I want my ERT TV

Κι εκεί που ήταν όλα ωραία και καλά, ο ήλιος έλαμπε, τα πουλάκια κελαηδούσαν κι εγώ παρίστανα ότι διαβάζω Κοινωνιολογία, βγαίνει ξαφνικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κι ανακοινώνει ότι απόψε τα μεσάνυχτα, μόλις τελειώσει το πρόγραμμα, κλείνει η ΕΡΤ κι απολύονται όλοι οι υπάλληλοι.
Περιττό να σας πω ότι ο κόσμος μου ταράχτηκε, συγκλονίστηκα και τέθοια. Ένιωσα σαν να πέφτω από τα σύννεφα και να προσγειώνομαι στο λάκκο με τα κωλοδάχτυλα. Ήταν πια γεγονός ότι δε θα μπορούσα να ξαναδώ τον κόσμο με τα ίδια μάτια. Τα παιδάκια της γειτονιάς σταμάτησαν να παίζουν και να γελάνε. Η γάτα που δεν έχω αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασης κι άρχισε από μόνη της να κλαίει. Ο ουρανός βάφτηκε στα μαύρα σύννεφα, έγινε σεισμός, ήχησαν πένθιμα οι καμπάνες του Αγιού Παντελεήμονα μεγάλη η χάρη του. Όλοι κλείστηκαν στα σπίτια τους, μην τολμώντας να βγουν, παρά κοιτώντας απ'τις χαραμάδες. Η τρίτη σφραγίδα της Αποκάλυψης είχε μόλις ανοίξει.
Και μετά ξύπνησα και διαπίστωσα ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε γιατί πολύ απλά κανείς δεν έβλεπε ΕΡΤ ούτως ή άλλως.
Ή μάλλον ο κόσμος έβλεπε ΕΡΤ, όταν είχε Τσάμπιονς Λιγκ ή Γιουροβύζιον.
Κι επειδή εγώ δε βλέπω Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουροβύζιον, δεν μπορώ να πω ότι με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η μοίρα της ΕΡΤ.
Από την άλλη, ο κόσμος που δεν έβλεπε ΕΡΤ ασχολιόταν για διάφορους άλλους λόγους. Για παράδειγμα, η εκπομπή της Ανθής Σαλαγκούδη, η οποία μπορεί σε κάποια φάση να έκανε και -0,4% τηλεθέαση (κάτι το οποίο έχει επιτευχθεί μόνο στο Παραπέντε, από την ξαδέρφη του Φώτη στον Τηλεβόα).
Φυσικά η Ανθή Σαλαγκούδη προσελήφθη γιατί είχε πολλά προσόντα, τα εξής δύο: α) είναι ωραία γυναίκα και β) είναι κόρη του Σαλαγκούδη. Κι ας λένε ορισμένοι κακοπροαίρετοι ότι δεν έχει ταλέντο στην παρουσίαση κι ότι ο τραγικός σπυριάρης φωτοσυνθετικός οργανισμός που εκφωνεί κάθε χρόνο τη γιορτή της 25ης Μαρτίου τα λέει καλύτερα απ'την Ανθή. Συκοφαντίες.
Και εννοείται ότι οι λόγοι που δεν έκανε τηλεθέαση η εκπομπή της Ανθής δεν έχουν απολύτως τίποτα να κάνουν με την ποιότητα της εκπομπής, αλλά με το γεγονός ότι οι τηλεθεατές δεν έχουν ιδέα από ποιοτική τηλεόραση και προτιμούν να βλέπουν στο Σταρ τα ρεπορτάζ του κώλου (κυριολεκτικά και μεταφορικά) από τη Μύκονο.
Όχι βέβαια ότι δε θα βρουν κάτι να κάνουν με την Ανθή. Όλο και σε κάποιο ψηφοδέλτιο θα τη βρούμε στις επόμενες εκλογές. Δε θα αφήσει ο μπαμπάς άλλωστε.
Ταυτόχρονα, εδώ και καιρό η ενημέρωση της ΕΡΤ ήταν στα στιβαρά μπράτσα του Αιμίλιου Λιάτσου, του δημοσιογράφου με το Μ κεφαλαίο που πέρασε σημαντικό μέρος της καριέρας του ενορχηστρώνοντας τις πολεμικές ανταποκρίσεις του Μπάκα και του Τσιλιπουνιδάκη.
Μια που ανέφερα τον Τσίλι, λέγεται ότι ο Μαλέλης θέλει να δώσει στο Σταρ σοβαρό προφίλ και προσέλαβε το Χατζηνικολάου, ναι το γαμημένο Χατζηνικολάου, για σχολιαστή στο δελτίο. Νομίζω ότι ο συνδυασμός των δύο Νικολάδων στο ίδιο δελτίο θα είναι ο πιο έπικ συνδυασμός μετά το Run DMC και Aerosmith.

Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι ότι ίσως, μπορεί, υπάρχει μια πιθανότητα λέω, έτσι περνάει φευγαλέα από το μυαλό, η ΕΡΤ τόσον καιρό ήταν ένα απέραντο μπουρδέλο. Εδώ το θέμα μας είναι ότι έτσι, χωρίς κανένας να μας προειδοποιήσει, η κυβέρνηση βγαίνει και σου λέει τέρμα η ΕΡΤ και δεξιός μπακ το Μέγκα (συγγνώμη γι'αυτό, η ακρόαση του άσματος του Κανάκη έχει πειράξει την εσωτερική μου καλωδίωση, αλλά θα μου περάσει).
Η ταχύτητα της κυβερνητικής δράσης μου δίνει την ελπίδα ότι θα επιτευχθεί η συρρίκνωση του δημοσίου, η πάταξη της φοροδιαφυγής, η αναδιάρθρωση του κράτους κι η έξοδος από την κρίση μέσα στα επόμενα δώδεκα δευτερόλεπτα.
Λοιπόν, τα δώδεκα δευτερόλεπτα πέρασαν και δε βλέπω ιδιαίτερη διαφορά. Θα τους δώσω άλλη μια ευκαιρία, όμως, γιατί είμαι καλός άνθρωπος.
Βέβαια, οι βολεμένοι συνδικαλιστές (όσο κι αν δεν το πιστεύατε, υπάρχουν και δύο-τρεις τέτοιοι) της ΕΡΤ με το που άκουσαν αυτή την είδηση έφτασε το σκατό στην κάλτσα. Έτσι βγαίνουν και λένε για κατάργηση της δημοκρατίας, πραξικόπημα και τέθοια. Βέβαια η κυβέρνηση έσπευσε να διευκρινίσει ότι όσοι απολύθηκαν από την ΕΡΤ, θα μπορέσουν να υποβάλλουν αίτηση για να προσληφθούν στην ΕΡΤ 2.0 που θα δημιουργηθεί.
Α, μα φυσικά. Τι πιο λογικό. Γιατί ο Πανιώνιος έγινε ξαφνικά Νέος Πανιώνιος κι η ΕΡΤ να μην μπορεί να γίνει Νέα ΕΡΤ; Οι υπάλληλοι θα είναι ίδιοι, οι συντελεστές θα είναι οι ίδιοι, το μόνο που αλλάζει είναι το όνομα. Με την ίδια ακριβώς λογική, εγώ από σήμερα δε λέγομαι πλέον Θωμάς, αλλά Αναξίμανδρος, επομένως δεν είμαι σχεδόν-φοιτητής αλλά αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος.
Αλλά, φυσικά, τι λέω ο αστοιχείωτος, που ψάχνω να βρω ευκαιρία να πλήξω την κυβέρνηση, διαστρεβλώνοντας τις προθέσεις της και παρεξηγώντας τις θετικές κινήσεις της και είμαι όργανο του Τσίπρα και των aristerwn; Ο Κεδίκογλου το είπε ξεκάθαρα: η νέα ΕΡΤ θα είναι δημόσια, αλλά δε θα είναι κομματική ή όργανο της εξουσίας.
Μμμάιστα. Κάτι τέτοια πετυχημένα έλεγα κι εγώ προχθές σε μία γκόμενα που γνώρισα σε ένα μπιτς μπαρ στην Καλλικράτεια, αλλά δε μου έκατσε, γιατί προτίμησε τον μουσκουλέιτορ ναυαγοσώστη με το χρώμα δέρματος "Ψωλάριουμ 176" και τα τρία εγκεφαλικά κύτταρα.
Αυτό το τελευταίο είναι αλήθεια ότι το έβγαλα απ'το κεφάλι μου. Δεν ήμουν προχθές σε μπιτς μπαρ στην Καλλικράτεια, ήμουν εδώ και τα έξυνα με την τσουγκράνα.
Αλλά μεταξύ μας ας μη δουλευόμαστε. Αν μπορούσαν να βάλουν κομματικούς εγκάθετους στα περίπτερα, θα το έκαναν.
Τέλος πάντων. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι θα θυμηθούν να βγάλουν το ανταποδοτικό τέλος από το λογαριασμό της ΔΕΗ.
Αλλά η ΕΡΤ θα επιστρέψει σύντομα. Το πιστεύω. Γιατί είναι απαραίτητο, ειδικά στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, όπου το έλλειμμα ανθρωπιστικής παιδείας και η κρίση των ηθικών αξιών κάνει αισθητή την παρουσία της και η κοινωνία μετατρέπεται σε μία απλή μάζα ανθρώπων χωρίς σεβασμό, ευγένεια, συνείδηση και κριτική ικανότητα, να υπάρχει ένα προπύργιο του πολιτισμού, της κουλτούρας και της γνήσιας ψυχαγωγίας έναντι της ευτελούς διασκέδασης και των χυδαίων θεαμάτων (είναι αλήθεια ότι η Έκθεση μου έχει αφήσει βαθύτατα ψυχολογικά τραύματα, αλλά με τον καιρό θα τα ξεπεράσω, νομίζω).
Ναι, αυτό ακριβώς.
Δεν καταλαβαίνω που ακριβώς εδράζονται οι λόγοι αμφισβήτησης αυτής της δήλωσης.
Κάθε φορά που ο παππούς μου παίρνει τηλέφωνο από το χωριό για να μας πει να βάλουμε την "Κυριακή στο Χωριό" όπου έχουν πάει στο παραδίπλα χωριό για να παίξουν κλαρίνα και να δοκιμάσουν τις τοπικές σπεσιαλιτέ, νιώθω ότι η ελληνική παράδοση ζει.
Εδώ που τα λέμε, βέβαια, αν η κυβέρνηση αποφασίσει να κάνει την ΕΡΤ κερδοφόρα επιχείρηση που δε χρειάζεται ανταποδοτικά τέλη και μερίδιο από τον προϋπολογισμό του κράτους, ο μόνος τρόπος είναι να βάλει τούρκικα. Αυτά δεν έχουν και γκέι φιλιά μέσα, οπότε δε θα υπάρχει ο κίνδυνος να περάσουν τέτοια μηνύματα ανηθικότητας στη νεολαία.
Αυτά, και να προσέχετε μη γίνει η ΕΡΤ το νέο Πολυτεχνείο. Και ναι, αυτό αποτελεί αληθινή δήλωση των συνδικαλιστών της. Δε θα τολμούσα να κατεβάσω κάτι τέτοιο από την γκλάβα μου.

Λυπάμαι, δε θα μπορέσω

Πριν περάσουμε στο κυρίως θέμα, θα απονείμουμε το βραβείο "Η Κοτσάνα της Χρονιάς" στη συγγραφική ομάδα του βιβλίου των Θρησκευτικών της Γ' Λυκείου, οι οποίοι, δεν ξέρω με ποιο ακριβώς σκεπτικό, στη σελίδα 139 λένε αυτήν την ατάκα που θα μείνει σταθμός στην παγκόσμια κωμωδία: "Η ιστορία της ανθρωπότητας μας δείχνει ότι όπου σπείρεται ο χριστιανικός λόγος, εκεί ενθαρρύνεται και η τεχνική πρόοδος".
Σας δίνω δύο λεπτά για να κυλιστείτε στο πάτωμα, βγάζοντας άναρθρες κραυγές και κοπανώντας τα χέρια σας παλαμάκια σαν καθυστερημένη φώκια, κι άλλα δύο για να ξεπεράσετε το συγκλονιστικό γεγονός ότι άνοιξα βιβλίο Θρησκευτικών, και συνεχίζουμε στο προκείμενο, το οποίο είναι η καλλιτεχνική προσπάθεια του Αντώνη Κανάκη, με τίτλο "Όταν θα μπορέσεις".

