Πες μου το αμάξι σου να σου πω ποιος είσαι

Προσοχή: η εγγραφή που ακολουθεί είναι αποκλειστικά βασισμένη σε στερεότυπα και κλισέ. Αν οδηγείτε κάποιο από τα παρακάτω αυτοκίνητα και θεωρείτε ότι η περιγραφή δεν ανταποκρίνεται στον εαυτό σας, μη διστάσετε να γράψετε μια επιστολή διαμαρτυρίας την οποία και θα ταχυδρομήσετε στην οδό Τζάστιν Μπίμπερ 13 στην Κάτω Τούμπα με την ένδειξη "Για την Ελένη". Και μη ρωτήσετε ποια Ελένη.

• Hyundai: Είσαι κάβουρας και πας με το πλάι.
  
• Hyundai Matrix: Είσαι πενηντάρης, παντρεμένος με παιδιά, και μαζί με τα μαλλιά σου φεύγουν και οι προοπτικές να ξανακάνεις κάτι δημιουργικό στη ζωή σου.
• Fiat Multipla:  Είσαι πενηντάρης, παντρεμένος με παιδιά, μαζί με τα μαλλιά σου φεύγουν και οι προοπτικές να ξανακάνεις κάτι δημιουργικό στη ζωή σου, και επιπλέον έχεις καταρράκτη, γλαύκωμα ή καρκίνο στον αμφιβληστροειδή.
  
• Kia: Είσαι τόσο φτηνιάρης, τσίπης και μίζερος που ακόμα και το Hyundai σου φαίνεται ακριβό.
• Volkswagen: Είσαι ο τύπος του ανθρώπου που θεωρεί ενδιαφέρουσα εμπειρία μια επίσκεψη στο Praktiker.
• Volvo Ε.Ι.Χ.: Είσαι ο τύπος του ανθρώπου που σχεδιάζει από εβδομάδες πριν μια επίσκεψη στο Praktiker.
• Volvo Δ.Χ.: Είσαι οδηγός του ΟΑΣΘ.
  
• Volkswagen βανάκι: Τα 60's δεν πέθαναν ποτέ. Make love not war. Peace, brotha. Flower power is still a thing.
• Βανάκι γενικότερα: Φύγε από την παιδική χαρά ρε ανώμαλε.
• Scania: Το άσμα "Πάρε το Scania και τράβα στο καλό" μιλάει στην ψυχή σου.
• Skoda Octavia: Είσαι ταρίφας. Αυτό. Κι αν δεν είσαι στο επάγγελμα, είσαι στην ψυχή. Κάτι που είναι ακόμα χειρότερο.
• Toyota Hilux: Ψυγεία. Πλυντήρια. Κουζίνες. Θερμοσίφωνες. Όλα τα παλιά σίδερα μαζεύω. Ο παλιατζής. Ο παλιατζής.
• Nissan Navara: Χασίσι έστριψα να πιω απά στον Ψηλορείτη, τσ'αντάμα μου εμαστούρωσε ολάκερη η Κρήτη.
• Mercedes δεκαετίας 90 και πίσω: Μάνα, αναρωτιέμαι συνεχώς. Οι Αλβανοί είναι κυριλέ ή εγώ σαν Αλβανός;
  
• Toyota Yaris: Είσαι εκπαιδευτής σε σχολή οδηγών.
• Renault: Οι απανταχού μηχανολόγοι σε βλέπουνε, σε δείχνουνε με το δάχτυλο και γελάνε σαν καθυστερημένοι.
• Datsun Sunny: Έφτασε η ώρα να σου ανακληθεί το δίπλωμα οδήγησης.
• Lada: Έφτασε η ώρα να σου ανακληθεί το δίπλωμα οδήγησης, καθώς και το δικαίωμα στη ζωή.
• Παλιό Μίνι: Είσαι Δαπίτης.
• Νέο Μίνι: Είσαι τόσο Δαπίτης που ακόμα κι ο Φαήλος Κρανιδιώτης αηδιάζει όταν σε βλέπει.
• BMW: Πόσες αγροτικές επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση να θυσιάστηκαν άραγε στο βωμό του κωλόμπαρου, του Τζόνι Κόκα, του χαρτιού στο καφενείο και της μπέμπας παρκαρισμένης απ'έξω. Πόσες όμως.
• Alfa Romeo: Θεωρείς ότι η "ψυχή", το "πάθος" και η "οδηγική εμπειρία" αξίζουν να πληρώσεις το αμάξι δύο φορές στα συνεργεία.
• Fiat Cinque/Sei: Είσαι χαζογκόμενα.
• Nissan Micra: Είσαι πολύ χαζογκόμενα.
• Smart: Είσαι τόσο χαζογκόμενα που η Κοσμοψώλιταν σου φαίνεται υψηλή λογοτεχνία.
• Citroen Saxo μαμίσιο: Βλέπε τα παραπάνω.
• Citroen Saxo πειραγμένο: Ναι, αγόρι μου. Σε πιστεύω. Δεν έχεις περάσει ούτε απ'έξω απ'το Μπουρνάζι. Το κοντινότερο που έφτασες ποτέ ήταν μια φορά που κοιμήθηκες στο μετρό και ξύπνησες στον Άγιο Αντώνιο. Μα φυσικά και σε πιστεύω.
• Νέο Beetle: Είσαι χαζογκόμενα κι ο μπαμπάς σου έχει πραγματικά πολλά λεφτά για πέταμα.
• Daewoo Matiz: Είσαι χαζογκόμενα κι ο μπαμπάς σου οδηγεί Hyundai Matrix.
• Citroen 2CV: Όχι, δεν είσαι χαζογκόμενα. Είσαι κάτι πολύ χειρότερο. Είσαι χιπστερογκόμενα. Γαμώ την Αμελί σου και το ειρωνικό φουλάρι σου.
• Vespa: Είσαι χαζογκόμενα που μπορεί να ισορροπήσει πάνω σε δύο τροχούς.
• GLX: Ναι, αγόρι μου. Σε πιστεύω. Το μόνο που θέλει ο Μαρινάκης είναι η εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Γιατί να μη σε πιστέψω.
• Οποιαδήποτε μηχανή >1000 κυβικά: Είσαι ο Σταμάτης Γαρδέλης και πρωταγωνιστείς στα Τσακάλια.
  
• Παλιό αμερικάνικο αμάξι εισαγωγής: Πολύ πιάτο εκεί στο Αμέρικα, αλλά και πολύ ντάλαρς, γιέα.
• Jeep Wrangler: Προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο ότι είσαι offroader, 4WD και η ψωλή στα κάγκελα, αλλά στην πραγματικότητα η δυσκολότερη ανηφόρα που έχεις ανέβει είναι η Κηφισίας.
• Suzuki Jimny: Προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο ότι είσαι offroader, 4WD και η ψωλή στα κάγκελα, αλλά στην πραγματικότητα η δυσκολότερη ανηφόρα που έχεις ανέβει είναι η Πατησίων. Ναι, υποθέτω ότι έχει διαφορά.
• Subaru Impreza: Δεν ξέρω αν στο είπανε, αλλά ο Colin McRae πέθανε και το Ράλι Ακρόπολις δεν περνάει μέσα από τους Αμπελόκηπους.
• Porsche Cayenne: Τόσα χρόνια ψήφιζες ΠΑΣΟΚ κι ούτε καν ντρέπεσαι.
• Porsche γενικότερα: Λείπω επαγγελματικό ταξίδι στη Νέα Γουινέα. Αν είσαι η μοναδική μου αγάπη, άφησέ μου μήνυμα λατρείας.
• Aston Martin: Μποντ. Τζέιμς Μποντ. Κουνημένο, όχι ανακατεμένο.
• Σάπια Dodge αγνώστων λοιπών στοιχείων: Μια χοντρή γυναίκα μπήκε σήμερα στο μαγαζί, αλλά δε με νοιάζει γιατί κάποτε σκόραρα τέσσερα touchdown.
• Hummer: Αυτό εδώ το πράμα:
  
  εφευρέθηκε για να μπορέσουν επιτέλους οι επιστήμονες να μετρήσουν το πουλί σου.
• Ποδήλατο: Είσαι εκείνος ο γαμημένος γαμόσπιτος γαμήδης που καβαλάει το γαμημένο ποδήλατό του στη γαμημένη παραλία Παρασκευή βράδυ έντεκα η ώρα και δεν αφήνεις έναν άνθρωπο να βολτάρει. Γαμώ το σπίτι σου. Γαμημένε. Γαμόσπιτε. Γαμήδη.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας τρακάρει ο παππούς με το Lada.

Party like it's 1999

-Ρε μαλάκα άκυρε, λάθος τραγούδι του Prince έβαλες.
Το ξέρω, αλλά αυτό μ'αρέσει περισσότερο από το 1999. Και σάμπως ακούτε ποτέ τα τραγούδια;
Ως γνωστόν, η ζωή του μηχανικού είναι δύσκολη.
Ανάμεσα στο να σχεδιάζει μηχανήματα που ίσως καλά καλά δεν ξέρει καν σε τι χρησιμεύουν, να προσπαθεί να καταλάβει διπλά, τριπλά και της μάνας τους το μουνί-απλά ολοκληρώματα, να ακούει για τόρνους και φρέζες να του φρεζάρουν το μυαλό, και στο να βλέπει εκατό ψωλές και δέκα τρολ χωρίς ψωλές, δε θέλει και πολύ για να σαλτάρει και να γίνει κάτι σαν κι εμένα.
Ευτυχώς, υπάρχουν και τα πάρτι.

Επειδή λοιπόν έχω μια βδομάδα να γράψω, ξέρω ότι σας έλειψα τα μάλα, και δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω μέχρι να αρχίσει το Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ, ακολουθεί βαθυστόχαστη λογοτεχνική ανάλυση της αφίσας γραμμή προς γραμμή.

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης του συλλόγου νομικής και χημικών μηχανικών.

Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος πώς ακριβώς δουλεύει ένα πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης, καθώς σίγουρα θα χρειαστεί να ξοδέψεις λεφτά στο πάρτι αυτό καθ'εαυτό. Ίσως να θέλει να μας τονίσει αυτό το φιλοσοφικό παράλογο, κάτι που φαίνεται κι από το "του συλλόγου νομικής και χημικών μηχανικών", που στα ελληνικά σημαίνει ότι οι χημικοί μηχανικοί και η νομική έχουν τον ίδιο σύλλογο. Αλλά από την άλλη...

Το πολυτεχνείο με έκανε δικηγόρο.

...βλέπεις αυτό κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι:

Πραγματικά, πώς γκένιν ατό; Είναι βέβαια γνωστό ότι το Πολυτεχνείο προσφέρει μια πολύ ευρεία γκάμα γνωστικών πεδίων και μαθημάτων, όπως είναι τα Μαθηματικά Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV, V, VI και το καινούριο που θέλει να βγάλει ο Τζορτζ Λούκας, τα Στοιχεία Μηχανών Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και το λουρί της μάνας, η Στατιστική, η Αριθμητική Ανάλυση, τα Μπετά 1 έως 148, η Ανάλυση Σημάτων, τα Καύσιμα, η Δυναμική, η Αεροδυναμική, η Υδροδυναμική, η Θερμοδυναμική, η Σκατοδυναμική, η Μπουγατσοκοπτική Ι (με λέιζερ), ΙΙ (με φωτόσπαθο) και ΙΙΙ (με κατάνα), το Στρίψιμο Μπάφου, η Πώληση Ψυγείων σε Εσκιμώους, το Τίτσου Ι και ΙΙ και η Παράδοση Πίτσας.

Η τομή αυτού του συνόλου, όμως, με το σύνολο των μαθημάτων που απαιτούνται για να γίνει κανείς δικηγόρος, είναι πιο κενή κι από το κεφάλι του Γρηγόρη.

Στο Πολυτεχνείο γίνεσαι Μηχανικός. Ή Αρχιτέκτονας. Μην κοιτάτε που ο τίτλος του πτυχίου λέει Αρχιτέκτων Μηχανικός, οι Αρχιτέκτονες δεν είναι μηχανικοί. Κάτι χαζογκομενίτσες είναι που σχεδιάζουν όμορφα σπιτάκια και δεν ξέρουν γρυ από μαθηματικά.

-Ενώ οι Μηχανικοί ξέρετε.

Οι Korn είναι για τον πούτσο.

Από την άλλη, βέβαια, το να γίνεις μηχανολόγος και δικηγόρος ταυτόχρονα είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιδέα, από τη στιγμή που σε κάθε δεύτερο μάθημα οι καθηγητές μας μας τονίζουν ότι "ο μηχανολόγος είναι με το ένα πόδι στη φυλακή" και "αν γίνει κανένα ατύχημα σε εργοστάσιο που δουλεύετε, εσάς θα πάνε μέσα".

Ο δε συμπαθής Κύπριος που μας διδάσκει Μορφοποιήσεις, μας περιέγραψε σήμερα ότι στις μηχανές που φτιάχνουν τα σύρματα, το σύρμα βγαίνει με 200 χιλιόμετρα την ώρα, και μία φορά που κόπηκε ένα τέτοιο σύρμα γέμισε όλο το μηχανουργείο σύρματα και κάνανε μια βδομάδα να ξαναξεκινήσουν την παραγωγή.

Είναι λες και οι ίδιοι μας οι καθηγητές δε θέλουν να γίνουμε μηχανολόγοι.

Δεν θα ξαναπχιώ.

Μπράβο, φίλε μου. Είναι πραγματικά μια πολύ σημαντική απόφαση για τη ζωή σου. Επικροτώ τα μάλα ότι αποφάσισες να μην ξαναπχιείς. Το πχιοτό δεν είναι καλό πράμα. Καταστρέφει καργιέρες. Εσύ έχεις μια λαμπρή καργιέρα μπροστά σου για να την καταστρέψεις με το πχιοτό. Οπότε πολύ καλά θα κάνεις που δε θα ξαναπχιείς. Μακάρι να είχα κι εγώ τη δύναμη να το πάρω απόφαση ότι δε θα ξαναπχιώ.

Ελάτε να πχιούμε.

...ρε μαλάκα, καλά ρε μαλάκα, μηδέν θέληση; Μηδέν αποφασιστικότητα; Τίποτα; Τόσο πουθενάς είσαι; Μόλις στην προηγούμενη αράδα είπες ότι δε θα ξαναπχιείς και τώρα λες ελάτε να πχιούμε; Τι είναι αυτά; Με την πρώτη δυσκολία λύγισες; Μηδέν αντίσταση δηλαδή; Μηδέν πειθαρχία; Πώς θα κάνεις καργιέρα μηχανικού ρε; Κρίμα τα νιάτα σου και την ομορφχιά σου δηλαδή. Κάτι άνθρωποι σαν κι εσένα με αηδγιάζουν. Ελάτε να πχιούμε λέει. Τίποτα. Τόσοι κόποι και προσπάθχειες για να κόψει το πχιοτό, τίποτα, στον κουβά όλα. Αμάν πχια. Αυτό μόνο. Αμάν πχια.

Παίξε πανκ.

Οκ, αυτό δεν είναι και δύσκολο, απλά παίρνεις μια κιθάρα, παίζεις αριθμό συγχορδιών μεγαλύτερο από ένα και μικρότερο από τρία, γκαρίζεις από πάνω τρεις στίχους που λένε περίπου "Γαμιέται το κράτος, το κράτος γαμιέται, γαμιέται το κράτος, το κράτος σκατά" αλλά ίσως με λίγο πιο ποιητική διατύπωση, βουαλά.

Ε, φίλε, έχεις αναπτήρα;

Η αιώνια κραυγή αγωνίας του καπνιστή διαφόρων ειδών τσιγάρου, ή αυτού που τον έχουν φάει τα κουνούπια το καλοκαίρι στο εξοχικό του και προσπαθεί να βάλει φιδάκι, ή του πυρομανή, ή αυτού που πουλάει φτηνά οικόπεδα στην Πάρνηθα. 

Γαμημένοι αναπτήρες. Κατέχουν την τρίτη θέση στην Παγκόσμια Κατάταξη Αντικειμένων Που Εξαφανίζονται Πριν Προλάβεις Να Γυρίσεις Το Κεφάλι Σου, πίσω από τα κλειδιά και τα στυλό, και μπροστά από εξίσου άξιους αντιπάλους όπως τα τηλεκοντρόλ, οι κάλτσες στα στεγνωτήρια και η θέλησή μου για διάβασμα.

