Κλαρίνο μέχρι το Πεκίνο

Όπως ίσως σας έχω ξαναπεί, έχω την κακιά συνήθεια να ακούω ραδιόφωνο. Κι όχι όποιο κι όποιο ραδιόφωνο, αλλά το 1055 Rock, το ροκ ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης που είναι ροκ και παίζει ροκ και μόνο ροκ και αποκλειστικά ροκ και αποκλειστικά και μόνο ροκ και θα συνέχιζα μέχρι να γράψω τη λέξη ροκ χίλιες πενήντα πέντε φορές αλλά βαριέμαι.
Αυτή την εβδομάδα λοιπόν το συγκεκριμένο ροκ ραδιόφωνο έπαιζε μια προώθηση, διαγωνισμούς για προσκλήσεις και ζωντανή συνέντευξη από μια μπάντα ονόματι Villagers Of Ioannina City, η οποία και είχε συναυλία χθες το βράδυ κάπου στη Θεσσαλονίκη.
Το θέμα μας σήμερα είναι το μουσικό είδος το οποίο παίζουν οι Villagers Of Ioannina City, το οποίο είναι stoner, αλλά with a twist, σαν την Pepsi Twist που δίνει μια ευχάριστη νότα λεμονιού στο αναψυκτικό που τόσο πολύ αγαπήσατε και κάνει το καλύτερο Τούμπα Λίμπρε που μπορείτε να φανταστείτε.
(Η Pepsi μου τα έσκασε για τη διαφήμιση).
Επιστρέφοντας όμως σε αυτό που λέγαμε, το twist είναι ότι οι Villagers Of Ioannina City παίζουν μεν stoner, αλλά το συνδυάζουν με ελληνικό στίχο και, εδώ είναι όλο το ζουμί, παραδοσιακά ηπειρώτικα κλαρίνα.
Εδώ μπορείτε να απολαύσετε ένα δείγμα της δουλειάς τους.

Και...η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Και την τελευταία φορά που είχε συμβεί αυτό, η Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ έμεινε κλειστή για τρεις μέρες, ένα εργοτάξιο του Μετρό κατέρρευσε και όλα τα σούπερ μάρκετ της Θεσσαλονίκης ξέμειναν από φέτα Ελασσόνας.
Ρε είστε με τα μυαλά σας;
Ρε την παλεύουτε καθόλου;
Είναι δυνατόν να περάσαμε τόσες δεκάδες χιλιετίες εξέλιξης του ανθρώπινου είδους και του πολιτισμού για να καταλήξουμε να παίζουμε ροκ με ηπειρώτικα κλαρίνα;
Το κλαρίνο, σαν ηχόχρωμα, είναι σαν τις αντζούγιες στην πίτσα: δεν τις τρώνε όλοι, κι αυτοί που τις τρώνε αξίζουν μόνο τον οίκτο και την περιφρόνηση.
Δηλαδή, εντάξει. Δεν είπαμε να μην πειραματίζονται οι μουσικοί. Εδώ ο Μπον Σκοτ κατάφερε να συνδυάσει ροκ τραγούδι με γκάιντα, και η γκάιντα είναι το πιο φριχτό μουσικό όργανο που υπάρχει στην από εδώ μεριά του Interstellar.

Αυτό όμως έγινε για ένα τραγούδι, και μετά κατά πάσα πιθανότητα ο Μπον Σκοτ συνειδητοποίησε ότι έκανε μαλακία και αποφάσισε να πνίξει τον πόνο του στο ποτό με τα αποτελέσματα που όλοι ξέρουμε.
Οι τυπάδες που αποκαλούνται Villagers Of Ioannina City (που πιθανότατα υιοθέτησαν αυτό το όνομα γιατί δεν ήξεραν πώς μεταφράζεται το "Παγουράδες" στα αγγλικά) δεν προσπαθούν καν να συνδυάσουν το κλαρίνο ώστε να κολλήσει με τη ροκ μουσική.
Αυτοί παίζουν τις ξεκούρδιστες κιθάρες τους απ'τη μία μεριά, κι απ'την άλλη ο παππούς του ντράμερ, που τον καλούν κάθε χρόνο σαν επίτιμο καλεσμένο στο πανηγύρι του Πάπιγκου, παίζει τα δημοτικά τραγούδια που ήξερε από όταν ήτανε μικρός κι έβοσκε πρόβατα στις πλαγιές της Πίνδου.
Και κατά πάσα πιθανότητα οι δύο αυτές μεριές δεν είναι καν στο ίδιο δωμάτιο την ώρα της ηχογράφησης.
Επίσης υπάρχει η πιθανότητα να παίζουν το κλαρίνο με τον πρωκτό τους, έχοντας καταναλώσει ικανές ποσότητες φασολάδας.
Και δεν είμαι ο τύπος που θα αρχίσει να τσακώνεται για το ποιος είναι πραγματικά μέταλ και ποιος είναι τρου και ποιος είναι wimp and poser leave the hall και τέτοιες ιστορίες (αν ψάχνετε γι'αυτό απευθυνθείτε στον Snake Plissken, θα σας εξυπηρετήσει καταλλήλως).
Αλλά κλαρίνα; Κλαρίνα γαμώ τα γαλακτομπούρεκα απ'το Διεθνές; Επειδή είστε Γιαννιώτες και καλά; Τότε όποιος καλλιτέχνης είναι από τη Θεσσαλονίκη να βγαίνει στη σκηνή τρώγοντας μια μπουγάτσα.
Άι σιχτίρ γαμώ την Κυρα-Φροσύνη σας με τσαντίσατε.
Πάω να φάω κανένα γαλακτομπούρεκο.
Αυτά, και να προσέχετε μην πνιγείτε στη λίμνη των Ιωαννίνων.

Dancing With The Stars: Greek Football Edition

Disclaimer: Από τον τίτλο και μόνο του παρόντος (ο οποίος δείχνει ξεκάθαρα ότι θα διαβάσετε μια κριτική ματιά πάνω στα σονέτα του Λορέντζου Πλατείας Μαβίλη), δηλώνω ότι είμαι απόλυτα προετοιμασμένος για σχόλια που θα μου λένε ότι είμαι πρωινατζού κι ότι το επόμενο βήμα είναι μακροσκελείς αναρτήσεις για το στρινγκάκι της Μαντόνα, όπως επίσης και για σχόλια ότι το ποδόσφαιρο είναι προϊόν υποκουλτούρας κι ασχολούνται με αυτό μόνο οι κάγκουρες του Μπουρναζίου. Bring it on, bitches.
Όσο για τα κορίτσια που βαριούνται να διαβάζουν για ποδοσφαιρικά, θα προσπαθήσω να βρω τους ποδοσφαιριστές όσο πιο ημίγυμνους γίνεται.
And...let's dance!

• Κλαούντιο Ρανιέρι
  Ένας προπονητής-μετρ της τακτικής, που τα τελευταία δέκα χρόνια έχει απολυθεί από όχι μία ή δύο αλλά έξι! ομάδες υψηλού επιπέδου, με αναλόγως υψηλού επιπέδου αποζημιώσεις. Η τελευταία-και ίσως πιο θεαματική-πράξη της μεγαλοφυούς κομπίνας του ήταν η Εθνική Ελλάδος, στην οποία, για να καταφέρει να απολυθεί, κάλεσε παίκτες από ομάδες Β'Εθνικής, παίκτες που έχουν να παίξουν ποδόσφαιρο έξι μήνες (ή από τότε που γεννήθηκαν) καθώς επίσης και τους Νίκας, Μανίκας, Λιας, Καραμπαλίκας, Γενικολιάς, Βουρδουμπάς, Κεντρικόπουλος και μπροστά μόνος του ο Νίκωνας. Έπαιξε επίσης τεσταρισμένα και αποδεδειγμένα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο συστήματα όπως 4-2-4 (??) κι έτσι προσέφερε στο ποδοσφαιρόφιλο κοινό της Ελλάδας μαγικές στιγμές όπως η εντός έδρας ήττα από τα Νησιά Φερόε, στην οποία απεδείχθη ότι ο δάσκαλος, ο ξυλουργός κι ο μαρμαράς παίζουν καλύτερο ποδόσφαιρο από τον κλαρινογαμπρό, τον κλαρινογαμπρό και τον κλαρινογαμπρό. Γι'αυτά του δε τα κατορθώματα θα εισπράξει από την ΕΠΟ το μηδαμινό ποσό των πεντακοσίων χιλιάδων. Άξιος.
• Γιώργος Καραγκούνης
  
  
  Ποιος θα ξεχάσει τις γεμάτες χάρη και στιλ αέρινες κινήσεις του "Τυπάρα" κάθε φορά που έπεφτε λίγο έξω ή λίγο μέσα από την μεγάλη περιοχή του αντιπάλου, για να κερδίσει έξυπνα από τον διαιτητή ένα φάουλ κι έτσι να δώσει μια πολυπόθητη για την Εθνική μας ευκαιρία να σκοράρει, την οποία πιθανότατα δε θα ξαναέβρισκε σε όλο το υπόλοιπο ματς; Ο Γιώργος, η ψυχή της Εθνικής μας, ο τεράστιος αυτός άνθρωπας (το άνθρωπος είναι πολύ λίγο για να αποδώσει πόσο άνθρωπας ήταν ο Γιώργαρος) έχει κερδίσει με το σπαθί του και τη θεαματική βουτιά του μια θέση στο DWTS-GFE (όσοι σκεφτήκατε αμέσως GirlFriend Experience είστε πρόστυχοι κι ανώμαλοι κι άρα σας γουστάρω).
• Πάτρικ Ογκουνσότο-Θωμάς Μάτσιος
  
  
  Δύο από τους μεγαλύτερους χειριστές της Ελληνικής γλώσσας που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια, κοντά στον Βαγγέλη Φατσέα της τηλεοπτικής σειράς "Φραπέ της Χαράς" και τον Στρατηγό Άνεμο της κομμένης γράνας Βύρωνα Πολύδωρα, θα προσδώσουν αμείωτο ενδιαφέρον στην παρακολούθηση του σόου: κάθε εβδομάδα θα διεξάγεται ένας διαδραστικός διαγωνισμός μέσω Twitter, στην οποία όποιος θεατής καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τις μετά το χορευτικό μέρος δηλώσεις των δύο διαγωνιζόμενων κερδίζει κάποιο βραβείο όπως 500 ευρώ, ένα σετ home cinema ή έναν χρυσόδετο τόμο με τα αποφθέγματα του Πάτρικ Ογκουνσότο και του Θωμά Μάτσιου,
• Τσόρι Ντομίνγκεζ
  Τι θα πει ποιος είναι αυτός; Τι θα πει δεν είναι σταρ; Δεν μπορεί να μην είναι σταρ ένας παίχτης που στο ντέρμπι αιωνίων Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός το Μάρτιο του 2014, μαζί με τις καρδιές των εκατομμυρίων φιλάθλων του Ολυμπιακού, κέρδισε και το Όσκαρ της μεγάλης ανατροπής:
  
• Γιώργος Σαμαράς
  
  Ένας ποδοσφαιριστής που με την εξαιρετικά προσεγμένη κώμη του, την πολυσυζητημένη σχέση του με την σέξι κι όποιος αντέξει (...) αοιδό (...) Ελένη Φουρέιρα (η οποία μη σας ξανακούσω να λέτε ότι είναι Αλβανή, είναι προφανές ότι η κοπέλα γεννήθηκε στο Ρεσίφε και μεγάλωσε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο) και φυσικά την διεθνή του καριέρα στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό μεγαθήριο της Σέλτικ (γνωστή από σήμερα και σαν "Ολυμπιακός της Σκωτίας" από εμένα) θα προσδώσει την απαραίτητη δόση γκλαμουριάς στο σόου. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την πρόσφατη διαφήμιση στην οποία έδειξε ότι η πιτυρίδα εμποδίζει σημαντικά την ποδοσφαιρική απόδοση. Και, αν κρίνουμε από τα τελευταία του ματς, πρέπει να αντιμετωπίζει πολύ σημαντικό πρόβλημα με την πιτυρίδα.
• Κώστας Μήτρογλου και το παπάκι του
  
  Ο παίκτης που τα τελευταία χρόνια είχε κερδίσει από την εξέδρα το παρατσούκλι "Μητρογκόλ", και τώρα κερδίζει νέα ακόμα πιο ευφάνταστα παρατσούκλια όπως "Μητροχασογκόλ" και "Μητροάουτ"δέχτηκε να συμμετάσχει στο σόου μας με μοναδικό όρο ότι δε θα αποχωριστεί το αγαπημένο του GLX, που σε τόσες δύσκολες στιγμές τον έχει συντροφεύσει. Έτσι θα απολαύσουμε τον αγαπημένο ποδοσφαιριστή να παρουσιάζει στην πίστα χορευτικές κινήσεις και πόζες όπως σούζα με το μηχανάκι, παντιλίκια, οκτάρια, σούζα με τη μπροστινή ρόδα καθώς και την θρυλική στο ελληνικό φοκλκόρ κίνηση "πλαγιάζω τη μηχανή, τρίβεται το σκουλαρίκι μου στην άσφαλτο και με τις σπίθες που πετάγονται ανάβω τσιγάρο".
• Ριβάλντο Βίτορ Μπόρμπα Φερέιρα
  Ένας από τους μεγαλύτερους μάγους της τεχνικής που πέρασε ποτέ από τα Ελληνικά γήπεδα, τα τσαλίμια που έκανε με τη μπάλα κι η εκπληκτική αίσθηση του γκολ και της πάσας που διέθετε πάντα τον καθιστούν μια από τις βασικές ατραξιόν του σόου. Δυστυχώς, ως γνωστός φραγκοφονιάς σκληρός διαπραγματευτής, ο Ρίμπο δε δέχτηκε να πάρει λιγότερα από τέσσερα εκατομμύρια ευρώ για κάθε επεισόδιο και έτσι αποφάσισε να συμμετάσχει στο αντίστοιχο σόου του Καζακστάν. Επειδή όμως τον έχουμε βάλει ήδη πρώτο όνομα στη μαρκίζα και τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, θα τον αντικαταστήσουμε με τον Πίου και θα ελπίσουμε απλά ότι ο κόσμος δε θα καταλάβει τη διαφορά.
  