Ο Αντώνης Κανάκης έχει μείνει στην τηλεοπτική ιστορία ως ο παρουσιαστής της εκπομπής Ράδιο Αρβύλα, μέσα από την οποία σατιρίζει τα στραβά κι ανάποδα της τηλεόρασης (έτσι λένε στο χωριό του το "βάζω να παίζει ένα βιντεάκι της Μπεκατώρου και μετά γελάω σαν χάχας από πάνω"), ενώ ταυτόχρονα δίνει το πολιτικό του στίγμα στο κοινό του (δηλαδή ένας αριστερός με δεξιές τσέπες κάνει κήρυγμα στα δεκαπεντάχρονα που τον βλέπουν για το πόσο κακό είναι το μνημόνιο και πόσο καλός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ).
Πριν από αυτό βέβαια ήταν ιδρυτικό μέλος των Α.Μ.Α.Ν, αλλά εδώ που τα λέμε ο κόσμος το Α.Μ.Α.Ν. για τον Καλυβάτση και τον Σερβετά το έβλεπε.
Ο Αντώνης Κανάκης φροντίζει να είναι κοντά στη νεολαία. Αυτός είναι ο λόγος, άλλωστε, που φύτεψε μαλλί, φοράει μπλουζάκια κολλητά με ευφυή (sic) σχέδια για να δίνει πολιτικό μήνυμα τονίζοντας παράλληλα το μούσκουλο, και βρίσκεται κάθε καλοκαίρι να παίζει ρακέτες στη Χαλκιδική γιατί, πόσες φορές θα το ξαναπούμε, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει.
Ωστόσο ο Κανάκης δεν είναι μόνο ένας επιτυχημένος παρουσιαστής, επιχειρηματίας και τακατούκας (αυτό μπορείτε να το εκλάβετε με όποια έννοια θέλετε). Όχι, όχι. Ο Κανάκης, εκφράζοντας πλήρως το ιδανικό της ολοκληρωμένης προσωπικότητας, του Αναγεννησιακού Ανθρώπου αν θέλετε, έχει και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Και σήμερα, το έτος 2013, αποφάσισε να τις μοιραστεί με τον κόσμο.
Ο κόσμος, όμως, στάθηκε ιδιαίτερα αρνητικός ενάντια σε αυτή την προσπάθεια του μικρού Αντώνη. Η εξήγηση είναι εμφανής: ο κόσμος είναι κακός και ζηλεύει τους επιτυχημένους. Κι αυτό το λέω, γιατί όπως θα διαπιστώσουμε σε αυτή την εγγραφή, δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο που δικαιολογεί τη μομφή του κόσμου απέναντι σε αυτό το τραγούδι.
Ας επιστρέψουμε όμως στο βίντεο, για να μπορέσουμε να αναλύσουμε αναλυτικά (πλεονασμός, αλλά απαραίτητος για να επιτείνει την έμφαση που θέλω να δώσω στην προσεκτική ανάλυση του ζητήματος) το μουσικό αυτό φαινόμενο που λέγεται "Όταν θα μπορέσεις".
Ο Αντώνης Κανάκης είναι υπεύθυνος τόσο για τους στίχους όσο και για τη μουσική του "Όταν θα μπορέσεις", ενός τραγουδιού που εκτείνεται γύρω στα πέντε λεπτά, γιατί τόσο βαθυστόχαστες σκέψεις θέλουν χώρο και χρόνο για να εκφραστούν.
Για τη μουσική του τραγουδιού, χωρίς να είμαι μπροστά, κινηματογραφώ στο κεφάλι μου κάπως έτσι τη διαδικασία. Ο προσφιλής στο λαό παρουσιαστής δανείστηκε το Yamaha αρμόνιο του ξαδέρφου του, που βγάζει το ψωμί του ως πληκτράς σε λαϊκές πανηγύρεις στο πλευρό της Γωγώς Τσαμπά, το έστησε σε κάποια απόσταση κι άρχισε να πετάει αντικείμενα στα πλήκτρα. Κάπου εκεί γύρω στα πέντε λεπτά του τελείωσαν τα αντικείμενα, οπότε κι αυτός έκρινε απαραίτητο να σταματήσει το τραγούδι και να επιστρέψει το αρμόνιο στον ξάδερφό του, που εκείνη τη μέρα έκανε πρόγραμμα στην Έσω Αγουλινίτσα, καθώς ήταν μεγάλη γιορτή του χωριού, του Αγίου Πούτσου ανήμερα.
Αν όμως ο Αντώνης δε δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να εμπνευστεί την ενορχήστρωση της πρώτης του μουσικής απόπειρας, δε συνέβη το ίδιο για το στίχο. Ο Αντώνης πέρασε ένα μαρτύριο, προκειμένου να τον επισκεπτεί η Μούσα και να του χαρίσει τους πολυπόθητους στίχους που τόσο έψαχνε. Το πρόσφατο ταξίδι του στη Σιέρα Λεόνε, όπου τον καμαρώσαμε να παίρνει πόζες μαζί με τα μαυράκια, έχοντας φέρει μαζί του περισσότερα ρούχα από όσα είχε όλο το χωριό, ήταν ένα μέρος μόνο του μαρτυρίου.
Ο Αντώνης πέρασε μερόνυχτα ολόκληρα κλειδωμένος σε ένα ημισκότεινο δωμάτιο, με μόνη συντροφιά του ένα φύλλο χαρτί κι ένα στυλό, με το οποίο σημείωνε κάποιους στίχους που του έρχονταν, μόνο και μόνο για να τους μουντζουρώσει και να πετάξει το χαρτί στην κάλαθο των αχρήστων, απογοητευμένος από το αποτέλεσμα. Βρισκόταν σε διαρκή επικοινωνία με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, ο οποίος του έλεγε ανέκδοτα για να διατηρήσει τη χαμηλή θερμοκρασία που ήταν απαραίτητη για να κρατήσει ο Αντώνης την παγωνιά της ψυχής του, ένα συναίσθημα απαραίτητο για να γράψει αυτούς τους τόσο συγκινητικούς στίχους.
Εκείνες τις μέρες ο Αντώνης είχε παραμελήσει τη διατροφή του κι έτρωγε μόνο ρύζι, με αποτέλεσμα να στουμπώσει. Όταν αποπειράθηκε να ξεμπλοκάρει το έντερό του, τότε, μαζί με το χεσαμόλι, βγήκε από μέσα του και ο στίχος. Το σφίξιμο ενεργοποίησε τα δημιουργικά κέντρα του εγκεφάλου του κι ο Αντώνης, σαν άλλος Αρχιμήδης, βγήκε από την τουαλέτα με το σκατό στον κώλο φωνάζοντας Εύρηκα. Ολοκλήρωσε το τραγούδι σε χρόνο ρεκόρ, θυμήθηκε ότι δεν είχε σκουπιστεί, σκουπίστηκε, και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το στούντιο ηχογράφησης.
Ο Αντώνης δεν είχε φυσικά την αξίωση να τραγουδήσει ο ίδιος το άσμα του. Ήξερε ότι οι φωνητικές του ικανότητες ήταν πολύ λίγες για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στο μεγαλείο της δημιουργικής του δεινότητας. Άλλωστε, είχε οραματιστεί μια αισθαντική γυναικεία φωνή στο τραγούδι, για να μπορέσει να προσδώσει σε όλο του το μεγαλείο το απέραντο φάσμα συναισθημάτων που εκφράζουν αυτοί οι εκπληκτικοί στίχοι.
Έτσι, τηλεφώνησε σε μία γνωστή του, νεαρή ανερχόμενη τραγουδίστρια, την Άννυ Μπέρκα, που είχε κάνει μεγάλη καριέρα στην ντουζιέρα της. Ακολούθησε η εξής στιχομυθία:
-Έλα Άννυ, είμαι ο Αντώνης, και σε θέλω για να ηχογραφήσουμε το τραγούδι μου. Σε μια ώρα να είσαι εδώ.
-Μα...ρε Αντώνη...μόλις ξύπνησα...
-Αδιαφορώ. Έχω περάσει τόσα και τόσα γι'αυτό το τραγούδι. Σε μία ώρα να είσαι εδώ.
Η αγουροξυπνημένη Άννυ αγχώθηκε, όχι τόσο για την τεράστια πρόκληση που θα αναλάμβανε τραγουδώντας το άσμα του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΝΑΚΗ!, αλλά γιατί έμενε στον Εύοσμο, το στούντιο ήταν στην Καλαμαριά, και το αμάξι της ήταν στο συνεργείο. Εκείνη τη στιγμή ανακάλυψε ένα πακέτο Άσσο Άφιλτρο, που κάπνιζε ο παππούς της, κρυφά όμως γιατί ο γιατρός του το'χε κόψει. Για να της φύγει το άγχος, αλλά και για να προφυλάξει τον αγαπημένο της παππού από τους κινδύνους του καπνίσματος, το κάπνισε όλο στο δρόμο για το στούντιο. Έτσι, αποτυπώθηκε στην ηχογράφηση αυτή η νυσταλέα βραχνάδα που τόσο πολύ έχουμε μάθει κι αγαπήσει και ποια Lana Del Rey και τι να πει κι αυτή απ'τη ζωή της.
Η Άννυ όμως δεν είχε τη δύναμη να ανταποκριθεί σε ένα τόσο μαγευτικό τραγούδι, δεν είχε πιει και καφέ, με αποτέλεσμα να πατάει στις νότες με τη χάρη ενός ελέφαντα με στολή μπαλαρίνας. Ο στουντιάς έσπευσε να φέρει το autotune μπας και σώσει το τραγούδι, ωστόσο ο Αντώνης τον σταμάτησε.
-Μην το κάνεις, Μήτσο. Αυτή η μικρή τραγουδιστική ατέλεια είναι που θα δώσει την χροιά που έψαχνα για να εκφράσει τις λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις. Αλλά πού να καταλάβεις από υψηλή τέχνη, γατάκι.
-Καλά, Αντώνη, εγώ τα λεφτά μου θέλω.
-Τς, τς, τς. Δεν πρόκειται για τα λεφτά εδώ πέρα, πρόκειται για την τέχνη.
Όσο για την τέχνη, το αποτέλεσμα τον δικαίωσε, όπως όλοι μας βλέπουμε.
Αξίζει, ωστόσο, να σταθούμε και στο υψηλής αισθητικής βίντεο κλιπ που συνοδεύει το άσμα, στο οποίο πρωταγωνιστούν η Κλέλια Ρένεση και ο Πάνος Μουζουράκης. Είναι αξιοσημείωτο το ότι δε βλέπουμε την Άννυ στο βίντεο. Αυτό είναι φυσικά επειδή ο καλλιτέχνης έκρινε την Κλέλια καλύτερη και πιο εκφραστική για την απόδοση του βαθέος νοήματος. Βέβαια οι κακές γνώμες λένε ότι η Άννυ έχει τη φωτογένεια του Θωμά Παλιούρα με hangover, αλλά ας είμαστε σοβαροί.
Το βίντεο κλιπ, μια αποθέωση των ειδικών εφέ, μας δείχνει ένα total white φόντο, ίσως γιατί υπήρξε χορηγία από τα λευκαντικά Εύρηκα, σε split screen με έναν ουρανό, γιατί όπως λέει και το τραγούδι, τότε θα ενώσω ουρανό και γη.
Σε αυτό το φόντο μπορούμε να απολαύσουμε την Κλέλια Ρένεση να τραγουδάει γλυκά (ή μάλλον να παριστάνει πως τραγουδάει γλυκά) τους υπέροχους στίχους στον Πάνο Μουζουράκη, ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης Νιρβάνας, είτε από τη δύναμη των στίχων, είτε, κατά τους κακοπροαίρετους, επειδή δεν έχει καν συναίσθηση ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα green screen και πρωταγωνιστεί σε βίντεο κλιπ, γιατί πριν μπει μάλλον έκανε κάτι καλά καλαματιανά και δεν πρόλαβαν να τον ξυπνήσουν.
Προσέξτε, όμως, ότι δεν μένει εκεί η δράση. Λίγο πριν το τέλος του βίντεο κλιπ, ο Πάνος, που μέχρι εκείνο το σημείο εξακολουθεί να μην έχει καταλάβει πού στον πούτσο βρίσκεται, ξαφνικά τα παίρνει στο κρανίο και σηκώνεται και φεύγει. Οι γνωστοί κακοπροαίρετοι θα πουν ότι ξεθύμανε η νάρκα κι ο Μουζού είπε "ρε πούστη μου, τι κάνω εγώ εδώ πέρα σε αυτήν εδώ τη μαλακία; Άει πάμε να φύγουμε από δω".
Η αλήθεια είναι ότι, καθώς απέδιδε το ρόλο του με τέτοια υποκριτική δεινότητα, ξαφνικά θυμήθηκε ότι ξέχασε το αμάξι του στο παρκόμετρο κι έτρεξε για να μην τον γράψουνε. Και πάλι, ο σκηνοθέτης θέλησε να το σβήσει και να πάνε απ'την αρχή. Ο Αντώνης, όμως, σαν προχωρημένος καλλιτέχνης που είναι, αποφάσισε να το αφήσει έτσι όπως ήτανε. "Αυτή η αυθόρμητη έξοδος υπογραμμίζει το πόσο αυθόρμητα βγαίνουν τα συναισθήματα από την ψυχή", δήλωσε με συγκίνηση.
Κι έτσι το τραγούδι "Όταν θα μπορέσεις" βγήκε στη δημοσιότητα.
Ο κόσμος, όμως, όπως είπαμε πιο πάνω, ήταν κακός. Οι ειρωνείες, οι ύβρεις και τα φαρμακερά σχόλια έδιναν κι έπαιρναν από τους ζηλόφθονες μικροαστούς. Ο Αντώνης έκλαψε με πικρά δάκρυα στην αγκαλιά του αγαπημένου του floor manager Κωστάκη, που ήρθε να τον παρηγορήσει από την κακία του κόσμου. Τι ζήτησε πια κι αυτός ο δύσμοιρος, στην πρώτη του καλλιτεχνική προσπάθεια; Δε ζήτησε κανένα Grammy. Το μόνο που ήθελε ήταν μια καλή κουβέντα, ένα thumbs up, ένα "μπράβο Αντωνάκη", λίγη ενθάρρυνση στην τέχνη γκαντ ντέμιτ! Ο Αντώνης πληγώθηκε βαθιά. Έτσι, αν και βαθύτατα δημοκράτης και πρόθυμος υπερασπιστής της ελευθερίας του λόγου, αναγκάστηκε να διαγράψει τα αρνητικά σχόλια, για να μην τα βλέπει και βουρκώνει. Φυσικά, αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι εχθροί του για να τον πλήξουν με ακόμη αισχρότερες κατηγορίες.
Κι αυτή είναι όλη η αλήθεια.
Αυτά, και να προσέχετε μην δούμε ξαφνικά να ακολουθούν το παράδειγμα του Αντώνη Κανάκη κι άλλοι παρουσιαστές και δούμε τίποτα τραγούδια από τους Φώτης-Μαρία, τον Γιάννη Πρετεντέρη, την Αγγελική Νικολούλη και τον Στέλιο Παρλιάρο.

SWAG: Όλη η αλήθεια

Ένα από τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μου από τότε που τελείωσαν οι Πανελλήνιες είναι ότι η Ιωάννα αποφάσισε να με κρατάει διαρκώς ενήμερο για τις εξελίξεις στη διαμάχη της με έναν συμμαθητή της.

Σε θερμοκρασία 0 βαθμών Κελσίου και πίεση μίας ατμόσφαιρας (υπό κανονικές συνθήκες δηλαδή) θα ενδιαφερόμουν για τα προσωπικά δύο ατόμων που ουσιαστικά δεν ξέρω όσο περίπου ενδιαφέρεται ο Άνθιμος για την επιστημονική και κοινωνική πρόοδο, στην περίπτωση αυτή όμως η εξιστόρηση των προβλημάτων της Ιωάννας κέντρισε το επιστημονικό ενδιαφέρον μου λόγω ενός φαινομένου το οποίο πολύ ακούγεται, λίγοι όμως έχουν τολμήσει να εμβαθύνουν γιατί το φαινόμενο είναι πιο βαθύ κι απ'το μουνί της μάνας του Έλληνα διαιτητή και φοβούνταν ότι δε θα καταφέρουν να βρουν την έξοδο και θα μείνουν για πάντα παγιδευμένοι στο μουνί...στο φαινόμενο ήθελα να πω.

Αυτό που θέλω να σας πω τόση ώρα είναι ότι ο φίλος της Ιωάννας έχει SWAG.

Αυστηρώς με κεφαλαία για να υπερτονιστεί η ειρωνεία.

Όχι, κάτσε, η ειρωνεία είναι trademark by hipsters, και με τους hipsters θα πρέπει να ασχοληθώ σε κάποια άλλη ξεχωριστή ανάρτηση, ή μπλογκ, ή ίσως να γράψω ένα βιβλίο που δε θα το διαβάσει και κανείς γιατί είμαι ένας μαλάκας που γράφει τρεις παπαριές στο ίντερνετ και την είδε και συγγραφέας που τρομάρα να του'ρθει.

Στη διάρκεια αυτών των συνομιλιών, για την κατάσταση του να έχει ξαφνικά SWAG κάποιος που μέχρι πρότινος έδειχνε σημάδια εγκεφαλικής λειτουργίας επινόησα τον όρο "σνικισμός", από τον μεγάλο καλλιτέχνη του SWAG Σνικ.

