Pop Culture Analysis

Πρόλογος: Ίσως σας δημιουργηθεί η ψευδής εντύπωση ότι αυτό το άρθρο έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τη Lady Gaga. Όχι, η όχι ακριβώς. Με αφετηρία τη Lady Gaga θέλω να κάνω έναν γενικότερο σχολιασμό για την τέχνη και την κοινωνία γενικότερα. Να περιμένετε πολιτικά σχόλια κολλημένα στις πιο άκυρες παρατηρήσεις.
Το 2010 η Lady Gaga ήταν η μεγαλύτερη σταρ του πλανήτη, του φεγγαριού και μερικών περιοχών του Άρη. Γιατί, όμως; Σε όλες τις εποχές, το κυρίαρχο μουσικό ρεύμα είχε κάτι ενδιαφέρον να προσφέρει. Από την κλασική ροκ μέχρι τη grunge και από τη ντίσκο μέχρι τη ραπ της αρχής της δεκαετίας, είχες κάτι να ασχολείσαι. Προς τα τέλη της δεκαετίας όμως, κυριαρχούσαν κάτι τραγουδίστριες που βγάζανε πιασάρικα τραγουδάκια χαμηλής ποιότητας ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσαν να δείξουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό του κώλου τους.
BORING! που θα έλεγε κι ο Κάρτμαν. Πράγματι, όλες αυτές οι τέλειες τραγουδιάρες, με τα τέλεια κορμιά, τις τέλειες εμφανίσεις, τα τέλεια χτενίσματα, που ό,τι λέγανε, κάνανε και σκέφτονταν ήταν ολοκληρωτικά προσχεδιασμένο από σαράντα υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων (κι αυτό περιλαμβάνει κι εσένα κυρία Μπιγιονσέ, μην αρνείσαι το έγκλημα κι άσε κάτω το τηγάνι), είχαν καταντήσει αηδία.
Ο ερχομός όμως της Lady Gaga, η οποία έβγαζε πιασάρικα τραγούδια (κι όχι πιασάρικα τραγουδάκια-έχει διαφορά, γιατί το λέω εγώ) ενώ ταυτόχρονα αναπροσδιόρισε ό,τι ξέραμε περί αισθητικής και ντυσίματος (κάτι που δεν είναι ακριβώς θετικό στην προκειμένη περίπτωση) και χρησιμοποίησε τη δύναμή της για να προωθήσει τα συμφέροντα της γκέι κοινότητας, ανέτρεψε τα δεδομένα κι έδωσε ένα ενδιαφέρον στη μέινστριμ σκηνή.
Ναι, μόλις αποκάλεσα τη Lady Gaga "Nirvana των late '00s". Και ξέρετε τι μπορείτε να κάνετε γι'αυτό; Ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου. Μουαχαχαχα.
Το 2010, λοιπόν, η Lady Gaga ήταν η μεγαλύτερη σταρ του πλανήτη. Όλοι ασχολιόνταν μαζί της. Τη λάτρευαν; Τη μισούσαν; Λάτρευαν να τη μισούν; Δεν έχει σημασία. Δεν υπάρχει αρνητική δημοσιότητα, κάτι το οποίο η δικιά σου το έχει καταλάβει πολύ καλά, και το ίδιο κι οι Χρυσαυγίτες, γιατί όλα τα ΜΜΕ είναι αφοσιωμένα στο να μας δείξουν πόσο κακή είναι η Χρυσή Αυγή και παρ'όλα αυτά άμα στις επόμενες εκλογές δεν πάρει 15% εγώ θα κάτσω να με κατουρήσει ο Παππάς (σας είχα προειδοποιήσει).
Οι μεσημεριανατζούδες κι οι Perez Hilton του κόσμου τη λάτρεψαν για το υλικό που τους προσέφερε, η γκέι κοινότητα για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, στο ενδιάμεσο έβγαζε και δείγματα καλής ποπ μουσικής (υπάρχει), τι άλλο να ζητήσει κανείς; Μέχρι κι επεισόδιο στους Simpsons απέκτησε, το οποίο βέβαια ήταν ό,τι πιο αισχρό έχω δει ποτέ στους Simpsons.
Δεν είναι ότι ήταν κακό σαν ιδέα να υπάρχει ένα επεισόδιο που ασχολείται με τη Lady Gaga, σάτιρα της ποπ κουλτούρας κάνει το σίριαλ κι όχι σοβαρές πολιτικοοικονομικές αναλύσεις στους φοιτητές του Χάρβαρντ, γι'αυτό έχουμε το Γιωργάκη, αλλά μας τα γάμησε στην εκτέλεση, γιατί εκτός από τη Λίζα, που είναι γνωστό αντιδραστικό μαλακιστήρι, όλο το γαμημένο Σπρίνγκφιλντ αντιμετώπιζε την Lady Gaga λες και κατέβηκε απ'τον ουρανό η Παναγία.
Όλο το επεισόδιο ήταν βασικά η δήλωση "η Lady Gaga είναι τέλεια και θεά κι αεριωθούμενη κι υπερδιαστημική κι όποιος δεν του αρέσει να πάει να πνιγεί σε μια θάλασσα απ'το σπέρμα που χύνουμε όταν την παίζουμε για πάρτη της Lady Gaga", ειπωμένη με έξι χιλιάδες διαφορετικές διατυπώσεις.
Εν τέλει αυτό που αποκόμισα από το επεισόδιο είναι ότι α) οι Simpsons έπρεπε να είχαν διακοπεί πολύ πριν συμβεί αυτό, και β) ο Matt Groening μάλλον έχει κάποια πολύ αρρωστημένα σεξουαλικά απωθημένα με τη Lady Gaga, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς η προσήλωση και η αφοσίωση με την οποία επί είκοσι ολόκληρα λεπτά της γλείφει το μουνί.
Όχι, μην ακούτε τις ανυπόστατες φήμες που διέδιδαν μερικοί ότι και καλά είναι τραβέλι ή ερμαφρόδιτη. Η μικρή Στέφανι έχει απόλυτα φυσιολογική γυναικεία ανατομία, φρόντισε δε, με τη γνωστή λεπτότητα και σεμνότητα που τη διακρίνει, να το αποδείξει στο βίντεο κλιπ του Telephone:

That was classy.
Η αλήθεια είναι ότι η Lady Gaga δεν έχανε την παραμικρότερη ευκαιρία να δείξει στον κόσμο που ακριβώς έχει γραμμένη την πολιτική ορθότητα (κυριολεκτικά μόνο αυτή τη φορά, συνήθως μεταφορικά). Έτσι, εκτός από αυτούς που τη συμπάθησαν, πολλοί ήταν αυτοί που της ασκούσαν σκληρή και αδυσώπητη κριτική, την οποία η μικρή Στέφανι διάβαζε κι έκλαιγε, σκουπίζοντας τα καυτά της δάκρυα με Benjamins (χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων, για όσους δε σκαμπάζουν από την αμερικάνικη thug language yolo swag).
Αυτή η κριτική αφορούσε πολλούς άξονες. Ο ένας ήδη αναφέρθηκε, πρόκειται για τα γεννητικά της όργανα. Ο δεύτερος είναι μάλλον ευνόητος, αισθητική και στιλ, γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, κανένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια και λιγότερους από 10 βαθμούς μυωπίας δε θα έβγαινε έτσι από το σπίτι του.
Ο τρίτος έχει να κάνει με τις σεξουαλικές προτιμήσεις της μικρής Στέφανι, η οποία μάλλον δεν προσπαθεί να κρύψει ότι είναι bisexual, αλλά από την άλλη εξακολουθεί να δηλώνει πιστή Καθολική (κάποιοι την κατηγορούσαν και για σατανισμό ή σχέση με τους Ιλουμινάτι). Κι αυτό είναι μια αντίφαση, γιατί ως γνωστόν η Καθολική εκκλησία αναγνωρίζει μόνο τη σχέση μεταξύ άντρα-γυναίκας και ιερέα-ανήλικου αγοριού.
Ο τέταρτος και κυριότερος όμως είναι ότι, και καλά, η Lady Gaga είναι κακέκτυπο της Μαντόνα. Δε θα αμφισβητήσω ότι οι ομοιότητες υπάρχουν. Και οι δύο ξεκίνησαν σαν τα νορμάλ ξανθά νυμφίδια της εποχής τους, ωστόσο στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκαν τη δημοσιότητά τους για να γκρεμίσουν όλα τα στάνταρ περί αισθητικής, αναδημιουργώντας την εικόνα τους κάθε δεύτερη Τρίτη και στο ενδιάμεσο βγάζοντας πιασάρικα τραγούδια.
Εξευτελιστική εξομολόγηση του Thomas the Barbarian: Ακούω ευχάριστα το Papa Don't Preach. Αλλά μην το πείτε παραέξω.
Όσο για το μουσικό τους έργο αυτό καθεαυτό, κι εκεί υπάρχουν οι ομοιότητες, αν και όχι τίποτα παραπάνω από την ομοιότητα μεταξύ δύο τυχαίων ποπ τραγουδιστριών. Εκτός φυσικά από το Born This Way, το οποίο ήταν πιο ξεδιάντροπο κι από τις "εμπνεύσεις" του Φοίβου.
Παρ'όλα αυτά, θεωρώ ότι πιο σωστό θα ήταν να λέγαμε ότι η Lady Gaga είναι διάδοχος ή συνεχίστρια της Μαντόνα παρά κακέκτυπο. Πρώτον, για να είναι κάποιος κακέκτυπο κάποιου πάει να πει ότι κάνει κακή αντιγραφή, κι εγώ προσωπικά θεωρώ ότι η Lady Gaga είναι πολύ ανώτερη σαν τραγουδίστρια από τη Μαντόνα (πάρ'τα, Παλιόγρια).
Και δεύτερον, πότε ήταν η τελευταία επιτυχία της Μαντόνα; Το 2008. Πότε ήταν η πρώτη επιτυχία της Lady Gaga; Το 2008. Που σημαίνει ότι η δεύτερη δεν κλέβει την πελατεία της πρώτης, απλά άλλαξε διεύθυνση το μαγαζί. Είναι ακριβώς η ίδια λογική με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κλέβει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πια ΠΑΣΟΚ (oops, I did it again).
Τα πραγματικά κακέκτυπα αυτής της ιστορίας είναι οι υπόλοιπες προαναφερθείσες τραγουδιάρες του κώλου (κυριολεκτικά και μεταφορικά), οι οποίες είδαν την πρωτοκαθεδρία τους να απειλείται. Είναι γνωστό ότι όταν κάποιος εφαρμόζει μια νέα αποτελεσματική τεχνική, οι ανταγωνιστές του θα προσπαθήσουν να την εφαρμόσουν κι αυτοί, όπως θα σας πει κι ο Κάνθαρος για το total football και τέθοια της Μπάρτσα.
Έτσι, όλες οι διάσημες βρέθηκαν να αντιγράφουν το στιλ της Lady Gaga (οι κοινές θνητές όχι και τόσο, γιατί είχαν ήδη να ασχοληθούν με άλλες ακαλαίσθητες αηδίες όπως οι χνουδωτές γαλότσες, οι βράκες και τα τιραντάκια σε αποχρώσεις σχολικού τροχονόμου, ενίοτε φορεμένα και όλα μαζί). Μπρίτνεϊ, Κέιτι Πέρι, Κριστίνα Αγκιλέρα, Ριάνα, βρέθηκαν ξαφνικά όλες σε έναν άτυπο διαγωνισμό "ποια θα δημιουργήσει την περισσότερη πελατεία για τους οφθαλμίατρους με το καινούριο της βίντεο κλιπ".
Το εγχείρημα όμως απέτυχε πλήρως, γιατί οι προαναφερθείσες τραγουδιάρες ξέχασαν μια πολύ μικρή κι ασήμαντη λεπτομέρεια: τα τραγούδια που έβγαζαν ήταν το ένα πιο απαίσιο απ'το άλλο.
Η Μπιγιονσέ, σαν πιο έξυπνο κορίτσι που είναι (ξέρω να διαλέγω γυναίκες ο άτιμος), αποφάσισε να ακολουθήσει την πετυχημένη στρατηγική "if you can't beat them, join them", συμμαχώντας με τη Στέφι όχι μία αλλά δύο φορές. Όμως κι αυτή λίγο αργότερα έφαγε χι.
Για να καλύψει την αποτυχία της, με έβαλε να της κάνω παιδάκι, και καλά ότι αποσύρεται για να γίνει μανούλα και θα επανέλθει δριμύτερη (ο Μανωλιός εδώ θα ισχυριζόταν ότι το παιδί είναι δικό του, αλλά τώρα βρήκε γκόμενα και το βούλωσε). Κι άμα επανέλθει, εγώ στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω την Παράταξη Συνεχιστών του Καποδίστρια. Άσε κάτω το τηγάνι είπα.
Η Lady Gaga είχε ανέβει οριστικά στο θρόνο της, και κανένας δεν την κουνούσε από κει.
Ή μήπως όχι;
Το 2011 κάτι άρχισε να στραβώνει στην ιστορία. Εκτός από το Born This Way που στην ουσία ήταν Express Yourself 2011 version, το Judas ήταν μια προσπάθεια να μας πουλήσει ξανά το Bad Romance με διαφορετικό τίτλο και βίντεο κλιπ, ενώ το Edge of Glory κάθε φορά που το άκουγα έπρεπε να πάω σε γναθολόγο, γιατί από το χασμουρητό μου έβγαινε το σαγόνι απ'τη θέση του. Η δημιουργικότητα της μικρής Στέφανι βρισκόταν ολοφάνερα σε ύφεση.
Και μετά, το 2012, εξαφανίστηκε. Δεν έβγαλε ούτε ένα τραγούδι. Δε φόρεσε ούτε μία μπριζόλα. Η τελευταία φορά που την είδαμε ήταν σε μια συναυλία των Rolling Stones (Μικ Τζάγκερ, αγόρι μου, σοβαρά, πήγαινε βρες μια ήσυχη γωνία και ψόφα), όπου είχε ντυθεί barcode, κάτι που δεν ήταν καν πρωτότυπο γιατί το είχε ήδη ξανακάνει ο Σέλντον Κούπερ. Όχι, λάθος, ο Σέλντον Κούπερ είχε ντυθεί Φαινόμενο Ντόπλερ. Μην τα μπλέκουμε.
Και μετά τίποτα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε έχει πλέον ενάμιση χρόνο που δεν έχει κάνει τίποτα στη μουσική. Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο κακό. Κουράστηκε από την υπερέκθεση, παίρνει ένα διάλειμμα για να επανέλθει στα πράματα με πιο φρέσκα μάτια και να μεγαλουργήσει. Άλλωστε, υποτίθεται ότι αυτή την άνοιξη θα έβγαινε το Artpop, το νέο της άλμπουμ το οποίο θα κάνει τους πάντες να τρίβουν τα μάτια τους και θα την επαναφέρει στην παλιά της δόξα.
Χμ, ναι. Τα ίδια ακριβώς έλεγε κι ο Άξελ Ρόουζ για το Chinese Democracy και τελικά δεν άνοιξε ρουθούνι (μη μου πείτε γιατί παραλληλίζω τους Guns N Roses με τη Στέφανι, υπερεκτιμημένους τους ανεβοκατεβάζατε). Αυτή τη στιγμή, εγώ το βλέπω πολύ δύσκολο το Artpop να κάνει επιτυχία, πόσο μάλλον να ανατρέψει όλα τα δεδομένα.
Κι ο λόγος είναι απλός: η κοινή γνώμη τη σήμερον ημέρα έχει πολύ σύντομη μνήμη, κάτι το οποίο εκμεταλλεύτηκε άριστα ο Σαμαράς κλείνοντας την ΕΡΤ, γιατί πλέον κανείς δεν ασχολείται με το πώς κατάφερε να διαλύσει το κλεισμένο deal της ΔΕΠΑ με τη Gazprom (σταματημό δεν έχω σήμερα). Η Ριάνα πέρυσι έβγαλε όχι ένα, αλλά δύο άλμπουμ, κι ως εκ τούτου ο κόσμος ασχολιόταν μαζί της. Το τι ποσοστό αυτών των άλμπουμ ακούγεται είναι ένα άλλο θέμα.
Το να κάτσεις για ενάμιση χρόνο χωρίς να κάνεις τίποτα, ούτε καν ένα guest verse σε τραγούδι κάποιου άλλου, είναι σαν να βγαίνεις στη σύνταξη. Γιατί όμως ξεχνιούνται οι καλλιτέχνες τόσο γρήγορα;
Ο Άντι Γουόρχολ είχε πει κάποτε ότι στο μέλλον σε όλους θα αναλογούν 15 λεπτά δημοσιότητας. Σήμερα, όμως, είναι ακόμη περισσότεροι αυτοί που τα διεκδικούν. Όταν ζούσε ο Άντι, ο μόνος τρόπος για να βγεις στη δισκογραφία ήταν να τσιμπουκώσεις το διευθυντή της δισκογραφικής (ή να έχεις ταλέντο, αλλά ας μη μιλάμε γι'αυτό). Σήμερα αυτό δεν είναι πια απαραίτητο, γιατί υπάρχουν δύο νέοι πολύ ισχυροί παίκτες στη βιομηχανία ικανοποίησης ματαιοδοξίας.
Ο ένας είναι τα τηλεοπτικά ατάλεντ σόου, από τα οποία γνωρίσαμε "καλλιτέχνες" σαν τους Gay Direction (ε, όχι, δεν αναγνωρίζω σαν καλλιτέχνες πέντε μορφονιούς που τραγουδάνε ό,τι μαλακία τους δώσουν οι μανατζαρέοι τους). Ο δεύτερος και κυριότερος είναι το ίντερνετ, χάρη στο οποίο ο κάθε ανθυποατάλαντος μπορεί να ανεβάσει στο Youtube ένα βίντεο που γρατζουνάει την κιθάρα του και την επόμενη μέρα να βρεθεί πρώτη φίρμα στα μπουζούκια.