• Πάμπλο Γκαρσία
  Μια από τις πιο αγαπητές φυσιογνωμίες στον λαό του ΠΑΟΚ (ο ΠΑΟΚ δεν έχει κόσμο, έχει λαό), στο ίδιο επίπεδο με τον Κούδα, το Δημόπουλο το Φονιά και τον Γιώργο Μπατατούδη (βρείτε ποιος δεν ταιριάζει και κερδίστε έναν κατοικίδιο δικέφαλο αετό απευθείας από το Τσέρνομπιλ). Ο άνθρωπος που, καλύτερα από κάθε άλλον, ενσάρκωσε το ιδεώδες του "Τούμπα-Ιράν-Καμπότζη-Βιετνάμ". Τα μέλη της Θύρας 4 πίνουν Τούμπα Λίμπρε στο όνομά του. Ο παίκτης αυτός, εάν τελικά δεχτεί την πρότασή μας να συμμετάσχει, είναι από τα πρώτα φαβορί για να κερδίσει τον διαγωνισμό, αφενός μεν λόγω της μεγάλης απήχησης που θα έχει στην ψηφοφορία του κοινού, αφετέρου δε διότι όποιος κριτής τολμήσει να του βάλει χαμηλό βαθμό θα έχει να κάνει με τη σιδερένια γροθιά του.
• Διαιτητής
  Αλήθεια, ποιον Έλληνα διαιτητή να πρωτοεπιλέξει κανείς για να εκπροσωπήσει τον κλάδο στο σόου; Τον Ηλία Σπάθα, που επανακαθόρισε την έννοια του οφσάιντ; Τον Τάσο Σιδηρόπουλο, που σε παιχνίδι Τσάμπιονς Λιγκ κατάφερε να δώσει κάρτα σε λάθος παίχτη (!); Τον Παπουτσέλη μήπως, τον πρώτο διδάξαντα στις καθαρές και ξάστερες διαιτητικές αποφάσεις; Γιατί όχι τον Καλογερόπουλο, που δίδαξε ισονομία δείχνοντας κόκκινη κάρτα σε παίκτη του ΠΑΟΚ και κίτρινη σε παίκτη του Ολυμπιακού για την ίδια ακριβώς παράβαση; Υπάρχει βέβαια κι ο Γιάχος, ο οποίος έδειξε στον τελικό κυπέλλου του Αστέρα ότι ο καθένας μπορεί να γίνει τερματοφύλακας αν το θέλει πραγματικά. Εμένα δε μου πάει καρδιά να αφήσω έξω κανέναν, οπότε θα τους δεχτούμε όλους και θα βγάλουμε περισσότερα επεισόδια.

Και κριτές ποιοι θα είναι;

Σωστά. Για κριτές λοιπόν θα έχουμε:

• Άγγελος Αναστασιάδης
  Για να κρίνει με θρησκευτική ευλάβεια τους διαγωνιζόμενους.
• Νίκος Αλέφαντος
  Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα, ρε!
• Χιου Ντάλας
  Ο Σκωτσέζος αρχιδιαιτητής (χωρίς το -αιτητής) που θα αναμορφώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο και θα ολοκληρώσει το μετρό της Θεσσαλονίκης.
• Κώστας Ραπτόπουλος
  Για να μη φάει κανείς όλο το μέλι.
• Και γκεστ ο Τάκης Τσουκαλάς
  Με ειδική αποστολή να ανακοινώνει τις αποχωρήσεις με τον γνωστό του αμίμητο τρόπο: ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!

Αυτά, και να προσέχετε μην το επόμενό μου άρθρο είναι μια μακροσκελής ανάλυση για το στρινγκάκι της Μαντόνα.

Hello Kniti

Είναι κάποιες φορές που οι πραγματικοί τσιμεντένιοι τοίχοι λένε πράγματα πιο ενδιαφέροντα από τους ηλεκτρονικούς του φουμπού.
Ένας από αυτούς ανήκει στο τμήμα μηχανολόγων του Απουθού. Το φυλλάδιο αυτό ενημερώνει τη φοιτητιώσα νεολαία για μια εκδήλωση του ΚΚΕ, η οποία σαν στόχο έχει να ξεκαθαρίσει ορισμένες ιστορικές ανακρίβειες, και δυστυχώς δεν πρόλαβα να παρευρεθώ γιατί ήμουν πολύ απασχολημένος με το να έχω καλύτερα πράματα να κάνω, αλλά σας προσκαλώ να το απολαύσετε μαζί μου.

Λοιπόν...παραιτούμαι. Έφτασε η στιγμή που τελικά η πραγματικότητα ξεπερνάει τον συγγραφέα, κι ο συγγραφέας δεν έχει πλέον τι να πει κι έτσι καθίσταται πια άχρηστος. Δε μου μένει πλέον τίποτε άλλο παρά να αποσυρθώ σε μια μικρή γραφική λίμνη στην Ιαπωνία, όπου κάτω από τον ίσκιο μιας κερασιάς θα βρίσκω τη γαλήνη ψαρεύοντας χταπόδια.

...

...ή μάλλον όχι. Δεν μπορώ να το αφήσω να περάσει έτσι. Γιατί αν το αφήσω να περάσει έτσι και δεν αφήσω τον οργισμένο δαίμονα μέσα μου να ξεθυμάνει, θα καταλήξω να κοπανάω τα αρχίδια μου στον τοίχο.

Διάβασα, διάβασα και ξαναδιάβασα αυτή την πρόταση που λέει "Ο φασισμός-ναζισμός ήταν γέννημα του καπιταλισμού, μια άγρια και εκμεταλλευτική μορφή διαχείρισης του συστήματος", όπως και την άλλη που λέει "στόχος όλων των κρατών ήταν η ανατροπή του εργατικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης". Αυτή τη στιγμή είμαι στην 27η επανάληψη και ακόμα δεν έχω καταλάβει αν τα μάτια μου κάνουν πουλάκια ή αν έπαθα πρόωρη δυσλεξία. 

Ουσιαστικά αυτό που μας λέει αυτό το φυλλάδιο είναι ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε για να μπορέσουν οι καπιταλιστές α)να αναπτύξουν τις οικονομίες τους μετά την κρίση του '30 και β) και κυριότερο, να γκρεμίσουν τον σοσιαλιστικό παράδεισο που προσπαθούσε να δημιουργήσει ο οραμαριστής Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, γνωστός και σαν Στάλιν.

Ρε παιδιά. Ρε παιδιά. Είπαμε να πίνουμε κανένα αφορολόγητο φού και φού, αλλά εσείς την κροκοδειλιάσατε τελείως τη φάση. Στέγνωσαν η Σκόδρα και το Ελμπασάν. Στην Τέσσερα έχει σημάνει κόκκινος συναγερμός. Ψάχνουν οι άνθρωποι να στρίψουν και δεν έχει μείνει ούτε κοτσάνι. Μέχρι κι ο Άγγελος Αναστασιάδης κατεβάζει Παναγίες.

Αν από αυτές τις προτάσεις που επισήμανα αντικαταστήσεις τον καπιταλισμό με τα Νεφελίμ, τον Χίτλερ με τον Πολέμαρχο και τον κομμουνισμό με τους Ελ, αυτή η θεωρία θα μπορούσε να την είχε βγάλει κάλλιστα ο Λιακόπουλος.

Γιατί οκ, πες ότι το πρώτο μέρος ισχύει, γιατί πράγματι ο πόλεμος απαιτεί να πέσει αυξημένο βάρος στη βιομηχανία (όπλα, πυρομαχικά, πολεμικά οχήματα, πλοία και αεροπλάνα, τσιγάρα και φωτογραφίες από την γυναίκα σου που έχεις αφήσει πίσω στην πατρίδα κι αν την δείξεις σε κανέναν θα φας σφαίρα στο αμέσως επόμενο πλάνο), δημιουργώντας έτσι θέσεις εργασίας τόσο στη βιομηχανία όσο και σε αυτά καθεαυτά τα μέτωπα.

Για να γίνουν βέβαια όλα αυτά θα πρέπει να υπάρχει και μια αρχική δόση ρευστού που να τα χρηματοδοτεί, το οποίο ρευστό με την κρίση του '30 είχε στεγνώσει, αλλά εντάξει μωρέ, οι κακοί καπιταλιστές έκαναν συμφωνία με τον γεροδιάολα και τους τα έδωσε.

Και ρωτάω τώρα εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, που δεν ξέρω και πολλά πολλά από αυτά, το ότι λίγα χιλιόμετρα δυτικά από τους Σοβιετικούς ήταν ένας αστείος τυπάκος ονόματι Χίτλερ, ο οποίος απειλούσε να σφάξει όλη την Ευρώπη, δεν έχει να κάνει τίποτα με τον Β' Παγκόσμιο;

Και σε αυτό απαντάει μια άλλη καταγγελία-καταπέλτης των ηρωικών Κνιτών.

"Μας λένε ψέματα αυτοί που υποστηρίζουν ότι έφταιγε ο μανιακός Χίτλερ και η δίψα του για αίμα".

Μα φυσικά! Ο Χίτλερ δεν ήταν ούτε κατά διάνοια αιμοδιψής μανιακός! Όπως άλλωστε δεν ήταν αιμοδιψείς μανιακοί και οι Ιωσήφ Στάλιν, Μάο Τσε Τουνγκ, Κιμ Ιλ-Σουνγκ και απόγονοι, Πολ Ποτ, Νικολάι Τσαουσέσκου, Ενβέρ Χότζα, Γιόζιπ Μπροζ "Τίτο", Ερνέστο "Τσε" Γκεβάρα και μερικοί άλλοι που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν.

Όχι, όχι. Ο Χίτλερ ήταν το poster boy αυτού που αποκαλούμε ισορροπημένη, συγκροτημένη και ψύχραιμη προσωπικότητα.

Μερικά χαζοεκατομμυριάκια Εβραίοι που γίνανε σαπούνια ήταν μια ιστορική λεπτομέρεια που δε σημαίνει απολύτως τίποτα.

Και φυσικά αυτός ο τύπος δε θα είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να γίνει το πειθήνιο σκυλάκι των κακών καπιταλιστών Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ.

Το λέει άλλωστε και η ίδια η λέξη Ναζισμός, που όπως όλοι μας ξέρουμε προέρχεται από μια αρχαία Σαξονική ρίζα που χοντρικά σημαίνει "θυσιάζω νεαρές παρθένες στο βωμό του καπιταλιστικού συστήματος" και σε καμία περίπτωση δεν είναι σύντμηση της λέξης Nationalsozialismus, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι κακοήθεις.

Το κόμμα απ'το οποίο προήλθε ο Χίτλερ λεγόταν "Γερμανικό Εργατικό Κόμμα", λέει; Σύμπτωση.

H αυτοκινητοβιομηχανία που ιδρύθηκε από την Χιτλερική Γερμανία και άκμασε στην διάρκειά της λεγότανε Volkswagen, δηλαδή Αυτοκίνητο του Λαού; Σύμπτωση ρε κι αυτό.

Το ότι πριν το ξέσπασμα του πολέμου η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν σύμφωνο να μην επιτεθεί η μία στην άλλη; Κι αυτό σύμπτωση...

Το ότι μετά το ξέσπασμα του πολέμου, αλλά πριν η Γερμανία γυρίσει κόντρα στην ΕΣΣΔ, Χίτλερ και Στάλιν φέρονται να κανόνιζαν πώς θα μοιράσουν τον κόσμο μεταξύ τους όταν θα κέρδιζαν τον πόλεμο, ε να μην είναι κι αυτό σύμπτωση;

Όχι, αυτό είναι ολοκάθαρη συκοφαντία. Φάνηκε άλλωστε από το πόσο υπεράνω υπήρξε ο Στάλιν, όταν οι Δυτικοί του πρότειναν να μοιράσει την ηττημένη πλέον Γερμανία στα δύο.

Ούτε ένα γραφικό χωριουδάκι της Βαυαρίας δεν πήρε ο Στάλιν υπό τη σφαίρα επιρροής του. Τι να το κάνει άλλωστε;

Αλλά ας επιστρέψουμε στο φυλλάδιο.

Οι Κνίτες, που για κανένα λόγο δε θα είχαν συμφέρον να παραποιήσουν καμία ιστορική πραγματικότητα, μας λένε ότι οι Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν τη Ναζιστική Γερμανία με "επενδύσεις των μονοπωλίων τους".

Κάθε φορά που ένας κομμουνιστής διαμαρτύρεται για "καπιταλιστικά μονοπώλια", ο Παναγριώτατος Θεσσαλονίκης Άνθιμος εγκαλεί τον Μπουτάρη για "έλλειμμα θρησκευτικής ανεκτικότητας".

Αλλά ας υποθέσουμε ότι ακόμα κι αυτό είναι αλήθεια. Ότι δηλαδή οι κακοί καπιταλισταί όχι απλά ήθελαν να νικήσει ο Χίτλερ τους καλούς κομμουνιστές, αλλά κι ότι τους βοηθούσαν επενδύοντας πάνω τους. 

Πώς κολλάει σε όλη αυτή τη σατανική σκευωρία ότι σε όλη τη διάρκεια του πολέμου το Λονδίνο βομβαρδιζόταν καθημερινά από τη Λουφτβάφε; Γιατί ακόμα κι αν ο Χίτλερ ήταν τόσο αιμοδιψής και παρανοϊκός που δε θα δίσταζε να βομβαρδίσει ακόμα κι αυτούς που τον βοηθούσαν (που δεν ήτανε μωρέ αιμοδιψής παρανοϊκός...), ο Τσώρτσιλ θα έπρεπε να του είχε βάλει το μπαστούνι του στον κώλο.

Τόση εμπάθεια να είχε πια με τους δύσμοιρους κομμουνιστές που θα ανεχόταν να του βομβαρδίσει ο Χίτλερ την πρωτεύουσά του, μόνο και μόνο για να χάσει τον πόλεμο η Σοβιετική Ένωση και να συντριβεί έτσι ο κομμουνιστικός παράδεισος;

Συμπτώσεις ρε παιδάκι μου, συμπτώσεις...

Ή θα μας πει ότι η Αμερική έσπρωχνε την Ιαπωνία. Η οποία Ιαπωνία, σύμφωνα με τους κακούς καπιταλιστές ιστορικούς, ήταν και η αφορμή που η Αμερική μπήκε στον πόλεμο λόγω της καταστροφής του Περλ Χάρμπορ, και η οποία στο τέλος του πολέμου-αφού είχε ηττηθεί ο Χίτλερ, άρα είχαν αποτύχει τα σατανικά τους σχέδια εναντίον του εργατικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης- έφαγε δύο πυρηνικές βόμβες στο κεφάλι.

Θα ήθελα πολύ να δω πώς φέρεται η Αμερική σε αυτούς που δεν σπρώχνει.

Για την ιστορία του πράγματος, παρατίθεται και το δεύτερο μισό αυτού του ιστορικού ντοκουμέντου, το οποίο όμως δε λέει τόσο κεφαλαιώδους σημασίας πράματα, απλά μας λέει ότι ουσιαστικά στο ΚΚΕ οφείλουμε που δε μας λένε Φρίτσηδες σήμερα, κάτι που άλλωστε το ξέραμε ήδη (δεν το ξέραμε;).

"Γι'αυτό, μαθαίνουμε την αλήθεια!"

Εντάξει. I rest my case πλέον. I've paid my dues time after time κι άλλα τέθοια που λέει ο Μέρκιουρης στο We Are The Champions.