Και μετά υπάρχουν βέβαια εκείνοι οι γαμημένοι καβατζόπουστες, που σαν καλός Χριστιανός που είσαι τους δίνεις αναπτήρα να ανάψουν το τσιγάρο τους και μετά τον παίρνουν και τον βάζουν στην τσέπη τους σαν να μην τρέχει τίποτα κι άμα τους ρωτήσεις κιόλας πού πήγε ο αναπτήρας σου σου κάνουν το Βιετναμέζο.

Όχι εγώ, ένας φίλος μου. Εγώ δεν καπνίζω.

Όποιος δεν πίνει, είναι από την Κατερίνη.

Όποιος δεν πίνει, ναι. Όποιος δεν πίνει ΤΙ, το κέρατό μου; Νερό, είναι λίγο δύσκολο να επιβιώσεις χωρίς νερό. Γάλα; Όχι, αυτή είναι η Ιωάννα Καραθανάση του 1055 Rock. Φυσικούς χυμούς φρούτων; Κακώς, κάνουν πολύ καλό στην υγεία κι έχουν πολλές βιταμίνες. Αλκοόλ; Αφού εσύ ο ίδιος είπες λίγο πιο πάνω ότι δε θα ξαναπχιείς, τώρα τι μας τα γυρνάς.

Αλλά ακόμα κι αν ισχύουν οι εντελώς αβάσιμες υποψίες μου ότι με το "πίνει" ο συγγραφέας της αφίσας υπονοεί τη χασισοποσία, κάτι που προφανώς δεν ισχύει και οι άνθρωποι δε μου έχουν δώσει κανένα τέτοιο δικαίωμα κι εγώ είμαι απλά ένας αισχρός συκοφάντης, πού σκατά κολλάει η Κατερίνη;

Τι είναι δηλαδή η Κατερίνη; Καμία πόλη στη Γιούτα, τίγκα στους Μορμόνους, που θεωρούν ότι οτιδήποτε πιο αμαρτωλό από το να βλέπεις κινούμενα σχέδια κάθε Σάββατο πρωί θα σε στείλει κατευθείαν να καίγεσαι στα τρίσβαθα της κόλασης, αλλά το να έχεις πέντε γυναίκες είναι οκ;

Την τελευταία φορά που θυμάμαι, φυσιολογική πόλη ήταν η Κατερίνη. Και αλκοολούχα ποτά έπιναν, κι όλο και φαντάζομαι σε κάποιο καταγώγιο θα πίνανε μπάφους και θα παίζανε προ.

Πραγματικά, θέλει πολλά ναρκωτικά για να κολλήσει η Κατερίνη με αυτό το στίχο.

...oh, fuck.

Πάρτυ και δώσ'τη.

Έτσι είναι. Δεν είναι σωστό μόνο να την παίρνεις. Καβατζόπουστα, ε καβατζόπουστα. Πρέπει να τη δίνεις κιόλας. Το λεγόμενο δούναι και λαβείν. Οι φίλοι μας οι χημικοί δικηγόροι ή ό,τι σκατά τέλος πάντων βγαίνει από το σύλλογο νομικής και χημικών μηχανικών την έχουν ψυλλιαστεί σωστά τη δουλειά. 

Μάχονται για την κοινωνική δικαιοσύνη. 

Να γυρίζει λέμε, να γυρίζει. 

Τι; Όχι, σωστά, πώς μου ήρθε εμένα πάλι το μπαφουπονοούμενο; Αφού είναι ξεκάθαρο, δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε ίχνος χασισίου εκεί μέσα. Εκατό φορές τα ίδια θα λέμε;

Πτέρυγα πολιτικών μηχανικών, δεύτερος όροφος.

Ε, τι; Αυτή η πρόταση απλά σου λέει πού θα γίνει το πάρτι, ώστε να ξέρεις και να μην έρθεις και ψάχνεις σαν το μαλάκα δέκα ώρες. Γιατί πρέπει το κάθε τι να έχει κι ένα βαθύτερο νόημα που μόνο εγώ το πιάνω και σας το λέω; Ο Μαέβιους Παχατουρίδης είμαι; Για να ξεκαβαλάμε λίγο το καλάμι σας παρακαλώ.

Φράιντεϊ 4/4, ώρα 11:00 ο' κλοκ.

...

...

...που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι.

Και μετά απ'όλη αυτή τη μαλακία, που χρησίμευσε απλά για να σας πω ότι την Παρασκευή έχει πάρτι στο Πολυτεχνείο κι εννοείται ότι θα πάω τρέχοντας και χοροπηδώντας και κατρακυλώντας στις κατηφοριές γιατί δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω απ'το να βλέπω ψωλές, ψωλές κι άλλες ψωλές...

-...λέει και Νομική μέσα...

...πάω να ψωνίσω τίποτα να είμαι σένιος για το πάρτι.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας ρίξουν τίποτα στην πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό που θα πιείτε σαν καλά παιδάκια και καταλήξετε στην Κατερίνη.

Πράγματα που έχει θεοποιήσει το ίντερνετ χωρίς λόγο

Θυμάστε κάποτε, πριν πολλά πολλά χρόνια (το 2012, δηλαδή, αλλά στον κόσμο του ίντερνετ δύο χρόνια είναι γεωλογικός αιώνας) που κάθε γαμημένο άρθρο που έβγαζα είχε τη μορφή λίστας; Η Πέπεριτζ Φαρμ το θυμάται, αλλά υποθέτω και εσείς το θυμάστε. Και μετά το 2013 υποσχέθηκα ότι δε θα κάνω άλλες λίστες κι αντ'αυτού ανακάλυψα τις άκυρες ιστορίες που ο Εκλεκτός μαζί με μια άκυρη βυζαρού έσωζαν τον κόσμο από κακοποιούς όπως οι Γκέι Νταϊρέξιον. Και τώρα έχουμε 2014 και ξανακάνω λίστες. Του χρόνου θα αρχίσω να γράφω χαϊκού, δεν ξέρω. Πάμε τώρα στο προκείμενο.

Και με αυτή την κίνηση έχασα όλο το streetcred που με τόσο κόπο είχα χτίσει. Δεν πειράζει, υγεία πάνω απ'όλα.

• Γάτες
  Γαμημένες. Γάτες. Δεν μπορείς να ανοίξεις το ίντερνετ και να μη δεις μπροστά σου μία γάτα να τρώει σαβούρδα, ή μία γάτα να πηδάει από καναπέ σε καναπέ, ή μια γάτα να χέζει στο πάτωμα, ή μία γάτα να τρώει ό,τι βρει μπροστά της, ή μία γάτα να γαμιέται και να ξεσκίζεται και να την παίρνουν παρτούζα δέκα αρσενικές γάτες, ή δεν ξέρω γω τι. Οι γάτες είναι παντού. Οι γάτες κυριαρχούν στο σύμπαν. Οι γάτες είναι ανώτερες από τους ανθρώπους. ΑΑΑΑΡΓΚ! Έχω σιχαθεί να βλέπω γάτες μπροστά μου περισσότερο κι απ'όσο έχει σιχαθεί η μάνα του Γρηγόρη να την ξεσκίζω κάθε βράδυ, αλλά αυτό δε σας αφορά και τέλος πάντων λέγαμε για τις γάτες. Ως γνωστόν, μισώ κάθε πλάσμα που αναπνέει, ιδιαίτερα τους ανθρώπους, οπότε δε θα μπορούσαν να μου ξεφεύγουν οι γάτες. Αλλά οι γάτες είναι καριόλες, και δεν κάνουν καν για κατοικίδια. Κοιμούνται όλη τη μέρα εκτός απ'όταν κοιμάσαι εσύ, τα κάνουν όλα μπουρδέλο κι αν πας να παίξεις μαζί τους more often than not θα καταλήξεις γρατζουνισμένος. Ε, για όλα αυτά έχουμε τις γυναίκες, δε χρειαζόμαστε και τις γάτες.
  Α, και όσο μιλάμε για γάτες, ψόφος σε αυτόν εδώ το γαμιόλη:
  
  Ακόμα και το μπασταρδάκι ο Τζόφρεϊ από το Γκέιμ οφ Θρόουνς πιο συμπαθητικός είναι.
• Τα Minions από το Despicable Me
  
  Το φαινόμενο του να παθαίνουν ψύχωση ενήλικοι άνθρωποι με ταινίες και προγράμματα που απευθύνονται σε μικρά παιδιά είναι μάλλον συνηθισμένο στο θαυμαστό κόσμο του ίντερνετ, αν κρίνουμε από το ανησυχητικά υψηλό ποσοστό ενήλικων ανδρών που γουστάρουν να βλέπουν το Μικρό μου Πόνυ. Ντάξει, κι εγώ γουστάρω άπειρα Μπομπ Σφουγγαράκη, γιατί στις πρώτες σεζόν ιδίως είχε μπόλικο ενήλικο χιούμορ και δεν ήταν απλά ένα ηλίθιο παιδικό (έγινε στην πορεία). Αλλά τα Μίνιονς μου χτυπάνε στο νευρικό σύστημα. Ίσως να φταίνε οι ψιλές φωνούλες, κάτι που νόμιζα ότι είχαμε ξεπεράσει από την εποχή των Chipmunks, ή του hair metal, αλλά αρχίδια. Και όλοι τρελαίνονται και τα βρίσκουν γλυκούλικα. Επειδή είναι μικροσκοπικά και κίτρινα. Ξέρετε τι άλλο είναι μικροσκοπικό και κίτρινο; Οι ψωλές των Κινέζων. Δε σας βλέπω όμως να τρελαίνεστε.
• Τζένιφερ Λόρενς
  Ως γνωστόν, η μέση τύπισσα που ξημεροβραδιάζεται στο 9gag είναι μια ανασφαλής χοντροκώλα που τρώει άπειρα γλυκά, κινείται για να πάει από καναπέ σε ψυγείο και πίσω σε καναπέ και αν μπορούσε δε θα έβγαινε απ'το σπίτι ποτέ. Όπως είναι λογικό, η μέση σταρ του Χόλυγουντ, που έχει όλη μέρα από πίσω της τρεις γυμναστές, πέντε διατροφολόγους, εφτά κομμώτριες, δέκα μακιγιέζ και τριάντα ενδυματολόγους, δεν είναι κάτι που η μέση τύπισσα μπορεί να συσχετιστεί εύκολα. Ώσπου βγήκε η Τζένιφερ Λόρενς, μία ηθοποιέσα που έπαιξε την δυναμική κι ανεξάρτητη πρωταγωνίστρια στο Χάνγκερ Γκέιμς και μετά έβγαινε και δήλωνε ακομπλεξάριστα ότι τρώει δέκα μάφινς στην καθισιά κι ότι καταβάθος γούσταρε να γίνει ένας βρωμύλος, ένας άπλυτος σκύλος και τέτοια που μιλάνε στην ψυχή του χρήστη του 9gag. Δεν λέω ότι είναι κακό να υπάρχει κι ένας ακομπλεξάριστος σταρ, αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ ακομπλεξάριστου και γελοίου, κι όταν βγαίνεις σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης να μιλάς για τις εντερικές σου κινήσεις, έχεις αφήσει αυτή τη γραμμή διακόσια χιλιόμετρα πίσω και συνεχίζεις μέχρι να πιάσεις επίπεδο Βας-Βας και Κάτμαν.
• Αυτή εδώ η πουτάνα:
  
  Εντάξει, είναι όμορφη. Αλλά είναι Ρωσίδα. Οι Ρωσίδες είναι μουνάρες. Αν αυτή έβαζε υποψηφιότητα στα ρώσικα καλλιστεία, δε θα έβγαινε ούτε Μις Νοβοροσίσκι. Εντάξει, παίρνει και έξτρα πόντους επειδή είναι όμορφη γυναίκα σε έναν ανδροκρατούμενο κλάδο. Αυτός είναι ο δεύτερος απ'τους δύο λόγους που έδωσα τόση αξία στη Γιούλη (ο πρώτος είναι ότι είμαι μαλάκας). Αλλά ξαφνικά όλοι στο ίντερνετ κάνουν λες και ανακάλυψαν τη χαμένη δίδυμη αδερφή της Μπιγιονσέ που είναι ακόμα πιο μουνάρα. Μπιγιονσέ, ε; Πόσον καιρό είχα να το θυμηθώ αυτό το κορίτσι; Κοίτα να δεις που ξεπέρασα τη μεγαλύτερη συγγραφική εμμονή μου. Λέγαμε τέλος πάντων για τη στρατηγέσα του Πούτιν. Το καταλαβαίνω ότι ο μέσος χρήστης του 9gag πήζει τόσο πολύ στη μαλακία που αρκεί να του δείξεις μια αξιοπρεπή γκόμενα για να σου δώσει λάικ, αλλά έλεος πια.
• Nirvana
  
  Γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 90, τα κυρίαρχα μουσικά ρεύματα της δεκαετίας του '80 είχαν φτάσει σε σημείο γελοιότητας με την υπερβολή τους και την πλήρη έλλειψη πρωτοτυπίας τους, με αποτέλεσμα εκείνη η περίοδος να συναγωνίζεται σε παραγωγή μουσικού σκουπιδαριού το 2014. Ποιος, λοιπόν, θα ερχότανε να δώσει μια νέα πνοή νοήματος και ουσίας στη μουσική βιομηχανία που είχε κι επισήμως στερέψει από ιδέες; Μα, φυσικά, ένας πρεζάκιας που έπαιζε τέσσερα ακόρντα και από πάνω τραγουδούσε με φωνή "Κουϊκάρας-ελάτε παιδιά, έχω κι άλλο Νέσκουικ στο σκουριασμένο βανάκι μου" άσματα για κλαμένα μουνιά. Και τρία χρόνια μετά θα τον έβρισκαν με τα μυαλά του τιναγμένα στον τοίχο. Και σήμερα, αυτόν τον τύπο που έπαιζε κάτι ελάχιστα παραπάνω από έντεχνο, τον έχουνε ανακηρύξει όλοι αδιαμφισβήτητα ηγέτη και μουσική ιδιοφυΐα. Επειδή σκότωσε το hair metal? Σιγά το κατόρθωμα. Κι η Lady Gaga θα μπορούσε να το είχε κάνει.
• Μπάφος
  Μπορεί εδώ στην Ελλάδα ακόμα να συσχετίζουμε το μπάφο με τους αποτυχημένους της ζωής και τα τσογλάνια της θύρας 4, στην Αμερική όμως έχουν φτάσει πλέον σε σημείο που το να την πίνεις είναι πιο αποδεκτό από το να καπνίζεις. Ναι. Στο prime time τους δείχνουν άτομα να αποτίουν φόρο τιμής στον Μπομπ Μάρλεϊ και δεν τρέχει ζάντα, αλλά μην τυχόν κι ανάψει κανείς τσιγάρο, φωτιά που έπεσε να μας κάψει. Το ότι βέβαια όταν ο μπάφος καίγεται βγάζει κι αυτός πίσσα, που είναι η ουσία του τσιγάρου που προκαλεί τον καρκίνο, είναι κάτι που διαφεύγει από τα Αμερικανάκια (λογικό βέβαια, γιατί Αμερικανάκια είναι). Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν χρειάζεσαι τόσο πολύ τον συμπαθή κατά τ'άλλα μπάφο για να σου ανοίξει τους ορίζοντες και να δεις νέα πράματα και να περάσεις καλά στην τελική, μάλλον εσύ έχεις το πρόβλημα.
• Zombie apocalypse
  Ο κινηματογράφος, η τηλεόραση και τα βιντεοπαιχνίδια λατρεύουν τους νεκροζώντανους. Είναι γνωστό και σεβαστό αυτό. Βρικόλακες και ζόμπι έχουν πολλά να προσφέρουν στη μυθοπλασία. Ακόμα και μετά που βγήκε το Τουάιλάιτ και ο αιμοσταγής και κτηνώδης βρικόλακας ξεφτιλίστηκε σε έναν χορτοφάγο γκέι Βρετανό που στραφταλίζει σαν ντισκόμπαλα και stalkάρει ανήλικα κοριτσάκια. Και μετά φυσικά βγήκε και το Walking Dead και έδειξε πόσο γαμάνε τα ζόμπι μπλα μπλα μπλα. Αλλά υπάρχουν μερικοί ηλίθιοι που τα'χουν μπλέξει τόσο πολύ στο κεφάλι τους που λένε ότι είναι έτοιμοι και γουστάρουν να γίνει zombie apocalypse αύριο. Ρε γκασμά, δεν είσαι ο Norman Reedus. Δεν είσαι καν ο Μαϊκλοτζάκσον να αρχίσουνε τα ζόμπια να χορεύουνε τριγύρω σου. Ούτε καν μπορείς να μετρήσεις πόσες μάντρες αρχίδια θα κλάσεις στα ζόμπια.
  