Έτσι, για να προλάβουν όλοι τα δεκαπέντε λεπτά τους, θα πρέπει να συμπέσουν. Αυτό σημαίνει ότι αυτός που θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη των θεατών και ίσως και θα διεκδικήσει άλλο ένα τέταρτο ζωής είναι αυτός που θα κάνει τον περισσότερο θόρυβο (με τον όρο "θόρυβος" δεν εννοώ απαραιτήτως ότι η μουσική που βγάζουν είναι θόρυβος, αν και εδώ που τα λέμε...).
Κακά τα ψέματα, αν στο Artpop δε δούμε την απάντηση στο Bohemian Rhapsody, βίντεο κλιπ-χεντάι με τη Lady Gaga στο ρόλο του χταποδιού, ή έστω ένα τραγούδι που όταν το παίζεις ανάποδα σου δίνει οδηγίες για να τετραγωνίσεις τον κύκλο, η καριέρα της μικρής Στέφανι δεν πρόκειται να ανακάμψει.
Κι αυτό δεν είναι καλό για εμένα που αρέσκομαι στη μέινστριμ μουσική, γιατί όσον καιρό έλειπε η Στέφι βρήκαν την ευκαιρία να χωθούν στα πράματα κάτι χίπστερς σαν τους fun., των οποίων το όνομα in true hipster spirit είναι άκρως ειρωνικό, γιατί η μουσική τους είναι το ακριβώς αντίθετο του fun.
Κι αν επικρατήσουν τέτοιου ύφους καλλιτέχνες, ζήτω που καήκαμε.
Αυτά, και να προσέχετε μην προσπαθήσετε να κάνετε κι εσείς σοβαρές κοινωνικές αναλύσεις χρησιμοποιώντας σαν βάση τραγουδίστριες, γιατί εδώ που τα λέμε ούτε κι εμένα μου πολυβγήκε.

Now You See Me, μια ταινιοκριτική του Thomas the Barbarian

Spoiler alert και τέθοια:

Γελάσαμε πάλι.
Πριν περάσω στην ταινία αυτή καθεαυτήν, θέλω να πω δυο λόγια για τις χολιγουντιανές περιπέτειες. Βλέπεις τους κριτικούς ταινιών να σου λένε για τέτοιου είδους ταινίες, "το σενάριο είναι προσχηματικό και τρύπιο σαν ελβετικό τυρί, οι χαρακτήρες είναι πιο χάρτινοι κι από γραφείο ΙΚΕΑ και η σκηνοθεσία πιο εφετζίδικη κι από οδήγηση κάγκουρα στην Παραλιακή".
Συγνώμη, τι ακριβώς περιμένατε; Δεν ξέρατε τι πάτε να δείτε; Αν πας σε χολιγουντιανή περιπέτεια προσδοκώντας να προβληματιστείς, να δεις τις ερμηνείες που θα μείνουν στην ιστορία της τέχνης ή να σου αλλάξει για πάντα τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, θα πάρεις τα αρχίδια μου ογκρατέν και είναι πολύ λογικό. Όπως είπε κι ο θείος Άλμπερτ, δεν μπορείς να κρίνεις τη νοημοσύνη ενός ψαριού από την ικανότητά του να σκαρφαλώνει στα δέντρα.
Πρέπει επιτέλους να χωνέψουμε ότι η χολιγουντιανή περιπέτεια ουκ έστι δι'ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που ζούμε, αυτές οι ταινίες είναι η αρένα με τα λιοντάρια. Θέαμα. Χυδαίο, φθηνό (ή μάλλον ακριβό, πολύ ακριβό) και άγριο, αλλά θέαμα.
Εδώ θα μπορούσα να τραβήξω τον παραλληλισμό χαρακτηρίζοντας τους ανεξάρτητους δημιουργούς ως το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και πάντα θα αντιστέκεται, αλλά έχω σε πολύ μεγαλύτερη εκτίμηση τον Αστερίξ από ότι τους ανεξάρτητους δημιουργούς.
Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι όλες οι χολιγουντιανές περιπέτειες είναι αυτομάτως καλές. Μία ταινία πρέπει πρώτα πρώτα να δείχνει ένα στοιχειώδη σεβασμό στη νοημοσύνη μου (137 IQ, αυτό δεν το λέω για να δείξω τίποτα εκτός φυσικά του ότι είμαι σατανική ιδιοφυΐα κι εσείς τιποτένια ανθρωπάρια). Επομένως, η διαφορά είναι η εξής: η πραγματικά καλή χολιγουντιανή περιπέτεια σου δίνει την εντύπωση (χωρίς πάντα να είναι αλήθεια) ότι ο σεναριογράφος έχει δουλέψει περισσότερο από το special effects team.
Και τώρα πάμε να δούμε τι από τα δύο ισχύει στο Now You See Me, ελληνιστί η Συμμορία των Μάγων, που δεν είναι η χειρότερη μετάφραση τίτλου που έχω δει από τη στιγμή που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει το Life of Brian-Ένας προφήτης μα τι προφήτης. Η ταινία είναι η γνωστή φάση "ληστεία από την πλευρά των ληστών διανθισμένη με χιούμορ που αποτελείται εξ'ολοκλήρου από άνοστα σεξουαλικά υπονοούμενα", και ξεκινάει δείχνοντάς μας τους τέσσερις πρωταγωνιστές-"μάγους".
Ο Ντάνιελ, ένας μορφονιός που κάνει κόλπα με τραπουλόχαρτα για να εντυπωσιάζει τις γκόμενες. Ο Μέριτ, ένα καραφλό ντούκι μένταλιστ/υπνωτιστής/Γιούρι Γκέλερ. Η Χένλι, μια κοκκινομάλλα που αποδρά αλυσοδεμένη από τη δεξαμενή με τα πιράνχας. Και ο Τζακ, ένα κλεφτρόνι του κερατά που μοιάζει με τον Τους.
Οι τέσσερις μάγοι παραλαμβάνουν από μία κάρτα ταρώ που τους ειδοποιεί να βρεθούν σε ένα συγκεκριμένο διαμέρισμα της Νέας Υόρκης και...αρχίσαμε με τις σεναριακές τρύπες, αφού κανείς ποτέ δε μας εξηγεί πώς έφτασαν στα χέρια τους οι κάρτες. Εκτός κι αν δεχθούμε ως εξήγηση τη "μαγεία", κάτι που εγώ δε δέχομαι γιατί η ταινία δε διαδραματίζεται στο Χόγκουαρτς. Τέλος πάντων, αυτό είναι λεπτομέρεια, ας συνεχίσουμε.
Μερικά μυστήρια πράματα συμβαίνουν εκεί μέσα, και η χρονική συνέχεια της ταινίας κάνει άλμα ενός έτους, το οποίο επίσης δεν καλύπτεται στο ενδιάμεσο, αλλά ας το προσπεράσουμε και αυτό. Ένα χρόνο μετά, οι τέσσερις φίλοι μας βρίσκονται στο καζίνο MGM του Λας Βέγκας, όπου κλείνουν θεαματικά τη μαγική τους παράσταση με το εξής "κόλπο": από το Λας Βέγκας κλέβουν "μαγικά" τρία εκατομμύρια ευρώ από τράπεζα του Παρισιού, τα οποία και μοιράζουν στο κοινό.
Κλασική ιστορία Ρομπέν των Δασών δηλαδή.
Αυτό σαφώς τραβάει την προσοχή του FBI και την υπόθεση αναλαμβάνει ο πράκτορας Ρόουντς. Επειδή όμως η υπόθεση αφορά και τη Γαλλία, του ρίχνουν από δίπλα για συνεργάτιδα μια ξανθιά Γαλλίδα της Ιντερπόλ, με την οποία αναπτύσσεται αμέσως σφοδρή αντιπάθεια.
Μα προ-φα-νώς και θα καταλήξουν τρελά ερωτευμένοι στο τέλος της ταινίας, δεν έχετε ξαναδεί χολιγουντιανή ταινία;
Ο Ρόουντς κι η Γαλλίδα μαζεύουν τους μάγους, αυτοί όμως τους ξεφτιλίζουν και φεύγουν. Στη συνέχεια ο Ρόουντς, που ακόμα τα έχει χαμένα, απευθύνεται σε αυτόν εδώ τον πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό:

ο οποίος κάποτε ήταν μάγος και μετά άλλαξε πλευρά και βγάζει το παντεσπάνι του ξεσκεπάζοντας τα μυστικά των μάγων, για να του εξηγήσει πώς σκατά έκαναν τηλεπαθητική ληστεία από την άλλη άκρη του κόσμου. Δηλαδή ουσιαστικά ο Μόργκαν Φρίμαν είναι ο badass αφηγητής, κάτι που έχει ξανακάνει μόνο σε 142.857 ταινίες.
Ο Μόργκαν εξηγεί πώς οι φίλοι μας έκλεψαν από πριν τα λεφτά και σκηνοθέτησαν το κόλπο (μην περιμένετε να σας πω κι αυτό, κάποια στιγμή σε δυο τρία χρόνια που θα το βάλει στο Σταρ θα το δείτε), και του λέει για έναν Λάιονελ Σράικ, μάγος τον οποίο ξεμπρόστιασε και ο οποίος πέθανε καθώς έκανε το κόλπο με το χρηματοκιβώτιο στον πάτο του ποταμού, ενώ οι μάγοι κατευθύνονται στη Νέα Ορλεάνη για την επόμενη παράσταση.
Επειδή μόνος του ο Μόργκαν προφανώς δεν αρκούσε για να δώσει το badassιλίκι που χρειαζόταν, στην ταινία παίζει και ο Μάικλ Κέιν, ο οποίος είναι ένας πλούσιος ασφαλιστής που ανέδειξε τους μάγους. Στη Νέα Ορλεάνη, όμως, το κόλπο στρέφεται εναντίον του όταν οι μάγοι παίρνουν εκατόν σαράντα εκατομμύρια δολάρια και τα μοιράζουν στο κοινό, αποτελούμενο από θύματα της Κατρίνα, στο οποίο η εταιρία του Κέιν είχε παίξει πουστιά με τις αποζημιώσεις τους.
Ήθελα πάρα πολύ να μη σχολιάσω την απόπειρα φθηνού και βεβιασμένου συναισθηματισμού με τα θύματα της Κατρίνας, αλλά δε γίνεται ρε πούστη μου. Οκτώ χρόνια έχουν περάσει ρε butthurt Αμερικανάκια, ακόμα να το ξεπεράσετε; Μουβ ον, γαμώτη μου.
Ο Ρόουντς προσπαθεί να τους κυνηγήσει, αλλά πέφτει πάνω στην πολυκοσμία του Mardi Gras (μα προ-φα-νώς και θα υπήρχε κάποιο εμπόδιο ώστε ο ήρωας να ξεφύγει ακόμη ευκολότερα από τους διώκτες του, δεν έχετε ξαναδεί χολιγουντιανή ταινία;) και του ξεφεύγουν. Έτσι, το FBI ξεφτιλίζεται σε όλο τον κόσμο καθώς οι μάγοι κατευθύνονται στη Νέα Υόρκη για το τελευταίο και πιο χοντρό κόλπο: 500 εκατομμύρια, μέσα από ένα χρηματοκιβώτιο.
Στο μεταξύ τη Γαλλίδα την πιάνουν τα χαζογκομενίστικά της και αρχίζει να λέει κάτι μαλακίες για το Μάτι του Ώρου, που προστατεύει τους μάγους, κι ότι η τετράδα δεν είναι κοινοί εγκληματίες αλλά προσπαθούν να τους δεχθεί το Μάτι μπλα μπλα μπλα. Ο Ρόουντς τη γράφει στ'αρχίδια του.
Τέλος, ο Κέιν συμμαχεί με τον Μόργκαν για να πάρει πίσω τα λεφτά του.
Το FBI προσπαθεί να μαζέψει τους μάγους, αλλά αυτοί το σκάνε από έναν αεραγωγό, που προ-φα-νώς είναι αρκετά μεγάλος για να μπορούν να περάσουν από μέσα ενήλικες και να βγουν από ένα κτήριο, αμάν πια, λες και δεν έχετε ξαναδεί χολιγουντιανή ταινία κάνετε. Μένει πίσω ο Τζακ (Αλβανός ράπερ), ο οποίος κάνει τζακιτσανικά κασκαντεριλίκια με τον Ρόουντς, το σκάει και ακολουθεί κυνηγητό με αυτοκίνητα στη Γέφυρα του Μπρούκλιν, όπου, σε άλλη μια σκηνή απαράμιλλης πρωτοτυπίας, ο Τζακ τρακάρει στη νησίδα, αναποδογυρίζει και εκρήγνυται σε μια τεράστια μπάλα φωτιάς.
Ναι, προ-φα-νώς και το αυτοκίνητο ήταν φτιαγμένο από θερμίτη για να ανατινάσσεται εύκολα σε μια τεράστια μπάλα φωτιάς, σαν κάθε άλλο αυτοκίνητο στο Χόλιγουντ.

Να, κάπως έτσι.
Επίσης προ-φα-νώς κι ο Τζακ δεν έχει πεθάνει κι απλά σκηνοθετήθηκε η έκρηξη από τους μάγους για να θολώσουν τα νερά.
Ο Ρόουντς είναι πλέον σε πολύ δυσμενή θέση. Οι ανώτεροί του τον ξηλώνουν από την υπόθεση κι η Γαλλίδα του κρατάει μούτρα. Πλέον φαίνεται ότι η τετράδα δεν είναι μόνη της και ότι κάποιος συνεργός την βοηθάει παρασκηνιακά.
Μα προ-φα-νώς και είναι ο Μόργκαν! Πώς αλλιώς είναι δυνατόν να ήξερε όλα όσα έκαναν με τόση ακρίβεια; Αυτό είναι!
Περίμενε, μη βιάζεσαι. Αυτές οι σαχλαμάρες που έλεγε η Γαλλίδα περί μαγείας εμένα πολύ μου βρωμάνε. Αλλά η ταινία δεν έχει τελειώσει ακόμα.
Το FBI φτάνει στην αποθήκη που βρίσκεται το χρηματοκιβώτιο, το οποίο όμως έχει φύγει με χρηματαποστολή. Οι μπάτσοι την φτάνουν, κι ανοίγουν το χρηματοκιβώτιο, το οποίο είναι γεμάτο με φουσκωτά μπαλόνια. Εκεί οφείλω να ομολογήσω ότι γέλασα. Καθώς το FBI ξεφτιλίζεται για άλλη μια φορά, οι τρεις πλέον μάγοι κάνουν θεαματικό φινάλε: πέφτουν από την κορυφή ενός κτηρίου και μεταμορφώνονται (λέμε τώρα) σε λεφτά, τα οποία πέφτουν στο κοινό από κάτω.
Τα λεφτά όμως που μοιράζουν είναι ψεύτικα. Τα αληθινά λεφτά τα έχουν φορτώσει στο αυτοκίνητο του Μόργκαν, τον οποίο και μαζεύει το FBI.
Ο Ρόουντς επισκέπτεται τον Μόργκαν στο κελί του. Αυτός του εξηγεί πώς παίχτηκε η φάση με τα χρηματοκιβώτια, κι εκεί έρχεται το plot twist της ταινίας, καθώς αποκαλύπτεται ότι ο συνένοχος σε όλη τη διάρκεια δεν ήταν άλλος από τον Ρόουντς.
Η αλήθεια είναι ότι έμεινα μαλάκας.
-Είσαι σοβαρός τώρα; Αφού ήταν προ-φα-νές...
-Σκάσε, ούτε κι εσύ το περίμενες.
-Και γιατί, παρακαλώ ο Ρόουντς τόσον καιρό έπαιζε όλο αυτό το θέατρο;
-Αυτό είναι αλήθεια ότι είναι πλέον προ-φα-νές. Στην πραγματικότητα είναι ο γιος του Σράικ, αυτουνού που πέθανε στο χρηματοκιβώτιο, κι εκδικείται έτσι τον Μόργκαν που ξεμπρόστιασε τον πατέρα του, την Γαλλική τράπεζα και τον Κέιν που δεν έδωσαν την αποζημίωση και την εταιρία που έφτιαξε το ελαττωματικό χρηματοκιβώτιο στο οποίο πέθανε ο Σράικ.
Οι (τέσσερις) μάγοι συναντάνε τον Ρόουντς στο σημείο που τους υπαγόρευσε το Μάτι του Ώρου και γίνονται αποδεκτοί στον κόσμο της αληθινής μαγείας, γιατί προ-φα-νώς και η πιο εξόφθαλμα αναληθοφανής ερμηνεία του τι στον μπούτσο συμβαίνει εκεί μέσα, την οποία πρότεινε η χαζογκόμενα, θα είναι και η αλήθεια. Η ταινία τελειώνει με τον Ρόουντς και τη Γαλλίδα να σφραγίζουν τον έρωτά τους στο Σηκουάνα, μακριά από μαγείες και απάτες.
Τελική ετυμηγορία: Αφενός, προ-φα-νώς και δε χρειαζόταν να σκάσω οκτώ Εβραίους για να δω την ταινία (ας όψεται η λατρεμένη μου αδερφούλα, που είχε την έμπνευση να την πάω βόλτα στο σινεμά). Αφετέρου, όμως, ήταν αρκούντως απολαυστική. Κι αν παίχτηκαν και καμιά-δυο φάσεις που δεν πολυστέκουν, πες ότι ήταν "μαγεία" και τελείωνε.
Αυτά, και να προσέχετε να έχετε κλειστό το κινητό σας κατά τη διάρκεια της προβολής και να συγκρατηθείτε και να μην τελειώσετε τα ντορίτος και την κοκακόλα πριν τελειώσουν τα "προσεχώς".