Μετά από αυτό, το επόμενο που έχουμε να ακούσουμε είναι ότι το Τείχος του Βερολίνου το χτίσανε οι Δυτικοί για να αναχαιτίσουν τα κύματα των πολιτών που, εξουθενωμένοι και τσακισμένοι από τις κακουχίες και τις στερήσεις του κακού καπιταλισμού, είδαν τον παράδεισο της Ανατολικής πλευράς κι έτρεχαν-κατά κύματα!-να ζήσουν σε ένα μέρος όπου θα είχαν την ευτυχία να παίρνουν κωλόχαρτο με δελτίο.

Τι θα σου πει άραγε κάποιος που ζούσε στην Ανατολική Γερμανία ή τη Σοβιετική Ένωση, αν τον ρωτήσεις τι γνώμη έχει για τον κομμουνισμό;

Και το χειρότερο δεν είναι ούτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν τέτοιες απερίγραπτες μπούρδες, ούτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που τα διαβάζουν και τα πιστεύουν, αλλά ότι και οι δύο αυτές ομάδες ανθρώπων ανήκουν κι έχουν θέση στους κόλπους του πανεπιστημίου.

Αυτά, και να προσέχετε μην επενδύσετε στο Χίτλερ για να χτυπήσει τον κακό κομμουνισμό κι αντ'αυτού βομβαρδίσει εσάς.

Καιάδας part 2048: Kill 'em All

Όπως κάθε φορά που μένω για λίγο καιρό από ιδέες για να γράψω κάτι πρωτότυπο, η σίγουρη λύση είναι πάντα μια καλή, γερή, δυνατή δόση μισανθρωπιάς στον έτσι που χάραξε ο πρώτος διδάξας τέτοιος Μάικιους. Πάμε λοιπόν για άλλη μια φορά να ευχηθούμε κακό μαύρο ψόφο στις κοινωνικές ομάδες που ακολουθούν.

• Σε αυτούς που πιάνουν συζήτηση μπροστά στην πόρτα
  Ναι, φίλε μου, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Ο Άγγελος Αναστασιάδης πρέπει οπωσδήποτε στον επόμενο αγώνα της Παοκάρας να παίξει σύστημα 4-4-3. Απλά κάνε στην άκρη να περάσω, απόψε θα σε ξεπεράσω. Ναι ρε παιδί μου, συμμερίζομαι απόλυτα τον πόνο σου που αυτός ο μπάσταρδος ο καθηγητής σε έκοψε στο μάθημα που δεν είχες ανοίξει βιβλίο αλλά ήσουν σίγουρος ότι πέρασες με την επιφοίτηση από την Παναγία που σου ήρθε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, απλά στην άλλη πλευρά της πόρτας με περιμένει η μάνα σου να μου πάρει πίπα και βιάζομαι. Σίγουρα, ναι, το πιστεύω ότι η Δαπίτισσα που σου συστήθηκε προχθές στο Home 9-11 και την κέρασες ένα Κοσμοπόλιταν θέλει να την κάνεις σουβλάκι κοτομπέικον. Απλά αν δεν κάνεις στην άκρη να περάσω, θα σου γαμήσω κανένα κολυμπηθρόξυλο.
• Σε αυτούς που δεν προχωράνε παραμέσα στο διάδρομο του λεωφορείου
  Έχεις μπροστά σου ένα μεγάλο μπλε πράγμα το οποίο έχει τρία ζευγάρια ρόδες και μπροστά γράφει 32 Κ. Ηλιούπολη-Αριστοτέλους. Αυτό το πράγμα είναι ένα λεωφορείο, το οποίο, όπως μας πληροφορεί ο Κάπταιν Όμπβιους, πηγαίνει από την Κάτω Ηλιούπολη στην Αριστοτέλους. Αυτό το πράγμα λοιπόν έχει πόρτες. Ναι, το ξέρεις αυτό. Αυτό που δεν ήξερες, και θα σου ανοίξω τα μάτια τώρα και ελπίζω να με ευγνωμονείς γι'αυτό, είναι ότι υπάρχει και υπόλοιπο λεωφορείο εκτός απ'τις πόρτες. Λέγεται διάδρομος και χρησιμεύει για να στέκονται άνθρωποι μέσα. Οπότε αν κουνηθείς τη συγκλονιστική απόσταση των δύο μέτρων, θα μπορέσουμε κι εμείς να μπούμε μέσα στο λεωφορείο και να πάμε στις δουλειές μας σαν άνθρωποι, απολαμβάνοντας τη μασχαλίλα του διπλανού μας. Κι όλοι είναι ευτυχισμένοι. Γκέγκε;
• Στην Τάργια Τούρουνεν
  Η Τάργια Τούρουνεν ήταν γνωστή ως η τραγουδίστρια των Nightwish, μιας μπάντας την οποία ακούνε μόνο γκόμενες που το δέρμα τους έχει το ίδιο χρώμα με το μακιγιάζ του Τζιν Σίμονς και φοράνε διχτυωτά καλσόν στα χέρια τους. Και λέω ήταν γιατί η Τάργια δεν αποτελεί πλέον μέλος της μπάντας και κατά συνέπεια αποφάσισε να βγει στη γύρα για να μαζέψει κανένα φράγκο πριν ακόμα την ξεχάσουν κι οι ίδιες οι γκοθούδες που την άκουγαν. Έτσι το περασμένο Σάββατο έδωσε στη Θεσσαλονίκη σόλο συναυλία με εισιτήριο 25 ευρώ, κάτι το οποίο είναι η μεγαλύτερη αρπαχτή που έχουμε δει στην Ελλάδα από τότε που ήρθε ο Ριβάλντο, γιατί ακόμα και μια τύπισσα που συγγράφει μπλογκ με καταθλιπτική ποίηση υπό το ψευδώνυμο Raven δεν μπορεί να μην έχει καλύτερο τρόπο να ξοδέψει 25 ευρώ.
• Σε αυτούς που θυμούνται το November Rain κάθε Νοέμβριο
  
  ...οι οποίοι είναι οι ίδιοι που θυμούνται το Wake Me Up When September Ends κάθε Σεπτέμβριο και γίνονται όλο και πιο πρωτότυποι κάθε χρόνο που περνάει. Σήμερα το πρωί κατάφερα σε δύο διαφορετικά ράδια σε μια χρονική απόσταση είκοσι λεπτών να πετύχω δύο φορές το November Rain. Λες και δεν υπάρχουν άλλα τραγούδια που κολλάνε με τη φθινοπωρινή διάθεση. Και μάλιστα και οι δύο μεταδώσανε το τραγούδι χωρίς το τελικό σόλο-κιθαριστικό χύσιμο στη μάπα από τον μικρό θεούλη Σλας, το οποίο είναι και το μόνο ενδιαφέρον σημείο των εννιά λεπτών που κρατάει αυτό το πράγμα, οπότε είναι σαν να τρως ένα ολόκληρο πιάτο νερόβραστο πιλάφι, να βρίσκεις από κάτω ένα κομμάτι κρέας και να λες "δε θα το φάω, θα το πετάξω στο σκύλο". Αχάριστοι άνθρωποι.
• Στις γκόμενες που φοράνε μπλουζάκια από μπάντες που δεν ξέρουν
  Από τότε που ο Κομπέης τίναξε τα μυαλά του στον αέρα, και κατά συνέπεια η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψαγμένων αποφάσισε ότι δεν υπήρχε, δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει στον αιώνα τον άπαντα σημαντικότερη μπάντα από τους Νιρβάνα, τα μπλουζάκια Νιρβάνα αποτελούν την λιγότερο ψαγμένη λύση για τις γκόμενες που θέλουν να δειχτούν ψαγμένες. Ή με τους Ραμόουνς. Βλέπεις εσύ ο άνθρωπος ο ροκάς ο σωστός ο πρόστυχος το γκομενίδιο απέναντι να φοράει μπλουζάκι Ραμόουνς, πας πλησιάζεις, ρωτάς για πικαπ-λάιν και καλά "ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι των Ραμόουνς", και γυρνάει και σου λέει "ε...το God Save The Queen". Άσ'το, κοπελιά. Αφού δεν το κατέχεις το άθλημα, πάνε φόρα κανένα μπλουζάκι Παντελίδη και μην πουλάς τρελίτσα.
• Στον τρακαδόρο που σου παίρνει το τελευταίο τσιγάρο/πατατάκι/τσίχλα/ό,τι
  Εντάξει ρε φίλε, άνθρωποι είμαστε όλοι, κάποια στιγμή θα τύχει να ξεμείνουμε ή να λιγουρευτούμε ένα πατατάκι και θα ζητήσουμε απ'τον πλησίον μας. Ο Χριστούλης είπε ότι ο έχων δύο χιτωνάκια να δίνει το ένα χιτωνάκι. Αλλά αν έχει μείνει μόνο ένα από τα επίμαχα τεμάχια στο πακέτο του ιδιοκτήτη, αυτό ανήκει δικαιωματικά σε αυτόν που πλήρωσε για να αγοράσει το πακέτο. Είναι από τους άγραφους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης που έχουμε καθιερώσει εδώ και χιλιάδες χρόνια για να μπορούμε να οργανωθούμε σε ανώτερες δομές και να μη σφαζόμαστε μεταξύ μας, κι έρχεσαι εσύ να αναιρέσεις τόσες χιλιάδες χρόνια εξέλιξης; Μείνε άκαπνος, ζητιάνεψε από κάποιον άλλον, στην τελική βρες καμιά δουλειά και μην είσαι ψωμύλος. Τσαντιρόγιουφτε απ'το Ζεφύρι.
• Στους καβατζόπουστες της αριστερής στροφής
  Το πρόβλημα με τις αριστερές στροφές σε δρόμους υψηλής κυκλοφορίας είναι ότι, για να διαταράσσεται όσο γίνεται λιγότερο η ροή του απέναντι ρεύματος, ο χρόνος που χρειάζεται για να ανάψει το φανάρι είναι σαν τραγούδι των Dream Theater. Ευτυχώς, οι γενναίοι και ατρόμητοι Έλληνες οδηγοί που δε μασάνε από τέτοια βρίσκουν τη λύση. Έρχονται τρέχοντας από την μεσαία λωρίδα, νομίζεις ότι θα συνεχίσουν για ευθεία και μόλις περάσουν αυτόν που είναι πρώτος στο φανάρι για αριστερά, βγάζουν αριστερό φλας (γιατί πάνω απ'όλα είναι η νομιμοφροσύνη) και χώνονται πρώτοι στο φανάρι, σε θέση τόσο καταφανώς οφσάιντ που μέχρι κι ο Σπάθας θα τη σφύριζε. Μπράβο ρε φίλε. Εσύ είσαι ο έξυπνος κι όλοι οι υπόλοιποι είμαστε οι μαλάκες. Από κει και πέρα, γαμώ την περούκα σου που την έβγαλες, παλιομαλάκα.
• Σε αυτούς που δέρνονται για οπαδικά
  Ρε παιδιά, ας είμαστε σοβαροί μεταξύ μας. Το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά ένα θέαμα. Και το ελληνικό ποδόσφαιρο συγκεκριμένα δεν είναι καν ενδιαφέρον θέαμα. Αλλά εντάξει λες, το να αφιερώσεις δύο ώρες κάθε Κυριακή απόγευμα για να δεις έντεκα κλαρινογαμπρούς που φοράνε στολή με ένα χρώμα να παίζουν μπάλα με άλλους έντεκα κλαρινογαμπρούς που φοράνε στολή με ένα άλλο χρώμα, λες δε γαμιέται. Το να αφιερώνεις ώρες ολόκληρες από τη ζωή σου, να μπαίνεις στα σχόλια του Gazzetta και να βρίζεις αυτούς που υποστηρίζουν τους κλαρινογαμπρούς που φοράνε το αντίθετο χρώμα απ'τους δικούς σου, μέχρι να δέρνεσαι και να κλείνεις ραντεβού θανάτου, είναι χρόνος που θα μπορούσες να είχες πάει σε ένα στούντιο στη νέα Δυτική Είσοδο και να ξελαμπικάρει το μυαλό σου μια και καλή.
• Σε όποιον ντεν αρέσουν οι Μάνογουορ
  ...να πάει να γκαμητεί.
  
• Σε αυτούς που αφήνουν ειρωνικό μουστάκι
  Και μιλάω φυσικά για τους γαμημένους χίπστερς. Παλιότερα οι μόνοι άνθρωποι που είχαν μουστάκια ήταν οι τζέντελμεν του Βικτωριανού Λονδίνου, οι Πασόκοι της δεκαετίας του '80, ο Λέμυ Κιλμίστερ κι ο Φρέντι Μέρκιουρι. Αλλά ξαφνικά ξεπήδηξε το κίνημα του "anti-mainstream" και του ειρωνικού...ό,τι, και έχει γεμίσει ο τόπος με κάτι τύπους με ηλίθια μουστάκια, που κυκλοφορούν παντού με ποδήλατα, φοράνε φουλάρια και καμπαρντίνες και συχνάζουν σε τεϊοποτεία στην πλατεία Μαβίλη όπου κάθονται με τις ώρες και συζητάνε για την σημασία της παιδοφιλίας στο έργο του μεγάλου Πολωνού σκηνοθέτη Γιόζεφ Γκαμοκριστόφ. Αυτό που δεν τους έχει πει κανείς είναι ότι το να μην είσαι mainstream πλέον έχει γίνει πολύ mainstream, ένα παράδοξο που θα δημιουργήσει μια τεράστια μαύρη τρύπα στα μικροσκοπικά μυαλουδάκια τους.
• Στους παραγωγούς που συνεχίζουν να προβάλλουν το Two And A Half Men
  Η αρχή του τέλους για την εν λόγω σειρά ήρθε όταν απολύθηκε ο Τσάρλι Σιν, γιατί...ε...εδώ που τα λέμε ο οποιοσδήποτε θα απέλυε τον Τσάρλι Σιν, και στη θέση του προσλήφθηκε ο Βράστον Κούτσερ (τον οποίο εφεξής θα αποκαλώ Σάμι Χέιγκαρ κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε). Την προηγούμενη σεζόν πλακώθηκε κι ο Τζέικ με τους παραγωγούς, και στη θέση του φέρανε μια τύπισσα, η οποία λέει είναι ξώγαμο του Τσάρλι και επίσης είναι λεσβία, γιατί λέει έχει κληρονομήσει τον womanizing χαρακτήρα του πατέρα της. Αν αυτό δεν είναι το πιο μαλακισμένο σεναριακό τέχνασμα που έχετε ακούσει ποτέ, εγώ σηκώνω τα πόδια ψηλά. Κι έτσι από τους ορίτζιναλ χαρακτήρες έχει μείνει μόνο ο Άλαν, ο οποίος ήταν και ο μόνος απ'τους ορίτζιναλ χαρακτήρες που η ίδια του η φάτσα αποζητάει ένα μπουκέτο στα δόντια. Το Κανάλι 67 κόπηκε με λιγότερες αφορμές.
• Σε αυτούς που ζητάνε συνέχεια ζωές στο Candy Crush
  Οκ, σε καταλαβαίνω. Το Candy Crush είναι πιο εθιστικό κι από την πρέζα και το σύστημα που έχουν με το να έχεις μόνο πέντε ζωές διαθέσιμες και να χρειάζεσαι μισή ώρα για να αναπληρωθεί η κάθε ζωή είναι απάνθρωπο. Λογικό είναι να βγεις στους δρόμους και να ζητάς μισό ευρώ για να πάρεις μια τυρόπιτα ή να βάλεις βενζίνη στο παπί. Απλά να θυμάσαι ότι κάθε φορά που μου έρχεται μια ειδοποίηση στο Facebook, εγώ την πατάω νομίζοντας ότι έγινε κάτι σημαντικό (ξεχνώντας ότι ποτέ δε γίνεται κάτι σημαντικό στο Facebook) και βλέπω να γράφει ότι θες ζωή στο Candy Crush, φαντάζομαι κι από ένα ακόμα μέλος της οικογένειάς σου να στριφογυρνάει σε μια μεγάλη σούβλα κι εγώ να τσιμπολογάω τις πετσούλες από τα μπούτια, πίνοντας μπύρες και χορεύοντας υπό τους ήχους της Γωγώς Τσαμπά.
• Στη Τζαμποσακούλα
  Θυμάστε που έγραφα για μια ηλίθια ραδιοφωνική διαφήμιση και είπα ότι "ευτυχώς θα ησυχάσουμε απ'τις διαφημίσεις του Τζάμπο μέχρι τα Χριστούγεννα"; Ε, πάρ'τα μαλάκα, για να μάθεις να κάνεις προβλέψεις. Το πολυκατάστημα παιχνιδιών, ρούχων και της Παναγιάς τα ράμματα, με μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του όπως το Αναστατώνομαι της Στανίση κι η Αθερίνα του Μπίγαλη, ξαναχτύπησε με ένα καινούριο τραγούδι, το οποίο είναι μια ωδή στην Τζαμποσακούλα.
  
