Κλασικά ελληνικά σκηνικά

Καλοκαιράκι. Μπύρες εκεί που σκάει το κύμα, όμορφα (και όχι-τόσο-όμορφα) κοριτσάκια που κυκλοφορούν ημίγυμνα, η μισανθρωπιά του Βάρβαρου μέσα μου είναι σε ύφεση. Γι'αυτό κι εγώ λοιπόν λέω να πιάσω κάτι ανάλαφρο και να θυμηθώ όλες αυτές τις μικρολεπτομέρειες που, στην τελική, αυτά είναι που σε κάνουν να καταλαβαίνεις ότι ζεις στην Ελλάδα. Γιατί, αν δεν μπορείς να το αποφύγεις, απόλαυσέ το.

• Ταβέρνα-τουριστοπαγίδα στην Πλάκα ή σε νησί του Αιγαίου με αρχαιοελληνικό όνομα τύπου "Δαίδαλος" ή "Απόλλων", που σερβίρει σάπιο μουσακά γιατί "πού έχει ξαναφάει μουσακά το Αμερικανάκι για να ξέρει πώς είναι ο σωστός" και παίζει συρτάκια μέχρι που να αρχίσεις να γουστάρεις τη μουσική των Meshuggah.
• Ταρίφας που, στα είκοσι λεπτά της διαδρομής σου, θα προλάβει να σε ενημερώσει για όλα τα στανταράκια στη δεύτερη εθνική χόκεϊ Αλβανίας, για όλες τις μουνάρες διάσημες που έχει πάρει κούρσα και-αναπόφευκτα-πηδήξει, και φυσικά για το πώς θα έσωζε τη χώρα αν ήταν πρωθυπουργός, ενώ στο ράδιο ωρύεται ο Τράγκας, ο Στελάρας-ένας-είναι-ο-Στελάρας ή ο έγκριτος αθλητικός αναλυτής του Metrosport 95,5.
• Αθίγγανος με ακορντεόν που τριγυρίζει στη γειτονιά και παίζει το "Σ'αγαπώ γιατί είσαι ωραία" μέχρι που να ματώσουν τ'αυτιά σου.
• ΠΑΤΑΤΕΕΕΕ-ΝΤΟΜΑΤΕΕΕΕ-ΚΡΕΜΜΥΔΙΑΑΑΑ-ΚΑΣΤΑΝΟΧΩΜΑΑΑ-ΚΟΚΚΙΝΟΧΩΜΑΑΑ-ΣΚΑΤΟΧΩΜΑΑΑ-ΚΑΡΠΟΥΖΙΑΑΑΑ-Ο ΜΕΛΕΝΙΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ.
• Θεία που δίνει στα ανίψια της από ένα πενηντάευρω "να φάνε μια σοκολάτα".
• Κωλόμπαρο επαρχιακής κωμόπολης, με Ρωσίδες που κόπηκαν από το κωλόμπαρο της πρωτεύουσας του νομού, και αλκοολούχα ποτά τα οποία τα έκλεψαν από το τρακτέρ του μπαρμπα-Μήτσιου ρουφώντας με το λάστιχο του ποτίσματος.
• Καφενείο ημιακατοίκητου χωριού, το οποίο επίσης λειτουργεί σαν μπακάλικο, ταχυδρομείο, περίπτερο, ηλεκτρονικά-φλιπεράκια, ψησταριά και στις δύο ημέρες του τοπικού πανηγυριού λειτουργεί και σαν "μπαρ-ντισκοτέκ" με λάιβ ονόματα όπως Μπάμπης Αυξεντίου, Νίτσα Γκουτζουραμάνη και Μήτσος Μπριτζόλας, στο οποίο υπάρχουν απαραίτητα τρεις Μπέμπες παρκαρισμένες απ'έξω.
• Τοπικό πανηγύρι όπου τραγουδάνε τα προαναφερθέντα λάιβ ονόματα, πιο πολλή ηχώ κι απ'το Γκραν Κάνυον, ανακοινώσεις τύπου "το υπ'αριθμόν ΡΡΒ-7649 παρακαλιείται να μετακινιηθεί γιατί εμποδίζει" και η φαρφίσα να δίνει πόνο σαν τον Τζον Λορντ στις ένδοξες μέρες των Ντιπ για Ντιπ Πέρπολ.
  
• Εστιατόριο-μίνι μάρκετ επί της εθνικής οδού όπου σταματάνε αποκλειστικά και μόνο τα ΚΤΕΛ, οι επιλογές φαγητού είναι κουνάβι βραστό, κουνάβι ψητό και κουνάβι κοκκινιστό, τα μόνα τσιγάρα που έχουν μείνει είναι κάτι πακέτα Άσσος Άφιλτρος από την εποχή του Εθνικού Τιρινινίου και οι τουαλέτες είναι τόσο άθλιες που...well...μόνο Κτελατζήδες θα τις χρησιμοποιούσαν.
• Δέμα με αγνά χωριάτικα αγαθά όπως τυριά, λάδια, αυγά και μελιτζάνες που, ελλείψει καλύτερης μεταφορικής μεθόδου, αποστέλλεται στη μπαγκαζιέρα του ΚΤΕΛ.
• Γιαγιά που χρειάζεται αρχείο Excel για να απαριθμήσει όλες τις ασθένειές της και καταλήγει να πηγαίνει κάθε πρωί στο ΙΚΑ ή όπως αλλιώς το λένε σήμερα για κοινωνική συναναστροφή.
• Γιαγιά που δεν την βαστάνε τα πόδια της, αλλά παίρνει καθημερινά το λεωφορείο στις 3 η ώρα το μεσημέρι ενώ ο μόνος προορισμός που έχει να προλάβει είναι ο Άγιος Πέτρος.
• Γιαγιά που δεν την βαστάνε τα πόδια της, αλλά μόλις έρθουν τα εγγόνια της για επίσκεψη ψήνει τέσσερις πίτες, κατσικάκι στο φούρνο, γαλακτομπούρεκο, τηγανίζει εκατό κεφτέδες και κεντάει πέντε σεμεδάκια, τα οποία νομίζει ότι θα καταλήξουν να κοσμούν τις τηλεοράσεις των εγγονιών, αλλά τελικά θα τα φάνε τα ποντίκια στο πατάρι.
• Θεία στο λεωφορείο που σταυροκοπιέται κάθε φορά που το λεωφορείο περνάει από εκκλησία, ήτοι κάθε διακόσια μέτρα.
• Επαρχιακός δρόμος που σε κάθε στροφή-φουρκέτα έχει κι από ένα αυτοσχέδιο εικονοστάσι, που συνήθως είναι ένα μεταλλικό κουτί με τρεις εικονίτσες, ένα καντήλι κι έναν σταυρό κολλημένο στραβά από πάνω.
• Συμπαθής μαυρούλης που σε κυνηγάει από πίσω σε πλατεία ή σταθμό του μετρό για να σου φορέσει το παραδοσιακό αφρικάνικο βραχιολάκι που θα σου φέρει καλή τύχη και θα σ'αγαπάει η γκόμενά σου για πάντα κι αν δεν έχεις θα βρεις με το που θα στρίψεις στη γωνία.
• Αθίγγανος που τριγυρίζει στην αμμουδιά και πουλάει ντόνατς, καλαμπόκια, καφτάνια, παρεό, γυαλιά ηλίου των δύο ευρώ που δεν κόβουν ούτε το ledάκι του stand-by της οθόνης του υπολογιστή και, αν έχετε το θεό σας, μασάζ.
• Κλαρινογαμπροί που παίζουν ρακέτες, κάθε τόσο ρίχνουν το μπαλάκι στη θάλασσα ή σε κάποιον λουόμενο, εισπράττοντας γαμωσταυρίδια απ'όλο το σύμπαν.
• Γκόμενες που παίζουν ρακέτες, κάθε τόσο ρίχνουν το μπαλάκι στη θάλασσα ή σε κάποιον λουόμενο, κανείς ωστόσο δε δείχνει να ενοχλείται ιδιαίτερα.
• "Μάγκας" οδηγός που γλιτώνει 15 πολύτιμα δευτερόλεπτα διαδρομής με το να χωθεί για αριστερή στροφή από τη δεξιά λωρίδα.
• "Μάγκας" οδηγός που, μόλις δει πορτοκαλί φανάρι, ανοίγει τα νίτρα, τις δέκα τουρμπίνες και πετάει την πεθερά του από το αμάξι για μείωση βάρους, καίει πατημένο κόκκινο με τα όσα και γυρνάει με "βλέμμα νικητή" και λέει στο συνοδηγό "βαθύ πορτοκαλί ήτανε".
• Γάμος εικοστού πέμπτου ξαδέρφου που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ στη ζωή σου, αλλά παρ'όλα αυτά πρέπει να πας γιατί "τι θα πει το σόι".
• Θείος, καλεσμένος στον εν λόγω γάμο, που θα επιμείνει να "κάτσει με τη νεολαία".
• Διακόσια άτομα στον εν λόγω γάμο που θα προσπαθήσουν να χορέψουν τσάμικο, και δη με τα χαρακτηριστικά άλματα, σε μία πίστα μεγέθους τηλεφωνικού θαλάμου.
• Έξοδος που ξεκινάει "για έναν καφέ, έτσι στο χαλαρό" και καταλήγει το επόμενο πρωί σε κάποιο παγκάκι, αστυνομικό τμήμα ή άγνωστο σπίτι με ένοικο κάποια μακρινή ανιψιά της Φρόσως απ'τους The Κόπανους.
  
• Μπαρ που ξεκινάει παίζοντας μέινστριμ μπιτάκια, χάους, τρανς, ακόμα και ροκ, αλλά κάποια στιγμή μετά τις δύο αναπόφευκτα θα το γυρίσει στον Παντελίδη.
• Γκόμενα που σκαρφαλώνει στο τραπέζι για να λικνίσει τη βασιλική κωλάρα της προς άγραν υποψήφιου γαμπρού, και μετά μόλις κατεβαίνει αποφασίζει ότι τη χτύπησε το δωδεκάποντο και τριγυρνάει μετά όλο το βράδυ με το καλσόν να πατάει στα χυμένα ποτά και τις πεταμένες στάχτες.
• Περήφανος γονιός θα πρήξει όλους τους γύρω του για το "πόσο ωραία τραγουδάει η Αννούλα μας" ή "τι ωραία που ζωγραφίζει ο Νικολάκης μας" ή "ο Γιωργάκης μας έκοψε την πιπίλα, πώς μεγάλωσε έτσι", προκαλώντας σε να πεις "Η Αννούλα τραγουδάει χειρότερα κι από τον Ja Rule, τις ζωγραφιές του Νικολάκη τις κάνω κι εγώ στη λεκάνη μετά από βρώμικο στην Εθνική και σιγά και το κατόρθωμα του Γιωργάκη, εγώ τρία χρόνια παιδεύομαι να κόψω το τσιγάρο".
• Περήφανος γονιός θα πρήξει όλους τους γύρω του για να του πούνε αν το δύο εβδομάδων μούλικό τους μοιάζει περισσότερο με τη μαμά του, τον μπαμπά του, τον παππού, τη γιαγιά ή το θείο Χαράλαμπο, όταν η σωστή απάντηση είναι ότι, όπως και όλα τα άλλα μωρά δύο εβδομάδων, μοιάζει (και μυρίζει) σαν μια μαξιλαροθήκη παραγεμισμένη με σκατά.
• Ενοχλητική θεία, ξαδέρφη ή "φίλη" που έρχεται "για ένα καφεδάκι" και φεύγει οχτώ μπύρες, δύο τσίπουρα και εφτάμιση κατσαρόλες φαγιά αργότερα, αφού έχει θάψει όλο το υπόλοιπο σόι, για να πάει σε κάποιο άλλο μέλος του σογιού "για ένα καφεδάκι" και να θάψει όλο το υπόλοιπο σόι.
• Θεία που σε κοιτάει επιτιμητικά επειδή κάνεις το έγκλημα να πιεις τον καφέ σου με γάλα ενώ έχουμε Σαρακοστή, ενώ η ίδια δεν έχει αφήσει ξαδέρφη, θεία και συννυφάδα στο σόι που να μην έχει στολίσει σαν Φράγκικο Επιτάφιο (sic) κι έχει φολιάσει όλα τα σκυλιά της γειτονιάς.
• Η καθιερωμένη ετήσια επίσκεψη του Έλληνα στην εκκλησία, από τις 11:55 το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου μέχρι τις 12:05 της Κυριακής του Πάσχα.
• Το Πασχαλινό αρνί, που όλοι ορμάνε με λύσσα και μένος και τσιμπολογάνε τις πετσούλες που κρέμονται όσο το σουβλίζει περήφανα και λεβέντικα ο πρεσβύτερος της οικογένειας, που "ξέρει πώς το σουβλίζουν το καλό το αρνί", αλλά τελικά όταν κατέβει το αρνί από τη σούβλα κανείς δε θέλει να το φάει γιατί όλοι έχουν χορτάσει με τις πετσούλες.
• Επαρχιακοί δρόμοι με αυτοσχέδιες σημάνσεις, οι οποίες συνήθως είναι κατασκευασμένες από χαρτόνι και μαρκαδόρο, και οδηγούν στην "Παραλήα", στο "Παραδοσυακώ Εστηατώρυο ο Μίτσοσ" ή σε κάποια μάντρα όπου "Πολούντε Καψόξηλα".
• Παππούς που κάθεται σε πλαστική καρέκλα γύφτου στην αυλή, φορώντας άσπρο φανελάκι Μινέρβα, καφέ παντελόνι που τον γαργαλάει στις μασχάλες και παντόφλα οικοδομής, με μια μυγοσκοτώστρα στο χέρι, που φωνάζει σε όποιον πλησιάσει πάνω από δέκα μέτρα "φύγετε από την αυλή μου, κωλόπαιδα".
• Ένα κουτί με κουλουράκια, μπισκότα ή σοκολατάκια που πάντα σου απαγόρευε η μάνα σου να αγγίξεις γιατί "θα έρθει κανένας άνθρωπος στο σπίτι και δε θα έχουμε τίποτα να τον κεράσουμε", ακόμα κι αν έχει να έρθει άνθρωπος στο σπίτι από τότε που έπαιζε σε πρώτη προβολή το Ρετιρέ.
• Οι καλοκαιρινές επαναλήψεις του Ρετιρέ.
• Οι αέναες επαναλήψεις του Κωνσταντίνου και Ελένης.
  
• Κάγκουρας με μπάκα σαν πέντε μηνών έγκυος, ιδρωμένη τρούχα μέχρι και κάτω από τις πατούσες, αρχή-μέση και τέλος καράφλας και νυχάκι στο μικρό δάχτυλο για εξαγωγή κεριού από αυτί, παραπονιέται γιατί όλες οι Ελληνίδες είναι χοντροκώλες κι έχουν κυτταρίτιδα.
• Συνεργείο αυτοκινήτων, που παίζει ασταμάτητα ο Λαϊκός ΦΜ, ο μάστορας είναι μία μίξη Σούπερ Μάριο με Ρον Τζέρεμι και τους τοίχους του συνεργείου κοσμούν λεκέδες από γράσα και αφίσες με ημίγυμνες γκόμενες, μια ευγενική προσφορά του κυριακάτικου φύλλου του "Γαύρου".
• Αίθουσα αναμονής ιατρείου, όπου παίζει απαλή μουσική τζαζ ή κλασική, με περιοδικά τα οποία περιγράφουν τις φρικτές συνέπειες που θα έχει στη ζωή μας το Y2K, και τη χαζοβιόλα γραμματέα του γιατρού που λιμάρει ακατάπαυστα τα νύχια της.
• Οικογενειακό/φιλικό τραπέζι όπου όλοι ορμάνε σε όλα τα πιάτα όπως ορμούσε ο Μπερλουσκόνι στις ανήλικες πιτσιρίκες, αλλά μόλις απομείνει εκείνη η μία τελευταία τηγανητή πατάτα, όλοι θα αφήσουν κάτω τα πιρούνια και θα κοιτιούνται μεταξύ τους, χωρίς να την πάρει κανένας, γιατί "ντροπή είναι, θα μας πάρουν για λιγούρηδες".
• Οικογενειακό/φιλικό τραπέζι όπου οι άντρηδοι της παρέας θα ψευτοτσακωθούν μεταξύ τους για το ποιος θα πληρώσει τη λυπητερή.
• Παλαιοδεξιός θείος και παλαιοπασόκος θείος που προσπαθούν να αρχίσουν εποικοδομητική αντιπαράθεση πολιτικών ιδεών πάνω από οικογενειακό/φιλικό τραπέζι, ενόσω οι αντίστοιχες θείες προσπαθούν να τους ηρεμήσουν με επιχειρήματα τύπου "Βρασίδα, μη, θα σου ανέβει η πίεση".
• Τάβλι, με τον απαραίτητο φραπέ, χτύπημα πουλιών με δύναμη και περιγραφή του αγώνα από τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο.
• Παρακολούθηση αγώνα της τοπικής ομάδας του χωριού, με το γήπεδο να θυμίζει βομβαρδισμένο δρόμο της Βαγδάτης, τον διαιτητή να είναι ο παπάς του χωριού και ενδεκάδα Νίκας-Μανίκας-Λιας-Καραμπαλίκας-Γενικολιάς-Βουρδουμπάς-Κεντρικόπουλος και μπροστά μόνος του ο Νίκωνας.
• Θεία που κάθε φορά που σε βλέπει θα σε ρωτήσει γιατί δεν πήγες να σπουδάσεις γιατρός "αφού τα παίρνεις τα γράμματα", πότε παίρνεις το πτυχίο και πότε θα παντρευτείς, γιατί μη νομίζεις, τα χρόνια περνάνε και θα καταλήξεις στο ράφι και θα λες "έφαγα τα νιάτα μου για να πάρω ένα παλιόχαρτο".
• Έλληνες που όπου σταθούν κι όπου βρεθούν λένε για το τι κωλοχώρα είναι η Ελλάδα και τι κωλολαός είναι οι Έλληνες, κι άμα τους ρωτήσεις γιατί δε φεύγουν θα σου πούνε "γιατί σαν τη Χαλκιδική δεν έχει".