Αυτές οι ιδέες του Ρασκόλνικωφ...

Ο Ρασκόλνικωφ, εκτός που μου τα είχε πρήξει να την πέσω στη Θεοδώρα σε κάποια φάση,  και μη έχοντας μάθει το μάθημά του από τη μάστιγα του blogging που είχε πέσει με εκείνα τα κωλοβραβεία, με προσκαλεί να γράψω τι είναι βαρεμάρα. Κι αυτό θα κάνω, επειδή, guess what, βαριέμαι. Μπορεί να το εμπλουτίσω και με δικές μου κατηγορίες βέβαια.
Οπότε αν η βαρεμάρα ήταν...

• τραγουδίστρια: Περιμένετε ίσως να ακούσετε Lana Del Rey, αλλά όχι. Μπροστά στη γαμημένη Σελίν Ντιόν, η Λάνα είναι πιο ενδιαφέρουσα κι απ'τον Φρέντι Μέρκιουρι ντυμένο 50s νοικοκυρά με μουστάκι να βάζει ηλεκτρική σκούπα στο βίντεο κλιπ του I Want to Break Free. Κι αν έχετε ακόμα αμφιβολίες, πάρτε ένα soundtrack του Τιτανικού να στρώσετε.
  
• ταινία: Ο Τιτανικός. Ναι, πρωτοτύπησα πάλι, αλλά η αριστοκράτισσα κι ο αλήτης ερωτεύονται με φόντο μια τεράστια ιστορική καταστροφή, κι αντί να επικεντρώσουν στην καταστροφή μας δείχνουν τον έρωτα του Ντι Κάμπριο και της κρυόκωλης. Ε, άει χέσε με.
• ζώο: Οι τεράστιες χελώνες των Γκαλαπάγκος. Όχι μόνο είναι πιο αργές και δυσκίνητες κι από τους μηχανισμούς πάταξης της φοροδιαφυγής και ναι-κατάφερα να κολλήσω πολιτικό σχόλιο ακόμα και στις χελώνες-χειροκροτήστε με, αλλά ζουν εκατόν εβδομηνταδώδεκα χρόνια. Δε βαριούνται;
• πολιτικός: Φώτης Κουβέλης. Δεν ξέρω τι έχει να προτείνει, αν έχει κάτι να προτείνει και γιατί σκατά η Δεξιά έχει 3 κόμματα κι η Αριστερά 123, αλλά και μόνο που βλέπω τη φάτσα αυτού του ανθρώπου θέλω να πάρω έναν υπνάκο αγκαλιά με το χνουδωτό αρκουδάκι μου και την πλυμένη με Σουπλίν-ό,τι-πιο-απαλό-μετά-τη-μαμά κουβερτούλα μου, πιπιλώντας τον αντίχειρά μου, που θα έκανα αν δεν ήμουν δεκαοχτώ χρονών μαντράχαλος. Λάθος κάνω;
  
• φαγητό: Σπανακόρυζο, φακή, σπανακόρυζο, είπα δύο φορές σπανακόρυζο επίτηδες και μην αρχίσετε, όλα με κάνουν να θέλω να πάω για σουβλάκια αλλά εν τέλει τα τρώω για να μη στενοχωρήσω τη μάνα μου γιατί είμαι και καλό παιδί πανάθεμά με, όμως με κανένα από όλα αυτά δεν ξενερώνω τη ζωή μου όσο με τα μακαρόνια με σάλτσα ντομάτα. Ναι, είμαι μυστήριος, το ξέρω. Με κιμά πάλι είναι μια άλλη ιστορία.
• τηλεοπτικό σίριαλ: Το Two and a Half Men χωρίς τον κοκάκια. Κι όχι, ο Βράστον Κούτσερ δεν πείθει για αντικαταστάτης του Τσάρλι, ή για εκκεντρικός εκατομμυριούχος, ή για οτιδήποτε άλλο εδώ που τα λέμε. Από ελληνικά, το Singles. Οι φιλοσοφίες της Ράνιας, η ζωή είναι σαν το τάβλι, πόρτες πλακωτό και φεύγα, και καλά κωμωδία, αλλά δε γελάσαμε.
• άθλημα: Μπάντμιντον. Ουσιαστικά πρόκειται για κυνήγι πεταλούδας με απόχη, απλά αντί για πεταλούδα έχουμε ένα φτερωτό μπαλάκι. Αν μη τι άλλο στο τένις έχεις και μια Μαρία Σαράποβα να κρατάς τα προσχήματα ας πούμε.  Μη μου πει κανείς ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί αυτό δεν είναι άθλημα, είναι παρωδία αθλήματος.
• τραγούδι: Επειδή δε θα δώσω καλλιτεχνική αξία στο "Όταν θα μπορέσεις" αποκαλώντας το τραγούδι, θα ψηφίσω το "Ho Hey" των Lumineers, γιατί αν κάτι χιπστεράδες σαν αυτούς και τους άλλους γελοίους, τους "fun.", είναι η μόνη εναλλακτική που έχουμε απέναντι στη Nicki Minaj, προτιμώ τη Stupid Hoe.
  
• κανάλι: Μέχρι την Τρίτη θα έλεγα ΕΤ1, αλλά με τις νέες εξελίξεις, τώρα που η Μεσογείων 136 έχει γίνει η ελληνική πλατεία Ταξίμ (...ναι, αυτό ακριβώς), τον τίτλο κερδίζει επάξια το Σκάι. Κυβερνητική γραμμή, Ευαγγελάτος, Πορδοσάλτε κι ένα Τοπ Γκίαρ που είχανε να δείξουνε μου το βάζουν Κυριακή βράδυ που βγαίνω κι εγώ απ'το σπίτι να πούμε. 
• σχολικό μάθημα: Κόντρα στους κλαψομούνηδες τριτοδεσμίτες που δεν ξέρουν να εκτιμήσουν τη γοητεία των μαθηματικών, αντιπαρατάσσω τα Θρησκευτικά. Γιατί είναι πολύ σημαντική και χρήσιμη γνώση το τι είπε ένας Εβραίος χίπης σε δέκα αμόρφωτους τσομπάνηδες πριν δύο χιλιάδες χρόνια.
• ηθοποιός: Χάρης Ρώμας. Αυτό. Χάρης Ρώμας. Είτε λέγεται Κατακουζηνός, Δάγκας, Πώποτας ή όπως αλλιώς θέλεις, μονίμως ο στριμμένος γεροντοκόρος του υψηλού εισοδήματος και των παραδοσιακών (βλέπε απολιθωμένων) αρχών. Φήμες λένε ότι ο Τσακ Νόρις τον έχει δει σε σίριαλ να παίζει άλλο ρόλο.
• πτυχή της ζωής του ανθρώπου: Η αναμονή στις στάσεις για αυτό:
  
  (δεν υπάρχει στ'αλήθεια γραμμή 666 στη Θεσσαλονίκη, είναι photoshop από τη Φρικηπαίδεια. Και θα έβαζα το σχολείο, μόνο που το ζήτημα πλέον δε με απασχολεί, γιατί ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΜΑΘΗΤΗΣ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΜΠΑΝΑΧΑΪΚΗ ΜΟΥ!)
• καιρός: Αυτό το πράγμα που κάνει στη Θεσσαλονίκη εδώ και μια βδομάδα. Ζέστη και συννεφιά. Δεν υπάρχει χειρότερο πράμα. Ίσως κάποιοι που ζουν στη Λαπωνία και θεωρούν τους μείον δέκα βαθμούς ευχάριστη δροσιά να διαφωνήσουν, αλλά στ'αρχίδια μου.
• βιβλίο: "Έκφραση-Έκθεση Γ'Λυκείου", της φιλολόγας μου στο φροντιστήριο. 300 σελίδες ανθρωπιστική παιδεία. Δεν περιγράφω άλλο. Αν δε σας κάνει και θέλετε πραγματικό βιβλίο με εκδότη και τέθοια, ο "Ζητιάνος" του Καρκαβίτσα, το οποίο είναι ίσως το μόνο βιβλίο ever που δεν κατόρθωσα να περάσω τη σελίδα 14 (βιβλία με λιγότερες από 14 σελίδες δε μετράνε).
• παράταξη: ΚΚΕ. 120 χρόνια λένε για την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, το κακό ΔΝΤ-Τρόικα-Ευρωπαϊκή Ένωση, τον μόνο δρόμο που είναι ο ξεσηκωμός του λαού, και τίποτα καινούριο δε μας λένε. Λέω να τους ψηφίσουμε, για να δούμε τι ωραίο κοκομπλόκο θα πάθουν αν τους βάλεις να κυβερνήσουν. Ο δε Κουτσούμπας, δεν ξέρω με ποιον τρόπο, κατάφερε να είναι πιο ξύλινος κι απ'την Αλέκα. Είναι κατόρθωμα.
  
• παιχνίδι: Με διαφορά το σκάκι. Προάγει τη λογική, απαιτεί στρατηγικές ικανότητες, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, είναι δείγμα ανώτερης ευφυΐας και όλα αυτά, αλλά επίσης απαιτεί να περιμένεις τον άλλον δύο ώρες να σκεφτεί τι θα παίξει, κι εγώ είμαι δεκαοχτώ χρονών και δεν έχω πάει με γυναίκα, πόση υπομονή ακριβώς περιμένετε να έχω;
• βιντεοπαιχνίδι: Το Sims. Ω, θεοί, το Sims. Πόση λίγη δική σου ζωή πρέπει να έχεις για να κάθεσαι να δημιουργείς ψηφιακά ανθρωπάκια και να τα βάζεις να ζουν καταστάσεις καθημερινής γαμημένης ζωής; Είναι σαν να παίζεις GTA και να σταματάς στα φανάρια. Θυμάμαι δε, τότε που είχαμε μόνο ένα κομπιούτερ στο σπίτι και σφαζόμασταν, την αδερφή μου να κάθεται με τις ώρες χωρίς καν να παίζει με τα ανθρωπάκια, απλά διακοσμώντας το σπίτι τους. Τόσο χάλια.
• γειτονιά: Οι εργατικές κατοικίες, εκεί που είναι στην Ξηροκρήνη, πίσω από τον Άγιο Νικόλαο και μέχρι τέρμα πάνω στη Λαγκαδά, και τώρα εσείς που ήρθατε στη Θεσσαλονίκη μια φορά στη ζωή σας και δεν ξεκολλήσατε από το Λευκό Πύργο καταλάβατε πάρα πολύ πού είναι αυτό που σας λέω. Εκατό μπεζ ορθογώνια κουτιά, μια εκκλησία και τρία κλειστά περίπτερα. Και μη με πείτε για την εικόνα που είναι ασπρόμαυρη, και σε έγχρωμο το ίδιο καταθλιπτικό είναι.
• ανάρτηση στο ΚΠΣΑ: αυτή εδώ.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας στείλω κι εσάς το βραβείο και βαρεθείτε κι εσείς.

I want my ERT TV

Κι εκεί που ήταν όλα ωραία και καλά, ο ήλιος έλαμπε, τα πουλάκια κελαηδούσαν κι εγώ παρίστανα ότι διαβάζω Κοινωνιολογία, βγαίνει ξαφνικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κι ανακοινώνει ότι απόψε τα μεσάνυχτα, μόλις τελειώσει το πρόγραμμα, κλείνει η ΕΡΤ κι απολύονται όλοι οι υπάλληλοι.
Περιττό να σας πω ότι ο κόσμος μου ταράχτηκε, συγκλονίστηκα και τέθοια. Ένιωσα σαν να πέφτω από τα σύννεφα και να προσγειώνομαι στο λάκκο με τα κωλοδάχτυλα. Ήταν πια γεγονός ότι δε θα μπορούσα να ξαναδώ τον κόσμο με τα ίδια μάτια. Τα παιδάκια της γειτονιάς σταμάτησαν να παίζουν και να γελάνε. Η γάτα που δεν έχω αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασης κι άρχισε από μόνη της να κλαίει. Ο ουρανός βάφτηκε στα μαύρα σύννεφα, έγινε σεισμός, ήχησαν πένθιμα οι καμπάνες του Αγιού Παντελεήμονα μεγάλη η χάρη του. Όλοι κλείστηκαν στα σπίτια τους, μην τολμώντας να βγουν, παρά κοιτώντας απ'τις χαραμάδες. Η τρίτη σφραγίδα της Αποκάλυψης είχε μόλις ανοίξει.
Και μετά ξύπνησα και διαπίστωσα ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε γιατί πολύ απλά κανείς δεν έβλεπε ΕΡΤ ούτως ή άλλως.
Ή μάλλον ο κόσμος έβλεπε ΕΡΤ, όταν είχε Τσάμπιονς Λιγκ ή Γιουροβύζιον.
Κι επειδή εγώ δε βλέπω Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουροβύζιον, δεν μπορώ να πω ότι με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η μοίρα της ΕΡΤ.
Από την άλλη, ο κόσμος που δεν έβλεπε ΕΡΤ ασχολιόταν για διάφορους άλλους λόγους. Για παράδειγμα, η εκπομπή της Ανθής Σαλαγκούδη, η οποία μπορεί σε κάποια φάση να έκανε και -0,4% τηλεθέαση (κάτι το οποίο έχει επιτευχθεί μόνο στο Παραπέντε, από την ξαδέρφη του Φώτη στον Τηλεβόα).
Φυσικά η Ανθή Σαλαγκούδη προσελήφθη γιατί είχε πολλά προσόντα, τα εξής δύο: α) είναι ωραία γυναίκα και β) είναι κόρη του Σαλαγκούδη. Κι ας λένε ορισμένοι κακοπροαίρετοι ότι δεν έχει ταλέντο στην παρουσίαση κι ότι ο τραγικός σπυριάρης φωτοσυνθετικός οργανισμός που εκφωνεί κάθε χρόνο τη γιορτή της 25ης Μαρτίου τα λέει καλύτερα απ'την Ανθή. Συκοφαντίες.
Και εννοείται ότι οι λόγοι που δεν έκανε τηλεθέαση η εκπομπή της Ανθής δεν έχουν απολύτως τίποτα να κάνουν με την ποιότητα της εκπομπής, αλλά με το γεγονός ότι οι τηλεθεατές δεν έχουν ιδέα από ποιοτική τηλεόραση και προτιμούν να βλέπουν στο Σταρ τα ρεπορτάζ του κώλου (κυριολεκτικά και μεταφορικά) από τη Μύκονο.
Όχι βέβαια ότι δε θα βρουν κάτι να κάνουν με την Ανθή. Όλο και σε κάποιο ψηφοδέλτιο θα τη βρούμε στις επόμενες εκλογές. Δε θα αφήσει ο μπαμπάς άλλωστε.
Ταυτόχρονα, εδώ και καιρό η ενημέρωση της ΕΡΤ ήταν στα στιβαρά μπράτσα του Αιμίλιου Λιάτσου, του δημοσιογράφου με το Μ κεφαλαίο που πέρασε σημαντικό μέρος της καριέρας του ενορχηστρώνοντας τις πολεμικές ανταποκρίσεις του Μπάκα και του Τσιλιπουνιδάκη.
Μια που ανέφερα τον Τσίλι, λέγεται ότι ο Μαλέλης θέλει να δώσει στο Σταρ σοβαρό προφίλ και προσέλαβε το Χατζηνικολάου, ναι το γαμημένο Χατζηνικολάου, για σχολιαστή στο δελτίο. Νομίζω ότι ο συνδυασμός των δύο Νικολάδων στο ίδιο δελτίο θα είναι ο πιο έπικ συνδυασμός μετά το Run DMC και Aerosmith.

Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι ότι ίσως, μπορεί, υπάρχει μια πιθανότητα λέω, έτσι περνάει φευγαλέα από το μυαλό, η ΕΡΤ τόσον καιρό ήταν ένα απέραντο μπουρδέλο. Εδώ το θέμα μας είναι ότι έτσι, χωρίς κανένας να μας προειδοποιήσει, η κυβέρνηση βγαίνει και σου λέει τέρμα η ΕΡΤ και δεξιός μπακ το Μέγκα (συγγνώμη γι'αυτό, η ακρόαση του άσματος του Κανάκη έχει πειράξει την εσωτερική μου καλωδίωση, αλλά θα μου περάσει).
Η ταχύτητα της κυβερνητικής δράσης μου δίνει την ελπίδα ότι θα επιτευχθεί η συρρίκνωση του δημοσίου, η πάταξη της φοροδιαφυγής, η αναδιάρθρωση του κράτους κι η έξοδος από την κρίση μέσα στα επόμενα δώδεκα δευτερόλεπτα.
Λοιπόν, τα δώδεκα δευτερόλεπτα πέρασαν και δε βλέπω ιδιαίτερη διαφορά. Θα τους δώσω άλλη μια ευκαιρία, όμως, γιατί είμαι καλός άνθρωπος.
Βέβαια, οι βολεμένοι συνδικαλιστές (όσο κι αν δεν το πιστεύατε, υπάρχουν και δύο-τρεις τέτοιοι) της ΕΡΤ με το που άκουσαν αυτή την είδηση έφτασε το σκατό στην κάλτσα. Έτσι βγαίνουν και λένε για κατάργηση της δημοκρατίας, πραξικόπημα και τέθοια. Βέβαια η κυβέρνηση έσπευσε να διευκρινίσει ότι όσοι απολύθηκαν από την ΕΡΤ, θα μπορέσουν να υποβάλλουν αίτηση για να προσληφθούν στην ΕΡΤ 2.0 που θα δημιουργηθεί.
Α, μα φυσικά. Τι πιο λογικό. Γιατί ο Πανιώνιος έγινε ξαφνικά Νέος Πανιώνιος κι η ΕΡΤ να μην μπορεί να γίνει Νέα ΕΡΤ; Οι υπάλληλοι θα είναι ίδιοι, οι συντελεστές θα είναι οι ίδιοι, το μόνο που αλλάζει είναι το όνομα. Με την ίδια ακριβώς λογική, εγώ από σήμερα δε λέγομαι πλέον Θωμάς, αλλά Αναξίμανδρος, επομένως δεν είμαι σχεδόν-φοιτητής αλλά αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος.
Αλλά, φυσικά, τι λέω ο αστοιχείωτος, που ψάχνω να βρω ευκαιρία να πλήξω την κυβέρνηση, διαστρεβλώνοντας τις προθέσεις της και παρεξηγώντας τις θετικές κινήσεις της και είμαι όργανο του Τσίπρα και των aristerwn; Ο Κεδίκογλου το είπε ξεκάθαρα: η νέα ΕΡΤ θα είναι δημόσια, αλλά δε θα είναι κομματική ή όργανο της εξουσίας.
Μμμάιστα. Κάτι τέτοια πετυχημένα έλεγα κι εγώ προχθές σε μία γκόμενα που γνώρισα σε ένα μπιτς μπαρ στην Καλλικράτεια, αλλά δε μου έκατσε, γιατί προτίμησε τον μουσκουλέιτορ ναυαγοσώστη με το χρώμα δέρματος "Ψωλάριουμ 176" και τα τρία εγκεφαλικά κύτταρα.
Αυτό το τελευταίο είναι αλήθεια ότι το έβγαλα απ'το κεφάλι μου. Δεν ήμουν προχθές σε μπιτς μπαρ στην Καλλικράτεια, ήμουν εδώ και τα έξυνα με την τσουγκράνα.
Αλλά μεταξύ μας ας μη δουλευόμαστε. Αν μπορούσαν να βάλουν κομματικούς εγκάθετους στα περίπτερα, θα το έκαναν.
Τέλος πάντων. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι θα θυμηθούν να βγάλουν το ανταποδοτικό τέλος από το λογαριασμό της ΔΕΗ.
Αλλά η ΕΡΤ θα επιστρέψει σύντομα. Το πιστεύω. Γιατί είναι απαραίτητο, ειδικά στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, όπου το έλλειμμα ανθρωπιστικής παιδείας και η κρίση των ηθικών αξιών κάνει αισθητή την παρουσία της και η κοινωνία μετατρέπεται σε μία απλή μάζα ανθρώπων χωρίς σεβασμό, ευγένεια, συνείδηση και κριτική ικανότητα, να υπάρχει ένα προπύργιο του πολιτισμού, της κουλτούρας και της γνήσιας ψυχαγωγίας έναντι της ευτελούς διασκέδασης και των χυδαίων θεαμάτων (είναι αλήθεια ότι η Έκθεση μου έχει αφήσει βαθύτατα ψυχολογικά τραύματα, αλλά με τον καιρό θα τα ξεπεράσω, νομίζω).
Ναι, αυτό ακριβώς.
Δεν καταλαβαίνω που ακριβώς εδράζονται οι λόγοι αμφισβήτησης αυτής της δήλωσης.
Κάθε φορά που ο παππούς μου παίρνει τηλέφωνο από το χωριό για να μας πει να βάλουμε την "Κυριακή στο Χωριό" όπου έχουν πάει στο παραδίπλα χωριό για να παίξουν κλαρίνα και να δοκιμάσουν τις τοπικές σπεσιαλιτέ, νιώθω ότι η ελληνική παράδοση ζει.
Εδώ που τα λέμε, βέβαια, αν η κυβέρνηση αποφασίσει να κάνει την ΕΡΤ κερδοφόρα επιχείρηση που δε χρειάζεται ανταποδοτικά τέλη και μερίδιο από τον προϋπολογισμό του κράτους, ο μόνος τρόπος είναι να βάλει τούρκικα. Αυτά δεν έχουν και γκέι φιλιά μέσα, οπότε δε θα υπάρχει ο κίνδυνος να περάσουν τέτοια μηνύματα ανηθικότητας στη νεολαία.
Αυτά, και να προσέχετε μη γίνει η ΕΡΤ το νέο Πολυτεχνείο. Και ναι, αυτό αποτελεί αληθινή δήλωση των συνδικαλιστών της. Δε θα τολμούσα να κατεβάσω κάτι τέτοιο από την γκλάβα μου.

Λυπάμαι, δε θα μπορέσω

Πριν περάσουμε στο κυρίως θέμα, θα απονείμουμε το βραβείο "Η Κοτσάνα της Χρονιάς" στη συγγραφική ομάδα του βιβλίου των Θρησκευτικών της Γ' Λυκείου, οι οποίοι, δεν ξέρω με ποιο ακριβώς σκεπτικό, στη σελίδα 139 λένε αυτήν την ατάκα που θα μείνει σταθμός στην παγκόσμια κωμωδία: "Η ιστορία της ανθρωπότητας μας δείχνει ότι όπου σπείρεται ο χριστιανικός λόγος, εκεί ενθαρρύνεται και η τεχνική πρόοδος".
Σας δίνω δύο λεπτά για να κυλιστείτε στο πάτωμα, βγάζοντας άναρθρες κραυγές και κοπανώντας τα χέρια σας παλαμάκια σαν καθυστερημένη φώκια, κι άλλα δύο για να ξεπεράσετε το συγκλονιστικό γεγονός ότι άνοιξα βιβλίο Θρησκευτικών, και συνεχίζουμε στο προκείμενο, το οποίο είναι η καλλιτεχνική προσπάθεια του Αντώνη Κανάκη, με τίτλο "Όταν θα μπορέσεις".

Ο Αντώνης Κανάκης έχει μείνει στην τηλεοπτική ιστορία ως ο παρουσιαστής της εκπομπής Ράδιο Αρβύλα, μέσα από την οποία σατιρίζει τα στραβά κι ανάποδα της τηλεόρασης (έτσι λένε στο χωριό του το "βάζω να παίζει ένα βιντεάκι της Μπεκατώρου και μετά γελάω σαν χάχας από πάνω"), ενώ ταυτόχρονα δίνει το πολιτικό του στίγμα στο κοινό του (δηλαδή ένας αριστερός με δεξιές τσέπες κάνει κήρυγμα στα δεκαπεντάχρονα που τον βλέπουν για το πόσο κακό είναι το μνημόνιο και πόσο καλός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ).
Πριν από αυτό βέβαια ήταν ιδρυτικό μέλος των Α.Μ.Α.Ν, αλλά εδώ που τα λέμε ο κόσμος το Α.Μ.Α.Ν. για τον Καλυβάτση και τον Σερβετά το έβλεπε.
Ο Αντώνης Κανάκης φροντίζει να είναι κοντά στη νεολαία. Αυτός είναι ο λόγος, άλλωστε, που φύτεψε μαλλί, φοράει μπλουζάκια κολλητά με ευφυή (sic) σχέδια για να δίνει πολιτικό μήνυμα τονίζοντας παράλληλα το μούσκουλο, και βρίσκεται κάθε καλοκαίρι να παίζει ρακέτες στη Χαλκιδική γιατί, πόσες φορές θα το ξαναπούμε, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει.
Ωστόσο ο Κανάκης δεν είναι μόνο ένας επιτυχημένος παρουσιαστής, επιχειρηματίας και τακατούκας (αυτό μπορείτε να το εκλάβετε με όποια έννοια θέλετε). Όχι, όχι. Ο Κανάκης, εκφράζοντας πλήρως το ιδανικό της ολοκληρωμένης προσωπικότητας, του Αναγεννησιακού Ανθρώπου αν θέλετε, έχει και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Και σήμερα, το έτος 2013, αποφάσισε να τις μοιραστεί με τον κόσμο.
Ο κόσμος, όμως, στάθηκε ιδιαίτερα αρνητικός ενάντια σε αυτή την προσπάθεια του μικρού Αντώνη. Η εξήγηση είναι εμφανής: ο κόσμος είναι κακός και ζηλεύει τους επιτυχημένους. Κι αυτό το λέω, γιατί όπως θα διαπιστώσουμε σε αυτή την εγγραφή, δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο που δικαιολογεί τη μομφή του κόσμου απέναντι σε αυτό το τραγούδι.
Ας επιστρέψουμε όμως στο βίντεο, για να μπορέσουμε να αναλύσουμε αναλυτικά (πλεονασμός, αλλά απαραίτητος για να επιτείνει την έμφαση που θέλω να δώσω στην προσεκτική ανάλυση του ζητήματος) το μουσικό αυτό φαινόμενο που λέγεται "Όταν θα μπορέσεις".
Ο Αντώνης Κανάκης είναι υπεύθυνος τόσο για τους στίχους όσο και για τη μουσική του "Όταν θα μπορέσεις", ενός τραγουδιού που εκτείνεται γύρω στα πέντε λεπτά, γιατί τόσο βαθυστόχαστες σκέψεις θέλουν χώρο και χρόνο για να εκφραστούν.
Για τη μουσική του τραγουδιού, χωρίς να είμαι μπροστά, κινηματογραφώ στο κεφάλι μου κάπως έτσι τη διαδικασία. Ο προσφιλής στο λαό παρουσιαστής δανείστηκε το Yamaha αρμόνιο του ξαδέρφου του, που βγάζει το ψωμί του ως πληκτράς σε λαϊκές πανηγύρεις στο πλευρό της Γωγώς Τσαμπά, το έστησε σε κάποια απόσταση κι άρχισε να πετάει αντικείμενα στα πλήκτρα. Κάπου εκεί γύρω στα πέντε λεπτά του τελείωσαν τα αντικείμενα, οπότε κι αυτός έκρινε απαραίτητο να σταματήσει το τραγούδι και να επιστρέψει το αρμόνιο στον ξάδερφό του, που εκείνη τη μέρα έκανε πρόγραμμα στην Έσω Αγουλινίτσα, καθώς ήταν μεγάλη γιορτή του χωριού, του Αγίου Πούτσου ανήμερα.
Αν όμως ο Αντώνης δε δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να εμπνευστεί την ενορχήστρωση της πρώτης του μουσικής απόπειρας, δε συνέβη το ίδιο για το στίχο. Ο Αντώνης πέρασε ένα μαρτύριο, προκειμένου να τον επισκεπτεί η Μούσα και να του χαρίσει τους πολυπόθητους στίχους που τόσο έψαχνε. Το πρόσφατο ταξίδι του στη Σιέρα Λεόνε, όπου τον καμαρώσαμε να παίρνει πόζες μαζί με τα μαυράκια, έχοντας φέρει μαζί του περισσότερα ρούχα από όσα είχε όλο το χωριό, ήταν ένα μέρος μόνο του μαρτυρίου.
Ο Αντώνης πέρασε μερόνυχτα ολόκληρα κλειδωμένος σε ένα ημισκότεινο δωμάτιο, με μόνη συντροφιά του ένα φύλλο χαρτί κι ένα στυλό, με το οποίο σημείωνε κάποιους στίχους που του έρχονταν, μόνο και μόνο για να τους μουντζουρώσει και να πετάξει το χαρτί στην κάλαθο των αχρήστων, απογοητευμένος από το αποτέλεσμα. Βρισκόταν σε διαρκή επικοινωνία με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, ο οποίος του έλεγε ανέκδοτα για να διατηρήσει τη χαμηλή θερμοκρασία που ήταν απαραίτητη για να κρατήσει ο Αντώνης την παγωνιά της ψυχής του, ένα συναίσθημα απαραίτητο για να γράψει αυτούς τους τόσο συγκινητικούς στίχους.
Εκείνες τις μέρες ο Αντώνης είχε παραμελήσει τη διατροφή του κι έτρωγε μόνο ρύζι, με αποτέλεσμα να στουμπώσει. Όταν αποπειράθηκε να ξεμπλοκάρει το έντερό του, τότε, μαζί με το χεσαμόλι, βγήκε από μέσα του και ο στίχος. Το σφίξιμο ενεργοποίησε τα δημιουργικά κέντρα του εγκεφάλου του κι ο Αντώνης, σαν άλλος Αρχιμήδης, βγήκε από την τουαλέτα με το σκατό στον κώλο φωνάζοντας Εύρηκα. Ολοκλήρωσε το τραγούδι σε χρόνο ρεκόρ, θυμήθηκε ότι δεν είχε σκουπιστεί, σκουπίστηκε, και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το στούντιο ηχογράφησης.
Ο Αντώνης δεν είχε φυσικά την αξίωση να τραγουδήσει ο ίδιος το άσμα του. Ήξερε ότι οι φωνητικές του ικανότητες ήταν πολύ λίγες για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στο μεγαλείο της δημιουργικής του δεινότητας. Άλλωστε, είχε οραματιστεί μια αισθαντική γυναικεία φωνή στο τραγούδι, για να μπορέσει να προσδώσει σε όλο του το μεγαλείο το απέραντο φάσμα συναισθημάτων που εκφράζουν αυτοί οι εκπληκτικοί στίχοι.
Έτσι, τηλεφώνησε σε μία γνωστή του, νεαρή ανερχόμενη τραγουδίστρια, την Άννυ Μπέρκα, που είχε κάνει μεγάλη καριέρα στην ντουζιέρα της. Ακολούθησε η εξής στιχομυθία:
-Έλα Άννυ, είμαι ο Αντώνης, και σε θέλω για να ηχογραφήσουμε το τραγούδι μου. Σε μια ώρα να είσαι εδώ.
-Μα...ρε Αντώνη...μόλις ξύπνησα...
-Αδιαφορώ. Έχω περάσει τόσα και τόσα γι'αυτό το τραγούδι. Σε μία ώρα να είσαι εδώ.
Η αγουροξυπνημένη Άννυ αγχώθηκε, όχι τόσο για την τεράστια πρόκληση που θα αναλάμβανε τραγουδώντας το άσμα του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΝΑΚΗ!, αλλά γιατί έμενε στον Εύοσμο, το στούντιο ήταν στην Καλαμαριά, και το αμάξι της ήταν στο συνεργείο. Εκείνη τη στιγμή ανακάλυψε ένα πακέτο Άσσο Άφιλτρο, που κάπνιζε ο παππούς της, κρυφά όμως γιατί ο γιατρός του το'χε κόψει. Για να της φύγει το άγχος, αλλά και για να προφυλάξει τον αγαπημένο της παππού από τους κινδύνους του καπνίσματος, το κάπνισε όλο στο δρόμο για το στούντιο. Έτσι, αποτυπώθηκε στην ηχογράφηση αυτή η νυσταλέα βραχνάδα που τόσο πολύ έχουμε μάθει κι αγαπήσει και ποια Lana Del Rey και τι να πει κι αυτή απ'τη ζωή της.
Η Άννυ όμως δεν είχε τη δύναμη να ανταποκριθεί σε ένα τόσο μαγευτικό τραγούδι, δεν είχε πιει και καφέ, με αποτέλεσμα να πατάει στις νότες με τη χάρη ενός ελέφαντα με στολή μπαλαρίνας. Ο στουντιάς έσπευσε να φέρει το autotune μπας και σώσει το τραγούδι, ωστόσο ο Αντώνης τον σταμάτησε.
-Μην το κάνεις, Μήτσο. Αυτή η μικρή τραγουδιστική ατέλεια είναι που θα δώσει την χροιά που έψαχνα για να εκφράσει τις λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις. Αλλά πού να καταλάβεις από υψηλή τέχνη, γατάκι.
-Καλά, Αντώνη, εγώ τα λεφτά μου θέλω.
-Τς, τς, τς. Δεν πρόκειται για τα λεφτά εδώ πέρα, πρόκειται για την τέχνη.
Όσο για την τέχνη, το αποτέλεσμα τον δικαίωσε, όπως όλοι μας βλέπουμε.
Αξίζει, ωστόσο, να σταθούμε και στο υψηλής αισθητικής βίντεο κλιπ που συνοδεύει το άσμα, στο οποίο πρωταγωνιστούν η Κλέλια Ρένεση και ο Πάνος Μουζουράκης. Είναι αξιοσημείωτο το ότι δε βλέπουμε την Άννυ στο βίντεο. Αυτό είναι φυσικά επειδή ο καλλιτέχνης έκρινε την Κλέλια καλύτερη και πιο εκφραστική για την απόδοση του βαθέος νοήματος. Βέβαια οι κακές γνώμες λένε ότι η Άννυ έχει τη φωτογένεια του Θωμά Παλιούρα με hangover, αλλά ας είμαστε σοβαροί.
Το βίντεο κλιπ, μια αποθέωση των ειδικών εφέ, μας δείχνει ένα total white φόντο, ίσως γιατί υπήρξε χορηγία από τα λευκαντικά Εύρηκα, σε split screen με έναν ουρανό, γιατί όπως λέει και το τραγούδι, τότε θα ενώσω ουρανό και γη.
Σε αυτό το φόντο μπορούμε να απολαύσουμε την Κλέλια Ρένεση να τραγουδάει γλυκά (ή μάλλον να παριστάνει πως τραγουδάει γλυκά) τους υπέροχους στίχους στον Πάνο Μουζουράκη, ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης Νιρβάνας, είτε από τη δύναμη των στίχων, είτε, κατά τους κακοπροαίρετους, επειδή δεν έχει καν συναίσθηση ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα green screen και πρωταγωνιστεί σε βίντεο κλιπ, γιατί πριν μπει μάλλον έκανε κάτι καλά καλαματιανά και δεν πρόλαβαν να τον ξυπνήσουν.
Προσέξτε, όμως, ότι δεν μένει εκεί η δράση. Λίγο πριν το τέλος του βίντεο κλιπ, ο Πάνος, που μέχρι εκείνο το σημείο εξακολουθεί να μην έχει καταλάβει πού στον πούτσο βρίσκεται, ξαφνικά τα παίρνει στο κρανίο και σηκώνεται και φεύγει. Οι γνωστοί κακοπροαίρετοι θα πουν ότι ξεθύμανε η νάρκα κι ο Μουζού είπε "ρε πούστη μου, τι κάνω εγώ εδώ πέρα σε αυτήν εδώ τη μαλακία; Άει πάμε να φύγουμε από δω".
Η αλήθεια είναι ότι, καθώς απέδιδε το ρόλο του με τέτοια υποκριτική δεινότητα, ξαφνικά θυμήθηκε ότι ξέχασε το αμάξι του στο παρκόμετρο κι έτρεξε για να μην τον γράψουνε. Και πάλι, ο σκηνοθέτης θέλησε να το σβήσει και να πάνε απ'την αρχή. Ο Αντώνης, όμως, σαν προχωρημένος καλλιτέχνης που είναι, αποφάσισε να το αφήσει έτσι όπως ήτανε. "Αυτή η αυθόρμητη έξοδος υπογραμμίζει το πόσο αυθόρμητα βγαίνουν τα συναισθήματα από την ψυχή", δήλωσε με συγκίνηση.
Κι έτσι το τραγούδι "Όταν θα μπορέσεις" βγήκε στη δημοσιότητα.
Ο κόσμος, όμως, όπως είπαμε πιο πάνω, ήταν κακός. Οι ειρωνείες, οι ύβρεις και τα φαρμακερά σχόλια έδιναν κι έπαιρναν από τους ζηλόφθονες μικροαστούς. Ο Αντώνης έκλαψε με πικρά δάκρυα στην αγκαλιά του αγαπημένου του floor manager Κωστάκη, που ήρθε να τον παρηγορήσει από την κακία του κόσμου. Τι ζήτησε πια κι αυτός ο δύσμοιρος, στην πρώτη του καλλιτεχνική προσπάθεια; Δε ζήτησε κανένα Grammy. Το μόνο που ήθελε ήταν μια καλή κουβέντα, ένα thumbs up, ένα "μπράβο Αντωνάκη", λίγη ενθάρρυνση στην τέχνη γκαντ ντέμιτ! Ο Αντώνης πληγώθηκε βαθιά. Έτσι, αν και βαθύτατα δημοκράτης και πρόθυμος υπερασπιστής της ελευθερίας του λόγου, αναγκάστηκε να διαγράψει τα αρνητικά σχόλια, για να μην τα βλέπει και βουρκώνει. Φυσικά, αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι εχθροί του για να τον πλήξουν με ακόμη αισχρότερες κατηγορίες.
Κι αυτή είναι όλη η αλήθεια.
Αυτά, και να προσέχετε μην δούμε ξαφνικά να ακολουθούν το παράδειγμα του Αντώνη Κανάκη κι άλλοι παρουσιαστές και δούμε τίποτα τραγούδια από τους Φώτης-Μαρία, τον Γιάννη Πρετεντέρη, την Αγγελική Νικολούλη και τον Στέλιο Παρλιάρο.