  "Γλυκιά Τζαμποσακούλα μου, εσύ είσαι η ψυχούλα μου"; Καλά ρε μαλάκες, είναι δυνατόν να γράφετε τέτοια πράματα χωρίς ναρκωτικά; Είναι δυνατόν να περιμένετε να νιώσουμε συναισθηματική φόρτιση και ταύτιση με μια γαμημένη πλαστική σακούλα; Πάω στοίχημα ότι αυτός που έβγαλε αυτό το σποτ έχει στο πορτοφόλι του δύο χρησιμοποιημένες καπότες και τις βλέπει σαν παιδιά του. Κάτι τέτοια έβλεπε ο Ντίο κι έπαθε καρκίνο. Ασταδγιάλα να πα να γαμηθείτε. Δεν ασχολούμαι άλλο. I'm out of here.

Αυτά, και να προσέχετε μη χωθεί στο αριστερό φανάρι μπροστά σας η Τάργια Τούρουνεν που τραγουδάει το November Rain και σας κάνει τράκα το τελευταίο σας τσιγάρο.

Saxon-Βία-Μηχανολογία

Κυρίες και αλητήριοι, δεσποσύνες και ρεμάλια, κλεφτρόνια και τζέντλεμεν, φίλοι Ζιντάν και φίλοι Ρονάλντο, ακολουθεί η επίσημη και μοναδική εξουσιοδοτημένη ανασκόπηση της επιχείρησης Σοκ και Πέους που εξαπελύθη υπ'εμού στην εχθρική πόλη της Αθήνας υπό τους ήχους των υπερτιτανοτεράστιων Σαξόνων.

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα απ'την αρχή, και πιο συγκεκριμένα την κάθοδο των μυρίων την Παρασκευή.
Ένα από τα πράγματα για τα οποία μπορείς πάντα να βασιστείς στον ΟΣΕ είναι ότι το τρένο σου θα ξεκινήσει στην ώρα του, αλλά οπωσδήποτε θα καθυστερήσει να φτάσει, κάτι για το οποίο ευθύνεται κατά πάσα πιθανότητα η νεραϊδόσκονη.
Όπως απεδείχθη όμως η καθυστέρηση της περίπου μίας ώρας που έφαγα στο κεφάλι από τους υπέροχους ελληνικούς σιδηρόδρομους απεδείχθη σε καλό, καθώς όταν έφτασα στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης με τον Φίδη, ο οποίος και ανέλαβε να με φιλοξενήσει, να μου κάνει αέρα με το φτερό και να με ταΐζει σταφύλια στο στόμα όσο εγώ θα είμαι ξαπλωμένος στο ανάκλιντρο σαν τον Καίσαρα, αυτός αντί να με χαιρετίσει επαναλάμβανε συνεχώς "έκανα δυόμιση ώρες να φτάσω στην Αθήνα".
Ας σημειωθεί εδώ ότι η μυστική Φιδοσπηλιά βρίσκεται σε μια άκρως απόρρητη τοποθεσία του υπολοίπου Αττικής, καλά φυλασσόμενη από τις δύο τεράστιες σκύλες του Φίδη χάρη στις οποίες βγάζω τρίχες ακόμα κι από τα σώβρακά μου, ώστε ο Φίδης να οργανώνει τις βρωμοδουλειές του μακριά από την οχλαγωγία και τα αδιάκριτα βλέμματα της μεγαλούπολης.
Αυτό που είχε συμβεί είναι ότι ο αυτοκινητόδρομος είχε πήξει στα αυτοκίνητα, όπως ήταν αναμενόμενο να συμβεί κάθε φορά που η ΕΜΥ προβλέπει ότι θα πέσουν τέσσερις ψιχάλες, κι έτσι ο Φίδης (κατά τις δικές του δηλώσεις) μέχρι να έρθει άκουσε τέσσερα άλμπουμ, κάπνισε ένα πακέτο τσιγάρα και κατέστρωσε σχέδιο εξόντωσης του συνόλου της ανθρωπότητας.
Είμαι σίγουρος ότι ακόμα και μέχρι σήμερα θα μουρμουράει στον ύπνο του "δυόμιση ώρες...δυόμιση ώρες...δυόμιση ώρες".
Αφού φόρτωσα την βαλίτσα με τα περίπου τριάμιση κιλά ρούφις στο Snakemobile, ένα σούπερ-ντούπερ Χουντάι I4 Λούφα και Απαλλαγή των εκατόν εφτακοσίων χιλιάδων κυβικών, η επόμενη στάση της παγκόσμιας περιοδείας μου στην Αθήνα ήταν η λατρεμένη Κατερίνα και ο όχι και τόσο λατρεμένος Εγγλέζος της, μαζί με τους οποίους κατευθυνθήκαμε στην Ιρλανδέζικη παμπ "Τζέιμς Τζόις", όπου οι σερβιτόροι μας παίρνανε παραγγελία στα Εγγλέζικα.
Μεγαλοπιαστήκανε οι κώλοι σας, Αθηναίοι. Πριν πενήντα χρόνια μιλούσατε Αρβανίτικα και τώρα άμα δε σας πάρουνε παραγγελία στα Εγγλέζικα οι σερβιτόροι της Ιρλανδέζικης παμπ είναι ντροπή και αίσχος και θα ανεβάσετε αρνητική κριτική από το Άιφονε το 666 the number of the beast. Άσε μας κουκλίτσα μου.
Από την Ιρλανδέζικη παμπ πάντως δεν έχω παράπονο, όπως δε θα έπρεπε να έχω παράπονο από μέρος που σερβίρει μπύρες.
Την επόμενη μέρα το πρόγραμμα περιλάμβανε ξύπνημα...κάποτε, και μετάβαση στο σταθμό Βουκτώριας, όπου και θα ευρισκόμασταν με τη Φίδαινα, τον αγαπημένο αλκοολικό του Έθνους Πρόεδρα ΑΠΙ, και το Σκαμπό.
Το Σκαμπό είναι κατά βάση ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Φίδη, το οποίο έχει την εξής ιδιότητα που τον κάνει χρήσιμο: μπορείς να τον πεις ότι παίζει το τάδε άκυρο συγκρότημα της σκηνής του Αζερμπαϊτζανικού ντεθ-θρας στις δύο η ώρα το πρωί σε μια καντίνα λίγο παραέξω από τα Λιόσα και αυτός θα έρθει, φορώντας πέτσινα και κουβαλώντας μπυρόνια περιπτέρου ποιότητας ΑΑΑ.
Ας σημειώσουμε εδώ ότι εγώ κι ο Φίδης είχαμε κανονίσει να πάμε σετάκι φορώντας μπλουζάκια Πριστ. Αυτό που δεν είχαμε υπολογίσει ήταν ότι κι ο Απίτης θα έσκαγε με μπλουζάκι Πριστ. 

Δυστυχώς το Σκαμπό μας χάλασε την κέντα, αλλά ακόμη κι έτσι. ήμασταν τέσσερις τύποι με πέτσινα μπουφάν και μπλε τζιν και προχωρούσαμε στον ηλεχτρικό ωσάν τους Ντάλτονς, κι οι μπάτσοι μας κοιτούσανε με μισό βλέμμα ενώ λίγο παραδίπλα οι Πάκηδες πραγματοποιούσαν ανελέητο εμπόριο θανάτου σαν να μην τρέχει κάστανο.
Αλλά όπως λέμε κι εμείς οι Παοχτζήδες, στ'αρχίδια μου οι μπάτσοι και οι κάμερες.
Κι έτσι με τα πολλά και με τα λίγα φτάσαμε στο Gagarin, το συναυλιακό χώρο στον οποίο θα απολαμβάναμε τους Σάξονες και μπύρες Χάινεκεν σε πλαστικό ποτήρι για πέντε ευρώ, κάτι το οποίο είναι η μεγαλύτερη αισχροκέρδεια που έχω δει στη ζωή μου από τότε που βγήκε το Iphone 6.
Στη Λιοσίων βρίσκεστε ρε, δε βρίσκεστε στο Άπερ Ιστ Σάιντ του Μανχάταν.
Φυσικά αυτό το πράμα δεν πτόησε καθόλου τον Απίτη, ο οποίος, έχοντας ήδη κοπανήσει τσικουδιές μαζί με κάτι "κοπέλια" από την Γκρήτη στην οποία και κατοικοεδρεύει, στη συνολική διάρκεια της βραδιάς πρέπει να κατέβασε εφτακόσιες σαράντα εφτά μπύρες.

Για τους Σάξονες αυτούς καθεαυτούς είμαι πολύ λίγος για να μιλήσω. Ο Μπιφ "Κωλόγρια" Μπάιφορντ έδωσε πόνο, έδειξε πώς γίνεται η δουλειά, έσπειρε μεταλλικό πανικό σε πιστούς και απίστους, γαύρους και βάζελους, κι όλα αυτά ενώ έπιανε ακατάπαυστα το πουλί του.
Προ του ματς...ε, της συναυλίας ήθελα να πω, έπιασα σε κάποια φάση και τραγουδούσα με την κελαρυστή και μελωδική φωνή μου το Ride Like The Wind. Ο Φίδης, ως άλλος τερματοφύλακας Ρομπέρτο του Ολυμπιακού προ του ματς με τη Γιουβέντους, προέβλεψε ότι "μπα, δε θα το παίξουν αυτό".
Ε, και μόλις στο μέσο της συναυλίας αρχίζουν να ακούγονται οι στίχοι "ιτ ιζ δε νάιτ, μάι μπάντι ιζ γουίκ" και τα λοιπά και τα λοιπά, ήταν έτοιμος να καβαλήσει τα κάγκελα.
Φυσικά το κοπάνημα ήταν ανηλεές και το μαρκάρισμα γινόταν σε όλο το γήπεδο καθ'όλη τη διάρκεια του αγώνα. 747, Princess of the Night, έξοδος απ'τη σκηνή, encore με Wheels of Steel, Never Surrender και για τελείωμα -ποιο άλλο θα ήταν πιο ταιριαστό;- Denim And Leather, brought us all tougether/toogether/συμπληρώστε ορθογραφία της αρεσκείας σας.
Και κάποιοι άλλοι επιλέγουν να δίνουν το ΟΑΚΑ στη Lady Gaga.
Αφού η Κωλόγρια μας άφησε να μαζέψουμε τα σαγόνια μας απ'το πάτωμα, η επόμενη στάση ήταν το γνωστό και αγαπημένο μεταλάδικο Rainbow, με την πιο μουνότερη μεταλο-σερβιτόρα δυτικά του Πέκος, όπου συνεχίστηκε η μπυροποσία για όλη τη νύχτα (η οποία ήταν και μία ώρα μακρύτερη γιατί άλλαξε η ώρα το Σάββατο).
Καθώς ανηφορίζαμε στην άκρως απόρρητη Φιδοσπηλιά, είχε ξεκινήσει να βρέχει κι ένα νεαρό κοριτσάκι περπατούσε μες στις ερημιές. Ο Φίδης, είτε από μία σπάνια κρίση καλοψυχίας είτε επειδή μυρίστηκε μουνάκι και ξύπνησαν μέσα του τα άγρια ένστικτα του βιαστή, αποφάσισε να την πάρει οτοστόπ.
Τα χρόνια της δεκάξι. Το αν είχε ξεπετάξει ολόκληρο τον Κολωνό δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα, αλλά η σκέψη της φυλακής ήταν αρκετή για να μην τη βιάσουμε, κλειδώνοντας τις πόρτες του αυτοκινήτου και ρίχνοντας ένα σατανικό γέλιο όσο η δύσμοιρη νεαρή κοπέλα θα έσκουζε κι οι κραυγές της θα επικαλύπτονταν υπό τους ήχους του βόρβορου γιαγμανικού θρας.
Οπότε ναι, δε γάμησα.
Αλλά αν πετύχουνε οι Saxon, τύφλα να'χει το γαμήσι.
Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή κι έτσι αράξαμε στη Φιδοσπηλιά βλέποντας σαπίλες στον ΟΤΕ TV και τρώγοντας. Το συνταρακτικό όμως που συνέβη εκείνη τη μέρα ήταν ένα: μάθαμε ότι ο Τόμι Σταρκ ζει.
Ο μικρός Τόμι είχε να φανεί στον έξω κόσμο από πέρσι τα Χριστούγεννα κι οι φήμες οργίαζαν ότι έχει χαθεί στη μαύρη τρύπα του μουνιού. Ήμασταν έτοιμοι να απευθυνθούμε για την εύρεσή του στη Νικολούλη, το Πάμε Πακέτο, το Χαμόγελο του Παιδιού και τον Άγγελο Αναστασιάδη. Αλλά τώρα πλέον ξέρουμε ότι ζει.
Ευχάριστες ή δυσάρεστες, αυτές ήταν οι ειδήσεις μέχρι και αυτή την ώρα, περίπου εφτά και δέκα πρώτα λεπτά το απόγευμα. Σας ευχόμαστε ένα ευχάριστο απόγευμα.
Αυτά, και να προσέχετε μην σας πάρουν οτοστόπ μες στη νύχτα δύο μαλλιάδες με πέτσινα μπουφάν και πουλήσουν τα όργανά σας στο Ebay.