• Μετρικό σύστημα
  Ως γνωστόν, αν έχεις σύνδεση ίντερνετ (ή κλέβεις από το γείτονα) και ζεις στην Ευρώπη ή στην Ιαπωνία ή τέλος πάντων σε κάποιο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες, διορίζεσαι αυτόματα θεματοφύλακας του μετρικού συστήματος, της επιστήμης και του ορθολογισμού γενικότερα. Έτσι, όποτε κάποιος κάνει το λάθος να πει ότι έχει ύψος έξι πόδια ή βάρος διακόσιες λίμπρες ή ότι έβαλε ένα γαλόνι βενζίνη, θα πεταχτεί από κάτω στα σχόλια ένας εξυπνάκιας και θα αφήσει σχόλιο του τύπου "Δηλαδή έχεις ύψος εκατόν εξήντα τρεις μπανάνες; Χα, χα, κοιτάξτε με, είμαι πολύ αστείος γιατί κράζω τους Αμερικάνους που χρησιμοποιούν το Αγγλοσαξονικό σύστημα κι είμαι ανώτερος και δεν είμαι ένας μαλάκας που δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει όλη μέρα παρά να σαπίζει στο ίντερνετ". Κατά τ'άλλα, αν ο Αμερικάνος έρθει και κοροϊδέψει ένα στοιχείο του πολιτισμού σου ή της καθημερινότητάς σου τέλος πάντων, φτου κακά, είναι ο κακός Αμερικάνος, στην πυρά με τις ξενέρωτες. Καθόλου double standard, τι λες τώρα.
• Πόκεμον
  Αναφέρθηκα και πιο πάνω στην ψύχωση ενήλικων ανθρώπων με προϊόντα που θεωρητικά απευθύνονται σε παιδιά, με πολύ τρανταχτό παράδειγμα τα βυζιά. Αλλά τα Πόκεμον είναι τόσο ψηλά στη λίστα της λατρείας του ίντερνετ που μπροστά στις ορδές των Ποκεμανιακών (δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η λέξη, κι αν μόλις την εφηύρα πρέπει να έκανα τη μεγαλύτερη μαλακία της ζωής μου) οι εξτρεμιστές μωαμεθανοί της Αλ Κάιντα φαντάζουν σαν το κοινό φιλολογικής βραδιάς του Μαέβιους Παχατουρίδη. Άμα δεν ξέρεις πώς λέγονταν όλα τα εκατόν πενήντα ένα ορίτζιναλ Πόκεμον, ή ποιες είναι οι ειδικές επιθέσεις του τάδε Πόκεμον, ή ποιο αρχίδι του Ας Κέτσαμ φαγουριζόταν όταν παρέλαβε το εκατοστό εικοστό όγδοο μετάλλιο της καριέρας του σαν εκπαιδευτής Πόκεμον, δεν είχες childhood, δεν αξίζεις να ζεις και θα καίγεσαι αιώνια σε ένα καζάνι της κόλασης ενώ τα ηχεία θα παίζουν όλη τη δισκογραφία του Μπίμπερ σε λούπα. Τα Πόκεμον είναι ίσως τα μόνα πλάσματα που κοντράρουν στην κατηγορία "ανεξήγητη λατρεία από μεριάς του ίντερνετ" τις γάτες. Αλλά χάνουν. Μην τα ισοπεδώσουμε κι όλα. Είπαμε. Οι γάτες κυριαρχούν στο σύμπαν.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας κηρύξει τον πόλεμο η Ρωσία με μια στρατιά από εκπαιδευμένα Πόκεμον και ζόμπι επειδή δε χρησιμοποιείτε στη χώρα σας το μετρικό σύστημα.

...κι από φωνή κορμάρα

Εδώ και μερικούς μήνες ξεκίνησα να πηγαίνω στο γυμναστήριο του Άριστου και Τέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Δεν τα λέω εγώ, το κυλικείο της οδοντιατρικής τα λέει.

Και μετά μας κουνιούνται οι Αθηναίοι.

Όπως έλεγα λοιπόν, εδώ και μερικούς μήνες ξεκίνησα να πηγαίνω στο γυμναστήριο του Άριστου και Τέλειου Πανεπιστήμιου.

Με σήμα τον Άγιο Δημήτριο.

Πόσον καιρό είχα να πω αυτή την ατάκα;

-Δεν ξέρω πόσον καιρό είχες να πεις αυτή την ατάκα, αλλά ξέρω πόσο καιρό θα κάνεις να κάτσεις σε καρέκλα άμα δεν μπεις στο θέμα.

Καλά, καλά, γκρινιάρηδες, απορώ σε ποιον μοιάξατε και είστε τόσο γκρινιάρηδες.

Εκεί στο γυμναστήριο λοιπόν, που πηγαίνω για να χαλκέψω και να μπρουτζέψω (κρυάδα της οποίας την πατρότητα διεκδικεί ο Μάνθος Φουστάνος τότε που η Κατακουζήνα ήθελε να γίνει φιτ) το κορμί μου, γνώρισα τρεις γκόμενες, οι οποίες δεν χρειάστηκαν και πολύ καιρό για να με γειώσουν όπως κι όλες οι υπόλοιπες.

Αυτές χάνουν.

Σήμερα, λοιπόν, καθώς κατευθύνθηκα προς τα ντους για να ξεπλύνω το θείο μου κορμί από τον τίμιο ιδρώτα μου που μύριζε λεβάντα και μοσχολέμονο, ο τύπος στη διπλανή ντουζιέρα είχε πιάσει και τραγουδούσε αυτό:

Εντάξει, δε λέω, πολύς κόσμος συνηθίζει να τραγουδάει όταν πλένεται, αλλά συνήθως όχι όταν τον ακούν κι άλλοι άνθρωποι. 

Καθώς λοιπόν ο τύπος στη διπλανή ντουζιέρα συνέχιζε την αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, ξύπνησε το μαλακιστήρι μέσα μου και του λέω από δίπλα "ωραία φωνή έχεις ρε φίλε, έχεις σκεφτεί να πας στο The Voice?".

Κι ο δικός σου απαντάει "όχι, προτιμούσα να πάω στο Dancing With The Stars, αλλά δε με πήρανε".

Και μετά από λίγο "βασικά ήθελα να πάω στο The Voice, αλλά για κριτής, να κρίνω τους άλλους δηλαδή, αλλά δε με πήρανε, δεν ξέρω γιατί".

Και μετά έπιασε να τραγουδάει το Μήλο μου Κόκκινο.

Φυσικά, η γελοιότητα αυτού του διαλόγου αυξάνεται εκθετικά από το γεγονός ότι ήμασταν κι οι δύο με τις πούτσες έξω.

Και μετά από όλον αυτόν τον πρόλογο πάμε στο σημερινό μας θέμα, το οποίο είναι τα talent shows τύπου The Voice.

Ναι, το ξέρω, οι πρόλογοί μου είναι και γαμώ.

Κάπου εκεί πίσω στις αρχές του 21ου αιώνα, τότε που υποτίθεται ότι θα είχαμε ιπτάμενα αμάξια και προσωπικά ρομπότ-υπηρέτριες και τελικά είχαμε τ'αρχίδια μας ανά χείρας, η τελεόραση έψαχνε νέους τρόπους να τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού, που είχε αρχίσει να μπουχτίζει από τα συμβατικά προγράμματα.

Και τότε κάποιος σκέφτηκε "αφού, ως γνωστόν, η ματαιοδοξία είναι η κινητήριος δύναμη του σύμπαντος (μαζί με κάτι άλλο που αρχίζει από Μ), από το να πληρώνεις ηθοποιούς και να γράφεις σενάρια, γιατί δε βάζεις απλά δώδεκα μαλάκες σε ένα δωμάτιο να ξεκατινιάζονται μεταξύ τους και να γράφει η κάμερα μέχρι και το που πάνε για κατούρημα, και τους έντεκα από δαύτους ούτε καν τους πληρώνεις;"

Θέλω να γνωρίσω αυτόν τον τύπο και να του σφίξω το χέρι.

Κι έτσι γεννήθηκε τέλος πάντων το Big Brother.

Εκεί πίσω στο 2001, όλο το σύμπαν είχε τρελαθεί. Τι εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τι διάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, λύσσα κακιά και μαύρος ψόφος. 

Αλλά, όπως θα σας πει κι ο Τζάστιν Μπίμπερ, δεν υπάρχει αρνητική δημοσιότητα.

Και κάπως έτσι, στις 31 Δεκεμβρίου του 2001, κανείς δε νοιαζόταν ότι θα έμπαινε το 2002, αλλά όλοι σκίζανε τα καλσόν τους για το αν θα νικήσει ο Τσάκας ή δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος μαλάκας κοστολογούσε την αξιοπρέπειά του μόνο στις εκατόν πενήντα χιλιάδες ευρώ.

Τέτοιοι μαλάκες ήμασταν τότε που "είχαμε" λεφτά.

Χειρότεροι μαλάκες είμαστε τώρα που "δεν έχουμε".

Κάπως έτσι, ξεκίνησαν να κατακλύζουν την ελληνική τελεόραση ένα σωρό μαλακίες σαν το Big Brother, όπως το Survivor, όπου εκτός από το να ξεκατινιάζονται είχαν να παριστάνουν τον Bear Grylls, και η γαμημένη Φάρμα, όπου ξεκατινιάζονταν πάνω από τις κοπριές των αγελάδων.

Παρουσιαστής αυτού του τελευταίου ήταν ο Αρναούτογλου, ο οποίος δεν έπαψε να ασχολείται με το πού θα χέσει η αγελάδα ούτε και στο Πολύ την Κυριακή, που θα ήταν η υπέρτατη μαλακία που παίχτηκε ποτέ στην ελληνική τελεόραση αν δε μιλούσαμε για την ελληνική τελεόραση.

Γρήγορα, όμως, αυτού του είδους οι εκπομπές έκαναν τον κύκλο τους, κάτι που αποδείχτηκε από το γεγονός ότι για το Big Brother που προσπάθησε να αναβιώσει ο Άλφα το 2010 δεν άνοιξε ούτε ρουθούνι, εκτός από κάτι τσόντες που συμμετείχαν και πήραν πούλο στις πρώτες πέντε ψηφοφορίες.

Παράλληλα, όμως, με τα σκληρά ριάλιτι, αναπτύχθηκαν και τα πιο λάιτ τάλεντ σόου, τύπου Αμέρικαν Άιντολ. Θα μπορούσε, λοιπόν, κανείς να πει ότι αυτά, απ'τη στιγμή που δεν περιέχουν το στοιχείο του εγκλεισμού και της καταγραφής της προσωπικής ζωής, είναι λιγότερο προσβλητικά ως προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια;

Ε...όχι.

Ας το παραδεχτούμε. Όλοι μας κάποια στιγμή καθίσαμε να δούμε τις οντισιόν του X-Factor ή του Greek Idol ή του Ελλάδα Έχεις Ταλέντο με αποκλειστικό σκοπό να βλέπουμε τα σούργελα που πάνε νομίζοντας ότι μπορούν να τραγουδήσουν, να τα δείχνουμε με το δάχτυλο και να γελάμε.

Δεν είναι κακό. Είναι ο ίδιος ακριβώς λόγος που ο κόσμος βλέπει την Πάνια, με τη διαφορά ότι αυτοί εδώ δεν είναι διανοητικά καθυστερημένοι (τουλάχιστον όχι technically) κι άρα δε χρειάζεται καν να νιώθεις τύψεις που τους δείχνεις με το δάχτυλο και γελάς.

Κι εδώ είναι που έρχεται και σε ακυρώνει σαν τηλεθεατή το The Voice, γιατί το γεγονός ότι οι κριτές δε σε κοιτάνε πριν αποφασίσουν ότι θα σε πάρουνε αυτομάτως σημαίνει ότι δε θα πάει το σούργελο, αλλά αυτός που μετράει σαν τραγουδιστής.

Κι ανάθεμά μας αν βλέπει κανείς τάλεντ σόουζ για να δει καλούς τραγουδιστές.

Η άλλη περίπτωση, εκτός από τα σούργελα, είναι η κλασική δακρύβρεχτη ιστορία που η κοπελίτσα που πάει να τραγουδήσει έχει μανούλα με καρκίνο ή καθυστερημένα αδερφάκια ή γεννήθηκε σε ένα χαρτόκουτο κάτω από μια γέφυρα ή είναι πρώην πρεζού που απεξαρτήθηκε και όλο το κοινό μεμιάς μπήγει τα κλάματα και την ψηφίζει και κερδίζει το έπαθλο ακόμα κι αν τραγουδάει σαν το εξώγαμο που έκανε ο Ντέιβ Μαστέιν με έναν σκουριασμένο μεντεσέ.

Διάολε, οι Μέγκαντεθ θα ήταν καλύτεροι αν τραγουδούσε ο σκουριασμένος μεντεσές.

Λέγαμε λοιπόν για τις δακρύβρεχτες ιστορίες. Όπως θα σας πει όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και πέντε λεπτά από το Πάμε Πακέτο, το να πουλάς μελούρα και Κλαψ Φιλμς είναι ο καλύτερος τρόπος να γαμήσεις τους πάντες και τα πάντα σε τηλεθέαση.

Και γι'αυτό βλέπει όλος ο κόσμος τάλεντ σόουζ, κυρίες και κύριοι.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας ανοίξει κι εσάς την κουβέντα κανένας μαλάκας στα ντους του γυμναστηρίου ενώ τραγουδάτε το Φηρ Ουφ Δη Νταρκ.

10 μουσικά ιδιώματα που πρέπει να απαγορευτούν

Ε...αυτό. Δε χρειάζεται και πολύς πρόλογος. Είναι νομίζω ευνόητο. Και ναι, κάποτε είχα πει ότι δε θα ξαναέκανα εγγραφή που να είναι σχετική με μουσικοκριτικές σε αυτό εδώ το μπλογκ. Επίσης κάποτε είχα πει ότι δε θα ξαναπεριμένω έξι μήνες μέχρι να κάνω κίνηση στη γκόμενα που μου γυάλισε, το οποίο σημαίνει ότι καλύτερα να μην παίρνετε και πολύ τοις μετρητοίς ό,τι λέω.