SWAG: Όλη η αλήθεια

Ένα από τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μου από τότε που τελείωσαν οι Πανελλήνιες είναι ότι η Ιωάννα αποφάσισε να με κρατάει διαρκώς ενήμερο για τις εξελίξεις στη διαμάχη της με έναν συμμαθητή της.

Σε θερμοκρασία 0 βαθμών Κελσίου και πίεση μίας ατμόσφαιρας (υπό κανονικές συνθήκες δηλαδή) θα ενδιαφερόμουν για τα προσωπικά δύο ατόμων που ουσιαστικά δεν ξέρω όσο περίπου ενδιαφέρεται ο Άνθιμος για την επιστημονική και κοινωνική πρόοδο, στην περίπτωση αυτή όμως η εξιστόρηση των προβλημάτων της Ιωάννας κέντρισε το επιστημονικό ενδιαφέρον μου λόγω ενός φαινομένου το οποίο πολύ ακούγεται, λίγοι όμως έχουν τολμήσει να εμβαθύνουν γιατί το φαινόμενο είναι πιο βαθύ κι απ'το μουνί της μάνας του Έλληνα διαιτητή και φοβούνταν ότι δε θα καταφέρουν να βρουν την έξοδο και θα μείνουν για πάντα παγιδευμένοι στο μουνί...στο φαινόμενο ήθελα να πω.

Αυτό που θέλω να σας πω τόση ώρα είναι ότι ο φίλος της Ιωάννας έχει SWAG.

Αυστηρώς με κεφαλαία για να υπερτονιστεί η ειρωνεία.

Όχι, κάτσε, η ειρωνεία είναι trademark by hipsters, και με τους hipsters θα πρέπει να ασχοληθώ σε κάποια άλλη ξεχωριστή ανάρτηση, ή μπλογκ, ή ίσως να γράψω ένα βιβλίο που δε θα το διαβάσει και κανείς γιατί είμαι ένας μαλάκας που γράφει τρεις παπαριές στο ίντερνετ και την είδε και συγγραφέας που τρομάρα να του'ρθει.

Στη διάρκεια αυτών των συνομιλιών, για την κατάσταση του να έχει ξαφνικά SWAG κάποιος που μέχρι πρότινος έδειχνε σημάδια εγκεφαλικής λειτουργίας επινόησα τον όρο "σνικισμός", από τον μεγάλο καλλιτέχνη του SWAG Σνικ.

Για όσους δεν άντεξαν να δουν αυτό το βίντεο, από φόβο μην πάθουν SWAG ή επειδή έφαγαν το μεσημέρι και θέλουν να ξαναφάνε το βράδυ, ο έγκριτος καλλιτέχνης Σνικ μας περιγράφει το πώς είναι να έχει κανείς τόσο πολύ SWAG. Φαίνεται δε πως το SWAG έχει τη δική του κωδικοποιημένη γλώσσα, στην οποία με κάποιον τρόπο παρτουζώνονται μέσα οι AC/DC, η Hello Kitty, η Ακρόπολη και ο Hugo Boss. Προσπάθειες των ειδικών γλωσσολόγων να αποκωδικοποιήσουν αυτό το λεκτικό μόρφωμα κατέληξαν στο κενό, γιατί προφανώς οι ειδικοί δεν έχουν αρκετό SWAG.
Πώς καταλαβαίνει κανείς όμως ότι κάποιος δικός του άνθρωπος πάσχει από σνικισμό; Υπάρχουν αρκετά σημάδια με τα οποία το έμπειρο μάτι μπορεί να καταλάβει ότι κάποιος, ας πούμε ο Σνίκος, έχει πολύ SWAG, μερικά εκ των οποίων είναι τα εξής:

• Συχνάζει σε καφετέριες με τρέντι ονόματα του τύπου "Cafe GTPK" ή "Bullshit Cafe" που παίζουν όλη μέρα το ίδιο CD με μπιτάκια από το τελευταίο beach party στα Νέα Φλογητά Χαλκιδικής του Plus Radio 102,6 η καλύτερη ξένη μουσική της πόλης, και πρώτο του μέλημα είναι να κάνει check-in στο Facebook μόλις φτάσει εκεί, ενίοτε και πριν ακόμα φτάσει, για να συγκινηθεί όλος ο κόσμος που ο Σνίκος βρέθηκε στο "Cafe GTPK" για εκατοστή φορά τις τελευταίες δυο μέρες και να πει από μέσα του με σοκ και πέος "κοίτα πόσο SWAG έχει ο Σνίκος!".
• Στις εν λόγω καφετέριες που θα βρεθεί, ο αγαπητός Σνίκος δε θα παραλείψει να βγάλει με το Iphone 4S, το οποίο δυστυχώς αναγκάζεται να υπομείνει γιατί η καργιόλα η μάνα του ακόμα να ξεφυτρώσει λεφτά απ'τον κώλο της για να του πάρει το Iphone 5 και να μπορεί να παίζει καλύτερα Candy Crush, Νι του Αβογκάντρο φωτογραφίες όπου θα ποζάρει με αγριεμένο βλέμμα "σφίγγομαι γιατί έχω να χέσω τρεις μέρες" ή αν έχει χέσει τις τελευταίες τρεις μέρες κάνοντας χειρονομία West Coast, ενώ δίπλα η γκόμενά του (ας την πούμε Κιάρα, απ'το Τσιμπουκιάρα) ποζάρει με το απαραίτητο duckface, το οποίο προαιρετικά μπορεί να συμπληρώσει με (ακολουθεί αληθινό περιστατικό) μια τούφα από τα μαλλιά της πάνω στο πάνω χείλος της, η οποία παριστάνει το μουστάκι.
  Σημείωση: Το μουστάκι δεν ανήκει στα ορίτζιναλ στοιχεία του SWAG, αλλά αποτελεί επείσακτο στοιχείο από το 9GAG, το οποίο όμως θεωρητικά κράζει το SWAG. Ψιλά γράμματα βέβαια, γιατί αν έχεις SWAG, haters will be hatin και τέθοια.
• Όταν δεν είναι στις καφετέριες, είναι προφανώς στα πιο in club της πόλης, Vogue, W και τέθοια, όπου πίνει αλκοόλ (συνήθως Τζόνι-κόκα ή βότκα πορτοκάλι, η Κιάρα προτιμάει μοχίτο ή άλλα λουλουδάτα cocktail που πίνει σαν καλή cocksucker), λικνίζεται στους ρυθμούς θεάρεστων ασμάτων και την πέφτει σε όποια άκυρη Κιάρα βρει. Αν δεν είναι ούτε και εκεί, μάλλον θα είναι σχολείο για να λέει μαλακίες στο μάθημα και να τρώει απουσίες.
• Ενδυματολογικά, ο Σνίκος θα κινηθεί στις κλασικές επιλογές: τζιν που έπεσε θύμα επιδρομής άγριων αλυσοπρίονων καθώς έκανε μια ανέμελη βόλτα στο παρτέρι με τους κάκτους, το οποίο υποχρεωτικά αφήνει φανερά τα 2/3 του Calvin Klein σώβρακου, μπλουζάκι V που επιτρέπει να φαίνεται από μέσα το ΠΑΝΤΑ ΤΕΖΑ ΑΠΟΤΡΙΧΩΜΕΝΟ στέρνο του ή εναλλακτικά πόλο με σηκωμένο γιακά, σε δε επίσημες εκδηλώσεις καρό πουκάμισο με βάση το μαύρο, το μπλε ή το κόκκινο (όπως παρατήρησε ορθότατα ο έτερος έγκριτος μελετητής του SWAG Γρηγόρης) με ένα ή δύο κουμπιά κουμπωμένα, και παπούτσι ή πανάκριβο ποδοσφαιρικό, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Σνίκος μαγεύει τα πλήθη κάθε φορά που παίζει μπάλα, ή All-Star που έχει και τα 16777216 διαφορετικά χρώματα της οθόνης του Iphone 5 που δεν του παίρνει η καργιόλα η μάνα του και αμάν ρε μάνα, δηλαδή, δεν καταλαβαίνεις ότι το 4S δεν έχει αρκετό SWAG? Το λουκ συμπληρώνεται από καπέλο NY Yankees, άσχετα αν ο Σνίκος δεν έχει ιδέα ποιοι είναι οι NY Yankees ή τι είναι το μπέιζμπολ γενικότερα, φορεμένο με ευφάνταστο τρόπο κάπου πάνω στο κεφάλι.
• Η Κιάρα κινείται και αυτή στις κλασικές ενδυματολογικές επιλογές: το χειμώνα το προαναφερθέν κακόμοιρο τζιν, γιατί εντάξει, δε θα βάλει και σορτσάκι μέσα στο καταχείμωνο, θα κρυώσουν τα ποδαράκια της, άσχετα που το τζιν είναι πιο τρύπιο κι απ'την ίδια, και το καλοκαίρι σορτσάκι (η ίδια μετράει το καλοκαίρι από Μάρτιο μέχρι Νοέμβριο, άσχετα που αυτό το Μάρτιο μόνο που δε χιόνισε), υποχρεωτικά χαμηλοκάβαλο για να μπορεί να δείχνει σε όλο τον κόσμο την περήφανη κωλοχαράδρα της κάθε φορά που σκύβει (πολύ συχνά και μάλλον επίτηδες). Από πάνω ξώβυζο, ξώπλατο, ξώκοιλο, ξω-κάτι τέλος πάντων, γιατί το ύφασμα κοστίζει στις μέρες μας, και χωρίς να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια να συμμαζέψει την τιράντα του σουτιέν, και παπούτσι τις καθημερινές παρδαλό All-Star, τα δε σαββατοκύριακα που βγαίνει εικοσάποντη γόβα ογδόντα κιλών που στις δύσκολες στιγμές μπορεί να χρησιμεύσει και σαν εξέδρα για να βγάλει λόγο ο Μιχαλολιάκος.
• Ο Σνίκος μέχρι χθες κάπνιζε αποκλειστικά και μόνο Ολντ Χόλμπορν κίτρινο με χαρτάκια Ρίζλα μπλε. Σήμερα αποφάσισε ότι ψωνίζει ελληνικά, γιατί εκτός από SWAG έχει και πατριωτική ψυχή, και καπνίζει αποκλειστικά και μόνο Καρέλια. Το χαρτάκι Ρίζλα μπλε παραμένει.
• Ο Σνίκος πάσχει από μια πολύ προχωρημένη ευαισθησία στο φως, που τον ενοχλεί στα μάτια ακόμα και όταν δεν υπάρχει. Αυτός είναι και ο λόγος που θα δείτε άτομα να φοράνε γυαλί ηλίου Περιπτερέημπαν στο μετρό. Μιλώντας για μετρό, ο Σνίκος δε θα χρησιμοποιήσει ποτέ του εισιτήριο, γιατί είναι του κινήματος δεν πληρώνω και προσπαθεί να επιφέρει ένα καίριο πλήγμα στον καπιταλισμό. Ναι, αυτός ο ίδιος που τα ρούχα του και το κινητό του κοστίζουν όσο ο προϋπολογισμός μιας μικρής αφρικανικής χώρας. Άμα έχεις SWAG όλα ταιριάζουν.
• Μουσικά ο Σνίκος, εκτός φυσικά από Σνικ, θα ακούσει ευλαβικά Lil Wayne και λοιπούς ανάλογου διαμετρήματος καλλιτέχνες (όχι όμως Bieber, αυτά είναι για γκόμενες-βλέπε Κιάρα) καθώς και κάθε τελειωμένο DJ που παίζει στον Plus Radio 102,6 μπιτάκια με ακριβώς τρεις νότες. Φυσικά, ο Σνίκος δε θα πει όχι και στους Έλληνες καλλιτέχνες. Στην ημερήσια διάταξη παίζει απαραιτήτως το τρίπτυχο που σαρώνει στη νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης. Τι ποιο; Δεν ξέρετε; Ντροπή σας. Δεν έχετε αρκετό SWAG, μου φαίνεται. Μόνο ένα είναι το τρίπτυχο. Πάρτε και μορφωθείτε:
  
  
  
  Εννοείται ψυχή μου την έχω πατήσει μαζί σου ότι ο Σνίκος θα ανεβάσει εκατό τραγούδια την ημέρα από αυτούς και άλλους (βλέπε Γωγώ Τσαμπά) με σχόλια όπως "PES TA TERASTIE", "PAOLA GAMAS" και "MIA KOMMATARA ETSI GIA TIS KALIMERES".
• Επίσης, εννοείται πως θέλω να μείνω εδώ στη ζωή σου πως ο Σνίκος αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει το ελληνικό αλφάβητο, άρθρα ή ολόκληρες λέξεις. Έτσι, ένα μήνυμα που θα σου στείλει θα έχει την εξής μορφή: "Paw m mwraki s Cafe GTPK g n ara3o0me. Anebasw trela piko0linia fb. Bb, omg k 3 lol".
• Πολιτικά ο Σνίκος τοποθετείται στην ΝΔ, για να πηγαίνει στα πάρτι της ΔΑΠ. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν τα πολυκαταλαβαίνει τα πολιτικά πράγματα, όπως επίσης κάθε πρόταση που έχει παραπάνω από 10 λέξεις, και το να προσπαθήσεις να κάνεις σοβαρή συζήτηση μαζί του θα καταλήξει στο να σε κοιτάει με το βαθύ βλέμμα της χαπακωμένης αγελάδας. Αυτός είναι κι άλλος ένας λόγος που φοράει το Περιπτερέημπαν μέσα στα σκοτάδια, γιατί κατά βάθος νομίζει ότι είναι έξυπνος και δε θέλει να δίνει λάθος εντύπωση.

