Η τέχνη του να κοροϊδεύεις τον κόσμο μέρος ντέφτερον: Κινηματογράφος

Νομίζω ότι το περιεχόμενο της σημερινής εγγραφής είναι αρκετά προφανές. Ελπίζω να έχετε συνέλθει από το πολιτισμικό σοκ του υπέρτατου ποιήματος που είχα συνθέσει, γιατί σήμερα το πρόγραμμα έχει ταινίες. Παρακαλείστε να μη μιλάτε στα κινητά σας κατά τη διάρκεια της παράστασης, και όσοι φοράτε τεράστια καπέλα απλά σας μισώ. Αλλά πρώτα, επειδή το έταξα, ορίστε το BYOB αλογόκριτο:
 
ΟΚ. Είσαστε έτοιμοι; Αν κάποιος εξυπνάκιας απαντήσει "Μάλιστα, καπετάνιε" κερδίζει τον τίτλο του Level 25000 Malakas. Σας δίνω δύο λεπτά για να πάτε τουαλέτα, γιατί διάλειμμα δεν παίζει. Μην ξεχάσετε να σβήσετε το φως όταν βγείτε, γιατί δεν είναι καιροί για να καίει τζάμπα η λάμπα. Και...φύγαμε.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η σύγχρονη mainstream κινηματογραφική σκηνή είναι απλά ένας μηχανισμός υφαρπαγής δεκαπέντε ευρώ από δεκαπεντάχρονα που πάνε σινεμά για να φάνε Doritos και να πουν μαλακίες γελώντας με όλη τη δύναμη της φωνής τους λες και δεν υπάρχει άλλος κόσμος που να θέλει να δει την ταινία.
Αλλά εδώ που τα λέμε, ποιος θέλει να δει την ταινία; Η ταινία είναι ή άλλη μία εφαρμογή της αγαπημένης συνταγής "Ο καλός Αμερικάνος πατριώτης σώζει τον κόσμο από βέβαιη καταστροφή", ή το καινούριο μέρος της σειράς των λογοτεχνικών αριστουργημάτων που λέγεται "Βρικόλακες που λαμπυρίζουν στο φως του ήλιου", ή μία απίστευτα πρωτότυπη "αισθηματική κωμωδία" που δεν είναι ούτε αισθηματική, ούτε κωμωδία, απλά μια ανοργασμικιά που περιμένει τον πρίγκηπα του παραμυθιού κι αυτός σαν καλός μαλάκας της έρχεται, ή συνέχεια της συνέχειας του δεύτερου μέρους του σίκουελ της επιστροφής του τελευταίου μέρους της επταλογίας που κανείς δε θυμάται πια πώς άρχισε.
Κοινώς, η σύγχρονη mainstream κινηματογραφική σκηνή είναι εμπειρία εφάμιλλη του να φας γκοτζίλα βρασμένη σε κάτουρο, αφού έχεις μόλις πάρει πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα Κάμψεων Έβρου και έχεις καθαρίσει όλες τις Καλλιόπες με τη γλώσσα. Τα προϊόντα που προσφέρονται στους σινεμάδες είναι τόσο άθλια που δεν αξίζει όχι να πληρώσεις για αυτά, ούτε να τα κατεβάσεις-άσε που, αν εφαρμοστεί η ACTA, η οποία πέρασε νύχτα κι εμείς κοιτούσαμε τι φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο, δε θα αξίζει να κατεβάσεις τίποτα, εκτός κι αν αρέσκεσαι στον γλυκό πρωκτικό έρωτα στις ντουζιέρες.
Για να δούμε, τώρα, όμως, την απάντηση της κουλτούρας. Η οποία είναι ταινίες (τις οποίες βεβαίως βεβαίως όλοι οι χιπστεράδες τις χαρακτηρίζουν σαν αριστουργήματα που όποιος δεν τις έχει δει είναι σαν Μουσουλμάνος που δεν έχει πάει ακόμα για ιερό προσκύνημα στη Μέκκα) οι οποίες έχουν στον άνθρωπο το ίδιο αποτέλεσμα με τη θέαση του αγώνα 23ης κατηγορίας Αμπαλιακός Περαραχούλας-Παλτά Κατωβρυσούλας.
Και δε νομίζω σε αυτό το είδος να υπάρχει μεγαλύτερος μάστορας (ή, έστω, να υπήρχε μέχρι πριν από δέκα μέρες μεγαλύτερος μάστορας) από τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Θα ήθελα να το περιγράψω με λέξεις, αλλά νομίζω ότι το γράφημα είναι αντιπροσωπευτικό:

Και τώρα βλέπω να έρχεται ο εκπρόσωπος των Κριτικών Κινηματογράφου Ελλάδος (το πόσο τυχαίο είναι ότι τα αρχικά αυτά βγαίνουν ΚΚΕ το αφήνω στη διακριτική σας ευχέρεια) και να με καταδικάζει ως εχθρό του ποιοτικού κινηματογράφου σε υποχρεωτική θέαση της Μεγάλης των Μπάτσων Σχολής και των Φονικών Όπλων. Μόνο που κανείς δεν υπολογίζει τη γνώμη των κριτικών κινηματογράφου, γιατί όπως όλοι ξέρουμε οι κριτικοί είναι αυτοί που δεν είναι ικανοί για τίποτα πέρα από το να μειώνουν τους άλλους.
Κι επιπλέον, εγώ δεν κατηγορώ τον Αγγελόπουλο για τίποτε άλλο εκτός από την τεχνική του. Δεν αμφισβητώ ότι οι ταινίες του θίγουν πολύ σοβαρά ζητήματα και αποτελούν κίνητρα για κοινωνικό προβληματισμό κι έτσι, αλλά είναι δύσκολο έως απίθανο να παρακολουθήσεις μια ταινία στην οποία βλέπεις τον πρωταγωνιστή να περπατάει μέσα σε ένα χωράφι για σαράντα λεπτά. Μα σαράντα λεπτά; Σε αυτό το χρόνο εγώ φτάνω στην Κατερίνη, γαμώ την αυτοκίνηση και τον κύκλο του Ότο!