1. Σκυλάδικο
   Όλο το φάσμα. Από τον Παντελίδη, την Πάολα, το Γονίδη και τον Καρρά μέχρι τους τελευταίους επίδοξους Κακοφωνίξ που τραγουδάνε άσματα τύπου "Πάρε το Σκάνια και τράβα στο καλό" σε μαγαζιά πάνω στην Εθνική Λαρίσης-Τρικάλων και πασχίζουν να ακουστούν πιο δυνατά από το delay και τη φαρφίσα, όλοι πρέπει να κατασπαραχθούν από άγριους σκύλους. 
2. Έντεχνο
   "Λέω πράματα δεδομένα, έτσι όπως τα πασάρω όμως όλοι νομίζουν πως είπα κάτι ψαγμένο", λέει το Πλοκάμι του Καρχαρία για τους Πυξ-Βλαξ. Και έχει δίκιο. Τέσσερις συγχορδίες, τετριμμένα νοήματα, φωνητικά που δείχνουν ότι μέχρι κι ο ίδιος ο τραγουδιστής βαριέται τη ζωή του: το τρίπτυχο που μουσκεύει τα μουνάκια εκατοντάδων πρωτοετινών από την επαρχία που μόλις βρέθηκαν σε περιβάλλον πόλης από τα κωλοχώρια τους ξαφνικά την είδανε ότι είναι κάποιες. And now we got those two out of the way, πάμε για πιο σοβαρά πράματα.
3. Hair metal
   Όχι, δε μου πήρε πάλι το πληκτρολόγιο μέσα απ'τα χέρια ο Γρηγόρης. Ούτε και μου ήρθε ξαφνικά φλασιά ότι οι Van Halen είναι για τον πούτσο. Κι αυτό επειδή δεν είναι. Ισχύει, ο David Lee Roth χαρακτηρίζεται από τα εξής δύο πράγματα: πασιφανή ικανότητα στα σπαγγάτ και τα ακροβατικά και πασιφανή ανικανότητα να πιάσει σωστά πάνω από τρεις νότες στη σειρά. Επίσης ισχύει ότι οι στίχοι των Van Halen δεν ξεφεύγουν από το θεματικό άξονα "sex-drugs-rock'n'roll". Αλλά ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά. Όποιος ακούει αυτό:
   
   και δε χύνει...δάκρυα συγκίνησης, δεν ξέρω πού νομίζατε ότι το πήγαινα, πάει να πει ότι δε νιώθει ούτε μισό γραμμάριο κιθάρα κι άρα να πάει να γαμηθεί με ένα λόχο τεθωρακισμένων μαζί με τα τεθωρακισμένα.
   Το πρόβλημα με το hair metal δεν είναι οι Van Halen. Ούτε καν οι Motley Crue είναι τόσο κακοί. Το πρόβλημα είναι οι χιλιάδες ορδές αντιγραφέων που ξεπήδηξαν, οι οποίοι ήταν ακριβώς σαν τους Van Halen, αλλά χωρίς την κιθαριστική πρωτοτυπία και ικανότητα του Έντι, με ακόμα πιο άφωνους και εκνευριστικούς τραγουδιστές από τον Ροθ, με ακόμα πιο ηλίθιους στίχους και με εκατοντάδες γαμημένα power ballads που συναγωνιζόντουσαν σε αντρίλα και χαρντοκορίλα τον Lionel Richie (κάτι το οποίο, για να είμαστε ειλικρινείς, έκαναν και οι Van Halen αφότου πέταξαν τον Ροθ με τις κλωτσιές, αλλά εκείνη η περίοδος δε μετράει).
   Επίσης, όσο και να πεις, κανείς δε θα μπέρδευε τον Ροθ με γυναίκα, εκτός κι αν είχε εκατόν δεκαπέντε βαθμούς μυωπία. Κι αυτοί εδώ είναι οι Poison:
   Αν θέλετε να παίξουμε το παιχνίδι "βρείτε ποια είναι η γκόμενα", χάσατε ήδη. Είναι όλοι άντρες. Όχι, δε σας δουλεύω. And with that I rest my case.
4. Neoclassical metal
   Δεν εννοώ το μέταλ που παίζεται στα παλιά σπίτια της Πλάκας και της Ακρόπολης, εξυπνάκηδες. Εννοώ το είδος το οποίο, αν δε με απατά η μνήμη μου με τον κουμπάρο, ξεπήδηξε επίσης από το παίξιμο του Εδουάρδου από το Χάλεν, και κάπου εδώ αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να σταματήσω να τον υπερασπίζομαι αλλά γάμα το.
   Ήταν λοιπόν μια ωραία πρωία στη Σουηδία, από αυτές που κρατάνε έξι μήνες, όταν ο Ίνγκβι Μάλμστην άκουσε το Eruption και είπε "για δες, αυτός ο τυπάς μπορεί να ανεβοκατέβει την ταστιέρα με αρπέτζια σε χρόνο 10,2 δευτερόλεπτα. Ό,τι στοίχημα ότι μπορώ να το κάνω πιο γρήγορα!" Και το έκανε. Σε ολόκληρο το τραγούδι. Για όλα τα τραγούδια του άλμπουμ. Σε όλα τα άλμπουμ που έβγαλε από το ογδοντατόσο μέχρι σήμερα.
   
   Γαμώ την πουτάνα σου, ρε Μάλμστην. Πρώτον, κούμπωσε το γαμημένο πουκάμισο, δεύτερον, βάλε στίχους, και τρίτον, μπορείς να παίξεις την ίδια νότα πάνω από τέσσερις φορές στη σειρά και κανείς δε θα σε βάλει φυλακή. Λέγεται riff. Το κάνουν όλοι οι κιθαρίστες σε όλο τον κόσμο, εκτός από σένα και τους φίλους σου που αντί να καλύψουν τη μικροψωλίασή τους με Hummer, την καλύπτουν παίζοντας Παγκανίνι.
5. Power metal
   Εννοείται πως δεν εννοώ μπαντάρες όπως οι Μέιντεν ή οι Πριστ (που, για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω καν τι είδος είναι οι Πριστ, αλλά κρίνοντας από τον Χάλφορντ σίγουρα δεν είναι hair χα χα χα ευθυμήσαμε πάλι). Μπορώ να σας παραπέμψω στο γνωστό άρθρο του συναδέλφου (στη μηχανολογία, αλλά και στην προσβλητική γείωση του οτιδήποτε μας χαλάει τη ζαχαρένια) Mikeius, "Έλληνες μεταλλάδες σε κατηγορίες", και να δείτε την κατηγορία που αν θυμάμαι καλά λεγόταν Frodo.
   Είναι κάτι τύποι που νομίζουν ότι είναι ιππότες σε μεσαιωνικό μυθιστόρημα και τριγυρνάνε σφάζοντας δράκους, σκοτώνοντας κακές μάγισσες και ρίχνοντας δαχτυλίδια σε ηφαίστεια. Κανονικά δε θα έπρεπε να ξέρω κανέναν από δαύτους, γιατί είμαι μόνο ογδόντα κιλά, η ακμή μου τελείωσε στην ώρα της και δεν έχω παίξει ποτέ WoW, αλλά ήρθε το Guitar Hero και μας γάμησε όλους.
   
   Αν είχα ένα ευρώ για κάθε τραγούδι των Dragonforce που περιέχει το στίχο "so far away", θα είχα αρκετά λεφτά για να αγοράσω τον πριονοτροχό με τον οποίο παίζουν την κιθάρα στα τραγούδια τους.
6. Nu metal
   Επειδή εικάζω ότι ο Γρηγόρης με περιμένει στη γωνία με το Καλάσνικοφ μετά την παράγραφο που υπερασπίστηκα τους Van Halen, θα φανώ με τη σειρά μου υποχωρητικός και θα αναγνωρίσω ότι οι Korn, άσχετα αν αντέχω να ακούσω ένα τραγούδι τους ολόκληρο (που δεν αντέχω)...ε...δεν ξέρω...ε...δεν είναι τόσο κακοί;
   Μην έχεις μεγάλες απαιτήσεις, Γρηγόρη. Σε σύγκριση με το υπόλοιπο ιδίωμα, το "δεν είναι τόσο κακοί" είναι κομπλιμέντο.
   Εντάξει, κι ο Jonathan Davis μπορεί να τραγουδήσει. Όταν δεν κάνει μαλακίες τύπου "boom ha da boom ha da hee ma" ή ό,τι σκατά καθυστερημένο είναι αυτό που λέει.
   
   Κάτι που δεν ισχύει για κάτι άλλες μπάντες σαν τους Limp Bizkit, οι οποίες κρατάνε την εξαιρετική κιθαριστική αταλαντοσύνη των Korn (και μη με πεις Γρηγόρη ότι οι Korn έχουν ταλέντο στην κιθάρα γιατί θα έρθω και θα σε ταΐσω μία μία τις κιθάρες του Έντι από τον πρωκτό) και προσθέτουν τραγουδιστές σαν τον Fred Durst: ανίκανους να τραγουδήσουν, ανίκανους να ραπάρουν, ανίκανους για οτιδήποτε πέρα από το να αναπνέουν και να τρώνε χωρίς να τους το υπενθυμίζει η μαμά τους.
   Linkin Park? Ποιοι Linkin Park? Οι Linkin Park έχουν τόση σχέση με το μέταλ, έστω και το νιου, όση κι ο Χατζηγιάννης. Αλλά επειδή σιγά μη βάλω ολόκληρη κατηγορία για την πάρτη τους, τους καταχωνιάζω κι αυτούς εδώ.
7. Βρετανική αλτέρνατιβ ροκ του '90
   Ως γνωστόν, η διαφορά των Βρετανών με τους Αμερικάνους είναι ότι οι Βρετανοί είναι τέρμα ξενέρωτοι. Εντάξει, έδωσαν στην ανθρωπότητα μπάντες όπως οι Ζέπελιν, οι Σάμπαθ κι οι Μέιντεν, αλλά μας έδωσαν και μπάντες όπως οι Όασις και οι Ρέντιοχεντ, των οποίων η επιτυχία εικάζω ότι βασίζεται στα ολοένα και αυξανόμενα ποσοστά αϋπνίας. Και οι Όασις με τους Ρέντιοχεντ είναι από τις καλές μπάντες του είδους.
   Όχι, όχι. Όταν θέλω να σκεφτώ πόσο βαρετή, άγευστη, ανούσια, ξενέρωτη, μπεζ, elevator music, νερόβραστος φιδές, άσπρο Χιουντάι Άξεντ και δεν ξέρω γω τι άλλο συνώνυμο του βαρετή θέλετε, ήταν η βρετανική αλτέρνατιβ σκηνή του '90, οι Όασις κι οι Ρέντιοχεντ δεν είναι αρκετοί. Ούτε και οι U2, παρόλο που, ως γνωστόν από το South Park, ο Μπόνο είναι το μεγαλύτερο σκατό του κόσμου.
   Εδώ, φίλοι μου, μιλάμε για Πλασίμπο. Όχι. Ψέματα. Ούτε καν. Ακόμα κι οι Πλασίμπο φαντάζουν Ντιπ Πέρπολ (αλλά ντιπ για ντιπ) μπροστά σε αυτούς εδώ τους κακομοίρηδες:
   
   Αυτό το πράμα ήταν πρόπερσι σε διαφήμιση του ΟΤΕ, και δε μου κάνει απολύτως καμία εντύπωση. Αυτή είναι μουσική για γκόμενες που θα άκουγαν έντεχνο (βλ. νούμερο 2) αλλά θεωρούν τον εαυτό τους πολύ υπεράνω για να ακούσουν ελληνικό στίχο. Που σημαίνει ότι δεν αξίζουν να τις γαμήσει ούτε Κνίτης.
8. Teen Pop
   "Μα, για κάτσε", θα με πείτε μερικοί, "κι οι Μπήτλες έπαιζαν teen pop στα ξεκινήματα της καριέρας τους αλλά στη συνέχεια καθιερώθηκαν ως η μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη!". Ισχύει, αλλά οι Μπήτλες έπαιζαν teen pop στα ξεκινήματα της καριέρας τους, και στη συνέχεια άρχισαν να παίζουν κανονική μουσική. Πείτε μου άλλον έναν "καλλιτέχνη" της teen pop που τον θυμότανε κανείς πέντε χρόνια μετά το ξεκίνημα (δηλαδή δύο μετά το τελείωμα) της καριέρας του.
   Όχι, αυτό είναι σοβαρή ερώτηση. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία που είχανε οι NSYNC? Οι Backstreet Boys? O Justin Bieber? Η Χάνα γαμημένη Μοντάνα? Αρχίδια μπλε και πούτσες κοτλέ ήταν ο αντίκτυπός τους. Κάνανε το κομμάτι τους για τρία χρόνια, τα κοριτσάκια με IQ ίσο με την ηλικία τους έσκουζαν από πίσω τους, στη συνέχεια διαλύθηκαν ησύχως και ησυχάζουμε όλοι μέχρι την επόμενη φουρνιά.
   Κι εδώ ακολουθεί η εξευτελιστική εξομολόγηση του Thomas The Barbarian, μετά την οποία δε θα με ξαναπάρετε ποτέ στα σοβαρά. Αυτό εδώ μ'αρέσει:
   
   Και δεν εννοώ τη Ντέμι Λοβάτο (που μ'αρέσει, αλλά αυτό δεν είναι δα κι εξευτελιστικό). Εννοώ το τραγούδι. Ναι, είμαι αδικαιολόγητος.
9. Μέινστριμ ραπ της δεκαετίας που διανύουμε
   Θυμάστε κάποτε που η ραπ περνούσε πολιτικά μηνύματα για την καταπίεση του γκέτο και της κοινότητας των μαύρων; Η Pepperidge Farm το θυμάται. Μαλάκες, κάποτε είχαμε Grandmaster Flash, Wu Tang Clan, Run-DMC, NWA, Public Enemy, πιο μετά είχαμε Snoop Dogg, Tupac, Notorious Big, Dr. Dre και Eminem.
   Και σήμερα έχουμε το γλοιώδες ερπετό ονόματι Lil' Wayne και τους συν αυτώ, που νομίζουν ότι το να λες "nigga nigga nigga, I fuck bitchez, nigga" εκατό φορές πάνω από ένα drum beat που παίζει από πίσω σε λούπα, είναι ραπ.
   Δεν είναι μόνο ότι είναι για την τέχνη του ραπαρίσματος ό,τι είναι κι ο Παπουτσέλης για την τέχνη της διαιτησίας. Είναι ότι ο θεματικός τους άξονας είναι, χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση, το "σεξ-βία-μηχανολογία". Έχουμε φτάσει δηλαδή σε ένα σημείο που ο πιο βαθυστόχαστος και ταλαντούχος ράπερ στον κόσμο είναι αυτός:
   
   Δηλαδή, Πάοκ, ξέρω γω, ξέρω γω εντάξει.
10. Dubstep
    Παίρνεις ένα Furby, ένα dial-up modem της δεκαετίας του '90, μισό συνθεσάιζερ και ένα τέταρτο από το Pacman που παίζανε στο τεράστιο όρθιο κουτί στα μπλιμπλικάδικα οι πατεράδες μας και μετά πήγαιναν στο Σινέ Λαός για να δούνε δύο έργα καράτε-σεξ. Τα πετάς όλα μαζί σε ένα ηλεκτρικό μπλέντερ. Χτυπάς για τριάμισι λεπτά. Έβγαλες μουσική!
    Ρε είστε καθόλου σοβαροί; Πήρατε την ηλεκτρονική μουσική και της πετάξατε τα μάτια έξω. Το '80, που κάθε τραγούδι που έκανε επιτυχία είχε και synth μέσα, τουλάχιστον παίζανε μελωδίες με το synth, και το τελικό αποτέλεσμα δεν ακουγόταν λες και πυροβολείς το synth με Ούζι. Είστε πιο τραγικοί και πουθενάδες κι από τους γαύρους που πανηγυρίζουν το τεσσαρακοστό πρώτο λες και είχανε αντίπαλο ξέρω γω.

Έλαμψε δια της απουσίας της η hipsterομουσική, κι αυτό γιατί παραείναι mainstream να κράζεις τη hipsterομουσική.

Αυτά και να προσέχετε, γιατί το μόνο κράτος στο οποίο απαγορεύονται μουσικά ιδιώματα είναι το Ιράν και όλοι ξέρουμε πώς κατέληξε αυτή η ιστορία.

Αμπαλαέ-αέ-αέ

Ναι, κυρίες και κύριοι. Σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, αυτό συνέβη. Εγώ, ο Θωμάς ο Βάρβαρος, μη έχων σώας τας φρένας γιατί ο ΠΑΟΚ μας τρέλανε όλους, παρακολούθησα το ματς με τον Ολυμπιακό, κι όχι από την τελεόραση σαν τίποτε φλώρους, αλλά από καταμεσίς της Τούμπας.

Κι όποιος το 'πιασε, το'πιασε.

Το γήπεδο, αγαπητοί φίλοι, είναι μεγάλη εμπειρία. Τώρα το μόνο που μου μένει, για να μπορώ να λέω ότι είμαι ολοκληρωμένος άντρας, είναι να βρεθώ και σε συναυλία των Σλέιερ, στη μέση του πιτ, να τρώω βρωμόξυλο από εκατοντάδες άπλυτους μαλλιάδες και να γουστάρω κιόλας.

-Και να βρεις γκόμενα.

Άσχετο.

Όπως έλεγα, το γήπεδο είναι μεγάλη εμπειρία. Όπως και η συναυλία, μόνο όταν είσαι εκεί και ζεις τη στιγμή μπορείς πραγματικά να νιώσεις τη μαγεία του ποδοσφαίρου.

Αύριο θα μου έχει περάσει.

Μέχρι τότε, όμως, μπορώ να σας πω τούτο: Toumba is a battlefield.