Αντιμετωπίζεται ο σνικισμός; Ο αναγνωρισμένος SWAGολόγος, γαμιάς των έξι ηπείρων (μετράω και την Ατλαντίδα) και λεκρήτης Εμμανουήλ Α' ο Χωστήρ, συμβουλεύει τους πάσχοντες να πλένουν το SWAG τους αποκλειστικά στο χέρι. Εγώ πάλι θα υποστηρίξω μια άλλη επιστημονική άποψη.

Βασικά ο σνικοπαθής είναι attention whore (ενίοτε και μόνο το whore). Το SWAG ουσιαστικά είναι το "all eyes on us" που λέει κι η φίλη μου Μπρίτνεϊ στο τραγούδι του Will.I.Am.

Άσχετο, πού χάθηκε η Lady Gaga?

Τέλος πάντων, το κλειδί είναι να μην του δίνουμε σημασία. Αν ο Σνίκος σταματήσει να λαμβάνει την απαραίτητη ημερήσια δόση προσοχής, το SWAG του θα ατροφήσει, με αποτέλεσμα ο μικρός μας φίλος να χάσει το σκοπό που τροφοδοτούσε τη ζωή του και να πάει να κρυφτεί σε μια σκοτεινή γωνία. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Αυτά, και να προσέχετε μη βρεθείτε στην Κωνσταντινούπολη να τρώτε απαγορευμένα δακρυγόνα στη μάπα και αυτό φαινομενικά δε συνδέεται με το SWAG αλλά υπάρχει σύνδεση και είναι ότι καλύτερα να τρως απαγορευμένα δακρυγόνα στη μάπα παρά να έχεις SWAG.

Και Που 'Σαι Ακόμα Awards 2013

Guess who's back. Back again. Tom is back. Tell a friend.

Τελείωσαν οι Πανελλήνιες. Νιώθω τέτοια αγαλλίαση αυτή τη στιγμή που θα μπορούσα να βγω στην Αριστοτέλους και να χορεύω γυμνός το Gangnam Style αν αυτό δεν ήταν so 2012.
Όπως ίσως έχετε αντιληφθεί τελευταία είναι πολύ της μόδας να δίνουν οι μπλόγκερς βραβεία. Έτσι θα δώσω κι εγώ σήμερα τα βραβεία μου, αλλά με έναν μάλλον διαφορετικό τρόπο από το συνηθισμένο γιατί τι σόι αντισυμβατικός και πέρα από κάθε κατεστημένο καλλιτέχνης θα ήμουνα μπλα μπλα μπλα. Παρουσιάστρια αυτής της λαμπερής βραδιάς είναι η Μπιγιονσέ, και να μην εκπλήσσεστε και καθόλου.

• Βραβείο υπέρτατου μαλάκα που άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, ξύπνησε το Κράκεν και άρχισαν όλοι να δίνουν βραβεία και μαλακίες ο ένας στον άλλον.
  Αυτός που ξεκίνησε τη φάση με τα βραβεία και το "στείλε το βραβείο σε δέκα φίλους σου αλλιώς θα σου επιτεθούν οι Ταλιμπάν και θα σε βιάσει στον ύπνο σου η Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια". Για ευνόητους λόγους.
• Βραβείο πανευρωπαηλίθιου:
  Ο ένας, ο μοναδικός, ο τρισμέγιστος, ο ανυπέρβλητος, ο μίστερ εθνικό μουστάκι Αγάθωνας Ιακωβίδης. Γραφικός με την κακή έννοια (νομίζει ότι είναι με την καλή), έχει μια αποψάρα επί παντός επιστητού και την πετάει όπου του κατέβει (στο χωριό του το λέει ντομπροσύνη και "έξω απ'τα δόντια"), πριν τη Γιουροβύζιο δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του και τώρα τον βρήκανε όλοι οι τηλεμπαγλαμάδες (παν ιντέντιντ και στα μούτρα σας) και από τη χαρά τους που τους δίνει υλικό πάθανε τριπλό γκέιτζ, και πάλι καλά που αρνείται πεισματικά να μάθει αγγλικά και δεν του δόθηκε ευκαιρία να δείξει και στους ξένους δημοσιογράφους το απαράμιλλο ελληνικό του ήθος. Και παρ'όλα αυτά το τραγούδι μ'άρεσε. Go figure.
  
• Βραβείο του πορτοκαλύτερου:
  Σε εμένα. Γιατί ενώ όλη η υπόλοιπη Ελλάδα απολάμβανε τους φυσικούς ανά την επικράτεια να της εφαρμόζουν καυλί εικοσάποντο κι ασάλιωτο πίπα κώλο εμπλοκή και να ρουφάει τη σαντιγί μετά περισσής μανίας, εγώ κοίταξα κατάματα τη φυσική και της είπα ό,τι λέω σε κάθε γυναίκα. "Γδύσου, πρέπει να μιλήσουμε". Όχι, αυτή η ατάκα ανήκει στο Λεκρήτη.
  -Ενώ τα "πανευρωπαηλίθιος" και "πορτοκαλύτερος" δε μου ανήκουν μωρή σουφραζέτα της Χαριλάου;
  -Χέσε με.
  Ε, ναι, τέλος πάντων, την έστησα με τη μούρη στον τοίχο κι από κει και πέρα τη συνέχεια την ξέρετε, μεγάλα παιδιά είστε, αν δεν είστε μεγάλα παιδιά μέτρησε μέχρι το εκατό κι εγώ πήγα και κρύφτηκα για να έρθει να με βρει.
• Βραβείο ελληνικής επιχειρηματικότητας:
  Στην αλυσίδα καφετεριών Mikel, η οποία ξεκίνησε από την εξωτική πόλη της Λάρισας και πλέον έχει υποκαταστήματα στην Καμάρα, στην Τσιμισκή, στην Παραλία, στα Γιάννενα, στο Βόλο, στην Αθήνα, στη Λεμεσό, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στο Μιλάνο, στην Αβάνα, στο Χαρτούμ, στο Τιμπουκτού, στο Αφγανιστάν, στη Μόρντορ, στο Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, στον τάφο του Φρέντι Μέρκιουρι, στην ντουλάπα που οδηγεί στη Νάρνια και εν τέλει μόνο στον πρωκτό μου μέσα δεν έχει ανοίξει ακόμα Mikel και μετά θα μου πεις εμένα γιατί δεν πάει μπροστά η Ελλάδα όταν τα μόνα μαγαζιά που ανοίγουν είναι καφετέριες.
• Βραβείο στιχουργικής έμπνευσης:
  Όσο δέρμα κι αν πετάξεις, τη συνέχεια την ξέρετε. Αν δεν την ξέρετε, είναι "φίδι είσαι, δε θ'αλλάξεις". Μια ευγενική χορηγία του επίσημου τραγουδιστή της επίσημης πενταήμερης του ΚΠΣΑ, Παντελή Παντελίδη (από την οποία πενταήμερη αποκόμισα άπειρο δούλεμα από τους κάγκουρες συμμαθητές, στραβά βλέμματα από τη μαθηματικού Άξελ Ρόουζ κολόνια που με σήκωσε στον πίνακα να της βγάλω όλη την ύλη της στατιστικής, και ναι, το Άξελ Ρόουζ ήταν αποτυχημένο λογοπαίγνιο με τον Σλας ο οποίος με τη σειρά του ήταν αποτυχημένο λογοπαίγνιο με την κάθετο, χωνεύτε το, και για κάποιον μυστήριο λόγο που αδυνατώ να κατανοήσω κάποια, ναι εκείνη η κάποια, δε μου μιλάει πια, αλλά μη νομίζετε ότι στενοχωριέμαι, σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ, δε θα δακρύσω πια για σένα και μη ρωτάς για μένα, κι αυτή η παρένθεση έχει ξεχειλώσει πιο πολύ κι από τη φάση με τα μπλογκοβραβεία).
• Βραβείο υγιούς αθλητικού πνεύματος:
  Μετά τον τιτανοτεράστιο τελικό κυπέλλου που παρακολουθήσαμε, αυτή την αποθέωση του αθλήματος του ποδοσφαίρου, την συγκλονιστική παράσταση των μάγων της στρογγυλής θεάς που καθήλωσαν όλους τους φίλους της μπάλας, που τύφλα να'χει το FA Cup και το Lana del Rey...όχι, λάθος, το Copa del Rey ήθελα να πω, το Lana del Rey δεν είναι αθλητική διοργάνωση αλλά ένα κακέκτυπο της Amy Winehouse που πάσχει από χρόνια τσιμπουκοχειλίαση, και τι λέγαμε; Α. ναι, μετά τον τιτανοτεράστιο τελικό κυπέλλου, δικαιωματικά στον Βαγγέλη Μαρινάκη. Γιατί δεν είναι ασήμαντο κατόρθωμα να καταφέρεις να σε γιουχάρουν μέχρι και οι δικοί σου.
• Βραβείο συνδικαληστών:
  Σε όλα τα παιδιά της ΟΛΜΕ που ευχόμαστε σύσσωμη η μαθητική κοινότητα κάθε επιτυχία με τις διεκδικήσεις τους (μετάφραση: τώρα που τελείωσα στ'αρχίδια μου, κάντε το όσο τριμπούρδελο θέλετε) και ακόμα περισσότερο στον κύριο (χάριν της συζήτησης) Δαμιανό Μυρίδη, συνταξιούχο μαθηματικό του 7ου ΓΕΛ Καλαμαριάς, ο οποίος απέστειλε στους συναδέλφους του καθηγητές ανοιχτή επιστολή-οδηγίες για να απεργήσουν, να τινάξουν στον αέρα τις Πανελλήνιες αλλά ΚΑΙ να πληρώνονται. Γιατί όταν ο Αϊνστάιν έμπλεκε τα μπούτια του με τα μυστήρια του σύμπαντος, στον Καραθεοδωρή ερχότανε για βοήθεια. Να τα λέμε αυτά.
• Βραβείο ταπώματος:
  Τυφώνας στην Οκλαχόμα και τέθοια, δημοσιογράφοι από όλο το γιου ες εντ έι έχουν πλακώσει στην πόλη που έγινε πιο συντρίμμια κι από την καριέρα της Μπρίτνεϊ, ψάχνουν να βρουν επιζώντες από την καταστροφή για να πουλήσουν ανθρώπινα δράματα στην τελεόραση και να βγάλουν τα μισθά τους, ε, και πάει ένας παπαρίδης σε μια μαντάμ με το παιδάκι της που μόλις στο τσακ σώθηκαν από τον ουρανό που έπεσε στα κεφάλια τους, και τη λέει με περισσό στόμφο ο δικός σου, "Θα πρέπει να ευχαριστείτε τον Ύψιστο που σωθήκατε", και τι του απαντάει η ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΗ μάνα; "Όχι, είμαι άθεη!" ΡΟΥΦΑ ΣΚΑΤΟ, ΜΑΛΑΚΑ ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΕ ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΙΣΚΕ ΤΗΣ ΠΟΥΤΣΑΣ! Ανώνυμη, ανεμοδαρμένη, άθεη και απροσδόκητη (βρείτε ποιο άλφα δεν ταιριάζει και κερδίστε ένα μπουκάλι από ό,τι σκατά παίρνει η Γκουέν Στεφάνι και δε γερνάει) μωρομάνα, σε όποιον καταυλισμό κι αν κοιμάσαι αυτή τη στιγμή, σε προσκυνώ.
  
  
• Βραβείο "λυπάμαι μα έχεις θέματα μαθηματικά να λύσεις":
  Στην υπέροχη επιτροπή των μαθηματικών που κάπως την έχουν δει μέσα στο κεφάλι τους και θεωρούν ότι οι Πανελλήνιες δεν είναι εξετάσεις για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά ένας διαγωνισμός που κάνουν αυτοί και οι φυσικοί για το ποιος θα ξεπαρθενιάσει τα περισσότερα barely legal δεκαοχτάχρονα κωλαράκια και κατάφεραν να βάλουν δύσκολο θέμα στους γαμημένους μιγαδικούς. Η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία βγήκε και είπε ότι με αυτά τα θέματα θα πρέπει να θεωρείται άριστα το 17. Και έχεις και τις τριτοδεσμίτισσες από την άλλη μεριά να γράφουν δέκα αράδες απελέκητες ελληνικούρες και να χτυπάνε βαθμούς. Φέτος τους έτσουξε κι αυτούς ο κώλος τους, αλλά whatever.
• Βραβείο όντος που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο οικοσύστημα:
  Θα ταίριαζε και στην επιτροπή των μαθηματικών, αλλά εγώ αναφέρομαι στα κουνούπια, τα οποία όπως κάθε χρόνο αρχίσανε να με περιτριγυρίζουνε λες και μοιράζω πενηντάευρα κι αν τραβούσα τις γκόμενες όπως τραβάω τα κουνούπια καλά θα ήτανε αλλά τι να πεις, για μένα μένει ο στίχος του Walk This Way, "was the highschool loser/never made it with a lady" και ναι, τα κουνούπια, δεν καταλαβαίνω γιατί σόι σκατά δεν έχει αναλάβει ακόμα η εξέλιξη να τα στείλει τα μπάσταρδα από εκεί που ήρθανε και να μπορέσουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι τα καλοκαίρια, που είναι τόσο ωραία εποχή, που ζεσταίνει ο καιρός και οι γκόμενες φοράνε σορτσάκια χωρίς να κινδυνεύσουν να αποκτήσουν τον χαρακτηρισμό της τσούλας, και ναι, γαμώ τα κουνούπια.
• Βραβείο συγκλονιστικής είδησης:
  Κυρίες και κύριοι, βάλτε τη γάτα σας να κλαίει, τραβήξτε τα βυζιά σας, φορέστε τις μαύρες πλερέζες σας και ετοιμαστείτε να συγκλονιστείτε, γιατί η Άννα Διαμαντοπούλου ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το ΠΑΣΟΚ.
  -0,1ημ(20πt+π/3).
  -Τι είναι αυτό;
  -Η εξίσωση της αρμονικής κίνησης που εκτελούν τα αρχίδια μου.
  Τι εξυπονοείτε, ότι δεν ήταν συνταρακτική αυτή η είδηση; Εγώ έπαθα φοβερό πολιτισμικό σοκ. Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει ακόμα ΠΑΣΟΚ.
• Βραβείο "Μπράβο μαλάκα, μου έγδαρες τον προφυλακτήρα":
  Σε εμένα, γιατί έξι μαθήματα τώρα δεν την είχα κάνει τη χοντρομαλακία κι αν περνούσαν οι Πανελλήνιες και δεν έκανα τη χοντρομαλακία κάτι θα πάθαινα, και κατάφερα να χάσω μονάδες στο ΑΟΘ, που το πήρα για "εύκολο εικοσάρι" και "μπόνους πόντους" και αρχίδια στιφάδο με σάλτσα δαμάσκηνο, αλλά μη νομίζετε ότι θα στενοχωριέμαι, σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ, νομίζω κάπου το ξαναείπα αυτό σήμερα, αλλά τέλος πάντων. ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΜΟΥ! Δε χρειάζεται πλέον να παριστάνω ότι με ενδιαφέρει τι έχει να μου πει ο Παπανούτσος! Κι αυτό μου αρκεί.