Denim and Leather brought us all together

Snake Plissken 18/10/14 18:44
Γράψε για το μοναδικό αίσθημα brotherhood σε υπερμεγεθυντικό βαθμό που συναντάς και νιώθεις, μόνο, όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε μαλλιάδες-αλήτες-σατανιστές-ου ου 666-denim and leather τύπους. 
Αν όχι γράψε για αυτούς που πίνουν συγκεκριμένη φτηνή μπύρα, βλέπε Πρόεδρα ΑΠΙ. :p
ή στη τελική γράψε για το γνωστό μότο: "treat & love your woman like a princess and worship her like a mistress".
Θα πάρω τις τρεις προτάσεις του Snake Plissken, νικητή αυτού του διαγωνισμού που κερδίζει το πολυπόθητο σετ λινζερί (το οποίο υποθέτω ότι δε θα φορέσει ο ίδιος αλλά η Φίδαινα, δεν ξέρω όμως τι ανώμαλες παρενδυτικές φαντασιώσεις μπορεί να έχει), θα πάρω λοιπόν τις τρεις προτάσεις του Σνέικ και θα τις βάλω στον κώλο μου...ε, θα τις πάρω ανάποδα από τη σειρά που τις κατέθεσε, ήθελα να πω.
Η τρίτη λοιπόν πρόταση του φίλτατου Φιδέμπορα είναι να γράψω για το γνωστό μότο "treat & love your woman like a princess and worship her like a mistress". Η αλήθεια είναι ότι αυτό το μότο δε μου ήταν τόσο γνωστό όσο άλλα, πιο πασίγνωστα μότο όπως το Σεξ-Βία-Μηχανολογία ή το "Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά" ή το "Καριόλα Εμμανουέλα Αγγουράκη μ'έχεις κάνει τάρανδο".
Σύμφωνα όμως με έγκριτους ψυχολόγους-αναλυτές του φέισμπουκ με πτυχία από το πανεπιστήμιο του Πούτσεστερ, στο βάθος της ψυχής μου είμαι κι εγώ ένα υποτακτικό σίχαμα, που ο μόνος σκοπός της ζωής του είναι να τον βάλει κάτω μια νταρντανοζουμπουρλούδα αφέντρα, ντυμένη εξολοκλήρου από ψόφιες αγελάδες, και να της γλείφει τα δάχτυλα των ποδιών μέχρι να του στεγνώσει το σάλιο.
Η Ιστορία θα κρίνει κατά πόσον αυτοί οι ισχυρισμοί είναι αληθείς, αλλά στη βάση του δεν έχει κι άδικο. Πρέπει να τις προσέχουμε και να τις περιποιούμεθα τις γυναίκες, γιατί είναι σαν τα τριαντάφυλλα: βγάζουν αγκάθια και σου κάνουν τα χέρια μουνί μόλις πας να τις πιάσεις.
Οι παρομοιώσεις μου είναι κάτι το καταπληκτικό.
Μετά έχουμε τη δεύτερη πρόταση του αγαπητού Φίδη, η οποία είναι να γράψω για τους πότες μιας συγκεκριμένης μάρκας φθηνής μπύρας, στους οποίους περιλαμβάνεται το έτερο ρεμαλορέμαλο του Τρίο Πούτσες που το Σάββατο που μας έρχεται θα χτυπηθεί στην συναυλία των Σαξόνων, ο Πρόεδρος ΑΠΙ.
Το ένα μέλος του Τρίο Πούτσες είναι ο Φίδης.
Και το άλλο είμαι εγώ ως εκκολαπτόμενο ρεμαλορέμαλο.
Οι κακές παρέες θα με φάνε.
Η συγκεκριμένη μάρκα φτηνής μπύρας δεν είναι άλλη από την Προστ, μπύρα που πωλείται σε όλα τα καλά μίνι μάρκετ της επαρχίας προς 80 λεπτά το μισό λίτρο, κάτι που σημαίνει ότι είναι πιο φτηνή κι από τη μάνα ενός γαύρου, κι άρα είναι κατάλληλη για κάθε είδους αλκοολικό που μετράει τις ποσότητες που καταναλώνει όχι πλέον σε μπουκάλια και κουτάκια, αλλά σε παλέτες και κοντέινερ.
Αν ρωτήσεις όμως τον ίδιο τον Πρόεδρα, θα σε πει ότι η Προστ γαμεί. Ο θρύλος που μόλις τώρα έβγαλα απ'τον κώλο μου λέει ότι ένας νεαρός Εγγλέζος αλητήριος ονόματι Ρομπ Χάλφορντ έκανε κάποτε διακοπές στην Κρήτη κι έτυχε να πιει μια Προστ. Οπότε ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που έφτιαξε μια μπάντα προς τιμήν αυτής της μπύρας, ονόματι Τζούντας Προστ. Αλλά οι υπόλοιποι οργανοπαίχτες νόμιζαν ότι απλά ήταν σουρωμένος κι ήθελε να πει Τζούντας Πριστ αλλά γλώσσεψε τη μπέρδα του.
Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Το οποίο σημαίνει ότι αυτοί που πίνουν Προστ είναι μικροί θεούληδες του μέταλ, πλασμένοι κατ'εικόνα και καθ'ομοιώση του επουράνιου Χάλφορντος κι άρα εσύ ο τιποτένιος Φιδάμπουρας δεν μπορείς να τους προσάψεις απολύτως τίποτα.
Κι αυτό μας φέρνει στην τελική πρόταση του Μακ-Μιλκ-Σνέικ Σοκολάτα, η οποία λέει να περιγράψω την αδερφοσύνη που διακατέχει εμάς τσι μεταλάδες.
Υπάρχουν πολλές ιδέες που μπορούν να ενώσουν τους ανθρώποι και να τους φέρουν κοντά και να είναι όλοι ενωμένοι σαν μια γροθιά.

Αλλά αυτή η ανάρτηση έχει να κάνει με το μέταλ και όχι με τον ΠΑΟΚ, παρ'όλο που όπως όλοι γνωρίζουμε ο ΠΑΟΚ είναι πιο χέβι κι απ'το χέβι κι ότι ο Μάκης ο Μανάβης μετά την Τούμπα γύρναγε στο σπίτι του και κοπάναγε βινύλιο Sodom στα καπάκια για να νιώσει την εκστατική αποθέωση του ιερού συνδυασμού.

Αλλά πλατειάζω.

Σε έναν κόσμο που έχει πήξει απ'τη μία μεριά στα σκυλάδικα της ελεεινής τραπέζης, πάνω στην οποία λικνίζουν την κυτταρίτιδά τους οι κλασικές υποβαλκάνιες γκόμιναι και στις Λέιντες Γκάγκες που σκούζουν κάτι γκαγκαδιασμένα, κι από την άλλη μεριά σε κάτι ανθυποηλίθιους πουθενάδες που νομίζουν ότι κάνουν μέταλ "ραπάροντας" (είπαν και γέλασαν όλα τα 128 μέλη των Wu-Tang Clan) και γρυλίζοντας σαν χαλασμένο βενζινοπρίονο, το να ξέρεις ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που ξέρουν να εχτιμήσουν το σωστό, γνήσιο, ατόφιο χέβι είναι αξία ανεχτίμητη και για όλα τ'άλλα υπάρχει η Μάστερκαρντ.

Δεν έχει σημασία αν ο απέναντί σου είναι γαύρος ή βάζελος, Νουδού η Τσύριζα, αν του αρέσουν οι ξανθές ή οι μελαχρινές, αν βάζει ή όχι τζατζίκι στο πιτόγυρο, αν αποκαλεί το πιτόγυρο "σουβλάκι" ή αν ξέρει ελληνικά, τι αυτοκίνητο οδηγάει, τι δουλειά κάνει, πού μένει, τίποτα. Το τζιν και το δέρμα μας φέρνουν όλους μαζί και τέρμα, μπακότερμα και στα τρία κόρνερ πέναλτι.

Είμαστε όλοι αδέρφια. Κι όχι με την έννοια του φλωρίτζουλα του Λένον και του "ιμάτζιν ολ δε πίπολ", γιατί ο Λένον ήταν μαλάκας και σαβουρογάμης ολκής. Αλλά με την αντρίκεια έννοια του brothers in arms, ενός ιερού πολέμου απέναντι στους infidels αυτουνού του κόσμου.

Θα σας πω μια ιστορία από την ταπεινή και πενιχρή προσωπική μου εμπειρία. Τον Ιούνιο που μας πέρασε πήγα στους Enforcer, οι οποίοι είναι new kids on the block (δεν εννοώ το σαχλό boy band των αρχών της δεκαετίας του '90, όπως μάλλον κανείς σας δε θα φαντάστηκε) αλλά καταφέρνουν παρά ταύτα να αγγίξουν τη δόξα των Μεγάλων Παλαιών.

Πριν πάω να τους ακούσω στο Οχτάμπαλο, το ροκ κλαμπ-λαϊβάδικο της Θεσσαλονίκης που προχθές φιλοξένησε τον καλτ αοιδό Κώστα Μπίγαλη, δεν είχα ιδέα ποιοι είναι οι Ενφόρσερ και αν τρώγονται. Πέον, επίσης, να σημειωθεί ότι βρισκόμουν εντελώς τελείως μόνος μου στο Οχτάμπαλο και δεν ήξερα κανέναν.

Σε ελάχιστα μόλις λεπτά, συνομιλούσα με άτομα που δεν είχα ξαναδεί και δεν έχω ξαναδεί από τότε, με τρόπο λες και είχαμε κάνει μαζί φαντάροι στο Μεγάλο Πεύκο και θυμόμασταν εκείνη τη φορά που κάναμε μαντραπήδα για να πάμε στα μπουρδέλα και τη διπλανή πουτάνα τη γαμούσε ο υπόδικας και μας είδε και φάγαμε 10 μέρες φυλακή.

Και όταν βγήκαν οι Ενφόρσορες, που επαναλαμβάνω ότι δεν τους είχα ξανακούσει στη ζωή μου, η καύλα μου ήταν τέτοια λες κι είχα μπροστά μου τη Λίτα Φορντ γυμνή, τότε που ήταν στα ντουζένια της με το μισό στρέμμα μαλλί. Ή την Τάουνι Κίτεν, η οποία ήταν γυναίκα του Ντέιβιντ Κάβερντεϊλ κι ως εκ τούτου έχει παίξει σε περίπου οχτώ εκατομμύρια βίντεο κλιπ των Γουάιτσνεϊκ. Ή κάποια eighties μουνάρα τέλος πάντων.

Ένιωθα ότι πρέπει εκείνη τη στιγμή να κατεβάσω ένα βαρέλι από το νέκταρ των θεών που λέγεται μπύρα (το αν αυτή θα είναι Προστ ή όχι είναι ήσσονος σημασίας), να βγω στους δρόμους της Θεσσαλονίκης καβάλα σε ένα αλόγατο και φορώντας ένα πετσί ωσάν τους Βίκινγκς, να κάψω χωριά και να βιάσω παρθένες.

Αλλά δεν το έκανα γιατί στα χρόνια που ζούμε δεν υπάρχουν πλέον παρθένες.

Επίσης κάτι σχετικό με νόμους περί βανδαλισμού και κάτι τέτοιες μαλακίες.

Αλλά το σημαντικό είναι αυτό που είπα παραπάνω. 

Όχι το "ΠΑΟΚ για σένα κόβω και τον πούτσο μου", το άλλο.

Για την αδερφοσύνη των μέταλχεντς.

Αυτό τέλος πάντων.

Αυτά, και να προσέχετε μην πιείτε πολλές Προστ και πάθετε συχνοουρία.

ΧΑ! Σας την έσκασα. Είχα πει ότι θα το βγάλω αύριο και τελικά το βγάζω σήμερα. Πάρ'τε όλοι ομαδικώς τ'αρχίδια μου τώρα.

Δεύτερος μεγάλος διαγωνισμός του ΚΠΣΑ

H βαρεμάρα για άλλη μια φορά έρπει πίσω μου στη νύχτα, σαν ένα μαυροφορεμένο τέρας.

Επομένως, συνεχίζοντας μια μακρά παράδοση διαγωνισμών που αριθμεί το δεύτερο μέρος της, καλώ όλες εσάς τις πιστές μου Ρουβίτσες, που ξέρω ότι ξεροσταλιάζετε καθημερινά στο μπλογκ μου πατώντας εκατοντάδες φορές το F5 και περιμένοντας πότε θα εμφανίσω καινούρια εγγραφή ενώ στο διπλανό παράθυρο έχετε ανοιχτό το XHamster και την παίζετε ασύστολα με κάποια βρωμερή τσόντα της Μπελαντόνας, να αυτοσχεδιάσετε και να μου προτείνετε το θέμα της επόμενης ανάρτησης.
Ο διαγωνισμός θα τρέξει μέχρι την Κυριακή το βράδυ γιατί αύριο δε θα είμαι στη Θεσσαλονίκη και ο νικητής θα δει το θέμα του να γράφεται το συγκεκριμένο βράδυ εκτός κι αν συμβεί κάτι εξαιρετικά συνταρακτικό που απαιτεί ανάρτηση (κάτι αρκετά συνταρακτικό θα είναι της τάξης μεγέθους "ολοκλήρωση του μετρό της Θεσσαλονίκης").
Το βραβείο του νικητή είναι ένα σετ δαντελωτά στρινγκ, σουτιέν και ζαρτιέρες, ανεξαρτήτως του φύλου. Οι άνδρες μπορούν να σκεφτούν μόνοι τους πώς θα χρησιμοποιήσουν το βραβείο τους, μη θέλετε μασημένη τροφή.
Αυτά, και να προσέχετε μη στραμπουλήξετε τον καρπό σας απ'την πολλή μαλακία με τη Μπελαντόνα.
Άπους Ντέιτους: Ο διαγωνισμός έλαβε λήξις. Αλλά επειδής ακόμα βαριέμαι, το θέμα θα δημοσιευτεί αύριο κι όχι σήμερα. Καληνύχτα και άντε γεια.

Δε γαμείς που δε γαμείς...

Σε ό,τι αφορά τις γυναίκες, τα γούστα ποικίλλουν περισσότερο κι από τα πράγματα τα οποία μπαίνουν σαν γέμιση μπουγάτσας στη Θεσσαλονίκη.

