΙΣΑΙ! ΕΙΣΑΙ! Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ!
-Μαζί θα δουλέψουμε για να εκπληρωθούν όλες οι προεκλογικές δεσμεύσεις του Σφύριζα!
-ΑΝΔΡΕΞΗΣ! ΑΝΔΡΕΞΗΣ!
-Απόψε προκηρύσσονται 8000 θέσεις εργασίας για κυνηγούς πεταλούδων, ώστε να εκλείψει μια για πάντα αυτή η μάστιγα!
-ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ!
-Και 10000 θέσεις εργασίας για ελεγκτές σωστής λειτουργίας τσουγκρανών, ώστε να μη διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία του Ελληνικού Δημοσίου!
-ΖΗΤΩ Η ΤΣΟΥΓΚΡΑΝΑ!
-Κι ακόμα, θα απαγορευτεί να είσαι καπιταλιστής!
-ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ! ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ!
-Και τέλος...
Ένας πυροβολισμός. Μία σπαρακτική κραυγή αγωνίας βγήκε από τα σπλάχνα του Ανδρέξη, και μετά σιωπή καθώς έπεσε από το μπαλκόνι πάνω στους ψηφοφόρους του. Στην αρχή νόμιζαν ότι ο Ανδρέξης, σαν γνωστό μέταλλο, επέλεξε να κάνει crowd surfing για να δείξει πόσο δεμένος είναι με τη βάση του, κι έτσι ζητωκραύγασαν.
Ο Ανδρέξης Τσίμπλας είχε μόλις δολοφονηθεί.
Τα κανάλια έμελλε να φρυάξουν με θεωρίες συνομωσίας.
Αλλά μόνο ένας θα μάθαινε την αλήθεια.
Ο Πράκτορας Υ.
Το βαφτιστικό του ήταν Υάκινθος, αλλά εδώ που τα λέμε το Υάκινθος δεν είναι όνομα που εμπνέει και πολύ για μυστικό πράκτορα.
Εκείνο το βράδυ, ο Υ βρισκόταν στο σπίτι του στις Κουκουβάουνες και παρακολουθούσε τον γιο του, τον διανοητικά καθυστερημένο Κωστάκη, να προσπαθεί να ζωγραφίσει τις χρωμοσελίδες από τη Ντόρα τη Χαζή Εξερευνήτρια, όσο η πρώην του ήταν έξω και διασκέδαζε με τον γκόμενο, έναν τύπο που τον έλεγαν Περικλή, αλλά οι φίλοι του τον φώναζαν Τύριον.
Το τηλέφωνο χτύπησε. Έπεσε από ψηλά και ήταν απόλυτα λογικό να πονέσει καθώς έβρισκε άτσαλα το παγωμένο τσιμέντο. Ο Υ το σήκωσε, του παρείχε τις απαιτούμενες πρώτες βοήθειες και απάντησε στον αρχηγό της Μυστικής Υπηρεσίας.
-Ναι, αρχηγέ μου, τι συμβαίνει;
-Δολοφονήθηκε ο Ανδρέξης Τσίμπλας. Αναλαμβάνεις να εξιχνιάσεις την υπόθεση. Όλα τα έξοδα θα σου καλυφτούνε από την υπηρεσία. Κι ο γκόμενος της πρώην σου είναι κοντός. Όβερ εντ άουτ.
O Y δεν είχε και άλλη επιλογή. Φόρεσε τη ζώνη με τα όπλα του, το καλό του μαύρο σακάκι και τα γυαλιά ηλίου με τις ακτίνες χ, και είπε στον Κωστάκη:
-Κωστάκη, ο μπαμπάς φεύγει για μια πολύ επικίνδυνη αποστολή. Μπορεί και να μην ξαναγυρίσει ποτέ. Αν αργήσει, πάρε τηλέφωνο και παράγγειλε μια πίτσα. Εντάξει;
-Α...α...ου...ου...μπουργκ...απάντησε ο μικρός Κωστάκης.
-Μπράβο το καλό παιδί, είπε κι έκλεισε την πόρτα πίσω του.
Λίγα λεπτά αργότερα, ο Κωστάκης θεώρησε καλή ιδέα να εξερευνήσει τι γίνεται όταν βάζεις ένα πιρούνι στην πρίζα. Ευτυχώς, στα δέκα λεπτά που πρόφτασε να διατελέσει πρωθυπουργός ο Ανδρέξης, η ΔΕΗ είχε ήδη κατέβει σε απεργία, οπότε ο Κωστάκης απλά έκατσε εκεί στο σκοτάδι και έπαιζε με την πρίζα και το πιρούνι.
Καμπόσα χιλιόμετρα μακριά, ένας τύπος οδηγούσε στην Εθνική οδός, με ένα τσιγάρο να κρέμεται απ'τα χείλη του. Και ένα sniper rifle που μόλις είχε πυροβολήσει μία σφαίρα στο πορτμπαγκάζ του.
Ο Υ είχε σίγουρα ένα πολύ δύσκολο έργο να επιτελέσει. Ποιος άνθρωπος στα σωστά του θα ήθελε να δολοφονήσει τον Ανδρέξη Τσίμπλα; Αυτός, 1-0, θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, αλλά σίγουρα αυτή η απάντηση δε θα ήταν η σωστή. Έτσι, αποφάσισε απλά να μπει στο πρώτο καταγώγιο που θα βρει και να προσπαθήσει να ψαρέψει πληροφορίες από τα ρεμάλια εκεί μέσα.
Στην πόρτα βρισκόταν ένας μπράβος.
-Πού πας, φιλαράκο; Πώς σε λένε; του είπε ο μπράβος κοιτώντας τον με το βαθύ βλέμμα του Χρυσαυγίτη.
-Ε...Έντι Βαν Χέιλεν.
-Σοβαρά; Ποιον πας να κοροϊδέψεις ρε φίλε; Όλοι ξέρουμε ότι ο Έντι Βαν Χέιλεν αυτοκτόνησε βάζοντας την κιθάρα του στον κώλο του, επειδή ένας ηλίθιος μπλόγκερ δε σταματούσε να τον μπλέκει στις αναρτήσεις του. Λέγε γρήγορα ποιος είσαι και τι γυρεύεις μη σου πάρει ο διάολος τον Πατέρα και τον Αλαφούζο.
"Γαμώτο, είναι ενημερωμένος ο πούστης," σκέφτηκε ο Υ, αλλά αμέσως θυμήθηκε το παλιό ινδιάνικο κόλπο.
-Να, αδερφέ...έφαγα ένα σάπιο βρώμικο και...με έχει πάει τρεις και μία...είναι ανάγκη και κόψιμο που λένε...λίγο ακόμα και το χώμα θα βαφτεί καφέ...μόνο για να ξαλαφρώσω άσε με και δε θα με ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου.
-Α, καλά τότε, αδερφέ, πέρνα, και συγνώμη κιόλας, δεν ήξερα..., είπε ο μπράβος και παραμέρισε τα εφτακόσια κιλά στεροειδών του για να περάσει μέσα ο Υ.
"Έπιασε όπως πάντα", σκέφτηκε από μέσα του ο Υ καθώς έμπαινε στα άδυτα του ομιχλώδους απ'τους καπνούς και τις βρισιές οινοπνευματοποτείου. Από τα μεγάφωνα του μαγαζιού αυτού αντηχούσαν στο τέρμα οι μεταλλικοί ήχοι των Judas Priest, καθώς πίνανε αλκοόλ 100 οκτανίων οι θαμώνες.
Κάτι ρεμάλια, κάτι μαλλιάδες, κάτι πρεζάκηδες, κάτι μη αξιόλογοι, που δεν αξιώθηκαν καν να γίνουν γιατροί. Με τατουάζ και σημάδια από σύριγγες στα μπράτσα, άλλοι την πέφτανε με χυδαίο τρόπο στις δύσμοιρες γκαρσόνες που είχαν σπουδάσει μηχανολόγοι μηχανικοί στη Σοβιετική Ένωση αλλά η σκληρή μοίρα τις έριξε στα κωλόμπαρα, άλλοι κάνανε τελετουργικό headbanging, και σε μια γωνιά δύο τύποι με 80's look και μουστάκια συζητούσανε.
-Τον φάγανε τον Τσίμπλα, ε;
-Και πολύ άντεξε.
-Αφού είναι πολύ λίγος ρε συ. Δεν μπορεί να εκφράσει το Πασοκικό ιδεώδες.
-Βέβαια. Αυτός θα μας φέρει σε απευθείας σύνδεση με τον Ασταρώθ;
-Αστεία πράματα. Μόνο ο Αντρέας μπορούσε.
-Εγώ, φίλε μου, βάζω την ψωλή μου στη φωτιά. Δικός μας την έκανε τη δουλειά.
-Τι...της συνομοταξίας;
-Βάζω την ψωλή μου στη φωτιά λέμε...
"Πασόκοι Σατανιστές", σκέφτηκε ο Υ, "νόμιζα ότι ήταν urban legend. Τέλος πάντων, αρκετά άκουσα" κι έκανε να φύγει, αλλά τον σταμάτησε μια γυναικεία παρουσία.
Πλατινέ-ξεπλυμένο με χλωρίνη-μαλλί, ξασμένο μέχρι το θεό, χείλη βαμμένα με κατακόκκινο κραγιόν, πέτσινο μπουφάν, φούστα μέχρι την κλειτορίδα, σκισμένο καλσόν και κόκκινα δωδεκάποντα.
-Από ποιο βίντεο κλιπ των Μότλεϊ Κρου το έσκασες, κοπελιά; παρατήρησε σαρκαστικά ο Υ.
-Σκάσε κι ακολούθησε τις οδηγίες που θα σου δώσω, αν θες να βγεις ζωντανός από δω μέσα, του είπε η τσόντα και τον τράβηξε από τη γραβάτα στις τουαλέτες.
-Ωραία. Και τώρα φίλα με.
Και τη φίλησε.
-Τώρα γλείψε μου τα βυζιά.
Και το έκανε.
-Τώρα σκίσε μου το καλσόν.
-Μα...είναι ήδη σκισμένο.
-Τότε σκίσε μου τα βάρδουλα!
Κι ενώ ο Υ ετοιμαζόταν να εκτελέσει την εντολή που του δόθηκε, ένιωσε ένα σκούντηγμα στον ώμο του κι άκουσε μια μπάσα φωνή να του λέει:
-Για έλα εδώ εσύ.
-Ποιος, εγώ;
-Όχι, ο Έντι Βαν Χέιλεν!
Ήταν ο μπράβος.
Ο Υ γύρισε και τον κοίταξε με παγερό βλέμμα.
-Δικό σου, είπε ο μπράβος, είναι το αυτοκίνητο με πινακίδες ΥΥΥ-1234;
-Ναι, δικό μου είναι.
-Ε, πάνε μάζεψέ το το γαμήδι! Δε χωράει να περάσει το 040 και μας έχει ταράξει ο οδηγός στο κορνάρισμα!
Η ξανθιά του έκλεισε το μάτι, καθώς έφευγε.
Βάζοντας το χέρι του στην τσέπη για να πιάσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου, βρήκε ένα σημείωμα. Πάνω είχε ένα "φιλάκι" από κραγιόν και έγραφε:
"Θα πας στο μπακάλικο του Μήτσου του Γκαβούλιακα στο Μπραχάμι και θα πάρεις μία σακούλα Φοφίκο. Είναι το επόμενο βήμα γι'αυτό που ψάχνεις.
Υ.Γ. Το έσκασα από το Girls, Girls, Girls. Αλλά μην το πεις στον Τόμι Λι."
Και πράγματι, ο Υ πήγε στο μπακάλικο του Μήτσου του Γκαβούλιακα. Μπροστά του, στο ταμείο, ήταν ένα αγόρι και μια κοπέλα.
-Παίζεις κιθάρα; τον ρώτησε η κοπέλα, βλέποντας την κιθάρα που κρατούσε, γιατί ήταν και πολύ έξυπνη.
-Ναι, μόλις τελείωσα την πρόβα. Εσύ τι κουβαλάς σε αυτό το ψυγείο;
-Δουλεύω στο Ασκληπιείο, στις μεταμοσχεύσεις, και μεταφέρω ένα μόσχευμα καρδιάς. Πώς σε λένε;
-Αλέξη, εσένα;
-Σοφία.
Η στιχομυθία αυτή φάνηκε ύποπτη στον Υ, όμως τώρα είχε το πολύ σημαντικότερο θέμα των Φοφίκο να ασχοληθεί. Εξέτασε το περιεχόμενο της σακούλας με την βιονική όρασή του, αλλά το μόνο που βρήκε μέσα ήταν Φοφίκο. Εν τέλει τα έφαγε.
Η υπόθεση είχε σταματήσει πλέον να βγάζει άκρη. Οι Πασόκοι Σατανιστές, η 80's τσόντα που τον πλεύρισε στην τουαλέτα, οι Judas Priest, τα Φοφίκο, η ταινία με τον Γαρδέλη που διαδραματίστηκε μπροστά του, όλα φαίνονταν εντελώς ξεκάρφωτα μεταξύ τους.
Περιπλανιόταν στις ερημιές σαν τον αλήτη.
Κάπου στο βάθος, κάποιος έκλαιγε, φωνάζοντας σπαρακτικά "ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ;".
-Ε, ρε, προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο, είπε ο Υ.
Και ξαφνικά ακούστηκε μια ουρανομήκης κραυγή τριάντα δευτερολέπτων, μία κραυγή που μόνο από ένα λαρύγγι θα μπορούσε να είχε ακουστεί.
Του Ρομπ Χάλφορντ.
Ακολούθησε η εξής στιχομυθία μεταξύ του Υ και του εαυτού του.
-Θυμήσου, Υ, θυμήσου τι έλεγε πάντα η γιαγιά σου!
-Ότι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά;
-Όχι αυτό, το άλλο.
-Ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μη γιατρεύεται με το ξεμάτιασμα;
-Όχι αυτό ρε, το άλλο!
-Ότι αν δεν φας όλο σου τον τραχανά δε θα γίνεις μεγάλος και τρανός;
-Είσαι κι αργόστροφος, γαμώτη σου...ότι αν αποκλείσεις όλα τα άλλα ενδεχόμενα, τότε αυτό που μένει, όσο απίθανο κι αν φαίνεται, είναι η αλήθεια!
-Αυτό, ρε μαλάκα, το είχε πει ο Σέρλοκ Χολμς, όχι η γιαγιά μου.
-Λεπτομέρειες...
Κι έτσι, ο Υ πήρε την απόφαση να ακολουθήσει την κατεύθυνση της κραυγής.
Φτάνοντας, στο παράθυρο που ακούστηκε η κραυγή, είδε έναν τύπο, με ένα τσιγάρο να κρέμεται απ'το στόμα του, να παρακολουθεί στην οθόνη απέναντι τους Χούλιγκανς. Το βινύλιο από το Screaming For Vengeance είχε μόλις σταματήσει να παίζει, το πάτωμα ήταν σκεπασμένο από άδειες σακούλες Φοφίκο, ενώ στον τοίχο κρεμόταν μια αφίσα του Ανδρέα Παπανδρέου με μια πεντάλφα ζωγραφισμένη από κάτω.
Ήταν ο Snake Plissken.
Στο βάθος φαινότανε και το sniper rifle.
Ο Υ μπούκαρε με καρατιά απ'το παράθυρο.
-Ποιος είσαι εσύ που ήρθες εδώ, είπε ο Σνέικ, σε μας να κάνεις πλάκα; Άντε σπάσε ρε μαλάκα!
-Πράκτορας Υ των μυστικών υπηρεσιών, είπε ο Υ και του κάρφωσε το όπλο στο κεφάλι.
-Ε, ωραία, και γιατί μας ζαλίζεις τον έρωτα;
-Εσύ σκότωσες τον Ανδρέξη Τσίμπλα;
-Ναι, εγώ.
-Γιατί;
-...θες και πολλούς λόγους να σκοτώσει κανείς τον Τσίμπλα;
Η απάντηση του Σνέικ ήταν αποστομωτική. Ο Υ δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει.
-Σου δίνω το λόγο μου ότι δε θα σε ενοχλήσει κανείς απ'εδώ και μπρος.
Κι αφού απήλαυσαν μαζί τους Χούλιγκανς, έφυγε.
Την επόμενη μέρα τον κάλεσε για αναφορά ο αρχηγός.
-Ανακάλυψες τίποτα, Υ;
-Τον βρήκα, αρχηγέ, και τον κυνήγησα σαν τον διάολο. Αλλά έκανε μια στραβοτιμονιά, έπεσε σε ένα γκρεμό και απανθρακώθηκε. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγήκε ζωντανός από κει μέσα.
-Έχει καλώς. Τρεις ημέρες τιμητική άδεια. Πήγαινε.
Κι έφυγε.
Οι πιο ενδιαφέρουσες σελίδες της ιστορίας, είναι ίσως αυτές που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.
Σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιέται τι απέγινε η ξανθιά τσόντα, κάποιοι την είδανε να τρίβεται σε εκείνον τον θλιβερό τύπο που έκλαιγε στα σκοτάδια για μια Κατερίνα. Αλλά αυτά είναι απλώς φήμες.
Αυτά, και να προσέχετε μην αποφασίσω να σας κάνω και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές σε καμία από τις ηλίθιες ιστορίες μου.