Το πορτοκαλί καπνογόνο να φεύγει όπως φεύγουν τα γαρούφαλλα νεκροταφείου σε τελευταίο μπουζουξήδικο της Εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας. Και στη Νόβα φαινότανε βέβαια το καπνογόνο, αλλά τα συναισθήματα δε φαίνονται στη Νόβα.

Όταν το γαμήσω τελείως ειδοποιήστε με.

Το συναίσθημα ότι τριάντα χιλιάδες ψυχές ενώνονται, έστω και για ενενήντα λεπτά, κάτω από ένα κοινό ιδανικό, μια κοινή αγάπη, μια κοινή αγωνία, μια κοινή ελπίδα, είναι πραγματικά μοναδικό, και σε κάνει να σκέφτεσαι, μια πόλη, μια ομάδα, μια τζατζίκι, μια πατάτες.

Το ποδόσφαιρο μιλάει στα πρωτόγονα πολεμικά ένστικτα, που ο σύγχρονος άνθρωπος επιλέγει να καταπιέζει κάτω από μάσκες διπλωματικότητας και σοβαροφάνειας. Για τα επόμενα 90 λεπτά, δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Είναι μόνο οι έντεκα δικοί σου παίκτες, οι έντεκα παίκτες του αντιπάλου, ο διαιτητής και η μάνα του.

Γιατί ναι, είναι δικοί σου παίκτες. Είναι τέτοια η ταύτιση που γίνεσαι ένα με την ομάδα.

-Θωμά, να σε πω.

Ναι, τι;

-Το γάμησες τελείως.

Κάτι ψυλλιάστηκα, αλλά δεν ήμουν απόλυτα βέβαιος.

Το σίγουρο συναίσθημα, πάντως, είναι ότι αύριο θα μιλάω σαν τον Νταρθ τον Βέιντερ, μετά από τις ξεγυρισμένες γκαρίδες που έριξα στα δύο γκολ της Μπαοκάρας.

Το ακόμα πιο σίγουρο είναι ότι η μαλακία στο γήπεδο πάει σύννεφο.

Βλέπετε, εμείς δεν ήμασταν μέσα στην 4, γιατί προφανώς θέλουμε το κεφάλι μας στη θέση του. Κι αυτό που ισχύει στην 4 είναι ότι όσοι κατοικοεδρεύουν εκεί μπορούν να εκτελέσουν ακριβώς τρεις λειτουργίες: 

1. Στρίψιμο και πόση μπάφου.
2. Ρίψη φωτοβολίδας και καπνογόνου.
3. Μελωδική απαγγελία συνθημάτων υψηλής ποίησης όπως "Κάθε Ολυμπιακός/είναι και πουτάνας γιος/γεννήθηκε στον Πειραιά/τον παλιοπουσταρά/την ώρα που κοιμότανε/η μάνα του γαμιότανε/μες στης Τούμπας τα στενά/γαμώ τον Πειραιά".

Εμείς όμως ήμασταν στην 7, και προφανώς όσοι ήταν στην εφτά είχαν πέντε (αλλά ακριβώς τόσα) εγκεφαλικά κύτταρα παραπάνω, οπότε κάθε φορά που έκανε λάθος παίκτης του ΠΑΟΚ άκουγες τους πάντες να λένε τρία μέτρα και δέκα πόντους (δηλαδή το μακρύ τους και το κοντό τους) για το πώς θα έπρεπε να παιχτεί εκεί η φάση.

Κλασικοί Ελληνάρες προπονητές (και πρωθυπουργοί βεβαίως βεβαίως) του καναπέ, που ανάθεμα κι αν έχουν κλωτσήσει και μπάλα στη ζωή τους.

Και να έχεις και τον άλλον τον ξενέρωτο (hint: πίνει Φάντα Μπλε και ακούει Korn) να κάθεται δίπλα και να προσπαθεί να κάνει σοβαρή και ορθολογική ανάλυση του παιχνιδιού που παρακολουθεί.

Βρε αγόρι μου. Είσαι στην Τούμπα. Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει η Τούμπα. Αν ήρθες στην Τούμπα και περιμένεις αυτό που θα ζήσεις γύρω σου να συμβαδίζει με τη λογική, καλύτερα να πας να κουρεύεις κατσίκια.

Βέβαια, το κορυφαίο της αναμέτρησης ήταν (φυσικά) ο Κάκιστος, που κάθε φορά που οι παίχτες του Ολυμπιακού έπεφταν κάτω σαν τα κοτόπουλα τους έδινε φάουλ, και μετά, για να μην τον πουν ότι δεν είναι αντικειμενικός κι ότι δεν κάνει μαλακίες εκατέρωθεν, παίζει ο Ινσαουράλδε ή όπως σκατά τον λένε μποξ αντί για ποδόσφαιρο, τιμώντας έτσι το μεγάλο παοκτζήδικο είδωλο Πάμπλο Γκαρσία, και τον αφήνει μέσα.

(Πάμπλο Γκαρσία, 38 χρονών, μεγάλο παοκτζήδικο είδωλο: έσπασε τρία παΐδια από τον αντίπαλο που τόλμησε να ακουμπήσει τη μπάλα)

Αν ήμασταν 35 χιλιάδες άτομα απόψε στην Τούμπα, και αν πούμε ότι ήτανε πέντε χιλιάδες οι γκόμενες που τις έσουραν από πίσω οι γκόμενοι, 30 χιλιάδες άτομα γάμησαν τη μάνα του Κάκου απόψε.

Αλλά δε γαμείς;

Το σημαντικό είναι ότι απόψε κέρδισε η Μπαοκάρα.

Κι έχασε ο Ολυμπιακός.

Που βασικά είναι πιο σημαντικό.

Ε, άντε και γαμήσου Ολυμπιακέ, κούπα δε θα πάρεις μες στην Τούμπα ποτέ.

Κοίτα να δεις, έβγαλα και σύνθημα.

Να με προσλάβουν οι θυροτεσσερίτες να τους γράφω τα καινούρια τους συνθήματα.

Αυτά, και να προσέχετε μην προσπαθήσετε να περάσετε φωτοβολίδες στη θύρα 4 και σας μαζέψουν οι σεκιουριτ...χα...χαχα...χαχαχα...αυτό.

Τρύπες, τρύπες κι άλλες τρύπες

Όσοι είστε πιο ψαγμένοι (μετάφραση: ήρθε κάποια μέρα στη ζωή σας που αποφασίσατε ότι, κυριολεκτικά, δεν έχετε απολύτως τίποτα καλύτερο ή πιο εποικοδομητικό να κάνετε από το να πάρετε σερί όλες τις μαλακίες που έγραψα μέχρι και το 2011) θα θυμάστε ότι εκείνη την περίοδο είχα συγγράψει ένα άλλο κομμάτι που ασχολιότανε με τρύπες, και συγκεκριμένα τα piercings σε μύτες, φρύδια, κλειτορίδες και λοιπά.
Έκτοτε, μπορώ να πω ότι έχω αναθεωρήσει αρκετά τη στάση μου ως προς τα piercings (άλλωστε ο οποιοσδήποτε αν γυρίσει πίσω και κοιτάξει τι έλεγε όταν ήταν δεκαέξι χρονών θα θέλει να πάρει ένα μακρόστενο αντικείμενο και να το βάλει στον πάτο του) και δε με ενοχλούν πλέον τόσο πολύ. Μάλιστα, μπορώ να πω ότι ορισμένα, όπως εκείνο το στρασάκι στη μύτη που μοδάρουν πολύ τελευταία και μοιάζει λίγο με beauty mark, είναι έως και χαριτωμένα.

Αυτό πάλι δεν είναι.

Σήμερα όμως θα μιλήσω για άλλου είδους τρύπες.

Όπως γνωρίζουμε όλοι, η χειρότερη περίοδος στην ιστορία της μόδας, ανεξαρτήτως φύλου, ήταν η δεκαετία του '80. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να το διαπιστώσουμε αυτό από το να κοιτάξουμε ένα βίντεο κλιπ μίας από τις πιο χαρακτηριστικές μπάντες της εποχής:

Βιαστήκατε να στοιχηματίσετε ότι θα έβαζα Van Halen, έτσι δεν είναι, μουνάκια; Πάρτε τώρα κουβά για να μάθετε.

Καθώς, όμως, πλησιάζουμε τα μέσα της δεκαετίας του '10, τα αντρικά δερμάτινα παντελόνια, τα τζιν σωλήνες, οι ατελείωτες περμανάντ, το σκαρπίνι με άσπρη κάλτσα και τα γαμημένα σακάκια με βάτες έχουν αρχίσει να αισθάνονται άβολα στο θρόνο τους, καθώς νέοι ανταγωνιστές ετοιμάζονται να τους κλέψουν τη δόξα.

Θα μπορούσα να συμπυκνώσω όλο το ζουμί του σημερινού μου κραξίματος σε τρία και μόνο γράμματα:

UGG.

Επειδή όμως έγραψα για τρύπες στον τίτλο, και για να μη σας αφήσω παραπονεμένους, θα ασχοληθώ σήμερα με τα τρύπια τζιν.

Τα τρύπια τζιν ξεκίνησαν από τους πάνκηδες εκεί γύρω στα τέλη 70 αρχές 80, όπως και τα περίεργα σκουλαρίκια, οι μοϊκάνες και ό,τι άλλο αποτελεί καγκουρομόδα σήμερα. Στην αγγλική ονομάζονται rockwashed, γιατί προφανώς τα έβαζαν μέσα στο πλυντήριο μαζί με πέτρες (γιατί εκτός από μηχμήχηδες είμαστε και φωτεινοί παντογνώστες σε όλα τα πεδία του αθρώπινου πολιτισμού ας'ούμε να'ούμε).

Όταν έβαζες το τζιν στο πλυντήριο μαζί με πέτρες, λοιπόν, ως αποτέλεσμα είχες σε κάποια σημεία να ξεβάφει η μπογιά, σε κάποια σημεία να ξεφτίζουν οι ραφές και σε κάποια άλλα να σκίζεται εντελώς. Κι οι πάνκηδες έπαιρναν αυτό το πράμα και το φορούσαν κι έβγαιναν στο δρόμο.

Εντάξει, η εξήγηση με το πλυντήριο είναι εντελώς Φρικηπαιδειακή, αλλά γουατέβερ μίτζετ.

Όταν αυτά συνέβαιναν, ήταν άλλες, πιο σκοτεινές εποχές, που κυβερνούσανε κάτι Ρήγκαν και κάτι Θάτσερ κι ως γνωστόν αν πας στη βόρεια Αγγλία και αναφέρεις έστω και το όνομα της Θάτσερ θα πιάσεις τα 0-100 σε πέντε δεύτερα. Με τα πόδια.

Οι πάνκηδες, με το να φοράνε τα σκισμένα τζιν, να κάνουν μοϊκάνες βαμμένες μπορντοροδοκοκκινοπαπαγαλί, να κρεμάνε σκουλαρίκια απ'ό,τι προεξέχει, έδιναν το δικό τους κωλοδάχτυλο στο συντηρητισμό της κοινωνίας τους, με το να είναι επιτηδευμένα άσχημοι στα μάτια της.

Κάτι στο οποίο βοηθούσε άπειρα κι η μουσική τους.

Κι αν το σκεφτείς, τα ολόκληρα τζιν, που στην εποχή του πανκ είχαν ήδη γίνει μέινστριμ, στα 50's που τα φορούσε ο Τζέμης Ντην κι οι λοιποί τεντυμπόηδες ήταν τα ίδια σύμβολα νεανικής επανάστασης.

What goes around comes around, ε;

Μπα, καμία σχέση.

Αφού λοιπόν το πανκ το γαμήσανε και ψόφησε, ήρθανε οι γκόμενες κι ανακαλύψανε τα σκισμένα τζιν ως έναν ακόμα ευρηματικό τρόπο να δείχνουν περισσότερο δέρμα. Το οποίο δεν είναι απαραιτήτως κακό.

Το ότι φοράνε τέτοια κάτι μπαζόλες των εκατό κιλών συν ΦΠΑ είναι μια αναπόφευκτη παρενέργεια, όπως και με τα κολάν.

Και η τραγωδία είναι ότι απ'τη μία σου λέει κρίση, κρίση, δεν έχουμε να φάμε κι απ'την άλλη η παχυσαρκία πάει γαμιώντας.

Βέβαια μπορεί να φταίει που είμαι στο Πολυτεχνείο.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι τα σκισμένα-φθαρμένα-τριμμένα γενικότερα τζιν δεν είναι απαραιτήτως ακαλαίσθητα. Όσο περισσότερο έγιναν της μόδας, τα σκισίματα και τα ξεφτίσματα έγιναν πιο περίτεχνα και από σόλο του Ίνγκβι Μάλμστην, βοηθώντας έτσι στο να αποδεχτώ καλύτερα την όλη μόδα.

Αλλά μετά κάπου στράβωσε το πράγμα και καταλήξαμε σε αυτό.

Μαλάκες μου, έχω να δω τέτοιες ξεχειλωμένες τρύπες από προχθές το βράδυ στο Καραϊσκάκη.

...

...

...

ΝΑΙ! Έκανα καυστικό παύλα ανώριμο σχόλιο για το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 0-3. Και ξέρετε τι μπορείτε να κάνετε γι'αυτό; Μία τρύπα στο νερό.

Και να βλέπεις όλα τα τσουλιά να φοράνε αυτή την αηδία και να παριστάνουν και τις μοιραίες γκόμενες. Οι πραγματικά μοιραίες γκόμενες είναι αυτές που ξέρουν πόσο δέρμα πρέπει να δείξουν, πού, και με ποιον τρόπο. Αυτές που φοράνε κάτι τέτοια είναι για να τις πηδάνε οι αμερικανόβλαχοι hillbillies στα trailer parks πίσω απ'τους σκουπιδοντενεκέδες των McDonalds, να μένουν έγκυοι και να μην κάνουν έκτρωση γιατί ο καλός θεούλης στεναχωριέται όταν κάνουμε έκτρωση.

Αλλά το χειρότερο είναι ότι τα τζιν με τις τρύπες-λακκούβες σε ελληνικούς δρόμους κοστίζουν ακριβότερα από τα ακέραια. Δηλαδή πληρώνεις περισσότερα λεφτά για να πάρεις λιγότερο ύφασμα. Και δεν είναι καν ότι πληρώνεις το σχέδιο, ότι είναι περίπλοκα σκισίματα που χρειάζεται να δουλέψει περισσότερο το Πακιστανάκι στο sweat shop για να το βγάλει. Όχι. Αυτό το σχέδιο μπορεί να στο κάνει μέχρι και ένα παιδάκι με σύνδρομο Ντάουν αν του δώσεις ένα ψαλίδι.

Αν και γενικά δεν πρέπει να αφήνουμε τα παιδάκια με σύνδρομο Ντάουν κοντά σε ψαλίδια.

Αλλά το καλύτερο (και με τον όρο "καλύτερο" εννοώ "χειρότερο") απ'όλα είναι ότι η νόσος της τρύπας είναι μεταδοτική. Όλοι απολαύσαμε (και με τον όρο "απολαύσαμε" εννοώ "ξεράσαμε μέχρι και το γάλα της μάνας μας") το καλοκαίρι τα τιραντάκια που επιβίωσαν από επίθεση άγριου document shredder (και με τον όρο "επιβίωσαν" εννοώ "τα γάμησαν και ψόφησαν").

Και λες, ντάξει, καλοκαίρι είναι, να παίρνει και λίγο αέρα η πλάτη δε βλάπτει, πάει στα κομμάτια. Κι έρχεται ο χειμώνας, που λέει κι ο Sean Bean στο Game of Thrones, και βλέπεις την άλλη να βγαίνει έξω και να κυκλοφορεί με τρύπιο πλεκτό.

Κι εντάξει, το τρύπιο τζιν συμβολίζει την αντίσταση των πάνκηδων απέναντι στα στάνταρ μιας συντηρητικής κοινωνίας που τους ήθελε όλους στην τρίχα και λοιπά και λοιπά. 

Το τρύπιο πλεκτό τι σκατά συμβολίζει; 

Την αντίσταση απέναντι στη Βαπόνα;

Αλλά το τρύπιο πλεκτό είναι το αποκορύφωμα. Το αποκορύφωμα μιας μόδας που προστάζει τρύπια ρούχα σε γκόμενες με τρύπια μυαλά. Και μπλουζάκια V σε κάγκουρες με τρύπιους πρωκτούς. Και κάποια στιγμή πρέπει να δράσουμε γι'αυτό. Αλλιώς, προβλέπεται ένα ζοφερό μέλλον στο οποίο, κοιτώντας προς τα πίσω και βλέποντας τη Lady Gaga, θα λέμε "πόσο άδικοι ήμασταν μαζί της".