Είστε απόλυτα ελεύθεροι να προσθέσετε και τις δικές σας προσθήκες, οι οποίες...ε...χμ... θα προστεθούν στη λίστα και θα είναι μια πρόσθετη...ε...προσθήκη σε αυτήν την πρόσθεση που θα προστεθούν κι άμα...ε...δεν προστεθούν θα πρέπει μετά να προσθέσουμε γιατί δεν προσθέσαμε αρκετά και πρέπει να γίνουν...να προστεθούν ώστε να είναι πιο πρόσθετα και να υπάρχει μια προσθήκη που θα προσθέτει στο αποτέλεσμα.

Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο.

Αυτά, και να προσέχετε μην είστε στο μπαράκι κι εκεί που παίζει Πριστ ξέρω γω ξαφνικά αρχίσει να κλαψομουνιάζει ο Οικονομόπουλος.

Οι 10 μεγάλες μουσικές απάτες της ιστορίας

Exactly what it says on the tin είναι η σημερινή εγγραφή, δηλαδή οι 10 μεγάλες μουσικές απάτες της ιστορίας. Για να εξηγηθώ από την αρχή, δεν εννοώ τους Milli Vanilli, που ήταν απλά δύο ομορφόπαιδα (περί ορέξεως...) τα οποία κουνούσαν τα χείλη τους όσο κάποιος άλλος τραγουδούσε από πίσω.
Κι αυτό γιατί έφαγαν τον εξοστρακισμό τους από την παγκόσμια μουσική κοινότητα και εν έτει 2014 κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, όπως άλλωστε και με κανέναν από αυτούς που είχαν επιτυχία το 1990, γιατί η μουσική σκηνή του 1990 ήταν γενικότερα για τον πούτσο, εκτός κι αν ο Vanilla Ice δε σας θυμίζει τίποτα.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με τις απάτες εκείνες που έχουν αποκτήσει πολύ υψηλότερη θέση στην υπόληψη του κόσμου από αυτήν που πραγματικά αξίζουν. Ξεκινώντας να διαβάζετε, θα καταλάβετε.

• Bob Dylan
  Για κάποιο λόγο, απαγορεύεται να πεις οτιδήποτε κακό για τον Μπομπ Ντίλαν. Έχει κατσικωθεί στην υψηλότερη θέση του πανθέου της μουσικής, είναι βιδωμένος στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου κι αν δε γουστάρεις δεν είσαι άξιος να λέγεσαι φίλος της μουσικής και σου αξίζει να καταδικαστείς αιώνια στο να ακούς Παντελίδη και Πάολα. Οκ, σύμφωνοι, ήταν από τους λίγους που έγραφαν σοβαρό και πολιτικοποιημένο στίχο σε μια εποχή που κυριαρχούσαν οι Μπήτληδες κι οι στρατιές των αντιγραφέων τους τραγουδώντας στίχους του τύπου "love, love, love, loving love love, I love you". Αλλά ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο σαλόνι. Ο Μπομπ Ντίλαν είναι ίσως ο χειρότερος τραγουδιστής (όχι στιχουργός/συνθέτης, τραγουδιστής) που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη. Η φωνή του θυμίζει έναν γέρο τράγο την ώρα που χύνει στα μούτρα την πιο ξεκωλιάρα γίδα του κοπαδιού. Και δυστυχώς για τον Μπομπ και τις Ρουβίτσες του, είμαι από εκείνους τους ανώμαλους που θεωρούν σημαντικό να είναι η μουσική ευχάριστη στα αυτιά τους. Οπότε δε θα πάρω.
• Pink Floyd
  
  Ύπνος. Ύπνος. Αρκεί να ακούσεις μισό τραγούδι για να πέσεις στο εξάμηνο κώμα του Σουμάχερ όταν τσακίστηκε από τη βουνοπλαγιά. Τα τραγούδια τους είναι πιο αργά κι από μπλε λεωφορείο του ΟΑΣΘ όταν έχει κλείσει η Εγνατία και στέλνουν όλη την κίνηση να πάει από Μητροπόλεως. Πού και πού πετάνε κανένα μυστήριο time signature τύπου 7/4 για να παριστάνουνε τους ψαγμένους κι αυτό είναι όλο. Αυτή είναι η συνταγή που χρειάζεται, προφανώς, για να αναχθείς σε μία από τις σημαντικότερες και επηρεαστικότερες (ναι, μόλις μετέφρασα το influential στα ελληνικά, and there's nothing you can do about it) μπάντες στην ιστορία και να είσαι στο απυρόβλητο. Διάολε, ακόμα και το Brick in the Wall, που υποτίθεται είναι ο ύμνος μιας κοινωνικής επανάστασης και δε συμμαζεύεται, είναι τόσο αργό και νυσταλέο που θα μπορούσε να το τραγουδήσει η Lana Del Rey και να μην πάρει χαμπάρι κανείς.
• Nirvana
  Ναι, το έχω ξαναπεί, το ξέρω, αλλά θα το ξαναπώ και θα το λέω όσο ζω, Παοκάρα σ'αγαπώ, όχι, λάθος, μπερδεύτηκα, τέλος πάντων, πάμε στο προκείμενο. Το ότι άλλαξαν την πορεία της ροκ σκηνής, όταν σε αυτήν επικρατούσαν οι χειρότεροι αντιγραφείς των χειρότερων αντιγραφέων των Μότλεϊ Κρου, και την έστρεψαν σε κάτι πιο "σκεπτόμενο", δεν αναιρεί ότι οι Νιρβάνα ήταν, είναι και θα είναι για τον πούτσο. Βασικά ίσως είμαι λίγο άδικος με τον Ντέιβ Γκρολ, οι μουσικές του με τους Foo Fighters έχουν ένα ενδιαφέρον κι ο ίδιος είναι και γαμώ τους τύπους. Άρα ο Κομπέιν ήταν, είναι και θα είναι για τον πούτσο. Τραγουδούσε σαν να είχε καρκίνο του φάρυγγα, οι στίχοι του ήταν αποκύημα της πρέζας που έπαιρνε με τα βυτία, κι όσο για το κιθαριστικό του ταλέντο, δε θα μπορούσε να είχε εμπνευστεί ούτε το Satisfaction των Στόουνς, αυτό με τις τρεις νότες. Και, χάρη στο "σύνδρομο του νεκρού τραγουδιστή", το μουσικό περιοδικό-ανέκδοτο ονόματι Ρόλινγκ Στόουν ένιωθε τέτοια ανάγκη να τσιμπουκώσει το νεκρό και σαπισμένο πέος του Κομπέιν, που τον έβαλε στην κορυφή μέχρι και της λίστας με τους κορυφαίους κιθαρίστες. Δωδέκατη θέση, μαλάκες μου. Εγώ αν ψάξω μπορώ να βρω έντεκα κιθαρίστες καλύτερους από τον Κομπέιν στη σχολή μου, όχι στον πλανήτη.
• Guns N Roses
  
  Πάρα πολύς πανικός για μια μπάντα που, στην καλύτερη, έβγαλε μισό ενδιαφέρον άλμπουμ. Ο Άξελ Ρόουζ έμοιαζε σαν γκόμενα, τραγουδούσε σαν γκόμενα (και σαν κατσίκα ενίοτε, αλλά σίγουρα με πολύ περισσότερη ενέργεια από τον Ντίλαν), και φερόταν σαν υστερική γκόμενα, ξεκόβοντας από όλα τα πραγματικά δημιουργικά στοιχεία της μπάντας, δηλαδή...ε...τον Σλας, ο οποίος στα τόσα χρόνια καριέρας δεν έχει επιδείξει πολλά παραπάνω από τον Ράντι Ρόουντς που πέθανε στα 22 του. Μετά το μισό ενδιαφέρον άλμπουμ αναλώθηκαν σε υπναλέα power ballads χωρίς το power, που συναγωνίζονταν σε ξενερωτίλα τις πιο ξενέρωτες στιγμές του Μπον Τζόβενου (του οποίου οι λιγότερο ξενέρωτες στιγμές είναι το Livin' On A Prayer, κι αυτό δεν λέει και πολλά), ενώ αφού ο Άξελ αποφάσισε ότι δεν έχει ανάγκη το φουγάρο με πόδια που λέγεται Σλας, έκανε δεκατέσσερα χρόνια να βγάλει ένα άλμπουμ για το οποίο είχε πέσει ένα τριαξονικό φορτηγό hype και τελικά δεν κουνήθηκε ούτε πούστης. Ίσως βέβαια φταίει κι ότι όταν βγήκε το Chinese Democracy ο Άξελ έμοιαζε πολύ λιγότερο με γκόμενα και πολύ περισσότερο με τον Οβελίξ. 
• U2
  Γράφοντας κλαψιάρικους στίχους για τον ρατσισμό, την πείνα, τον πόλεμο της Ιρλανδίας, ο οποίος ήταν σίγουρα ένα επίκαιρο θέμα το 1916, και γενικά για τους αδικημένους της ζωής, ο Μπόνο κατάφερε να καθιερωθεί στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα ως ο καρπός του έρωτα του Στέλιου Καζαντζίδη με τον Φίλιππο Μπλιάχτσικα, και φυσικά ως ένα από τα πιο υπερτροφικά εγώ που χώρεσαν ποτέ στον πλανήτη, καθώς μόλις τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να τον ξεπερνάει ο Kanye West. Παρ'όλο το βάθος, όμως, που θέλει να πιστεύει ότι έχει η μουσική του, ο κιθαρίστας του λέγεται The Edge, ένα ψευδώνυμο που είμαι σίγουρος ότι θα του φάνηκε πολύ κουλ και γαμάουα για λίγα λεπτά ενός κυριακάτικου μεσημεριού, όταν ήταν δώδεκα χρονών κι είχε μόλις τελειώσει ένα επεισόδιο των Θάντερκατς (είπε ο τύπος που αυτοαποκαλείται Thomas The Barbarian, αν και εγώ δεν είμαι πενήντα χρονών μαλάκας) και ουσιαστικά όλη του η κιθαριστική τεχνική είναι να παίζει τρεις νότες και να περνάει μετά στο track εκατό στρώματα ηχώ για να ακούγεται λες και παίζει κάτι παραπάνω από τρεις νότες. Ε, και σας πείραζαν οι Milli Vanilli.
• Aerosmith
  
  Αν μη τι άλλο, οι Aerosmith αξίζουν το κύδος μας για το ότι κατάφεραν να υπάρξουν για σαράντα χρόνια χωρίς να σφαχτούνε, κάτι που είναι σημαντικό επίτευγμα στη ροκ σκηνή, γιατί αν πάτε στον Σάμι Χέιγκαρ και του μιλήσετε για τον Έντι Βαν Χέιλεν, θα σας κυνηγήσει με την καραμπίνα. Αλλά από εκεί και πέρα, η κατάταξη των Aerosmith στους μουσικούς θεούς είναι λίγο βεβιασμένη. Ίσως το 70 έπαιξαν κάποια ενδιαφέροντα πράματα. Μετά ήρθε η δεκαετία του 80 και το γυρίσανε σε hair metal αστειότητες σαν το Love in an Elevator. Υπόψη ότι στο Love in an Elevator ο Στίβεν Τάιλερ ήταν ήδη 40 χρονών κι ήταν στα μισά της πορείας του προς την ανεπανόρθωτη μετατροπή του σε αρσενική γριά. Μετά ξέπεσαν στα power ballads, εκείνο το είδος τραγουδιού για το οποίο κοροϊδεύουμε όλοι μας τους Van Hagar, θα θυμάστε φαντάζομαι το Crazy και το Cryin', και το αποκορύφωμα ήρθε φυσικά με το I Don't Wanna Miss A Thing, ένα τραγούδι που πιθανότατα γράφτηκε για τη Σελίν Ντιόν αλλά το απέρριψε, και το οποίο ήταν το μεγαλύτερό τους χιτ στα τσαρτς, κατατάσσοντάς τους έτσι στην ίδια κατηγορία με ροκ κολοσσούς όπως οι Poison, οι Night Ranger και οι Mr. Big. Και να μη μιλήσω για το American Idol.
• Coldplay
  Μουσική για γκόμενες. Όχι. Μουσική για ευαίσθητες γκόμενες. Και πάλι όχι. Μουσική για κλαψομούνες γκόμενες. Όχι, ακόμα κάτι λείπει. Μουσική για κλαψομούνες γκόμενες που προσπαθούν να το παίξουν ψαγμένες. Almost there...Μουσική για κλαψομούνες γκόμενες που προσπαθούν να το παίξουν ψαγμένες και στον εγκέφαλό τους έχει χαλάσει η καλωδίωση με το τμήμα που αντιλαμβάνεται την καλή μουσική. Τώρα μάλιστα. Κάθε φορά που τυχαίνει να ακούσω ένα τραγούδι τους στο ραδιόφωνο, σκέφτομαι "εντάξει, αυτή τη φορά το τερμάτισαν. Δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρουν να βγάλουν τραγούδι πιο βαρετό, πιο ανέμπνευστο, πιο κλαψομούνικο". Και κάθε, μα κάθε γαμημένη φορά φροντίζουν να με διαψεύσουν. Ίσως ο Κρις Μάρτιν το έχει βάλει προσωπικό στοίχημα να με τσαντίζει κάθε φορά που βγάζει καινούριο τραγούδι, δεν ξέρω. Μικρή λεπτομέρεια. Ο τύπος αυτός είναι χορτοφάγος. Κάτι που δε μου κάνει καμία απολύτως εντύπωση.
• Lady Gaga
  
  Αν θέλω να είμαι αντικειμενικός, δεν μπορώ να μη συμπεριλάβω τη Lady Gaga στις μεγάλες απάτες της μουσικής. Τη συμπαθώ, την εκτιμώ, μπορεί να τραγουδήσει, αλλά από εκεί και πέρα δεν μπορώ να καταλάβω με ποιο σκεπτικό την ανάγουν όλοι σε αναμορφώτρια της σύγχρονης ποπ μουσικής, όταν δεν κάνει κάτι το τόσο διαφορετικό από αυτό που έκανε η γαμημένη Μαντόνα τη δεκαετία του '80. Και τότε τη Μαντόνα δεν την αποκαλούσαν πρωτοπόρο, αλλά πορνίδιο. Η κοπέλα απλά γράφει πιασάρικα τραγουδάκια και παριστάνει την ψαγμένη με το να φοράει μπριζόλες σε απονομές βραβείων ή να μαστιγώνει τους χορευτές της ντυμένη καλόγρια ενώ από πίσω καίγονται σταυροί. Το τραγούδι και το βίντεο κλιπ είναι πλέον δύο εντελώς ασύνδετες οντότητες, από τις οποίες δε βγάζει νόημα καμία. Όσο για το πρόσφατό της άλμπουμ, το Artpop, είχαν φαγωθεί όλοι, περίμεναν ότι θα είναι το Abbey Road των καιρών μας, ότι θα αλλάξει μια για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τη μουσική, θα κάνει, θα ράνει, θα δείξει, θα μπήξει και τελικά μας έκλασε όλους μαζί μια μάντρα αρχίδια, χωρίς καν να καταφέρει να πιάσει τις αναμενόμενες πωλήσεις. Το επόμενό της άλμπουμ θα είναι το Chinese Democracy. Και πολύ ασχοληθήκαμε.
• Oasis
  Απ'ό,τι έχω καταλάβει, το να παίζεις βαρετή μουσική είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να σε θεωρήσουν ψαγμένο. Αλλά αν θες πραγματικά να κερδίσεις τον τίτλο του Μίστερ Εθνικός Ψαγμένος, δεν έχεις παρά να πατήσεις πάνω στους Μπήτληδες. Οκέι, εδώ πρέπει να κάνουμε ένα διάλειμμα για να αναγνωρίσουμε ότι εκατοντάδες καλλιτεχνών έχουν πάρει επιρροή από τους Μπήτληδες, μέχρι κι ο Όζης Όσμπορν, οφ ολ πήπολ, έχει δηλώσει ότι παίρνει επιρροές από τους Μπήτληδες. Ο Όζης Όσμπορν, ο πατέρας του χέβι μέταλ και η μεγαλύτερη μετακίνηση ναρκωτικών στον πλανήτη. Το ζόρι μου με τους Όασις δεν είναι ότι είναι επηρεασμένοι από τους Μπήτληδες, αλλά ότι ακούγονται σαν ένα κακό cover band των Μπήτληδων. Και κανένα cover band δεν μπορεί να διεκδικήσει με αξιώσεις μια θέση στο μουσικό πάνθεον. Πόσο μάλλον ένα κακό cover band. 
• Sex Pistols
  Γενικότερα το κίνημα της πανκ μουσικής βρωμάει από μπάντες που έχουν αναχθεί σε πολύ μεγαλύτερη αξία από αυτήν που μπορούν να αποδείξουν, με τις δικές τους δυνάμεις και τα δικά τους αρχίδια, ότι δικαιούνται. Ίσως κάτι να έχει να κάνει αυτό με το ότι επιτηδευμένα τραγουδάνε άσχημα και παίζουν δύο συγχορδίες σε όλο το τραγούδι. Γενικά δεν είμαι και πολύ φίλος του κόνσεπτ της επιτηδευμένης ασχήμιας, αλλά όπως το νιώθει ο καθένας μέσα του, κάποιοι γουστάρουν γκόμενες με αξύριστα πόδια, γούστο τους και καπέλο τους, γλιτώνουν και τα έξοδα της χαλάουας. Αλλά οι Sex Pistols γίνανε θεοί και τιτάνες και ιερά τέρατα της μουσικής, έχοντας στο ενεργητικό τους ένα! άλμπουμ. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες που βγάζουν μόνο ένα άλμπουμ, τους λέμε πουθενάδες, όχι ιερά τέρατα. Το "σύνδρομο του νεκρού μέλους της μπάντας" λειτουργεί και πάλι. Νόμος απαράβατος. Άμα πεθάνεις, θεοποιείσαι. Τέρμα. Άλλωστε, το είπε κι ο Πετρόχειλος στους Χούλιγκανς: Η αλήθεια βρίσκεται στους Σεξ Πίστολς.
  