Άνθρωποι και ποντίκια

Όπως ίσως θα ακούσατε, την Τρίτη 27 και την Τετάρτη 28 Μαΐου του έτους δύο χιλιάδες και δεκατέσσερα μετά Χριστόν (έχει σημασία το μετά Χριστόν), η Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου με Σήμα τον Άγιο Δημήτριο, της οποίας αποτελώ υπερήφανο μέλος και στολίδι τολμώ να πω, παρέμεινε κλειστή και δεν πραγματοποιήθηκαν μαθήματα, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την έλλειψη καθαριότητας.
Συγκεκριμένα, ο κοσμήτορας της σχολής κατήγγειλε ότι στο υπόγειο κυκλοφορούν ποντίκια, αράχνες, σκορπιοί, αιγόκεροι με ωροσκόπο δίδυμο, φίδια, σκουλήκια, Παοκτζήδες, πρώην Πασόκοι Σατανιστές και μία τρελή άστεγη γριά με δέκα γάτες, ενώ, και κατά δική μου μαρτυρία, που ως γνωστόν η μαρτυρία μου μετράει πάνω απ'όλους, γύρω από τις τουαλέτες η ατμόσφαιρα μυρίζει ένα χαρακτηριστικό άρωμα Eau de Toilette, αναμεμειγμένο με μπάφο και μυρωδιά Κνίτη, ενώ σίγουρα κάπου μέσα στο κτήριο θα πρέπει να υπάρχει και κάποιο πτώμα σε αποσύνθεση.
Όλα καλά κι όλα ωραία λοιπόν. Επιστρέφοντας όμως στη σχολή μετά από αυτές τις δύο μέρες, η αγαπημένη αυτή ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με την βρωμιά από τις πεταμένες γόπες, χυμένους καφέδες και χυμένα σπέρματα ίσως (αν και δεν υπάρχει και πολύς κόσμος να γαμάει μέσα στο Πολυτεχνείο, ομολογουμένως), αλλά και την ηθική βρωμιά από τις αφίσες Κνιτών, Δαπιτών, Εαακιτών και λοιπών καλοθελητών (έκανα και ρίμα), αυτή η αγαπημένη ατμόσφαιρα λοιπόν ήταν πάντα εκεί, σαν να μην πέρασε μια μέρα, σ'ένιωσα μέσα μου παντού.

Ναι, έβαλα ελληνική μουσική. Δε θα το ξανακάνω.
Γιατί, φυσικά, η σχολή έμεινε κλειστή για δύο μέρες, αλλά γιατί;
Για να φέρουν ένα συνεργείο απολύμανσης να κάνει έναν γενικό καθαρισμό; Όχι.
Για να αμολήσουν εκατό γάτες να φάνε τα ποντίκια; Όχι.
Για να αμολήσουν δέκα τύπους με flamethrowers να κάψουνε το μπουρδέλο μέχρι και το τελευταίο τούβλο, γιατί εδώ που έχει φτάσει με τους τοίχους να έχουν πιάσει δύο πόντους μπίχλα μόνο με φωτιά καθαρίζει; Όχι.
Το κλείσανε για να διαμαρτυρηθούν που δεν παίρνουν αρκετή χρηματοδότηση.
Μία εβδομάδα περίπου μετά την ανακοίνωση αυτής της κίνησης, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα η επίσημη καταμέτρηση για το πόσες μάντρες αρχίδια έκλασε η Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου με Σήμα τον Άγιο Δημήτριο στους ιθύνοντες με αυτή την διαμαρτυρία.
Και πώς, άραγε, δε συνειδητοποίησαν όλη τη χρονιά ότι το Πολυτεχνείο βρωμάει και ζέχνει; Τι στον πούτσο; Όλη τη χρονιά είχανε κρεατάκια στη μύτη και θυμήθηκαν να πάνε να κάνουν εγχείρηση δύο βδομάδες πριν την εξεταστική και ξαφνικά είπανε, "πουφ! Βρωμάει! Αλλά η μαμά έχει Glade Microspray™!"