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πετάξει κάποιος ηλίθιος γαύρος κανένα μπουκάλι με αναψυκτικό στο κεφάλι.

Καιάδας again: Νενίκηκά σε, Mikeius

Τι σας έλεγα την προηγούμενη εβδομάδα; Ότι θα αρχίσω πάλι να ανακυκλώνω τις παλιές μου ιδέες. Και δεν ντρέπομαι και καθόλου. LET'S GET HARDCORE IN THIS MOTHAFUCKA!

Και αφού μουσικωθήκαμε, πάμε να ευχηθούμε αργό και βασανιστικό ψόφο:

• Σε όσους κράζουν για μποϊκοτάζ στη βουλγάρικη κόκα-κόλα:
  Πρώτον, αν η Κόκα Κόλα, η οποία δεν είναι φιλανθρωπική οργάνωση αλλά πολυεθνική εταιρεία που ως στόχο έχει το κέρδος, πιστεύει ότι τη συμφέρει περισσότερο να παράγει στη Βουλγαρία παρά στην Ελλάδα, κάτι παραπάνω θα ξέρει από σένα που κάθεσαι όλη μέρα και ξύνεις την πέτσα σου βρίζοντας τον Χουμπ Στέφενς. Δεύτερον, μήπως θα πρέπει να αρχίσεις να αναρωτιέσαι γιατί το κράτος σου είναι τόσο αφιλόξενο προς την παραγωγή; Και τρίτον, ακόμα κι αν όλη η Ελλάδα σταματήσει αύριο να πίνει τα προϊόντα της Κόκα Κόλα, η εταιρεία έχει τριακόσια εκατομμύρια αμερικανάκια που πίνουν Κόκα Κόλα αντί για νερό. Σαν αγορά, της κλάνεις δύο μάντρες και κάτι τσιμεντόλιθους που περίσσεψαν. Οπότε σκάσε και πίνε.
• Σε όσους βρίζουν τον οδηγό επειδή άργησε το λεωφορείο:
  Δεν το άκουσες από μένα, αλλά η Θεσσαλονίκη δεν είναι το Λοσάντζελε που έχει τις λεωφόρους με τις πέντε λωρίδες ανά κατεύθυνση. Η Θεσσαλονίκη είναι ένα ατελείωτο πλέγμα από κωλόστενα, και όλοι οι δρόμοι που έχουν παραπάνω από δύο λωρίδες έχουν έργα για το μετρό. Μέχρι αυτό να ολοκληρωθεί (το οποίο εικάζεται ότι θα συμπέσει με το επόμενο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ), όλο αυτό το πλέγμα από κωλόστενα μπορεί να το μπλοκάρει μέχρι κι ο Μήτρογλου με το παπάκι του. Αλλά ο άλλος σου λέει "μα ο οδηγός κάθεται και τα ξύνει στην αφετηρία". Ε...στην Ελλάδα είσαι. Δείξε μου έναν εργαζόμενο που μπαίνει με όρεξη και προθυμία στη δουλειά του, ειδικά όταν αυτή η δουλειά είναι να παλεύεις με το μποτιλιάρισμα και τις γριές για οχτώ ώρες, και εγώ τα βροντάω όλα κάτω και γίνομαι θιβετιανός μοναχός.
• Στους παραγωγούς του ραδιοφώνου που μιλάνε πάνω από το τραγούδι:
  Κατά γενική παραδοχή, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί λένε μαλακίες. Πολλές μαλακίες. Χοντρές μαλακίες. Αυτό βέβαια θα αλλάξει όταν κάποιος μου δώσει τη δική μου ραδιοφωνική εκπομπή και μαγέψω τους ακροατές με τη βαθιά, ερωτική και αισθησιακή φωνή μου και τις εξαιρετικές μουσικές επιλογές μου, σκάσε Γρηγόρη, αλλά μέχρι τότε οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί θα λένε μαλακίες. Όταν δεν παίζει τραγούδι, εντάξει. Κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν τα μισθά τους κι αυτοί, αλλιώς θα βάζανε μια playlist και θα φεύγανε. Αλλά όταν έχει αρχίσει να παίζει το τραγούδι κι εσύ ακόμα συνεχίζεις απτόητος να λες μαλακίες, θέλω να έρθω στο στούντιο του 1055 Rock και να σου ταΐσω το μικρόφωνο. Απ'τον κώλο.
• Στους τύπους που πάνε στα κλαμπ και χορεύουν σαν γκέι τροχονόμοι:
  Υπάρχει ένας και μόνο λόγος που οι κάγκουρες πάνε στα κλαμπ, κι αυτός είναι πιο προφανής κι από την απάντηση στο άρτι εξαχθέν από τον κώλο μου κρύο ανέκδοτο "Ποια είναι η πιο γυμνασμένη μυϊκή ομάδα του Παοκτζή μπίλντερ". Επειδή είστε και λίγο αργόστροφοι, η πιο γυμνασμένη μυϊκή ομάδα του Παοκτζή μπίλντερ είναι ο δικέφαλος, και ο λόγος που οι κάγκουρες πάνε στα κλαμπ είναι για να βρουν γκόμενα. Αλλά ας το παραδεχθούμε: οι άντρες δεν ξέρουν να χορεύουν. Για την ακρίβεια: οι άντρες που τη βρίσκουν με γυναίκες, δεν ξέρουν να χορεύουν. Οπότε το να προσπαθείς να παριστάνεις τον Τραβόλτα, με τη χάρη ενός ιπποπόταμου με στολή μπαλαρίνας, είναι κάτι από το οποίο δεν κερδίζει κανείς τίποτα. Μπορείς κι εσύ να γλιτώσεις τον εαυτό σου από έναν ανούσιο εξευτελισμό.
  
• Σε όποιον κλαίγεται ότι δεν μπορεί να γαμήσει:
  Άμα έχεις τόσο μεγάλη πρεμούρα να γαμήσεις, φίλε μου, ιδού η Σαπφούς, ιδού και το πήδημα. Κατάλαβες, Θωμά; Κατάλαβες ότι μας έχεις ζαλίσει τα αρχίδια με τη μίρλα σου, Θωμά; Κατάλαβες ότι κανείς δε νοιάζεται που δεν μπορείς να γαμήσεις, Θωμά; Κατάλαβες ότι κανείς δε σε συμπονά που δεν παίρνεις τη μοίρα σου στα χέρια σου και κάθεσαι και μυξοκλαίς σαν τη μυξοπαρθένα, ΘΩΜΑ; Ναι, το κατάλαβα, Θωμά, αλλά τώρα σκάσε, γιατί μας κοιτάνε περίεργα.
• Σε αυτούς που καπνίζουν τα λαθραία τσιγάρα των Ρωσοπόντιων:
  Ζώντας επί δεκαεννιά χρόνια στην Ελλάδα, όπου καπνίζουν μέχρι κι οι γλάστρες με το βασιλικό, κατέληξα να συμφιλιωθώ με τον καπνό σε βαθμό που να μπαίνω σε μαγαζί μη καπνιζόντων και να νιώθω ότι κάτι λείπει από εκεί μέσα. Αλλά κάπου πρέπει να μπει ένα όριο. Μπορεί να παίρνεις το τσιγάρο από τον Ρωσοπόντιο για μισό ευρώ την κούτα, αλλά αυτό το πράμα το καπνίζεις εσύ στην Καλαμαριά και παθαίνω εγώ καρκίνο στους Αμπελόκηπους. Πώς λέει ο Μπαρδέμ "Παστίλιες για τον πόνο του άλλου, εσύ τις παίρνεις και κάποιος άλλος σταματά να πονά"; Μα καμία απολύτως σχέση.
• Στους U2 και όποιον τους ακούει:
  Εδώ και κάτι μήνες οι περισσότερες συζητήσεις που κάνω με τον Γρηγόρη καταλήγουν κάπως έτσι:
  Γ:-Οι Van Halen είναι για τον πούτσο.
  Θ:-Όχι, οι Korn είναι για τον πούτσο.
  Γ:- Όχι, οι Van Halen είναι πολύ πιο για τον πούτσο.
  Θ:-Όχι, οι Korn είναι άπειρα για τον πούτσο.
  Γ:-Δε φτάνει όλο το ΙR για να περιγράψει πόσο για τον πούτσο είναι οι Van Halen.
  Θ:-Για τους Korn όμως δε φτάνει ούτε όλο το C.
  και συνεχίζεται ad infinitum, μέχρι που αναφέρω τους U2 και συμφωνούμε. Μουσικά είναι ένα τίποτα, κιθαριστικά είναι ένα τίποτα με πιο πολύ delay κι από τα πανηγύρια που τραγουδάει η Γωγώ Τσαμπά, η φωνή του Μπόνο είναι το ηχητικό αντίστοιχο της εμμηνόπαυσης και οι στίχοι τους είναι ο Ξανθόπουλος της Ιρλανδίας.
• Στον διαφημιστή του Τζάμπο:
  
  Δίνω δέκα χιλιάδες ευρώ που δεν έχω σε όποιον καταφέρει να ακούσει αυτό το πράμα από την αρχή του ως το τέλος του χωρίς να πέσει κάτω και να χτυπιέται βγάζοντας αφρούς από το στόμα. Κάθε νότα αυτού του, χάριν της οικονομίας της συζήτησης θα το αποκαλέσω άσμα, του άσματος, είναι ειδικά σχεδιασμένη για να σπάσει κι ένα διαφορετικό νεύρο του ανθρώπινου οργανισμού, μέχρι που τελικά να μη μείνει κανένα. Επίσης, αν υπάρχει κάτι που μου βαράει τις μπιέλες (γιατί ή είσαι μηχανολόγος ή δεν είσαι) πιο γρήγορα από τα πεντάχρονα στις ραδιοφωνικές διαφημίσεις, είναι τα πεντάχρονα στις ραδιοφωνικές διαφημίσεις που έχουν αυταρχικό ύφος. Νέος νόμος που θα καθιερώσω όταν η Μ.Α.Λ.Α.Κ.Ι.Α. ανέβει στην εξουσία: όταν χέζεις ακόμα τα βρακιά σου, δεν δικαιούσαι να έχεις αυταρχικό ύφος, επί ποινή δέκα χτυπημάτων στο πωπουδάκι με πλαστική παντόφλα.
• Σε όποιον υπήρξε αρχιτέκτονας στη δεκαετία του '80:
  Όλοι ξέρουμε ότι η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι μια Σοβιετία. Δε χρειάζεται να μας το υπενθυμίζουν κάθε μέρα μέσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αρχιτεκτονικά αριστουργήματα σαν τούτο εδώ:
  
  2014 έχουμε και καθόμαστε και τα καμαρώνουμε. Πότε θα βρεθεί επιτέλους ένας σωστός δήμαρχος να πάρει μια Μάιλι Σάιρους και να τα γκρεμίσει όλα τα γαμήδια; Ε; Καταλάβατε; Έκανα αστείο με τη Μάιλι Σάιρους γιατί she came in like a wrecking ball και...ναι, αυτό.
• Στη Μάιλι Σάιρους:
  Ως γνωστόν, όλοι οι καλλιτέχνες πεθαίνουν είτε από ναρκωτικά είτε σε αεροπορικό/αυτοκινητιστικό δυστήχημα. Η Μάιλι Σάιρους (πού κολλάει με τους καλλιτέχνες θα με ρωτήσετε και θα έχετε δίκιο) πρέπει να πεθάνει και από τα δύο. Να κάνει ναρκωτικά καθώς οδηγεί και να καρφωθεί σε έναν τοίχο. Κι αν αναρωτιέστε ακόμα γιατί, πάει να πει ότι δεν έχετε ακούσει ποτέ το Wrecking Ball κι ως εκ τούτου είστε πολύ πιο ευτυχείς στη ζωή σας απ'ό,τι εγώ.
• Σε εκείνο το γαμημένο παιδάκι στο δημοτικό που σε ρωτούσε αν θες πατατάκι και μετά σου έδινε στο χέρι την άδεια σακούλα κι έφευγε τρέχοντας και γελώντας σαν το μαλακισμένο:
  Αυτό.
• Στην πολιτική ορθότητα:
  Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε, πολιτική ορθότητα είναι να θεωρείς ότι κάθε μορφή κοινωνικών διακρίσεων είναι απαράδεκτη, εκτός κι αν είναι κοινωνικές διακρίσεις ενάντια στους λευκούς ετεροφυλόφιλους άντρες, στην οποία περίπτωση όλα είναι οκ. Οι γυναίκες είναι πάνω από τους άντρες. Οι γκέι είναι πάνω από τους ετερό. Οι μαύροι είναι πάνω απ'τους λευκούς. Κι όποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί, είναι αυτομάτως φασίστας του κερατά και δε δικαιούται να εκφέρει άποψη. Τι ωραία που είναι όλα αυτά, ε; Πανέμορφα! Ζωάρα! Που θα έλεγε κι η φίλη μου η Δήμητρα. Που κι αυτή έχει γκόμενο. Γουατέβερ.
• Στη γκόμενα που επιμένει να βάζει το δωδεκάποντο παρόλο που το περπατάει σαν νεογέννητη καμηλοπάρδαλη:
  
  Άμα δεν μπορείς, αγάπη μου (που θα έλεγε κι ο Ψινάκης, αλλά εμείς είμεθα άντρηδοι βεβαίως βεβαίως), να το περπατήσεις το δωδεκάποντο, γάμησέ το κι άφησέ το. Έχεις το ίδιο αποτέλεσμα με τον κάγκουρα που φορτώνει 200 άλογα στο Σάξο για να οδηγεί σαν την κότα. Δε γεννήθηκαν όλες ισορροπίστριες, και δεν είμαι εγώ αυτός που θα σε κατακρίνει γι'αυτό. Βέβαια το χειρότερο είναι αυτές που το φοράνε στα κλαμπ, τις χτυπάει, και μετά το βγάζουν και τριγυρνάνε με το καλσόν και μαζεύουν στην πατούσα όλες τις στάχτες, τα χυμένα ποτά, τις σκόνες, το σπέρμα και γενικά όποιος νύχτα περπατεί λάσπες και σκατά πατεί. Ουστ απ'εδώ χάμου. Βρωμιάρες. Και λέτε μετά για τους άντρες.
• Σε αυτούς που κλαίγονται για την ΕΡΤ:
  Μέχρι τις 11/6/2013, η ΕΡΤ ήταν ένας φορέας ξεδιάντροπης κυβερνητικής προπαγάνδας, ένα όργιο διαφθοράς και μία πρόκληση για την δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία. Μετά τις 11/6/2013, η ΕΡΤ ήταν ο φάρος του πολιτισμού, μία όαση υψηλής κουλτούρας και διανόησης στον ωκεανό του τηλεοπτικού σκουπιδαριού, και φυσικά η φωνή της αντίστασης! και της επανάστασης! ενάντια στο σάπιο κράτος! της συγκυβέρνησης! και της Τρόικας!. Αυτό μου θυμίζει όλους τους βάζελους που μέχρι την Τρίτη έλεγαν ότι ο Ολυμπιακός θα φάει τρία απ'τη Μάντσεστερ και την Τετάρτη το πρωί έδιναν συγχαρητήρια. Σε κάθε περίπτωση, κι οι μεν κι οι δε την ίδια ποσότητα σκατού κουβαλάνε στο κεφάλι τους.
• Σε όλους τους παλιούς πολιτικούς που δημιουργούν καινούρια κόμματα:
  Θα μπορούσα να το πάω μέχρι και τη Μεταπολίτευση και τον Καραμανλή που έστησε τη Νουδού και τον Ανδρέα που έστησε το ΠΑΣΟΚ, αλλά ας έρθουμε στο σήμερα, που κάθε πικραμένος πολιτικός που δεν τον παίζει πια το κόμμα του ή θέλει να ικανοποιήσει κι άλλο το ψώνιο του παίρνει άλλους δυο-τρεις πικραμένους και φτιάχνουν κόμμα που δε γεμίζει ούτε μπλε λεωφορείο του ΟΑΣΘ. Δηλαδή τι καινούριο έχει να προσφέρει στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας ο Λοβέρδος, ο Πολύδωρας, ο Κατσανέβας, και φυσικά ο Καμμένος, πέρα από ασυγκράτητα γέλια; Αφού στο τέλος όλοι θα πάνε άπατοι και ή που θα τους φάει η μαρμάγκα ή που θα γυρίσουν στο μαντρί, κι όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Καιάδας άνευ δεύτερης σκέψεως λέμετε.