Άλλοι γουστάρουν ξανθές, άλλοι μελαχρινές, άλλοι κοκκινομάλλες, άλλοι είναι πιο πανκ και γουστάρουν κάτι τύπισσες με μαλλιά με μπλε και πράσινους κόκκους, άλλοι ακόμα και ξυρισμένα κεφάλια σαν την Νάταλι Πόρτμαν στο V for Gamiseta.
Κάποιοι γουστάρουν κοντές για να τους παίρνουν πίπα μέσα σε Σμαρτ, άλλοι γουστάρουν ψηλές γιατί ξέρω γω έχουν το ίδιο ανάστημα με τον Μάικιους και θέλουν τη γκόμενα να τους κατεβάζει το βάζο με τη μαρμελάδα από το ράφι.
Κάποιοι θέλουν να είναι αδύνατες και μικροκαμωμένες οι γκόμενες για να τις κουμαντάρουν και να τις παίρνουν και να κάνουν αεροπλανικά κόλπα που τα μάθανε όταν παρακολούθησαν το Cirque du Soleil, κι άλλοι τις θέλουν ζουμπουρλούδικες, νταρντάνες και τέθοια για να έχουνε να πιάνουνε και να ξαπλώνουν αναπαυτικά πάνω στα βυζιά σε καμιά υπερατλαντική πτήση όσο κάποιο μπασταρδάκι από πίσω θα τσιρίζει με όση δύναμη βάζουν τα μικροσκοπικά πνευμόνια του.
Και μετά υπάρχει ο Γιώργος.
Ο Γιώργος είναι ένας συμφοιτητής μου, ο οποίος ας πούμε ότι έχει πολύ επιλεκτικά γούστα.
Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι οι γκόμενες που έχουμε διαθέσιμες στη σχολή είναι όλες σαν να έχουν τρακάρει με αεριωθούμενο μπιφτέκι, με εξαίρεση την τσουπωτή και λαχταριστή Γιούλη η οποία ή όσο πάει ο καιρός ομορφαίνει ή η αγαμία μου έχει βαρέσει κόφτη και σε λίγο το πουλί μου θ'αρχίσει να βγάζει καπνούς.
Αν τον στήσεις στην πλατεία Αριστοτέλους και τον βάλεις να σου βαθμολογήσει εκατό γκόμενες που θα περάσουνε, θα βρει δύο γκόμενες που θα πάρουν το πολυπόθητο εφτάμισι. Οι υπόλοιπες θα καταλήξουν με συνοπτικές διαδικασίες να κοσμούν τον πάτο του Θερμαϊκού.
Ο άνθρωπος αυτός έχει δηλώσει ότι όλες οι γκόμενες που δεν κάνουν squats πρέπει να πεθάνουν.
Ο άνθρωπος αυτός έχει δηλώσει ότι δε θα γαμούσε την τάδε γκόμενα επειδή δεν έχει καλοσχηματισμένη γάμπα.
Ο άνθρωπος αυτός έχει δηλώσει ότι ο κώλος και η μέση της γκόμενας πρέπει να σχηματίζουν την ίδια κατακόρυφη ευθεία.
Ο άνθρωπος αυτός έχει δηλώσει ότι η Σκάρλετ Γιόχανσον πρέπει να χάσει κανένα δυο κιλά.

Αν άκουγε κανείς αυτόν τον τύπο να μιλάει για γκόμενες, θα νόμιζε ότι κάθε βράδυ γαμάει τα καλύτερα μουνιά του σύμπαντος. Αλλά επειδή, όπως είπα και στην αρχή, ο τύπος είναι μηχανολόγος, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει.

-Ρε μαλάκα, έχεις γνωρίσει εσύ πολλούς άντρες στη ζωή σου που κάθονται και κοιτάνε τη γκόμενα για να δουν τι σχήμα έχει η γαμημένη γάμπα της; Το παιδί είναι πιο ντουλαπιασμένη κι απ'τον Χάλφορντ τη δεκαετία του '80.

Η αλήθεια είναι ότι το ενδεχόμενο ο Γιώργος να είναι κρυφή μου έχει περάσει απ'το μυαλό, γιατί ας είμαστε λίγο σοβαροί, δεν μπορούν όλοι να είναι χάντρεντ περσέντ αρσενικά σαν κι εμένα (φήμες ότι στο σπίτι μου ακούω κρυφά Μαντόνα είναι εντελώς ανυπόστατες και κακόβουλες και τις διαδίδουν ορισμένοι που με ζηλεύουν). 

Αλλά επειδή θεωρώ ότι όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου, μέχρι δηλαδή να περάσω τυχαία έξω από κάποιο πουστράδικο της Θεσσαλονίκης και τον δω να περπατάει χεράκι-χεράκι με κάποιον φουσκωμένο άτριχο με θεϊκές γάμπες, θα θεωρήσω απλά ότι τον έχει βαρέσει η μαλακία στον εγκέφαλο.

Κι επειδή είμαστε μηχανολόγοι, αυτό είναι και το πιθανότερο ενδεχόμενο.

Αλλά προχθές, εκεί που καθόμασταν και ψωλαρμενίζαμε μετά το μάθημα και, ως συνήθως, ο Γιώργος βαθμολογούσε διερχόμενες γκόμενες με τους ίδιους βαθμούς που έβαζε κι η Κατακουζήνα στους φοιτητές Ιωάννου, Μπουκουβάλα και Αναγνώστου (μηδέν, μηδέν και μηδέν με τόνο αντιστοίχως) ήρθε το αποκορύφωμα των επικών δηλώσεών του.

Όλα ξεκίνησαν όταν παρατήρησα το ίδιο ακριβώς πράγμα που παρατήρησα ακριβώς κάτω από τη φωτογραφία της Σκάρλετ Γιόχανσον με εφαρμοστή δερμάτινη στολή και άρα δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να προσέξατε, άρα θα το επαναλάβω κι εδώ.

-Ρε μαλάκα Γιώργο, αν σ'άκουγε κανείς να μιλάς για γκόμενες, θα νόμιζε ότι κάθε βράδυ γαμάς τα καλύτερα μουνιά του σύμπαντος.

Και τι απαντάει η θεούκλα;

-Δεν είναι ότι δεν μπορώ, είναι ότι δε θέλω.

Εδώ κάτι σχετικό είχε να πει ο Αίσωπος με κάτι αλεπούδες και κάτι κρεμαστάρια, αλλά ο μικρός θεούλης συνέχισε και εξήγησε το σκεπτικό του.

-Τα καλύτερα μουνιά (σημείωση του μεταφραστή: πάντα με το στάνταρ της καλοσχηματισμένης γάμπας, της μηδέν κυτταρίτιδας και όλα τα σχετικά, το οποίο το πληρούν εφτάμιση γκόμενες σε όλον τον πλανήτη) είναι σε ηλικία 21 με 22 (σύμφωνα με μια στατιστική που μόλις έβγαλε απ'τον κώλο του). Κι επειδή οι γκόμενες δεν τα φτιάχνουν με μικρότερους, μόλις φτάσουμε στα 22 θα δείτε ότι θα ξεσκιστώ στο μουνί. Τόσο απλά.

Δε θα μπορούσα να βγάλω κάτι τέτοιο απ'το μυαλό μου. Κι είμαι ο τύπος που έβγαλε απ'το μυαλό του έναν μυστικό πράκτορα που συμμαχεί με μια βυζαρού γκόμενα και τον Έντι Βαν Χέιλεν για να καταπολεμήσει τη μάστιγα των Γκέι Νταϊρέξιον και του Παντελή Παντελίδη.

Η σωστή αντίδραση σε μια τέτοιου διαμετρήματος δήλωση θα ξεκινούσε με το γέλιο που θα έριχνε ο Τσάρλι Σιν άμα του γαργαλούσες τις μασχάλες την ώρα που μύταρε απ'τον αφαλό μιας ανήλικης πόρνης και θα κατέληγε σε επιληπτική κρίση και σπασμούς στο πεζοδρόμιο, ενόσω όλη την ώρα τον έδειχνα με το δάχτυλο και αναφωνούσα "τι μαλάκα είναι".

Επειδή όμως εκείνη την ώρα έτρωγα ένα χάμπουργκερ τσουπωτό και λαχταριστό σαν την κωλάρα της Γιούλης και πρόστυχες σκέψεις μου περνούσαν απ'το μυαλό, αρκέστηκα απλά στο να πω "εδώ θα είμαστε και θα το δούμε" και να κρατήσω τη φάση της επιληπτικής μου κρίσης για σήμερα που γράφω αυτήν εδώ την ανάρτηση.

Κι ο λόγος που γράφω αυτήν εδώ την ανάρτηση είναι για να δείξω πόση είναι η αρνητική επίδραση που μπορεί να έχει στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου η μπακουριά.

Στην αρχή πήγα να γράψω "πόση είναι η αρνητική επίδραση που μπορεί να έχει στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου η μηχανολογία", αλλά για να είμαστε σωστοί και δίκαιοι δεν είμαστε μόνο οι μηχανολόγοι που δε γαμάμε ούτε με συστατική επιστολή από τον Ράιαν Γκόσλινγκ.

Όταν το αγοράκι περάσει τη φάση που οι μόνες του ασχολίες είναι να βλέπει Θάντερκατς ή ό,τι σκατά βλέπουν τα αγοράκια σήμερα και να καλλιεργεί ένα στρώμα μπίχλας δύο εκατοστών πάνω στο δέρμα του, έρχεται αναπόφευκτα η φάση που θες να χώσεις την ψωλή σου σε ό,τι έχει τρύπα και δύο βυζιά από πάνω και να το κάνεις σουβλάκι κοτομπέικον.

Επειδή όμως όταν έχεις τόσα καυλόσπυρα που ο Δώνης μπροστά σου μοιάζει σαν κέρινο ομοίωμα της Μαντάμ Τισό το να γαμήσεις είναι τόσο άπιαστο όνειρο όσο και το να έρθει ο Κριστιάνο Ρονάλντο να παίξει στον ΠΑΟΚ (άπιαστο όνειρο για τον Κριστιάνο Ρονάλντο δηλαδή, εμείς έχουμε Κλάους), το αποτέλεσμα είναι να καταλήξεις να παίζεις το πουλάκι σου εννιά φορές τη μέρα.

Η έμπνευση μπορεί να ποικίλλει από το καυλοπούτανο της τρίτης σειράς που έρχεται κάθε μέρα στο σχολείο με κολάν και στρινγκάκι αλλά τα έχει με φαντάρο, μέχρι την απουσιολόγο με τα πατομπούκαλα των δέκα βαθμών και τα στραβά δόντια η οποία όμως θα βάλει σιδεράκια και θα κάνει λέιζερ και θα γίνει και γαμώ τα μουνιά όταν πάει στο πανεπιστήμιο, μέχρι την χοντρή σαραντάρα κυλικειατζού, βασικά ό,τι έχει βυζιά.

Είναι τα σκοτεινά εκείνα χρόνια στη ζωή του άντρα που απλά κάνει υπομονή και σφίγγει τα δόντια (και το πουλί του) μέχρι που εν τέλει θα πιάσει λίγο πολυπόθητο κωλαράκι στην πενταήμερη και θα γαμήσει κάποιο δυνατό ξεψώλι στο πάρτι της ΔΑΠ στο οποίο υποχρεωτικά θα παραστεί στα πρώτα χρόνια των πανεπιστημιακών σπουδών του.

Δυστυχώς, αυτή η μετάβαση δεν είναι επιτυχής για όλους, γιατί η συσσωρευμένη μαλακία (μεταφορική και κυριολεκτική) του γυμνασίου και του λυκείου πιθανότατα θα αφήσει το στίγμα της πάνω στον νεαρό άνδρα κι έτσι αυτός αντί να κοιτάξει να πιάσει κανένα κωλαράκι στην πενταήμερη θα σούρνεται πίσω από μία ξινή ενώ ξέρει από πριν ότι η ξινή δεν τον θέλει.

Ήμουν μικρός και ηλίθιος.

Ε...Μαντόνα ήταν αυτό; Δεν το έβαλα εγώ. Κάποιος άλλος το έκανε.

Κι όταν, αποχωρώντας απ'το σχολείο βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα περιβάλλον όπου το ποσοστό θηλυκών είναι χειρότερο κι από τα ποσοστά του Σαπίλ Ο'Νιλ στις βολές (λέγε με μηχανολογία), τότε είναι που έρχονται οι δείκτες της μπακουρίασης και βαράνε κόκκινο.

Κι έτσι καταλήγουμε στην επική δήλωση του φίλτατου κατά τ'άλλα Γιώργου, που είναι η πιο απίστευτη δικαιολογία που έχω ακούσει από τότε που διάβασα το "Ο Θείος Πέτρος κι η Εικασία του Γκόλντμπαχ", όπου ο Θείος Πέτρος αποδίδει την αποτυχία του να επιλύσει το διασημότερο άλυτο πρόβλημα των σύγχρονων μαθηματικών στο Θεώρημα της Μη Πληρότητας του Κουρτ Γκαίντελ.

Το οποίο Θεώρημα της Μη Πληρότητας του Κουρτ Γκαίντελ λέει ότι...

-Ότι άμα συνεχίσεις να είσαι μαθηματικονέρντουλας δε θα γαμήσεις ποτέ στη ζωή σου.

Εγώ φταίω που θέλω να σας μορφώσω ρε στουρνάρια.

Επομένως, κορίτσια, ακολουθεί κοινωνικό μήνυμα: Μη βάζετε το μουνί σας πιο ψηλά απ'το θεό. Το μουνί είναι κοινωνικό αγαθό. Το ξέρω ότι κάτι τέτοιες μαλακίες τις λένε συνήθως οι Συριζαίοι, αλλά σε αυτή την περίπτωση ισχύει. Γαμάτε γιατί χανόμαστε. Γαμάτε για ένα καλύτερο αύριο. Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές. Βρείτε ποιο δεν ταιριάζει και κερδίστε ένα κουτί καπότες με γεύση κεφτέδες με δυόσμο.

Αυτά, και να προσέχετε μη χύσετε το μπουφάν της μπροστινής καθώς βαράτε μαλακία στο τελευταίο θρανίο και μετά ποιος την ακούει.