Αυτά, και να προσέχετε με ποιους μπλέκετε. Γιατί μπορεί αλλιώς να ξεκινήσετε και αλλού να φτάσετε. Υπάρχει τόση ψευτιά παντού.

Περί-τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα

Perinio 15/7/14 23:42
Γράψε :
1) Για το Dota
2) Για την μηχανική-μηχανολογική του πουλιού σου
3) Για την επίδραση του Χατζηγιάννη στην κοινωνία του σήμερα
4) Για τους μπλόγκερ γενικότερα. Δεν νομίζω να έχεις γράψει ποτέ.
5) Για τα τις πατουσομαλακίες
6) Για το μουνί της μάνας καποιανού
7) Για το τι θα έκανες άμα είχες τρισεκατομμύρια
8) Για το μπαλέτο και τις χειροντακτικές εργασίες
9) Για την πώληση της ΔΕΗ
10) Για το Game of thrones
Πόσα ακόμα να σου πω. 10 θέματα από όλες τις απόψεις. Γελοία και μη γελοία. Άντε ξεκίνα.
Όπως ίσως θα διαπιστώσατε, ο νάνος-νάνος-αλλά-με-μια-πούτσα-να Περίνεος είναι ο νικητής του πρώτου (αλλά σίγουρα όχι τελευταίου, κάτσε να βρεθώ πάλι καμιά βδομάδα χωρίς θέμα να γράψω) Μεγάλου Διαγωνισμού του Και Που 'Σαι Ακόμα. Οι ηττημένοι δε θέλω να μου στεναχωρηθείτε, είστε νικητές στις καρδιές μας μπλα μπλα μπλα.
Το plot twist είναι ότι, αντί να επιλεγεί μια από τις προτάσεις του νικητή, ο οποίος κερδίζει έναν καφέ της αρεσκείας του από το τοπικό Μικέλ σε πλαστικό ποτήρι, θα επιλεγούν όλες. Όλες; Όχι. Υπάρχει ένα μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται...
Σκάσε, όλες.
Ακολουθεί άσμα από έναν καλλιτέχνη ανάλογου καλλιτεχνικού (και σωματικού) αναστήματος με τον Περίνεο.

1. Η Dota
   Η Dota είναι ηλεκτρονικό παιχνίδι το οποίο απευθύνεται σε αγοράκια ηλικίας από 12 μέχρι όποτε γαμήσουν, κάτι το οποίο συνήθως αργεί πολύ να συμβεί με υπαιτιότητα της ίδιας της Dotaς. Πλέον η Dota θεωρείται πασέ, καθώς τη θέση της έχει πάρει το LOL, το οποίο πήρε το όνομά του από το επιφώνημα που εκστομίζει κανείς όταν βλέπει τα μούτρα αυτών που παίζουν LOL. Παρ'όλα αυτά, η Dota έχει κερδίσει επάξια τη θέση της στην ιστορία της καλτίλας και της τρολιάς χάρη στον Mikeius, σημερινή πόρνη του Youtube που έχει ένα μήνα να βγάλει βίντεο και του γαμώ το σπίτι. Ο θρύλος λέει ότι πλάσματα τρομακτικά και φρικαλεώδη, διαμένοντα σε σπηλιές με ξεκλείδωτο wifi, έβγαιναν δειλά δειλά τη νύχτα και, με ανώνυμα προφίλ, μόλυναν τα ιερά άρθρα του Mikeius με το σατανικό μαντρά "grapse gia th Dota poso malakia einai". Κανείς δεν κατάφερε ποτέ να μάθει αν ισχύει ο μύθος, καθώς όσοι προσπάθησαν να εντρυφήσουν στα σχόλια του Mikeius κατέληξαν στο Δαφνί, με εμφανώς διαταραγμένη ψυχική ισορροπία.
2. Η μηχανική-μηχανολογική του πουλιού μου
   Το πουλί μου είναι ένα πυροβόλο υγρών βλημάτων, με μήκος κάννης 228 χιλιοστά και διάμετρο 76 χιλιοστά, το οποίο ωστόσο συμπτύσσεται όταν δε χρησιμοποιείται, ώστε να είναι πρακτικό στην αποθήκευση εντός του πανταλονίου. Ο μηχανισμός της σύμπτυξης-ανάπτυξης είναι υδραυλικός, με προωθητικό υλικό το γαλάζιο αίμα που κυλάει στις φλέβες μου σαν γνήσιος απόγονος του Χένρι της Αγγλίας που είχε αποκεφαλίσει γύρω στις οχτώ συζύγους, ενεργοποιείται δε ο μηχανισμός ανάπτυξης στη θέα κόκκινων μαλλιών, ζουμερών βυζιών και τουρλωτών κωλιών και απενεργοποιείται αυτόματα στη θέα του Τζάστιν Μπίμπερ. Η δε εκπυρσοκρότηση λαμβάνει χώρα δια παλινδρομικής κινήσεως επί της κάννης.
   
3. Η επίδραση του Χατζηγιάννη στην κοινωνία του σήμερα
   Κάπου σε αυτό το σημείο αρχίζω να μετανιώνω που δεν έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία στο "αφιέρωμα στον Θρύλο" που πρότεινε η Ματίνα, αλλά ακόμα κι ο Χατζηγιάννης δεν είναι χειρότερος από τον Ολυμπιακό, οπότε άιντε να δούμε. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, λοιπόν, ένας τραγουδιστής από τη μαρτυρική Μεγαλόνησο, γνωστός σε όλους ως γαμιάς της Ζέτας Κοντοπούλια (κλόπιραϊτ Γεωργίου σπήκινγκ), γράφει μουσική που έλκει επιρροές από τους Beatles, τους AC/DC, τους Judas Priest βεβαίως, αλλά και τα βαριά αρχοντορεμπέτικα της Μικράς Ασίας, η οποία αποτελεί ένα χαστούκι στον εγγενή συντηρητισμό...α, παραιτούμαι. Προσπάθησα σκληρά, αλλά δεν μπορώ να γράψω άλλη μια αράδα για τον Οτεγιάννη. Θα σε κεράσω και τσιγάρα, μόνο να σταματήσει αυτό το μαρτύριο.
4. Οι μπλόγκερ γενικότερα
   Είναι σφάλμα ότι δεν έχω γράψει για τους μπλόγκερ. Μια ματιά εδώ θα σε διαφωτίσει. Κατά τα λοιπά, ο Περίνεος είναι ένας Τύριον με κλιμακτήριο, ο Χωστήρας έχει αλλάξει περισσότερα στιλ γραφής απ'ό,τι χρώματα ο Μάικλ Τζάκσον, ο Σνέικ Πλίσκεν είναι ένας ανωμαλιάρης Πριστάς, το Κ.+ προφανώς σημαίνει "Κάνε τον σταυρό σου", η the writer πρέπει επειγόντως να συμβουλευτεί κάποιον διπλωματούχο ψυχίατρο ή ψωλίατρο, ό,τι απ'τα δύο προτιμάει, ο Απίτης είναι μάστορας του πνεύματος και του οινοπνεύματος, θα έλεγα κάτι και για τον Καμπόσο αλλά του έτυχε μπάρκος για το Νότο, δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια, τον Τόμι Σταρκ προφανώς τον συνέλαβε η αστυνομία της ορθογραφίας και τον βασανίζουν όλη μέρα κι όλη νύχτα σε ένα ανήλιαγο μπουντρούμι, ε, αυτοί είναι βασικά. Κι όποιος ντεν του αρέσουν, να πάει να γκαμητεί.
   
5. Πατουσομαλακίες
   Υπάρχει μια σημαντική κατηγορία ανθρώπων που ερεθίζονται με τις γυναικείες πατούσες. Δεν ξέρω, άβυζος η ψυχή του ανθρώπου, πάω στοίχημα ότι κάπου εκεί έξω κάποιος θα τη βρίσκει και θα καυλώνει πλένοντας πιάτα, καθώς θα τρίβει ηδονικά την πορσελάνη με το σαπουνόνερο, έτσι, βρώμικο κορίτσι, έτσι να κυλάει το σαπουνόνερο πάνω στο καυτό κορμί σου, κι αν δε γαμήσω σύντομα δε με βλέπω καλά. Γνωστό μέλος αυτής της κατηγορίας είναι ο σκηνοθέτης Κουέντιν Ταραντίνο, που αν δε σ'αρέσουν οι γόβα-νούμερο-44 ποδάρες της γκαμήλας Ούμα Θέρμαν κι επιχειρήσεις να δεις ταινία του την πούτσισες. Εν πάση περιπτώσει, η ποδομαλακία είναι όταν το significant other του ποδολάγνου, ή η κοπέλα στο μπουρδέλο αν της σκάσεις ένα χαρτζιλικάκι παραπάνω, αναλαμβάνει...ε...να περιποιηθεί το πουλάκι του μερακλή ανδρός με τα περιποιημένα ποδαράκια της. Προσωπικώς... ε... εχμ... δε θα με χαλούσε κιόλας, προσοχή μόνο στους μύκητες.
6. Το μουνί της μάνας κάποιου
   Γενικά είμαι ανώτερος άνθρωπος και δεν πέφτω στη λούμπα του να βρίζω χυδαία και ποταπά άλλους ανθρώπους που σίγουρα θα αποτελούν αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας, πόσο δε μάλλον με το να πιάνω στο στόμα μου το πάνσεπτο πρόσωπο της μητέρας, που πάνω απ'τη μητέρα είναι μόνο η Παναγιά. Επειδή όμως μου το ζήτησε ο Περίνεος, θα κάνω γι'αυτή και μόνο τη φορά μια εξαίρεση και θα ευχηθώ σύφιλη, χλαμύδια, έιτζ, γονόρροια και μουνόψειρες στην τρύπα που ξέρναγε τον ανθρωπόμορφο εμετό ονόματι Παναγιώτη Χατζηστεφάνου. Γνωστός από τότε που προέβαινε σε δημιουργικές αντιπαραθέσεις με τη Δάφνη Μπόκοτα, ή αλλιώς βλάχα, βλαχάρα, αμόρφωτη, τελευταία, γριά, σαραντάρα, που δεν έχει πιάσει Νιου Γιορκ Τάιμς στα χέρια της, στον αέρα της πολιτιστικής εκπομπής Φέιμ Στόρι, πλέον "πρεσβεύει έναν ανώτερο πολιτισμό" με λογοτεχνικά απαυγάσματα όπως "βάλε τον πολιτισμό σου στον βρωμερό, αναλφάβητο κώλο σου".
7. Τι θα έκανα αν είχα τρισεκατομμύρια
   Θα αγόραζα τον Παναθηναϊκό. Μουαχαχαχαχα.
   Αλλά ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά. Ως γνωστόν, αν κάποιος έχει τρισεκατομμύρια, τότε πάει να πει ότι είναι ένας στυγνός καπιταλιστής, που δεν έχει καθόλου ψυχή, τσαλαπατάει ανυπεράσπιστους ανθρώπους της εργατικής τάξης κάτω από την γερμανική αρβύλα του και στον ελεύθερό του χρόνο ξεκοιλιάζει μικρά χνουδωτά κουταβάκια και τρώει τα σωθικά τους ωμά. Επομένως, επειδή εγώ είμαι μια αγνή ψυχούλα που ζει με τις χριστιανικές αρχές της αγάπης, της αλληλεγγύης και της εγκράτειας, θα τα έδινα όλα σε φιλανθρωπίες και αγαθοεργίες, όπως "Το Χαμόγελο της Βιζιτούς", "Η Μπουγκάτι Βέιρον του Απόρου" και "Η Κοκαΐνη του Παιδιού".
   
8. Μπαλέτο και χειρωνακτικές εργασίες
   Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος τι είχε στον μυαλό του ο Περίνεος με τον συγκεκριμένο συνδυασμό. Αυτό που σκέφτομαι εγώ πάντως είναι οι Ρωσίδες χορεύτριες, εκπαιδευμένες στον κλασικό χορό όπως κάποτε όλα τα μικρά κοριτσάκια στην τότε Σοβιετική Ένωση. Που είχαν σπουδάσει γιατροί ή μηχανολόγοι μηχανικοί στη Μόσχα. Αλλά η κατάρρευση του υπαρκτού τις άφησε με ένα κουρελόχαρτο στα χέρια τους. Και ξέπεσαν στον κόσμο της νύχτας και του "κεράσει πουτό;" για να αναθρέψουν τη μονάκριβη κορούλα τους, ώστε να μη χρειαστεί να περάσει τα ίδια. Και εν τέλει κάποια στιγμή, με ένα χαρτζιλικάκι παραπάνω, πίσω από ένα παραβάν, με φόβο κι αγωνία μην τις πιάσει στα πράσα ο νταβάς τους και τις κάνει γκλασνόστ στο ξύλο, θα εκτελέσουν την "χειρωνακτική εργασία" επί του καλοπληρωτή πελάτη. Μια πραγματικά δραματική ιστορία.
9. Η πώληση της ΔΕΗ
   Επιτέλους. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Και λίγο είναι. ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ. Να ιδιωτικοποιηθεί το σύμπαν. Να ιδιωτικοποιηθεί μέχρι κι ο αέρας που αναπνέουμε. Και βεβαίως να μην ξαναδώ τον μπούστη τον Φωτόπουλο να παριστάνει ότι είναι κάποιος. Από την άλλη, ας μην ξεχάσουμε το κωμικό ρεσιτάλ του βολευτή της Νέας Υποκρισίας, Μιχάλη Ταμήλου, που χάρισε στην ανθρωπότητα την ατάκα "γιγαμπάιτ ενέργειας", η οποία και κάνει τον Λέσλι Νίλσεν να στριφογυρίζει στον τάφο του, για να καταλήξει τελικά στο συμπέρασμα ότι η ηλεκτρική ενέργεια δεν είναι κοινωνικό αγαθό, γιατί μπορούμε να φωτιζόμαστε με γκαζόλαμπες. Βέβαια το ότι δεν έχει εφευρεθεί ακόμα η γκαζοτηλεόραση, για να μπορούμε να απολαμβάνουμε τον Ταμήλο χωρίς ηλεκτρική ενέργεια, είναι ψιλά γράμματα.
10. Το Game Of Thrones
    Έστιν ουν Game of Thrones μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω, χωρίς εκάστω των ειδών εν τοις μορίοις, διά βυζίων και φόνων περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν. Στα Ελληνικά, τώρα, το Game of Thrones είναι ένα σίριαλ που είμαι το τελευταίο άτομο στον κόσμο που δεν έχει δει ακόμα, στο οποίο τα στοιχεία που κυριαρχούν είναι ίντριγκες για την εξουσία, πισώπλατα μαχαιρώματα σε χέστρες, γάμοι που καταλήγουν invariably (που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι) σε κηδείες, βυζιά επί της οθόνης, αιμομιξίες και Χόντορ. Από τότε δε που πέθανε το γαλαζοαίματο μπασταρδάκι ονόματι Τζόφρι, αυξάνοντας την παγκόσμια στάθμη αγαλλίασης και ευτυχίας, δεσπόζων χαρακτήρας της σειράς είναι αυτός με τον οποίον, σίγουρα, νιώθει τη μεγαλύτερη ταύτιση ο νικητής του μεγάλου διαγωνισμού του ΚΠΣΑ, Περίνεος:
    

Αυτά, και να προσέχετε μη σας παίξει ποδομαλακία καμιά Ρωσίδα χορεύτρια και κολλήσετε μύκητες.

Μεγάλος διαγωνισμός

Βαριέμαι.
Γι'αυτό αποφάσισα να παίξουμε ένα παιχνίδι.

Ο καθένας από εσάς μπορεί να προτείνει, στα σχόλια αυτής εδώ της ανάρτησης, από ένα έως ν θέματα για ανάρτηση, όπου ν τα χρόνια που θα περάσουν μέχρι να ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης, μέχρι και αύριο στις έξι το απόγευμα.
Ένα από αυτά τα θέματα θα επιλεγεί από εμένα, τη γνωστή ψωνάρα που λέγεται Thomas the Barbarian, ένα ψευδώνυμο που επέλεξε όταν ήταν 14 χρονών και την έπαιζε ακόμα με τη Μαιρούλα που είδε το βρακάκι της όταν αυτή έκανε σκοινάκι στην αυλή, και μάλλον θα έπρεπε να το αλλάξει μετά από πέντε χρόνια αλλά στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν δεν ωρίμασε κι ιδιαίτερα.
Ο νικητής, αυτός δηλαδή που θα επιλεγεί κάποιο από τα θέματα που πρότεινε, κερδίζει κέρασμα καφέ από το Μικέλ σε πλαστικό ποτήρι, όταν και αν ποτέ συναντηθούμε.
Αυτά και...δεν έχει.
ΑΠΔΕΙΤ: Ο διαγωνισμός έχει πλέον κλείσει. Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη σας. Ευκαριστούμι Ατίνα, ευκαριστούμι Ελλάντα. Αναμείνατε στις θέσεις σας για τον νικητή.