Και μετά παραπονιέστε για τις διαφημίσεις του Τζάμπο.
Το να κλείσει η σχολή για δύο μέρες, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί που δεν παίρνει αρκετά λεφτά για να πληρώνει τις καθαρίστριες να κρατάνε την κτιριακή υποδομή σε ένα αξιοπρεπές (διάβαζε: αναπνεύσιμο) επίπεδο, είναι σαν τον μικρό Πέπε από το "Αστερίξ στην Ισπανία" που κάθε φορά που ήθελε να περάσει το δικό του κρατούσε την αναπνοή του μέχρι να γίνει μελιτζανής. Αλλά με ακόμη λιγότερη αποτελεσματικότητα.
Σε κανονικά ιδρύματα, σε άλλες χώρες, δε βλέπεις όχι γόπα πεταμένη κάτω (κυρίως γιατί εκεί απαγορεύεται το κάπνισμα στους εσωτερικούς χώρους του Πανεπιστημίου, ενίοτε και στους εξωτερικούς, κάτι που εδώ στην Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει ποτέ γιατί...έτσι), όχι χαρτάκι πεταμένο κάτω, αλλά αν θες ξυρίζεσαι κοιτώντας το πάτωμα.
Μπαίνεις μέσα και ντρέπεσαι να περπατήσεις.
Κι εδώ πέρα μπορείς απλά να πας να χέσεις σε μια γωνία της διδακτικής αίθουσας και κανείς δεν πρόκειται να σε πει τίποτα.
Αν χέσεις μες στη μέση της αίθουσας, τότε μπορεί και να σε πούνε.
Αλλά και πάλι αμφιβάλλω.
Κι έρχομαι κι ερωτώ εγώ τώρα, από τη στιγμή που δεν έχεις αρκετή χρηματοδότηση για το εξής πολύ απλό πράμα του να μην κάνουν οι μαθητές σου μάθημα ανάμεσα στα ξαδέρφια του Μίκυ Μάους, κι από τη στιγμή που η κρατική χρηματοδότηση είναι σαν τα έργα του μεγάλου ζωγράφου και ξάδερφου της Κατακουζήνας Νικηφόρου, ήτοι θα τη δεις να αχνοφαίνεται, γιατί δεν κάνεις το εξής πολύ απλό πράμα, το οποίο εφαρμόζουν όλα τα πανεπιστήμια στον κόσμο;
Να συνεργαστείς, δηλαδή, με βιομηχανικούς φορείς, ώστε να λάβεις εξωτερική χρηματοδότηση και να μην περιμένεις πότε θα δει ο Σαμαράς το πρωτογενές πλεόνασμα να αχνοφαίνεται.
ΟΥΥΥΥΥ! ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ! ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ να προτείνεις τέτοια πράματα, βρωμερέ καπιταλιστή; Τι δουλειά έχουν οι επιχειρήσεις να ανακατεύονται με την τεχνολογική εκπαίδευση; Επιστήμη στην υπηρεσία του λαού!
Ωραία, φίλτατε κομμουνιστή/σοσιαλιστή/ό,τι σκατά υποτίθεται ότι είσαι, που θες η επιστήμη να είναι στην υπηρεσία του λαού και δε θες να μπλεχτούν οι επιχειρήσεις στην εκπαίδευση. Τις καθαρίστριες, που αρνείται προφανώς να πληρώσει το λατρεμένο σου κράτος, θα τις πληρώσεις εσύ ή ο μπαμπάς σου;
Μιλάνε τώρα οι τύποι που έχουν αναρτήσει στον τοίχο της σχολής δημοσίευμα του Ριζοσπάστη το οποίο αναφέρει ότι, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Ρωσία, το 55% νοσταλγεί τις εποχές του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Ναι, με μαγειρεμένα στατιστικά μπορείς να πεις ό,τι ψευτιά θέλεις και να ακουστεί αληθινή. Μπορώ και εγώ κάλλιστα να μπω σε ένα ιντερνετικό φόρουμ με τίτλο "ΑΕΚ-Θρησκεία-Αγία Σοφία", να πάρω δείγμα από εκεί και να σου βγάλω ωραιότατη έρευνα ότι το 97,4% των Ελλήνων είναι ΑΕΚτζήδες. Θα έχει καμία επιστημονική αξιοπιστία αυτή η έρευνα;
Όση και το να ισχυρίζεσαι ότι το να συνεργαστούν οι βιομηχανίες με το Πολυτεχνείο, τον φορέα εκπαίδευσης που υποτίθεται ότι προετοιμάζει τα βασικότερα στελέχη της βιομηχανίας, θα βλάψει την εκπαίδευση.
Ο αντίλογος είναι, "δεν μπορεί να έρθει ξέρω γω ο Καρέλιας στην Ιατρική του ΑΠΘ και να τους σκάσει δέκα εκατομμύρια το χρόνο, υπό τον όρο να λένε στις έρευνές τους ότι το κάπνισμα κάνει καλό στην καρδιά και πολεμάει τον καρκίνο;". Είναι μία εύλογη αντίρρηση, ίσως όχι με τόσο εξόφθαλμες περιπτώσεις (που βέβαια δεν είναι απίθανο να το ακούσεις κι αυτό, αφού την περασμένη εβδομάδα ο ΑΝΤ1 μόνο για τη διάλυση των Beatles δεν κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ).

Αλλά αυτός που παρασκευάζει μηχανήματα δεν είναι ο ίδιος που πουλάει τσιγάρα. Αυτός δεν έχει το συμφέρον να παραμυθιάσει τον κόσμο. Τουλάχιστον όχι πρωταρχικά, αυτό θα το αναλάβουν αργότερα οι μαρκετινίστες του. Αλλά αυτό που θέλει ο εργοστασιάρχης είναι να αυξήσει την παραγωγή του και την αξιοπιστία του παραγόμενου προϊόντος, μειώνοντας το χρόνο και το κόστος.
Τουλάχιστον αυτό θέλει ο σοβαρός εργοστασιάρχης που νιώθει έστω και λίγο πώς λειτουργεί η αγορά, όχι ο Μάνθος Φουστάνος, ούτε αυτός που νοσταλγεί τις ένδοξες εποχές του Ανδρέα και περιμένει απλά να βγει ο Ανδρέας 2.0 για να τις ξαναζήσει.
Μπορεί ο γιατρός να προδίδει την επιστήμη του με το να βγάλει μια έρευνα που να λέει ότι η θεραπεία για τον καρκίνο είναι μια ουσία που έχει πατενταρισμένη η Bayer και ω, τι σύμπτωση, η ίδια φαρμακευτική να έχει χρηματοδοτήσει την έρευνα αυτή, ωστόσο δε νομίζω ότι ο μηχανολόγος μηχανικός προδίδει την επιστήμη του με το να βοηθήσει την Opel να μειώσει την κατανάλωση βενζίνης στα αυτοκίνητά της.
Μάλλον αυτοί που κόπτονται και σκίζονται για να μείνουν οι βιομηχανίες έξω από την παιδεία φοβούνται ότι το να έχεις διασυνδέσεις με τη βιομηχανία, να της έχεις προσφέρει έργο και να έχεις κάνει κανονική έρευνα αντί για να-'χαμε-να-λέγαμε σε σάπια εργαστήρια, θα εκτιμηθεί πολύ περισσότερο στην αγορά εργασίας από το να κάνεις λεύκανση στο κωλοσουφρίδι του Τσίπρα με τη γλώσσα σου.
Και για όσον καιρό αυτή η πνευματική πανούκλα θα έχει λόγο και θα επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια, ας μη μας παραξενεύουν τα ποντίκια.
Αυτά, και να προσέχετε μη βρεθούν ποντίκια στο υπόγειο του Φυσικού, που έχει τον πειραματικό πυρηνικό αντιδραστήρα, και η Θεσσαλονίκη γίνει το σκηνικό για το επόμενο ριμέικ του Γκοτζίλα.

Μπράβο μας και συγχαρητήριά μας

Τελείωσε και το πανηγυράκι των εκλογών.
Τα καταφέραμε πάλι.
Στον Βόλο βγήκε δήμαρχος ο Μπέος.
Δημαρχείο Βόλου, 2015:
-Κύριε Δήμαρχε, έχω να πληρωθώ τρεις μήνες...
-Καλαμάτα-Πανηλειακός 3-4, ο επόμενος.
Στον Πειραιά βγήκε δήμαρχος ο Μαριν...ο Μώραλης, ναι, αυτό, γλίστρησε η γλώσσα μου.
Ο Πειραιάς ρε μαλάκες. Δε λέμε για το Ψυχικό ή την Εκάλη. Ο Πειραιάς, η πόλη της φτωχολογιάς, εκεί στα Καμίνια που βροντοχτυπούσε τις χάντρες ο Αλεξανδράκης ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, οι ελληνικές ταινίες είναι ένας τεράστιος αχταρμάς μέσα στο κεφάλι μου, βγάζει για δήμαρχο τον εφοπλιστή με την οφσόρ εταιρεία.
Ναι, εντάξει, δε βγάζει τον ίδιο τον εφοπλιστή με την οφσόρ εταιρεία, βγάζει τη μαριονέτα του. Όχι Γιάννης, Γιαννάκης. Ό,τι έκανε τόσα χρόνια με την ΕΠΟ, το κάνει τώρα με τον Δήμο Πειραιώς.
Σου λέει, "τόσα χρόνια με τα κομματόσκυλα τι καταλάβαμε; Ο Μαρινάκης είναι επιχειρηματίας, έχει εμπειρία από διαχείριση, εξυγίανε τον Ολυμπιακό". Μαλάκα μου, να μην ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Ο Μαρινάκης εξυγιαντής; Είναι σαν να λέμε ο Καραγκιόζης Φούρναρης.
Δηλαδή ο Μιχαλολιάκος αντιπροσώπευε τη βρώμα και τη δυσωδία της πολιτικής σκηνής του Πειραιά κι ο Μαρινάκης είναι καθαρούλης κι απαστραπτούλης.
Βέβαια. Με αυτό το σκεπτικό ψηφίσανε όσοι Πειραιώτες ψηφίσανε Μαρινάκη. Οι ίδιοι που κάποτε ανεβάσανε στην ελληνική βουλή τον Ανατολάκη. Έναν αγράμματο που το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να κλωτσάει μια μπάλα...μπα, αρχίδια, ούτε μια μπάλα, τα πόδια των απέναντι επιθετικών κλωτσούσε. Σχολή Γκατούζο. Και σαν ποδοσφαιριστής δηλαδή άχρηστος.
Οπότε ο Μαρινάκης πάλι καλά να λέμε.
Θα με πεις, "αν κατέβαινε για Δήμαρχος Θεσσαλονίκης ο Ιβάν, δε θα βρίσκονταν τα αντίστοιχα ζώα να τον ψηφίσουν;" Σαφώς. Τα ζώα δεν είναι τοπικό φαινόμενο του Πειραιά. Είναι φαινόμενο όλης της Ελλάδας.
Κι επειδή ο Ιβάν έκανε και βουλευτής στη Ρωσία με τον Πούτιν, ε, του πούστη, λίγους Πουτινιάρηδες θα βρει κανείς στη Θεσσαλονίκη; "Ορίστε, έχει και εμπειρία από πολιτική", θα σε πούνε, "άρα είναι και καλύτερος απ'τον Μαρινάκη".
Στον Πούτιν Πουτινιές δηλαδή.
Μόνη μου παρηγοριά ότι ξεφτιλίστηκε ο Ιωαννίδης. Ο τύπος αυτός που ονόμασε την παράταξή του "Περιφέρεια Πρωταθλήτρια" και έκανε προεκλογική εκστρατεία αναφερόμενος στον εαυτό του ως κόουτς.
Και πάμε τώρα στο άλλο μεγάλο πανηγύρι, τις ευρωεκλογές.
Μπράβο μας. Όχι, μπράβο μας. Καταφέραμε να βγάλουμε τα αυγά τρίτο κόμμα και διψήφιο ποσοστό. Μπορεί κανείς να το ερμηνεύσει στο γενικότερο πλαίσιο της ανόδου της ακροδεξιάς στην Ευρώπη που καταδεικνύει την δυσαρέσκεια του κόσμου με τον τρόπο που λειτουργεί η ΕΕ και τις οικονομικές πολιτικές που εφαρμόζονται μπλα μπλα μπλα χαλβαδόπουτσες με γεύση στρουμφόμουρο, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας.
Όταν ο χρυσαυγίτης βουλευτής βγαίνει και δηλώνει ότι παλιά ψήφιζε ΠΑΣΟΚ κι ότι θαυμάζει τον Ανδρέα, κατά τ'άλλα το νέο ΠΑΣΟΚ είναι ο Σύριζα.
Όχι ότι δεν είναι βέβαια. Κι επειδή πήρανε μία έδρα παραπάνω στις ευρωεκλογές, πανηγυρίζουν και βρέχουν κιλοτάκια όλοι αυτοί που "ενημερώνονται" από το INXS...
-...ποιο INXS ρε παράωρε, αυτό είναι 80's συγκρότημα, το TVXS θες να πεις...
Ε, ναι, αυτό.