Της Παναγιάς τα Εισόδια

Μία από τις αναρίθμητες κακές συνήθειες που έχω είναι να ακούω ραδιόφωνο. Και ένα από τα αναρίθμητα κακά που έχει το ραδιόφωνο είναι ότι βάζει διαφημίσεις.
Οι ραδιοφωνικές διαφημίσεις έχουν το ιδιαίτερο γνώρισμα ότι είναι διπλά επικίνδυνες για την ψυχική υγεία. Αυτό συμβαίνει γιατί οι τηλεοπτικές διαφημίσεις έχουν δύο διόδους για να μεταδώσουν την απύθμενη ηλιθιότητά τους, τον ήχο και την εικόνα, ενώ οι ραδιοφωνικές έχουν μόνο μία, τον ήχο.
Αυτό σημαίνει ότι στον ίδιο χρόνο που διαρκεί το σποτάκι πρέπει να μεταδώσουν τη διπλάσια ποσότητα ηλιθιότητας, άρα έτσι αυξάνεται η παροχή, η πίεση και τελικά η επίδραση στα κέντρα εκείνα του εγκεφάλου που απορροφούν την ηλιθιότητα.
Επίσης σημαίνει ότι είναι αναγκασμένες να χρησιμοποιήσουν μέσα που ακόμα και η ίδια η τηλεόραση έκρινε ως υπερβολικά ηλίθια, όπως το καταραμένο τζινγκλάκι του τύπου "η σκούπα Φίλιπς ρουφάει τη σκόνη από μακριά".
Τώρα, προφανώς, το μυαλό σας θα έχει μεταφερθεί αυτόματα στις γνωστές και μη εξαιρετέες διαφημίσεις του Τζάμπο, όπου εσχάτως πρωταγωνίστησε η δημοφιλής ελαφρολαϊκή αηδός Κατερίνα Στανίση βαμμένη μαύρη με μαρκαδόρους σαν τη φουσκωτή κούκλα που είχα στη ντουλάπα και αποκαλούσα Μπιγιονσέ.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω βαρεθεί να ασχολούμαι με τις διαφημίσεις του Τζάμπο. Επίσης η περίοδος που είχαν αυξημένη ζήτηση λόγω των σχολικών ειδών έχει περάσει και πλέον μέχρι να σκάσουν τα Χριστούγεννα θα είμαστε σχετικά ασφαλείς.
Και τελικά, όπως κι οι κάτοικοι του χωριού του Πώποτα σε εκείνο το κατάπτυστο σίριαλ τρώνε τις ληγμένες κονσέρβες του Πολυμενέα και δε χαμπαριάζουν Χριστό ανάσκελα, έτσι κι εγώ μπορώ να πω ότι έχω αναπτύξει κάποιου είδους ανοσία στο φαινόμενο.
Αλλά το κακό, το νέο περιστατικό που με ανάγκασε να βάλω χέρι μετά από πολύ καιρό στην κρυφή μου καβάτζα κοκαΐνης που κρύβω σε ένα σακουλάκι μέσα σε ένα ζευγάρι μάλλινες κάλτσες που δε φοράω ποτέ, μου ήρθε από αλλού. Και συγκεκριμένα από το What's Up Nights, ένα ιβέντ στο οποίο προωθούνται νέοι καλλιτέχνες με τη χορηγία της περιώνυμης εταιρείας καρτοκινητών.
Στο σποτάκι που έφτιαξαν οι μάρκετινγκ νταιρέκτορς βιτζιέι χύστα μέσα της εταιρείας πρωταγωνιστούν ένας τύπος και μια κοπέλα. Με πλάγια-έντονα γράμματα, στις επόμενες παραγράφους, θα σημειώνονται επακριβώς τα λεγόμενα των πρωταγωνιστών.
Τύπος: Έι...έι...κοπελιά! Να σε ρωτήσω κάτι; Ε...το ονοματάκι σου;
Κάτι που δεν μπορώ να σας μεταβιβάσω εδώ είναι το πώς από τη φωνή και μόνο του τύπου μπορείς να καταλάβεις ότι ο τύπος είναι ο μεγαλύτερος φλώρος που υπάρχει στο σύμπαν. Πάω στοίχημα ότι είναι από εκείνους τους τύπους που φοράνε εσπαντρίγιες και δεν ντρέπονται, ότι βλέπει ευλαβικά τις εκπομπές του Γεωργαντά στο Mad και ότι δεν τολμάει να ανέβει πιο βόρεια από την Παπάφη γιατί φοβάται μην του την πέσουν ορδές άγριων Παοκτζήδων.
Παρ'όλα αυτά, ακόμα κι ένας τέτοιος φλώρος έχει τη βιολογική ανάγκη (και ασφαλώς και το δικαίωμα, γιατί αν παλεύουμε για κάτι είναι για να εξαλειφθούν οι κοινωνικές ανισότητες) να γαμήσει. Έτσι βλέπει διαθέσιμο μουνάκι και πάει να δοκιμάσει την τύχη του.
Μπρέις γιορσέλβς. Γουίντερ ιζ κάμινγκ.
Τύπισσα: Είσοδος.
Είσοδος, ε; Για πού, για τον Αμμάνθρωπο;

Υποχρεωτικό κατεψυγμένο λογοπαίγνιο για να βρω αφορμή να χώσω τραγούδι: Check.
Κι αφού βγάλαμε αυτή την υποχρέωση από τη μέση, πάμε στα σημαντικά. Τα οποία σημαντικά είναι...ΕΙΣΟΔΟΣ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ;
Έχω ακούσει πολλά ηλίθια βαφτιστικά ονόματα, τα μισά από τα οποία θα τα ακούσετε ως απαντήσεις στην ερώτηση "κι από πού βγαίνει το Έφη;". Κάπου σε ένα Χριστιανικό εορτολόγιο είχε πάρει το μάτι μου το όνομα Βηθεσδά, και είμαι σίγουρος ότι όλο και κάποιος από εκείνους τους τύπους που θεωρούν ότι οι φούστες που δεν καλύπτουν τη γάμπα έχουν ως σκοπό να σκανδαλίσουν το Χριστεπώνυμο πλήθος θα έχει βαφτίσει την κόρη του Βηθεσδά, υποβάλλοντας την έτσι σε ένα αιώνιο μαρτύριο κάθε φορά που ο δάσκαλος θα την καλεί στον πίνακα.
Αλλά Είσοδος; Κατ'αρχήν, η λέξη είσοδος είναι από τις λέξεις που έχουν μεν θηλυκό γένος αλλά τελειώνουν στην συνήθως αρσενική κατάληξη -ος, κι ως γνωστόν αυτές οι λέξεις καταλήγουν πάντα να αρσενικοποιούνται βιαίως από μπετατζήδες, ταρίφες, Αλβανούς και άλλους έγκριτους καθηγητές γλωσσολογίας.
Το οποίο αυτομάτως σημαίνει ότι έχεις βαφτίσει μια κοπέλα με ένα όνομα που ακούγεται εντελώς και απολύτως αρσενικό, κι αυτό σημαίνει ότι είναι αυτομάτως το πιο ντεκαυλέ όνομα που έχει υπάρξει ποτέ. Ακόμα πιο ντεκαυλέ κι από το Βηθεσδά, και δεν ήξερα καν ότι γίνεται.
Φανταστείτε λίγο ότι γαμάτε μια γκόμενα και θέλετε να χώσετε ένα βρωμόλογο βρε αδερφέ. Κι αρχίζετε και λέτε "έτσι μωρή άρρωστη, πάρτα μωρή καριόλα, έτσι γαμάει ο Πειραιάς μωρή Είσοδε!". Ε, δε γίνεται. Αυτό το όνομα είναι το απόλυτο αντικούκου. Η ψωλή μαραίνεται πιο γρήγορα κι απ'ό,τι άμα μπουκάρει ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο η Φρόσω απ'το The Κόπανοι.
Αξίζει, όμως, να σταθούμε και στο υφάκι της κοπελιάς, το οποίο είναι το γνωστό ψωνισμένο-ξινισμένο υφάκι που η γκόμενα σου απαντάει βαριεστημένα το όνομά της ενώ από μέσα της σκέφτεται "Εμένα ήρθες να ενοχλήσεις βρε αγοράκι μου; Το μαλλί σου είναι εντελώς δεύτερο, το πουκαμισάκι σου είναι σόου του-θάουζεντ-εντ-τουέλβ και για όνομα του θεού, είναι δυνατόν να μην έχεις αποτριχώσει το στήθος σου;".
Το υφάκι αυτό είναι πάντα άξιο σφαλιάρας, χλέπας ή χυσίματος αλκοολούχου ποτού στη μούρη, σε κάθε γκόμενα που το φοράει, αλλά είναι χίλιες φορές χειρότερο όταν το φοράει μια γκόμενα που λέγεται φάκιν' Είσοδος
Τύπος: Χε χε...χε χε...χε.....χε.....χε.............
Αυτό είναι το ηλίθιο γέλιο που προσπαθεί να βγει από το λαρύγγι σου και τελικά καταλήγει να ξεψυχάει από μόνο του, το οποίο είναι και η μόνη φυσιολογική αντίδραση που θα μπορούσε να έχει ένας άνθρωπος σε ένα τέτοιο άκουσμα. Παρ'όλα αυτά ο φίλος μας ανακτά το κουράγιο του και κάνει την εξής επική ερώτηση στη φίλη μας την Είσοδο.
Και πότε γιορτάζεις με τέτοιο όνομα;
Μα βέβαια! Η πρώτη ερώτηση που σου έρχεται στο μυαλό όταν γνωρίζεις μια γκόμενα που λέγεται Είσοδος είναι πότε γιορτάζει, για να ξέρεις πότε θα της πάρεις κανένα λέλουδο ή κανένα σοκολατάκι. Πάνω απ'όλα πρέπει να είμαστε τζέντλεμεν και να κάνουμε ευγενικές χειρονομίες. Σωστό αυτό.
Μετά έρχονται κι άλλες, πιο δευτερεύουσες ερωτήσεις, όπως "Τι ναρκωτικά παίρναν οι γονείς σου;" ή "Ο παπάς που σε βάφτισε δεν προσπάθησε να σταματήσει αυτή την τρέλα;" ή ακόμα "Πώς κατάφερες να μην αυτοκτονήσεις με τόσο bullying που σίγουρα θα έφαγες στα σχολικά σου χρόνια;" ή "Γιατί δεν έχεις μεταναστεύσει ακόμα στον Παναμά;".

Υποχρεωτικό κατεψυγμένο λογοπαίγνιο για να βρω αφορμή να χώσω τραγούδι των Van Halen: check.
Είσοδος (ναι, κι εγώ ακόμα προσπαθώ να το χωνέψω): 21 Νοεμβρίου. Ξέρεις...τα Εισόδια...της Θεοτόκου;!
Εδώ η τύπισσα φαίνεται να μαλακώνει κάπως, αλλά διατηρεί ακόμα ένα ξερολίστικο υφάκι σαν να λέει "Χελόου! Μα είναι δυνατόν να είσαι τόσο ανίδεος και να μην ξέρεις πότε γιορτάζει το ανύπαρκτο όνομά μου; Ακόμα κι οι κότες ξέρουν πότε γιορτάζουν τα Εισόδια της Θεοτόκου! Χελόου λέμε!"
Βέβαια για να πω την αλήθεια μου, ούτε κι εγώ ήξερα πότε γιορτάζονται τα Εισόδια της Θεοτόκου, που σημαίνει ότι κι εγώ είμαι ένας ανίδεος και θα καώ στο πυρ το εξώτερον. Αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχει μια τύπισσα που γιορτάζει στις 21 Νοεμβρίου, θα τη λέγανε Μαρία, ή Δέσποινα, ή Παναγιώτα, ή οποιοδήποτε από τα εκατό χιλιάδες προσωνύμια της Παναγίας που τα ξέρει μόνο ο Άγγελος Αναστασιάδης, πριν την ονομάσουνε Είσοδο.
Τύπος: Έλα ρε! Τρελό! Και δε μου λες...ελεύθερη;
Μαλάκα, ο τύπος έχει ξεπεράσει σε επίπεδα μπακουροσύνης και τους μηχανολόγους. Η τύπισσα του λέει ότι τη λένε Είσοδο, που όπως αναλύσαμε είναι το πιο ντεκαυλέ όνομα που υπάρχει, και διατηρεί και υφάκι όση ώρα του το λέει. Η χυλόπιτα διαφαίνεται να έρχεται από χιλιόμετρα μακριά με το Ιντερσίτι, κι αυτός συνεχίζει και προσπαθεί.
Και κάπου εκεί η τύπισσα αλλάζει τροπάριο κι από εκεί που τον είχε στην ξεφτίλα και στο "χμ...δεν πας να παίξεις παραπέρα;" παίρνει ένα από αυτά τα παιχνιδιάρικα-ναζιάρικα-πουτανιάρικα υφάκια που παίρνουνε οι γκόμενες όταν τους αρέσει ο άλλος (ή τουλάχιστον έτσι μου έχουν περιγράψει κάτι φίλοι μου) και του λέει με όλο το σκέρτσο που διαθέτει:
Εννοείται...ελεύθερη!
Και κάπου εκεί πέφτει ο αφηγητής και, εν είδει "ηθικού διδάγματος", μας λέει το κλου της διαφήμισης:
Στα What's Up Nights, η Είσοδος είναι ελεύθερη!
...
...
...
Προσπάθησα. Προσπάθησα σκληρά και έφτασα μακριά, αλλά στο τέλος δεν έχει σημασία. Όχι, εδώ δε θα χώσω το τραγούδι, βρείτε το ρέφερενς μόνοι σας κι ο νικητής κερδίζει ένα εισιτήριο για τα What's Up Nights. Το οποίο δεν αξίζει και τίποτα, γιατί η Είσοδος είναι ελεύθερη.
Όχι. Όχι. Αυτό είναι απάνθρωπο. Κατηγορούσαμε τον Σεφερλή, κατηγορούσαμε τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, κι ο πραγματικός εχθρός ζούσε κάπου ανάμεσά μας και δούλευε για τη What's Up.
Αλλά έχει και encore η ιστορία. Αφού μας πει ότι παίζουνε οι τάδε στο τάδε μέρος την τάδε μέρα και τάδε ώρα και το εισιτήριο κοστίζει τόσο...αχ ναι, ξέχασα, η Είσοδος είναι ελεύθερη...μετά απ'όλα αυτά τα διαδικαστικά τέλος πάντων, o φίλος μας ρωτάει την...γκρρρ...Είσοδο: Το τηλεφωνάκι σου; 
Κι αυτή περιχαρής του απαντάει: What's Up!
E...ναι, κοπελιά, δεν αμφιβάλλω, αφού η What's Up είναι αυτή που διοργανώνει τη διαφήμιση και τη γνωριμία σου με τον φλωρίτζουλα από δίπλα, αλλά...δε βοηθάς. Υπάρχουν γύρω στα είκοσι εκατομμύρια αριθμοί κινητών στην Ελλάδα, τα οποία είναι μοιρασμένα σε τρεις εταιρείες, οπότε στη What's Up αντιστοιχούν εφτά εκατομμύρια αριθμοί. Και σιγά μην κάτσει ο άλλος να πάρει τηλέφωνο σε εφτά εκατομμύρια νούμερα για να βρει μια γκόμενα που τη λένε γαμημένη Είσοδο. Θα του τελειώσει η κάρτα μέχρι τότε.
Χαίρεσαι, εσύ που εμπνεύστηκες αυτή τη διαφήμιση; Χαίρεσαι; Νομίζεις ότι έκανες κάτι καλό και χρήσιμο για την ανθρωπότητα; Κάθε φορά που παίζεται αυτή η διαφήμιση στο ραδιόφωνο, ένα παιδάκι κάπου στον κόσμο παθαίνει λευχαιμία. Ευχαριστήθηκες τώρα;
Άι σιχτίρ. Πάω να κάνω τη μυτιά μου να στανιάρω.
Αυτά, και να προσέχετε μην την πέσετε σε καμιά γκόμενα με κάποιο εξίσου απίστευτο όνομα όπως Καλαμαριά, Τρομπέτα, Πλαστελίνη ή Παναχαϊκή.