Αυτά, και να προσέχετε μη μου ξεφύγει κατά λάθος η καρότσα του ανατρεπόμενου και σας αδειάσω κι εσάς στον Καιάδα κι όχι τίποτε άλλο, αλλά μετά δε θα υπάρχει χώρος για αυτούς που το αξίζουν περισσότερο.

Η Ιστορία μέσα από δελτία ειδήσεων: The Sequel

Ναι, είναι επίσημο, άρχισα πάλι να ανακυκλώνω τις παλιές μου ιδέες. Την επόμενη εβδομάδα πιθανότατα θα δείτε το "Καιάδας 4543: Δεν μου έχουν μείνει άλλοι γκρεμοί για μπάζωμα" ή το "Μεγάλο λεξικό των μεγάλων λεξικών του Thomas The Barbarian" ή "Έλληνες που δεν είχα κατηγοριοποιήσει ακόμα σε κατηγορίες" ή ακόμα και "Ο Εκλεκτός δεν είχε πάθει τελικά αμνησία, έτσι άφηνε τους άλλους να πιστεύουν". Προς το παρόν, ο μάχιμος δημοσιογράφος Thomas The Barbarian θα αναλάβει την ψύχραιμη, έγκυρη και (κυρίως) έγκαιρη ενημέρωσή σας.
Και για να μην το πιούμε έτσι ξεροσφύρι, πάμε σε ένα άσμα ιστορικού περιεχομένου.

• Μία νέα εφεύρεση που αναμένεται να φέρει την επανάσταση στον τομέα των μεταφορών, των επικοινωνιών, της εξοικονόμησης ενέργειας και της ποιότητας ζωής ανακοίνωσε έγκριτη επιστημονική ομάδα. Το όνομα αυτής της ιδιοφυούς εφεύρεσης είναι τροχός και αποτελείται από ένα στρόγγυλο κομμάτι ξύλου το οποίο κατρακυλάει στο έδαφος και βοηθάει τον άνθρωπο να σέρνει με μεγαλύτερη ευκολία τα ψόφια βουβάλια. Χαρακτηριστικά δήλωσε για την εφεύρεση αυτή ο αρχηγός της επιστημονικής ομάδας τα εξής: "Ουργκ... μπουργκ ... γκούγκου ...αγκχ ...καμπούμ ....ζντανγκ". Πολλοί είναι πάντως αυτοί που διατηρούν σκεπτικιστική στάση απέναντι στο νέο τεχνολογικό επίτευγμα, πιστεύοντας ότι τίποτα δε θα μπορέσει ποτέ να αντικαταστήσει το καβάλημα του μαμούθ.
• Ανησυχία προκαλείται στις χρηματαγορές από την αποκάλυψη ότι ο Μίδας, βασιλιάς της Φρυγίας, διαθέτει το χάρισμα να μετατρέπει ό,τι αγγίζει σε χρυσό. Οι ειδικοί εκφράζουν φόβους ότι η παγκόσμια αγορά θα κατακλυστεί από πληθωριστικό χρυσό, ο οποίος δε θα έχει αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία, κάτι που αναμένεται να έχει ιδιαίτερα επώδυνες συνέπειες στην τσέπη του καταναλωτή. Ήδη, το χρηματιστήριο της Βαβυλώνας έχει σημειώσει δραματική πτώση, ενώ και στην Αθήνα οι επενδυτές πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές τα φρυγικά ομόλογα. Τα επιτόκια εξωτερικού δανεισμού αναμένεται να εκτιναχθούν στα ύψη, ενώ και οι τιμές του πετρελαίου δε θα μείνουν ανεπηρέαστες από την αστάθεια στην οικονομία της Μέσης Ανατολής.
• Τη λήψη μέτρων για την προστασία και την ανακούφιση των οικονομικά ασθενέστερων νοικοκυριών εξήγγειλε στη χθεσινή συνέλευση της Εκκλησίας του Δήμου ο υπουργός οικονομικών της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, Σόλων. Το νέο πακέτο μέτρων, το οποίο αποκαλείται με το κωδικό όνομα "Σεισάχθεια", αναμένεται από το επιτελείο του υπουργείου ότι θα τονώσει την αγοραστική κίνηση και θα φέρει στα δημόσια ταμεία έσοδα της τάξεως των πέντε εκατομμυρίων οβολών. Η αξιωματική αντιπολίτευση έσπευσε να επιτεθεί στην κυβέρνηση, χαρακτηρίζοντας τα μέτρα "λαϊκίστικα και ψηφοθηρικού χαρακτήρα, που ουδόλως ανταποκρίνονται στις ανάγκες του λαού", ενώ το ΚΚΕ ζήτησε την απόσχιση του κράτους από την Αθηναϊκή Συμμαχία.
• Αίσθηση προκαλεί στην κοινή γνώμη η στυγνή δολοφονία του αρχηγού του Ρωμαϊκού κράτους, Ιούλιου Καίσαρα, με μαχαιριές από ομάδα τρομοκρατών της οποίας ηγείτο ο νεαρός προστατευόμενός του και θεωρούμενος ως επικρατέστερος για την διαδοχή στην αρχηγία του κόμματος, Βρούτος. Η μητέρα του Βρούτου δήλωσε ότι ο γιος της ήταν πολύ καλό παιδί και δεν πείραξε ποτέ κανέναν, αφήνοντας ωστόσο υπονοούμενα ότι ο Ιούλιος δεν ήταν απλώς πολιτικός καθοδηγητής, αλλά και πατέρας του Βρούτου. Στο μεταξύ συλλυπητήρια μηνύματα φτάνουν από αρχηγούς κρατών από κάθε γωνιά του πλανήτη, με το πιο συγκινητικό να προέρχεται από τον αρχηγό του ΧΑΓ (Χωριό Ανυπότακτων Γαλατών), Μαζεστίξ: "Μας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι".
  
• Συνεχίζονται για τέταρτη μέρα οι διαμαρτυρίες και τα επεισόδια στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, οι οποίες ξεκίνησαν από την κάκιστη διαιτησία στο ντέρμπι κορυφής μεταξύ των Πράσινων και των Βένετων, για την δέκατη όγδοη αγωνιστική της Υπερλίγκας, αλλά πολύ σύντομα μετεξελίχθηκαν σε γενικότερο κίνημα ενάντια στο αυταρχικό κράτος του Ιουστινιανού. Κάδοι απορριμάτων κάηκαν, βόμβες υγρού πυρός εκτοξεύθηκαν προς κάθε κατεύθυνση, ενώ οι δυνάμεις καταστολής βαράνε ψαχνό κατόπιν εντολής της Θεοδώρας. Το κίνημα αυτό αρχικά είχε ονομαστεί "Αγανακτισμένοι στον Ιππόδρομο", αλλά πολύ σύντομα μετονομάστηκε σε "Στάση του Νίκα", καθώς πρωτοστάτησαν σε αυτό οι απολυμένοι της ομώνυμης βιομηχανίας αλλαντικών.
  
• Ο ποδοσφαιρικός αγώνας Βυζαντινοί-Οθωμανοί, που διεξήχθη στο Εθνικό Στάδιο της Κωνσταντινούπολης, έληξε με τελική νίκη των φιλοξενούμενων 0-1. Οι γηπεδούχοι, με προπονητή τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, παρατάχθηκαν με πολλές απουσίες και σίγουρα ήταν υποδεέστεροι της ισχυρότατης Οθωμανικής ομάδας, ωστόσο έπαιξαν λυσσαλέα και με σκληρή άμυνα κρατούσαν το 0 μέχρι και το ενενηκοστό λεπτό. Τότε όμως, ο προπονητής των Οθωμανών Μωάμεθ, παίζοντας με την νέα επιθετική τακτική "Κερκόπορτα" που είχε μελετήσει καλά στις προπονήσεις, κατάφερε να κάμψει την αντίσταση των σκληροτράχηλων Βυζαντινών και να πάρει έτσι τους τρεις βαθμούς της νίκης. Έτσι οι Βυζαντινοί υποβιβάστηκαν και ο προπονητής τους απολύθηκε, ενώ αμέσως μετά τη λήξη σημειώθηκαν επεισόδια, καταστροφές και λεηλασίες από ορισμένους θερμοκέφαλους οπαδούς των Οθωμανών.
• Το καλλιτέχνημά του "Χαμόγελο της Τζοκόντα" ολοκλήρωσε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Το έργο αυτό έγινε δεκτό από τους κριτικούς τέχνης με διθυραμβικές κριτικές, οι οποίοι επισημαίνουν ως δυνατότερο σημείο του έργου τη δυσερμήνευτη έκφραση του μοντέλου, της διάσημης Μόνα Λίζα, γνωστότερη και από τις προκλητικές φωτογραφήσεις της για τη Victoria's Secret. Αναλόγως με την οπτική, μπορεί κανείς να ερμηνεύσει ότι η Τζοκόντα είναι χαρούμενη, αδιάφορη, εκνευρισμένη, ενθουσιασμένη, εξοργισμένη, μπερδεμένη, ελαφρώς επιδοκιμάζουσα, ελαφρώς αποδοκιμάζουσα ή δυσκοίλια. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ανερχόμενος αυτός καλλιτέχνης είναι στο επάγγελμα μηχανολόγος μηχανικός, κάτι το οποίο αναμένεται να ξεκινήσει μια μακραίωνη παράδοση μηχανολόγων με καλλιτεχνικές ανησυχίες, η οποία θα φτάσει μέχρι και τη Θεσσαλονίκη.
• Αναταράξεις προκαλεί στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης η ίδρυση του κόμματος "95 Θέσεις" από τον Μαρτίνο Λούθηρο, παλαιό μέλος του Ρωμαιοκαθολικού Κόμματος το οποίο αποσχίστηκε σε μία κρίσιμη ψηφοφορία της Βουλής, και η τοιχοκόλληση του μανιφέστου του στον καθεδρικό ναό της Βιτεμβέργης, με το οποίο επιτίθεται ανοικτά στο διεφθαρμένο ισχύον καθεστώς, που έχει ξεχάσει την ιδεολογική του βάση και λειτουργεί με καθαρά οικονομικά και ψηφοθηρικά κριτήρια. Οι Ρωμαιοκαθολικοί εξαπέλυσαν αμέσως επίθεση στο νέο κόμμα, χαρακτηρίζοντάς το ως "καιροσκοπικό", "προτεσταντικό μόρφωμα", "εγκληματική οργάνωση", και εκτιμούν ότι δεν έχει καμία απολύτως πιθανότητα να εδραιωθεί στην πολιτική σκηνή. Το κόμμα πάντως ήδη κερδίζει απήχηση στις Γερμανικές χώρες, ειδικά μετά από την κίνηση της διανομής τροφίμων μόνο για Γερμανούς.
• Ένα νέο φυτό ανακαλύφθηκε στην νέα ήπειρο που ονομάζεται Αμερική. Το φυτό αυτό λέγεται καπνός και περιέχει την ουσία νικοτίνη, η οποία θεωρείται ότι ανακουφίζει από το άγχος και αυξάνει την εγρήγορση του εγκεφάλου, ενώ θεωρείται ότι ταιριάζει εξαιρετικά με τον καφέ και μετά το σεξ. Η κατανάλωση της ουσίας αυτής γίνεται με την καύση των φύλλων του φυτού και την εισπνοή του παραγόμενου καπνού. Οι ειδικοί πάντως εφιστούν την προσοχή, καθώς η υπερβολική χρήση του φυτού μπορεί να προκαλέσει διάφορες ανεπιθύμητες παρενέργειες όπως πνευμονοπάθειες, καρκίνο, τσιγαρόβηχα και προσέλκυση αντικαπνιστών.
  
• Τα θεατρικά βραβεία της Βρετανίας σάρωσε ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Ουίλιαμ Σαίξπηρ για το έργο του "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", κερδίζοντας το βραβείο σεναρίου, σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού και γυναικείου ρόλου, δεύτερου αντρικού και γυναικείου ρόλου, τρίτου αντρικού και γυναικείου ρόλου, μουσικής, σκηνικών, φωτογραφίας, ειδικών εφέ και το ειδικό βραβείο συνεισφοράς στην αγγλική γλώσσα. Οι αντίπαλοί του, και ηττημένοι στη διαδικασία των βραβείων, υποστηρίζουν ότι ο Σαίξπηρ δεν άξιζε όλα τα βραβεία που πήρε, ότι το φιλοθεάμον κοινό δεν τον αγαπάει πραγματικά και δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα των κριτικών και της επιτροπής των βραβείων και ότι, μετά από πεντακόσια χρόνια, κανείς δε θα θυμάται τα έργα του.
• Συναυλία συμπαράστασης στα θύματα της βουβωνικής πανώλης έδωσε χθες στην όπερα της Βιέννης ο μεγάλος καλλιτέχνης Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Στη συναυλία συμμετείχε ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος δήλωσε ότι είναι τιμή του να συνεργάζεται με τόσο μεγάλους καλλιτέχνες. Ο Μότσαρτ καταχειροκροτήθηκε από το σύνολο του ακροατηρίου, το οποίο μάγεψε με τη βιρτουοζιτέ που επέδειξε. Ήταν ένα γεγονός για το οποίο θα μιλάει για χρόνια ολόκληρη η κοσμική Βιέννη.
• Την πτώχευση της Ελλάδας κήρυξε και επίσημα ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης, με τον εξής λακωνικό τρόπο: "Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν". Αμέσως, η αντιπολίτευση έσπευσε να τον χαρακτηρίσει ανίκανο, ανεύθυνο και αξύριστο και να ζητήσει την άμεση προσφυγή της χώρας σε πρόωρες εκλογές. Η έξοδος της χώρας από την κρίση και η επιστροφή των δανεικών στις μεγάλες δυνάμεις αναμένεται να ανατεθεί στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Τρόικα. Αντιμνημονιακά συλλαλητήρια έχουν ήδη αρχίσει να διοργανώνονται στην Πλατεία Συντάγματος και στο Λευκό Πύργο (παρ'όλο που η Θεσσαλονίκη δεν ανήκει ακόμα στο ελληνικό κράτος).

Αυτά, και να προσέχετε να μην πιστεύετε τι λένε τα δελτία ειδήσεων των Μπομπολαίων, των Κυριακαίων, των Μαλέληδων, των Κοντομηνάδων και των Αλαφούζηδων. Μόνο εμείς εδώ στο ΚΠΣΑ κάνουμε δημοσιογραφία.