Copyright για τη χρήση του "παράωρος" στους Κρητικούς συναδέλφους μηχανολόγους του ΑΠΘ.
Πανηγυρίζουν και βρέχουν κιλοτάκια όλοι αυτοί που "ενημερώνονται" από το TVXS, ότι και καλά η κυβέρνηση Σαμαρά έχασε το λαϊκό της έρεισμα και τη νομιμοποίησή της να παίρνει αποφάσεις για τον ελληνικό λαό, επειδή πήραν μια έδρα παραπάνω στην Ευρωβουλή, η οποία εν τέλει βαραίνει στην πολιτική συνείδηση του κόσμου ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου.
Το ότι η Ελιά, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ 1.0 σε εκδοχή "άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε το στρινγκ του αλλιώς", πήρε δύο έδρες, κι άρα η δικομματική εξακολουθεί να έχει περισσότερες έδρες από το ΠΑΣΟΚ 2.0, είναι μια μικρή λεπτομέρεια που ουδόλως έχει να κάνει με οτιδήποτε.
Ο Σαμαράς, από την άλλη, λέει ότι το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν ήττα για τη ΝΔ, αλλά μήνυμα προς τη ΝΔ να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις με περισσότερη τόλμη.
Ο Θεός θα του το'πε κι αυτό.
Όσο για τον Κουβέλη, με μηδέν βουλευτές και το μισό ποσοστό από τον Καρατζαφέρη, εκείνον τον ίδιο που τον δείχνουμε με το δάχτυλο και γελάμε για την επιμονή του να νομίζει ότι κάτι θα κάνει ενώ είναι πολιτικά πεθαμένος, εντάξει, τα λόγια περιττεύουν.
There's only so many κωλοτούμπες you can do before you φας τα μούτρα σου.
Που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι, στο χωριό μου το Μάντσεστερ.
Όπως ξαναείπα, όμως, οι Ευρωεκλογές στην πολιτική συνείδηση του κόσμου πιο πολύ μοιάζουν σαν ένα τεράστιο οργανωμένο γκάλοπ ή μια ευκαιρία για τρολιά, παρά οτιδήποτε άλλο.
Το γεγονός, δε, ότι φέτος διεξήχθησαν με σταυροδοσία αντί λίστας, προσφέρει μια εξαιρετική ικανότητα να διαπιστώσουμε πόσα κιλά μαλάκας είναι ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρος.
Τα αποτελέσματα δίνουν μέσο όρο 32,76 κιλά, σε κανονική κωδωνοειδή κατανομή με τυπική απόκλιση 3,42.
Γιατί, για άλλη μια φορά, ο κόσμος ψηφίζει με το κριτήριο του κράχτη. Της υποψηφιότητας, δηλαδή, που μπαίνει με βάση όχι το βιογραφικό κάποιου, την προσφορά του ή το τι μπορεί να προσφέρει, αλλά το πόσες συζητήσεις μπορεί να τραβήξει γύρω από το όνομά του.
Σε δύο, δε, περιπτώσεις, το κριτήριο του κράχτη συνδυάστηκε άψογα με το κριτήριο του οίκτου. Η μία είναι από το ΠΑΣΟΚ 2.0 κι η άλλη από την Κίντερ Έκπληξη. Πρόκειται για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και τον Λάμπρο Φουντούλη.
Η μεν Κούνεβα ήταν η καθαρίστρια που της επιτέθηκαν με βιτριόλι πριν από πέντε χρόνια, επειδή προσπάθησε να διεκδικήσει καλύτερα εργασιακά δικαιώματα στην εταιρεία που δούλευε. Και μετά από αυτό τι έκανε; Εγώ δε θυμάμαι να είχα ξανακούσει γι'αυτήν από τότε, ούτε να συμμετείχε σε "κοινωνικούς αγώνες", ούτε τίποτα. Απλά σου λέει ο Ανδρ...Αλέξης, είναι ακόμα σχετικά φρέσκο στην κοινή μνήμη το θέμα, κάτσε να τσιμπήσω κανένα ψηφαλάκι από εκεί.
Ο δε Φουντούλης είναι ο πατέρας του νεαρού Αυγού που είχε σκοτωθεί πριν κανένα χρόνο στο Ηράκλειο της Αθήνας, κάτι λίγες μέρες μετά που τα Αυγά φάγανε τον Φύσσα. Καλά κάνανε που του σκοτώσανε το παιδί; Σαφώς και όχι. Αν αρχίσουμε να επιδοκιμάζουμε τη λογική του να σκοτώνεις τον άλλον για τις πολιτικές του απόψεις, πέφτουμε στο ίδιο επίπεδο.
Αλλά, με την ίδια ακριβώς λογική, γιατί δεν κατέβαζε κι ο Παπατσίπρας τον πατέρα του Φύσσα; Κι αυτός έχασε το παιδί του. Γιατί όχι τη μάνα του Γρηγορόπουλου; Κι αυτή το παιδί της έχασε! Και τον πατέρα του αποτέτοιου που έπεσε απ'το τρόλεϊ! Ας κάνουμε όλους τους αναξιοπαθούντες ευρωβουλευτές! Να μαζεύονται στο καφενείο της Ευρωβουλής και να κλαίνε για τα παιδιά τους!
Κάτι παρόμοιο, βέβαια, προσπάθησε να κάνει κι η ΝΔ, βάζοντας τον Μομφεράτο, γιο του εκδότη της Απογευματινής που δολοφονήθηκε από τη 17 Νοέμβρη (μην ξαναπεί κανείς ότι οι αριστεροί είναι φασίστες...), αλλά μάλλον άργησε 25 χρόνια.
Αυτό που δεν της βγήκε όμως της ΝΔ με τον Μομφεράτο, της βγήκε με τον κλασικό κράχτη, τον Ζαγοράκη. Που τι πρόσφερε στην Ελλάδα ο Ζαγοράκης; Το Γιούρο του 2004. Και κάτι έγινε; Ο χώρος του αθλητισμού εν έτει 2014 είναι δέκα φορές χειρότερος βόθρος απ'ό,τι τότε, και γι'αυτό μπορούμε όλοι να ευχαριστήσουμε τον δήμαρχο...ε, δημοτικό σύμβουλο Πειραιώς Μαρινάκη.
Αν πάντως περίμενε να τσιμπήσει με τον Ζαγοράκη ψηφαλάκια από τα Παόκια της Θεσσαλονίκης, δεν είμαι κι απόλυτα σίγουρος ότι αυτό ήταν και πολύ λογικό, γιατί τα Παόκια δεν έχουν και τα καλύτερα λόγια να λένε για την προεδρία του Ζαγοράκη.
Σίγουρα βέβαια καλύτερα απ'τον Βουλινό, τον Γούμενο και τον Μπάτμαν, αλλά και πάλι.

Στην αντίπερα όχθη, το ΣΥΡΙΖΟΚ, εκτός από την Κούνεβα, εξέλεξε με την ίδια ακριβώς μέθοδο του κράχτη και τον Μανώλη Γλέζο. Οκ, σύμβολο αντίστασης ενάντια στη γερμανική κατοχή, έχει τους συμβολισμούς του και στη σημερινή γερμανική κατοχή (μη χέσω), έχει αγωνιστικό πνεύμα, αλλά μπάστα.
Ο άνθρωπος αυτός είναι ενενηνταφεύγα χρονών. Είναι με το 1,975 πόδι στον τάφο, μόνο το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού περιμένει ακόμα απ'έξω. Είναι ζήτημα όχι αν θα βγάλει όλη τη θητεία μέχρι το 2019, αλλά αν θα προλάβει να φτάσει στις Βρυξέλλες για να αναλάβει.
Είναι, κατά τ'άλλα, που ο Τσίπρας θέλει να δείξει ότι είναι κόμμα με όραμα και μέλλον.
Η Ελιά, απ'την άλλη, προσφέρει στην Ευρωβουλή την Εύα Καυλή...ε, Καϊλή ήθελα να πω. Ναι, δεν αντιλέγω, ωραία γυναίκα, αλλά μετά τι; Έχει προσφέρει κάτι στον τόπο; Τότε που την είχαν φυτέψει στο Μέγκα να λέει ειδήσεις, το Σαββατιάτικο μεσημεριανό δελτίο τη βάζανε να λέει και πάλι δεν έβγαζε δελτίο χωρίς να πετάξει τρεις κοτσάνες.
Ενώ, θα με πεις, η Σπυράκη κι ο Κύρτσος που έβγαλε η ΝΔ είναι υποδείγματα αντικειμενικής δημοσιογραφίας; Όχι, αλλά άλλο να υπερασπίζεσαι συμφέροντα τεχνηέντως κι άλλο να ανοίγεις το στόμα σου και να πετάς βατράχια. Το πρώτο, αν μη τι άλλο, απαιτεί κάποιου είδους ικανότητα και ταλέντο.
Εκτός κι αν το σχέδιο είναι να στείλουμε την Καϊλή να τρίβεται στον Γιούνκερ ή όποιον βγει πρόεδρος της Κομισιόν τέλος πάντων ώστε να εξασφαλίσουμε ευνοϊκότερη μεταχείριση. Που έχει μια προοπτική σαν σχέδιο, ομολογουμένως.
Το Ποτάμι, από την άλλη, το κόμμα που είναι ολόκληρο ένας κράχτης, αρχή μέση και τέλος, με εξέπληξε ευχάριστα εκλέγοντας τον Γραμματικάκη. Κράχτης κι αυτός; Δε θα το έλεγα. Με τόσα χρόνια καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, που το τμήμα φυσικής του είναι από τα πιο δυνατά (έχω υπόψη μου άτομο που μπήκε στο Φυσικό της Κρήτης με 19500 μόρια το 2012), σίγουρα έχει προσφέρει περισσότερα από τον ποδοσφαιριστή ή το ξανθό βούρλο.
Έπειτα, το όνομά του το θυμάμαι κι από ορισμένα δοκίμια που διδαχθήκαμε στην Έκθεση της Γ'Λυκείου, τα οποία ωστόσο δε με έκαναν να τον αντιπαθήσω (τον Παπανούτσο, απ'την άλλη...). Και κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει καταλληλότερη περίπτωση για πολιτικό από έναν θετικό επιστήμονα που ξέρει να χειρίζεται και το λόγο.
Από την άλλη, ο άλλος ευρωβουλευτής που εξέλεξε το Ποτάμι (αλήθεια, πού εξαφανίστηκαν τα διψήφια που έπαιρνε στις δημοσκοπήσεις ο Σταύρακας, τα πήρε το Ποτάμι;) είναι ο Νίκος Ορφανός, που ο κόσμος τον θυμάται κυρίως σαν τον Κίτσο το Τσεκ Μασίν από τη διαφήμιση της Βόδιαφον.