Λοιπόν, για να δούμε, τα έχω κάνει όλα σωστά; Υποχρεωτική αναφορά στη Μπιγιονσέ, τσεκ. Κλαψομούνιασμα για το ότι δεν έχω γκόμενα και ότι πάω και κάνω μαλακίες λάθη στα εύκολα μαθήματα, τσεκ. Σχολιασμός της επικαιρότητας με τον γνωστό τρόπο Thomas the Barbarian που τόσο πολύ αγάπησαν γενιές και γενιές Ελλήνων, τσεκ. Χρήση κλεμμένων λέξεων που εφηύρε ο Χωστήρας, τσεκ. Ναι, δε λείπει τίποτα.

Αυτά, και να προσέχετε όταν θα συμπληρώνετε το μηχανογραφικό σας μην καταλήξετε σε κανένα ΤΕΙ Κουνουποδιωκτικής με Φωτόσπαθο στην Πέρα Αγουλινίτσα και περάσετε τα φοιτητικά σας χρόνια πίνοντας καφέδες στο τοπικό υποκατάστημα Mikel.

Πενταήμερη: Bigger, Longer and Uncut

Για να σας βάλουμε σε Corfu mode:

Πώς πέρασες, αγορίνα;
Γαμάτα.
Και κατ'αρχάς τα σημαντικά: γάμησες;
Φυσικά, έπεσε άπειρο φλόκι λέμε, οι γκόμενες από σχολεία ένθεν κακείθεν έκαναν ουρά για να καβαλήσουν το σκληρό και ντούρο πέοντα του Thomas the Barb...ποιον πάω να κοροϊδέψω, ρε πούστη μου; Όχι.
Ποιος φταίει γι'αυτό;
Εγώ βασικά, αλλά επειδή ως γνωστόν για όλα φταίνε οι άλλοι, και εν προκειμένω οι πουτάνες οι γυναίκες, θα ρίξω όλο το φταίξιμο στη Χριστίνα.
Κεσκεσέ Χριστίνα;
Η Χριστίνα είναι μια κοπέλα από το σχολείο μου (όπως είμαι σίγουρος ότι δε θα το μαντεύατε ποτέ). Έχει τα πιο υπέροχα (κι εννοώ υπέροχα) κατάμαυρα μαλλιά που έχω δει, ύψος ένα κι εξήντα κάτι (το κάτι δεν το έχουμε προσδιορίσει ακόμα και εικάζω ότι θα παρεξηγηθεί αν το επιχειρήσω), είναι λεπτή αλλά όχι ανορέξω, και γενικά έχει ωραία χαρακτηριστικά, αν εξαιρέσει κανείς τη μύτη της, η οποία όπως έχει δηλώσει η ίδια είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης με αδέσποτη μπάλα του μπάσκετ πριν από πολλά χρόνια και θέλει κάποια στιγμή να τη φτιάξει (και πολύ καλά θα κάνει, γιατί είναι σαν να βλέπεις Μερσεντές με προφυλακτήρα από τρακαρισμένο Φίατ Μουλτίπλα).
Εκτός από τη μύτη της, όμως, το πιο στραβό πάνω της είναι ο χαρακτήρας της. Αντιδραστική όσο δεν πάει, με μια ειρωνεία στο στόμα όλη την ώρα, παρεξηγιάρα από τις λίγες. Κι αυτό σας το λέω εγώ, που είμαι τόσο παρεξηγιάρης που παρεξηγιέμαι με το ότι παρεξηγιέται με το παραμικρό (παρεξηγησέψιον που θα λέγανε και στο 9gag). Είναι ικανή να σου κόψει την καλημέρα αν διαπράξεις το τρισμέγιστο λάθος να της πεις ότι προτιμάς Delena από Stelena (αν δεν ξέρετε, είναι το πολύ σοβαρό δίλημμα του ποιον σφίχτη άτριχο βρικόλακα θα διαλέξει η γκόμενα στο Vampire Diaries), κάτι που μου δημιουργεί υποψίες ότι εκείνη η μπάλα του μπάσκετ δεν ήταν τόσο αδέσποτη. Μιλάμε για πολύ marriage material όμως.
Η προϊστορία με τη Χριστίνα ξεκινάει από το Νοέμβριο περίπου με τη φάση "κρυφό καμάρι", στη συνέχεια εξελίσσεται σε "ο κόσμος το 'χει τούμπανο" και καταλήγει στο Μάρτιο, όπου εγώ μαθαίνω πλαγίως, γιατί εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να φερθώ σαν άντρας και να της μιλήσω ανοιχτά, δε θα χαλάμε και τις καλές μας συνήθειες τώρα, ότι δεν ενδιαφέρεται γιατί είναι εμφανώς κακόγουστη και δεν ξέρει να διαλέγει άντρες. Παρ'όλα αυτά, εγώ από τον παππού μου το Θωμά εκτός από το όνομα πήρα και το αγύριστο κεφάλι, που σημαίνει ότι προσπάθησα να εκμεταλλευτώ τις περιστάσεις εκεί στην Κέρκυρα.
Δηλαδή, ρε τετράβλακα, μας λες ότι ενώ ήξερες ότι δε σε θέλει, συνέχιζες να της την πέφτεις;
Ε, να, πίστευα ότι κάτι η αποβολή του άγχους των προκείμενων εξετάσεων, κάτι το γενικότερο κλίμα ευφορίας, κάτι και το αλκοόλ, θα έπεφταν οι αντιστάσεις της. Δεν έπεσαν. Εισέπραξα την ίδια θέρμη με την οποία αντιμετώπιζαν οι ανθρακωρύχοι του Νιούκασλ τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Όταν τελικά την τέταρτη μέρα αποφάσισα να την αφήσω να πάει στο διάολο, είχα ήδη χάσει πολύτιμο χρόνο, κι έμεινα εν τέλει με το πουλί στο χέρι.
Λογικό δεν είναι;
Το παράλογο θα ήταν να συνέβαινε τίποτα.
Άρα φασκελώνουμε ελεύθερα.
Φέρτε κι έναν καθρέφτη να φασκελώνω εγώ τον εαυτό μου.
Με τη Θεοδώρα δεν έκανες τίποτα;
Η Θεοδώρα, αγαπητέ κομράντε Ρασκόλνικωφ, μια βδομάδα πριν την εκδρομή τα έφτιαξε με έναν υποψήφιο ΣΣΑΣίτη, λες και χρειαζόταν κι άλλες αφορμές για να μας τα πρήζει 26 ώρες το 24ωρο για το πόσο ανώτεροι είναι οι υποψήφιοι ΣΣΑΣίτες από τα υπόλοιπα χόμο σάπιενς.
Εσύ τώρα μας λες ότι δε γάμησες, η γκόμενα που γουστάρεις σε έχει γραμμένο και η καλύτερη φίλη σου σε εκνευρίζει, και παρ'όλα αυτά πέρασες γαμάτα.
Ναι, μέσες-άκρες.
Άρα κάθε βράδυ γινόσουν ζαντολάστιχο.
Παραδόξως, όχι. Τις πρώτες τρεις νύχτες ήπια πολύ συγκρατημένα, δύο ποτά δηλαδή και μέχρι εκεί. Την τέταρτη νύχτα, πάλι, που ήπια λίιιιγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε, ούτε έπεσα για ιερό προσκύνημα στον πορσελάνινο βωμό, ούτε βρέθηκα σε λιμνούλα με ξερατά κι ένα νεφρό να λείπει, ούτε ξύπνησα με πούτσες ζωγραφισμένες στο πρόσωπό μου. Οι μόνες παρενέργειες ήταν λίγη θολούρα, ένα ελαφρύ παραπάτημα και μια ομολογουμένως ανησυχητική παρόρμηση να τραγουδάω τα άσματα του μεγάλου συνθέτη των τριών συγχορδιών, του τραγουδιστή της μισής οκτάβας, του στιχουργού των εξής πολλών θεματικών αξόνων: δεν ξεπέρασα την πρώην μου, και εσχάτως νέου αγαπημένου του Κατάπτυστου της Κρήτης, κυρίες και κύριοι, δεν περιγράφω άλλο, Παντελή Παντελίδη. Δηλαδή εντάξει, Πρόεδρε του ΑΠΙ μπορείς να είσαι περήφανος για μένα, γιατί ήπια και δεν έγινα λιώμα...(γυαλιά ηλίου)...σε γκρεμό.
YEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
Αυτό πάντως είχε κάποια βάση, γιατί το ξενοδοχείο μας ήταν στο Κανόνι, που είναι κατά κάποιον τρόπο γκρεμός. Δεν το σώζω, ε;
Μικρέ, πες την αλήθεια. Πόσο τον έλιωσες τον Παντελίδη;
Δεν υπήρχε γλιτωμός, ρε παιδιά. Πρώτη μέρα, καθόμαστε ξενοδοχείο, μαζευόμαστε σε δωμάτιο με τον επίσημο κιθαρωδό της εκδρομής, έναν φοβερό τυπά, μαυριδερό με μούσια, ξέρετε μωρέ, από αυτούς που ρίχνουν τις γκόμενες ενώ δεν είναι ιδιαίτερα ωραίοι, και τι παίζει; Παντελίδης. Δεύτερη μέρα, πάμε στο Πειθαρχείο, ρεμπετάδικο με λάιβ μουσική, και τι παίζει; Παντελίδης. Τρίτη μέρα, πάμε στο Ελαία, παρακμιακό νταπαντουπάδικο, και τι παίζει; Παντελίδης. Τέταρτη μέρα, πάμε 54, μπροστά στο οποίο το Ελαία ήταν σαν το Ministry of Sound με το "Καφέ-Μπαρ ο Μήτσος" στην Καλαμπάκα, και λέω, του πούστη, δεν μπορεί κι εδώ μέσα να παίξει Παντελίδη. Κι όμως, you guessed it, Παντελίδης.
Ναι, καλά, δικαιολογία έψαχνες, πάω στοίχημα ότι έχεις ήδη κλείσει τραπέζι για Καρρά-Πάολα.
Συκοφαντίες και ψέματα από την αντιπολίτευση.
Και αν δεν έγινες ντέφι σε καθημερινή βάση πώς πέρασες τόσο ωραία;
Χόρεψα. Κι όταν λέω χόρεψα, εννοώ ξεβιδώθηκα. Με αποκορύφωμα φυσικά τη στιγμή που στο 54 σκίζει ξαφνικά στα δύο τον αέρα η φοβερότερη πολεμική ιαχή όλων των εποχών, μια κραυγή που παγώνει το αίμα και των γενναιότερων μαχητών και σκέφτονται οι All Blacks να την υιοθετήσουν αντί του haka.
ΚΟΛΟΤΕΡΟΡΙΤΑΑΑΑΑ!
Ε, και μετά γαμιέται ο Δίας, όλοι χοροπηδάνε σαν τα κατσίκια και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Επιπλέον, αν έχεις καλή παρέα, τύφλα να 'χει το γαμήσι.
Πες μας τα βασικότερα highlights της εκδρομής.
Από πού να αρχίσω.
Νιώθω πιο ευάλωτη από ποτέ.
Μπορείτε να μου πείτε τι έχω πάθει με τον Παντελίδη;
Ότι φταίει η Χριστίνα είναι μάλλον ξεκάθαρο.
Τέλος πάντων. Χώνω;
Για χώσε.

• Τηλεφωνικές φάρσες μεταξύ δωματίων, ρε παιδιά. Ειδικά ένας συνονόματος έδωσε πόνο, ρέστα, παράσταση και τέθοια, παριστάνοντας, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά ή ξεχωριστά το ένα από το άλλο, τον Τηλεκύβο (ξέρετε, εκείνο το ηλίθιο τηλεπαιχνίδι του ΑΝΤ1 που παίρνεις σε ένα 9011 κάτι και κερδίζεις λεφτά απαντώντας σε ερωτήσεις τύπου "φαγητό με κιμά και ζυμαρικά, ΣΤΙΤΣΙΟΠΑ"), τις αφιερώσεις του σταθμού Eros FM, την πιτσαρία, το γυράδικο, και σε κάποια φάση τον τύπο που πήρε στην πιτσαρία να του στείλουν έναν υδραυλικό γιατί του χάλασε η τηλεόρασή του κι έλιωσαν τα χιόνια. Αυτό που ακούσατε. Ή μπορεί και όχι, είχα ήδη πιει.
• Επική συζήτηση με συνοδό καθηγήτρια (τη γνωστή επίσημη αγαπημένη του ΚΠΣΑ με την κολόνια ακτίνας είκοσι χιλιομέτρων) σε προσπάθεια να αποδείξουν ότι αυτό που μυρίζει έτσι ΔΕΝ είναι ναργιλές.
• Συνοδός καθηγητής, φιλόλογος με παρουσιαστικό αρχαίου Έλληνα, αφού μαθαίνει ότι μαθήτρια στην οποία έχει "ιδιαίτερη" αδυναμία καπνίζει, ανοίγει την τσάντα της, της παίρνει τα τσιγάρα και μετά πάει και της κάνει τράκα για να δει την έκφρασή της όταν δεν τα βρει μέσα.
• Ο ίδιος λίγες μέρες αργότερα ποζάρει για φωτογραφίες στο Φρούριο με καπέλο φορεμένο λοξά και χειρονομίες swag.
• Οι τυπάδες που παίρνουν το μοναδικό τετράκλινο του ορόφου αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν την τεράστια μπανιέρα, την οποία αποκαλούν τζακούζι, με τρόπο που εγείρει ιδιαίτερες αμφιβολίες για τον αντρισμό τους.
• Οι ίδιοι αποφασίζουν ότι είναι πολύ αστείο να περιφέρονται στους διαδρόμους με τα μποξεράκια και να επιδεικνύουν τις πούτσες τους (κι εννοώ πραγματικά τις πούτσες τους) σε ανυποψίαστα θύματα.
• Οι ίδιοι επαναφέρουν στη μόδα το σύνθημα "άντρας είναι αυτός που τον έφαγε και δεν του άρεσε".
• Οι ίδιοι, κοροϊδεύοντας μαθήτρια από ΕΠΑΛ που έψαχνε έναν Παπαδόπουλο, αρχίζουν να φωνάζουν τον Παπαδόπουλο σε άκυρες στιγμές και να αλληλοαποκαλούνται Παπαδόπουλοι (είμαστε ίσως το μόνο σχολείο στην Ελλάδα που δεν έχει Παπαδόπουλο).
• Οι ίδιοι υιοθετούν σαν επίσημο σλόγκαν της εκδρομής τη φράση-αίνιγμα "πάω να χέσω", κολλώντας την παντού και σε άκυρες στιγμές.
• Η Αναστασία, συμμαθήτρια που μοιάζει και ακούγεται σαν Στρουμφάκι, παίρνει το μικρόφωνο στο ρεμπετάδικο και τραγουδάει, αν έχετε τον Κθούλου σας, την Πριγκιπέσα.
• Λιγούρηδες από ΕΠΑΛ που ήρθε εκδρομή στο ίδιο ξενοδοχείο την πέφτουν στις μουνάρες του σχολείου μας με το να κατέβουν σε λάθος μπαλκόνι (της Θεοδώρας αν δε με απατάει η μνήμη μου με έναν ψυχολόγο και δύο νταλικέρηδες) και να δείξουν τους κώλους τους.
• Ο Θωμάς, μαθητής που διατηρεί μπλογκ με την επωνυμία Και Που 'Σαι Ακόμα, έχει πιει λίιιιγο παραπάνω απ'όσο θα έπρεπε, με αποτέλεσμα να γυρνάει σε άκυρα δωμάτια και να τραγουδάει το Συνοδεύομαι συνοδεία του επίσημου κιθαρωδού της εκδρομής.

Έγιναν κι άλλα, αλλά ήταν μάλλον ήσσονος σημασίας. Το σημαντικό ήταν ότι πέρασα καλά, δεν άφησα τίποτα να με επηρεάσει, ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα κι αυτό περνάει και στο κοινό.

Η Κέρκυρα πώς σου φάνηκε;

Τρωγότανε μωρέ. Και το φαγητό τους επίσης. Αν φτιάχνανε και τα πιτόγυρα μεγαλύτερα καλά θα ήταν.

Λοιπόν, άιντε τώρα, άσε τις Κέρκυρες, τα μπλογκ, τις Χριστίνες και τους Παντελίδηδες και διάβαζε.

Εντάξει, μαμά.

Αυτά, και να προσέχετε μην ανέβουν φωτογραφίες σας στο Facebook όπου είστε τέρμα σούρα ενώ διαβεβαιώνατε τους γονείς σας ότι δεν ήπιατε τίποτα.