Πιθανότατα δε θα σας ενδιαφέρει καθόλου, αλλά στο σχολείο έχω μία καθηγήτρια που μου κάνει Έκθεση και Κείμενα Ν.Ε. Λογοτεχνίας (έλα! Καθηγήτρια σε σχολείο που να κάνει Έκθεση και Κείμενα Ν.Ε. Λογοτεχνίας; Απίστευτο! Τι λες τώρα! Δεν ξανάγινε!-ΣΚΑΣΕ!), η οποία ψοφάει για φάσεις κουλτούρας κι έτσι, και παραδέχτηκε έτσι απλά ότι κοιμήθηκε βλέποντας Αγγελόπουλο! Κι αυτό έχει πολύ μεγάλη αξία όταν το ακούς από τα χείλη ατόμου που δεν ξημερώνεται στον Κιάμο.
Υπάρχει βέβαια και μία άλλη σχολή κουλτουροταινίας. Βλέποντας ότι οι ταινίες με έγκριση από την ΕΣΚΑ (Ένωση Σκηνοθετών Κατά της Αϋπνίας) δεν είχαν ιδιαίτερη πέραση στον πολύ κόσμο, και προκειμένου να μην μοιάζουν σαν τους mainstreamάδες, κάποιοι σκηνοθέτες αποφάσισαν να προκαλέσουν. Πολύ. Ανατριχιαστικά πολύ. Κι έτσι είδαμε στις οθόνες μας δημιουργίες όπως ο Κυνόδοντας και η Ανθρώπινη Σαρανταποδαρούσα.
Εδώ, αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές, θέλω να θέσω ένα θέμα που με προβληματίζει: πού ακριβώς ξεχωρίζει η κουλτούρα από την τσόντα; Μάλλον θα έχει να κάνει με τον τίτλο. Βέβαια. Όταν λέγεται "Όνειρα από Μαγιονέζα" είναι γροθιά στο στομάχι, κριτική στη σύγχρονη κοινωνία και αλήθειες που δύσκολα αντέχουν να ακούσουν τα μικροαστικά αυτιά, ενώ όταν λέγεται "Κορίτσια απ'τη Φρανκφούρτη τρώνε λουκάνικα" είναι χυδαιότητα, προσβολή στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου και λόγος για να καίνε οι φεμινίστριες τα σουτιέν τους.
Προσωπικά, μία τέτοια ταινία δε θα την έβλεπα ούτε αν γνώριζα ξαφνικά την Μις Κορμάρα-αλλά-όχι-Ξέκωλο, ταιριάζαμε σε σχεδόν όλα και ξαφνικά μου πέταγε ότι είναι groupie του Λάνθιμου. Και ο λόγος είναι απλός. Δεν αντέχω οτιδήποτε παίρνει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά. Δε θα είχα κανένα πρόβλημα να δω τον Κυνόδοντα αν ο σκηνοθέτης του τον περιέγραφε ως "Μια σπατάλη πολύτιμου φιλμ, που δεν πρέπει να τη δείτε εκτός κι αν θέλετε να ξεράσετε ότι φάγατε από τότε που ήσασταν σπερματοζωάρια, να ξεκωλιαστείτε στο γέλιο από το ρεσιτάλ κακής υποκριτικής ή να αναρωτηθείτε για το μέγεθος της μαλακίας που με δέρνει". Αφού όμως αυτό το πράγμα το πήγανε μέχρι τα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (με τι κώλο, γαμώ την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο και την Βασίλισσα Αμαλία;), δε θα το δω ούτε αν χάσω στοίχημα. Με δυο λόγια: Αν νομίζεις ότι κάνεις κουλτούρα, δεν κάνεις κουλτούρα. Μια παπαριά καμαρωτή κάνεις.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας χτυπήσει μηχανάκι και πέσετε σε φρεάτιο ενώ γυρίζετε την καινούρια σας ταινία.

Η τέχνη του να κοροϊδεύεις τον κόσμο

Όχι, αγαπητοί μου φίλοι. Δεν πρόκειται να μιλήσω και σήμερα για τους πολιτικούς. Σήμερα θέλω να μιλήσουμε λίγο γι'αυτή την τόσο παρεξηγημένη έννοια που λέγεται τέχνη.
Θυμάμαι ένα κρύο δευτεριάτικο μεσημέρι στην τρίτη γυμνασίου που ο ηλίθιος κομπλεξικός καραγκιόζης και κατά ανεπιβεβαίωτες φήμες παιδεραστής που είχαμε για καθηγητή καλλιτεχνικών μας πήγε σε μία έκθεση στο Τελλόγλειο για έναν Ισπανό ζωγράφο που λεγόταν Μιρό.
Κοιτάω λοιπόν τα έργα του κυρίου Μιρό, όση ώρα βέβαια τα ανώριμα καθυστερημένα του σχολείου μου δεν έλεγαν μαλακίες για τον ΠΑΟΚ και τον Άρη, κι έλεγα μέσα μου, "Αυτός είναι ο δεύτερος σημαντικότερος σύγχρονος Ισπανός καλλιτέχνης μετά τον Πικάσο;" Ναι, ναι, καλά το καταλάβατε, τσακάλια είστε, θα σας κεράσω και μια λουκανικούπα με τον πατέρα μου και τη μάνα μου μέσα αν είστε καλά παιδιά μέχρι το τέλος. Ο κύριος Μιρό ζωγράφιζε αυτό που λέμε "αφηρημένη τέχνη".
Και τι είναι αφηρημένη τέχνη; Όχι, δεν είναι η τέχνη που κάνεις όταν ξεχνάς συνεχώς που είναι τα κλειδιά σου. Υποτίθεται ότι είναι η τέχνη που δεν απεικονίζει κάτι το συγκεκριμένο, αλλά στην πραγματικότητα εξωτερικεύει τον εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνου.
Λοιπόν, το μόνο που μου λένε κάτι τέτοια έργα είναι ότι ο καλλιτέχνης πίνει. Υπερβολικά.
Σου λέει ο άλλος για τον Τζάκσον Πόλοκ. "Έκανε βαθιά τομή στην σύγχρονη αμερικανική τέχνη, ήταν μέγας, ήταν γαμιάς, αν μπορούσα θα ήθελα να γεννήσω τα παιδιά του και μπλα μπλα μπλα". Τι λες τώρα! Μόνο που τα έργα του κυρίου Πόλοκ θα μπορούσε ο καθένας να τα αναπαράγει παίρνοντας ένα νεροπίστολο, γεμίζοντάς το μπογιά και δίνοντάς το στο τρίχρονο ανιψάκι του να παίξει.