Διαμάντια και μεθαμφεταμίνη

Ήταν σίγουρα μια εντυπωσιακή γυναίκα.
Εκείνο το βράδυ, που συνέβησαν γεγονότα που άλλαξαν το ρου της παγκόσμιας ιστορίας, εκείνο το βράδυ ιδιαίτερα ήταν εκθαμβωτική.
Ψηλή, λυγερή, με τορνευτά καπούλια και στητά στήθη, εντυπωσιακά κατακόκκινα μαλλιά που έφταναν μέχρι την πλάτη της και είχαν τον όγκο και τη λάμψη που μόνο το Herbal Essences για όγκο και λάμψη μπορεί να χαρίσει (ορισμένοι κακοπροαίρετοι θα πουν εδώ ότι τα άρπαξα από την εταιρεία για γκρίζα διαφήμιση, και θα έχουν δίκιο).
Φορούσε, δε, ένα αριστουργηματικό Gucci φόρεμα, για το οποίο φημολογείται ότι έγραψε πίσω στο 2004 ο Μαζωνάκης το γνωστό (στη μάνα του) τραγούδι. Ήταν ολόκληρο από μαύρο βελούδο, είχε κοστίσει ένα κάρο λεφτά συν ΦΠΑ και ανεδείκνυε με τον καλύτερο τρόπο τα δύο πιο αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά της.
Τα μάτια της, σεξοπορνοδιαστροφικά τέρατα. Δύο μεγάλα μάτια, σε μια ασυνήθιστη γκρίζα απόχρωση, με μια μόνιμη λάμψη στο βλέμμα, που δεν ήταν η λάμψη του παλαβού θρησκόληπτου ταλιμπάν, για να μη νομίζετε ότι ήταν πειραγμένη.
Σε συνδυασμό, δε, με τα σαρκώδη και ζουμερά χείλη της, που κάποιος συγγραφέας αισχρών πορνογραφημάτων θα τα αποκαλούσε και τσιμπουκόχειλα αλλά εγώ έχω κι ένα επίπεδο, ήταν σίγουρο ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει άντρας που να μη γυρίσει να την κοιτάξει.
Κι αυτό συνέβαινε εκείνη τη βραδιά, στη δεξίωση που παρέθεσε ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όλοι οι υψηλοί προσκεκλημένοι, υπουργοί, εφοπλιστές, μεγαλοδικηγόροι, δημοσιογράφοι, είχαν μείνει άναυδοι με τα κάλλη της. Μέχρι και το τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς, ο επίκουρος καθηγητής της Βυζαντινολογίας Κωνσταντίνος Κατακουζηνός, ξέχασε να πλύνει τα χέρια του με Μπεταντίν.
Είχε καταφέρει, μετά από κόπους χρόνων και χιλιάδες εκδότες που του είχαν βγάλει περιοριστικά μέτρα, να φέρει επιτέλους στο φως της δημοσιότητας τη σπουδαία διατριβή του για το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάντιο, και το Πανεπιστήμιο του έδωσε το βήμα για να παρουσιάσει το έργο του. Κι αυτός δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη.
Και το χειρότερο ήταν ότι κανείς δεν ήξερε ποια ήταν αυτή η γυναίκα και τι γύρευε σε εκείνο το μέρος εκείνη τη βραδιά. Κανείς εκτός από την ίδια, που καθόταν σε μια γωνία στην άκρη του μπουφέ και κάπνιζε, κοιτώντας την ομήγυρη με ένα μελαγχολικό βλέμμα.
Και τότε συνέβη.
Ένας μπάτσος μπήκε μέσα και τη συνέλαβε για κάπνισμα σε κλειστό δημόσιο χώρο.
Ευθύς αμέσως, η γυναίκα εκείνη έσκισε το Gucci φόρεμα, κάτι που έκανε εκατοντάδες Ελληνίδες νοικοκυρές να κλάψουν καθώς έραβαν και ξαναέραβαν τα μούφα ρούχα που αγόρασαν από τους Ρωσοπόντιους στη λαϊκή, και έμεινε με τη στολή κατασκόπου από λάτεξ που φοράνε όλες οι κατάσκοποι στις τσόντες, κι άρχισε στις καρατιές τον μπάτσο.
Αμέσως έγινε ένας κακός χαμός. Οι μισοί υψηλοί προσκεκλημένοι υποστήριξαν ότι έπρεπε να εφαρμοστεί ο νόμος, γιατί ο Σαμαράς έπρεπε να μαζέψει πέντε απιθανικομμύρια ευρώ από την εφαρμογή της καπνοαπαγόρευσης. 
Οι άλλοι μισοί υποστήριζαν ότι δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν να συλληφθεί μια ανυπεράσπιστη γυναίκα (η ίδια που είχε σαπίσει τον μπάτσο στο ξύλο) επειδή έκανε κάτι που στην τελική το κάνουν όλοι οι Έλληνες.
Κι ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός καθόταν σε μια γωνία κι έκλαιγε, γιατί επιτέλους κατάφερε να εκδώσει το σύγγραμμά του και κανείς δεν του έδινε πια σημασία.
Και τότε κάποιος, που είχε πιει σαμπάνια από ένα γοβάκι, νούμερο σαράντα εφτά, άρπαξε μια καρέκλα και την κατέβασε στο κεφάλι του υπουργού παιδείας. Σε λίγα λεπτά, η αίθουσα δεξιώσεων είχε μετατραπεί σε Τούρκικη Βουλή.
Τη μυστηριώδη όμως εκείνη ύπαρξη, για την οποία, ως παντογνώστης αφηγητής, το μόνο που ξέρω είναι ότι τη λέγανε Βερόνικα, δεν την ενδιέφερε που γύρω της γινόταν της εκδιδομένης επί χρήματι γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα. Γλίστρησε ανάμεσα στους μαχόμενους βουλευτές, τα ματωμένα πτώματα και τους εκσφενδονιζόμενους δεξιά κι αριστερά αστακούς, και έφτασε σε αυτό που την ενδιέφερε σε εκείνο το μέρος.
Το μαύρο διαμάντι της Βεγγάλης.
Μη με ρωτήσετε τι γύρευε το μαύρο διαμάντι της Βεγγάλης σε μια αίθουσα δεξιώσεων όπου διάφοροι υψηλοί προσκεκλημένοι δερνόντουσαν μεταξύ τους. Είναι ακόμα ένα μελανό σημείο της υπόθεσης που δεν το έχω ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου.
Η Βερόνικα έβαλε το διαμάντι ανάμεσα στα βυζιά της και βγήκε από την αίθουσα δεξιώσεων σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Δύο λεπτά αργότερα βρισκόταν μελανιασμένη από χτυπήματα και αλυσοδεμένη μέσα σε ένα μαύρο βαν με σκοτεινά τζάμια.
-Τι...τι συμβαίνει; Πού βρίσκομαι; Ποιος είσαι; ρώτησε αυτή με τη βαθιά και αισθησιακή φωνή της.
-Θες να μάθεις ποιος είμαι; της απάντησε μια φωνή που έμοιαζε σαν τον Νταρθ Βέιντερ που μόλις έφυγε απ'τη θύρα 4. Λοιπόν...είμαι ο Ανέστης.
-Ποιος...ποιος Ανέστης;
-Θα σου απαντούσα τώρα καταλλήλως, αλλά έχε χάρη που ο συγγραφέας της ιστορίας μας έχει κι ένα επίπεδο. Δεν μπορεί να μη με θυμάσαι! Ήμασταν συμμαθητές στο Λύκειο!
-Α...α, ναι! Εκείνο το τρισελεεινό σπασικλάκι που φορούσε γυαλιά με σελοτέιπ, σε κάθε διάλειμμα καθόταν σε μια γωνιά και έλυνε ασκήσεις χημείας και μια φορά, στην πενταήμερη, πήγε να μου προσφέρει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και μετά λιποθύμησε απ'τη ντροπή του.
-ΠΡΩΗΝ τρισελεεινό σπασικλάκι, Βερόνικα, και νυν αρχιμαφιόζος και έμπορος κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης. Είδα το Breaking Bad και μου άνοιξε τα μάτια.
-Κι εσύ, ένας αρχιμαφιόζος και έμπορος κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης, οδηγάς ένα μαύρο βαν και κάνεις μόνος σου τις βρωμοδουλειές σου;
-Τη σήμερον ημέρα δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν, Βερόνικα. Κανέναν!
-Και γιατί με απήγαγες;
-Γιατί...δεν μπορώ να σου κρύψω ότι, παρ'όλα τα χρόνια που πέρασαν, σ'αγαπώ ακόμα.
-Το βλέπω, γι'αυτό με τουμπάνιασες στο ξύλο.
-Βερόνικα, τέρμα τα λόγια, είπε και γύρισε προς τα πίσω. Δεν υπήρχε κίνδυνος να τρακάρει, γιατί ήταν Σάββατο βράδυ κι ήταν στην Πειραιώς, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να κινηθεί κανείς προς καμία κατεύθυνση. Έβγαλε από την τσέπη του ένα κουτάκι και, με δάκρυα στα μάτια, της το προσέφερε, λέγοντας, "θες να γίνεις μια κυρία αρχιμαφιόζου και εμπόρου μεθαμφεταμίνης;".
Αλλά, καθώς άνοιγε το κουτάκι, συνειδητοποίησε ότι ήταν άδειο.
-Φτου, γαμώτο! αναφώνησε. Πού στο γεροδιάολο πήγε το δαχτυλίδι;
Κι άρχισε να ψάχνει στο πάτωμα.
Τη ρομαντική αυτή σκηνή, που η Βερόνικα ετοιμαζόταν να του πει όχι κατάμουτρα και να του χώσει μια κλωτσιά στ'αρχίδια και να φύγει, κάτι που βέβαια δε θα μπορούσε να κάνει γιατί ήταν δεμένη σαν χωριάτικο λουκάνικο, διέκοψε βίαια μια ορδή σχολιαροπαίδων που είχε έρθει πενταήμερη στην Αθήνα.
Όπως ήταν προφανές, τα σχολιαρόπαιδα που είχαν έρθει πενταήμερη στην Αθήνα θα κατέληγαν κάποια στιγμή να τα σπάσουν στο Γκάζι. Κι όπως ήταν ακόμα πιο προφανές, τα πενταημερίζοντα σχολιαρόπαιδα θα έπιναν τον κώλο τους χωρίς πάγο κι απ'το μπουκάλι.
Ορισμένα από αυτά τα σουρωμένα κωλόπαιδα πλησίασαν κι άρχισαν να πετάνε αυγά στο βαν του Ανέστη, ενώ κάποιος την έβγαλε έξω κι άρχισε να κατουράει στην πίσω δεξιά ζάντα. Ο Ανέστης βγήκε έξαλλος από το βαν, φωνάζοντας "τι κάνετε στο βαν μου, κωλόπαιδα" κι άρχισε να τα κυνηγάει από πίσω.
Κάποια στιγμή, κι ενώ τρέχοντας ξωπίσω απ'τα κωλόπαιδα έφτασε στο Μπραχάμι, ο Ανέστης έπεσε σε ένα ανοιχτό φρεάτιο, έσπασε το κεφάλι του και πέθανε.
Η Βερόνικα, πάντα αλυσοδεμένη μέσα σε ένα βαν εξωτερικά κεκαλυμμένο από αυγά και κάτουρα, άρχισε να αναλογίζεται ότι δεν είχε καταφέρει να φέρει εις πέρας την αποστολή που της ανατέθηκε, να βρει δηλαδή το μαύρο διαμάντι της Βεγγάλης και να το επιστρέψει στον ιδιοκτήτη του, τον Σουλτάνο Αλ-Χασισάχ.
Δηλαδή το είχε βρει, αλλά έτσι πως ήταν δεμένη δεν μπορούσε να κάνει τίποτε γι'αυτό. Και το χειρότερο, έτσι όπως ήτανε σταματημένο το βαν, είχε μπλοκάρει όλη την Πειραιώς. Η ουρά ξεπερνούσε την Ομόνοια, ανέβαινε όλη την Πατησίων κι έφτανε μέχρι τη Νέα Φιλαδέλφεια, ενώ ήταν θέμα χρόνου να μπλοκάρει και το Σύνταγμα.
Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί, σαν καλοί Αθηναίοι οδηγοί, δεν είχαν σταματήσει να κορνάρουν.
Η Βερόνικα θυμήθηκε αυτό που της είχε πει ο Δαλάι Λάμα, τότε που είχε πάει στο Θιβέτ: ότι δεν υπάρχει πρόβλημα που να μη λύνεται με το διαλογισμό. Σκέφτηκε λοιπόν ότι βρίσκεται σε έναν υπέροχο κήπο, με ευωδιαστά λουλούδια, ποταμάκια που ρέουν γαλήνια δεξιά κι αριστερά, δέντρα που προσφέρουν γλυκό ίσκιο, και στον οποίο η σοκολάτα και τα πιτόγυρα δεν παχαίνουν και έχουν βιταμίνες.
Αμέσως, ένιωσε να απελευθερώνεται από τα δεσμά της.
-Ο διαλογισμός έπιασε! είπε μεγαλόφωνα στον εαυτό της.
-Ποιος διαλογισμός μωρή ηλίθια, που έχει φτάσει το μποτιλιάρισμα στη Μαλακάσα μη σε πω τίποτα κι εσένα και τους Αθηναίους σου, της απάντησε ο απελευθερωτής της, ένας νεαρός Σαλονικιός, ωραίος, μορφωμένος, που μπορεί να σπούδαζε και μηχανολόγος μηχανικός στο πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης, αλλά είχε πάει στην Αθήνα εκείνο το ΠΣΚ γιατί κάτι φίλοι του του τάξανε ότι θα του βρούνε γκόμενα.
-Ευχαριστώ που με έλυσες, του είπε η Βερόνικα. Ας πάμε να παρκάρουμε το βαν κάπου που δε θα εμποδίζει κι εκεί θα σε ευχαριστήσω ιδιαιτέρως.
Οι ιδιαίτερες αυτές ευχαριστίες αντιμετωπίστηκαν με ιαχές επιδοκιμασίας από όλους τους οδηγούς που είχαν παγιδευτεί στο ατελείωτο μποτιλιάρισμα που πλέον είχε πιάσει Χαλκίδα και συνέχιζε ακάθεκτο.
Καθώς ο Σαλονικιός απολάμβανε το τσιγάρο μετά, η Βερόνικα θυμήθηκε την αποστολή που είχε αναλάβει. Του άφησε ένα δίευρω για να φάει μια μπουγάτσα με τυρί στην υγειά της, βγήκε απ'το βαν, το οποίο πλέον είχε μείνει από βενζίνη και, εκτός από αυγά και κάτουρα, μύριζε πλέον και σπέρμα, και μπήκε σε ένα ταξί, το οποίο τουλάχιστον δε μύριζε αυγά.
-Πού πάμε, κούκλα; τη ρώτησε ο ταξιτζής.
-Αεροδρόμιο και γρήγορα, του είπε.
-Και πόσο γρήγορα να πάω, μανδάμ, που έχει πήξει το σύμπαν επειδή ένα ηλίθιος πάρκαρε ένα μαύρο βαν στη μέση της Πειραιώς; Τέεελος πάντων, θα βάλω εγώ τα δυνατά μου να φτάσουμε. Δεν πιστεύω να είσαι Παναθηναϊκός;
-Ε...όχι, ΑΕΛ Καλλονής είμαι, του είπε προκειμένου να γλιτώσει την ταξιτζοσυζήτηση.
-Εμ, βέβαια. Η παράγκα σε όλο της το μεγαλείο. Αυτοί κινούνε τα νήματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο! Τον Μαρινάκη για ξεκάρφωμα τον έχουνε. Βέβαια! Τα ξέρω εγώ από πρώτο χέρι. Ο προπονητής της Καλλονής δευτεροξάδερφός μου είναι. Μου λέει, τι μπόχα και δυσωδία συμβαίνει εκεί μέσα, άλλο πράμα. Και δε με λες, κούκλα, μην είσαι δεσμευμένη;
Μία βασανιστικά αργή διαδρομή αργότερα, η Βερόνικα έφτασε επιτέλους στο αεροδρόμιο, απ'όπου και πήρε το πρώτο αεροπλάνο για τη Βεγγάλη. Σε περίπτωση που θέλετε να μάθετε πώς ήταν η πτήση της, θα σας πω απλά πως πετούσε με Ryanair.
Άμα τη προσγειώσει της (γιατί ή το μιλάμε το αρχαίο ή δεν το μιλάμε), την παρέλαβε η βασιλική αστυνομία και την οδήγησε ενώπιον του Σουλτάνου.
-Πολυχρονεμένε μου Σουλτάνε, είπε υποκλινόμενη η Βερόνικα, μετά πολλών κόπων και βασάνων έφερα πίσω το μαύρο διαμάντι της Βεγγάλης.
-Αφερίμ, χανούμ μπουρέκ, απάντησε ο Σουλτάνος. Τώρα που το μαύρο διαμάντι επέστρεψε στο νόμιμο δικαιούχο του, ένα μόνο πράμα μένει να κάνω.
-Να το τοποθετήσεις στο μουσείο και να παρασημοφορηθώ για τη σημαντική υπηρεσία που προσέφερα στο Σουλτανάτο, είπε η Βερόνικα.
-Όχι, είπε ο Σουλτάνος.
Η απάντηση αυτή του Σουλτάνου σόκαρε τη Βερόνικα.
-Αλλά;
-Να το πουλήσω και να αγοράσω κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη, είπε ο Σουλτάνος.
Κι εκείνη τη στιγμή η Βερόνικα έβγαλε ένα πιστόλι και αυτοκτόνησε.
Αυτά, και να προσέχετε μην ξαναεμπνευστώ τώρα σύντομα καμιά τέτοια ιστορία κι έχετε κι εσείς τη μοίρα της Βερόνικας.