Επειδή τώρα τελευταία τα νούμερα έχουν πέσει κάπως και θα φάω σουτ από το κανάλι λόγω πτώσεως των διαφημιστικών εσόδων, ώρα να πιάσω ένα θέμα που είναι πάντα επίκαιρο και πάντα πιασάρικο, για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Την τσόντα.
Όχι αυτή την τσόντα ρε εξυπνάκηδες. Αυτήν εδώ την αποκάτω την τσόντα.
Μεγάλα παιδιά είμαστε, μην κρυβόμαστε πίσω απ'το δάχτυλό μας.
Μία προσέγγιση στο θέμα θα ήταν να κάνω μια αναλυτική και επιστημονική παρουσίαση των διαφόρων ειδών της τσόντας, αλλά αυτό το έχουν κάνει πολύ νωρίτερα και πολύ πιο εμπεριστατωμένα από μένα ο Έρπης Χωστήρας κι ο Περίνεος. Και ποιος είμαι εγώ για να αντιπαρατεθώ στον Έρπη Χωστήρα και στον Περίνεο;-Ο Ψωμάς ο Γάργαρος είσαι.
Πολύ σωστά. Και σαν τέτοιος λοιπόν που είμαι, θα το δω λίγο πιο φιλοσοφικά το θέμα και θα κράξω τις αναληθοφάνειες που περιέχει το κινηματογραφικό αυτό είδος.
-Αναληθοφάνειες της τσόντας; Σώθηκες. Το να περιμένεις αληθοφάνεια από τσόντα είναι σαν να βάζεις να δεις μπατσοταινία και να βλέπεις τον μπάτσο να κάθεται οχτώ ώρες σε ένα γραφείο και να εκδίδει ταυτότητες και διαβατήρια.
Σαφώς. Πρέπει λοιπόν, προτού προχωρήσουμε παρακάτω, να θέσουμε τον διαχωρισμό του "ποιητική αδεία" από το "ποιητική αηδία", τουτέστιν τις αναληθοφάνειες που εξυπηρετούν κάποιο σκοπό και αυτές που απλά ο σεναριογράφος σε δουλεύει μες στα μούτρα σου.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από τον κανονικό κινηματογράφο, το Mr and Mrs Smith. Σε αυτή την ταινία, ο Μπραντ (ένας είναι ο Μπραντ) παριστάνει τον κορυφαίο πληρωμένο δολοφόνο της τάδε μυστικής οργάνωσης, και η Αντζελίνα (μία είναι η Αντζελίνα) παριστάνει την κορυφαία πληρωμένη δολοφόνο της δείνα μυστικής οργάνωσης που είναι και ανταγωνιστική της τάδε.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Μπραντ κι η Αντζελίνα, όπως ίσως θα περιμένατε, είναι παντρεμένοι μεταξύ τους. Και τόσα χρόνια κανείς απ'τους δύο δεν έχει καταλάβει ότι ο άλλος είναι πληρωμένος δολοφόνος που δουλεύει απέναντί του.
Να είναι και οι δύο πληρωμένοι δολοφόνοι (και μάλιστα κορυφαίοι στις υπηρεσίες τους!) και να τους έχουν βάλει τον έναν να σκοτώσει τον άλλον, και να μην έχουν πάρει χαμπάρι, αυτομάτως όλη η ταινία καθίσταται μούφα, όσο καλή διάθεση κι αν έχεις να τη δεις χωρίς πολύ πολύ σκέψη (και να μπανίσεις κορμί Αντζελίνας βεβαίως βεβαίως).
Επιστρέφουμε λοιπόν στις τσόντες που, από τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει κόσμος που διαμορφώνει άποψη για το real-life sex μέσω της τσόντας (μην το γελάτε, εδώ υπάρχουν άτομα που διαμορφώνουν πολιτική άποψη από τις ειδήσεις του Μέγκα), είναι σίγουρα πολύ πιο σημαντικό ζήτημα.
Είναι παπάντζα το ότι στον κόσμο της τσόντας ποτέ κανείς δεν έχει πονοκέφαλο, περίοδο ή δεν είναι κουρασμένος; Βεβαίως και είναι. Αλλά είναι παπάντζα που εξυπηρετεί το σκοπό, γιατί φανταστείτε να βάζατε να δείτε τσόντα, να πήγαινε ο τύπος καυλωμένος στην τύπα με σκοπό τα γνωστά, να τον λέει η τύπα "έχω περίοδο" κι ο τύπος να καταλήγει στην τουαλέτα να την παίζει μόνος του.
Θα κλαίγατε τα μεγκαμπάιτ που ξοδέψατε για να την φορτώσετε.
Επομένως αυτή είναι θεμιτή παπάντζα.