Η μοντέρνα τέχνη είναι προσβολή στην τέχνη. Είχες τον Μιχαήλ Άγγελο να ζωγραφίζει ολόκληρο το ταβάνι της Καπέλα Σιξτίνα και τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι να φτιάχνει τη Μόνα Λίζα, στρώση προς βασανιστική στρώση, με απίστευτη λεπτομέρεια (δυστυχώς τα άλλα δύο Χελωνονιντζάκια δεν ξέρω τι διάσημο ζωγράφισαν) και σήμερα έχεις έναν ατάλαντο μαλάκα με φουλάρι και πατομπούκαλα με μαύρο κοκκάλινο σκελετό που νόμιζες ότι μόνο οι πούστηδες τα φοράνε να τραβάει δύο μαύρες γραμμές πάνω σε ένα άσπρο καμβά και να έχει την απαίτηση να πιστέψεις ότι αποτελεί διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Ιράκ. Όχι, φίλε μου. Αυτό αποτελεί διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Ιράκ:

Οι δύο άσπρες γραμμές πάνω στο μαύρο καμβά (ή μήπως ήταν μαύρες γραμμές σε άσπρο καμβά; Πωρώθηκα με το Σύστημα του Κάτω και ξέχασα) το μόνο που αποτελούν είναι διαμαρτυρία για τη μαλακία που σε δέρνει.
Ξέρω, ξέρω. Θα με πείτε ότι δεν σκαμπάζω από τέχνη. Και ξέρετε τι λέω εγώ; Σκάστε, ηλίθιοι χιπστεράδες! Μπορεί όντως να μη σκαμπάζω από τέχνη, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι η τέχνη πρέπει να σου προκαλεί συναισθήματα, αν όχι θαυμασμού, τουλάχιστον να σου ξυπνάνε κάποια σκέψη. Αλλά το μόνο συναίσθημα που μου προκαλούν κάτι τέτοια "καλλιτεχνήματα" είναι ότι η ευγονική θα έπρεπε να εφαρμόζεται τελικά. Όχι για τα άτομα που έχουν νοητική υστέρηση, αλλά για αυτά που έχουν νοητική υστέρηση αλλά για κάποιο λόγο νομίζουν ότι είναι παρεξηγημένες ιδιοφυΐες.
Έχω ένα φίλο που ζωγραφίζει καταπληκτικά. Έχετε την εντύπωση ότι θα βρεθεί κανείς που θα εκτιμήσει αυτά που κάνει; Όχι, γιατί όλοι εκτιμάνε το αποκύημα της ηλιθιότητας ενός θολοκουλτουριάρη που μοιάζει με ό,τι απέμεινε από πείραμα των Mythbusters (το αποκύημα, όχι ο θολοκουλτουριάρης-όχι δηλαδή ότι αυτός είναι πολύ καλύτερος, αλλά τέλος πάντων).
Και μετά έχεις και την ποίηση. Αντίθετα με την Επίσημη Εκδοχή των Πραγμάτων, η αυτοκτονία του Καρυωτάκη προέκυψε όταν ο ποιητής απέκτησε με κάποιον τρόπο ενόραση στο μέλλον και είδε τι αποκαλούν οι σημερινοί Έλληνες ποίηση.
Πραγματικά, σήμερα ποίηση θεωρείται η παντελής έλλειψη νοήματος, μέτρου, ρυθμού, ομοιοκαταληξίας ή οποιασδήποτε άλλης μορφής που να έχει σχέση με την καλαισθησία. Και δε χρειάζεται καν να έχεις ίχνος ταλέντου. Απλά πετάς μέσα ασύνδετες λέξεις και το παίζεις καλλιτέχνης. Και για να αποδείξω αυτό που λέω, σας παρουσιάζω με υπερηφάνεια ένα ποίημα που συνέθεσα ειδικά για την περίσταση.
Φλέβες που κοπανάνε. Ένα ποίημα του Thomas the Barbarian.
Ένας αράπης περιμένει το λεωφορείο.
Ποια άγρια μοίρα να μας τυραννά;
Μεγάλα παπούτσια που βρωμάνε απόγνωση.
Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς θα βλέπεις δυο χοντρούς να τρώνε McDonalds
και μια κουκουβάγια να κατατρέχει την ορμή της νιότης μας
σαν να μην ήταν τραβεστί ποτέ.
Φεγγάρι. Γραβιέρα. Ως πότε θα πεθαίνει η σχολική μου σάκα;
Διακοσμητικές επάλξεις κοιτούν βλοσυρά τον Πάγκαλο
γιατί η γάτα μου δεν τρώει πια το φαΐ της
και δεν τερμάτισα ποτέ το GTA San Andreas
μα θα'ρθει η μέρα που τα έπιπλά μου θα αναστηθούν
και θα διεκδικήσουν τη μοίρα τους οι τρύπιες δεκάρες.
Σκατά! Σκατά! Το πιτόγυρο αναζητά
απεγνωσμένα το τζατζίκι
και δεν κοιτάω μπροστά μου πριν περάσω το δρόμο
γιατί ξέρω ότι στη γωνία με παραμονεύει αλαφιασμένος
ο Μπομπ Σφουγγαράκης.
Πώς το βρήκατε, παιδάκια; (όχι, δεν ήπια τίποτα). Είμαι σίγουρος ότι κάπου εδώ θα εμφανιστεί ένας τύπος που διαβάζει Lifo και, με δάκρυα χαράς στα μάτια, θα μου σφίξει το χέρι (το οποίο μετά θα κάψω μπας και απολυμανθεί) και, αφού με συγχαρεί για το υπέροχο ποίημα που τόσο πολύ εκφράζει τον πόνο των μυρμηγκιών της Σουηδίας, θα ζητήσει τα πνευματικά δικαιώματα για να μελοποιήσουν και να τραγουδήσουν το "Φλέβες που κοπανάνε" οι Πυξ Βλαξ στις επόμενες τριάμισι εκατομμύρια τελευταίες συναυλίες τους.
Αυτό ήταν. Αύριο το "Φλέβες που κοπανάνε" θα είναι το νούμερο ένα χιτ σε όλη την επικράτεια. Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα, ελπίζω η ξαφνική επιτυχία να μην καταστρέψει τον τέλειο χαρακτήρα μου.