Look at this photograph!

Ο στίχος, τον οποίο χρησιμοποιώ για τίτλο, είναι παρμένος από ένα σάπιο τραγούδι των Nickelback, ονόματι Photograph. Αλλά επειδή οι Nickelback είναι για τον πούτσο, θα βάλω το ομώνυμο άσμα των Def Leppard.
-Κι οι Def Leppard για τον πούτσο είναι.
Αμάν ρε Φίδη, λες κι έχεις να γαμήσεις 19 χρόνια κάνεις.

Όπως είχα πει σε ένα πρόσφατο ποστ, η έλευση της ψηφιακής φωτογραφίας, που αντικατέστησε το φιλμ και επέτρεψε στον καθέναν να κουβαλάει μια αξιοπρεπή κάμερα καθημερινά στην τσέπη του, άλλαξε για πάντα την οπτική με την οποία ο δυτικός πολιτισμός αντιμετωπίζει την έννοια της φωτογραφίας.
Γιατί, πριν από δέκα χρόνια, αν ήθελες να γυρνάς και να φωτογραφίζεις ό,τι μαλακία βρεις μπροστά σου, θα έπρεπε να έχεις μαζί σου τον Οβελίξ, ή ένα αμαξίδιο του γκολφ, για να κουβαλάς μαζί σου τα δέκα κασόνια φιλμ που θα έπρεπε να έχεις.
Τα οποία δέκα κασόνια φιλμ κόστιζαν τόσα λεφτά που εγώ αν τα είχα θα παντρευόμουνα.
Έτσι, οι μόνοι που είχαν τότε τη φωτογραφική μανία που έχουμε σήμερα ήταν τα Τζαπάνια, τα οποία Τζαπάνια ως γνωστόν έχουν απευθείας σύνδεση με τον Σατανά για να απολαμβάνουν πρώτοι απ'όλους τις νέες τεχνολογίες, κι έτσι ερχόντουσαν κάθε καλοκαίρι στην Ακρόπολη και φωτογράφιζαν μέχρι και την τελευταία γόπα που έβλεπαν πεταμένη κάτω, και μετά γυρνούσαν στην πατρίδα τους κι έπαιρναν φορεμένα βρακιά μαθητριούλας από αυτόματο μηχάνημα.
Οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί, που έπρεπε ακόμα να κάνουμε δουλειά με το φιλμ, κρατούσαμε επομένως το φιλμ για πράγματα που είχαν σημασία, όπως ένας γάμος, μια τελετή αποφοίτησης, ένα μαγευτικό τοπίο ή μια εξίσου μαγευτική κωλάρα.
Σήμερα, όμως, οι περιορισμοί αποθηκευτικού χώρου και χρήματος που έθετε η αναλογική φωτογραφία έχουν εξαλειφθεί, επομένως ο καθένας είναι ελεύθερος να βγάλει όσες φωτογραφίες θέλει από ό,τι θέλει.
Και πώς την αξιοποιούμε αυτή την ελευθερία μας;
Βγάζοντας σέλφις.

Οκ, η ιδέα της σέλφι υπήρχε ήδη στην Αναγεννησιακή τέχνη ως αυτοπροσωπογραφία. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι απανταχού καγκουροκοπελίτσες και καγκουροκοπελίτσοι έχουν καμία σχέση με τον Βαν Γκογκ.
Ναρκισσισμός, ρε μαλάκα. Να βγάζεις φωτογραφία την ίδια σου τη σκατόφατσα.
Μάλιστα, πριν όλα τα εξυπνόφωνα (λέω στα ελληνικά το smartphone για να σας ψαρώσω) αποκτήσουν την μπροστινή κάμερα που χρησιμεύει...ε...ακριβώς για να βγάζεις σέλφι, η συντριπτική πλειοψηφία των σέλφι γινόταν με τη βοήθεια του καθρέφτη του μπάνιου.
Ακολουθεί ανέκδοτο βγαλμένο απ'τη ζωή. Πατέρας βλέπει κόρη να ντύνεται-γδύνεται με τα καλά της. Ρωτάει "πού πας, μικρή; Σε πάρτι;" Κι η μικρή απαντάει "όχι, στην τουαλέτα να ανεβάσω φωτογραφίες στο facebook".
Ο καθρέφτης του μπάνιου, βέβαια, θέτει την αυτοφωτογραφιζόμενη κορασίδα στον κίνδυνο να τραβήξει μαζί τον πατέρα της που χέζει διαβάζοντας περισπούδαστα την Σπορ του Βορρά, ή το ντίλντο που απαύτωνε χθες το βράδυ ενόσω περιμένει να βρει τον πρίγκιπα του παραμυθιού που θα την εκτιμήσει για τις βαθυστόχαστες σέλφι της, ή, στην περίπτωση της δημόσιας τουαλέτας, κανένα "Κάνω πίπες, 6982...".
Βέβαια, υπάρχουν ακόμα κάποιες που χρησιμοποιούν την μπροστινή κάμερα και πάλι τραβάνε μαζί και τον καθρέφτη, το οποίο έχει το ίδιο νόημα με το να έχεις ηλιακό θερμοσίφωνα και να βάζεις πάλι το ηλεκτρικό μέσα στο κατακαλόκαιρο για να κάνεις μπάνιο.
Φυσικά, καμία σέλφι δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς το duckface.

Ας προσπεράσουμε τον χαλκά στη μύτη που αποπνέει τον ασυγκράτητο ερωτισμό μιας αγελάδας με οίστρο, και ας επικεντρωθούμε στο σούφρωμα τον χειλιών, λες και η πρωταγωνίστρια της εν λόγω φωτογραφίας είναι η σκυλίτσα από το "Λαίδη και Αλήτης" της Ντίσνεϊ στη σκηνή που τα δύο σκυλιά ρουφάνε το ίδιο μακαρόνι και καταλήγουν να φιλιούνται.
Από πότε τρώνε μακαρόνια τα σκυλιά;
Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί αυτή η πόζα έχει ονομαστεί duckface. Εγώ δε βλέπω καμία ομοιότητα με πάπιες. Αντιθέτως βλέπω πολλές και σημαντικές ομοιότητες με την ξεχειλωμένη κωλοσουφρίδα της Τζίνα Χέιζ αφότου την έχει περάσει δεύτερο χέρι χλωρίνη. Επομένως η πόζα αυτή θα έπρεπε να λέγεται assface, όρος ο οποίος και θα υιοθετηθεί στο παρόν μπλογκ for all intents and purposes.
Που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι.
Αλλά είναι πραγματικά γελοίο. Γιατί αυτή η κοπέλα, αν δεν έκανε αυτό το ηλίθιο σούφρωμα (και δεν είχε αυτήν την αηδία να κρέμεται απ'τη μύτη της σαν μύξα, βεβαίως βεβαίως) θα ήταν μια κούκλα ζωγραφιστή. Κορίτσια, ακούστε με εμένα. Δεν υπάρχει τίποτα που να ομορφαίνει μια κοπέλα περισσότερο από ένα ωραίο και γλυκό χαμόγελο.
(Αυτή ήταν μια ξεδιάντροπη προσπάθεια να παριστάνω τον γλυκούλη και ρομαντικούλη με απώτερο σκοπό να στάξει το μουνάκι σας για πάρτη μου λες και είμαι ο Ράιαν Γκόσλινγκ.)

Πάρτε το χαμπάρι, τέλος πάντων. Η Αντζελίνα Ψωλί είναι μία. Δε χρειάζεται να κάνετε duckface για να δείξετε ότι έχετε τσιμπουκόχειλα. Αν θέλετε τόσο πολύ να το δείξετε, ελάτε στην πράξη. Το πουλί μου είναι όρθιο και σας περιμένει.
Φυσικά, το duckface μπορεί να συνδυαστεί με άλλες πόζες. Υπάρχουν πάμπολλες φωτογραφίες από κοπέλες που, αφού προφανώς έχουν πάρει μαθήματα ευλυγισίας σε κινέζικο τσίρκο, προσπαθούν να βγάλουν μαζί τη φάτσα τους και τον κώλο τους, λες και έχει καμία διαφορά.
-Ναι ρε συ, έχει διαφορά.
Ποια;
-Η φάτσα τους δεν έχει κυτταρίτιδα.
Σωστός, δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
Από την άλλη, οι κοπέλες που δεν έχουν την υπερφυσική κωλάθρα της Νίκι Μινάζ, αλλά είναι πιο "μπροστόβαρες" ας το πούμε, ρίχνουν όλο το βυζί προς τα πίσω και παίρνουν ένα σχήμα παρένθεσης, για να αναδείξουν τα κάλλη τους.
Οκ, αυτές κάποια στιγμή θα τις τιμωρήσει η σπονδυλική τους στήλη.
Τα αγοράκια, πάλι, ειδικά αυτά που περνάνε τις μέρες τους λιώνοντας το κορμί τους στα σιδεράδικα, προτιμούν το αγριεμένο-σφίχτικο ύφος "έχω να χέσω δύο μήνες", ενώ ταυτόχρονα παριστάνουν ότι βρίσκονται στα Μίστερ Ολύμπια και τους κοιτάνε οι κριτές για να δούνε πόσο καλά πετάει ο τετρακέφαλος.

Τρέμουν οι γλουτοί μου ρε φίλε.
Βέβαια, υπάρχουν και τα όχι και τόσο φανατικά αγοράκια, τα οποία παριστάνουν κι αυτά τις γκόμενες με τα assface, αλλά αυτά έτσι κι αλλιώς δε θα αναπαραχθούν ποτέ, οπότε το γονίδιό τους θα πεθάνει μαζί τους.
Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες, πιο ανεξήγητες φωτογραφικές μόδες. Τώρα που έρχεται καλοκαίρι, ας πούμε, θα πλακώσουν όλες οι γκόμενες να τραβάνε φωτογραφία τα πόδια τους με φόντο την αμμουδιά.

Θα έρθει κάποτε κάποια στιγμή που δε θα απέχει από την πραγματικότητα αυτό το σκηνικό:
-Ρε συ Μήτσο, έκανα κονέ με τη Μαιρούλα.
-Ποια είναι η Μαιρούλα ρε μαλάκα;
-Αυτή ρε, με τα μωβ νύχια, το δαχτυλίδι στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού ποδιού, το τατουάζ με τον σκορπιό στο αριστερό πόδι, που καθότανε το Δεκαπενταύγουστο στην παραλία στο Νυδρί με τα πλακουτσωτά βότσαλα!
-Α, ναι ρε, η Μαιρούλα! Ωραίο μουνί. Κάνει πολύ καλές πίπες.
Η μόνη εξήγηση που μπορώ να φανταστώ για το πώς ξεκίνησε αυτή η μόδα είναι ότι μαζεύτηκε μια μέρα η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδολάγνων και είπανε "θα πληρώσουμε εκατό σελεμπριτούδες για να ανεβάζουν φωτογραφίες με τα πόδια τους στην παραλία, θα ψαρώσουν οι κοινές θνητές, κι έτσι θα έχουμε υλικό για μαλακία, χωρίς να πρέπει να ακούμε κάθε μέρα το "ΑΑΑΑ! ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΤΑΣ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΑΝΩΜΑΛΕ;".
Θα ήταν όντως σατανικό σχέδιο.
Not that there's anything wrong with that.
Αλλά μακράν το χειρότερο είναι όταν βγάζουν φωτογραφία το φαγητό που παραγγέλνουν όταν πάνε να φάνε.

Εδώ και καμιά εκατοστή χιλιάδες χρόνια εξέλιξης, το φαγητό χρησίμευε για να το τρώμε. Αλλά πλέον, προφανώς, χρησιμεύει και ως αξιοθέατο, το οποίο πρέπει να μοιραστούμε με όλο τον κόσμο πριν το φάμε.
Μπορεί κιόλας να φτάσουμε καμιά ώρα στο σημείο που θα μπαίνεις να κάθεσαι σε ένα μαγαζί, θα παραγγέλνεις ξέρω εγώ μια κρέπα με σαντιγί, σιρόπια σοκολάτας και χύστα μέσα τα πάντα όλα από πάνω, θα τη βγάζεις φωτογραφία, θα λες στον μαγαζάτορα "ευχαριστώ πολύ" και θα φεύγεις χωρίς να τη φας.
Ρε ανθρωπόμορφα γίδια, είστε καθόλου με τα καλά σας; Υπάρχουν παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε. Υπάρχουν Κατερίνες στην Αθήνα που πεινάνε ακόμα περισσότερο. Κι εσείς κάθεστε και βγάζετε φωτογραφία το φαΐ σας;
Άμα είναι έτσι, κι εγώ την επόμενη φορά που θα πάω να κατουρήσω, θα βγάλω φωτογραφία την τουαλέτα πρώτα. Τόσο ωραία πορσελάνη, κρίμα είναι να μη σας τη δείξω κι εσάς.
Να για να μάθουμε να δίνουμε προηγμένη τεχνολογία σε πιθήκια.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας πιάσει καμιά γκόμενα στην παραλία να κοιτάτε τα πόδια της ενώ θα μπορούσατε να το κάνετε από το φέισμπουκ και όλα κομπλέ.

Απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα της ζωής

Με τη γνωστή και αγαπημένη σας επιστημονική επιστημονικότητα του Thomas the Barbarian που τόσο πολύ αγαπήσατε.

1. Υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποια γωνία της Θεσσαλονίκης που δεν υπάρχει Μικέλ;
   Όχι.
2. Ποιος σκότωσε τον JFK?
   Αυτός. 1-0.
3. Σοβαρά τώρα;
   Εγώ.
4. Αλήθεια;
   Όχι.
5. Τότε ποιος τον σκότωσε;
   Ο Τζακ ο Εκλεκτός.
6. Γιατί ξέθαψες πάλι αυτόν τον μαλάκα;
   Επειδή αυτός σκότωσε τον JFK.
7. Πόσα κιλά μαλάκας είσαι;
   Τόσα. 2-0.
8. Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;
   Ποιος δε θέλει;
9. Είσαι πιο έξυπνος από ένα δεκάχρονο;
   Μια κατσαρόλα με τραχανά είναι πιο έξυπνη από ένα δεκάχρονο.
10. Μπορώ να παίξω με την τρέλα;
    Ναι, αλλά να προσέχεις μη χτυπήσεις, και να μη λερωθείς με τα χώματα, και για όνομα του θεού να γυρίσεις πίσω εγκαίρως για να φας το αυγουλάκι σου.
    
11. Τελικά η Μπρίτνεϊ Σπίαρς είναι παρθένα;
    Ναι. Ευτυχισμένο το 1998.
12. Θα βρεις ποτέ καμιά γκόμενα να γαμήσεις ή θα μας πρήζεις το πέος για όλη σου τη ζωή;
    Ναι.
13. Αυτή η απάντηση δεν έβγαζε καν νόημα.
    Αυτό δεν ήταν ερώτηση.
14. Γιατί μόλις ανάψω τσιγάρο έρχεται το λεωφορείο;
    Γιατί ο ΟΑΣΘ νοιάζεται για την υγεία σου. Κάθε στάση έχει ενσωματωμένους ειδικούς αισθητήρες καπνού που, μόλις ενεργοποιηθούν, στέλνουν αμέσως ένα λεωφορείο για να αναγκαστείς να σβήσεις το τσιγάρο.
15. Γιατί όταν βάζεις ένα μπολ σούπα στο φούρνο μικροκυμάτων καταλήγεις να έχεις ένα καυτό μπολ με παγωμένη σούπα;
    Γιατί ούτε ο φούρνος μικροκυμάτων δε θέλει να φας σούπα. Παράγγειλε πίτσες.
16. Τι θα γίνει άμα βγει ο Τσίπρας στην κυβέρνηση;
    Σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί, τέρατα που φυσάνε φωτιές από εφτά κεφάλια θα εμφανιστούν στη γη και θα βγάλει καινούριο άλμπουμ ο Τζάστιν Μπίμπερ.
17. Γιατί αυτοκτόνησε ο Κερτ Κομπέιν;
    Η σωστή ερώτηση είναι "γιατί δεν αυτοκτόνησε νωρίτερα;".
18. Ψάχνω να βρω έναν άντρα που δε θα με παρατήσει, δε θα με απογοητεύσει, δε θα με κάνει να κλάψω, δε θα μου πει ψέματα και δε θα με πληγώσει. Ξέρεις κανέναν τέτοιον;
    Ναι, τον Ρικ Άστλεϊ.
19. Είναι αλήθεια ότι έχεις στη ντουλάπα σου μια φουσκωτή κούκλα, βαμμένη μαύρη με μαρκαδόρους, την οποία αποκαλείς Μπιγιονσέ;
    Ναι. Μπιγιονσούλα, έλα έξω να πεις ένα γεια στα παιδιά. Μην ντρέπεσαι, τα παιδιά είναι φίλοι μας. Είναι ντροπιάρα μωλέ μωλέ.
20. Ώστε είναι αλήθεια, Γιάγκο, ότι εσύ έδιωξες τον Ρένο από την εταιρεία;
    Ναι, Βίρνα. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Εγώ έδιωξα τον Ρένο από την εταιρεία.
21. Σήμερα αΐζολ τρία βαθμό έπρεπε πάρει το Εργκοτέλης, το ντώσει πενάλντι το ΟΦΗ, ντεν ήταν πενάλντι, το ντώσει πενάλντι τελευταίο λεπτό ο ντιαιτηστής. Πώς γκένιν αυτό;
    Ο ντιαιτηστής τα είχε πιάσει από τον ΟΦΗ για να το ντώσει πενάλντι.
22. Ποια ήταν η σύσταση του μαγικού ζωμού του Πανοραμίξ;
    Ένα μέρος ρετσίνα Μαλαματίνα κι ένα μέρος Κόκα Κόλα.
23. Αυτή δεν είναι η σύσταση του Τούμπα Λίμπρε;
    Εγώ δεν είπα το αντίθετο.
24. Δηλαδή ο μαγικός ζωμός του Πανοραμίξ ήταν Τούμπα Λίμπρε;
    Αργείς αλλά τα πιάνεις τελικά.
25. Πότε θα πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ;
    Όταν ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης.
26. Και πότε θα ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης;
    Όταν πεθάνει ο Μητσοτάκης.
27. Και πότε θα πεθάνει ο Μητσοτάκης;
    Όταν πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ.
28. Γιατί δεν μπορεί να είναι αγάπη;
    Γιατί είμαι σε μια περίεργη φάση τώρα τελευταία, είμαι μπερδεμένη, θέλω να μείνω λίγο μόνη μου, και βασικά πηδιέμαι με τον κολλητό σου.
    