Άλλη μια θεμιτή παπάντζα είναι η εμφάνιση των ανδρών πρωταγωνιστών. Με εξαίρεση τον τιτανομέγιστο Ρον Τζέρεμι, που γαμούσε με το μπυροκοίλι και το γκρικ λόβερ με τρίχα για πουλόβερ σαν να μη συμβαίνει τίποτα, όλοι οι άντρηδοι πορνοστάρ είναι λες και τους σκάλισε ο Φειδίας στο μάρμαρο, με μόνη προφανή διαφορά το μέγεθος του πέους.
Μανία που είχανε κι οι αρχαίοι ημών να κάνουν τα αγάλματά τους μπάμιες. Θεωρητικά, βέβαια, ο συμβολισμός του μικρού πέους είναι ότι ο άνθρωπος έχει αποτινάξει τις ζωώδεις ορμές της αναπαραγωγής και είναι πνευματικά ανεπτυγμένος, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Μάλλον οι αρχαίοι ημών δεν ήταν και τόσο "μεγάλοι στο κρεβάτι".
Έτσι, λοιπόν, ο άντρηδος πορνοστάρ περνάει οχτώ ώρες τη μέρα στο γυμναστήριο, οχτώ ώρες στο ινστιτούτο αποτρίχωσης και αισθητικής και τις υπόλοιπες οχτώ ώρες στο σπίτι του, παρέα με τη σουηδική αντλία πέους του Ώστιν Πάουερς.
Το να την έχει βέβαια ο πρωταγωνιστής 20 πόντους είναι κάτι που εγείρει ατυχείς συγκρίσεις με τον μέσο όχι-και-τόσο-ευμεγέθη πισπιρίγκο, αν εξαιρέσεις τις γιαπωνέζικες τσόντες που έχουν πιο φυσιολογικά μεγέθη, αλλά ας μην πιάσουμε τις γιαπωνέζικες τσόντες γιατί αν αρχίσω να μιλάω για χταπόδια θα ξεφτιλίσω και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειάς μου και του σεβασμού στους αναγνώστες μου.
Άλλωστε, αν θέλουμε να μιλήσουμε για unrealistic πρότυπα στο πορνό, καλύτερα να πιάσουμε τις πρωταγωνίστριες.
Τα μαλλιά σε απόχρωση του ξανθού που δεν υπάρχει στη φύση; Γάμα τα. Η παραμονή στο ψωλάριουμ μέχρι η τύπισσα να αποκτήσει απόχρωση Vegemite και εφτά διαφορετικούς καρκίνους στο δέρμα; Γάμα την κι αυτήν.
Το ανορεξικό σώμα με την υποβοήθηση του γνωστού τραγουδιού του Έρικ του Κλάπτον, που σε περίπτωση που δεν καταλάβατε ποιο είναι το γνωστό τραγούδι είναι το Cocaine, ντάξει, αυτό είναι γενικό σημείο των καιρών μας, δεν είναι αποκλειστικότητα της τσόντας.
Τα πέντε στρώματα ξυλόστοκο που επικάθονται στη μούρη, και πάνω στα οποία πέντε στρώματα ξυλόστοκο κάθεται κι ένα στρώμα μπογιάς που θα ζήλευε κι ο Χηθ Λέτζερ στον τελευταίο του ρόλο σαν Τζόκερ, γάμα τα κι αυτά.
Αλλά αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα είναι όταν πάνω στο προαναφερθέν ανορεξικό σώμα έρχονται και κουμπώνουν δύο τερατώδεις όγκοι από σιλικόνη.
Στόκοι, μπογιές, σιλικόνες...λες και η παγκόσμια πορνοβιομηχανία έχει συνάψει συμβόλαιο συνεργασίας με τη Ντούροστικ.
Το καλύτερο είναι ότι όχι απλά τα σιλικονόβυζα κουμπώνουν στο ανορεξικό σώμα, αλλά στέκονται κι όρθια κι όλας, και μένεις εσύ ως άλλος Πάτρικ Ογκουνσότο να αναρωτιέσαι πώς γκένιν αυτό.
Μαλάκες...αυτό είναι θέμα για την πτυχιακή μου. "Στατική μελέτη των εμφυτευμάτων σιλικόνης επί του γυναικείου σώματος". Κι ας βρεθεί ο καθηγητής που δε θα μου βάλει δέκα.
Και τέλος πάντων, τα προσπερνάς όλα αυτά, λες εντάξει, ποιαν ήθελες να δείχνει στην τσόντα, την κυρα-Μαριγούλα από τον πάνω όροφο που έχει πέντε χρόνια να το κάνει με τον άντρα της; Και φτάνεις στην υπόθεση.
"Υπόθεση" τέλος πάντων. Αυτά τα πέντε λεπτά ελεεινού και τρισάθλιου διαλόγου που λαμβάνουν χώρα στην αρχή του έργου για να σε διαφωτίσουν γιατί θα πέφτει πέος την επόμενη μία ώρα.