Δεν πάμε καλά, ρε! Αυτό το πράγμα είναι ανεπανάληπτο. Όχι μόνο για την (κακο)ποίηση, αλλά και για την "έντεχνη" μουσική που συχνά βασίζεται σε αυτήν. Μάθανε όλοι να βρίζουν τη Lady Gaga, αλλά αυτά που ακούν οι ίδιοι, αν τα δώσεις σε κάποιον με IQ πάνω από 20, θα γελάει δέκα χρόνια! Κι αν θέλετε να ξέρετε, εγώ δακρύζω με τη Lady Gaga. ΟΚ, σε αυτό ίσως να φταίνε οι ενδυματολογικές επιλογές της, αλλά δεν έχει σημασία. Απλά βαρέθηκα να το παίζουν όλοι κάποιοι. Μπορεί κάποια στιγμή και να μου περάσει. Αλλά μάλλον όχι.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας πατήσει το λεωφορείο που περιμένει ο αράπης καθώς θα περνάτε το δρόμο χωρίς να κοιτάτε μπροστά σας.

Ο μαύρος, ο αράπης, ο σκύλος, ο ταμ-ταμ-ταμ

Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες έχουν ανάγει τη μαλακία σε επιστήμη. Είναι επίσης γνωστό ότι αν η σύγχυση της βούρτσας με το ανδρικό όργανο ήταν Ολυμπιακό άθλημα, η Ελλάδα δε θα είχε που να βάλει τα χρυσά μετάλλια (προτάσεις για την επίλυση του χωροταξικού αυτού προβλήματος θα γίνουν δεκτές αρκεί να μην περιλαμβάνουν κάποιου τον κώλο).
Στην εποχή που ζούμε, μετά το μέγα θέμα που είναι η περιβόητη οικονομική κρίση, ένα ακόμα θέμα του κώλου που στα πολιτισμένα κράτη θα είχε λυθεί σε μια βδομάδα είναι το μεταναστευτικό. Και λέω στα πολιτισμένα κράτη, γιατί εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι χωρίς να οργανώσει συναυλία υποστήριξης ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να σπάσουν κάτι οι Χρυσαυγίτες, χωρίς να διαφωνήσει το ΚΚΕ και χωρίς να βγάλουν τα κανάλια έναν μικροαπατεώνα μικρομεσαίο επιχειρηματία της Ομόνοιας να κλαίει με μαύρο δάκρυ επειδή δεν μπορεί να κυκλοφορήσει και του κλείσαν το μαγαζί και έχασε το λεωφορείο και ο αδερφός του του έφαγε τη γυναίκα και μπλα μπλα μπλα.
Κατ'αρχήν, όμως, ας δούμε λίγο πόσο γελοίο είναι το να είναι κανείς, και ειδικά ένας Έλληνας, ρατσιστής. Ως παράδειγμα θα χρησιμοποιήσω τους μαύρους, γιατί τα Βαλκάνια, η Ρωσία και ο Καύκασος αρχίζουν να απομυθοποιούνται, οι πούστηδες μέχρι γάμους κάνανε και αν πει κανείς ότι οι Εβραίοι τυγχάνουν κακομεταχείρισης θα τον πάρει ο διάολος και θα τον σηκώσει. Εσύ λοιπόν υποστηρίζεις ότι ο μαύρος, επειδή είναι μαύρος, είναι αυτομάτως και κατώτερος από σένα. Δε με λες τώρα, πιστεύεις στη θεωρία της εξέλιξης; Γιατί αν την πιστεύεις, τότε θα ξέρεις ότι το ανθρώπινο είδος (ολόκληρο) προήρθε από την Αφρική. Άρα κι εσύ είσαι Αφρικανός.
Αλλά αν δεν την πιστεύεις, τότε πιθανότατα θα πιστεύεις στο Χριστιανισμό. Για να δούμε λεπόν τι υποτίθεται ότι λέει ο Χεσούς επί του θέματος. Α, ναι, βέβαια: "Αγάπα τον πλησίον σου, εκτός κι αν είναι μαύρος, Πακιστανός, Ιρακινός, Ινδός, Κινέζος, Αλβανός, Βούλγαρος, Ρουμάνος, Ρώσος, Γεωργιανός, Αρμένιος, Τούρκος, γύφτος, πούστης, κοντός, χοντρός, τρώει πίτσα με αντζούγιες ή φοράει κόκκινο σώβρακο χωρίς να είναι η δεύτερη Τρίτη του μήνα". Τι; Όχι; Δεν είπε έτσι; Τότε εσύ γιατί φέρεσαι με αυτό τον τρόπο;
"Μα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν Πας μη Έλλην βάρβαρος" (Σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να πω ότι εγώ είμαι και Έλλην και βάρβαρος, αλλά το θεώρησα πολύ μαλακία ακόμα και για τα μέτρα αυτού του μπλογκ). Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι μπορεί να το έλεγαν αυτό, αλλά οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν έναν από τους υψηλότερους πολιτισμούς που είδε ποτέ ο motherfucking πλανήτης, κάτι που τους έδινε το δικαίωμα να θεωρούν βάρβαρους τους Αιγύπτιους, τους Πέρσες (This is Sparta) και τους (Είναι τρελοί αυτοί οι) Ρωμαίους. Εσύ, ο Νεοέλληνας, που έχεις το ίδιο πολιτισμικό επίπεδο με τα σκατά που αμολάς μετά το σάπιο πιτόγυρο, δεν έχεις αυτό το δικαίωμα.
Αλλά θα στο κάνω το χατήρι. Πας μη Έλλην βάρβαρος. Γι'αυτό, αν ο γιος σου σου φέρει Τουρκάλα νύφη, θα γίνει εδώ μέσα "Τα Σύνορα της Αγάπης" (γνωστό και σαν "τούρκικο πριν τα τούρκικα"). Αν σου φέρει νύφη από τη Γερμανία, θα αντιδράσεις το ίδιο, έτσι; Δε σ'ακούω. Μίλα πιο καθαρά. Α, όχι, ε; Εμ βέβαια. Αυτοί που μας συμφέρει δεν είναι βάρβαροι.
Αλήθεια, τι ακριβώς είσαι όταν θεωρείς κατώτερους και μιάσματα τους Άραβες που μένουν πέριξ της Ομόνοιας και σκοτώνουν και κλέβουν και βιάζουν παρθένες και μεταδίδουν τη χολέρα και πουλάνε την άσπρη σκόνη (κατά την δική σου, ολόσωστη κοσμοθεωρία που πήρες κλόπι πέιστ από το Τηλεάστυ), αλλά δεν έχεις παρόμοιες αντιλήψεις για τους Άραβες που υποτίθεται ότι θα αγόραζαν τον Παναθηναϊκό;
Η λέξη που σου αρμόζει, φίλε μου, αρχίζει από Μ και τελειώνει σε "αλάκας".