29. Ποια είναι η μυστική συνταγή του καβουροπάτι;
    Κιμάς, κρεμμύδι, μαϊντανός, αλάτι, πιπέρι και δάκρυα μικρών παιδιών που βλέπουν το Βασιλιά των Λιονταριών για πρώτη φορά.
30. Γιατί δακρύζουμε όταν κόβουμε κρεμμύδια;
    Γιατί συνειδητοποιούμε, έστω και αργά, την κατάφωρη αδικία που διαπράττουμε ενάντια σε αυτά τα τόσο ευγενικά και καλόψυχα πλάσματα που είναι τα κρεμμύδια, τα οποία στην τελική δεν πείραξαν κανέναν.
31. Γιατί να γίνεται κανείς ΔΑΠίτης;
    Μπας και γαμήσει καμιά γκόμενα που δεν έχει τρίχες στα χέρια.
32. Και γιατί να γίνεται κανείς Κνίτης;
    Γιατί αντί για μυαλό έχει μυτζήθρα.
33. Πώς λένε στη Θεσσαλονίκη το πορτοφόλι;
    Πορτοφόλι.
34. Δεν το λένε δηλαδή μπουγάτσα με λεφτά;
    Όχι.
35. Δηλαδή δεν είμαι αστείος;
    Όχι. Πάρε το μετρό και φύγε να μη σε βλέπω.
36. Έχεις δει την τσόντα της Μαριάννας Ντούβλη;
    Κάθε φορά που βλέπεις μια τσόντα, ο καλός Χριστούλης δακρύζει.
37. Ποιο είναι το αποτελεσματικότερο μέτρο αντισύλληψης;
    Η φάτσα σου.
38. Πώς δουλεύει μια οθόνη πλάσμα;
    Η οθόνη πλάσμα περιέχει μέσα νεραϊδόσκονη, η οποία μεταμορφώνεται μαγικά στην εικόνα που θες να δεις εσύ λαμβάνοντας από τα βάθη του μαγικού δάσους απαλά μελωδικά μηνύματα στη γλώσσα των ξωτικών.
39. Οι καταλύτες των αυτοκινήτων πώς δουλεύουν;
    Οι καταλύτες των αυτοκινήτων περιέχουν μέσα νεραϊδόσκονη, η οποία ανακατεύεται με τα καυσαέρια και τα μεταμορφώνει σε δροσερό αεράκι με άρωμα λεβάντας.
40. Κάτι μου λέει ότι σε όλες τις ερωτήσεις για το "πώς δουλεύει το χ" η απάντηση θα είναι η νεραϊδόσκονη;
    Ναι.
41. Ωραία λοιπόν, θα σε ρωτήσω κάτι άλλο. Πώς καταφέρνει ο Χάλφορντ κι έχει τόσο θεϊκή φωνή;
    Με νεραϊδόσκονη.
42. Αν ξαναπείς νεραϊδόσκονη, θα φταίω εγώ μετά να έρθω και να σου βάλω τον Ταΰγετο στον κώλο πέτρα-πέτρα;
    Όχι. Αλλά παρ'όλα αυτά να είσαι έτοιμος για μήνυση.
43. Ναι, αλλά πώς καταφέρνει ο Χάλφορντ κι έχει τόσο θεϊκή φωνή;
    Το σπέρμα που καταπίνει του μαλακώνει τις φωνητικές του χορδές.
44. Αυτό μπορώ να το χρησιμοποιήσω σαν επιχείρημα για να πείσω την κοπέλα μου να καταπίνει;
    Δοκίμασε και πες μου τα αποτελέσματα.
45. Τελικά τι ήθελε να πει ο παράγοντας Εδεσσαϊκού;
    Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.
    
46. Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις;
    Γιατί είσαι ο Μπλιάχτσικας. Κι ο Μπλιάχτσικας δεν αξίζει αγάπη.
47. Πίνεις μπάφους;
    Μόνο όταν παίζω προ.
48. Τι σημαίνει "ζαβαρακατρανέμια";
    Είναι μια παλιά ινδιάνικη λέξη που σημαίνει "θέλω να πετάξω μια μαλακία που δε σημαίνει τίποτα κι απλά να ψαρώσει ο κόσμος και να νομίζει ότι θέλω να περάσω κάποιο κρυφό μήνυμα".
49. Γιατί η Λάνα Ντελ Ρέι είναι τόσο κλαψομούνα και δεν μπορεί να χαρεί με τίποτα στη ζωή της;
    Γιατί κλαίει για τη χαμένη δόξα της Ρωμιοσύνης και περιμένει πότε θα πάρουμε την Πόλη.
50. Πότε θα εκδώσει ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάντιο;
    Όταν πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ.
51. Έχεις κάνει ποτέ σεξ με μια ηλεκτρική σκούπα σε έναν θάμνο φορώντας ένα διχτυωτό καλσόν στο κεφάλι και μετά να μυτάρεις κόκα από το πάτωμα του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας παρέα με τον Αβραάμ Λίνκολν;
    Όχι βέβαια. Δεν έχω πάει ποτέ στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
52. Τελικά χέζουν οι γυναίκες;
    Όχι. Ούτε κλάνουν. Ούτε μυρίζουν τα πόδια τους. Ούτε έχουν ποτέ άδικο.
53. Γιατί είναι τόσο νόστιμο το παστίτσιο;
    Νεραϊ...
54. Αλήθεια, πάλι "νεραϊδόσκονη" θα πεις;
    ...δόσκονη.
55. Υπάρχει κάποιος λόγος που έχεις φάει τέτοιο κόλλημα με τη νεραϊδόσκονη;
    Κατά βάθος είμαι φαν της Νατάσας "Νεράιδας" Μποφίλιου.
56. Και τι γνώμη έχεις που πάει η Μποφίλιου στο Rockwave?
    Αν δεν είναι ροκ η Μποφίλιου, τότε ποιος είναι;
57. Ποιος είναι;
    Αυτός. 3-0.
58. Γιατί ασχολούμαι ακόμα μαζί σου;
    Γιατί δεν έχεις τίποτα καλύτερο να ασχοληθείς.
59. Μπορώ να φύγω;
    Κάτσε άλλη μία ερώτηση να στρογγυλέψουμε το νούμερο.
60. Τώρα;
    Λος πούλος.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πιάσει στα πράσα η Μποφίλιου, ο Ντίκινσον κι ο Σάμι Χέιγκαρ να κάνετε σεξ σε ένα θάμνο με τον παράγοντα Εδεσσαϊκού.

Οι 10 μεγάλες γελοιότητες του φετινού Μουντιάλ

Όπως όλοι σας ξέρετε, διάγουμε μέρες Μουντιάλ. Ένα Μουντιάλ που μπορεί να περιγραφεί με το εξής ανέκδοτο: Ήταν ένας Άγγλος, ένας Ιταλός, ένας Ισπανός κι ένας Πορτογάλος σε ένα αεροπλάνο από τη Βραζιλία. Ο Έλληνας δεν ήτανε.

Ναι, ξέρω, γελάσατε.

Αφού λοιπόν καταφέραμε να διαψεύσουμε όλες τις προβλέψεις και να περάσουμε τον όμιλο, πάμε να δούμε αυτό που λέει ο τίτλος χωρίς πολλά πολλά. Κι ας βάλουμε λίγη βραζιλιάνικη μουσική για να μπούμε στο κλίμα.

Τι, σάμπα θέλατε; Λυπάμαι, χάσατε. Αλλά παρ'όλα αυτά, επειδή σας ξέρω τι λιγούρια είστε (κι εγώ είμαι μηχανολόγος), θα φροντίσουμε και γι'αυτό.

1. Οι "οδηγοί επιβίωσης γυναικών για το Μουντιάλ"
   Ξέρετε τώρα, τα κλασικά σεξιστικά "αστειάκια" του τύπου "να έχεις ανά πάσα στιγμή ζεστά σουβλάκια και κρύα μπύρα", "σεξ στο ημίχρονο και μόνο αν κερδίζουμε", "αν περάσεις μπροστά απ'την τηλεόραση χωρίζουμε" και τέθοια όμορφα. Το ερώτημα είναι το εξής: Έχεις ίντερνετ; Υπάρχει σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων καφετέρια που δείχνει Nova ή ΟΤΕ TV; Αν απάντησες καταφατικά σε αυτή την ερώτηση, τότε μπορείς να δεις όλα τα σοβαρά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, το Τσάμπιονς Λιγκ, το Ουέφα, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και το Κόπα Λιμπερταδόρες. Άρα δεν είσαι στερημένος από μπάλα και δεν περίμενες όλη τη χρονιά να έρθει το Μουντιάλ. Άρα σκάσε και μην αναρωτηθείς γιατί ο τάδε που "δεν ασχολείται με μπάλα" σου έφαγε τη γκόμενα.
2. Οι ευαίσθητοι αριστερούληδες
   Εδώ και κανένα μήνα, έχει γίνει πολύ της μόδας ανάμεσα σε διάφορους έμπορες ανωτερίλας να κοιτάζουν αφ'υψηλού όποιον βλέπει μπάλα με το "πώς μπορείς να βλέπεις ένα προϊόν που έχει βαφτεί με αίμα, οι άνθρωποι στην Βραζιλία πεινάνε και δεν έχουν να φάνε κι εσύ βλέπεις χρυσοπληρωμένους καραγκιόζηδες μπλα μπλα μπλα" και λοιπά επιχειρήματα σαν κι αυτά που χρησιμοποιούν οι χορτοφάγοι για να μη σε αφήσουν να φας μια μπριζόλα σαν άνθρωπος. Συγνώμη, δεν το ξέραμε ότι επειδή κάποιοι, κάπου, με κάποιον τρόπο, υποφέρουν, εμείς δεν πρέπει να ευχαριστηθούμε τίποτα στη ζωή μας. Οι καλύτεροι βέβαια ήταν αυτοί που έλεγαν "να μην πάει κανένας τουρίστας στη Βραζιλία σε ένδειξη διαμαρτυρίας". Way to go, brother. Έτσι, τα δισεκατομμύρια που δόθηκαν για τη διοργάνωση δε θα αποφέρουν κανένα απολύτως έσοδο! Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο θα χορτάσουν οι πεινασμένοι της Βραζιλίας! Μαλάκα μου, ούτε ο Τσίπρας δε θα έλεγε τέτοιες μαλακίες.
3. Το "άντε γαμήσου μωρή πεταμένη"
   Η ιστορία έχει ως εξής. Στο πρώτο παιχνίδι του ομίλου, η Κολομβία επικράτησε της Ελλάδας με 3-0. Η γνωστή σταρ Σοφία Βεργκάρα, η οποία μπορεί να περιγραφεί με πολλά επίθετα εις -άρα, και η οποία παριστάνει στο Modern Family τη γυναίκα του τιτανομέγιστου, και εξηνταφεύγα πλέον ετών, Αλ Μπάντι, ξεπληρώνοντας έτσι τα δέκα χρόνια που δούλευε σαν πωλητής παπουτσιών για να ταΐσει τον υπερμεγέθη κώλο της τεμπελχανούς Πέγκυ, η οποία βέβαια δεν ήταν και καθόλου άσχημη για να λέμε του στραβού το δίκιο αλλά δεν είναι το Married With Children το θέμα μας και πάλι έχασα τον ειρμό της πρότασης και πάμε ξανά. Η γνωστή σταρ Σοφία Βεργκάρα πανηγύρισε τη νίκη της χώρας της γράφοντας στο Facebook "Vamos Colombia". Και ακολούθησε αυτό:
   Μπράβο, παιδιά. Έτσι επιδεικνύουμε τρεις χιλιάδες χρόνια πολιτισμού.
4. Η διαιτησία
   Εντάξει, το καταλαβαίνω, πρέπει να πέσει μια αβάντα στη Βραζιλία, γιατί αν δεν σηκώσουν την κούπα, ή έστω φτάσουν τελικό, μετά η κυβέρνηση της Βραζιλίας δε θα έχει τίποτα να επιδείξει στον κόσμο για να τον κοιμίσει και μετά θα γίνει της τανασπού το κάγκελο. Και στο πρώτο παιχνίδι η Βραζιλία δεν τσουλούσε. Η Κροατία θα μπορούσε να της πάρει το χι. Σε κάποια φάση, ένας άκυρος παίχτης της Βραζιλίας ονόματι Φρεντ νομίζει ότι βρίσκεται στις νεροτσουλήθρες στη Μύκονο και κάνει βουτιά που θα ζήλευε κι ο Καραγκούνης. Κι έτσι κερδίζει ένα πέναλτι που δε θα έπαιρνε ούτε ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη. Και λίγο μετά ακυρώνεται κανονικό γκολ της Κροατίας. Δηλαδή σαν την Κορέα του 2002 περιμένετε να πάτε μπροστά; Κρίμα που δε σας απέκλεισε η Χιλή.
5. Αυτοί που κράζουν για το πέναλτι με την Ακτή Ελεφαντοστού
   Την Τρίτη το βράδυ, καθώς πλησίαζε το τέλος του αγώνα της Ελλάδας με την Ακτή, το σκορ ήταν 1-1, κι ενώ είχαμε κάνει τρία δοκάρια κι οι αράπηδες έβαλαν γκολ στη μοναδική ευκαιρία που έκαναν στον αγώνα, ο αποκλεισμός πλησίαζε τα κωλομέρια μας σαν αφρικάνικη ψωλή. Και στο 92' ο Σαμαράς, παίχτης γνωστός για την υπέροχη κώμη του την οποία λούζει με Head and Shoulders™...
   
   ...μπαίνει στην περιοχή των Αφρικανών και κερδίζει πέναλτι. Ορισμένοι Ελληνάρες λοιπόν, που έχουν σαν αγαπημένο τους χόμπι να κράζουν την Εθνική γιατί "δεν προσφέρει θέαμα", λες και το Ελληνικό ποδόσφαιρο έχει τη Μπαρτσελόνα και τη Μάντσεστερ Σίτι να επιδείξει, άρχισαν να ωρύονται ότι δεν ήταν πέναλτι κι ότι ο Σαμαράς μπουρδούκλωσε μόνος του τα πόδια του. Πρώτον, υπήρχε επαφή και τα γερμανικά δίκτυα λένε ότι ήταν όντως πέναλτι. Δεύτερον, εντάξει, δεν ήταν καραμπινάτη περίπτωση, αλλά παραπέμπω ξανά στο 4. Σε αυτό το Μουντιάλ έχουν γίνει τέτοιες μαλακίες από τους κόρακες που ο Κάκος μοιάζει με Κολίνα. Αυτό σας πείραξε;
6. Η ξαφνική εθνική υπερηφάνεια
   Από εκεί λοιπόν που, μετά το 3-0 με την Κολομβία οι γνωστοί κλαψιάρηδες και οι γνωστές Κασσάνδρες άρχισαν τα "εντάξει, είμαστε άχρηστοι, θα γίνουμε πάλι ρόμπες λαχουρένιες σαν το Μουντιάλ της Αμερικής του '94, πάμε σπίτια μας και μας περιμένει η μαμά με το παστίτσιο", πέρασε η Ελλάδα και το γύρισαν σε "Ελλαδάρα, Ελληνική ψυχή, είμαστε οι πρώτοι, είμαστε οι γαμιάδες, θα φτάσουμε τελικό και θα το σηκώσουμε μέσα στο Μαρακανά". Ε...κατουρήστε και λίγο ρε παιδιά. Έναν όμιλο περάσαμε και χυθήκατε όλοι στην Ομόνοια και στο Λευκό Πύργο λες και κάτι έγινε. Έχοντας παίξει ένα καλό ματς. Και μπροστά μας έχουμε την Κόστα Ρίκα που έπαιξε μπαλάρα και πέταξε έξω Ιταλία κι Αγγλία. Άμα περάσουμε, εντάξει, στήστε και τριήμερο πανηγύρι σουβλίζοντας αρνιά απ'τα Σάλωνα.
7. Ο Κατσουράνειος πόλεμος
   Αμέσως μετά το ματς με την Ιαπωνία, όλοι οι προπονητές του καναπέ ανακάλυψαν ποιος έφταιγε που η Ελλάδα δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια της. Κι αυτός δεν ήταν άλλος από τον Κατσουράνη. Εντάξει, μπορεί να μεγάλωσε, μπορεί να μην έχει τις αντοχές που είχε στο παρελθόν, μπορεί να μην θέλει πια να παίξει ποδόσφαιρο, μπορεί και να τον πειράζουν τα Ντάβιντοφ που καπνίζει στα πνευμόνια, δεν ξέρω τι σκατά, αλλά ποιον έχουμε καλύτερο; Τον Τζιώλη; Μήπως υπάρχει στο Ελληνικό ποδόσφαιρο κανένας απόγονος του Ριβάλντο και δεν τον ξέρω; Μέσα σε τέσσερις μέρες, έγινε σελίδα στο Facebook "Όχι στον Κατσουράνη την Κυριακή με την Κόστα Ρίκα" και μάζεψε εκατό χιλιάδες λάικ. Οπότε υποθέτω ότι αν δεν ξαναπαίξει ο Κατσουράνης στην Εθνική, θα πάρουμε την κούπα μέσα στο Μαρακανά, θα φύγουν τα Μνημόνια, θα πέσει ο Σαμαράς (όχι ο Γιώργος που έπεσε προχθές, ο Αντώνης) και θα ζούμε όλοι ευτυχισμένοι χωρίς να δουλεύουμε.
8. Αυτοί που μπερδεύουν τα οπαδιλίκια με την Εθνική
   Την ξέρετε την ιστορία. Ο Παοκτζής θα κράξει που δεν πήρε τον Κλάους κι οι μισοί παίκτες είναι από τον Ολυμπιακό (που, κατά τεκμήριο, είναι η καλύτερη ομάδα του σάπιου Ελληνικού πρωταθλήματος, άσχετα που τη μισούμε όλοι), ο γαύρος θα αντικράξει που παίζει συνέχεια ο Κατσουράνης και τα φιλαράκια του, ο βάζελος θα παραπονεθεί που δεν δίνει ευκαιρία ο Σάντος στους πιτσιρικάδες του και τα λοιπά. Το κορυφαίο που αντίκρισα ήταν στα σχόλια του Γκαζέτα, όπου κάποιος διεκήρυσσε με μένος ότι είναι με την Κόστα Ρίκα, κι ότι ελπίζει η Ελλάδα να φάει πέντε γκολ, για τον καταπληκτικό λόγο ότι ο Σάντος έχει γεμίσει την ομάδα με παίκτες του διορισμένου και δεν παίρνει κανέναν από την ΑΕΚ. Μπράβο, φίλε, το βρήκες. Ιδού κι η ενδεκάδα που θα κατεβάσει ο Σάντος με παίχτες από την ΑΕΚ: Νίκας, Μανίκας, Λιας, Καραμπαλίκας, Γενικολιάς, Βουρδουμπάς, Κεντρικόπουλος και μπροστά μόνος του ο Νίκωνας.
   