Για όσους δεν άντεξαν να δουν αυτό το βίντεο, από φόβο μην πάθουν SWAG ή επειδή έφαγαν το μεσημέρι και θέλουν να ξαναφάνε το βράδυ, ο έγκριτος καλλιτέχνης Σνικ μας περιγράφει το πώς είναι να έχει κανείς τόσο πολύ SWAG. Φαίνεται δε πως το SWAG έχει τη δική του κωδικοποιημένη γλώσσα, στην οποία με κάποιον τρόπο παρτουζώνονται μέσα οι AC/DC, η Hello Kitty, η Ακρόπολη και ο Hugo Boss. Προσπάθειες των ειδικών γλωσσολόγων να αποκωδικοποιήσουν αυτό το λεκτικό μόρφωμα κατέληξαν στο κενό, γιατί προφανώς οι ειδικοί δεν έχουν αρκετό SWAG.
Πώς καταλαβαίνει κανείς όμως ότι κάποιος δικός του άνθρωπος πάσχει από σνικισμό; Υπάρχουν αρκετά σημάδια με τα οποία το έμπειρο μάτι μπορεί να καταλάβει ότι κάποιος, ας πούμε ο Σνίκος, έχει πολύ SWAG, μερικά εκ των οποίων είναι τα εξής:

• Συχνάζει σε καφετέριες με τρέντι ονόματα του τύπου "Cafe GTPK" ή "Bullshit Cafe" που παίζουν όλη μέρα το ίδιο CD με μπιτάκια από το τελευταίο beach party στα Νέα Φλογητά Χαλκιδικής του Plus Radio 102,6 η καλύτερη ξένη μουσική της πόλης, και πρώτο του μέλημα είναι να κάνει check-in στο Facebook μόλις φτάσει εκεί, ενίοτε και πριν ακόμα φτάσει, για να συγκινηθεί όλος ο κόσμος που ο Σνίκος βρέθηκε στο "Cafe GTPK" για εκατοστή φορά τις τελευταίες δυο μέρες και να πει από μέσα του με σοκ και πέος "κοίτα πόσο SWAG έχει ο Σνίκος!".
• Στις εν λόγω καφετέριες που θα βρεθεί, ο αγαπητός Σνίκος δε θα παραλείψει να βγάλει με το Iphone 4S, το οποίο δυστυχώς αναγκάζεται να υπομείνει γιατί η καργιόλα η μάνα του ακόμα να ξεφυτρώσει λεφτά απ'τον κώλο της για να του πάρει το Iphone 5 και να μπορεί να παίζει καλύτερα Candy Crush, Νι του Αβογκάντρο φωτογραφίες όπου θα ποζάρει με αγριεμένο βλέμμα "σφίγγομαι γιατί έχω να χέσω τρεις μέρες" ή αν έχει χέσει τις τελευταίες τρεις μέρες κάνοντας χειρονομία West Coast, ενώ δίπλα η γκόμενά του (ας την πούμε Κιάρα, απ'το Τσιμπουκιάρα) ποζάρει με το απαραίτητο duckface, το οποίο προαιρετικά μπορεί να συμπληρώσει με (ακολουθεί αληθινό περιστατικό) μια τούφα από τα μαλλιά της πάνω στο πάνω χείλος της, η οποία παριστάνει το μουστάκι.
  Σημείωση: Το μουστάκι δεν ανήκει στα ορίτζιναλ στοιχεία του SWAG, αλλά αποτελεί επείσακτο στοιχείο από το 9GAG, το οποίο όμως θεωρητικά κράζει το SWAG. Ψιλά γράμματα βέβαια, γιατί αν έχεις SWAG, haters will be hatin και τέθοια.
• Όταν δεν είναι στις καφετέριες, είναι προφανώς στα πιο in club της πόλης, Vogue, W και τέθοια, όπου πίνει αλκοόλ (συνήθως Τζόνι-κόκα ή βότκα πορτοκάλι, η Κιάρα προτιμάει μοχίτο ή άλλα λουλουδάτα cocktail που πίνει σαν καλή cocksucker), λικνίζεται στους ρυθμούς θεάρεστων ασμάτων και την πέφτει σε όποια άκυρη Κιάρα βρει. Αν δεν είναι ούτε και εκεί, μάλλον θα είναι σχολείο για να λέει μαλακίες στο μάθημα και να τρώει απουσίες.
• Ενδυματολογικά, ο Σνίκος θα κινηθεί στις κλασικές επιλογές: τζιν που έπεσε θύμα επιδρομής άγριων αλυσοπρίονων καθώς έκανε μια ανέμελη βόλτα στο παρτέρι με τους κάκτους, το οποίο υποχρεωτικά αφήνει φανερά τα 2/3 του Calvin Klein σώβρακου, μπλουζάκι V που επιτρέπει να φαίνεται από μέσα το ΠΑΝΤΑ ΤΕΖΑ ΑΠΟΤΡΙΧΩΜΕΝΟ στέρνο του ή εναλλακτικά πόλο με σηκωμένο γιακά, σε δε επίσημες εκδηλώσεις καρό πουκάμισο με βάση το μαύρο, το μπλε ή το κόκκινο (όπως παρατήρησε ορθότατα ο έτερος έγκριτος μελετητής του SWAG Γρηγόρης) με ένα ή δύο κουμπιά κουμπωμένα, και παπούτσι ή πανάκριβο ποδοσφαιρικό, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Σνίκος μαγεύει τα πλήθη κάθε φορά που παίζει μπάλα, ή All-Star που έχει και τα 16777216 διαφορετικά χρώματα της οθόνης του Iphone 5 που δεν του παίρνει η καργιόλα η μάνα του και αμάν ρε μάνα, δηλαδή, δεν καταλαβαίνεις ότι το 4S δεν έχει αρκετό SWAG? Το λουκ συμπληρώνεται από καπέλο NY Yankees, άσχετα αν ο Σνίκος δεν έχει ιδέα ποιοι είναι οι NY Yankees ή τι είναι το μπέιζμπολ γενικότερα, φορεμένο με ευφάνταστο τρόπο κάπου πάνω στο κεφάλι.
• Η Κιάρα κινείται και αυτή στις κλασικές ενδυματολογικές επιλογές: το χειμώνα το προαναφερθέν κακόμοιρο τζιν, γιατί εντάξει, δε θα βάλει και σορτσάκι μέσα στο καταχείμωνο, θα κρυώσουν τα ποδαράκια της, άσχετα που το τζιν είναι πιο τρύπιο κι απ'την ίδια, και το καλοκαίρι σορτσάκι (η ίδια μετράει το καλοκαίρι από Μάρτιο μέχρι Νοέμβριο, άσχετα που αυτό το Μάρτιο μόνο που δε χιόνισε), υποχρεωτικά χαμηλοκάβαλο για να μπορεί να δείχνει σε όλο τον κόσμο την περήφανη κωλοχαράδρα της κάθε φορά που σκύβει (πολύ συχνά και μάλλον επίτηδες). Από πάνω ξώβυζο, ξώπλατο, ξώκοιλο, ξω-κάτι τέλος πάντων, γιατί το ύφασμα κοστίζει στις μέρες μας, και χωρίς να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια να συμμαζέψει την τιράντα του σουτιέν, και παπούτσι τις καθημερινές παρδαλό All-Star, τα δε σαββατοκύριακα που βγαίνει εικοσάποντη γόβα ογδόντα κιλών που στις δύσκολες στιγμές μπορεί να χρησιμεύσει και σαν εξέδρα για να βγάλει λόγο ο Μιχαλολιάκος.
• Ο Σνίκος μέχρι χθες κάπνιζε αποκλειστικά και μόνο Ολντ Χόλμπορν κίτρινο με χαρτάκια Ρίζλα μπλε. Σήμερα αποφάσισε ότι ψωνίζει ελληνικά, γιατί εκτός από SWAG έχει και πατριωτική ψυχή, και καπνίζει αποκλειστικά και μόνο Καρέλια. Το χαρτάκι Ρίζλα μπλε παραμένει.
• Ο Σνίκος πάσχει από μια πολύ προχωρημένη ευαισθησία στο φως, που τον ενοχλεί στα μάτια ακόμα και όταν δεν υπάρχει. Αυτός είναι και ο λόγος που θα δείτε άτομα να φοράνε γυαλί ηλίου Περιπτερέημπαν στο μετρό. Μιλώντας για μετρό, ο Σνίκος δε θα χρησιμοποιήσει ποτέ του εισιτήριο, γιατί είναι του κινήματος δεν πληρώνω και προσπαθεί να επιφέρει ένα καίριο πλήγμα στον καπιταλισμό. Ναι, αυτός ο ίδιος που τα ρούχα του και το κινητό του κοστίζουν όσο ο προϋπολογισμός μιας μικρής αφρικανικής χώρας. Άμα έχεις SWAG όλα ταιριάζουν.
• Μουσικά ο Σνίκος, εκτός φυσικά από Σνικ, θα ακούσει ευλαβικά Lil Wayne και λοιπούς ανάλογου διαμετρήματος καλλιτέχνες (όχι όμως Bieber, αυτά είναι για γκόμενες-βλέπε Κιάρα) καθώς και κάθε τελειωμένο DJ που παίζει στον Plus Radio 102,6 μπιτάκια με ακριβώς τρεις νότες. Φυσικά, ο Σνίκος δε θα πει όχι και στους Έλληνες καλλιτέχνες. Στην ημερήσια διάταξη παίζει απαραιτήτως το τρίπτυχο που σαρώνει στη νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης. Τι ποιο; Δεν ξέρετε; Ντροπή σας. Δεν έχετε αρκετό SWAG, μου φαίνεται. Μόνο ένα είναι το τρίπτυχο. Πάρτε και μορφωθείτε:
  
  
  
  Εννοείται ψυχή μου την έχω πατήσει μαζί σου ότι ο Σνίκος θα ανεβάσει εκατό τραγούδια την ημέρα από αυτούς και άλλους (βλέπε Γωγώ Τσαμπά) με σχόλια όπως "PES TA TERASTIE", "PAOLA GAMAS" και "MIA KOMMATARA ETSI GIA TIS KALIMERES".
• Επίσης, εννοείται πως θέλω να μείνω εδώ στη ζωή σου πως ο Σνίκος αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει το ελληνικό αλφάβητο, άρθρα ή ολόκληρες λέξεις. Έτσι, ένα μήνυμα που θα σου στείλει θα έχει την εξής μορφή: "Paw m mwraki s Cafe GTPK g n ara3o0me. Anebasw trela piko0linia fb. Bb, omg k 3 lol".
• Πολιτικά ο Σνίκος τοποθετείται στην ΝΔ, για να πηγαίνει στα πάρτι της ΔΑΠ. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν τα πολυκαταλαβαίνει τα πολιτικά πράγματα, όπως επίσης κάθε πρόταση που έχει παραπάνω από 10 λέξεις, και το να προσπαθήσεις να κάνεις σοβαρή συζήτηση μαζί του θα καταλήξει στο να σε κοιτάει με το βαθύ βλέμμα της χαπακωμένης αγελάδας. Αυτός είναι κι άλλος ένας λόγος που φοράει το Περιπτερέημπαν μέσα στα σκοτάδια, γιατί κατά βάθος νομίζει ότι είναι έξυπνος και δε θέλει να δίνει λάθος εντύπωση.

Αντιμετωπίζεται ο σνικισμός; Ο αναγνωρισμένος SWAGολόγος, γαμιάς των έξι ηπείρων (μετράω και την Ατλαντίδα) και λεκρήτης Εμμανουήλ Α' ο Χωστήρ, συμβουλεύει τους πάσχοντες να πλένουν το SWAG τους αποκλειστικά στο χέρι. Εγώ πάλι θα υποστηρίξω μια άλλη επιστημονική άποψη.

Βασικά ο σνικοπαθής είναι attention whore (ενίοτε και μόνο το whore). Το SWAG ουσιαστικά είναι το "all eyes on us" που λέει κι η φίλη μου Μπρίτνεϊ στο τραγούδι του Will.I.Am.

Άσχετο, πού χάθηκε η Lady Gaga?

Τέλος πάντων, το κλειδί είναι να μην του δίνουμε σημασία. Αν ο Σνίκος σταματήσει να λαμβάνει την απαραίτητη ημερήσια δόση προσοχής, το SWAG του θα ατροφήσει, με αποτέλεσμα ο μικρός μας φίλος να χάσει το σκοπό που τροφοδοτούσε τη ζωή του και να πάει να κρυφτεί σε μια σκοτεινή γωνία. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Αυτά, και να προσέχετε μη βρεθείτε στην Κωνσταντινούπολη να τρώτε απαγορευμένα δακρυγόνα στη μάπα και αυτό φαινομενικά δε συνδέεται με το SWAG αλλά υπάρχει σύνδεση και είναι ότι καλύτερα να τρως απαγορευμένα δακρυγόνα στη μάπα παρά να έχεις SWAG.

Και Που 'Σαι Ακόμα Awards 2013

Guess who's back. Back again. Tom is back. Tell a friend.

Τελείωσαν οι Πανελλήνιες. Νιώθω τέτοια αγαλλίαση αυτή τη στιγμή που θα μπορούσα να βγω στην Αριστοτέλους και να χορεύω γυμνός το Gangnam Style αν αυτό δεν ήταν so 2012.
Όπως ίσως έχετε αντιληφθεί τελευταία είναι πολύ της μόδας να δίνουν οι μπλόγκερς βραβεία. Έτσι θα δώσω κι εγώ σήμερα τα βραβεία μου, αλλά με έναν μάλλον διαφορετικό τρόπο από το συνηθισμένο γιατί τι σόι αντισυμβατικός και πέρα από κάθε κατεστημένο καλλιτέχνης θα ήμουνα μπλα μπλα μπλα. Παρουσιάστρια αυτής της λαμπερής βραδιάς είναι η Μπιγιονσέ, και να μην εκπλήσσεστε και καθόλου.

• Βραβείο υπέρτατου μαλάκα που άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, ξύπνησε το Κράκεν και άρχισαν όλοι να δίνουν βραβεία και μαλακίες ο ένας στον άλλον.
  Αυτός που ξεκίνησε τη φάση με τα βραβεία και το "στείλε το βραβείο σε δέκα φίλους σου αλλιώς θα σου επιτεθούν οι Ταλιμπάν και θα σε βιάσει στον ύπνο σου η Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια". Για ευνόητους λόγους.
• Βραβείο πανευρωπαηλίθιου:
  Ο ένας, ο μοναδικός, ο τρισμέγιστος, ο ανυπέρβλητος, ο μίστερ εθνικό μουστάκι Αγάθωνας Ιακωβίδης. Γραφικός με την κακή έννοια (νομίζει ότι είναι με την καλή), έχει μια αποψάρα επί παντός επιστητού και την πετάει όπου του κατέβει (στο χωριό του το λέει ντομπροσύνη και "έξω απ'τα δόντια"), πριν τη Γιουροβύζιο δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του και τώρα τον βρήκανε όλοι οι τηλεμπαγλαμάδες (παν ιντέντιντ και στα μούτρα σας) και από τη χαρά τους που τους δίνει υλικό πάθανε τριπλό γκέιτζ, και πάλι καλά που αρνείται πεισματικά να μάθει αγγλικά και δεν του δόθηκε ευκαιρία να δείξει και στους ξένους δημοσιογράφους το απαράμιλλο ελληνικό του ήθος. Και παρ'όλα αυτά το τραγούδι μ'άρεσε. Go figure.
  