Βέβαια η ίδια λέξη αρμόζει και στους politically correct, που θεωρούν ότι το να αποκαλείς κάποιον "αράπη" ή "πούστη" είναι φυλετική διάκριση και θα σε πάνε στο δικαστήριο της Χάγης. Σιγά μη μας κρεμάσεις κιόλας επειδή είπαμε το ανέκδοτο με τον μαύρο και τον άσπρο! Ντάξει, φαντάζομαι ότι ο αράπης θα έχει και όνομα, αλλά φυλετική διάκριση είναι να μην τον παίρνεις σε μια δουλειά ακόμη κι αν έχει τα προσόντα, να τον πληρώνεις χειρότερα και γενικά να του φέρεσαι με τρόπο σαν να είναι διαφορετικός από τους άλλους (χμ...).
Και στο κάτω κάτω της γραφής, θεωρείτε φυσιολογικό να μισεί τους μετανάστες κάποιος του οποίου ο πατέρας κι ο παππούς ήταν Gastarbeiter στη Γερμανία ή για πιάτο στην Αστόρια, δηλαδής...χμ, πώς το λέτε εσείς εδώ στο Ελλάντα; α, ναι: ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ!
"Δηλαδή εσύ, πάνσοφε και μέγιστε Thomas the Barbarian, μας λες ότι δεν υπάρχει μεταναστευτικό πρόβλημα".
Είσαι τελείως μαλάκας ή έτσι μου φαίνεται; Άκου δεν υπάρχει πρόβλημα! Υφάρχει και παραϋφάρχει! Όταν βγαίνεις έξω στο δρόμο και δεν μπορείς να περπατήσεις επειδή το πεζοδρόμιο είναι κατειλημμένο από μούφες τσάντες Λουί Μπετόν και σώβρακα Κλάιν Μάιν, όταν φοβάσαι να περπατήσεις στην Ομόνοια και όταν σε σκοτώνουν για μια κάμερα, θα πρέπει να ζεις στον κόσμο του Βιτάμ για να μη βλέπεις ότι υπάρχει πρόβλημα.
Και ναι, το παρεμπόριο είναι πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο, γιατί από τα γυαλιά ηλίου, τις χλαπάτσες γουρούνια και τους τεράστιους αναπτήρες χάνονται τεράστια ποσά φόρων. Αν το σκεφτείς, όμως, η εναλλακτική που έχεις από τους μικρομεσαίους Έλληνες επιχειρηματίες είναι να πάρεις ένα προϊόν παρόμοιας ποιότητας στην πενταπλάσια τιμή. Και χωρίς απόδειξη. Δες κάτι πράγματα.
Από την άλλη, οι προσπάθειες για την πάταξη του παρεμπορίου περιορίζονται σε μία κλαψιάρικη διαφήμιση στην TV100 που δε θα δει ποτέ κανείς και σε περιπολίες από τη δημοτική μπατσαρία που έχουν ως αποτέλεσμα οι μελαψοί φίλοι μας να μαζεύουν τα σεντόνια και να τα ξαναστήνουν δέκα μέτρα παραπέρα.
Υπάρχει ένας τρόπος, βέβαια, να μην τα ξαναστήνουν, που περιλαμβάνει το να δώσουμε σε κάθε μπάτσο από ένα φλογοβόλο και άδεια να κάνουν μπάρμπεκιου στο ψαχνό. Το μειονέκτημα αυτής της μεθόδου, όμως, είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση που θα προκληθεί από τις φωτιές και το να βρεθούν κονδύλια για τα καύσιμα.
Πρέπει όμως να το σκεφτούμε πιο σοβαρά. Υπάρχει κανείς, άραγε, που να πιστεύει ότι ο οποιοσδήποτε μαύρος, αν είχε να διαλέξει ανάμεσα στο να πουλάει CD και στο να κάνει μια νόμιμη δουλειά, με μισθό και τέτοια, θα διάλεγε τα CD? (Ναι, υπάρχουν, οι ψηφοφόροι του Χέρι Χέρι και της Χ.Α, κι ότι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην κάνω ηλίθιες ερωτήσεις).
Και τώρα κάποιος εξυπνάκιας θα μου πει ότι είμαι με το ΣΥΡΙΖΑ και λέω να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες. Ρούφα το αυγό σου ή ό,τι άλλο θέλεις τέλος πάντων για να μη λες μαλακίες. Δεν γίνεται να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες, αλλά και να γινόταν, πάλι δε γίνεται, γιατί μαζί με αυτούς που θέλουν να δουλέψουν θα νομιμοποιούνταν και οι πρεζέμπορες.
Οπότε τι να κάνουμε; Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι να ελέγχεται κάθε μετανάστης που θέλει να γίνει πολίτης για κάποιο διάστημα, π.χ. πέντε χρόνια (ή και περισσότερο αν θέλετε, εγώ είμαι χουβαρντάς, δεν τσιγκουνεύομαι τα χρόνια), και αν σε αυτό το χρόνο δείξει ότι ήρθε εδώ για να δουλέψει, μένει. Αν πάλι δείξει ότι έχει έρθει εδώ για να κλέβει, να σπάει και να σκοτώνει, τον στέλνουμε όπως είναι πίσω στην πατρίδα του. Απλό.
Ή, μάλλον, θα ήταν απλό σε μία πολιτισμένη χώρα. Στην Ελλάδα, που δεν υπάρχουν καλά καλά δουλειές για τους Έλληνες, θα υπάρξουν για τους μετανάστες; Μην τρώτε το παραμύθι. Στην Ελλάδα υπάρχουν δουλειές. Απλά είναι για αυτούς που θέλουν να δουλέψουν. Όσοι θέλουν να κωλοβαράνε, ας προφασίζονται οικονομικές κρίσεις.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας κάψει τον player το αντιγραμμένο DVD της Τζούλιας.

Οι φυλές των ελληνικών λεωφορείων

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Αυτός που εμπνεύστηκε και έγραψε τον στίχο "Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα/κρύο δεν έκανε ποτέ", να πάει να γαμηθεί. Με έναν λόχο τεθωρακισμένων. Μαζί με τα τεθωρακισμένα.