Οκ, σίγουρα θα έχει παίξει και σε κανένα άλλο σίριαλ, και υποθέτω ότι θα έχει θέσεις και πολιτικές απόψεις (άσχετα αν το κόμμα που επέλεξε να κατέβει δεν έχει κανένα απ'τα δύο), αλλά ο κόσμος επέλεξε να τον ψηφίσει με το κριτήριο του Κίτσου.
Κι άμα οι καλύτεροι που έχουμε να στείλουμε για να αντιπροσωπεύσουν την πολιτική μας σκηνή στην Ευρώπη είναι ο Ζαγοράκης, η Καϊλή κι ο Κίτσος, ζήτω που καήκαμε.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας δολοφονήσουν το παιδί και δεν αδράξετε κι εσείς την ευκαιρία να κάθεστε στις Βρυξέλλες με πενταψήφιο μισθουλάκο κι όλα τα ροκφόρ που λέει κι ο Φατσέας.
UPDATE: Όπως με ειδοποίησαν από το κοντρόλ, εν τέλει ο δεύτερος Ευρωβουλευτής του Αμαζονίου δεν είναι ο Κίτσος, αλλά ο Μιλτιάδης Κύρκος. Του Λεωνίδα. Μα τι λέτε, ούτε κι αυτός εξαργύρωσε το όνομα του πατέρα του. Σε παρακαλώ, γίνονται αυτά στην Ελλάδα; Ουδεπώποτε.

Ευρωεκλο-yes

Το κομμάτι του URL είναι γνωστό στην Ελλάδα και με τον απλούστερο, αλλά και πολύ εκφραστικότερο τίτλο, "Ντιρινίνι".
Αλλά δε θα βάλω αυτό, γιατί το ξαναέβαλα πριν από τρεις αναρτήσεις και δε μ'αρέσει καθόλου να επαναλαμβάνομαι.
Γι'αυτό, λοιπόν, ακολουθεί ένα συγκρότημα που δεν έχω ξαναβάλει ποτέ.

Αλλά εν προκειμένω είναι απόλυτα ταιριαστό, γιατί όλοι μας εδώ στο Ελλάντα τρέχουμε με το διάολο. Ή σαν το διάολο. Ή κατά διαόλου. Ή κάτι τέθοιο. Κι όση ώρα εγώ λέω μαλακίες κι ο Έντι από πίσω παίρνει την κιθάρα και της χαρίζει πολλαπλούς οργασμούς.
Αφού λοιπόν η κιθάρα του Έντι έχυσε, απόχυσε, στέγνωσε και τώρα κάνει τσιγάρο, πάμε στο προκείμενο, που είναι οι επικείμενες ευρωεκλογές.
Την προηγούμενη Κυριακή διεξήχθησαν με απόλυτη επιτυχία και 40% αποχή οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, στις οποίες κατέβηκε δημοτικός σύμβουλος από τον ταρίφα που αν του δώσεις την καρέκλα του πρωθυπουργού για μια μέρα θα σιάξει τη χώρα, μέχρι την Νίτσα την κομμώτρια που της έταξε γάμο ένα κομματόσκυλο αν κατέβει δήμαρχος Μπουρναζίου με τον Μητσάρα τον Στρέιτ.
Σκάστε, το ξέρω ότι το Μπουρνάζι είναι δήμος Περιστερίου, σχήμα λόγου ήτανε.
Επειδή λοιπόν στις προηγούμενες εκλογές οι υποψήφιοι ήταν περισσότεροι από τους ψηφοφόρους, τα ψηφοδέλτια μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν σαν κουβερτούλες σε παιδικό σταθμό για άστεγα Πακιστανάκια.
Είμαστε ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο που οι ψηφοφορίες γίνονται με χαρτί αντί για ηλεκτρονικά. Κι όπως είπε ένας φίλος μου, "με το να γίνονται ηλεκτρονικά οι ψηφοφορίες, κερδίζουμε δύο πράματα: 1) προστατεύουμε το περιβάλλον, και 2) δεν ψηφίζουν οι άνω των 65. Δηλαδή τι άλλο θέλουμε;"
Αλλά αυτή την Κυριακή, όσο από το δάσος του Αμαζονίου δεν ξεπατώθηκε για να αξιοποιηθεί για ψηφοδέλτια, θα ξεπατωθεί τώρα.
Γιατί δε φτάνει ο δεύτερος γύρος των δημοτικών εκλογών, λες και δεν μπορούσαμε όλοι να συμφωνήσουμε απ'τον πρώτο γύρο όπως κάνανε οι θεές στο Μαραθώνα και ψηφίσανε τον Ηλία Ψινάκη, δε φτάνει κι ο δεύτερος γύρος των περιφερειακών, αλλά στις ευρωεκλογές κατεβαίνουν 41, ναι 41 κόμματα.
Ανάμεσα σε αυτά θα βρει κανείς παλιούς γνώριμους, όπως η λατρεμένη ΝΔ, που κατεβάζει τον Ζαγοράκη σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει το λαό του ΠΑΟΚ, το ΣΥΡΙΖΑ που μην ξαναπεί κανείς ότι είναι το νέο ΠΑΣΟΚ γιατί θα χεστούμε, το ΠΑΣΟΚ που όμως πλέον κατεβαίνει σαν Ελιά γιατί ο Βενιζέλος θέλει να χτυπήσει στο κοινό του Σαμαρά στην Καλαμάτα, το Κόμμα (ένα είναι το Κόμμα), η Τσίγκινη Αυγή κι οι Ανεξέλεγκτοι Έλληνες, οι οποίοι κατεβαίνουν με τον ακόλουθο σιδηρόδρομο για όνομα:
Ανεξάρτητοι Έλληνες, Ευρωπαϊκό Αντιμνημονιακό Μέτωπο, Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών, Πυρίκαυστος Ελλάδα, Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας.
Κάτι ο Καμένος, κάτι η Πυρίκαυστος Ελλάδα, γενικώς ζήτω που καήκαμε.
Επίσης, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο Ποτάμι, το πρώτο παγκοσμίως κόμμα που το αγαπάει ο κόσμος όχι για τις θέσεις του, αλλά επειδή δεν έχει θέσεις.
Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι κάτι που έχει θέσεις είναι πάντα καλύτερο από κάτι που δεν έχει θέσεις, ιδίως αν είναι λεωφορείο.
Ακολουθεί ο τρόπος με τον οποίο το Ποτάμι συγκέντρωσε τα υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά του:
-Καλημέρα σας, θα θέλαμε να σας κάνουμε μια ερώτηση.
-Ακούω.
-Τι είναι ο Αλιάκμονας;
-Ε...ποτάμι.
-Ευχαριστούμε πολύ, γεια σας!-τουτ-τουτ-τουτ-
-...
Φυσικά, ο Σταύρος Θεοδωράκης δε θα μπορούσε να μην ξέρει πώς να παίξει μιντιακό παιχνίδι, κι έτσι έβγαλε αυτό εδώ το σποτάκι, όπου βλέπεις μια κοπελίτσα να μιλάει για το ξεπαρθένιασμά της.
Ή έτσι άφηνε τους άλλους να πιστεύουν, γιατί στην πραγματικότητα μιλάει για την πρώτη φορά που θα ψηφίσει.
Δηλαδή, στην ουσία, για το ξεπαρθένιασμά της μιλάει.

Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά. Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για τα κόμματα εκείνα που δεν τολμάνε να προβάλλουν τα παραδοσιακά μίντια, από φόβο ότι θα κόψουν ψήφους από τους εκλεκτούς τους.

• Παναθηναϊκό Κίνημα
  Το ότι το Παναθηναϊκό Κίνημα κατεβαίνει στις Ευρωεκλογές, ενώ ο Μώραλης περιορίζεται στον θλιβερό Πειραιά, αποδεικνύει μια και για πάντα ποιος είναι ο πραγματικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρώπη. Βέβαια, οι εσωκομματικές φαγωμάρες δε θα αργήσουν να έρθουν, καθώς οι Βαρδινογιαννικοί θα πλακωθούν με τους Γιαννακοπουλικούς, και μετά με τους Βγενοπουλικούς, οι Πολυμετοχιστές θα κόψουν την καλημέρα με τους Αλαφουζικούς, ενώ μια μικρή μερίδα θα περιμένει ακόμα τον Άραβα πρίγκιπα να έρθει να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος. Πάγιες θέσεις του κινήματος είναι ότι για τα μνημόνια φταίει ο Μαρινάκης, επομένως μόλις το ΠΑΝ.ΚΙ (με αντίπαλο δέος το ΦΡΙ.Κ.Ι.Ο, το Μ.ΕΤ.Α.Λ.ΑΣ και το ΣΚ.Υ.Λ.ΟΥ) αναλάβει την πολυπόθητη εξουσία, τα μνημόνια θα καταργηθούν, θα αφαιρεθούν δύο πρωταθλήματα από τον Ολυμπιακό κι ο Καλόπουλος θα σταλθεί να σφυρίζει στην Γ'Εθνική του Τατζικιστάν.
• Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Σώζω τα Πλούτη των Ελλήνων, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος
  Το κόμμα αυτό έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι είναι το μοναδικό που στο ψηφοδέλτιό του το όνομα του κόμματος θα καταλαμβάνει περισσότερο χώρο από τους υποψήφιους, οι οποίοι είναι μόλις τρεις: ο Μιλτιάδης Τζαλαζίδης, ο γιος του, και μία τύπισσα με άλλο επώνυμο που υποθέτω ότι θα είναι η γυναίκα του. Το κόμμα αυτό με τις βαρύγδουπες δεσμεύσεις κατάφερε στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 να αποσπάσει τον ιλιγγιώδη αριθμό της μίας ψήφου, ήτοι το 0,000001% του εκλογικού σώματος. Παρ'όλα αυτά, ο κύριος Τζαλαζίδης είναι πάντα εδώ, έτοιμος να χαρίσει τα πολυπόθητα οικόπεδά του σε όποιον τον ψηφίσει, ακόμα και σε Γερμανούς που ψάχνουν φτηνό εξοχικό στην Ελλάδα.
• Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών
  Έχουν στόχους και τους πετυχαίνουν. Οσμίζονται από μακριά το καλό της Ελλάδας. Πιάνουν πουλιά στον αέρα. Και πάνω απ'όλα δε λένε ποτέ ψέματα. Οι Έλληνες Κυνηγοί είναι εδώ ώστε να δείξουν σε όλη την Ευρώπη ποια εταιρεία φτιάχνει τα καλύτερα σκάγια για τις μπεκάτσες, ποιες ασθένειες ταλαιπωρούν τα γερμανικά κυνηγόσκυλα, ποια είναι η καταλληλότερη εποχή για να χτυπήσεις αγριογούρουνα και τι χρώμα παραλλαγή θα φορεθεί φέτος.
• ΚΕΑΝ (Κίνημα Εθνικής Αντίστασης)
  Από τότε που ο Ανδρέας αναγνώρισε την Εθνική Αντίσταση, όλα γαμήθηκαν σε αυτή τη χώρα. Βασικά πολλά γαμήθηκαν σε αυτή τη χώρα εξαιτίας του Ανδρέα, κι ακόμα περισσότερα εξαιτίας της σπασμένης καπότας του που λέγεται Τζέφρι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο αρχηγός του κόμματος αυτού ονομάζεται Ιπποκράτης Σαββούρας, κάτι που μου θυμίζει ότι στην προηγούμενη εγγραφή μου έλεγα "δεν παίζει να υπάρχει πολιτικός με πιο γελοίο όνομα από τον Απόστολο Τζιτζικώστα" και άρα πρέπει να το βουλώσω για πάντα.
• Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας
  Το χαρακτηριστικό του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας είναι ότι όλοι οι υποψήφιοί του είναι Μουσουλμάνοι, πατώντας πιθανότατα στην επιτυχία των τούρκικων σίριαλ, γιατί σου λέει, μετά από τόσες ώρες παρακολούθησης της Προδοσίας και του Σουλεϊμάν, πιο εύκολα θα ψηφίσει η Ελληνίδα νοικοκυρά τον Αλή παρά τον Κώστα. Γιατί, φυσικά, όλοι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στην ισότητα. Άλλο που αν μια μουσουλμάνα βγει χωρίς μπούρκα απ'το σπίτι πεθαίνει δια λιθοβολισμού. Και όλοι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στην ειρήνη. Άλλο που ο προφήτης τους λέει να διαδώσουν την πίστη με το σπαθί. Και βέβαια όλοι οι μουσουλμάνοι πιστεύουν στη φιλία. Γι'αυτό σφάζονται οι Σουνίτες κι οι Σιίτες μεταξύ τους.
• Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία - Ουράνιο Τόξο
  Ακούγοντας αυτό το κόμμα σκέφτηκα "επιτέλους, να ένα κόμμα που εκτιμάει την τεράστια συνεισφορά του Ρόνι Τζέιμς Ντίο στην μουσική εις τους αιώνας των αιώνων".
  