9. Ο Λουίς Σουάρες
   Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας παίκτης μένει στην ιστορία του Μουντιάλ για τη βίαιη συμπεριφορά του. Ποιος δε θυμάται το κουτουλίδι που έσκασε ο Ζιντάν στον Ματεράτσι, επειδή ο Ματεράτσι είπε στο Ζιντάν κάτι για την αδερφή του; Σε εκείνη τη φάση, όμως, ο Ζιντάν είχε δίκιο κι ο Ματεράτσι ήταν απλά ένας πουτάνας γιος, οπότε δε σπιλώθηκε το όνομα του Ζιντάν. Εδώ, υποθέτω, ο Λουίς Σουάρες είδε πολλές φορές το Τουάιλαϊτ, επηρεάστηκε, νόμιζε ότι έγινε βαμπίρ κι επειδή δεν έβλεπε γύρω του καμιά παρθένα εύκαιρη πήγε να πιει το αίμα του Κιελίνι. Πόσο πήγε το μαλλί; Τέσσερις μήνες αποκλεισμό από όλες τις αθλητικές δραστηριότητες, τρεις αγωνιστικές επιπλέον απ'την Ουρουγουάη, οι χορηγοί τον έστειλαν από εκεί που ήρθε, η Μπαρτσελόνα έστρεψε το ενδιαφέρον της στον Πίου και τώρα η Λίβερπουλ τον βλέπει κι αυτή σαν Κατσουράνη. Και μετά σας πείραζε ο Μαραντόνα που μύταρε άσπρες γραμμές.
10. Οι εκφωνητές της ΝΕΡΙΤ
    Το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής θα μείνει στην ιστορία ως το Μουντιάλ της ηχορύπανσης. Από τη μία οι καταραμένες βουβουζέλες, το όργανο αυτό του σατανά που όποιος ζούσε κοντά σε γήπεδο της Νότιας Αφρικής προτιμούσε να μετακομίσει δίπλα στο αεροδρόμιο, κι από την άλλη ο Πουρουπουπούς κι ο Θεοφιλόπουλος. Κι εκεί που νομίζαμε ότι δεν πρόκειται να ξαναζήσουν τέτοιο δράμα τα αυτιά μας, έρχεται φέτος η ΝΕΡΙΤ και μας γαμάει τα πέταλα με όλους τους άχρηστους που αποφοίτησαν από τη "Σχολή Αθλητικών Μεταδόσεων Μανώλης Μαυρομάτης". Αυτό το ρημαδιασμένο το τρανζίσιον που φέτος το ανακάλυψαν και το κοτσάρουν δώδεκα φορές σε δέκα λέξεις, κάτι μεγαλοστομίες και ποιητικές παπαριές που θα μπορούσε κάλλιστα να εκστομίσει ο Μαέβιους Παχατουρίδης, και η κορυφαία στιγμή στο ματς με την Ακτή, όπου ο σπίκερ πετάει το απίστευτο "Πέντε παίκτες της Ακτής βρίσκονται ανάμεσα στον Έλληνα παίκτη", κάτι που εμένα προσωπικά με παραπέμπει σε σκληρή ομοφυλοφιλική παρτούζα.

Αυτά, και να προσέχετε μην είχατε παίξει Βραζιλία για κατάκτηση του Μουντιάλ και τελικά το πάρει η Ελλάδα και πάτε μεγαλοπρεπώς κουβά.

Ας μιλήσουμε για τσόντες.

Επειδή τώρα τελευταία τα νούμερα έχουν πέσει κάπως και θα φάω σουτ από το κανάλι λόγω πτώσεως των διαφημιστικών εσόδων, ώρα να πιάσω ένα θέμα που είναι πάντα επίκαιρο και πάντα πιασάρικο, για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Την τσόντα.

Όχι αυτή την τσόντα ρε εξυπνάκηδες. Αυτήν εδώ την αποκάτω την τσόντα.

Μεγάλα παιδιά είμαστε, μην κρυβόμαστε πίσω απ'το δάχτυλό μας.

Μία προσέγγιση στο θέμα θα ήταν να κάνω μια αναλυτική και επιστημονική παρουσίαση των διαφόρων ειδών της τσόντας, αλλά αυτό το έχουν κάνει πολύ νωρίτερα και πολύ πιο εμπεριστατωμένα από μένα ο Έρπης Χωστήρας κι ο Περίνεος. Και ποιος είμαι εγώ για να αντιπαρατεθώ στον Έρπη Χωστήρα και στον Περίνεο;
-Ο Ψωμάς ο Γάργαρος είσαι.
Πολύ σωστά. Και σαν τέτοιος λοιπόν που είμαι, θα το δω λίγο πιο φιλοσοφικά το θέμα και θα κράξω τις αναληθοφάνειες που περιέχει το κινηματογραφικό αυτό είδος.
-Αναληθοφάνειες της τσόντας; Σώθηκες. Το να περιμένεις αληθοφάνεια από τσόντα είναι σαν να βάζεις να δεις μπατσοταινία και να βλέπεις τον μπάτσο να κάθεται οχτώ ώρες σε ένα γραφείο και να εκδίδει ταυτότητες και διαβατήρια.
Σαφώς. Πρέπει λοιπόν, προτού προχωρήσουμε παρακάτω, να θέσουμε τον διαχωρισμό του "ποιητική αδεία" από το "ποιητική αηδία", τουτέστιν τις αναληθοφάνειες που εξυπηρετούν κάποιο σκοπό και αυτές που απλά ο σεναριογράφος σε δουλεύει μες στα μούτρα σου.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από τον κανονικό κινηματογράφο, το Mr and Mrs Smith. Σε αυτή την ταινία, ο Μπραντ (ένας είναι ο Μπραντ) παριστάνει τον κορυφαίο πληρωμένο δολοφόνο της τάδε μυστικής οργάνωσης, και η Αντζελίνα (μία είναι η Αντζελίνα) παριστάνει την κορυφαία πληρωμένη δολοφόνο της δείνα μυστικής οργάνωσης που είναι και ανταγωνιστική της τάδε.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Μπραντ κι η Αντζελίνα, όπως ίσως θα περιμένατε, είναι παντρεμένοι μεταξύ τους. Και τόσα χρόνια κανείς απ'τους δύο δεν έχει καταλάβει ότι ο άλλος είναι πληρωμένος δολοφόνος που δουλεύει απέναντί του.
Να είναι και οι δύο πληρωμένοι δολοφόνοι (και μάλιστα κορυφαίοι στις υπηρεσίες τους!) και να τους έχουν βάλει τον έναν να σκοτώσει τον άλλον, και να μην έχουν πάρει χαμπάρι, αυτομάτως όλη η ταινία καθίσταται μούφα, όσο καλή διάθεση κι αν έχεις να τη δεις χωρίς πολύ πολύ σκέψη (και να μπανίσεις κορμί Αντζελίνας βεβαίως βεβαίως).
Επιστρέφουμε λοιπόν στις τσόντες που, από τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει κόσμος που διαμορφώνει άποψη για το real-life sex μέσω της τσόντας (μην το γελάτε, εδώ υπάρχουν άτομα που διαμορφώνουν πολιτική άποψη από τις ειδήσεις του Μέγκα), είναι σίγουρα πολύ πιο σημαντικό ζήτημα.
Είναι παπάντζα το ότι στον κόσμο της τσόντας ποτέ κανείς δεν έχει πονοκέφαλο, περίοδο ή δεν είναι κουρασμένος; Βεβαίως και είναι. Αλλά είναι παπάντζα που εξυπηρετεί το σκοπό, γιατί φανταστείτε να βάζατε να δείτε τσόντα, να πήγαινε ο τύπος καυλωμένος στην τύπα με σκοπό τα γνωστά, να τον λέει η τύπα "έχω περίοδο" κι ο τύπος να καταλήγει στην τουαλέτα να την παίζει μόνος του.
Θα κλαίγατε τα μεγκαμπάιτ που ξοδέψατε για να την φορτώσετε.
Επομένως αυτή είναι θεμιτή παπάντζα.
Άλλη μια θεμιτή παπάντζα είναι η εμφάνιση των ανδρών πρωταγωνιστών. Με εξαίρεση τον τιτανομέγιστο Ρον Τζέρεμι, που γαμούσε με το μπυροκοίλι και το γκρικ λόβερ με τρίχα για πουλόβερ σαν να μη συμβαίνει τίποτα, όλοι οι άντρηδοι πορνοστάρ είναι λες και τους σκάλισε ο Φειδίας στο μάρμαρο, με μόνη προφανή διαφορά το μέγεθος του πέους.
Μανία που είχανε κι οι αρχαίοι ημών να κάνουν τα αγάλματά τους μπάμιες. Θεωρητικά, βέβαια, ο συμβολισμός του μικρού πέους είναι ότι ο άνθρωπος έχει αποτινάξει τις ζωώδεις ορμές της αναπαραγωγής και είναι πνευματικά ανεπτυγμένος, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Μάλλον οι αρχαίοι ημών δεν ήταν και τόσο "μεγάλοι στο κρεβάτι".
Έτσι, λοιπόν, ο άντρηδος πορνοστάρ περνάει οχτώ ώρες τη μέρα στο γυμναστήριο, οχτώ ώρες στο ινστιτούτο αποτρίχωσης και αισθητικής και τις υπόλοιπες οχτώ ώρες στο σπίτι του, παρέα με τη σουηδική αντλία πέους του Ώστιν Πάουερς.

Το να την έχει βέβαια ο πρωταγωνιστής 20 πόντους είναι κάτι που εγείρει ατυχείς συγκρίσεις με τον μέσο όχι-και-τόσο-ευμεγέθη πισπιρίγκο, αν εξαιρέσεις τις γιαπωνέζικες τσόντες που έχουν πιο φυσιολογικά μεγέθη, αλλά ας μην πιάσουμε τις γιαπωνέζικες τσόντες γιατί αν αρχίσω να μιλάω για χταπόδια θα ξεφτιλίσω και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειάς μου και του σεβασμού στους αναγνώστες μου.
Άλλωστε, αν θέλουμε να μιλήσουμε για unrealistic πρότυπα στο πορνό, καλύτερα να πιάσουμε τις πρωταγωνίστριες.
Τα μαλλιά σε απόχρωση του ξανθού που δεν υπάρχει στη φύση; Γάμα τα. Η παραμονή στο ψωλάριουμ μέχρι η τύπισσα να αποκτήσει απόχρωση Vegemite και εφτά διαφορετικούς καρκίνους στο δέρμα; Γάμα την κι αυτήν.
Το ανορεξικό σώμα με την υποβοήθηση του γνωστού τραγουδιού του Έρικ του Κλάπτον, που σε περίπτωση που δεν καταλάβατε ποιο είναι το γνωστό τραγούδι είναι το Cocaine, ντάξει, αυτό είναι γενικό σημείο των καιρών μας, δεν είναι αποκλειστικότητα της τσόντας.
Τα πέντε στρώματα ξυλόστοκο που επικάθονται στη μούρη, και πάνω στα οποία πέντε στρώματα ξυλόστοκο κάθεται κι ένα στρώμα μπογιάς που θα ζήλευε κι ο Χηθ Λέτζερ στον τελευταίο του ρόλο σαν Τζόκερ, γάμα τα κι αυτά.
Αλλά αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα είναι όταν πάνω στο προαναφερθέν ανορεξικό σώμα έρχονται και κουμπώνουν δύο τερατώδεις όγκοι από σιλικόνη.
Στόκοι, μπογιές, σιλικόνες...λες και η παγκόσμια πορνοβιομηχανία έχει συνάψει συμβόλαιο συνεργασίας με τη Ντούροστικ.
Το καλύτερο είναι ότι όχι απλά τα σιλικονόβυζα κουμπώνουν στο ανορεξικό σώμα, αλλά στέκονται κι όρθια κι όλας, και μένεις εσύ ως άλλος Πάτρικ Ογκουνσότο να αναρωτιέσαι πώς γκένιν αυτό.
Μαλάκες...αυτό είναι θέμα για την πτυχιακή μου. "Στατική μελέτη των εμφυτευμάτων σιλικόνης επί του γυναικείου σώματος". Κι ας βρεθεί ο καθηγητής που δε θα μου βάλει δέκα.
Και τέλος πάντων, τα προσπερνάς όλα αυτά, λες εντάξει, ποιαν ήθελες να δείχνει στην τσόντα, την κυρα-Μαριγούλα από τον πάνω όροφο που έχει πέντε χρόνια να το κάνει με τον άντρα της; Και φτάνεις στην υπόθεση.
"Υπόθεση" τέλος πάντων. Αυτά τα πέντε λεπτά ελεεινού και τρισάθλιου διαλόγου που λαμβάνουν χώρα στην αρχή του έργου για να σε διαφωτίσουν γιατί θα πέφτει πέος την επόμενη μία ώρα.
Και καλύτερα να έμενες στο σκοτάδι.
Κλασικό παράδειγμα. Τύπισσα παραγγέλνει πίτσα. Πιτσαδόρος έρχεται. Στην πορεία η τύπισσα ανακαλύπτει ότι δεν έχει λεφτά να πληρώσει το πιντί. Ακολουθεί πληρωμή σε είδος, η αίθουσα κλιματίζεται. Τέλος. Η πίτσα στο ενδιάμεσο μπορεί να έχει κρυώσει, αλλά και ποιος χέστηκε.
Ή ο υδραυλικός. Τον καλεί στο σπίτι η τύπισσα για να φτιάξει τα υδραυλικά του σπιτιού, και καταλήγει να φτιάξει τα υδραυλικά της τύπισσας. Το σπίτι εν τω μεταξύ μπορεί να πλημμυρίσει, αλλά και ποιος χέστηκε.
Ρε, μην τρώτε παραμύθι ρε. Αν πήγαινε έτσι το πράμα, ο Βινς Νιλ κι ο Τόμι Λι δε θα γινόντουσαν ροκ σταρς, αλλά γκαραζιέρηδες.