Νομίζω ότι το σημερινό θέμα είναι αρκούντως ξεκάθαρο. Θα δούμε μαζί τις κατηγορίες των ανθρώπων που, είτε γιατί δεν έχουν λεφτά, είτε γιατί την είδαν οικολόγοι, είτε γιατί φτιάχνονται με τη φωνή της κοπελίτσας που λέει "Επόμενη στάση-Next stop", συχνάζουν στα αστικά λεωφορεία αυτής της πόλης. Αλλά πρώτα, ας δούμε μία σχετική αμπελοφιλοσοφία του κώλου: "Αν το λεωφορείο έπαιρνε τη θέση του ποτηριού, οι αισιόδοξοι θα το έβλεπαν μισοάδειο και οι απαισιόδοξοι μισογεμάτο". (Thomas the Barbarian, 14/1/2012)

• Το μανάρι:
  Πρόκειται για την...αχέμ, ευπαρουσίαστον κορασίδα η οποία τυγχάνει να παίρνει διάφορα πάσης φύσεως αρσενικά το λεωφορείο. Συνήθως απαντάται πρωινά και μεσημέρια, καθώς για τις βραδινές της μετακινήσεις έχει προσωπικό καληνυχτάκια για να την επιστρέφει σπίτι της μετά από το νταπαντουπατζήδικο και να προσδοκεί πρόσκληση για καφέ ή έστω φιλάκι αλλά τελικά να μένει με το πτηνό στο χέρι. Οι "έχω να γαμήσω δεκατέσσερα χρόνια" επιβάτες, εάν το λεωφορείο είναι πήχτρα (δηλαδή πάντα), θα το εκμεταλλευτούν για να χουφτώσουν με άλλοθι. Αν όχι, θα κάτσουν απλά και ήσυχα στη θέση τους και θα μαζεύουν υλικό για τη νυχτερινή τους χειρωνακτική εργασία. 
• Το καμπιονάτο:
  Ο όρος προκύπτει από τη γνωστή (;) αργκό έκφραση που δηλώνει μία παρέα από σάπιες γκόμενες. Και για ακριβώς αυτό πρόκειται. Είναι τουλάχιστον τέσσερις, πάνε και κάθονται ακριβώς στο σημείο που διπλώνουν τα διπλά λεωφορεία για να σπάνε τα αρχίδια όλων των επιβατών, μπροστά και πίσω, χωρίς διακρίσεις και εμφανισιακά κυμαίνονται από "μπάζο" μέχρι "Παναγίτσα-μου-ο-Κράκεν-πήδηξε-την-Σούζαν-Μπόιλ". Το δεύτερο σημαντικότερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι μιλάνε ακατάπαυστα για τα γκομενικά τους (κάτι που δείχνει πόσο έχουν πέσει τα στάνταρ του κόσμου), εννοείται με όλη τη δύναμη της φωνής τους, λες και τις ρώτησε κανείς, ενώ συχνά συνοδεύονται και από μουσική υπόκρουση θεάρεστων καλλιτεχνών όπως οι Dimension X. Οι αρχές αποφάσισαν να επιτρέψουν την ελεύθερη χρήση βίας σε τέτοιες περιπτώσεις. Όπου τις δείτε, βαράτε ψαχνό. Αντίστοιχες οδηγίες ισχύουν και για ανάλογες παρέες αρσενικού φύλου.
• Ο "ΝOKIA-Connecting People":
  Με το που θα μπει στο λεωφορείο, θα πάρει (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά): α)τον φίλο του τον Νώντα από το προπατζήδικο για να τον ενημερώσει για το στανταράκι που πέτυχε στην τρίτη κατηγορία χάντμπολ της Τζαμάικας, β)τη γκόμενά του για να της πει ότι σκέφτηκε τον κώλο της και έσπασε το φερμουάρ του, γ) την μαμά του για να της υπενθυμίσει ότι τρώει όλο του το φαΐ, ντύνεται ζεστά και δεν κάθεται σε ρεύματα για να μην αρπάξει βηχαλάκι, και δ) το αφεντικό στο μπουρδέλο στην καθόλα νόμιμη και αξιοπρεπή επιχείρηση που δουλεύει για να παριστάνει ότι έχει Τακαμούρι ενώ στην πραγματικότητα πάει για καφέ. Εννοείται με όλη τη δύναμη της φωνής του, γιατί ως γνωστόν η Κοσμοτέ έχει σήμα καμπάνα.
• Ο μικροπωλητής:
  Απαντάται σε δύο γεύσεις: σοκολάτα και μπανάνα. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν έρχεται ποτέ ασυνόδευτος. Αγαπημένος του φίλος και συναγωνιστής σε αυτό τον άδικο κόσμο και την πουτάνα κοινωνία είναι το τεραστίων διαστάσεων σακβουαγιάζ στο οποίο κουβαλάει αμύθητους και φυσικά νόμιμους θησαυρούς όπως τεράστιους αναπτήρες, γουρούνια-χλαπάτσες, ποδηλάτες με μπαταρίες που παίζουν ανατριχιαστική μουσική, ιπτάμενες σβούρες, στυλό λέιζερ, παιχνίδια-πιστόλια που αγόραζαν τα παιδιά της προ Ίντερνετ εποχής από τα πανηγύρια και αντιγραμμένα dvd από το John Rambo 5, το Prison Break και το Βας Βας Βας. Και δεν πιστεύω να φαντάζεστε ότι χτυπάει εισιτήριο.
• Ο/η shopping therapy:
  ΟΚ. Εδώ τώρα θέλω να εκφράσω ένα προσωπικό μου παράπονο που με βασανίζει για όλη τη διάρκεια των δεκαέξι χρόνων και πεντέμιση μηνών της ζωής μου. Έχεις μόλις ψωνίσει ολόκληρη τη γκαρνταρόμπα του Sex and the City (μαζί με τις ταινίες) και ετοιμάζεσαι να γυρίσεις σπίτι σου, κι επειδή έχεις και οικολογική συνείδηση μη χέσω παίρνεις και το λεωφορείο. Το οποίο είναι συνήθως έως πάντα πήχτρα. Κι εσύ τι κάνεις για να διευκολύνεις την κατάσταση; Βάζεις τις σακούλες σου στο διπλανό κάθισμα γαμώ την Παναχαϊκή σου. Αν με διαβάζεις, έχω μόνο τούτο να σου πω. Μάζεψε τις σακούλες σου από το κάθισμα μη στις βάλω στον πάτο. Μαζί με το κάθισμα.