Πενταήμερη: The Official Drinking Game

Όπως ίσως σας έχω ξαναπεί, τη Δευτέρα εγκαταλείπω την ερωτική πόλη για να διαδώσω το μεγαλείο μου στο μαγευτικό νησί της Κέρκυρας. Γι'αυτό σας ετοίμασα αυτό που λέει ο τίτλος. Οι οδηγίες είναι σαφείς: πίνετε ένα σφηνάκι αλκοολούχο της αρεσκείας σας κάθε φορά που στη διάρκεια της εκδρομής συμβαίνει ένα από τα παρακάτω:

• Στον πηγαιμό κάποιος που λέει ανέκδοτα καλύτερα απ'τους άλλους αναλαμβάνει να λέει ανέκδοτα από το μικρόφωνο του πούλμαν.
• Ο οδηγός του πούλμαν κάνει παρατήρηση στη γαλαρία να ησυχάσουν.
• Η γαλαρία τον γράφει στ'αρχίδια της.
• Κάποιος εμφανίζει τάπερ με κεφτέδες ή τυροπιτάκια που τον φόρτωσε η μάνα του.
• Το περιεχόμενο του εν λόγω τάπερ εξαφανίζεται σε δώδεκα δευτερόλεπτα.
• Κάποιος σουρωμένος διαβεβαιώνει από τηλεφώνου τη μάνα του ότι είναι ο μόνος που δεν πίνει.
• Κάποια γκόμενα παίρνει τα δωδεκάποντα ανά χείρας και περπατάει ξυπόλητη για το υπόλοιπο της βραδιάς.
• Κάποιος προσπαθεί να πηδήξει από μπαλκόνι σε μπαλκόνι.
• Συνοδός καθηγητής χτυπάει την πόρτα στις τρεις το πρωί για να πάνε όλοι στα δωμάτιά τους, αλλά κανείς δεν πάει πουθενά.
• Συνοδός καθηγητής διηγείται στα παιδιά ιστορία από τα σχολικά του χρόνια.
• Κάποιος κάνει παραγγελιά στον επίσημο κιθαρωδό της εκδρομής Πυξ Βλαξ.
• Ο επίσημος κιθαρωδός της εκδρομής παίζει Πυξ Βλαξ.
• Κάποιος κάνει παραγγελιά στον επίσημο κιθαρωδό της εκδρομής Παντελίδη.
• Ο επίσημος κιθαρωδός της εκδρομής παίζει Παντελίδη.
• Κάποιος άσχετος από κιθάρα θα πάρει την κιθάρα του επίσημου κιθαρωδού της εκδρομής και θα επιχειρήσει με παταγώδη αποτυχία να παίξει τα πρώτα είκοσι δευτερόλεπτα του Smoke on the Water.
  
• Κάποιος, κάπου, με κάποιον τρόπο, σπάει, χαλάει, καίει ή καταστρέφει κάτι.
• Κάποιος ξερνάει.
• Κάποιος βγάζει βρώμα ότι κυκλοφορούν χασίσια στο ξενοδοχείο.
• Κάποιος έχει φέρει χασίσια στο ξενοδοχείο.
• Κάποιος την πέφτει σε ένα απερίγραπτο μπάζο γιατί "πενταήμερη χωρίς να γαμήσεις δε γίνεται".
• Τρώει χυλόπιτα και πνίγει τον πόνο του στο ποτό.
• Κάποιος την πέφτει σε άκυρες τουρίστριες του ξενοδοχείου.
• Τρώει χυλόπιτα και πνίγει τον πόνο του στο ποτό.
• Κάποιος ντροπαλούλης κι ευαισθητούλης βρίσκει επιτέλους το θάρρος να εξομολογηθεί την καψούρα του στην κοπέλα που του αρέσει.
• Ναι, το μαντέψατε, τρώει χυλόπιτα και πνίγει τον πόνο του στο ποτό.
• Κάποιος υπόσχεται σε όλους τους φαγόντες χυλόπιτα και πνίξαντες τον καημό τους στο ποτό ότι θα κανονίσει αυτός να γαμήσουν.
• Δεν πραγματοποιεί την υπόσχεσή του.
• Καποιανού η μάνα τον παίρνει τηλέφωνο Ν του Αβογκάντρο φορές τη μέρα για να μάθει αν περνάει καλά, αν κοιμήθηκε καλά, αν ήταν φρόνιμος, αν υπακούει τους συνοδούς, αν έφαγε τους κεφτέδες που του ετοίμασε, αν τυχόν τον παρέσυραν οι άλλοι στο ποτό και το τσιγάρο, τι καιρό κάνει εκεί πέρα, αν ντύνεται ζεστά, πόσο ήρθε το Φενέρμπαχτσε-Ανταλιασπόρ και να θυμηθεί να πει στον άλλον και να πάει να γαμηθεί γιατί ποτέ του δε θα δει δυο μάτια αντρικά να κλαίνε.
  
  (συγχωρέστε με γι'αυτό, αλλά αυτές τις πέντε μέρες με περιμένει ΠΟΛΥΣ Παντελίδης. Πρέπει να προετοιμαστώ ψυχικά. Και πάλι συγχωρέστε με)
• Κάποιος προσπαθεί να μεθύσει τους συνοδούς.
• Κάποιος προσπαθεί να κλειδώσει τους συνοδούς σε ένα δωμάτιο.
• Κάποιος προσπαθεί να ρίξει καθαρτικό στους καφέδες των συνοδών.
• Κάποιος τραβάει μισή τζούρα από ναργιλέ και μετά βήχει για τρία χρόνια.
• Οι συνοδοί προσπαθούν να κάνουν ξενάγηση στο πούλμαν, αλλά όλοι κοιμούνται.
• Κάποια ή κάποιος επιστρέφει στο αρχικό του δωμάτιο με λιγότερα ρούχα απ'ό,τι έφυγε.
• Κάποια κάνει το πρώτο της βήμα στο μαγευτικό ταξίδι για το Brazzers, και μετά κυνηγάει τους πάντες και τα πάντα για να σβήσουν τα αποδεικτικά στοιχεία.
• Κάποια ξυπνάει δίπλα σε κάποιον και τον χαστουκίζει γιατί την εκμεταλλεύτηκε ενόσω ήταν μεθυσμένη.
• Κάποιος στο μπουφέ του πρωινού φορτώνει δέκα πιάτα και μετά παίρνει και δεύτερο γύρο.
• Κάποιος φέρνει δέκα κουτιά καπότες, καυχιέται ότι θα τις χρησιμοποιήσει όλες και τελικά τις κάνει μπαλόνια.
• Κάποια παρέα αποφασίζει να παίξει το κλασικό και αγαπημένο παιχνίδι "ο πρώτος που θα αποκοιμηθεί ξυπνάει με πούτσες ζωγραφισμένες στο πρόσωπό του".
• Κάποιος κυκλοφορεί για μια ολόκληρη μέρα με πούτσες ζωγραφισμένες στο πρόσωπό του γιατί τα μαλακισμένα οι φίλοι του χρησιμοποίησαν ανεξίτηλο μαρκαδόρο.
  
• Κάποιος ανοίγει καβγά με άλλο σχολείο και καταλήγει στο νοσοκομείο.
• Κάποιος έξυπνος ταβερνιάρης επιχειρεί να χρεώσει 200 ευρώ για πέντε μπριζόλες καουτσούκ κι ένα τζατζίκι από πηγμένα χύσια ρινόκερου.
• Κάποιοι μαλάκες μαθητές πληρώνουν 200 ευρώ για πέντε μπριζόλες καουτσούκ κι ένα τζατζίκι από πηγμένα χύσια ρινόκερου.
• Κάποιος σαβουρώνει από το δωμάτιο σαπουνάκια, πετσέτες, μπαταρίες από τηλεκοντρόλ, γλόμπους από φωτιστικά, μολύβια, Αγίες Γραφές κι εκείνα τα μικροσκοπικά μπουκαλάκια ουίσκι που κάνουν είκοσι ευρώ το ένα.
• Κάποιος θα παραπονεθεί, κάποιος θα γκρινιάξει, κάποιος θα τσακωθεί, κάποιος θα τραυματιστεί, κάποιος θα κλάψει, κάποιος θα βρίσει, κάποιος θα τα κάνει όλα λαμπόγυαλο, όλοι όμως στο πούλμαν του γυρισμού θα συμφωνήσουν ότι ήταν οι ωραιότερες πέντε μέρες της μέχρι τώρα ζωής τους.

Ο last man standing (δηλαδή ο Πρόεδρος του Α.Π.Ι. (Αλκοόλ σε Ποσότητες Ιλιγγιώδεις)) κερδίζει ένα μαντολάτο που θα φέρω απ'την Κέρκυρα. Σε περίπτωση που υπάρξει κι άλλος μπέκρουλας που επιβιώσει από όλο αυτό, το βραβείο θα μοιραστεί στα δύο. Άιντε, και καλοφάγωτο.

Υ.Γ. Ναι, κύριε Χωστήρα. Αυτό ήταν λίστα. Άι και γαμήδια τώρα.

Αυτά, και να προσέχετε, να ακούτε τους συνοδούς, να μην πιείτε πολύ, να μην καπνίσετε, να μην πιάσετε κουβέντα με αγνώστους και για όνομα του Κθούλου φορέστε προφυλακτικό, οι καιροί είναι δύσκολοι και μόνο για να ταΐζουμε κουτσούβελα δεν είμαστε τώρα.

Σάλτσες και τέθοια

Εικάζω ότι δεν έχετε το χρόνο να με ακούτε να γκρινιάζω για τα πάντα και το τίποτα όλα μαζί.
Γι'αυτό, αν και είμαι ένας από εκείνους τους μελοδραματικούς ανόητους και μερικές φορές το μυαλό μου μου παίζει παιχνίδια, σήμερα θα πάω κατευθείαν στο κυρίως θέμα, χωρίς πολλές πολλές σάλτσες.
Κάτι που είναι ειρωνικό, γιατί το θέμα μου σήμερα είναι οι σάλτσες.
Κι όταν λέω σάλτσες δε λέω για κέτσαπ, μουστάρδα, μπολονέζ, αυγολέμονο, βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας ή λοιπές που τρώγονται. Μιλάω για τις λεκτικές σάλτσες.
Ναι, είμαι τόσο χίπστερ που γράφω για φαινόμενα που σχετίζονται με τη γραφή.
Οι λεκτικές σάλτσες, λοιπόν. Όπως και οι σάλτσες στο φαγητό (με εξαίρεση την κέτσαπ, την οποία μισώ με όλο μου το είναι και θέλω να μου βρείτε ποιος την ανακάλυψε για να χέσω στον τάφο του.) χρησιμεύουν για να νοστιμίσουν το κυρίως πιάτο ή αλλιώς "ζουμί" της υπόθεσης.
Τώρα κάποιοι θα σας πουν ότι οι σάλτσες δείχνουν ότι το κυρίως πιάτο που έχεις να σερβίρεις δεν είναι καλό και πας να το καλύψεις με φιοριτούρες και λοιπές γκεουλίστικες αηδίες κι ότι ο άντρηδος ο σωστός, ο βαρύς, ο μάγκας, ο τσεκουράτος, ο τα λέω χύμα και δε μασάω, λέει λίγα λόγια και σωστά.
Κι η αλήθεια είναι ότι αυτό το επιχείρημα έχει μια λογική βάση, γιατί όσο περισσότερα λένε μερικοί τόσο λιγότερο νόημα κουβαλάνε τα λεγόμενά τους, ειδικά όταν τυγχάνουν παράγοντες Εδεσσαϊκού:

Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο.
Από την άλλη, ωστόσο, τη σήμερον ημέρα της εκπούστευσης των πάντων από τα κατεχόμενα από τους Οβραιοσιωνιστές μίντια, οι άντρηδοι οι σωστοί, οι βαριοί και τέθοια δεν υπάρχουσι, ή μάλλον υπάρχουσι αλλά όχι εκεί που κοιτάνε οι μοσχοαναθρεμμένες με Κοσμοψώλιταν και Σούπερ Καυλερίνα (αλήθεια, κυκλοφορεί ακόμα αυτό;) χαζογκόμενες.
Και στην τελική, αν δε βάζαμε και λίγη σάλτσα, θα βαριόμασταν.
Τι ακριβώς εννοούμε, όμως, όταν λέμε ότι κάποιος χρησιμοποιεί σάλτσες;
Η σάλτσα είναι, κατά βάσιν, ό,τι μπορείς να βουτήξεις το ξυράφι του Όκαμ, να το πετσοκόψεις από μία πρόταση, παράγραφο ή ό,τι έχεις τέλος πάντων και να σου μείνει το νόημα. Για παράδειγμα, πάρτε αυτή την πρόταση.
Πρόταση χωρίς σάλτσες: Οδηγούσα χθες προς τη δουλειά μου και είδα μια πολύ ωραία μελαχρινή, και μου έκανε εντύπωση.
Πρόταση με σάλτσες: Πήγαινα που λες χθες στο γραφείο, σε αυτόν τον καριόλη τον διευθυντή μου τον Χατζηπαπαροφλαντζόπουλο, να δουλέψω πάλι χαμαλίκι για τρεις κι εξήντα και μετά να έχεις και την άλλη να γκρινιάζει που δεν της παίρνεις γούνα δώρο, γούνα λέει, δεν είσαι καλά κυρά μου, γούνα ο Βαγγέλας; Έχουμε και μια οικολογική συνείδησις, μανδάμ. Και που λες πήγαινα στο γραφείο και είδα μπροστά μου να περνάει ένας μουναρομούναρος...κόντεψα να μείνω ρε μαλάκα. Έχεις δει ποτέ στις ειδήσεις του Σταρ μια τραγουδιάρα αραπίνα λάγνα ερωτιάρα, πώς τήνε λένε μωρέ, Μπιγιονσέ, άι γεια σου. Ένα μελαχρινό μωρό από δω ίσαμε την Καλαμαριά, μαυριδερό και λαχταριστό σαν σοκολατίνα, και βυζάρες τούρμπο να λέμε. Κάγκελο ο Βαγγέλας. Ευτυχώς είχε φανάρι και δεν ήρθε κανείς από πίσω με τα χίλια να με σουτάρει να τρέχουμε στα νοσοκομεία. Πήρανε τώρα όλοι ένα κωλόχαρτο λαδώσανε τους εξεταστές να πούμε και γίνανε οδηγοί, ασταδγιάλα πια.
Φυσικά, ο τρόπος που μιλάει ο Βαγγέλας του παραδείγματος είναι τραβηγμένος απ'τις μουνότριχες, δηλαδή δεν παίζει με καμία κυβέρνηση να βρείτε άνθρωπο που να ξελαστιχώνει τόσο πολύ τις συζητήσεις του, απλά το έβαλα έτσι για να ιλουστράρω και να επιδείξω καλύτερα το πόιντ μου. Άλλωστε, και μόνο το να συγκρίνεις μια τυχαία γκόμενα στο δρόμο με τη Μπιγιονσέ είναι χειρότερη ιεροσυλία από τα δεκατριάχρονα που πάνε στο βίντεο κλιπ του Bohemian Rhapsody και γράφουν από κάτω "Dis shit sucks, Bieber is da fuqin best SWAG YOLO".
Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω μια μεγάλη έρευνα που θα δείχνει την επίδραση των σαλτσών στον τρόπο γραφής των ανθρώπων και στην πουτάνα κενωνία άδικο κόσμο γενικότερα. Μέχρι να επεξεργαστώ τα στατιστικά στοιχεία, πάρτε τον Πέτγουεϊ να τραγουδάει το Φωτιά με Φωτιά.
Μια φορά τον προτιμώ απ΄τον Κιάμο.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι οι σάλτσες είναι απαραίτητο στοιχείο της κοινωνικής συμβίωσης, όπως μπορούν να σας διαβεβαιώσουν ο Μάστερ Τζι, ο Διπρόσωπος, ο Χωστήρας, ο Slash, η φίλη μου η Θεοδώρα (η οποία είναι πλέον, όπως ίσως καταλάβατε, το δεύτερο μέλος της λίστας "Γυναίκες που θα υπάρχουν σε κάθε γαμημένη ανάρτηση του ΚΠΣΑ με ή χωρίς προφανή λόγο" και μη με ρωτήσετε ποια ήταν η πρώτη και όχι, δεν είμαι ερωτευμένος με τη Θεοδώρα, σκάσε Ρασκόλνικωφ), 29 κατασκευαστές πλυντηρίων, η συντακτική ομάδα της εφημερίδας "Τα Νέα της Πέρα Κωλομπουρδοραχούλας" και ο Μόργκαν Φρίμαν.
Οι σάλτσες πρέπει να κυβερνήσουν τον κόσμο. Θα οργανώσω συναυλία υποστήριξης στη σάλτσα, με τραγουδιστή τον Κακοφωνίξ τον Βάρδο, κιθαρίστα τον Παντελίδη και φιλική συμμετοχή σόλο μαγιονέζα από τον Πάτρικ, και εννοείται πως η προστασία της σάλτσας θα αποτελέσει βασική προτεραιότητα της Μ.Α.Λ.Α.Κ.Ι.Α., μαζί με την κατάργηση των Πανελληνίων και την επιστροφή του τιτάνα των γηπέδων τα πάντα όλα Νίκου Αλέφαντου στην ενεργό προπονητική δράση μπας και μάθουν μερικοί μερικοί λίγο μπαλίτσα. Σας τα εξηγώ ωραία; Φυσικά σας τα εξηγώ ωραία, δε θα μου πείτε εσείς, τιποτένια κι αδαή παιδαρέλια.
Αυτά, και να προσέχετε μην βρείτε κι εσείς εκείνο το μελαχρινό μωρό από δω μέχρι την Καλαμαριά και προκαλέσετε κυκλοφοριακό κομφούζιο καθώς θα κοιτάτε σαν ξελιγωμένοι, λιγούρηδες.