Η παπάντζα, όμως, συνεχίζεται και σε αυτό καθεαυτό το "ψητό" της υπόθεσης, γιατί στην τελική η υπόθεση στην τσόντα είναι σαν εκείνο το πορτοκάλι που δίνουνε στη λέσχη μαζί με το φαΐ. Κανείς δεν πάει στη λέσχη για να φάει πορτοκάλι. Απλά υπάρχει, για κάποιο λόγο.
Κατ'αρχάς, στον μαγευτικό κόσμο της τσόντας, όλες οι γυναίκες έχουν κάνει μαθήματα μπαλέτου στην πρώην Σοβιετική Ένωση μαζί με την Κομανέτσι, ή έκαναν ακροβάτισσες σε κινέζικο τσίρκο, ή κάτι τέτοιο, γιατί το να πάρεις τα πόδια σου και να τα βάλεις πίσω απ'τα αυτιά σου είναι σαν να ανάβεις ένα τσιγάρο. Τόσο εύκολο.
Αλλά εντάξει, το γαμάς κι αυτό.
Το πρόβλημα είναι ότι η τσόντα κρατάει ένα ικανό χρονικό διάστημα, πες μισή ώρα, κατά τη διάρκεια του οποίου ο τυπάς παλινδρομεί το πέος του εντός και εκτός του κόλπου με ταχύτητα πιστονιού από Μπουγκάτι Βέιρον. Έτσι ανακύπτουν δύο πολύ σημαντικά τεχνικά ζητήματα (ακολουθεί βαθιά επιστημονική ανάλυση):
Πρώτο ζήτημα: Προκειμένου ο άνδρας πρωταγωνιστής να καταφέρνει να διεισδύει με ρυθμό εκατόν είκοσι bpm (boutses per minute), κάτι που απαιτεί την κίνηση ολόκληρου του κορμού, γοφοί και όλο το σύστημα εκεί γύρω, ενώ ταυτόχρονα να εξασφαλίζει και την αιμάτωση ενός πέους είκοσι εκατοστών για τη διατήρηση μιας ικανής στύσης, κι όλα αυτά για ένα τόσο παρατεταμένο διάστημα, θα πρέπει να έχει τέτοιο καρδιαγγειακό σύστημα που να χτυπάει έναν μαραθώνιο κάθε πρωί μόνο για την προπόνηση.
Δεύτερο ζήτημα: Η τόσο μεγάλη ταχύτητα παλινδρόμησης του πέους δημιουργεί εντός του κόλπου σημαντική ποσότητα τριβής. Εφόσον δεν υπάρχει εγκατεστημένο μέσα στον κόλπο κάποιο σύστημα λίπανσης που να χρησιμοποιεί το αξιόπιστο λιπαντικό Castrol™, αυτή η τριβή πολλαπλασιάζεται και επιφέρει θέρμανση της περιοχής, κάτι που, αν τα εσωτερικά τοιχώματα του κόλπου δεν είναι κατασκευασμένα από τιτάνιο, κέβλαρ ή κάποιο ανάλογο πυρίμαχο υλικό τέλος πάντων, δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο αυτανάφλεξης.
(Γιατί όταν λέμε σεξ-βία-μηχανολογία, εννοούμε σεξ-βία-μηχανολογία.)
Κάτι που στη λαϊκή γλώσσα περιγράφεται με τη φράση "Το μουνί μου φλόγες βγάζει, λες να έχει πετρογκάζι".
Ε, δεν μπορεί. Ή επαναλαμβάνεται σε λούπα ένα κομμάτι πέντε δευτερολέπτων και πέφτει ο ήχος πλέιμπακ από πάνω, ή παίζει speed up, όπως κάνουνε οι παπαρίτζουλες οι Dragonforce για να γαμάνε μετά την πίστη του κόσμου στο Guitar Hero.

Αλλά, όταν μιλάμε για τσόντες και παπάντζες, δεν μπορούμε φυσικά να μην ακουμπήσουμε το θέμα που λέγεται λεσβίες.
Κατ'αρχήν, στον κόσμο του Βιτάμ...ε, της τσόντας, όλες οι λεσβίες είναι θεάρες, κουκλάρες, τέρμα περιποιημένο μαλλί, γυμναστήρια, αποτρίχωση, πεντικιούρ, μανικιούρ-και τι μανικιούρ, ε, κάτι χτιστά νύχια πέντε πόντων, που είμαι σίγουρος ότι κάπου θα ενοχλούν εκεί που μπαίνουν.
Και βγαίνεις μετά εσύ ο δύσμοιρος και βλέπεις κάτι λεσβίες να φιλιούνται μεταξύ τους και νομίζεις ότι το έσκασαν από κάποιο κέντρο ερευνών του Μένγκελε για την επίδραση της ραδιενέργειας στους ανθρώπους. Ή από κάποιο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών.

Ναι, ξέρω, κι εγώ λυπάμαι.

Έπειτα, ακόμα κι το ποσοστό των "θεάρες-κουκλάρες" που δεν είναι λεσβίες μπορούν να γίνουν με το πάτημα ενός κουμπιού.

Ντάξει, είναι γνωστό ότι τα κοριτσάκια "πειραματίζονται" με τις φιλενάδες τους πολύ περισσότερο απ'ό,τι τα αγοράκια (παράβαλε το γνωστό ανέκδοτο "με τρεις φορές πούστης γίνεσαι;"), αλλά αυτό που συμβαίνει στις τσόντες είναι γελοίο.

"Προβάρουμε ρούχα για την αποψινή μας έξοδο; Ας πηδηχτούμε!"

"Χάλασε το αυτοκίνητό μας στη μέση της ερημιάς; Μέχρι να έρθει η οδική βοήθεια, με τι θα απασχοληθούμε, άραγε;"

"Μου έφερες μια πίτσα; Α, γαμώτο, δεν έχω να σε πληρώσω!" (αυτό παραμένει στάνταρ), και το κορυφαίο:

"Σε παράτησε το αγόρι σου; Έλα να στο κάνω μάκια να περάσει!"

Αν ίσχυε αυτό το τελευταίο, τότε όποια γκόμενα είχε φάει ποτέ στη ζωή της χυλόπιτα από άντρα θα έπρεπε να είναι λεσβία. Κι αυτό θα σήμαινε σαφώς μικρότερο πληθυσμό στη γη, κάτι που αν το καλοσκεφτείς δεν είναι κακή ιδέα, γιατί θα είχαμε πολύ λιγότερους κάγκουρες.

Αλλά το χειρότερο, και αυτό που έχει οδηγήσει σε χιλιάδες άντρες με κατεστραμμένα όνειρα (ίσως και να τα παραλέω, αλλά δε θα'ναι και πρώτη φορά) είναι το εξής σενάριο που επαναλαμβάνεται πάρα πολύ συχνά.

Είναι λοιπόν η Θεάρα κι η Κουκλάρα στο κρεβάτι, επειδή τους χάλασε ο θερμοσίφωνας, δεν ξέρω, και ασχολιούνται η μία με το "θεάρα-κουκλάρα" κορμί της άλλης, minding their own business, όλα κομπλέ. Και ξαφνικά, σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράμα του κόσμου, σκάει ένα πέος.

Ένα πέος μαζί με το αντρικό σώμα που ανήκει, εξυπνάκηδες. Αν έσκαγε σκέτο ένα πέος τότε θα είχαμε μπει στη Ζώνη του Ψωλόφωτος και αυτό θα ήταν όντως πρόβλημα.

Και τι λένε οι "λεσβίες" στον φίλο μας; "Φύγε από δω, είμαστε απασχολημένες, μας χαλάς το φενγκ σούι"; Όχι. Απλά τον παίρνουνε και οι δύο μαζί.

Τζακ ποτ, μαλάκες μου.

Και μετά ξυπνήσαμε όλοι μαζί και πήρε η Ελλάδα το Μουντιάλ.

Αυτά, και να προσέχετε μην παραγγείλετε πίτσα, δεν έχετε να πληρώσετε τον πιτσοκουτά και σας πει "δεν πειράζει, τρελό αγόρι, θα πληρώσεις σε είδος"-κι η συνέχεια επί της οθόνης, η αίθουσα κλιματίζεται.

Here I go again on my own

Τα τελευταία χρόνια, όταν δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω, κι όταν δε ρίχνει πουτσόβροχο στη Θεσσαλονίκη (κάτι που τείνει να γίνει όλο και πιο σπάνιο, αλλά δεν πειράζει, γιατί είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να γίνουμε Λονδίνο μη χέσω βραστό χοιρινό με σάλτσα μέντας), παίρνω την τριχωτή κωλάθρα μου από τον υπολογιστή και κάνω μακρινούς περιπάτους μόνος μου στην ερωτική πόλη.
Κάποιοι ίσως θα το θεωρήσουν αυτό παθέτικ και λούζερ και γιόλο σουάγκ, αλλά αποτελεί για μένα ίσως ένα είδος κάθαρσης να περιπλανιέμαι, ωσάν άλλος Μπέαρ Γκριλς, στην ανθρώπινη ζούγκλα της μεγαλούπολης...
-Ποιας μεγαλούπολης μουρή χουριάτ'σα;
Σκάσε, Κατερίνα.
Είναι λοιπόν ένα είδος κάθαρσης να περιπλανιέμαι στην ανθρώπινη ζούγκλα της μεγαλούπολης, παρατηρώντας, αφουγκράζοντας τη φωνή της τρέλας εκείνης που παρατηρείται όταν ζουν σε ένα μέρος μαζί πολλοί άνθρωποι.
Και φυσικά, δεν είναι ποτέ αμελητέα τα φωτογραφικά ευρήματα που βρίσκω και τροφοδοτούν την έμπνευσή μου για αυτό εδώ το μπλογκ, που εσείς οι πιστοί μου αναγνώστες έχετε περιθάλψει με τόση στοργή και λατρεία.
Βέβαια αυτό είναι κάτι που δε θα μπορούσα να είχα κάνει πριν από δέκα χρόνια. Γιατί τότε θα έπρεπε να κυκλοφορώ με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, κι εκτός αυτού, με το φιλμ, το να φωτογραφίζεις ό,τι μαλακία δεις μπροστά σου σε θέτει στον κίνδυνο να μην μπορείς να απαθανατίσεις μια πραγματικά σημαντική στιγμή.
Τα καλά της ψηφιακής φωτογραφίας.
Τα οποία εκμεταλλεύεται κάθε χαρχάλω για να γεμίσει το ίντουρνετς εκατό χιλιάδες φωτογραφίες με τα μούτρα της στον καθρέφτη του μπάνιου, ενώ από πίσω χέζει ο πατέρας της διαβάζοντας περισπούδαστα την Μέτροσπορτ.
Κοπελιά, απ'το φέισμπουκ δε γάμησε κανείς.
Τέλος πάντων, πάμε στα φωτογραφικά μου ευρήματα.

Εδώ, λοιπόν, βλέπουμε έναν τοίχο που γράφει ΠΑΟΚ, υποδεικνύοντας έτσι ότι ο ΠΑΟΚ είναι παντού, κι ένα μαγαζί που εμπορεύεται σκυλοτροφές.
Αλλά προφανώς ο τύπος δεν πουλάει τις όποιες κι όποιες τυχαίες σκυλοτροφές που τις βρίσκεις και στον Μαρινόπουλο. Όχι. Πουλάει Biologically Appropriate Raw Foods. Τις οποίες και συντομεύει στο αρκτικόλεξο B.A.R.F.
Όμως barf στην αγγλική καθομιλουμένη θα πει ξερνάω. Το οποίο μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα: α), ο άνθρωπος αυτός που πουλάει τις σκυλοτροφές δεν είχε ιδέα για τον ατυχή συσχετισμό με την εξέμεση που προκαλεί η ονομασία του προϊόντος του, ή β) ο άνθρωπος αυτός είναι έτοιμος να γίνει ένα υπερήφανο μέλος της Μοναδικής Αξιόπιστης Λύσεως για την Αξιοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα και την Ανάπτυξη.

Εμμανουέλα Αγγουράκη, ήρθε το τέλος σου. Το νέο αστέρι λέγεται Στέλλα -ίδου (το πραγματικό όνομα απεκρύφθη για τους προφανείς λόγους της διατήρησης της αξιοπρέπειας της Στέλλας -ίδου, για ευκολία όμως μπορούμε να υποθέσουμε ότι λέγεται Πουτανίδου).
Προσέξτε, όμως, την ασύγκριτη ομορφιά της Ελληνικής γλώσσας. Θες να πάρεις ένα σπρέι και να βρίσεις την πρώην σου σε έναν τοίχο. Πώς θα το κάνεις; Τι θα την πεις; Scumbag Stacey? Ας γελάσω. Αυτά δεν αρκούν για να εκφράσουν την οργή της μεσογειακής ψυχής. Ενώ πατσαβούρα, ε; Φοβερή λέξη. Τη λες και γεμίζει ο στόμας σου. Εκφράζει επακριβώς, σε δέκα γράμματα, το πόσο πατσαβούρα ήταν η Στέλλα Πουτανίδου. Τη βλέπεις στο δρόμο και καταλαβαίνεις ότι αυτή η γυναίκα είναι πατσαβούρα. Η ποίηση της ερωτικής απελπισίας.

Επειδή, ως γνωστόν, εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Μάντσεστερ, δυο στενά παραπίσω απ'το Ολντράφο και στο ψιλικατζίδικο κάτω απ'το σπίτι μου αγόραζε τις τσίχλες του ο Σερ Άλεξ, οι γνώσεις μου στην αγγλική γλώσσα είναι τακαπληκτικές. Έτσι, λοιπόν, joint στα αγγλικά σημαίνει "μαγαζί, τόπος συνάντησης, στέκι", και πράγματι, λες "εδώ είναι ένα στέκι των Αφρικανών της περιοχής".
Έλα όμως που joint στα Εγγλέζικα δε σημαίνει μόνο το στέκι, αλλά και το "τσιγάρο της χαράς", το "αφορολόγητο" ρε παιδί μου, το "περίεργο". Ο μπάφος τέλος πάντων, όλα φραγκοδίφραγκα πρέπει να σας τα κάνουμε. Επομένως, η χρήση των εισαγωγικών στην ονομασία African "Joint" είναι κάτι παραπάνω από ύποπτη.
Άλλωστε, Αφρικανός ήτανε και ο Ρας Ταφάρι, ο οποίος θεωρείται κάτι σαν θεός στην αίρεση του Ρασταφαριανισμού, της οποίας διάσημο μέλος ήταν ο Μπομπ Μάρλεϊ. Ε, ναι, δε θέλω να πω ότι πίνουν μπάφους εκεί μέσα, αλλά πίνουν μπάφους εκεί μέσα.

Αντίφα τουρνουά πολεμικών τεχνών.
Oh, god, they'll really slap the "Antifa" label on everything, won't they?
"Αντίφα Τσιπς. Σε όλες τις γεύσεις, για όλους τους ανθρώπους."
"Αντίφα Porn Productions. Όχι πια αφέντρες και υποταγμένοι.
"Οίκος τελετών Αντίφα. Γιατί μπροστά στο θάνατο είμαστε όλοι ίσοι."
Μπρρρ...
Άλλωστε, ποιος καλύτερος τρόπος να πατάξουμε τα φασιστικά φαινόμενα απ'το να δερνόμαστε μεταξύ μας. Εντάξει, θα με πεις, δεν είναι το ίδιο, στις πολεμικές τέχνες δερνόμαστε με ευγενή άμιλλα και ανταγωνισμό, όχι γιατί ο άλλος είναι κατώτερη φυλή, αλλά και πάλι θεωρώ τον συμβολισμό λανθασμένο. Θα μπορούσαν να προωθήσουν το κίνημα με ένα αντίφα τουρνουά καλλιτεχνικού πατινάζ!
Κι έπειτα, ας είμαστε σοβαροί. Πού πας ρε φίλε να κάνεις αντίφα τουρνουά πολεμικών τεχνών χωρίς τον Μπλακ Ντράγκον;

Πάμε τώρα στην επόμενη εικόνα, γκιατί τα κυτεί πολύ αίμα τα κυτεί και ντε μασάμε εμείς οι Ρομά.

Όπως είναι γνωστό, η μέταλ μουσική έχει μεταξύ της περισσότερη διάσπαση κι από τα αριστερά κόμματα. Όπως οι αριστεροί έχουν τα ΚΚΕ μ-λ, μ-λ ΚΚΕ, λ-ΚΚΕ-μ, μ-ΚΚΕ-λ, ΚΚΕ-μπουλκουμέ και δε συμμαζεύεται, έτσι το μέταλ έχει power, hair, nails, makeup, death, black, white, mpordorodokokkinopapagali with fouxia voules, nu, old, middle-age, viking, epic, epic fail, speed, cocaine, meth, progressive, regressive, aggressive, defensive, goalkeeper, straight, gay, transexual και άλλα είδη τα οποία πιθανώς να ξεχνάω γιατί δεν είμαι και ειδήμων.
Και τώρα αυτό το μαγαζί μας αποκαλύπτει ακόμα ένα πολύ σημαντικό είδος: το air metal. Το οποίο φυσικά παίζεται με τις αέρινες κιθάρες. Κι έτσι, την επόμενη φορά που θα αρχίσετε να κοπανιέστε σαν τον καραγκιόζη στο δωμάτιό σας υπό τους ήχους των Judas Priest, ξέρω γω Φίδη, και μπει η μάνα σας μέσα και κάνει τον σταυρό της και επίκληση στον Άγιο Νεκτάριο, θα ξέρετε ποιον να ευχαριστήσετε.
Και τέλος, η απόδειξη ότι ζουν ανάμεσά μας:

Πασόκοι Σατανιστές. Και νόμιζα ότι ήταν αστικός μύθος.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε να πιείτε μπάφους σε τίποτα Αφρικανούς και σας την πέσουν δέκα αντίφα πυγμάχοι με σκοπό να εκδικηθούν τον Πασόκο Σατανιστή που τους έκλεψε την πατσαβούρα τη Στέλλα Πουτανίδου.