  Αλλά τελικά το Ουράνιο Τόξο, όπως αποδεικνύεται, δεν έχει να κάνει ούτε με τον Ζουμπά, ούτε και με την κοινότητα των γκέι, η οποία, χάρη και στην Κοντσίτα, θα έπιανε ομολογουμένως υψηλά ποσοστά, αλλά είναι Slavomakedonski, Σκοπιανά πώς το λένε. Το οποίο είναι σαν να κατέβαζε το ΠΑΝ.ΚΙ (βλέπε λίγο παραπάνω) υποψήφιο δήμαρχο στον Πειραιά. Ή στη Θεσσαλονίκη. Ή σε οποιαδήποτε πόλη οι βάζελοι δεν ξεπερνάνε τους οπαδούς των υπολοίπων ομάδων.
• Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό
  Εδώ, φίλοι μου, μιλάμε για συνεργασία μεγατόνων. Πώς ήτανε το USA for Africa το 1985, που μάζεψαν όλους τους ροκ σταρ της εποχής για έναν κοινό καλό σκοπό; Εδώ τώρα ενώνουν τα δαχτυλίδια τους και καλούν τον Κάπταιν Πλάνετ...ε, ενώνουν τις δυνάμεις τους ήθελα να πω, ο Βύρων Πολύδωρας και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Με τη συσσωρευμένη σοφία του Στρατηγού Ανέμου και της κομμένης γράνας, πέρα από Συβαρίτες πολιτικούς, και την πυγμή, το αγωνιστικό πνεύμα και το σημάδι του Ζορό εκ μέρους του Παναγιώτη Ψωμιάδη, που μπορεί η Μακεδονία να του φέρθηκε σκάρτα αλλά το άστρο του δεν έσβησε, γιατί εκεί που καθόμασταν με τον Χωστήρα και τον Φίδη, τις προάλλες που ήμανε στην χαβούζα, ήρθε μια κοπελίτσα και μας μοίρασε διαφημιστικούς αναπτήρες, που καίνε με τη φλόγα της πατρίδας, και πάλι έχασα την αρχή της πρότασης τέτοιος μαλάκας που είμαι, με τα προσόντα λοιπόν αυτών των δύο πολιτικών γιγάντων, η νίκη είναι σίγουρη.
• Οικολόγοι Πράσινοι και Κόμμα Πειρατών
  Όταν ακούει κανείς για οικολόγους πειρατές, φαντάζεται ίσως ότι ο Τζόνι Ντεπ κι η παρέα του δεν πετάνε τους καταδικασμένους σε θάνατο στη θάλασσα, προκειμένου να μην προκαλέσουν ανεπανόρθωτη μόλυνση, αλλά τους θανατώνουν οικολογικά, με ηλεκτρική καρέκλα όπου ο ηλεκτρισμός παράγεται από φωτοβολταϊκά κύτταρα. Και μετά λες "μα τι μαλάκας είμαι, εννοεί ηλεκτρονικούς πειρατές!", οπότε και καταλαβαίνεις ότι οι άνθρωποι αυτοί απλά ψάχνουν στο Pirate Bay για να κατεβάσουν σε torrent με υπότιτλους τα ντοκιμαντέρ του Αλ Γκορ.
• Εθνική Ελπίδα
  Το κόμμα αυτό θα ήταν απλά άλλο ένα από τα δεκάδες εθνικά-εθνικιστικά-χρυσαυγίτικα και δεν ξέρω γω τι κόμματα της Ελλάδας, στο δρόμο που χάραξε ο Κασιδιάρης και πήγε την Ελλάδα 500 χρόνια πίσω...
  -ΠΛΑΤΣ!
  -Άντε ρε νούμερο...
  -ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ!
  ...και δε θα είχε τίποτα το αξιομνημόνευτο...
  -ΙΙΙΙΙΙ! ΕΙΠΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ! ΚΑΤΩ ΟΙ ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ!
  ...αφήστε με να τελειώσω, γαμώ την πανακόλα μου.
  Η Εθνική Ελπίδα λοιπόν δε θα είχε τίποτα το αξιοσημείωτο, αν ο ηγέτης της δε λεγότανε Γιώργος Παπαδόπουλος. Γιατί όταν οι παππούδες λέγανε ότι ένας Παπαδόπουλος μας χρειάζεται, αυτός το σκέφτηκε πιο επιχειρηματικά το θέμα.
• Δημοσθένης Βεργής Έλληνες Οικολόγοι
  
  Last but definitely not least, το κόμμα που παρ'ολίγον να έφερνε στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας μας τον ένα και μοναδικό Νίκο Κατέλη, αλλά τον φάγαν τα κυκλώματα. Και δεν ήταν καθόλου αταίριαστη η επιλογή του Κάτμαν από τον Δημοσθένη Βεργή, καθώς κι ο ίδιος, αν δεν έχει περάσει από την εκπομπή της Ανίτας, σίγουρα η Ανίτα θα αναρωτιέται πώς έχασε το κελεπούρι. Ή μήπως δε θυμάστε την απαράμιλλη γυμνή αφίσα με τη Τζούλια της καρδιάς μας, πρώτη διδάξασα της σύγχρονης ελληνικής πορνοβιομηχανίας; Ψηφίζουμε Βεργή με τα δύο χέρια. Για να χορτάσει ο κοσμάκης σαμπάνια.
  
  
  

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πλακώσει καμιά στοίβα ψηφοδέλτια.

Chinese Democracy

Σιγά μη βάλω και Γκανς εν Ρόζες χωρίς τον Σλας. Αυτό είναι σαν πίτσα χωρίς μπέικον.
Σήμερα, λοιπόν, είναι οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, γνωστές και σαν η μέρα που τόσο περίμεναν οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, που αυτή τη στιγμή υπολογίζονται ότι είναι ισάριθμοι με τα δεκαδικά του πι.
Κάθισα και σκέφτηκα και είδα ότι μ'αγαπάς μόνο εσύ και τι μουνί η Παπαρίζου ρε φίλε μου και παρεκτρέπομαι από το ζητούμενο για άλλη μία δισεκατομμυριοστή φορά, κάθισα και σκέφτηκα τέλος πάντων τι θα έπρεπε να ψηφίσω, γιατί είναι ένα όντως πολύ σημαντικό ζήτημα, σήμερα το πρωί την ώρα που έχεζα.
Η αποχή δεν είναι λύση. Μπορεί να το βλέπεις ως "δεν υπάρχει κανείς να ψηφίσω, όλοι είναι τα ίδια σκατά, μας κλέψαν τα λεφτά, μας φάγαν τις δουλειές, νιεχ νιεχ νιεχ", λες κι όλοι που είναι τα ίδια σκατά ήρθαν εδώ πέρα ουρανοκατέβατοι και δεν είναι προϊόν της κοινωνίας σου, αλλά σκέψου ότι για κάθε ψήφο που δε ρίχνεις, δίνεις μεγαλύτερη αξία στην ψήφο του Χρυσαυγίτη και της γιαγιάς που δε θυμήθηκε κανείς να την πει ότι ο Αντρέας πέθανε. Αυτό θες ρε Πασόκε Σατανιστή;
Εκτός βεβαίως κι αν έχεις ακόμα τα εκλογικά σου δικαιώματα στην Πέρα Κλανούλα και το ξεχνάς μέχρι να έρθουν οι εκλογές και το θυμάσαι και λες "ε, δε γαμιέται, θα τα μεταφέρω στις επόμενες εκλογές". Τότε δικαιολογείται, κάπως, γιατί πού να καις βενζίνες.
Το λευκό και το άκυρο είναι ακόμα πιο μαλακία, γιατί είναι η μαλακία του να μη μετράει η ψήφος σου συν την επιπρόσθετη μαλακία ότι ξεκουνήθηκες απ'το σπίτι σου για να πας να απέσχεις, ενώ θα μπορούσες απλά να κάτσεις σπίτι σου και να την παίζεις σαν σωστός μαλάκας που είσαι.
Πάει ο άλλος στο εκλογικό κέντρο για να πάρει το ψηφοδέλτιο και να ζωγραφίσει πάνω μία πούτσα. Χαίρω πολύ, Σκορδομπούτσογλου. Χάρηκες; Κάτι έκανες; Μια πούτσα έκανες. Ντεμέκ ότι έκανες στέιτμεντ; Αρχίδια μύδια. Θα το δει ο πρόεδρος της εφορευτικής, θα πει "φάε έναν μαλάκα εδώ πέρα που του'χουμε δώσει κι εκλογικά δικαιώματα", θα μετρήσει ένα άκυρο, θα το τσαλακώσει και θα πάει στο επόμενο.
Εκτός κι αν γινόταν το άλλο γαμάτο που είχε προτείνει κάποιος, νομίζω ο Μάικιους όταν ακόμα τα τελευταία οχτώ του άρθρα δεν ήταν για τον πούτσο, που το ποσοστό των λευκών αντιστοιχεί σε κενές έδρες στην τελική σύσταση της βουλής ή του δημοτικού συμβουλίου.
Κι έβγαινε στο Δήμο Θεσσαλονίκης ξέρω γω ένα συμβούλιο "τριμελής επιτροπή από πεντέξι άτομα".
Αποκλείουμε βεβαίως και τους φασίστες (Χρυσή Αυγή), τους φασίστες που για κάποιο λόγο δεν κάνει να λες ότι είναι φασίστες (ΚΚΕ, ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α) και κάτι οικολογικά-ανεξάρτητα-αβάδιστα-αβίαστα-αβασάνιστα σχήματα που οι δυνητικοί τους ψηφοφόροι είναι λιγότεροι από τους δημοτικούς τους συμβούλους, και μας μένουν ο Κρασοπατέρας Μπουτάρης, ο Καλαφάτης με το "Εντάξει" και ο Μηταφίδης από τον Σύριζα.
Δυστυχώς, το προεδρείο της Μοναδικής Αξιόπιστης Λύσεως για την Αξιοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα και την Ανάπτυξη (δηλαδή εγώ) έκρινε ότι ο Δήμος Θεσσαλονίκης είναι πόστο ανάξιο για να κατεβάσει υποψηφιότητα κι έτσι αναμένει τις εκλογές για την προεδρία των ΗΠΑ.
Λέω να μπω να δω τι υποψήφιους δημοτικούς σύμβουλους θα κατεβάσει το "Εντάξει", και απογοητεύτηκα. Κοτζάμ Καλαφάτης, με στήριξη από ολόκληρη ΝΔ, και δεν μπήκε στον κόπο να φτιάξει στο σάιτ του μια ενότητα που να έχει τους δημοτικούς σύμβουλους όλους μαζί να λέει ο καθένας "Γεια σας, είμαι ο Μαέβιους Παχατουρίδης και βλέπετε το Jackass".
Εσύ τώρα δηλαδή ζεις στον εικοστό πρώτο αιώνα;
Δηλαδή, Εντάξει.
Επομένως οι μόνες εναλλακτικές επιλογές που έχουν μείνει είναι ο υποψήφιος που υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ κι ο υποψήφιος που υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ 2.0? Γαμάτα. Και το καλό είναι ότι και οι δύο έχουν στις τάξεις τους στελέχη ικανά να πείσουν και τον πιο δύσκολο ψηφοφόρο.
Στον Μηταφίδη, ας πούμε, κατεβαίνει ένας και μέσα σε όλα τα άλλα άπειρα προσόντα του (αν θυμάμαι ήταν μπετατζής, όχι ότι είμαστε κοινωνικά ρατσιστές απέναντι σε όποιον δεν είναι μηχανολόγος μηχανικός) αναφέρει κι ότι είναι μέλος του συνδέσμου φίλων ΠΑΟΚ των δυτικών συνοικιών.
Γιατί αν δεν είναι αυτό προσόν, τότε δεν ξέρω κι εγώ ποιο είναι.