• Βραβείο του πορτοκαλύτερου:
  Σε εμένα. Γιατί ενώ όλη η υπόλοιπη Ελλάδα απολάμβανε τους φυσικούς ανά την επικράτεια να της εφαρμόζουν καυλί εικοσάποντο κι ασάλιωτο πίπα κώλο εμπλοκή και να ρουφάει τη σαντιγί μετά περισσής μανίας, εγώ κοίταξα κατάματα τη φυσική και της είπα ό,τι λέω σε κάθε γυναίκα. "Γδύσου, πρέπει να μιλήσουμε". Όχι, αυτή η ατάκα ανήκει στο Λεκρήτη.
  -Ενώ τα "πανευρωπαηλίθιος" και "πορτοκαλύτερος" δε μου ανήκουν μωρή σουφραζέτα της Χαριλάου;
  -Χέσε με.
  Ε, ναι, τέλος πάντων, την έστησα με τη μούρη στον τοίχο κι από κει και πέρα τη συνέχεια την ξέρετε, μεγάλα παιδιά είστε, αν δεν είστε μεγάλα παιδιά μέτρησε μέχρι το εκατό κι εγώ πήγα και κρύφτηκα για να έρθει να με βρει.
• Βραβείο ελληνικής επιχειρηματικότητας:
  Στην αλυσίδα καφετεριών Mikel, η οποία ξεκίνησε από την εξωτική πόλη της Λάρισας και πλέον έχει υποκαταστήματα στην Καμάρα, στην Τσιμισκή, στην Παραλία, στα Γιάννενα, στο Βόλο, στην Αθήνα, στη Λεμεσό, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στην Αβάνα, στο Χαρτούμ, στο Τιμπουκτού, στο Αφγανιστάν, στη Μόρντορ, στο Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, στον τάφο του Φρέντι Μέρκιουρι, στην ντουλάπα που οδηγεί στη Νάρνια και εν τέλει μόνο στον πρωκτό μου μέσα δεν έχει ανοίξει ακόμα Mikel και μετά θα μου πεις εμένα γιατί δεν πάει μπροστά η Ελλάδα όταν τα μόνα μαγαζιά που ανοίγουν είναι καφετέριες.
• Βραβείο στιχουργικής έμπνευσης:
  Όσο δέρμα κι αν πετάξεις, τη συνέχεια την ξέρετε. Αν δεν την ξέρετε, είναι "φίδι είσαι, δε θ'αλλάξεις". Μια ευγενική χορηγία του επίσημου τραγουδιστή της επίσημης πενταήμερης του ΚΠΣΑ, Παντελή Παντελίδη (από την οποία πενταήμερη αποκόμισα άπειρο δούλεμα από τους κάγκουρες συμμαθητές, στραβά βλέμματα από τη μαθηματικού Άξελ Ρόουζ κολόνια που με σήκωσε στον πίνακα να της βγάλω όλη την ύλη της στατιστικής, και ναι, το Άξελ Ρόουζ ήταν αποτυχημένο λογοπαίγνιο με τον Σλας ο οποίος με τη σειρά του ήταν αποτυχημένο λογοπαίγνιο με την κάθετο, χωνεύτε το, και για κάποιον μυστήριο λόγο που αδυνατώ να κατανοήσω κάποια, ναι εκείνη η κάποια, δε μου μιλάει πια, αλλά μη νομίζετε ότι στενοχωριέμαι, σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ, δε θα δακρύσω πια για σένα και μη ρωτάς για μένα, κι αυτή η παρένθεση έχει ξεχειλώσει πιο πολύ κι από τη φάση με τα μπλογκοβραβεία).
• Βραβείο υγιούς αθλητικού πνεύματος:
  Μετά τον τιτανοτεράστιο τελικό κυπέλλου που παρακολουθήσαμε, αυτή την αποθέωση του αθλήματος του ποδοσφαίρου, την συγκλονιστική παράσταση των μάγων της στρογγυλής θεάς που καθήλωσαν όλους τους φίλους της μπάλας, που τύφλα να'χει το FA Cup και το Lana del Rey...όχι, λάθος, το Copa del Rey ήθελα να πω, το Lana del Rey δεν είναι αθλητική διοργάνωση αλλά ένα κακέκτυπο της Amy Winehouse που πάσχει από χρόνια τσιμπουκοχειλίαση, και τι λέγαμε; Α. ναι, μετά τον τιτανοτεράστιο τελικό κυπέλλου, δικαιωματικά στον Βαγγέλη Μαρινάκη. Γιατί δεν είναι ασήμαντο κατόρθωμα να καταφέρεις να σε γιουχάρουν μέχρι και οι δικοί σου.
• Βραβείο συνδικαληστών:
  Σε όλα τα παιδιά της ΟΛΜΕ που ευχόμαστε σύσσωμη η μαθητική κοινότητα κάθε επιτυχία με τις διεκδικήσεις τους (μετάφραση: τώρα που τελείωσα στ'αρχίδια μου, κάντε το όσο τριμπούρδελο θέλετε) και ακόμα περισσότερο στον κύριο (χάριν της συζήτησης) Δαμιανό Μυρίδη, συνταξιούχο μαθηματικό του 7ου ΓΕΛ Καλαμαριάς, ο οποίος απέστειλε στους συναδέλφους του καθηγητές ανοιχτή επιστολή-οδηγίες για να απεργήσουν, να τινάξουν στον αέρα τις Πανελλήνιες αλλά ΚΑΙ να πληρώνονται. Γιατί όταν ο Αϊνστάιν έμπλεκε τα μπούτια του με τα μυστήρια του σύμπαντος, στον Καραθεοδωρή ερχότανε για βοήθεια. Να τα λέμε αυτά.
• Βραβείο ταπώματος:
  Τυφώνας στην Οκλαχόμα και τέθοια, δημοσιογράφοι από όλο το γιου ες εντ έι έχουν πλακώσει στην πόλη που έγινε πιο συντρίμμια κι από την καριέρα της Μπρίτνεϊ, ψάχνουν να βρουν επιζώντες από την καταστροφή για να πουλήσουν ανθρώπινα δράματα στην τελεόραση και να βγάλουν τα μισθά τους, ε, και πάει ένας παπαρίδης σε μια μαντάμ με το παιδάκι της που μόλις στο τσακ σώθηκαν από τον ουρανό που έπεσε στα κεφάλια τους, και τη λέει με περισσό στόμφο ο δικός σου, "Θα πρέπει να ευχαριστείτε τον Ύψιστο που σωθήκατε", και τι του απαντάει η ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΗ μάνα; "Όχι, είμαι άθεη!" ΡΟΥΦΑ ΣΚΑΤΟ, ΜΑΛΑΚΑ ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΕ ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΙΣΚΕ ΤΗΣ ΠΟΥΤΣΑΣ! Ανώνυμη, ανεμοδαρμένη, άθεη και απροσδόκητη (βρείτε ποιο άλφα δεν ταιριάζει και κερδίστε ένα μπουκάλι από ό,τι σκατά παίρνει η Γκουέν Στεφάνι και δε γερνάει) μωρομάνα, σε όποιον καταυλισμό κι αν κοιμάσαι αυτή τη στιγμή, σε προσκυνώ.
  
  
• Βραβείο "λυπάμαι μα έχεις θέματα μαθηματικά να λύσεις":
  Στην υπέροχη επιτροπή των μαθηματικών που κάπως την έχουν δει μέσα στο κεφάλι τους και θεωρούν ότι οι Πανελλήνιες δεν είναι εξετάσεις για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά ένας διαγωνισμός που κάνουν αυτοί και οι φυσικοί για το ποιος θα ξεπαρθενιάσει τα περισσότερα barely legal δεκαοχτάχρονα κωλαράκια και κατάφεραν να βάλουν δύσκολο θέμα στους γαμημένους μιγαδικούς. Η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία βγήκε και είπε ότι με αυτά τα θέματα θα πρέπει να θεωρείται άριστα το 17. Και έχεις και τις τριτοδεσμίτισσες από την άλλη μεριά να γράφουν δέκα αράδες απελέκητες ελληνικούρες και να χτυπάνε βαθμούς. Φέτος τους έτσουξε κι αυτούς ο κώλος τους, αλλά whatever.
• Βραβείο όντος που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο οικοσύστημα:
  Θα ταίριαζε και στην επιτροπή των μαθηματικών, αλλά εγώ αναφέρομαι στα κουνούπια, τα οποία όπως κάθε χρόνο αρχίσανε να με περιτριγυρίζουνε λες και μοιράζω πενηντάευρα κι αν τραβούσα τις γκόμενες όπως τραβάω τα κουνούπια καλά θα ήτανε αλλά τι να πεις, για μένα μένει ο στίχος του Walk This Way, "was the highschool loser/never made it with a lady" και ναι, τα κουνούπια, δεν καταλαβαίνω γιατί σόι σκατά δεν έχει αναλάβει ακόμα η εξέλιξη να τα στείλει τα μπάσταρδα από εκεί που ήρθανε και να μπορέσουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι τα καλοκαίρια, που είναι τόσο ωραία εποχή, που ζεσταίνει ο καιρός και οι γκόμενες φοράνε σορτσάκια χωρίς να κινδυνεύσουν να αποκτήσουν τον χαρακτηρισμό της τσούλας, και ναι, γαμώ τα κουνούπια.
• Βραβείο συγκλονιστικής είδησης:
  Κυρίες και κύριοι, βάλτε τη γάτα σας να κλαίει, τραβήξτε τα βυζιά σας, φορέστε τις μαύρες πλερέζες σας και ετοιμαστείτε να συγκλονιστείτε, γιατί η Άννα Διαμαντοπούλου ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το ΠΑΣΟΚ.
  -0,1ημ(20πt+π/3).
  -Τι είναι αυτό;
  -Η εξίσωση της αρμονικής κίνησης που εκτελούν τα αρχίδια μου.
  Τι εξυπονοείτε, ότι δεν ήταν συνταρακτική αυτή η είδηση; Εγώ έπαθα φοβερό πολιτισμικό σοκ. Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει ακόμα ΠΑΣΟΚ.
• Βραβείο "Μπράβο μαλάκα, μου έγδαρες τον προφυλακτήρα":
  Σε εμένα, γιατί έξι μαθήματα τώρα δεν την είχα κάνει τη χοντρομαλακία κι αν περνούσαν οι Πανελλήνιες και δεν έκανα τη χοντρομαλακία κάτι θα πάθαινα, και κατάφερα να χάσω μονάδες στο ΑΟΘ, που το πήρα για "εύκολο εικοσάρι" και "μπόνους πόντους" και αρχίδια στιφάδο με σάλτσα δαμάσκηνο, αλλά μη νομίζετε ότι θα στενοχωριέμαι, σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ, νομίζω κάπου το ξαναείπα αυτό σήμερα, αλλά τέλος πάντων. ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΜΟΥ! Δε χρειάζεται πλέον να παριστάνω ότι με ενδιαφέρει τι έχει να μου πει ο Παπανούτσος! Κι αυτό μου αρκεί.

Λοιπόν, για να δούμε, τα έχω κάνει όλα σωστά; Υποχρεωτική αναφορά στη Μπιγιονσέ, τσεκ. Κλαψομούνιασμα για το ότι δεν έχω γκόμενα και ότι πάω και κάνω μαλακίες λάθη στα εύκολα μαθήματα, τσεκ. Σχολιασμός της επικαιρότητας με τον γνωστό τρόπο Thomas the Barbarian που τόσο πολύ αγάπησαν γενιές και γενιές Ελλήνων, τσεκ. Χρήση κλεμμένων λέξεων που εφηύρε ο Χωστήρας, τσεκ. Ναι, δε λείπει τίποτα.

Αυτά, και να προσέχετε όταν θα συμπληρώνετε το μηχανογραφικό σας μην καταλήξετε σε κανένα ΤΕΙ Κουνουποδιωκτικής με Φωτόσπαθο στην Πέρα Αγουλινίτσα και περάσετε τα φοιτητικά σας χρόνια πίνοντας καφέδες στο τοπικό υποκατάστημα Mikel.

Πενταήμερη: Bigger, Longer and Uncut

Για να σας βάλουμε σε Corfu mode:

Πώς πέρασες, αγορίνα;
Γαμάτα.
Και κατ'αρχάς τα σημαντικά: γάμησες;
Φυσικά, έπεσε άπειρο φλόκι λέμε, οι γκόμενες από σχολεία ένθεν κακείθεν έκαναν ουρά για να καβαλήσουν το σκληρό και ντούρο πέοντα του Thomas the Barb...ποιον πάω να κοροϊδέψω, ρε πούστη μου; Όχι.
Ποιος φταίει γι'αυτό;
Εγώ βασικά, αλλά επειδή ως γνωστόν για όλα φταίνε οι άλλοι, και εν προκειμένω οι πουτάνες οι γυναίκες, θα ρίξω όλο το φταίξιμο στη Χριστίνα.
Κεσκεσέ Χριστίνα;
Η Χριστίνα είναι μια κοπέλα από το σχολείο μου (όπως είμαι σίγουρος ότι δε θα το μαντεύατε ποτέ). Έχει τα πιο υπέροχα (κι εννοώ υπέροχα) κατάμαυρα μαλλιά που έχω δει, ύψος ένα κι εξήντα κάτι (το κάτι δεν το έχουμε προσδιορίσει ακόμα και εικάζω ότι θα παρεξηγηθεί αν το επιχειρήσω), είναι λεπτή αλλά όχι ανορέξω, και γενικά έχει ωραία χαρακτηριστικά, αν εξαιρέσει κανείς τη μύτη της, η οποία όπως έχει δηλώσει η ίδια είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης με αδέσποτη μπάλα του μπάσκετ πριν από πολλά χρόνια και θέλει κάποια στιγμή να τη φτιάξει (και πολύ καλά θα κάνει, γιατί είναι σαν να βλέπεις Μερσεντές με προφυλακτήρα από τρακαρισμένο Φίατ Μουλτίπλα).
Εκτός από τη μύτη της, όμως, το πιο στραβό πάνω της είναι ο χαρακτήρας της. Αντιδραστική όσο δεν πάει, με μια ειρωνεία στο στόμα όλη την ώρα, παρεξηγιάρα από τις λίγες. Κι αυτό σας το λέω εγώ, που είμαι τόσο παρεξηγιάρης που παρεξηγιέμαι με το ότι παρεξηγιέται με το παραμικρό (παρεξηγησέψιον που θα λέγανε και στο 9gag). Είναι ικανή να σου κόψει την καλημέρα αν διαπράξεις το τρισμέγιστο λάθος να της πεις ότι προτιμάς Delena από Stelena (αν δεν ξέρετε, είναι το πολύ σοβαρό δίλημμα του ποιον σφίχτη άτριχο βρικόλακα θα διαλέξει η γκόμενα στο Vampire Diaries), κάτι που μου δημιουργεί υποψίες ότι εκείνη η μπάλα του μπάσκετ δεν ήταν τόσο αδέσποτη. Μιλάμε για πολύ marriage material όμως.
Η προϊστορία με τη Χριστίνα ξεκινάει από το Νοέμβριο περίπου με τη φάση "κρυφό καμάρι", στη συνέχεια εξελίσσεται σε "ο κόσμος το 'χει τούμπανο" και καταλήγει στο Μάρτιο, όπου εγώ μαθαίνω πλαγίως, γιατί εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να φερθώ σαν άντρας και να της μιλήσω ανοιχτά, δε θα χαλάμε και τις καλές μας συνήθειες τώρα, ότι δεν ενδιαφέρεται γιατί είναι εμφανώς κακόγουστη και δεν ξέρει να διαλέγει άντρες. Παρ'όλα αυτά, εγώ από τον παππού μου το Θωμά εκτός από το όνομα πήρα και το αγύριστο κεφάλι, που σημαίνει ότι προσπάθησα να εκμεταλλευτώ τις περιστάσεις εκεί στην Κέρκυρα.
Δηλαδή, ρε τετράβλακα, μας λες ότι ενώ ήξερες ότι δε σε θέλει, συνέχιζες να της την πέφτεις;
Ε, να, πίστευα ότι κάτι η αποβολή του άγχους των προκείμενων εξετάσεων, κάτι το γενικότερο κλίμα ευφορίας, κάτι και το αλκοόλ, θα έπεφταν οι αντιστάσεις της. Δεν έπεσαν. Εισέπραξα την ίδια θέρμη με την οποία αντιμετώπιζαν οι ανθρακωρύχοι του Νιούκασλ τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Όταν τελικά την τέταρτη μέρα αποφάσισα να την αφήσω να πάει στο διάολο, είχα ήδη χάσει πολύτιμο χρόνο, κι έμεινα εν τέλει με το πουλί στο χέρι.
Λογικό δεν είναι;
Το παράλογο θα ήταν να συνέβαινε τίποτα.
Άρα φασκελώνουμε ελεύθερα.
Φέρτε κι έναν καθρέφτη να φασκελώνω εγώ τον εαυτό μου.
Με τη Θεοδώρα δεν έκανες τίποτα;
Η Θεοδώρα, αγαπητέ κομράντε Ρασκόλνικωφ, μια βδομάδα πριν την εκδρομή τα έφτιαξε με έναν υποψήφιο ΣΣΑΣίτη, λες και χρειαζόταν κι άλλες αφορμές για να μας τα πρήζει 26 ώρες το 24ωρο για το πόσο ανώτεροι είναι οι υποψήφιοι ΣΣΑΣίτες από τα υπόλοιπα χόμο σάπιενς.
Εσύ τώρα μας λες ότι δε γάμησες, η γκόμενα που γουστάρεις σε έχει γραμμένο και η καλύτερη φίλη σου σε εκνευρίζει, και παρ'όλα αυτά πέρασες γαμάτα.
Ναι, μέσες-άκρες.
Άρα κάθε βράδυ γινόσουν ζαντολάστιχο.
Παραδόξως, όχι. Τις πρώτες τρεις νύχτες ήπια πολύ συγκρατημένα, δύο ποτά δηλαδή και μέχρι εκεί. Την τέταρτη νύχτα, πάλι, που ήπια λίιιιγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε, ούτε έπεσα για ιερό προσκύνημα στον πορσελάνινο βωμό, ούτε βρέθηκα σε λιμνούλα με ξερατά κι ένα νεφρό να λείπει, ούτε ξύπνησα με πούτσες ζωγραφισμένες στο πρόσωπό μου. Οι μόνες παρενέργειες ήταν λίγη θολούρα, ένα ελαφρύ παραπάτημα και μια ομολογουμένως ανησυχητική παρόρμηση να τραγουδάω τα άσματα του μεγάλου συνθέτη των τριών συγχορδιών, του τραγουδιστή της μισής οκτάβας, του στιχουργού των εξής πολλών θεματικών αξόνων: δεν ξεπέρασα την πρώην μου, και εσχάτως νέου αγαπημένου του Κατάπτυστου της Κρήτης, κυρίες και κύριοι, δεν περιγράφω άλλο, Παντελή Παντελίδη. Δηλαδή εντάξει, Πρόεδρε του ΑΠΙ μπορείς να είσαι περήφανος για μένα, γιατί ήπια και δεν έγινα λιώμα...(γυαλιά ηλίου)...σε γκρεμό.
YEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
Αυτό πάντως είχε κάποια βάση, γιατί το ξενοδοχείο μας ήταν στο Κανόνι, που είναι κατά κάποιον τρόπο γκρεμός. Δεν το σώζω, ε;
Μικρέ, πες την αλήθεια. Πόσο τον έλιωσες τον Παντελίδη;
Δεν υπήρχε γλιτωμός, ρε παιδιά. Πρώτη μέρα, καθόμαστε ξενοδοχείο, μαζευόμαστε σε δωμάτιο με τον επίσημο κιθαρωδό της εκδρομής, έναν φοβερό τυπά, μαυριδερό με μούσια, ξέρετε μωρέ, από αυτούς που ρίχνουν τις γκόμενες ενώ δεν είναι ιδιαίτερα ωραίοι, και τι παίζει; Παντελίδης. Δεύτερη μέρα, πάμε στο Πειθαρχείο, ρεμπετάδικο με λάιβ μουσική, και τι παίζει; Παντελίδης. Τρίτη μέρα, πάμε στο Ελαία, παρακμιακό νταπαντουπάδικο, και τι παίζει; Παντελίδης. Τέταρτη μέρα, πάμε 54, μπροστά στο οποίο το Ελαία ήταν σαν το Ministry of Sound με το "Καφέ-Μπαρ ο Μήτσος" στην Καλαμπάκα, και λέω, του πούστη, δεν μπορεί κι εδώ μέσα να παίξει Παντελίδη. Κι όμως, you guessed it, Παντελίδης.
Ναι, καλά, δικαιολογία έψαχνες, πάω στοίχημα ότι έχεις ήδη κλείσει τραπέζι για Καρρά-Πάολα.
Συκοφαντίες και ψέματα από την αντιπολίτευση.
Και αν δεν έγινες ντέφι σε καθημερινή βάση πώς πέρασες τόσο ωραία;
Χόρεψα. Κι όταν λέω χόρεψα, εννοώ ξεβιδώθηκα. Με αποκορύφωμα φυσικά τη στιγμή που στο 54 σκίζει ξαφνικά στα δύο τον αέρα η φοβερότερη πολεμική ιαχή όλων των εποχών, μια κραυγή που παγώνει το αίμα και των γενναιότερων μαχητών και σκέφτονται οι All Blacks να την υιοθετήσουν αντί του haka.
ΚΟΛΟΤΕΡΟΡΙΤΑΑΑΑΑ!
Ε, και μετά γαμιέται ο Δίας, όλοι χοροπηδάνε σαν τα κατσίκια και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Επιπλέον, αν έχεις καλή παρέα, τύφλα να 'χει το γαμήσι.
Πες μας τα βασικότερα highlights της εκδρομής.
Από πού να αρχίσω.
Νιώθω πιο ευάλωτη από ποτέ.
Μπορείτε να μου πείτε τι έχω πάθει με τον Παντελίδη;
Ότι φταίει η Χριστίνα είναι μάλλον ξεκάθαρο.
Τέλος πάντων. Χώνω;
Για χώσε.

• Τηλεφωνικές φάρσες μεταξύ δωματίων, ρε παιδιά. Ειδικά ένας συνονόματος έδωσε πόνο, ρέστα, παράσταση και τέθοια, παριστάνοντας, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά ή ξεχωριστά το ένα από το άλλο, τον Τηλεκύβο (ξέρετε, εκείνο το ηλίθιο τηλεπαιχνίδι του ΑΝΤ1 που παίρνεις σε ένα 9011 κάτι και κερδίζεις λεφτά απαντώντας σε ερωτήσεις τύπου "φαγητό με κιμά και ζυμαρικά, ΣΤΙΤΣΙΟΠΑ"), τις αφιερώσεις του σταθμού Eros FM, την πιτσαρία, το γυράδικο, και σε κάποια φάση τον τύπο που πήρε στην πιτσαρία να του στείλουν έναν υδραυλικό γιατί του χάλασε η τηλεόρασή του κι έλιωσαν τα χιόνια. Αυτό που ακούσατε. Ή μπορεί και όχι, είχα ήδη πιει.
• Επική συζήτηση με συνοδό καθηγήτρια (τη γνωστή επίσημη αγαπημένη του ΚΠΣΑ με την κολόνια ακτίνας είκοσι χιλιομέτρων) σε προσπάθεια να αποδείξουν ότι αυτό που μυρίζει έτσι ΔΕΝ είναι ναργιλές.
• Συνοδός καθηγητής, φιλόλογος με παρουσιαστικό αρχαίου Έλληνα, αφού μαθαίνει ότι μαθήτρια στην οποία έχει "ιδιαίτερη" αδυναμία καπνίζει, ανοίγει την τσάντα της, της παίρνει τα τσιγάρα και μετά πάει και της κάνει τράκα για να δει την έκφρασή της όταν δεν τα βρει μέσα.
• Ο ίδιος λίγες μέρες αργότερα ποζάρει για φωτογραφίες στο Φρούριο με καπέλο φορεμένο λοξά και χειρονομίες swag.
• Οι τυπάδες που παίρνουν το μοναδικό τετράκλινο του ορόφου αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν την τεράστια μπανιέρα, την οποία αποκαλούν τζακούζι, με τρόπο που εγείρει ιδιαίτερες αμφιβολίες για τον αντρισμό τους.
• Οι ίδιοι αποφασίζουν ότι είναι πολύ αστείο να περιφέρονται στους διαδρόμους με τα μποξεράκια και να επιδεικνύουν τις πούτσες τους (κι εννοώ πραγματικά τις πούτσες τους) σε ανυποψίαστα θύματα.
• Οι ίδιοι επαναφέρουν στη μόδα το σύνθημα "άντρας είναι αυτός που τον έφαγε και δεν του άρεσε".
• Οι ίδιοι, κοροϊδεύοντας μαθήτρια από ΕΠΑΛ που έψαχνε έναν Παπαδόπουλο, αρχίζουν να φωνάζουν τον Παπαδόπουλο σε άκυρες στιγμές και να αλληλοαποκαλούνται Παπαδόπουλοι (είμαστε ίσως το μόνο σχολείο στην Ελλάδα που δεν έχει Παπαδόπουλο).
• Οι ίδιοι υιοθετούν σαν επίσημο σλόγκαν της εκδρομής τη φράση-αίνιγμα "πάω να χέσω", κολλώντας την παντού και σε άκυρες στιγμές.
• Η Αναστασία, συμμαθήτρια που μοιάζει και ακούγεται σαν Στρουμφάκι, παίρνει το μικρόφωνο στο ρεμπετάδικο και τραγουδάει, αν έχετε τον Κθούλου σας, την Πριγκιπέσα.
• Λιγούρηδες από ΕΠΑΛ που ήρθε εκδρομή στο ίδιο ξενοδοχείο την πέφτουν στις μουνάρες του σχολείου μας με το να κατέβουν σε λάθος μπαλκόνι (της Θεοδώρας αν δε με απατάει η μνήμη μου με έναν ψυχολόγο και δύο νταλικέρηδες) και να δείξουν τους κώλους τους.
• Ο Θωμάς, μαθητής που διατηρεί μπλογκ με την επωνυμία Και Που 'Σαι Ακόμα, έχει πιει λίιιιγο παραπάνω απ'όσο θα έπρεπε, με αποτέλεσμα να γυρνάει σε άκυρα δωμάτια και να τραγουδάει το Συνοδεύομαι συνοδεία του επίσημου κιθαρωδού της εκδρομής.

Έγιναν κι άλλα, αλλά ήταν μάλλον ήσσονος σημασίας. Το σημαντικό ήταν ότι πέρασα καλά, δεν άφησα τίποτα να με επηρεάσει, ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα κι αυτό περνάει και στο κοινό.

Η Κέρκυρα πώς σου φάνηκε;

Τρωγότανε μωρέ. Και το φαγητό τους επίσης. Αν φτιάχνανε και τα πιτόγυρα μεγαλύτερα καλά θα ήταν.

Λοιπόν, άιντε τώρα, άσε τις Κέρκυρες, τα μπλογκ, τις Χριστίνες και τους Παντελίδηδες και διάβαζε.

Εντάξει, μαμά.

Αυτά, και να προσέχετε μην ανέβουν φωτογραφίες σας στο Facebook όπου είστε τέρμα σούρα ενώ διαβεβαιώνατε τους γονείς σας ότι δεν ήπιατε τίποτα.

Πενταήμερη: The Official Drinking Game

Όπως ίσως σας έχω ξαναπεί, τη Δευτέρα εγκαταλείπω την ερωτική πόλη για να διαδώσω το μεγαλείο μου στο μαγευτικό νησί της Κέρκυρας. Γι'αυτό σας ετοίμασα αυτό που λέει ο τίτλος. Οι οδηγίες είναι σαφείς: πίνετε ένα σφηνάκι αλκοολούχο της αρεσκείας σας κάθε φορά που στη διάρκεια της εκδρομής συμβαίνει ένα από τα παρακάτω:

• Στον πηγαιμό κάποιος που λέει ανέκδοτα καλύτερα απ'τους άλλους αναλαμβάνει να λέει ανέκδοτα από το μικρόφωνο του πούλμαν.
• Ο οδηγός του πούλμαν κάνει παρατήρηση στη γαλαρία να ησυχάσουν.
• Η γαλαρία τον γράφει στ'αρχίδια της.
• Κάποιος εμφανίζει τάπερ με κεφτέδες ή τυροπιτάκια που τον φόρτωσε η μάνα του.
• Το περιεχόμενο του εν λόγω τάπερ εξαφανίζεται σε δώδεκα δευτερόλεπτα.
• Κάποιος σουρωμένος διαβεβαιώνει από τηλεφώνου τη μάνα του ότι είναι ο μόνος που δεν πίνει.
• Κάποια γκόμενα παίρνει τα δωδεκάποντα ανά χείρας και περπατάει ξυπόλητη για το υπόλοιπο της βραδιάς.
• Κάποιος προσπαθεί να πηδήξει από μπαλκόνι σε μπαλκόνι.
• Συνοδός καθηγητής χτυπάει την πόρτα στις τρεις το πρωί για να πάνε όλοι στα δωμάτιά τους, αλλά κανείς δεν πάει πουθενά.
• Συνοδός καθηγητής διηγείται στα παιδιά ιστορία από τα σχολικά του χρόνια.
• Κάποιος κάνει παραγγελιά στον επίσημο κιθαρωδό της εκδρομής Πυξ Βλαξ.
• Ο επίσημος κιθαρωδός της εκδρομής παίζει Πυξ Βλαξ.
• Κάποιος κάνει παραγγελιά στον επίσημο κιθαρωδό της εκδρομής Παντελίδη.
• Ο επίσημος κιθαρωδός της εκδρομής παίζει Παντελίδη.
• Κάποιος άσχετος από κιθάρα θα πάρει την κιθάρα του επίσημου κιθαρωδού της εκδρομής και θα επιχειρήσει με παταγώδη αποτυχία να παίξει τα πρώτα είκοσι δευτερόλεπτα του Smoke on the Water.
  