Και καλύτερα να έμενες στο σκοτάδι.
Κλασικό παράδειγμα. Τύπισσα παραγγέλνει πίτσα. Πιτσαδόρος έρχεται. Στην πορεία η τύπισσα ανακαλύπτει ότι δεν έχει λεφτά να πληρώσει το πιντί. Ακολουθεί πληρωμή σε είδος, η αίθουσα κλιματίζεται. Τέλος. Η πίτσα στο ενδιάμεσο μπορεί να έχει κρυώσει, αλλά και ποιος χέστηκε.
Ή ο υδραυλικός. Τον καλεί στο σπίτι η τύπισσα για να φτιάξει τα υδραυλικά του σπιτιού, και καταλήγει να φτιάξει τα υδραυλικά της τύπισσας. Το σπίτι εν τω μεταξύ μπορεί να πλημμυρίσει, αλλά και ποιος χέστηκε.
Ρε, μην τρώτε παραμύθι ρε. Αν πήγαινε έτσι το πράμα, ο Βινς Νιλ κι ο Τόμι Λι δε θα γινόντουσαν ροκ σταρς, αλλά γκαραζιέρηδες.
Η παπάντζα, όμως, συνεχίζεται και σε αυτό καθεαυτό το "ψητό" της υπόθεσης, γιατί στην τελική η υπόθεση στην τσόντα είναι σαν εκείνο το πορτοκάλι που δίνουνε στη λέσχη μαζί με το φαΐ. Κανείς δεν πάει στη λέσχη για να φάει πορτοκάλι. Απλά υπάρχει, για κάποιο λόγο.
Κατ'αρχάς, στον μαγευτικό κόσμο της τσόντας, όλες οι γυναίκες έχουν κάνει μαθήματα μπαλέτου στην πρώην Σοβιετική Ένωση μαζί με την Κομανέτσι, ή έκαναν ακροβάτισσες σε κινέζικο τσίρκο, ή κάτι τέτοιο, γιατί το να πάρεις τα πόδια σου και να τα βάλεις πίσω απ'τα αυτιά σου είναι σαν να ανάβεις ένα τσιγάρο. Τόσο εύκολο.
Αλλά εντάξει, το γαμάς κι αυτό.
Το πρόβλημα είναι ότι η τσόντα κρατάει ένα ικανό χρονικό διάστημα, πες μισή ώρα, κατά τη διάρκεια του οποίου ο τυπάς παλινδρομεί το πέος του εντός και εκτός του κόλπου με ταχύτητα πιστονιού από Μπουγκάτι Βέιρον. Έτσι ανακύπτουν δύο πολύ σημαντικά τεχνικά ζητήματα (ακολουθεί βαθιά επιστημονική ανάλυση):
Πρώτο ζήτημα: Προκειμένου ο άνδρας πρωταγωνιστής να καταφέρνει να διεισδύει με ρυθμό εκατόν είκοσι bpm (boutses per minute), κάτι που απαιτεί την κίνηση ολόκληρου του κορμού, γοφοί και όλο το σύστημα εκεί γύρω, ενώ ταυτόχρονα να εξασφαλίζει και την αιμάτωση ενός πέους είκοσι εκατοστών για τη διατήρηση μιας ικανής στύσης, κι όλα αυτά για ένα τόσο παρατεταμένο διάστημα, θα πρέπει να έχει τέτοιο καρδιαγγειακό σύστημα που να χτυπάει έναν μαραθώνιο κάθε πρωί μόνο για την προπόνηση.
Δεύτερο ζήτημα: Η τόσο μεγάλη ταχύτητα παλινδρόμησης του πέους δημιουργεί εντός του κόλπου σημαντική ποσότητα τριβής. Εφόσον δεν υπάρχει εγκατεστημένο μέσα στον κόλπο κάποιο σύστημα λίπανσης που να χρησιμοποιεί το αξιόπιστο λιπαντικό Castrol™, αυτή η τριβή πολλαπλασιάζεται και επιφέρει θέρμανση της περιοχής, κάτι που, αν τα εσωτερικά τοιχώματα του κόλπου δεν είναι κατασκευασμένα από τιτάνιο, κέβλαρ ή κάποιο ανάλογο πυρίμαχο υλικό τέλος πάντων, δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο αυτανάφλεξης.
(Γιατί όταν λέμε σεξ-βία-μηχανολογία, εννοούμε σεξ-βία-μηχανολογία.)
Κάτι που στη λαϊκή γλώσσα περιγράφεται με τη φράση "Το μουνί μου φλόγες βγάζει, λες να έχει πετρογκάζι".