Ο άλλος, πάλι, επιλέγει να προσεγγίσει τον ψηφοφόρο με μια πιο ποιητική διάθεση.
"Γεννήθηκα στο γκρι της Θεσσαλονίκης, γιος του Χ και της Υ. Κι επειδή το γκρι ταιριάζει απόλυτα με το κόκκινο εντάχθηκα από μικρός στην αριστερά μας."

...
...
...
-Τάσος Λειβαδίτης.
Ε, συγνώμη, δεν άντεξα.

Ο ίδιος, λίγο παρακάτω στο σύντομο βιογραφικό του, δηλώνει ότι "συχνάζει σε καφενεία αλλά και στα ρολόγια της ΔΕΗ όπου περνά ευχάριστα συνδέοντας τα κομμένα ρεύματα".

Ομολογουμένως, είχα σχηματίσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για το τι θα πει "περνώ ευχάριστα", αλλά εδώ θα με πεις ο άλλος ακούει Κορν, οπότε δε γαμείς.

Και φυσικά η κορυφαία υποψήφια είναι μία που γεννήθηκε υποψήφιος, χάρη στο αλάνθαστο ένστικτο του Μηταφίδη που είχε ψυχανεμιστεί από καιρό ότι η Κοντσίτα θα κερδίσει τη Γιουροβύζιον.

Από την άλλη, ο Κρασοπατέρας δε σε αφήνει καν να διαβάσεις τα βιογραφικά των υποψηφίων του για να σε κερδίσει. Γιατί μια εικόνα ισοδυναμεί με 843,75 λέξεις (ναι, ξέρω, κανονικά θα έπρεπε να είναι χίλιες, γαμώ τον πληθωρισμό μου).

Γκιατί όποιος ντεν του αρέσουν οι Μάνογουορ, ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΚΑΜΗΤΕΙ!
Εν τέλει το τι ψήφισα δε σας αφορά.
Εκλογικό απόρρητο, duh.
Για την περιφέρεια δεν μπορώ να πω ότι έκατσα και τόσο πολύ να το σκεφτώ, κυρίως γιατί ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα κάποιον να ασχολείται με την περιφέρεια.
Κι έπειτα, όλοι οι υποψήφιοι, ακολουθώντας την ίδια διαδικασία κοσκινίσματος για τις δημοτικές, είναι ένας κι ένας. Ο Ιωαννίδης είναι ο γνωστός μαλάκας προπονητής του Γαύρου που το '95 με την ΤΣΣΚΑ που δηλητηρίασαν τους παίκτες τους θυμήθηκε να κάνει φαιρ πλέι αφού εξασφάλισε διαφορά 30 πόντων.
Ο νυν περιφερειάρχης, Απόστολος Τζιτζικώστας, έχει το πιο γελοίο όνομα που έχω ακούσει για πολιτικό, αν και σίγουρα πιο εύχρηστο από τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.
Όσο για την υποψήφια του Σύριζα, με το γκριζαρισμένο καρέ μαλλί της, το βεβιασμένο χαμόγελο που δείχνει την κούραση από τα βάσανα της ζωής, και το λουλουδάτο φουλάρι τυλιγμένο γύρω απ'το λαιμό, ε, συγνώμη, αυτή δεν είναι περιφερειάρχης, αυτή είναι η θειά μου η Σμαρούλα από την Δώθε Πορδούλα.

Μπαίνω τέλος πάντων στο παραβάν, πέφτει στο μάτι μου το ψηφοδέλτιο του Τζιτζικώστα, βλέπω και την Βούλα Πατουλίδου υποψήφια αντιπεριφερειαρχέσα Θεσσαλονίκης και λέω ντάξει, θα ρίξω αυτό κι όπως θα το ρίχνω θα λέω "για την Ελλάδα ρε γαμώτο"...
...
...
...μαλάκα, ο Τζιτζικώστας δεν κατέχει καθόλου μάρκετινγκ. Έπρεπε να βγάλει σποτάκι με την Πατουλίδου να λέει "ψηφίζουμε Τζιτζικώστα, για την Ελλάδα ρε γαμώτο". Θα τον ψήφιζαν μέχρι κι οι πέτρες.
Αρχίζω λοιπόν να κοιτάω τους υποψήφιους συμβούλους, και βλέπω σε κάποια φάση "Σαμαράς Αντώνιος". Και λες, ρε πούστη, πόσο γαμάτη τρολιά θα ήταν να ρίξεις ένα ψηφοδέλτιο που ο μόνος που έχει σταυρό να λέγεται Αντώνης Σαμαράς;
Ή έτσι άφησα τους άλλους να πιστεύουν, δε θα σας πω και τι ψήφισα.
Και βγαίνω έξω που λέτε από το εκλογικό τμήμα, και πέφτω πάνω στο δημοψήφισμα για το νερό. Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε, το διακύβευμα του δημοψηφίσματος είναι αν θα ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΑΘ ή όχι.
Βέβαια αυτό το δημοψήφισμα, για όποιον είναι να πάρει την τελική απόφαση, δηλαδή τους Γερμανούς, σημαίνει ό,τι σημαίνει και για τον Κριστιάνο Ρονάλντο η γνώμη που έχει γι'αυτόν ο Αλέφαντος, αλλά εδώ ο άλλος περνάει ευχάριστα συνδέοντας κομμένα ρεύματα, οπότε τι να πεις.
Αλλά το καλύτερο είναι το πώς διεξήχθη το διαβόητο δημοψήφισμα. Κάθονται σε ένα τραπεζάκι έξω από το κέντρο μία μανδάμ κι ένας παχουλοκομψός. Δύο στοίβες από χαρτάκια, που η μία γράφει ναι και η άλλη γράφει όχι, χωρίς φάκελο, χωρίς παραβάν, κι η κάλπη εντελώς διάφανη ώστε να μπορεί κανείς να δει πόσο ανεπηρέαστα ψήφισαν "ΟΧΙ" όλοι οι Θεσσαλονικείς.
Μην ξανακούσω κανέναν σας να πει ότι είμαστε Σοβιετία.
Κανέναν όμως.
Ακόμα και στις Σοβιετίες είχανε λίγη τσίπα παραπάνω.
Οπότε κι εγώ το καθίκι παίρνω το χαρτάκι με το ΝΑΙ από την ανέγγιχτη στοίβα, μόνο και μόνο για να δω τα μούτρα τους καθώς θα έριχνα το ναι.
Η μεν μανδάμ, ευγενέστατη, λέει, "να, πάρε να ψηφίσεις το όχι σου", ο δε παχουλοκομψός, μόλις με βλέπει να παίρνω, με το χαμόγελο του Τζόκερ, το ναι, κάνει, τάχα γελώντας, ότι πάει να με εμποδίσει. Εγώ, πάντα χαμογελώντας σαν διαφημισόμουνο της Ρεντ Μπουλ στην Καμάρα, λέω "συγνώμη, πέσατε σε πνεύμα αντιλογίας", αυτή λέει "εντάξει, δικαίωμά σου είναι" (κι από μέσα της "το μουνί που σε ξέρναγε, γαμημένε καπιταλιστή") κι εγώ αποχωρώ, γελώντας μόνος μου σαν τον ηλίθιο για τα επόμενα δέκα λεπτά.
Εντάξει.
Για όλα τ'άλλα, υπάρχει η Μάστερκαρντ.
Αυτά, και να προσέχετε μη βγει στην περιοχή σας Χρυσαυγίτης δήμαρχος κι άντε μετά να βρείτε Πακιστανό να σας μαζέψει τις ντομάτες από το χωράφι.

A day in the life

Δε συνηθίζω σε αυτό εδώ το μπλογκ να κάθομαι και να περιγράφω την (παρ'όλα αυτά άπειρα συναρπαστική και περιπετειώδη και πάνω της βασίστηκε ο Εκλεκτός) ζωή μου, εκτός από τότε που έγραφα το Ημερολόγιο του Μηχανολόγου, γνωστό και ως το Ημερολόγιο των Θλιβερών Προσπαθειών μου να Ρίξω τη Γιούλη.
Αλλά η σημερινή μέρα είχε τόσο πολύ υλικό να μου δώσει, που απλά δεν άντεχα.
Πήγα το πρωί στη σχολή, όλα καλά, όλα κανονικά, όλα προμήνυαν ότι θα ερχόταν άλλη μια βαρετή μέρα. Αλλά πριν από δύο μέρες διεξήχθησαν οι φοιτητικές εκλογές, κι η Πανσπουδαστική, για να γιορτάσει την τεράστια επιτυχία της στον σύλλογο των Ηλεκτρολόγων και Μηχανολόγων του Αούθ, πόσταρε αυτό στον τοίχο της σχολής (όχι στο Facebook, σε κανονικό ντουβάρι).