Πράκτορας Υ

Μία δύσκολη και αμφίρροπη εκλογική αναμέτρηση είχε φτάσει στο τέλος της, και ο Ανδρέξης Τσίμπλας, ηγέτης του Σφύριζα, με κεντρικό σύνθημα στην προεκλογική του εκστρατεία την "Αλλαγή Φύλου", κατάφερε να νικήσει κατά κράτος τον Αντώνη Γαϊδουρά, αρχηγό της Νέας Υποκρισίας, που είχε στο πλευρό του και την Αντζούγια του Ευδιάβολου Βγαινιζέλου.
Ο Ανδρέξης, ως νέος πρωθυπουργός της χώρας, βγήκε στο μπαλκόνι, για να μυρίσει το θεσπέσιο άρωμα που είχαν οι γλάστρες με το βιολογικό θυμάρι που είχε αγοράσει πρόσφατα. Από κάτω βρήκε συγκεντρωμένους τους ψηφοφόρους του, που κρέμονταν από τα χείλη του.
Φυσικά, ο Ανδρέξης δε θα ήθελε ποτέ να ακολουθήσει πρακτικές άλλων, παλαιότερων εποχών, που ουδόλως ανταποκρίνονται στο σήμερα. Βλέποντας, όμως, το κοινό του από κάτω να το κοιτάει με το βλέμμα του 25 χρονών παρθένου που, για πρώτη φορά στη ζωή του, μια κοπέλα τον αγγίζει σε μέρη απόκρυφα με τη θέλησή της κι όχι επειδή φρέναρε απότομα το λεωφορείο, δεν μπόρεσε να μην εκφωνήσει έναν πρόχειρο αυτοσχέδιο λόγο.
-Λαέ της Ελλάδας!
-ΤΣΙΜΠΛΑΣ! ΤΣΙΜΠΛΑΣ!
-Είναι μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι σήμερα εδώ ανάμεσά σας ως ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός σας!
-ΕΙΣΑΙ! ΕΙΣΑΙ! Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ!
-Μαζί θα δουλέψουμε για να εκπληρωθούν όλες οι προεκλογικές δεσμεύσεις του Σφύριζα!
-ΑΝΔΡΕΞΗΣ! ΑΝΔΡΕΞΗΣ!
-Απόψε προκηρύσσονται 8000 θέσεις εργασίας για κυνηγούς πεταλούδων, ώστε να εκλείψει μια για πάντα αυτή η μάστιγα!
-ΚΑΤΩ ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ!
-Και 10000 θέσεις εργασίας για ελεγκτές σωστής λειτουργίας τσουγκρανών, ώστε να μη διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία του Ελληνικού Δημοσίου!
-ΖΗΤΩ Η ΤΣΟΥΓΚΡΑΝΑ!
-Κι ακόμα, θα απαγορευτεί να είσαι καπιταλιστής!
-ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ! ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ!
-Και τέλος...
Ένας πυροβολισμός. Μία σπαρακτική κραυγή αγωνίας βγήκε από τα σπλάχνα του Ανδρέξη, και μετά σιωπή καθώς έπεσε από το μπαλκόνι πάνω στους ψηφοφόρους του. Στην αρχή νόμιζαν ότι ο Ανδρέξης, σαν γνωστό μέταλλο, επέλεξε να κάνει crowd surfing για να δείξει πόσο δεμένος είναι με τη βάση του, κι έτσι ζητωκραύγασαν.
Ο Ανδρέξης Τσίμπλας είχε μόλις δολοφονηθεί.
Τα κανάλια έμελλε να φρυάξουν με θεωρίες συνομωσίας.
Αλλά μόνο ένας θα μάθαινε την αλήθεια.
Ο Πράκτορας Υ.
Το βαφτιστικό του ήταν Υάκινθος, αλλά εδώ που τα λέμε το Υάκινθος δεν είναι όνομα που εμπνέει και πολύ για μυστικό πράκτορα.
Εκείνο το βράδυ, ο Υ βρισκόταν στο σπίτι του στις Κουκουβάουνες και παρακολουθούσε τον γιο του, τον διανοητικά καθυστερημένο Κωστάκη, να προσπαθεί να ζωγραφίσει τις χρωμοσελίδες από τη Ντόρα τη Χαζή Εξερευνήτρια, όσο η πρώην του ήταν έξω και διασκέδαζε με τον γκόμενο, έναν τύπο που τον έλεγαν Περικλή, αλλά οι φίλοι του τον φώναζαν Τύριον.
Το τηλέφωνο χτύπησε. Έπεσε από ψηλά και ήταν απόλυτα λογικό να πονέσει καθώς έβρισκε άτσαλα το παγωμένο τσιμέντο. Ο Υ το σήκωσε, του παρείχε τις απαιτούμενες πρώτες βοήθειες και απάντησε στον αρχηγό της Μυστικής Υπηρεσίας.
-Ναι, αρχηγέ μου, τι συμβαίνει;
-Δολοφονήθηκε ο Ανδρέξης Τσίμπλας. Αναλαμβάνεις να εξιχνιάσεις την υπόθεση. Όλα τα έξοδα θα σου καλυφτούνε από την υπηρεσία. Κι ο γκόμενος της πρώην σου είναι κοντός. Όβερ εντ άουτ.
O Y δεν είχε και άλλη επιλογή. Φόρεσε τη ζώνη με τα όπλα του, το καλό του μαύρο σακάκι και τα γυαλιά ηλίου με τις ακτίνες χ, και είπε στον Κωστάκη:
-Κωστάκη, ο μπαμπάς φεύγει για μια πολύ επικίνδυνη αποστολή. Μπορεί και να μην ξαναγυρίσει ποτέ. Αν αργήσει, πάρε τηλέφωνο και παράγγειλε μια πίτσα. Εντάξει;
-Α...α...ου...ου...μπουργκ...απάντησε ο μικρός Κωστάκης.
-Μπράβο το καλό παιδί, είπε κι έκλεισε την πόρτα πίσω του.
Λίγα λεπτά αργότερα, ο Κωστάκης θεώρησε καλή ιδέα να εξερευνήσει τι γίνεται όταν βάζεις ένα πιρούνι στην πρίζα. Ευτυχώς, στα δέκα λεπτά που πρόφτασε να διατελέσει πρωθυπουργός ο Ανδρέξης, η ΔΕΗ είχε ήδη κατέβει σε απεργία, οπότε ο Κωστάκης απλά έκατσε εκεί στο σκοτάδι και έπαιζε με την πρίζα και το πιρούνι.
Καμπόσα χιλιόμετρα μακριά, ένας τύπος οδηγούσε στην Εθνική οδός, με ένα τσιγάρο να κρέμεται απ'τα χείλη του. Και ένα sniper rifle που μόλις είχε πυροβολήσει μία σφαίρα στο πορτμπαγκάζ του.
Ο Υ είχε σίγουρα ένα πολύ δύσκολο έργο να επιτελέσει. Ποιος άνθρωπος στα σωστά του θα ήθελε να δολοφονήσει τον Ανδρέξη Τσίμπλα; Αυτός, 1-0, θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, αλλά σίγουρα αυτή η απάντηση δε θα ήταν η σωστή. Έτσι, αποφάσισε απλά να μπει στο πρώτο καταγώγιο που θα βρει και να προσπαθήσει να ψαρέψει πληροφορίες από τα ρεμάλια εκεί μέσα.
Στην πόρτα βρισκόταν ένας μπράβος.
-Πού πας, φιλαράκο; Πώς σε λένε; του είπε ο μπράβος κοιτώντας τον με το βαθύ βλέμμα του Χρυσαυγίτη.
-Ε...Έντι Βαν Χέιλεν.
-Σοβαρά; Ποιον πας να κοροϊδέψεις ρε φίλε; Όλοι ξέρουμε ότι ο Έντι Βαν Χέιλεν αυτοκτόνησε βάζοντας την κιθάρα του στον κώλο του, επειδή ένας ηλίθιος μπλόγκερ δε σταματούσε να τον μπλέκει στις αναρτήσεις του. Λέγε γρήγορα ποιος είσαι και τι γυρεύεις μη σου πάρει ο διάολος τον Πατέρα και τον Αλαφούζο.
"Γαμώτο, είναι ενημερωμένος ο πούστης," σκέφτηκε ο Υ, αλλά αμέσως θυμήθηκε το παλιό ινδιάνικο κόλπο.
-Να, αδερφέ...έφαγα ένα σάπιο βρώμικο και...με έχει πάει τρεις και μία...είναι ανάγκη και κόψιμο που λένε...λίγο ακόμα και το χώμα θα βαφτεί καφέ...μόνο για να ξαλαφρώσω άσε με και δε θα με ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου.
-Α, καλά τότε, αδερφέ, πέρνα, και συγνώμη κιόλας, δεν ήξερα..., είπε ο μπράβος και παραμέρισε τα εφτακόσια κιλά στεροειδών του για να περάσει μέσα ο Υ.
"Έπιασε όπως πάντα", σκέφτηκε από μέσα του ο Υ καθώς έμπαινε στα άδυτα του ομιχλώδους απ'τους καπνούς και τις βρισιές οινοπνευματοποτείου. Από τα μεγάφωνα του μαγαζιού αυτού αντηχούσαν στο τέρμα οι μεταλλικοί ήχοι των Judas Priest, καθώς πίνανε αλκοόλ 100 οκτανίων οι θαμώνες.
Κάτι ρεμάλια, κάτι μαλλιάδες, κάτι πρεζάκηδες, κάτι μη αξιόλογοι, που δεν αξιώθηκαν καν να γίνουν γιατροί. Με τατουάζ και σημάδια από σύριγγες στα μπράτσα, άλλοι την πέφτανε με χυδαίο τρόπο στις δύσμοιρες γκαρσόνες που είχαν σπουδάσει μηχανολόγοι μηχανικοί στη Σοβιετική Ένωση αλλά η σκληρή μοίρα τις έριξε στα κωλόμπαρα, άλλοι κάνανε τελετουργικό headbanging, και σε μια γωνιά δύο τύποι με 80's look και μουστάκια συζητούσανε.
-Τον φάγανε τον Τσίμπλα, ε;
-Και πολύ άντεξε.
-Αφού είναι πολύ λίγος ρε συ. Δεν μπορεί να εκφράσει το Πασοκικό ιδεώδες.
-Βέβαια. Αυτός θα μας φέρει σε απευθείας σύνδεση με τον Ασταρώθ;
-Αστεία πράματα. Μόνο ο Αντρέας μπορούσε.
-Εγώ, φίλε μου, βάζω την ψωλή μου στη φωτιά. Δικός μας την έκανε τη δουλειά.
-Τι...της συνομοταξίας;
-Βάζω την ψωλή μου στη φωτιά λέμε...
"Πασόκοι Σατανιστές", σκέφτηκε ο Υ, "νόμιζα ότι ήταν urban legend. Τέλος πάντων, αρκετά άκουσα" κι έκανε να φύγει, αλλά τον σταμάτησε μια γυναικεία παρουσία.
Πλατινέ-ξεπλυμένο με χλωρίνη-μαλλί, ξασμένο μέχρι το θεό, χείλη βαμμένα με κατακόκκινο κραγιόν, πέτσινο μπουφάν, φούστα μέχρι την κλειτορίδα, σκισμένο καλσόν και κόκκινα δωδεκάποντα.
-Από ποιο βίντεο κλιπ των Μότλεϊ Κρου το έσκασες, κοπελιά; παρατήρησε σαρκαστικά ο Υ.
-Σκάσε κι ακολούθησε τις οδηγίες που θα σου δώσω, αν θες να βγεις ζωντανός από δω μέσα, του είπε η τσόντα και τον τράβηξε από τη γραβάτα στις τουαλέτες.
-Ωραία. Και τώρα φίλα με.
Και τη φίλησε.
-Τώρα γλείψε μου τα βυζιά.
Και το έκανε.
-Τώρα σκίσε μου το καλσόν.
-Μα...είναι ήδη σκισμένο.
-Τότε σκίσε μου τα βάρδουλα!
Κι ενώ ο Υ ετοιμαζόταν να εκτελέσει την εντολή που του δόθηκε, ένιωσε ένα σκούντηγμα στον ώμο του κι άκουσε μια μπάσα φωνή να του λέει:
-Για έλα εδώ εσύ.
-Ποιος, εγώ;
-Όχι, ο Έντι Βαν Χέιλεν!
Ήταν ο μπράβος.
Ο Υ γύρισε και τον κοίταξε με παγερό βλέμμα.
-Δικό σου, είπε ο μπράβος, είναι το αυτοκίνητο με πινακίδες ΥΥΥ-1234;
-Ναι, δικό μου είναι.
-Ε, πάνε μάζεψέ το το γαμήδι! Δε χωράει να περάσει το 040 και μας έχει ταράξει ο οδηγός στο κορνάρισμα!
Η ξανθιά του έκλεισε το μάτι, καθώς έφευγε.
Βάζοντας το χέρι του στην τσέπη για να πιάσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου, βρήκε ένα σημείωμα. Πάνω είχε ένα "φιλάκι" από κραγιόν και έγραφε:
"Θα πας στο μπακάλικο του Μήτσου του Γκαβούλιακα στο Μπραχάμι και θα πάρεις μία σακούλα Φοφίκο. Είναι το επόμενο βήμα γι'αυτό που ψάχνεις.
Υ.Γ. Το έσκασα από το Girls, Girls, Girls. Αλλά μην το πεις στον Τόμι Λι."
Και πράγματι, ο Υ πήγε στο μπακάλικο του Μήτσου του Γκαβούλιακα. Μπροστά του, στο ταμείο, ήταν ένα αγόρι και μια κοπέλα.
-Παίζεις κιθάρα; τον ρώτησε η κοπέλα, βλέποντας την κιθάρα που κρατούσε, γιατί ήταν και πολύ έξυπνη.
-Ναι, μόλις τελείωσα την πρόβα. Εσύ τι κουβαλάς σε αυτό το ψυγείο;
-Δουλεύω στο Ασκληπιείο, στις μεταμοσχεύσεις, και μεταφέρω ένα μόσχευμα καρδιάς. Πώς σε λένε;
-Αλέξη, εσένα;
-Σοφία.
Η στιχομυθία αυτή φάνηκε ύποπτη στον Υ, όμως τώρα είχε το πολύ σημαντικότερο θέμα των Φοφίκο να ασχοληθεί. Εξέτασε το περιεχόμενο της σακούλας με την βιονική όρασή του, αλλά το μόνο που βρήκε μέσα ήταν Φοφίκο. Εν τέλει τα έφαγε.
Η υπόθεση είχε σταματήσει πλέον να βγάζει άκρη. Οι Πασόκοι Σατανιστές, η 80's τσόντα που τον πλεύρισε στην τουαλέτα, οι Judas Priest, τα Φοφίκο, η ταινία με τον Γαρδέλη που διαδραματίστηκε μπροστά του, όλα φαίνονταν εντελώς ξεκάρφωτα μεταξύ τους.
Περιπλανιόταν στις ερημιές σαν τον αλήτη.
Κάπου στο βάθος, κάποιος έκλαιγε, φωνάζοντας σπαρακτικά "ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ;".
-Ε, ρε, προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο, είπε ο Υ.
Και ξαφνικά ακούστηκε μια ουρανομήκης κραυγή τριάντα δευτερολέπτων, μία κραυγή που μόνο από ένα λαρύγγι θα μπορούσε να είχε ακουστεί.
Του Ρομπ Χάλφορντ.
Ακολούθησε η εξής στιχομυθία μεταξύ του Υ και του εαυτού του.
-Θυμήσου, Υ, θυμήσου τι έλεγε πάντα η γιαγιά σου!
-Ότι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά;
-Όχι αυτό, το άλλο.
-Ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μη γιατρεύεται με το ξεμάτιασμα;
-Όχι αυτό ρε, το άλλο!
-Ότι αν δεν φας όλο σου τον τραχανά δε θα γίνεις μεγάλος και τρανός;
-Είσαι κι αργόστροφος, γαμώτη σου...ότι αν αποκλείσεις όλα τα άλλα ενδεχόμενα, τότε αυτό που μένει, όσο απίθανο κι αν φαίνεται, είναι η αλήθεια!
-Αυτό, ρε μαλάκα, το είχε πει ο Σέρλοκ Χολμς, όχι η γιαγιά μου.
-Λεπτομέρειες...
Κι έτσι, ο Υ πήρε την απόφαση να ακολουθήσει την κατεύθυνση της κραυγής.
Φτάνοντας, στο παράθυρο που ακούστηκε η κραυγή, είδε έναν τύπο, με ένα τσιγάρο να κρέμεται απ'το στόμα του, να παρακολουθεί στην οθόνη απέναντι τους Χούλιγκανς. Το βινύλιο από το Screaming For Vengeance είχε μόλις σταματήσει να παίζει, το πάτωμα ήταν σκεπασμένο από άδειες σακούλες Φοφίκο, ενώ στον τοίχο κρεμόταν μια αφίσα του Ανδρέα Παπανδρέου με μια πεντάλφα ζωγραφισμένη από κάτω.
Ήταν ο Snake Plissken.
Στο βάθος φαινότανε και το sniper rifle.
Ο Υ μπούκαρε με καρατιά απ'το παράθυρο.
-Ποιος είσαι εσύ που ήρθες εδώ, είπε ο Σνέικ, σε μας να κάνεις πλάκα; Άντε σπάσε ρε μαλάκα!
-Πράκτορας Υ των μυστικών υπηρεσιών, είπε ο Υ και του κάρφωσε το όπλο στο κεφάλι.
-Ε, ωραία, και γιατί μας ζαλίζεις τον έρωτα;
-Εσύ σκότωσες τον Ανδρέξη Τσίμπλα;
-Ναι, εγώ.
-Γιατί;
-...θες και πολλούς λόγους να σκοτώσει κανείς τον Τσίμπλα;
Η απάντηση του Σνέικ ήταν αποστομωτική. Ο Υ δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει.
-Σου δίνω το λόγο μου ότι δε θα σε ενοχλήσει κανείς απ'εδώ και μπρος.
Κι αφού απήλαυσαν μαζί τους Χούλιγκανς, έφυγε.
Την επόμενη μέρα τον κάλεσε για αναφορά ο αρχηγός.
-Ανακάλυψες τίποτα, Υ;
-Τον βρήκα, αρχηγέ, και τον κυνήγησα σαν τον διάολο. Αλλά έκανε μια στραβοτιμονιά, έπεσε σε ένα γκρεμό και απανθρακώθηκε. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγήκε ζωντανός από κει μέσα.
-Έχει καλώς. Τρεις ημέρες τιμητική άδεια. Πήγαινε.
Κι έφυγε.
Οι πιο ενδιαφέρουσες σελίδες της ιστορίας, είναι ίσως αυτές που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.
Σε περίπτωση που κάποιος αναρωτιέται τι απέγινε η ξανθιά τσόντα, κάποιοι την είδανε να τρίβεται σε εκείνον τον θλιβερό τύπο που έκλαιγε στα σκοτάδια για μια Κατερίνα. Αλλά αυτά είναι απλώς φήμες.
Αυτά, και να προσέχετε μην αποφασίσω να σας κάνω και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές σε καμία από τις ηλίθιες ιστορίες μου.