• Κάποιος, κάπου, με κάποιον τρόπο, σπάει, χαλάει, καίει ή καταστρέφει κάτι.
• Κάποιος ξερνάει.
• Κάποιος βγάζει βρώμα ότι κυκλοφορούν χασίσια στο ξενοδοχείο.
• Κάποιος έχει φέρει χασίσια στο ξενοδοχείο.
• Κάποιος την πέφτει σε ένα απερίγραπτο μπάζο γιατί "πενταήμερη χωρίς να γαμήσεις δε γίνεται".
• Τρώει χυλόπιτα και πνίγει τον πόνο του στο ποτό.
• Κάποιος την πέφτει σε άκυρες τουρίστριες του ξενοδοχείου.
• Τρώει χυλόπιτα και πνίγει τον πόνο του στο ποτό.
• Κάποιος ντροπαλούλης κι ευαισθητούλης βρίσκει επιτέλους το θάρρος να εξομολογηθεί την καψούρα του στην κοπέλα που του αρέσει.
• Ναι, το μαντέψατε, τρώει χυλόπιτα και πνίγει τον πόνο του στο ποτό.
• Κάποιος υπόσχεται σε όλους τους φαγόντες χυλόπιτα και πνίξαντες τον καημό τους στο ποτό ότι θα κανονίσει αυτός να γαμήσουν.
• Δεν πραγματοποιεί την υπόσχεσή του.
• Καποιανού η μάνα τον παίρνει τηλέφωνο Ν του Αβογκάντρο φορές τη μέρα για να μάθει αν περνάει καλά, αν κοιμήθηκε καλά, αν ήταν φρόνιμος, αν υπακούει τους συνοδούς, αν έφαγε τους κεφτέδες που του ετοίμασε, αν τυχόν τον παρέσυραν οι άλλοι στο ποτό και το τσιγάρο, τι καιρό κάνει εκεί πέρα, αν ντύνεται ζεστά, πόσο ήρθε το Φενέρμπαχτσε-Ανταλιασπόρ και να θυμηθεί να πει στον άλλον και να πάει να γαμηθεί γιατί ποτέ του δε θα δει δυο μάτια αντρικά να κλαίνε.
  
  (συγχωρέστε με γι'αυτό, αλλά αυτές τις πέντε μέρες με περιμένει ΠΟΛΥΣ Παντελίδης. Πρέπει να προετοιμαστώ ψυχικά. Και πάλι συγχωρέστε με)
• Κάποιος προσπαθεί να μεθύσει τους συνοδούς.
• Κάποιος προσπαθεί να κλειδώσει τους συνοδούς σε ένα δωμάτιο.
• Κάποιος προσπαθεί να ρίξει καθαρτικό στους καφέδες των συνοδών.
• Κάποιος τραβάει μισή τζούρα από ναργιλέ και μετά βήχει για τρία χρόνια.
• Οι συνοδοί προσπαθούν να κάνουν ξενάγηση στο πούλμαν, αλλά όλοι κοιμούνται.
• Κάποια ή κάποιος επιστρέφει στο αρχικό του δωμάτιο με λιγότερα ρούχα απ'ό,τι έφυγε.
• Κάποια κάνει το πρώτο της βήμα στο μαγευτικό ταξίδι για το Brazzers, και μετά κυνηγάει τους πάντες και τα πάντα για να σβήσουν τα αποδεικτικά στοιχεία.
• Κάποια ξυπνάει δίπλα σε κάποιον και τον χαστουκίζει γιατί την εκμεταλλεύτηκε ενόσω ήταν μεθυσμένη.
• Κάποιος στο μπουφέ του πρωινού φορτώνει δέκα πιάτα και μετά παίρνει και δεύτερο γύρο.
• Κάποιος φέρνει δέκα κουτιά καπότες, καυχιέται ότι θα τις χρησιμοποιήσει όλες και τελικά τις κάνει μπαλόνια.
• Κάποια παρέα αποφασίζει να παίξει το κλασικό και αγαπημένο παιχνίδι "ο πρώτος που θα αποκοιμηθεί ξυπνάει με πούτσες ζωγραφισμένες στο πρόσωπό του".
• Κάποιος κυκλοφορεί για μια ολόκληρη μέρα με πούτσες ζωγραφισμένες στο πρόσωπό του γιατί τα μαλακισμένα οι φίλοι του χρησιμοποίησαν ανεξίτηλο μαρκαδόρο.
  
• Κάποιος ανοίγει καβγά με άλλο σχολείο και καταλήγει στο νοσοκομείο.
• Κάποιος έξυπνος ταβερνιάρης επιχειρεί να χρεώσει 200 ευρώ για πέντε μπριζόλες καουτσούκ κι ένα τζατζίκι από πηγμένα χύσια ρινόκερου.
• Κάποιοι μαλάκες μαθητές πληρώνουν 200 ευρώ για πέντε μπριζόλες καουτσούκ κι ένα τζατζίκι από πηγμένα χύσια ρινόκερου.
• Κάποιος σαβουρώνει από το δωμάτιο σαπουνάκια, πετσέτες, μπαταρίες από τηλεκοντρόλ, γλόμπους από φωτιστικά, μολύβια, Αγίες Γραφές κι εκείνα τα μικροσκοπικά μπουκαλάκια ουίσκι που κάνουν είκοσι ευρώ το ένα.
• Κάποιος θα παραπονεθεί, κάποιος θα γκρινιάξει, κάποιος θα τσακωθεί, κάποιος θα τραυματιστεί, κάποιος θα κλάψει, κάποιος θα βρίσει, κάποιος θα τα κάνει όλα λαμπόγυαλο, όλοι όμως στο πούλμαν του γυρισμού θα συμφωνήσουν ότι ήταν οι ωραιότερες πέντε μέρες της μέχρι τώρα ζωής τους.

Ο last man standing (δηλαδή ο Πρόεδρος του Α.Π.Ι. (Αλκοόλ σε Ποσότητες Ιλιγγιώδεις)) κερδίζει ένα μαντολάτο που θα φέρω απ'την Κέρκυρα. Σε περίπτωση που υπάρξει κι άλλος μπέκρουλας που επιβιώσει από όλο αυτό, το βραβείο θα μοιραστεί στα δύο. Άιντε, και καλοφάγωτο.

Υ.Γ. Ναι, κύριε Χωστήρα. Αυτό ήταν λίστα. Άι και γαμήδια τώρα.

Αυτά, και να προσέχετε, να ακούτε τους συνοδούς, να μην πιείτε πολύ, να μην καπνίσετε, να μην πιάσετε κουβέντα με αγνώστους και για όνομα του Κθούλου φορέστε προφυλακτικό, οι καιροί είναι δύσκολοι και μόνο για να ταΐζουμε κουτσούβελα δεν είμαστε τώρα.

Σάλτσες και τέθοια

Εικάζω ότι δεν έχετε το χρόνο να με ακούτε να γκρινιάζω για τα πάντα και το τίποτα όλα μαζί.
Γι'αυτό, αν και είμαι ένας από εκείνους τους μελοδραματικούς ανόητους και μερικές φορές το μυαλό μου μου παίζει παιχνίδια, σήμερα θα πάω κατευθείαν στο κυρίως θέμα, χωρίς πολλές πολλές σάλτσες.
Κάτι που είναι ειρωνικό, γιατί το θέμα μου σήμερα είναι οι σάλτσες.
Κι όταν λέω σάλτσες δε λέω για κέτσαπ, μουστάρδα, μπολονέζ, αυγολέμονο, βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας ή λοιπές που τρώγονται. Μιλάω για τις λεκτικές σάλτσες.
Ναι, είμαι τόσο χίπστερ που γράφω για φαινόμενα που σχετίζονται με τη γραφή.
Οι λεκτικές σάλτσες, λοιπόν. Όπως και οι σάλτσες στο φαγητό (με εξαίρεση την κέτσαπ, την οποία μισώ με όλο μου το είναι και θέλω να μου βρείτε ποιος την ανακάλυψε για να χέσω στον τάφο του.) χρησιμεύουν για να νοστιμίσουν το κυρίως πιάτο ή αλλιώς "ζουμί" της υπόθεσης.
Τώρα κάποιοι θα σας πουν ότι οι σάλτσες δείχνουν ότι το κυρίως πιάτο που έχεις να σερβίρεις δεν είναι καλό και πας να το καλύψεις με φιοριτούρες και λοιπές γκεουλίστικες αηδίες κι ότι ο άντρηδος ο σωστός, ο βαρύς, ο μάγκας, ο τσεκουράτος, ο τα λέω χύμα και δε μασάω, λέει λίγα λόγια και σωστά.
Κι η αλήθεια είναι ότι αυτό το επιχείρημα έχει μια λογική βάση, γιατί όσο περισσότερα λένε μερικοί τόσο λιγότερο νόημα κουβαλάνε τα λεγόμενά τους, ειδικά όταν τυγχάνουν παράγοντες Εδεσσαϊκού:

Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο.
Από την άλλη, ωστόσο, τη σήμερον ημέρα της εκπούστευσης των πάντων από τα κατεχόμενα από τους Οβραιοσιωνιστές μίντια, οι άντρηδοι οι σωστοί, οι βαριοί και τέθοια δεν υπάρχουσι, ή μάλλον υπάρχουσι αλλά όχι εκεί που κοιτάνε οι μοσχοαναθρεμμένες με Κοσμοψώλιταν και Σούπερ Καυλερίνα (αλήθεια, κυκλοφορεί ακόμα αυτό;) χαζογκόμενες.
Και στην τελική, αν δε βάζαμε και λίγη σάλτσα, θα βαριόμασταν.
Τι ακριβώς εννοούμε, όμως, όταν λέμε ότι κάποιος χρησιμοποιεί σάλτσες;
Η σάλτσα είναι, κατά βάσιν, ό,τι μπορείς να βουτήξεις το ξυράφι του Όκαμ, να το πετσοκόψεις από μία πρόταση, παράγραφο ή ό,τι έχεις τέλος πάντων και να σου μείνει το νόημα. Για παράδειγμα, πάρτε αυτή την πρόταση.
Πρόταση χωρίς σάλτσες: Οδηγούσα χθες προς τη δουλειά μου και είδα μια πολύ ωραία μελαχρινή, και μου έκανε εντύπωση.
Πρόταση με σάλτσες: Πήγαινα που λες χθες στο γραφείο, σε αυτόν τον καριόλη τον διευθυντή μου τον Χατζηπαπαροφλαντζόπουλο, να δουλέψω πάλι χαμαλίκι για τρεις κι εξήντα και μετά να έχεις και την άλλη να γκρινιάζει που δεν της παίρνεις γούνα δώρο, γούνα λέει, δεν είσαι καλά κυρά μου, γούνα ο Βαγγέλας; Έχουμε και μια οικολογική συνείδησις, μανδάμ. Και που λες πήγαινα στο γραφείο και είδα μπροστά μου να περνάει ένας μουναρομούναρος...κόντεψα να μείνω ρε μαλάκα. Έχεις δει ποτέ στις ειδήσεις του Σταρ μια τραγουδιάρα αραπίνα λάγνα ερωτιάρα, πώς τήνε λένε μωρέ, Μπιγιονσέ, άι γεια σου. Ένα μελαχρινό μωρό από δω ίσαμε την Καλαμαριά, μαυριδερό και λαχταριστό σαν σοκολατίνα, και βυζάρες τούρμπο να λέμε. Κάγκελο ο Βαγγέλας. Ευτυχώς είχε φανάρι και δεν ήρθε κανείς από πίσω με τα χίλια να με σουτάρει να τρέχουμε στα νοσοκομεία. Πήρανε τώρα όλοι ένα κωλόχαρτο λαδώσανε τους εξεταστές να πούμε και γίνανε οδηγοί, ασταδγιάλα πια.
Φυσικά, ο τρόπος που μιλάει ο Βαγγέλας του παραδείγματος είναι τραβηγμένος απ'τις μουνότριχες, δηλαδή δεν παίζει με καμία κυβέρνηση να βρείτε άνθρωπο που να ξελαστιχώνει τόσο πολύ τις συζητήσεις του, απλά το έβαλα έτσι για να ιλουστράρω και να επιδείξω καλύτερα το πόιντ μου. Άλλωστε, και μόνο το να συγκρίνεις μια τυχαία γκόμενα στο δρόμο με τη Μπιγιονσέ είναι χειρότερη ιεροσυλία από τα δεκατριάχρονα που πάνε στο βίντεο κλιπ του Bohemian Rhapsody και γράφουν από κάτω "Dis shit sucks, Bieber is da fuqin best SWAG YOLO".
Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω μια μεγάλη έρευνα που θα δείχνει την επίδραση των σαλτσών στον τρόπο γραφής των ανθρώπων και στην πουτάνα κενωνία άδικο κόσμο γενικότερα. Μέχρι να επεξεργαστώ τα στατιστικά στοιχεία, πάρτε τον Πέτγουεϊ να τραγουδάει το Φωτιά με Φωτιά.
Μια φορά τον προτιμώ απ΄τον Κιάμο.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι οι σάλτσες είναι απαραίτητο στοιχείο της κοινωνικής συμβίωσης, όπως μπορούν να σας διαβεβαιώσουν ο Μάστερ Τζι, ο Διπρόσωπος, ο Χωστήρας, ο Slash, η φίλη μου η Θεοδώρα (η οποία είναι πλέον, όπως ίσως καταλάβατε, το δεύτερο μέλος της λίστας "Γυναίκες που θα υπάρχουν σε κάθε γαμημένη ανάρτηση του ΚΠΣΑ με ή χωρίς προφανή λόγο" και μη με ρωτήσετε ποια ήταν η πρώτη και όχι, δεν είμαι ερωτευμένος με τη Θεοδώρα, σκάσε Ρασκόλνικωφ), 29 κατασκευαστές πλυντηρίων, η συντακτική ομάδα της εφημερίδας "Τα Νέα της Πέρα Κωλομπουρδοραχούλας" και ο Μόργκαν Φρίμαν.
Οι σάλτσες πρέπει να κυβερνήσουν τον κόσμο. Θα οργανώσω συναυλία υποστήριξης στη σάλτσα, με τραγουδιστή τον Κακοφωνίξ τον Βάρδο, κιθαρίστα τον Παντελίδη και φιλική συμμετοχή σόλο μαγιονέζα από τον Πάτρικ, και εννοείται πως η προστασία της σάλτσας θα αποτελέσει βασική προτεραιότητα της Μ.Α.Λ.Α.Κ.Ι.Α., μαζί με την κατάργηση των Πανελληνίων και την επιστροφή του τιτάνα των γηπέδων τα πάντα όλα Νίκου Αλέφαντου στην ενεργό προπονητική δράση μπας και μάθουν μερικοί μερικοί λίγο μπαλίτσα. Σας τα εξηγώ ωραία; Φυσικά σας τα εξηγώ ωραία, δε θα μου πείτε εσείς, τιποτένια κι αδαή παιδαρέλια.
Αυτά, και να προσέχετε μην βρείτε κι εσείς εκείνο το μελαχρινό μωρό από δω μέχρι την Καλαμαριά και προκαλέσετε κυκλοφοριακό κομφούζιο καθώς θα κοιτάτε σαν ξελιγωμένοι, λιγούρηδες.

Dafuq?

Θέλετε να σας πω ένα μυστικό;
Κάποιες φορές νιώθω ότι θα ξεσπάσω σε κλάματα. Πουθενά να πάω, τίποτα να κάνω με τη ζωή μου. Νιώθω μόνος. Τόσο μόνος. Κι ο Φρέντι Μέρκιουρι αυτή τη στιγμή στριφογυρνάει στον τάφο του με L=28*10^23 kgm^2/s (οι θεωρητικές και τριτοδεσμίτισσες που δεν το πιάσατε μη στενοχωριέστε, δεν ήταν αστείο ούτως ή άλλως).