Και βλέπεις εσύ τώρα με μπολντ και πρώτη πρώτη την Πανσπουδαστική ότι έχει πάρει 133 ψήφους και λες κέρδισε τις εκλογές, παραπάνω απ'τη Δαπ, παραπάνω απ'την ΕΑΑΚ, παραπάνω απ'την ΦΟΙ.Μ.Η....όπα, για κάτσε μισό λεπτό. Παρ'όλο που ο Γρηγόρης σαν ψωνάρα μαθηματικός ισχυρίζεται ότι οι μηχανικοί δεν ξέρουν μαθηματικά, ακόμα κι οι μηχανικοί, του πούστη πια, ξέρουν ότι οι 195 ψήφοι είναι περισσότερες από τις 133.
Ο Κνίτης βέβαια δεν το ξέρει απαραίτητα.
Τέλος πάντων, περνάνε ήσυχα τα μηχανολογικά μαθήματα της ημέρας, γυρνάω σπίτι, τρώω, και κλείνω εισιτήρια με το τρένο για να ξαναπάω στην Αθήνα, γιατί είμαι ίσως ο μόνος Θεσσαλονικιός που πάει πιο συχνά στην Αθήνα παρά στη Νέα Παραλία, και ξεκινάω για το γυμναστήριο.
Και λέω, δεν περνάω μια βόλτα απ'την τράπεζα, να τσεκάρω τι υπόλοιπο έχω στην κάρτα μου;
ΣΟΚ ΚΑΙ ΠΕΟΣ.
*Στο προηγούμενο επεισόδιο της σειράς "Η αναπαραγωγική ζωή του Δία"...*
Την τελευταία φορά που επισκέφτηκα την πόλη του νέφους, του μετρό και των πιτόγυρων που αποκαλούν σουβλάκια, είχα κανονίσει να γυρίσω με το τρένο, μόνο που ο ΟΣΕ, σαν σωστός κι υπεύθυνος οργανισμός, αποφάσισε να κάνει απεργία ακριβώς τις μέρες που ήθελε να ταξιδέψει ο κόσμος, κι έτσι κατέληξα να ταξιδέψω με το ΧΤΕΛ της Λάρισας, με έναν Λαρισαίο Χτελατζή που για κάποιο λόγο άκουγε Λάνα Ντελ Ρέι και Μπον Τσόφλι στα πολύ ξενέρωτά τους.

Και το υπόλοιπο του λογαριασμού μου ήταν λιγότερο από αυτό που είχα υπολογίσει, οπότε συμπέρανα αμέσως ως άλλος Sherlock ότι οι κιαρατάδες από τον ΟΣΕ δε μου είχαν επιστρέψει τα λεφτά μου.
Τα χρόνια που είχα περάσει με τον μεγάλο διδάσκαλο Σιγκμαγκούπτι στο Θιβέτ, μαθαίνοντας διαλογισμό, παραλογισμό και απειροστικό λογισμό μου δίδαξαν να είμαι γαλήνιος κι έτσι, αντί να πάω και να κάψω τα γραφεία του ΟΣΕ όπως θα έκαναν όλοι οι κοινοί θνητοί, σχεδίαζα απλά να τους πάρω τηλέφωνο και να ξεφτιλίσω μέχρι και την τελευταία καθαρίστρια.
Αποφασίζω να καβαλήσω το λεωφορείο (και την αστραπή, γυαλιά ηλίου του πώς τον λέγανε απ'το CSI, YEAAAAAAAAAAH! από το Won't Get Fooled Again και ανελέητες μπασιές από τον Κλιφομπάρτονα) για να πάω να γυμνάσω το ατελείωτο κορμί μου, ενώ στο μυαλό μου προετοίμαζα ήδη το πανηγυρικό ξέχεσμα που περίμενε όποιον είχε την ατυχία να σηκώσει το τηλέφωνο στον ΟΣΕ, που θα ξεκινούσε με το "φέρτε πίσω τα λεφτά μου ρε κιαρατάδες" και θα κατέληγε στα "να το ιδιωτικοποιήσουν χθες το μπουρδελάκι σας" και "άλλη φορά θα πηγαίνω με το ΧΤΕΛ και να γουστάρετε".
Στο μεταξύ, η περιοχή της Θεσσαλονίκης που μένω είναι ένα μικρό Λοσάντζελε κι οι κεντρικοί του δρόμοι έχουν πέντε λωρίδες ανά κατεύθυνση, την εξής μία.
Ο ηλίθιος νούμερο ένα έχει διπλοπαρκάρει. Ο ηλίθιος νούμερο δύο, ο οποίος οδηγάει το λεωφορείο, μπαίνει στην πέμπτη λωρίδα του απέναντι ρεύματος για να τον προσπεράσει. Μόλις πάει να μπει ξανά στο κανονικό ρεύμα, πέφτει πάνω στον ηλίθιο νούμερο τρία, που έχει επίσης διπλοπαρκάρει. Κι επειδή δεν έχει αρκετό χώρο για να ισιώσει το πίσω βαγόνι του λεωφορείου, μπλοκάρει και το αντίθετο ρεύμα, σε μια κίνηση ματ που θα ζήλευε κι ο Κασπάροφ.
Λίγους γεωλογικούς αιώνες αργότερα, φτάσαμε στο κατηραμένο φανάρι της Λαγκαδά, το οποίο ήταν πιο βασανιστικό απ'ό,τι συνήθως, γιατί το εργοτάξιο του μετρό της Θεσσαλονίκης που βρισκόταν από την από πάνω μεριά της Μοναστηρίου είχε τελειώσει και ασφαλτοστρωθεί και, φυσικά, έπρεπε να ανοίξει από την από κάτω μεριά, γιατί αλλιώς πώς θα φαίνεται ότι προοδεύουν τα έργα του μετρό;
Και πότε λέτε να επέλεξαν οι φωστήρες του Ελληνικού Δημοσίου να κάνουν την τράμπα από τη μία λαμαρίνα στην άλλη; Παρασκευή μεσημέρι, φυσικά! Γιατί αν περίμεναν μέχρι την Κυριακή το πρωί να το κάνουν, δε θα μπορούσαν;
ΦΥΣΙΚΑ, ΠΑΝΗΛΙΘΙΕ ΚΑΙ ΤΡΙΣΕΛΕΕΙΝΕ THOMAS THE BARBARIAN! Αν περίμεναν μέχρι την Κυριακή το πρωί, το μετρό της Θεσσαλονίκης θα καθυστερούσε να ολοκληρωθεί δύο ολόκληρες μέρες! Αυτό θέλεις, αχάριστο σκουλήκι; Να καθυστερήσει το μετρό της Θεσσαλονίκης για να μην ξεβολευτείς εσύ; Τς, τς, τς, κάτι γομάρια που κυκλοφορούν.
Με τα πολλά και με τα λίγα μπαίνω στο δεύτερο λεωφορείο που χρειάζομαι για να φτάσω στο γυμναστήριο του Αούθ, και έρχεται δίπλα μου και κάθεται περίεργη τύπισσα, με την οποία εκτυλίσσεται ο εξής βαθυστόχαστος διάλογος.
Αυτή: Έχεις τσιγάρα;
Εγώ: Όχι, δεν καπνίζω.
Αυτή: Ζέστη έχει σήμερα (προσέξτε τον φοβερό ειρμό).
Εγώ: Ναι, έχει.
Κι εκείνη τη στιγμή ξαναβάζω τα ακουστικά μου, αλλά δυστυχώς η μουσική μου δεν ήταν αρκετά δυνατή για να μην αντιληφθώ ότι η επίδοξη τρακαδορέσα τραγουδούσε, με ένα φαλσέτο τόσο αποτρόπαιο που μέχρι και το τηλέφωνο της ντουζιέρας θα επαναστατούσε, αυτό:

Ποιος είμαι εγώ, άλλωστε, για να σχολιάσω τα ψυχολογικά του καθενός.
Φτάνω που λέτε στο γυμναστήριο, το οποίο είναι τόσο γαμάουα που παίζει μέχρι και το Μάστερ οφ φάκιν' Πάπετς, όταν δεν παίζει ελεεινά μπιτάκια που κάνουν εμάς τους φίλους της καλής μουσικής, σκάσε Γρηγόρη, να ξερνάμε το κεντρικό μας νευρικό σύστημα, γυμνάζομαι, πάω να φύγω.
Λίγο πριν τη στάση, πετυχαίνω τον Αρχιδαπίτη της σχολής, ο οποίος, δραττόμενος της ευκαιρίας, άρχισε να αναλύει ότι "όποιος δεν είναι ανόητος, καταλαβαίνει ότι το ΦΟΙ.Μ.Η., μια παράταξη που δημιουργήθηκε μία βδομάδα πριν τις εκλογές, και παρουσιάζεται σαν ανεξάρτητη, λες κι εμείς είμαστε εξαρτημένοι από κόμματα (!!!), καταλαβαίνει ότι δημιουργήθηκε για ψηφοθηρικούς σκοπούς".
Η μόνη απάντηση που άρμοζε σε αυτή τη βαθυστόχαστη ανάλυση ήταν "Κάποιον σ'έτσουξε ο κώλος σου, Κωστάκη", αλλά είναι που είμαι διπλωμάτης γαμώτη μου.
Μπαίνω τελικά στο λεωφορείο, λέω, επιτέλους θα πάω σπίτι μου, και κάποια φάση το λεωφορείο στρίβει παράνομα αριστερά στην Εθνικής Αμύνης. Λέει, η Εγνατία είναι κλειστή, θα πάμε Σταθμό από Τσιμισκή, γιατί έχει πορεία.
ΠΟΡΕΙΑ! ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ!
Σε περίπτωση που κάποιος Αθηναίος θελήσει ποτέ να ξαναγκρινιάξει για κυκλοφοριακά προβλήματα στο υπερμεγέθες κοτέτσι που αποκαλεί πόλη, παρακαλείται να διαβάσει αυτή την εγγραφή και να το βουλώσει για πάντα.
Και 200 μέτρα μετά, ο οδηγός ειδοποιείται απ'τον ασύρματο ότι ΚΑΙ η Τσιμισκή είναι κλειστή, οπότε να στρίψει επιτόπου για Τούμπα. Έτσι, μας ξεφορτώνει κακήν κακώς να ψάξουμε να βρούμε άκρη περπατώντας.
Κι είχα κάνει leg day, το κιάρατό μου.
Μου έρχεται εκείνη τη στιγμή να ενημερώσω τον πατέρα Βάρβαρο για το κακό που μας βρήκε με τον ΟΣΕ, κι αυτός μου λέει να εκτυπώσω τις τελευταίες κινήσεις του λογαριασμού, για να έχω αποδεικτικά στοιχεία να τρίψω στη μούρη των ΟΣΕτζήδων.
Και τελικά αυτό που αποδείχθηκε είναι ότι ο ΟΣΕ είχε όντως επιστρέψει τα λεφτά κι απλά εγώ είχα κάνει κάτι άλλες αγορές με την κάρτα που δεν τις θυμόμουν ότι τις είχα κάνει.
Κάποια μέρα εμένα θα με πάρουν αρχιμηχανικό στη Νάσα, θα ξεχάσω να βάλω δύο βίδες, θα νομίζω ότι τις έβαλα και θα απολαύσουμε όλοι το νέο Τσάλεντζερ.
Τελικά όταν έφτασα στην Εγνατία είχε ανοίξει, που σημαίνει ότι οι πορείες σε αυτή την πόλη προγραμματίζονται ακριβώς για να με ξεβολέψουν, αλλά το λεωφορείο έκανε ούτως ή άλλως για να εμφανιστεί τον ίδιο χρόνο που χρειάζεται η Ντόνα Σάμερ για να ισιώσει το μαλλί της.
Συνολικός χρόνος για να διανύσω 5 χιλιόμετρα: μιάμιση ώρα.
Εντάξει, δεν έχω ισοφαρίσει ακόμα το ρεκόρ βραδύτητας, αυτό το κατέχει ο Snoop Dogg στην απόσταση "καναπές-ψυγείο" μετά την πόση 42 blunts.
Αυτά, και να μου εξηγήσει κάποιος γιατί να θέλει κάποιος να γίνει τρανσέξουαλ, να γίνει μια χαρά ωραία μουνάρα γκόμενα που ούτε καταλαβαίνεις ότι κάποτε ήταν Μητσάρας, και να αφήνει το μούσι του κλαρινογαμπρού. Και να πηγαίνει και στη Γιουροβύζιον.