• Η κωλόγρια:
  Να μου θυμίσετε, όταν κάνω πραξικόπημα, ο πρώτος νόμος που θα περάσω να είναι η απαγόρευση της κυκλοφορίας στις γυναίκες άνω των 70. Είναι αυτονόητο ότι θα απαιτήσουν να κάτσουν στη θέση σου. Γιατί; "Ρωτάς και γιατί, θρασύτατο κωλοπαίδι; Γιατί είμαι συμμαθήτρια του Καποδίστρια! Τρόπους δε σας μαθαίνουν οι γονείς σας; Σεβασμός μηδέν!Ε, ρε, ένας Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται να στρώσετε! Εμείς στην εποχή μου..." Εσείς στην εποχή σου, κατ'αρχήν, δεν είχατε καν λεωφορεία. Με τα κάρα γυρνούσατε. Αλλά ξέρεις κάτι; Στη δίνω τη θέση. Σου δίνω και τη διπλανή μάλιστα. Γιατί; Για να αρχίσεις να συνηθίζεις την ξάπλα στο φέρετρο. Άντε, και την αναχώρηση να την κανονίζουμε σύντομα, έτσι;
• Ο ανώμαλος:
  Λοιπόν. Θέλω σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω κάτι. Όταν υπάρχει ένας επιβάτης μόνο και όλο το υπόλοιπο λεωφορείο είναι άδειο, δεν πας να κάτσεις δίπλα του. Όχι, ούτε αν πρόκειται για την υπέρτατη γκόμενα που βλέπεις τα βράδια στον ύπνο σου. Ο άλλος μπορεί να είναι ψυχαναγκαστικός και να μη θέλει να τον πλησιάζουν άνθρωποι στα δύο μέτρα. Και είναι και αγένεια. Και μετά έχεις και τον ανώμαλο, ο οποίος πάει και κάθεται δίπλα σου χωρίς να σε ρωτήσει, σε άδειο λεωφορείο, και ενώ είσαι ένας κακομοίρης με σπυριά μέχρι τα νύχια των ποδιών και αυτό το χνούδι "προσπαθώ να αφήσω μούσι αλλά έχω μόνο ένα αρχίδι και δε μου βγαίνει". Υποθέτω ότι για κάτι τέτοιους οι Αλβανοί και οι Πακιστανοί των λεωφορείων βρωμοκοπάνε.
• Η οικογένεια:
  Είναι Χριστούγεννα ή καλοκαίρι και τα παιδιά σου σε πρήζουν να πάτε στο παγοδρόμιο/στη Waterland. Τι το θες; Με το που θα μπείτε στο λεωφορείο για την επιστροφή, θα αρχίσουν να τσιρίζουν γιατί ήθελαν να κάτσουν κι άλλο, να τσιρίζουν δεύτερο γύρο επειδή δεν τα πήρες μαλλί της γριάς το οποίο δε θα έτρωγαν έτσι κι αλλιώς, να χοροπηδάνε πάνω κάτω (κάτι που κάνει το λεωφορείο, χάρη στη γνωστή απαράμιλλη ποιότητα κατασκευής, να τραντάζεται και να ξεβιδώνονται τα εκδοτικά μηχανήματα από τη θέση τους) και -μάντεψε- να τσιρίζουν, αυτή τη φορά χωρίς κανένα λόγο και αιτία, απλά γιατί τα ανέθρεψες με τις αρχές της Ντόρας της Χαζής Εξερευνήτριας και της ξινομούρας Αγγλίδας από το Σκάι και δεν έριχνες καμία φάπα όταν αρχίζαν τις μαλακίες. Όμως ποτέ δεν είναι αργά, κι αν δεν τη ρίξεις εσύ θα τη ρίξω εγώ.
• Ο/η XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXL:
  Χαρακτηριστικό του είναι ο κάπως πληθωρικός σωματότυπός τους (μετάφραση: ο Πάγκαλος μπροστά του μοιάζει μοντέλο για φωτογραφία "μετά" σε τηλεμάρκετινγκ για μασαζοκορσέδες) και για κάποιον μυστήριο λόγο απαντάται σχεδόν αποκλειστικά σε δρομολόγια όπως το 3, που και κάθε δύο νανοδευτερόλεπτα να βάζεις όχημα πάλι θα κρέμεται ο κόσμος από τα παράθυρα. Χάρη στην αγάπη τους για το οκτάπιτο σουβλάκι και την πίτσα με βουβάλι (ολόκληρο), καταλαμβάνουν χώρο για 159 από τους 160 που θεωρητικά χωράει το λεωφορείο, σπάνε τα παράθυρα κάθε που εισπνέουν και παραμορφώνουν το χωρόχρονο γύρω τους. Ευτυχώς, ο Λουκάς Παπαδήμος σε συνεργασία με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μεριμνούν για την ευτραφή αυτή κατηγορία ανθρώπων.
• Ο peoplewatcher:
  Στα μάτια των αμύητων μοιάζει με ένα συνηθισμένο ανθρωπάριο. Δεν έχει πλοκάμια, είκοσι οχτώ μάτια, δικέφαλο πέος ή φτερά αγγέλου με τα οποία πετάει (αν πετούσε, άλλωστε, δε θα χρειαζόταν να πάρει λεωφορείο). Φοράει ακουστικά, με τα οποία δεν επικοινωνεί με τον μητρικό πλανήτη του, αλλά ακούει μουσική. Αλλά μην ξεγελαστείτε. Σας παρατηρεί όλους σας. Ακούει την παραμικρή μαλακία που θα ξεστομίσετε, κοιτάει τη γλώσσα του σώματός σας και αποθηκεύει στα 512 τεραμπάιτ μνήμη που έχει. Είναι σαν τα αυτοκίνητα της Google Maps με τις κάμερες. Συχνά είναι συγγραφέας μπλογκ που κράζει τους πάντες και τα πάντα. Δεν μπορείτε να του ξεφύγετε. Καημένοι πληβείοι.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας την πέσει ελεγκτής ενώ -κλασικά- δεν έχετε χτυπήσει εισιτήριο.

Καιάδας 2: Γιατί ένα ίσον κανένα

Βγάλτε το φτυάρι, φίλοι μου. Σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσω το αχόρταγο αναγνωστικό κοινό που διψάει για μίσος, επέστρεψα με νέες κατηγορίες ανθρώπων που αξίζουν πιο φριχτά βασανιστήρια κι από το να πεις ότι κάνεις συναυλία των Metallica και μόλις μαζέψεις όλους τους μέταλχεντς να βγάλεις πρόγραμμα με Σταμάτη Γονίδη, Τάσο Μπουγά και Βέρα Λάμπρου. Αφού βέβαια έχεις μαζέψει τις εισπράξεις και την έχεις κάνει για Βενεζουέλα. Κι αφού έχεις φροντίσει να βρεις την πιο για τα σκουπίδια μικροφωνική της τελευταίας τριακονταετίας. Κι αφού έχεις προμηθεύσει τα βρώμικα με το πιο σάπιο κρέας που αρνήθηκαν να το ταΐσουν ακόμα και στους φαντάρους στον Έβρο. Κι αφού έχεις κλειδώσει τις πόρτες του Terravibe Park κι έχεις πείσει τα ΜΑΤ ότι μέσα βρίσκονται αναρχικοί. Κι αφού...ναι, δε συνεχίζω άλλο, υποθέτω πιάσατε το νόημα. Για πάμε να σπρώξουμε στο γκρεμό...