Επειδή όμως, όπως λέει κι ο τρισμέγιστος Φρέντι, I don't have no time for no monkey business (το οποίο είναι τριπλή άρνηση άρα σύμφωνα με τον κανόνα των διπλών αρνήσεων στην Αγγλική γλώσσα οι δύο αρνήσεις αλληλοαναιρούνται και η πρόταση μετράει για κανονική άρνηση εκτός κι αν έχω χάσει επεισόδια γιατί γενικότερα η οργάνωση και η δομή της Αγγλικής γλώσσας έχει πολλά στοιχεία LSD σε αντίθεση με την Ελληνική φυσικά που είναι η μόνη γλώσσα που είναι νοηματική και όχι σημειολογική και με αυτήν θα τρέχαν τώρα τα κομπιούτερς αλλά μας σαμποτάρανε οι Οβραίοι κι ο Μπιλ Γκέιτς, αμέ), πάμε στο ψητό.
Το οποίο ψητό είναι γουρουνόπουλο με μήλο στο στόμα.
Εσχάτως τρώω πολλά μήλα.
Το θέμα βέβαια των καιρών μας δεν είναι οι διατροφικές μου συνήθειες, αλλά οι καταθέσεις στη μαρτυρική μεγαλόνησο, όπου τα ριάλια ριάλια ριάλια, τα σελίνια μονά τσαι διπλά, τα μονόλιρα πεντόλιρα τζεπούντα, κι ο πεζεβέγκης πήγε και τα σήκωσε απ'την τράπεζα γιατί αλλιώς εξαφανιζόλ και τα ριάλια και τα σελίνια και τα πεντόλιρα.
Και στο Βιλαμπάφο ακόμα στρίβουν.
Δεν ξέρω πού κολλούσε αυτό.
Τελευταία βέβαια η συνοχή στα κείμενά μου δεν είναι ακριβώς το δυνατό μου σημείο.
Ένιηγουέη, όπως είπε άλλωστε κι ο Μπομπ Σφουγγαράκης, "Πάτρικ, δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, οφείλεις να με αποκαταστήσεις για να μη λέει ο κόσμος!", και έτσι τώρα τελευταία πολλοί τυπάδες ακολουθούν τη νέα διαδικτυακή μόδα της μαύρης πούτσας με σύφιλη βροντερή φωνή διαμαρτυρίας που βάζουν για εικόνα προφίλ στο Φέισμπουκ ένα ίσον σε κόκκινο φόντο, το οποίο συμβολίζει την ισότητα των ομοφυλοφίλων στο γάμο.
Α, φυσικά. Επίσης, με ένα λάικ θα σώσετε τα παιδάκια στην Αφρική, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα θα εξαφανιστεί όλο το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και αν μοιραστείτε την εικόνα με το χαμογελαστό σκυλάκι με 2086 φίλους σας θα έχετε καλή τύχη μέχρι να πεθάνει ο Μητσοτάκης και θα σας καθίσει εκείνη η χαμογελαστή κοπελίτσα που σας φίλησε μια φορά στο μάγουλο εκείνο το καλοκαίρι της πέμπτης δημοτικού στο εξοχικό σας στην Καλλικράτεια κι από τότε σιχάθηκε τόσο πολύ τον εαυτό της που έγινε λεσβία και γι'αυτό έγινες ξαφνικά τόσο υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, κουφαλίτσα, για να κερδίσεις τη συμπάθειά της και να σου δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλιώς, αν δεν τη μοιραστείτε, θα σας κατασπαράξει με φριχτό τρόπο ο Μπάρνεϊ ο Μεγάλος Μωβ Δεινόσαυρος.
Μπάι δε γουέι, μόνο εμένα μου φαίνεται παιδεραστής αυτός ο δεινόσαυρος;
Μιλώντας για παιδεραστές, πολύ μ'αρέσει που αυτός ο καινούριος πάπας είναι του δόγματος "σεμνά και ταπεινά". Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, ποιος άλλος είχε υιοθετήσει το δόγμα "σεμνά και ταπεινά".
Έλληνας πρωθυπουργός με έφεση στο Προ και 10 γράμματα.
Για τον οποίο είναι πολύ διαδεδομένο κουτσομπολιό (ή μάλλον αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα αν πιστέψω τη φίλη μου τη Θεοδώρα, αλλά όπως ίσως σας έχω ξαναπεί το τι λέει η φίλη μου η Θεοδώρα και το τι πρέπει να πιστέψει κανείς δεν ταυτίζονται απαραίτητα και μάλλον πρέπει να κόψω την πολλή παρέα με τη φίλη μου τη Θεοδώρα) και είναι τέλος πάντων πολύ διαδεδομένο ότι ο σεμνός και ταπεινός ήταν πούστρα, ο γάμος του με τη Νατάσα ήταν εικονικός και τόσα χρόνια τα είχε με το Σπηλιωτόπουλο, γνωστό στους πολιτικούς κύκλους και ως "Σαλώμη".
Κι επανερχόμαστε λοιπόν στους γκέι γάμους. Μετά το πανηγύρι της Τήλου (η μνήμη μου είναι εκπληκτική λέμε, αν μπορούσα μόνο με κάποιον τρόπο να χωρέσω μέσα και την ύλη της Βιολογίας καλά θα ήτανε) δεν ξανακούστηκε τίποτα για γκέι γάμο στο Ελλάντα, κάτι βέβαια για το οποίο φταίει και το γεγονός ότι ήρθε η κρίση και την πούτσα την τρώμε όλοι μαζί (μαλάκες μου, έχω αρχίσει να γίνομαι σαν το Λαζόπουλο και αν γίνω σαν το Λαζόπουλο μετά θα πρέπει να αυτοκτονήσω εφαρμόζοντας ασάλιωτο τριζάτο κωλοδάχτυλο, και ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΡΕ ΔΙΠΡΟΣΩΠΕ, ΜΕΧΡΙ ΚΙ Ο ΠΕΡΙΝΙΟ ΕΓΡΑΨΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΕΖΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΡΗΣΗ ΠΕΟΤΗΤΑΣ ΑΣ ΟΥΜΕ ΝΑ ΟΥΜΕ). Στο Γιουεσέι, πάλι, είναι συχνό φαινόμενο οι διαμαρτυρίες απ'τη μία μεριά των εναλλακτικών τρεντοχίπηδων "make love not war" κι από την άλλη των Sweet Home Alabama ρεντνεκόβλαχων του "God hates fags".
Α, φυσικά. Ο Θεός τους αγαπάει όλους, εκτός φυσικά αν διαπράττουν το τρισμέγιστο σφάλμα να πηδιούνται με άντρες μεταξύ τους. Για πες μου, Μπίλι Μπομπ, τι κάνει η ξαδέρφη σου η Πέγκι Σου;
Όπως καταλάβατε, δεν έχω καμία αντίρρηση στο να παντρεύονται μεταξύ τους οι γκέηδοι και οι τζιβιτζιλούδες, γιατί αν νομιμοποιηθεί ο γάμος ίσως η Lady Gaga δε θα ξαναβγάλει στον καινούριο της δίσκο τραγούδι με στίχους "ας τους να λένε που είσαι γκέι, ο θεός σε έπλασε έτσι κι ο θεός δεν κάνει λάθη κι εγώ θα βγάλω εκατομμύρια κλέβοντας τραγούδια της Παλιόγριας".
Αυτό ήταν τρομακτικό.
Από την άλλη, ωστόσο, το να βλέπεις ξαφνικά άκυρους τύπους να γίνονται οι νούμερο ένα υπερασπιστές του δικαιώματος του Κώστα να παντρευτεί το Γιάννη, εμένα τι μου λέει ότι το κάνουν γιατί είναι της μοδός και τρέντι και στην πραγματικότητα είχαν μια φαγούρα στο δεξί τους αρχίδι και μια ακόμη μεγαλύτερη στο αριστερό για το θέμα;
Σοβαρευτείτε λίγο. Τα πράγματα δεν είναι καλά. Η κατάσταση είναι πιο στριμόκωλη κι από το να βάλεις τον Πάνο Καμμένο, την Φρύνη Αρβανίτη και τον Ζακ Γαλιφιανάκη να κάνουν παρτούζα μέσα σε ένα Σεϊτσέντο.
Όπως είπε άλλωστε κι ένα από τα μέλη της προαναφερθείσας παρτούζας, είναι πιεστική ανάγκη να εκμεταλλευτούμε τους ελληνικούς υδατάνθρακες. Hint: δεν έχει παίξει στο Χανγκόβερ.
Δε θα είχε πολύ πλάκα να δούμε τον Καμμένο στο Χανγκόβερ;
Μπα, καλά λέτε. Και στη Βουλή το ίδιο γελοίος είναι.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε φυλακή επειδή τη φιλήσατε κι αν ήταν κι αν δεν ήταν του δήμαρχου παιδί (ο δήμαρχος ήταν της Τήλου).
...
ΔΕΝ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΗ ΜΠΙΓΙΟΝΣΕ! ΧΑ! ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ!
Τι; Ε, όχι, αφήστε τις μαλακίες, αυτό δε μετρούσε...γαμώτο.

And the Winner is...

Η αγαπητή κυρία Παλιοκόριτσο (αυτό που μόλις είπα δε στέκει γραμματικά σε καμία από τις 20 εκατομμύρια γλώσσες του σύμπαντος, συμπεριλαμβανομένων των Κλίνγκον και της γλώσσας που μιλάει ο Μπάγιεβιτς) με προσκάλεσε σε ένα μπλογκοπαίχνιδο. Αρχικά έλεγα να το κολλήσω κάπου σε μια άλλη κανονική ανάρτηση, αλλά μετά σκέφτηκα, "Ρε Θωμά, μην είσαι μαλάκας, ευκαιρία να κερδίσεις χρόνο να πούμε". Κι έτσι, επειδή οι σωστοί άντρες κρατάνε τις υποσχέσεις τους, και ειδικά τις υποσχέσεις τους προς γυναίκες, πάμε να δούμε what's the deal, my dear.


(Αυτό ήταν δωράκι για τον Γρηγόριο της Χίου. Ναι, του αρέσει η Σακίρα. Ωχ, μήπως έπρεπε να το κρατήσω μυστικό; Σόρι).

1. Γιατί δημιούργησα το μπλογκ μου;
   Ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα...αρχίδια. Ήταν 23 Μαΐου του 2009 (ναι, το θυμάμαι, τι σας κόφτει εσάς;) και ο μικρός τότε Thomas the Barbarian αντί να διαβάζει για τις εξετάσεις της Β' Γυμνασίου μαλακιζότανε στο ίντερνετ. Ο λόγος που το δημιούργησα ήταν για να έχω κάτι να κάνω σε στιγμές βαρεμάρας (δεν είχα εντρυφήσει ακόμα στην ιερή τέχνη της αυτοϊκανοποίησης). Θυμάμαι επίσης ότι η πρώτη ανάρτηση που έφτιαξα δειλά δειλά και με φόβο θεού (νομίζω αυτό ανήκει στον Master G) είχε να κάνει με το Ελλάδα Έχεις Ταλέντο, που σημαίνει ότι για άλλη μια φορά φταίει η τελεόραση. Δε χαίρεστε;
   Ε, και μετά από ενάμιση χρόνο περίπου δημιούργησα και αυτήν εδώ την παπαριά που βλέπετε, για να ανοιχτώ σε νέες αγορές, αλλά κυρίως γιατί το Pathfinder το είχαν εγκαταλείψει όλοι και είχαν μείνει εφτάμιση αρχαιολάτρες, οκτώμιση χριστιανοταλιμπάν και 2000 μπλογκ του τύπου "TA KALYTERA ANEKDOTA", "XRHSIMES SYMBOULES GIA TO SPITI" και "PATTY VS ANTONELLA" που σήμερα είναι πλέον group στο Facebook.
2. Ποια μπλογκ επισκέπτομαι συνήθως;
   Τον Χωστήρα, γιατί ο άνθρωπος είναι θεός και μέγας και γαμιάς των πέντε ηπείρων και όταν σου λέει "γαμώ τη μάνα σου" εσύ του λες "θα στην έδινα, αλλά έχει περίοδο σήμερα, οπότε πάρε την αδερφή μου".
   Τον Kenpachi aka Der Kanzler aka Elric aka The Love Symbol aka The Artist formerly known as Prince, γιατί κανείς δεν είναι καλύτερος στο να αποκεφαλίζει λεκτικά aristerous.
   Τον Μέγα Άλζα, γιατί είναι ο Μέγας Άλζας.
   Τον Tommy Stark, γιατί τα λέει ωραία παρόλο που δεν έμαθε ποτέ να γράφει ελληνικά.
   Την Κυρία με το Κ κεφαλαίο Δάφνη Χρονοπούλου, για όταν θέλω να πάθω σοβαρό κοινωνικό προβληματισμό και γιατί ποτέ κανείς δε μου είχε μιλήσει πιο πριν σε πληθυντικό ευγενείας (εγώ τα θυμάμαι και τα εκτιμώ αυτά).
   Τον Πρόεδρο του ΑΠΙ, γιατί αν δεν μπορεί ένας αλκοολικός να συλλάβει την έμπνευση και να την αποτυπώσει σε ξεκωλιαστικά αστείες αναρτήσεις τότες ποιος μπορεί.
   Τον Μάστερ, γιατί θέλω να μάθω αν πήδηξε τελικά τη Μαριάννα.
   Την The Writer, γιατί και η οπτική της Θεωρητικής είναι ενδιαφέρουσα.
   Τον Φάε ένα Μαλάκα, αν και τα τελευταία του είκοσι οχτώ άρθρα έχουν χαλάσει και μάλλον δε θα τον ξαναδιαβάσω ποτέ.
   Τον Master G, γιατί αν δε γνωρίζεις το έργο του Μεγάλου Ενός δεν μπορείς να αξιώνεις να λέγεσαι μπλόγκερ.
   Τον Περίνιο, γιατί δίνει έναν αέρα φρεσκάδας και Ίμπιζα και ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ, ΜΕΧΡΙ ΚΙ Ο MASTER G ΕΓΡΑΨΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ!
   Τον Κάνθαρο, γιατί είναι ο μόνος Αρειανός που δε με εμπνέει να τον δείχνω με το δάχτυλο και να γελάω, κι αυτό είναι σημαντικό κατόρθωμα.
   Το Παλιοκόριτσο, γιατί μ'αρέσει η λέξη "γρόθος".
   Και μερικοί άλλοι που δε μου'ρχονται τώρα. Αν παρεξηγηθήκατε, ξυδάκι.
   Τα λινκς είναι εκεί δεξιά, ξεκουνηθείτε να τα ψάξετε, τεμπελχανάδες.
3. Ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα;
   Πούτσα, ξύλο, πούτσα και ξύλο στον πουσταρά το θρύλο, αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας, κλείσιμο μιας πόρτας, θα σου κάνω μακαρόνια με κιμά για να φας, λεκτικά ξεκωλιάσματα πολιτικών, μουσικών, δημοσιογράφων και λοιπών ηλίθιων σελέμπριτι, μουσική αλλά δεν κάνει να γράφω για αυτά σύμφωνα με τη Διάσκεψη της Χίου που πραγματοποίησε ο Μάστερ με τον εαυτό του, και γενικά ό,τι μου κατέβει στην κούτρα, αρκεί να βγάζει γέλιο. Δεν μπορώ να διαβάζω απέραντα κατεβατά χωρίς να σκάσει λίγο το χειλάκι μου. Αν μου άρεσε αυτό το πράγμα, θα ήμουν Θεωρητική, και-μαντέψτε-δεν είμαι.
4. Μια λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο μπλογκ:
   Δεν κατανοώ γιατί με κοιτάτε έτσι, ρε παιδιά, εγώ δεν έχω τέτοια πράγματα, δε χρησιμοποιώ τις λέξεις πάντα, χωρίς κανένα λόγο και μέχρι να παραμορφωθεί το νόημά τους. Μήπως έχετε εσείς κάποιο αντιπαράδειγμα να αντιπαραθέσετε;
   Μα, ναι. Πώς ήταν δυνατόν να το παραβλέψω; Τώρα που είδα αυτό το βίντεο αμέσως συνειδητοποίησα τη σκληρή και ζοφερή αλήθεια. Η λέξη, λοιπόν, που χρησιμοποιώ πάντα στο μπλογκ μου είναι το "και τέθοια".
   