Το κυλικείο του τρόμου

Ένα γεγονός που ίσως γνωρίζατε, πιθανότατα δε γνωρίζατε και σίγουρα δε σας ενδιέφερε είναι ότι ξεκίνησαν τα μαθήματα του τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του Αριστοτελείου με σήμα τον Άγιο Δημήτριο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το τοπίο ήταν ίδιο, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το ναι του χωρισμού, σ'ένιωσα μέσα μου παντού και κάτι τέθοια. Το ίδιο άρωμα eau de toilette στους διαδρόμους, η ίδια πανδαισία Κνίτικων και Εαακίτικων αφισών με ευφάνταστα μηνύματα, οι ίδιοι Δαπίτες που προσπαθούν να προσηλυτίσουν τους πρωτοετείς φοιτητές και η ίδια παντελής έλλειψη ευπαρουσίαστων μουνιών.
Αλλά σήμερα θα μιλήσω για το κυλικείο.
Όπως και κάθε άλλη φορά που αλλάζει ο καιρός κατά δυόμιση βαθμούς Κελσίου, έτσι και σήμερα το πρωί ξύπνησα κι ο λαιμός μου ήταν σαν τη μούνα της Τζίνα Χέιζ μετά από εικοσαμελές gangbang χωρίς καπότες: τίγκα στο έιτζ και τη σύφιλη.
Φτάνοντας στη σχολή, και διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο να ακούγομαι για όλη την υπόλοιπη ζωή μου (ή μέχρι το Σάββατο) σαν τον Μπάτμαν με καρκίνο στο φάρυγγα, απέρριψα όλα τα προειδοποιητικά σημάδια που μου έλεγαν τι απύθμενη βλακεία πάω να διαπράξω και αγόρασα να πιω ένα τσάι απ'το κυλικείο.
Οι πρώτες δύο γουλιές δεν ήταν αρκετές για να με προειδοποιήσουν για το τι θα επακολουθούσε, αλλά αυτό ήταν απόλυτα λογικό γιατί οι πρώτες δύο γουλιές απ'το ζεστό τσάι έχουν την ίδια θερμοκρασία με τον πυρήνα του ήλιου κι έτσι νεκρώνουν τις νευρικές απολήξεις της γλώσσας πριν προλάβεις να πεις σκουληκομυρμηγκότρυπα.
Αλλά μετά ήρθε η τρίτη γουλιά και ένιωσα να ξυπνάει μέσα μου ο Κθούλου.

Θα έρθει ίσως κάποια στιγμή στη ζωή μου που θα κάνω φαντάρος στην Γκατζολία, με λοχία καυλωμένο για τριχωτό κωλαράκι μηχανολόγου που με πάει πίπα-κώλο-εμπλοκή 25 μέσα μία έξω, και στην μοναδική αυτή βραδιά της εξόδου μου το μόνο μαγαζί που μπορώ να μεταβώ με ασφάλεια χωρίς να με φάνε οι λύκοι ή τα γκατζολόπτερα είναι ένα ανώνυμο κωλόμπαρο στην τελευταία στροφή πριν την Τουρκία και καταλήξω εκεί μέσα να πίνω ό,τι αποφασίσει ο μικροαπατεώνας ιδιοκτήτης ότι θα μου σερβίρει για ουίσκι.
Μέχρι τότε όμως, μπορώ με ασφάλεια να πω ότι αυτό το τσάι που ήπια ήταν το χειρότερο κι αηδιαστικότερο παρασκεύασμα που έχω πιει στη ζωή μου.
Όση ώρα οι διάφοροι αρχαιολόγοι, ιστορικοί, ταρίφες και λοιποί επιστήμονες του είδους ασχολούνται με Αμφιπόλεις και μαλακίες, το κυλικείο της Πολυτεχνικής ΑΠΘ πρωτοπορεί και στις ιστορικές ανακαλύψεις. Γιατί, όπως έμαθα σήμερα, έχουν βρει τη χαμένη στα βάθη των αιώνων αυθεντική συνταγή του μέλανα ζωμού και την σερβίρουν σε ανυποψίαστους φοιτητές στην πρακτική μορφή των φακελακίων τσαγιού.
Ας κάνουμε εδώ μια ιστορική παρένθεση για να σημειώσουμε ότι ο μέλας ζωμός δεν ήταν η χειρότερη γαστριμαργική αηδία που είχαν να προσφέρουν οι αρχαίοι ημών. Τα πρωτεία σε αυτή την κατηγορία ανήκουν στον γάρο, ένα παρασκεύασμα το οποίο έφτιαχναν ρίχνοντας γαύρους, σαρδέλες και άλλα μικρά ψάρια τα οποία τα έβαζαν σε ένα βαρέλι, τα άφηναν να σαπίσουν για καμιά βδομάδα και μετά παίρναν το ζουμί τους σαν εκλεκτή λιχουδιά.
Επειδή ωστόσο δεν κατάφερα να εντοπίσω μυρωδιά ψαριού σε αυτό το τσάι που ήπια, θα υποθέσω ότι ήταν μέλας ζωμός.
Έχετε παρατηρήσει ποτέ, όταν σφουγγαρίζετε ένα ιδιαίτερα σκονισμένο πάτωμα, που μετά στύβετε τη σφουγγαρίστρα μέσα στον κουβά και το προηγουμένως καθαρό σαπουνόνερο αποκτά απόχρωση Πάτρικ Ογκουνσότο; Ε, αν το πίνατε αυτό το ζουμί, θα πλησιάζατε σε αυτό το πράγμα που ήπια εγώ σήμερα.
Ελλείψει ανάγκης ή διάθεσης να σφουγγαρίσετε, και μια που έρχεται χειμώνας, μπορείτε να κάνετε εξαέρωση στα σώματα του καλοριφέρ. Το μαύρο ζουμί που θα βγει από τη βαλβίδα θα έχει το ίδιο χρώμα, μυρωδιά και γεύση με το τσάι αυτό.
Θα μπορούσα να σκεφτώ πολλές ακόμα περιγραφικές παρομοιώσεις για το τσάι αυτό, αλλά χάριν συντομίας θα το αποκαλώ εφεξής "πορδοζούμι". Το πορδοζούμι λοιπόν αυτό ήταν βγαλμένο από τα ίδια τρίσβαθα της κολάσεως που βγήκε ο θρυλικός καφές του Μάστερ Τζι, κι ακόμα παρακάτω.
Αν έχετε διαβάσει ή δει τις ταινίες του Χάρι Πότερ, θα θυμάστε ίσως τους Dementors, τους φοβερούς και τρομερούς φύλακες της φυλακής του Αζκαμπάν, που μετουσιώνονται κάθε φορά που σε συναντούν στον χειρότερο φόβο σου και τρέφονται απομυζώντας κάθε θετική ανάμνηση και συναίσθημα χαράς από την ψυχή σου, μέχρι που μένεις ένα ελεεινό άδειο κουφάρι σαν την Λίντσεϊ Λόχαν.
Λοιπόν, μπορώ με ασφάλεια να υποθέσω ότι η Τζόαν Ρόουλινγκ συνέλαβε την έμπνευση για τα τρομακτικά αυτά πλάσματα την ημέρα που ήπιε αυτό το πορδοζούμι.
Αυτό το ρόφημα είχε το άγγιγμα του κακού μέσα του.

Καθώς προχωρούσα στο φριχτό στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου ότι θα καταφέρω να κατεβάσω ολόκληρο το πλαστικό ποτηράκι, έκανα την εξής σκέψη: "Μπορεί να μου φαίνεται η γεύση σαν πορδοζούμι επειδή δεν έχει ανακατευτεί καλά η ζάχαρη κι έμεινε στον πάτο. Όταν φτάσω στον πάτο, μπορεί να έχει καλύτερη γεύση".
Κι εν τέλει έφτασα στον πάτο. Η γεύση ήταν πορδοζούμι με ζάχαρη.
Το μόνο που νιώθω αυτή τη στιγμή είναι ότι ο λαιμός μου εξακολουθεί να είναι σαν άσφαλτος ελληνικού δρόμου. Θα παρακολουθώ παρ'όλα αυτά τον αριθμό των άκρων μου (δύο χέρια, δύο πόδια, ένα πέος είκοσι εκατοστών, μέχρι στιγμής όλα σωστά) και θα σας κρατάω ενήμερους για τις εξελίξεις.
Φυσικά, το κυλικείο της Πολυτεχνικής, όπως και κάθε κυλικείο που σέβεται τον εαυτό του, δεν θα μπορούσε να πουλάει μόνο ροφήματα. Υπάρχουν πάντα και τα φαγώσιμα του κυλικείου, τα οποία φυσικά κρατάνε εξίσου ψηλά με το πορδοζούμι τον πήχυ της ποιότητας.
Κατ'αρχήν, όλα είναι τηγανισμένα, ψημένα ή τέλος πάντων κάπου μέσα στη συνταγή περιέχουν βιομηχανικής χρήσεως λάδια που τα βουτήξανε από το αντίστοιχο εργαστήριο λιπαντικών του τμήματός μας. Που είμαι σίγουρος ότι έχουμε εργαστήριο λιπαντικών γιατί η λίπανση είναι από τους σημαντικότερους κλάδους του σεξ, της βίας και της μηχανολογίας.
Με σάλιο και υπομονή, ο κώλος θα γίνει μουνί.

Το πρόβλημα είναι ότι όταν αυτά τα λάδια τα καταναλώσει ο άνθρωπος (που δεν είναι στα ενδεδειγμένα target group των βιομηχανικής χρήσεως λιπαντικών) μετά το στομάχι του και ο οισοφάγος του δουλεύουν σαν ελαττωματικός καυστήρας πετρελαίου και οδηγούν έτσι τον άνθρωπο ένα βήμα κοντύτερα στη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση.
Αυτή ήταν η μεγάλη λέξη της ημέρας, μια ευγενής χορηγία της Glaxosmithkline.
Στα προσφερόμενα προϊόντα περιλαμβάνεται μια μεγάλη ποικιλία από τυρόπιτες: κουρού, σφολιάτα, τυλιχτή και χωριάτικη. Σε όλες η ζύμη είναι στην πραγματικότητα τηγανισμένο χαρτί και το τυρί που περιέχεται μέσα θυμίζει λιγότερο τυρί και περισσότερο σοβά.
Στην ίδια φιλοσοφία υπάρχει και η χορτόπιτα, στην οποία, από τη στιγμή που δε διευκρινίζεται τι είδους χόρτα περιέχει, θα υποθέσω ότι περιέχονται χασίσια, μια υπόθεση που, από τη στιγμή που βρισκόμαστε στους χώρους του ΑΠΘ, έχει πολύ υψηλή στατιστική πιθανότητα.
Αλλά ο Κολοφώνας των εδεσμάτων που έχει να προσφέρει το κυλικείο της σχολής μας δεν είναι άλλο από ένα κατασκεύασμα από σφολιάτα (τηγανισμένο χαρτί) το οποίο περιέχει κάτι το οποίο χαρακτηρίζεται ως λουκάνικο.
Θα παρατηρήσατε ότι αποφεύγω επιμελώς να αναφερθώ με ένα μονολεκτικό όνομα σε αυτό το έδεσμα, κι αυτό γιατί το όνομα αυτό αποτελεί άλλο ένα κεφάλαιο του διαρκώς μαινόμενου Πολέμου της Μπουγάτσας, σημαιοφόροι της οποίας αποτελούν οι συνάδελφοι από τη Νότια Ελλάδα κι εν προκειμένω απ'την Κρήτη.
Βλέπετε, στην υπόλοιπη Ελλάδα το έδεσμα αυτό αποκαλείται λουκανικόπιτα, ενώ εδώ στη Θεσσαλονίκη λουκανόπιτα. Κι ο λόγος για αυτή τη διαφορά είναι πολύ απλός: εμείς οι Θεσσαλονικείς έχουμε ιδιαίτερα οξύ γλωσσικό αισθητήριο και, για χάρη της συντομίας και ευφωνίας της λέξης, αποκόψαμε μια περιττή συλλαβή, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που στην αρχαιότητα η λέξη "αμφιφορεύς" συντομεύθηκε σε αμφορεύς.
Αλλά επειδής οι Κρητικοί δεν μπορούν να αντιληφθούν από τέτοια πράματα, γιατί από το πολύ κρητικό ντουμάνι έχει γίνει ο μυαλός τους γαμοπίλαφο, μας κοροϊδεύουν με επιχειρήματα του τύπου "δηλαδή η λουκανόπιτα έχει μέσα λουκάνο;", με τον ίδιο τρόπο που οι Αθηναίοι θεωρούν ότι βάζουμε Βολταρέν στα πιτόγυρα.
Εν πάση περιπτώσει, το θέμα μας δεν είναι ότι σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα δεν ξέρουν να μιλήσουν ελληνικά, αλλά η λουκαν(ικ)όπιτα του κυλικείου. Όπως ξέρουμε όλοι, τα λουκάνικα είναι αυτό που φτιάχνουν οι βιομηχανίες κρέατος με ό,τι κομμάτι κρέας περισσέψει που δεν μπορούν να το πουλήσουν αλλιώς, όπου τα ρίχνουν όλα σε ένα τεράστιο μπλέντερ, τα αλέθουν με ένα κάρο νιτρικά άλατα και άλλα καύσιμα για πυραύλους και τα βγάζουν από την άλλη άκρη σε σχήμα ταριχευμένης πούτσας για να τα φας εσύ όταν δε θα έχεις να φας κάτι αξιοπρεπέστερο.
Ακόμα λοιπόν και με αυτά τα στάνταρ, αυτό το πράμα που έχει μέσα η λουκαν(ικ)όπιτα του ΑΠΘ δεν είναι λουκάνικο. Μπορεί να είναι πραγματική ταριχευμένη πούτσα. Μπορεί να είναι πείραμα των χημικών μηχανικών για να δουν τι επίδραση έχει στον ανθρώπινο οργανισμό η κατανάλωση πλαστικού. Μπορεί να είναι ακόμα και μια αποξηραμένη κουράδα ψεκασμένη με νιτρικά άλατα. Αλλά δεν είναι λουκάνικο.
Γενικά, αν βρεθείτε ποτέ στο ΑΠΘ και πεινάσετε, πάρτε τηλέφωνο και παραγγείλτε έναν γύρο.
Και πού να πιάσω και τη λέσχη.
Αυτά, και να προσέχετε τα λαιμά σας. Ο καιρός αυτός που επικρατεί είναι ύπουλος και δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς. Μην πίνετε κρύα νερά και να παίρνετε πάντα μια ζακετούλα μαζί σας.