Ε, δεν μπορεί. Ή επαναλαμβάνεται σε λούπα ένα κομμάτι πέντε δευτερολέπτων και πέφτει ο ήχος πλέιμπακ από πάνω, ή παίζει speed up, όπως κάνουνε οι παπαρίτζουλες οι Dragonforce για να γαμάνε μετά την πίστη του κόσμου στο Guitar Hero.
Αλλά, όταν μιλάμε για τσόντες και παπάντζες, δεν μπορούμε φυσικά να μην ακουμπήσουμε το θέμα που λέγεται λεσβίες.
Κατ'αρχήν, στον κόσμο του Βιτάμ...ε, της τσόντας, όλες οι λεσβίες είναι θεάρες, κουκλάρες, τέρμα περιποιημένο μαλλί, γυμναστήρια, αποτρίχωση, πεντικιούρ, μανικιούρ-και τι μανικιούρ, ε, κάτι χτιστά νύχια πέντε πόντων, που είμαι σίγουρος ότι κάπου θα ενοχλούν εκεί που μπαίνουν.
Και βγαίνεις μετά εσύ ο δύσμοιρος και βλέπεις κάτι λεσβίες να φιλιούνται μεταξύ τους και νομίζεις ότι το έσκασαν από κάποιο κέντρο ερευνών του Μένγκελε για την επίδραση της ραδιενέργειας στους ανθρώπους. Ή από κάποιο τμήμα μηχανολόγων μηχανικών.
Ναι, ξέρω, κι εγώ λυπάμαι.
Έπειτα, ακόμα κι το ποσοστό των "θεάρες-κουκλάρες" που δεν είναι λεσβίες μπορούν να γίνουν με το πάτημα ενός κουμπιού.
Ντάξει, είναι γνωστό ότι τα κοριτσάκια "πειραματίζονται" με τις φιλενάδες τους πολύ περισσότερο απ'ό,τι τα αγοράκια (παράβαλε το γνωστό ανέκδοτο "με τρεις φορές πούστης γίνεσαι;"), αλλά αυτό που συμβαίνει στις τσόντες είναι γελοίο.
"Προβάρουμε ρούχα για την αποψινή μας έξοδο; Ας πηδηχτούμε!"
"Χάλασε το αυτοκίνητό μας στη μέση της ερημιάς; Μέχρι να έρθει η οδική βοήθεια, με τι θα απασχοληθούμε, άραγε;"
"Μου έφερες μια πίτσα; Α, γαμώτο, δεν έχω να σε πληρώσω!" (αυτό παραμένει στάνταρ), και το κορυφαίο:
"Σε παράτησε το αγόρι σου; Έλα να στο κάνω μάκια να περάσει!"
Αν ίσχυε αυτό το τελευταίο, τότε όποια γκόμενα είχε φάει ποτέ στη ζωή της χυλόπιτα από άντρα θα έπρεπε να είναι λεσβία. Κι αυτό θα σήμαινε σαφώς μικρότερο πληθυσμό στη γη, κάτι που αν το καλοσκεφτείς δεν είναι κακή ιδέα, γιατί θα είχαμε πολύ λιγότερους κάγκουρες.
Αλλά το χειρότερο, και αυτό που έχει οδηγήσει σε χιλιάδες άντρες με κατεστραμμένα όνειρα (ίσως και να τα παραλέω, αλλά δε θα'ναι και πρώτη φορά) είναι το εξής σενάριο που επαναλαμβάνεται πάρα πολύ συχνά.
Είναι λοιπόν η Θεάρα κι η Κουκλάρα στο κρεβάτι, επειδή τους χάλασε ο θερμοσίφωνας, δεν ξέρω, και ασχολιούνται η μία με το "θεάρα-κουκλάρα" κορμί της άλλης, minding their own business, όλα κομπλέ. Και ξαφνικά, σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράμα του κόσμου, σκάει ένα πέος.
Ένα πέος μαζί με το αντρικό σώμα που ανήκει, εξυπνάκηδες. Αν έσκαγε σκέτο ένα πέος τότε θα είχαμε μπει στη Ζώνη του Ψωλόφωτος και αυτό θα ήταν όντως πρόβλημα.
Και τι λένε οι "λεσβίες" στον φίλο μας; "Φύγε από δω, είμαστε απασχολημένες, μας χαλάς το φενγκ σούι"; Όχι. Απλά τον παίρνουνε και οι δύο μαζί.
Τζακ ποτ, μαλάκες μου.
Και μετά ξυπνήσαμε όλοι μαζί και πήρε η Ελλάδα το Μουντιάλ.
Αυτά, και να προσέχετε μην παραγγείλετε πίτσα, δεν έχετε να πληρώσετε τον πιτσοκουτά και σας πει "δεν πειράζει, τρελό αγόρι, θα πληρώσεις σε είδος"-κι η συνέχεια επί της οθόνης, η αίθουσα κλιματίζεται.