   Τώρα εσύ ας πούμε γιατί ξίνισες έτσι; Μήπως είχαμε επέτειο και την ξέχασα;
   ...αμάν...

Και τώρα πρέπει να παραδώσω το βραβείο σε πέντε άτομα, έτσι; Λοιπόν, το δίνω στον Stefanos Max, γιατί Στέφανε τα λες πολύ ωραία, θες να γίνεις μέλος στο μπλογκ μου και να παίξεις το καινούριο μου μπλογκοπαίχνιδο;

(μπα, δεν είναι πια αστείο, γιατί ο κυνηγός μελών Stefanos Max μετατράπηκε σε Shinobi με ελληνικά γράμματα και χωρίς τον Καρρά.)

Επίσης το δίνω στον Τζέρεμι Κλάρκσον, γιατί αν σε πληρώνουν για να οδηγάς πανάκριβα αυτοκίνητα και να γκρινιάζεις πάει να πει ότι είσαι fuckin awesome, mate.

Ο τρίτος που παραλαμβάνει το βραβείο είναι η συμμαθήτριά μου η Θεοδώρα, γιατί παρ'όλο που έχει φάει πετριά να μπει στη ΣΥΔ και της αρέσει ένας από τους "NSYNC meets Hannah Montana" Big Time Rush μη με ρωτήσετε ποιος είπαμε βλέπω ντροπιαστικά πράματα στην τελεόραση αλλά όχι κι έτσι, παρ'όλα τα ελαττώματά της λοιπόν είναι ο μόνος άνθρωπος εκεί πέρα μέσα που μπορώ να συνεννοηθώ.

Το τέταρτο βραβείο πάει στη Lady Gaga, γιατί και ποιος δε θέλει να μάθει τι σκατά μυαλά κουβαλάει ένας άνθρωπος που φοράει ένα κιλό κόντρα μοσχαρίσια κι ένα βάτραχο στο κεφάλι και βγαίνει έξω σα να μην τρέχει τίποτα.

Και το πέμπτο βραβείο θα πάει στον πρώτο που θα μου απαντήσει στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα τις εξής τρεις ερωτήσεις: α) ποια διάσημη τραγουδίστρια θέλω να γαμήσω (Hint: όχι τη Hayley Williams), β) σε ποιον ανήκουν τα σκήπτρα του γαμιά της Κρήτης και γ) πώς πέθανε ο τελευταίος Πόντιος ποδοσφαιριστής. Τηλεφωνήστε τώρα στο 9011696969, χρέωση 28 απιθανικομμύρια δολάρια Ζιμπάμπουε ανά περιστροφή ηλεκτρονίου.

Αυτά, και μάλλον πρέπει να πάω να διαβάσω γιατί τα εικοσάρια δε γράφονται από μόνα τους, αν με χρειαστείτε θα παίζω Angry Birds.

Παστίλιες για τον πόνο του άλλου

Αυτές τις μέρες έχει γίνει μεγάλο θέμα με το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο. Κι έχω να πω ότι νιώθω πραγματικά υπερήφανος που τα αδέρφια μας στην Μαρτυρική Μεγαλόνησο είπαν ηρωικό όχι στις φασιστικές αποφάσεις του Γιούρογκρουπ, της Τρόικας και της Μαντάμ Μέρκελ, δίνοντας το φωτεινό παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι οι λαοί της Ευρώπης ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και της εξαθλίωσης. Φτάνει πια. Η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους, κι οι θάλασσες ανήκουν στον παππού τον δύτη.
Εντάξει, Τσίπρας mode τέλος.
Ε, και τώρα τι άλλο θέλετε να πω για τις καταθέσεις στην Κύπρο; Περιμένετε να κάνω σοβαρή πολιτικοοικονομική ανάλυση για την επίδραση που θα έχει στο διεθνές νομισματικό σκηνικό αυτή η κίνηση; Νομίζω ότι καλύτερα να κάνω μια κοινωνική ανάλυση για τη σημασία των ταινιών "εκπαιδευτικού κινηματογράφου" στην υγιή ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη των πιγκουίνων της Μαδαγασκάρης.
Το άλλο σημαντικό νέο των ημερών μας είναι ότι ένα όρθιο δίποδο ονόματι Κατίδης που κλωτσάει μια μπάλα για λογαριασμό ενός καφενείου ονόματι ΑΕΚ έβαλε ένα γκολ ενάντια σε ένα άλλο καφενείο ονόματι Βέροια και πανηγύρισε χαιρετώντας ναζιστικά.
Το εν λόγω όρθιο δίποδο καταδικάστηκε με ισόβιο αποκλεισμό από όλες τις εθνικές ομάδες και αποβολή από το καφενείο ονόματι ΑΕΚ για την υπόλοιπη σεζόν, και βγήκε μετά και είπε ότι ζητάει συγνώμη που έγινε θέμα εξαιτίας της βλακώδης (sic) χειρονομίας του αλλά δεν ήξερε, ήταν μικρό το καημένο.
Όσοι γνωρίζουν τα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα (δηλαδή ο Κάνθαρος, για άλλους δεν ξέρω) πιστοποιούν ότι ήδη από τότε που ήταν στον Άρη το παιδί ήταν βλαμμένο, οπότε κάθε άλλη ανάλυση νομίζω ότι είναι περιττή.
Το κρύο ανέκδοτο της ημέρας από τον Στάθη Παναγιωτόπουλο: η ΙΚΕΑ δίνει 25 χρόνια εγγύηση για τις κουζίνες της.
Ναι, φυσικά. Κι εγώ σας δίνω 25 χρόνια εγγύηση για αυτό εδώ το σάντουιτς με κασέρι, ντομάτα, μαγιονέζα και παστουρμά αρμένικο. Δε θα σαπίσει, δε θα χαλάσει, δε θα πιάσει μούχλα. Μιλάμε για εγγύηση τώρα, όχι αστεία.
Αλλά όλα αυτά είναι αηδίες. Το πραγματικά σημαντικό νέο των τελευταίων είκοσι χρόνων είναι ότι αρρώστησα.
Αυτό βέβαια δεν είναι νέο από μόνο του, γιατί το ανοσοποιητικό μου σύστημα έχει την ίδια αποτελεσματικότητα ενάντια στα μικρόβια που έχει και το καμακοποιητικό μου σύστημα ενάντια στις γκόμενες και κάθε δύο νανοδευτερόλεπτα αρπάζω και νέο κρυολόγημα.
Το νέο είναι ότι ήμουν στο χωριό μου, άρρωστος, τριήμερο Καθαρής Δευτέρας, κι έκατσα κι έκανα 22 ασκήσεις φυσικής μονοκοπανιά σε ένα πρωινό. Που δεν είχα κάνει 22 ασκήσεις μαζεμένες ούτε υγιής. Ζούμε κοσμοϊστορικές στιγμές, κυρίες και κύριοι. Μου φαίνεται θα βάλω να το γράψουν και στην ταφόπλακά μου. "Thomas the Barbarian, 1995-2042. Το 2013 έλυσε άρρωστος 22 ασκήσεις φυσικής σε ένα πρωινό".
-Καλά, εσύ δε θα πέθαινες το 2068 όπως είχε πει η Τσιγγάνα;
-Ναι, αλλά το 2042 θα αυτοκτονήσω για να βγάλω λάθος την πρόβλεψή της.
-Δε με λες, μήπως πας να κάνεις καινούριο running joke που κάθε βδομάδα θα βγάζεις και διαφορετική ημερομηνία θανάτου;
-Μπορεί, γιατί;
-Μην το κάνεις. Για κανέναν πούστη λόγο.
-Αν έχω στρέιτ λόγο;
-Μπρρρ, άρχισες πρόβες για το Δελφινάριο;
-Έχεις δίκιο, δε θα το ξανακάνω.
Επειδή λοιπόν ήμουν άρρωστος, η αδερφή μου είχε την ιδέα να μου πάρει τις Παστίλιες για τον πόνο του άλλου, εσύ τις παίρνεις, κάποιος άλλος σταματά να πονά, όπως είπε άλλωστε κι ο Χαβιέ Μπαρδέμ.

Μια χαρά τα είπε ο άνθρωπος, δε λέω, απ'το Γιωργάκη καλύτερα ελληνικά μιλάει, αλλά τι να τις κάνω τις παστίλιες για τον πόνο του άλλου; Για να σταματήσει να πονάει ο άλλος; Για να σταματήσω να πονάω εγώ τις θέλω.
-Ρε αναίσθητε, άκαρδε, αστοιχείωτε και αξύριστε, είναι συμβολικό. Εσύ θα σταματήσεις να πονάς τρώγοντας τις παστίλιες, και ταυτόχρονα με τα χρήματα που έδωσες για τις παστίλιες οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα θα συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους.
Α, ΟΚ, συγγνώμη.
Παίρνω λοιπόν την παστίλια, ντάξει, δε λέει και τίποτα, προτιμώ τις Halls με μέντα, και ναι μου τα έσκασε η εταιρεία για να τις διαφημίσω, φάτε όλοι Halls για ανακούφιση από τον πονόλαιμο και δροσερή αναπνοή, αλλιώς το στόμα σας θα βρωμάει και θα καεί το σπίτι σας. Μετά όμως βλέπω ένα φύλλο οδηγιών όπως αυτό που έχουν όλα τα φάρμακα μέσα και λέω να δω τι λέει. Ε, κι ας πούμε ότι δεν ήταν όπως αυτό που έχουν όλα τα φάρμακα. Από αυτά που ακολουθούν, δεν έχω βγάλει τίποτα από το μυαλό μου, είναι όλα αληθινά:

Τι είναι οι παστίλιες
Οι Παστίλιες για τον πόνο του άλλου είναι 6 καραμέλες χωρίς ζάχαρη με μέλι και θυμάρι. Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιήθηκαν προέρχονται από Έλληνες παραγωγούς ενώ και η παρασκευή τους έγινε στην Ελλάδα. Το σημαντικότερο ποιοτικό χαρακτηριστικό τους όμως, είναι ότι οι παστίλιες αυτές σας ανακουφίζουν από τον πόνο που νιώθετε για ευάλωτους και αποκλεισμένους από την περίθαλψη, για «ξεχασμένους ασθενείς». Σας ανακουφίζουν δηλαδή από τον πόνο (που αισθάνεστε για τον πόνο) των άλλων. Και ταυτόχρονα είναι και ο τρόπος να τους βοηθήσετε, αφού με την αγορά κάθε συσκευασίας υποστηρίζετε τη δράση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα σε όλο τον κόσμο.
Μπορείτε να ξεκινήσετε τη «θεραπεία» σας σήμερα κιόλας και να βοηθήσετε την προσπάθειά μας να σώσουμε χιλιάδες ασθενείς.
Οδηγίες Χρήσης
Οι «Παστίλιες για τον πόνο του άλλου» ενδείκνυνται για όσους μοιράζονται τον πόνο του άλλου και θέλουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και θεραπεία.
Δραστικό συστατικό
Το δραστικό συστατικό της Παστίλιας για τον πόνο του άλλου είναι η αλληλεγγύη. Με όχημα τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, η αλληλεγγύη σας μπορεί να φτάσει όπου υπάρχει ανάγκη και να κρατήσει χιλιάδες ασθενείς στη ζωή.
Δοσολογία - Παρενέργειες
Όσες περισσότερες Παστίλιες αγοράζετε, τόσο περισσότερη ανακούφιση προσφέρετε. Μοιραστείτε το μήνυμά μας με τους δικούς σας ανθρώπους και βοηθήστε μας να ανακουφίσουμε τον πόνο περισσότερων ανθρώπων.
Λήξη
Η ημερομηνία λήξης αναγράφεται στο πλάι της συσκευασίας αλλά μην ξεχνάτε ότι ποτέ δεν είναι αργά για να βοηθήσετε. Χάρη σε ανθρώπους σαν και εσάς μπορούμε να ανταποκρινόμαστε σύμφωνα με τις ανθρωπιστικές ανάγκες και όχι με πολιτικά ή οικονομικά κριτήρια. Γίνετε σήμερα υποστηρικτής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα καλώντας στο 210 5 200 500.
Ναι, οκ. Ποιος είχε τη φαεινή σύλληψη για αυτό το φύλλο οδηγιών; Το παιδί του λαού Νίκος Ξανθόπουλος, η Μάρθα Βούρτση και ο μικρός Βασιλάκης Καΐλας στο ρόλο του λουστράκου; Το δραστικό συστατικό είναι η αλληλεγγύη λέει. Υποθέτω μετά θα κυκλοφορήσουν και μια σειρά χάπια που θα περιέχουν αγάπη, ειρήνη, φαντασία, μαγεία και τα δάκρυα της Πανδώρας και του Πλάτωνα, των δύο Φραουλόπουλων.
Αν δεν ξέρετε τι ήταν η Πανδώρα και ο Πλάτωνας, τα δύο Φραουλόπουλα, ήταν παιδική σειρά ελληνικής παραγωγής που μου φαινόταν τρομερή και σπουδαία όταν ήμουν 8 χρονών. Από την άλλη όταν ήμουν 8 χρονών μου φαινόταν τρομερά και σπουδαία τα σίριαλ του Ρώμα, οπότε ίσως και να μην ήταν.
Δε γίνεται να το αφήσουμε έτσι. Σαν άνθρωπος, σαν νέος, σαν άνδρας και σαν πρόεδρος της Μοναδικής Αξιόπιστης Λύσης για την Αξιοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα και την Ανάπτυξη δεν μπορώ να το αποδεχτώ αυτό. Είμαστε σαν κοινωνία, σαν έθνος, σαν ελευθεροτυπία και σαν φως των σπορ ένα βήμα μακριά από το να γίνουμε σαν ολόκληρη την τρίτη σεζόν του Μικρού μου Πόνυ. Δεν ξέρω γιατί την τρίτη. Μπορεί να γίνουμε και δεύτερη. Το νόημα πιστεύω το πιάσατε.
"Όχι, δεν το έπιασα."
Κατίδης, έξω.
"Μα γιατί, κύριε;"
Γιατί στα ελληνικά λέμε της βλακώδους και όχι της βλακώδης.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε να βγάλετε τις καταθέσεις που έχετε σε κυπριακές τράπεζες και σας χαιρετίσουν ναζιστικά άμπαλοι ποδοσφαιριστές καθώς ο Χαβιέ Μπαρδέμ παίρνει μια παστίλια και κάποιος άλλος σταματά να πονάει.