• Τους Αγιοβασίληδες στα εμπορικά κέντρα:
  Μπράβο, αγόρι μου! Βρήκες τη σοβαρή και σταθερή δουλειά με τον υψηλό μισθό και τις τέλειες προοπτικές ανέλιξης. Κρίμα που δεν κάνουν το Χριστό πάνω στο σταυρό κάθε Πάσχα. Είσαι καθόλου σοβαρός ή απλά σε βάλανε να μολύνεις τα μάτια μου; Τι; Είσαι παιδεραστής; Σου έχω καλύτερη δουλειά, σίγουρη και εξασφαλισμένη, με μεγάλο μισθό-χώρια τα μπόνους και απολαμβάνεις και σεβασμού από την κοινωνία. Πώς το βλέπεις να γίνεις παπάς;
• Τον γιατρό του Μάικλ Τζάκσον:
  Γιατί στέρησε από τον κόσμο τον Μάικλ Τζάκσον. Θέλετε κι άλλο; Παρ'όλα αυτά, θα επιδειχθεί επιείκεια αν ο εν λόγω χασάπης έγκριτος και ταλαντούχος ιατρός και συνεχιστής του Ιπποκράτη υποβάλλει έγγραφη υπεύθυνη δήλωση σύμφωνα με την οποία αναλαμβάνει όλες τις ιατρικές υποθέσεις του Justin Bieber.
• Την βιομηχανία του κινηματογράφου:
  Για να δούμε σε τι προσπάθησαν να μας κάνουν να ξοδέψουμε δεκαπέντε ευρώ ετούτοι εδώ οι παλίκαροι. Transformers (έχω ακούσει ότι η Μέγκαν Φοξ έχει κυκλοφορήσει sex tape, οπότε πάει κι ο τελευταίος λόγος για να δεις αυτή την αηδία), Harry Potter (ο πιο φλώρος μάγος στα χρονικά, ο loser φίλος του και η καυλιάρα nerd τα βάζουν με το βρετανικό μαγικό αντίστοιχο του Μητσοτάκη και κερδίζουν), Percy Jackson (τι μου θυμίζει...τι μου θυμίζει...) και φυσικά Twilight. Δεν περιγράφω άλλο.
• Αυτούς που κάνουν συνέχεια ανανεώσεις στο Facebook για τα πιο ηλίθια πράγματα:
  "Shmera moy teleiwsan ta korn fleiks poy etrwga gia prwino ki anagasthka na parw tyropita". Να πήγαινες στο σουπερμάρκετ εγκαίρως. "Ayth h gkomena poy kozarw twra teleytaia moy eipe x8es oti 8a moy katsei an bgw sthn aristoteloys gymnos, lete na to ennoyse?" Και βέβαια το εννοούσε! Βγες τώρα τρέχοντας! Μη χάσεις το κελεπούρι! "Ki ekei poy exeza, moy teleiwse to kwloxarto..." Κρατήσου γερά, φίλε, έρχομαι να σε σώσω! (και μετά σου λέει για ιδιωτική ζωή ο άλλος...)
• Τους "υπερπροστατευτικούς" γονείς:
  Και όχι, δε λέω (μόνο) για τη μάνα που πάει ακόμα το γιο της στο σχολείο παρόλο που είναι στην τρίτη γυμνασίου και χωρίς να πάσχει από κανένα σύνδρομο. Μιλάω για εκείνους τους ηλίθιους που ψάχνουν παντού να βρουν απειλές για το παιδί τους, όπως, π.χ., πριν κάνα δυο χρόνια, ότι η Μπεμπέ Λιλή προωθεί την παιδεραστία. Κι εγώ που νόμιζα ότι το μόνο που προωθεί το εν λόγω καρτούν είναι το μισοχωνεμένο φαγητό στον οισοφάγο μου! Αλλά δεν πειράζει, γιατί κι εσείς μόλις πετύχατε το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.
• Τους τύπους που κάνουν "παραγγελιές":
  "Ρε συ Γιώργο, βάλε μία το Rain Over Me από Pitbull και Mark Mother-Fucking Anthony να χορέψω το πιπίνι να πιάσω επιτέλους λίγο μπούτι!" "Άχου, παίζεις κιθάρα; Γουστάρω! Παίξε μας το Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις!" "Re sy, grapse gia to DOTA poso malakia einai!" Λοιπόν, ξέρεις τι λέω; Πάνε εσύ γίνε DJ σε παρακμιακό κλαμπάκι/μάθε κιθάρα τριών συγχορδιών/άνοιξε μπλογκ που βρίζεις τους πάντες και τα πάντα, να δούμε μετά αν θα σ'αρέσει να έχεις έναν παπάρα πάνω από το κεφάλι σου να σου λέει τι να κάνεις.
• Αυτούς που ψωνίζουν τρία καρότσια στο σουπερμάρκετ:
  Όχι. Όχι. Μη μου το πεις. Δεν είμαι έτοιμος να το αντέξω. Έχουμε πόλεμο. Το ήξερα από την αρχή. Μας την έπεσαν οι Γερμανοί, είναι πια αργά, θα πεθάνουμε όλοι! Α, τι; Δεν έχουμε πόλεμο; Τότε τι σκατά; Σου δώσανε το μισθό σου υπό τον όρο ότι θα τον ξοδέψεις όλο μαζί; Και, αλήθεια, για πες μου, τι ακριβώς ανάγκη έχεις να πάρεις εκατόν πενήντα μπουκάλια λάδι, πέντε χιλιάδες ρολά κωλόχαρτο και ενενήντα σοκολάτες; Αν έχεις τόσο μεγάλη οικογένεια να ταΐσεις, μάλλον με προφυλακτικά πρέπει να το γεμίσεις το καρότσι!
• Αυτούς που χρησιμοποιούν τη λέξη "περιβαντολόγος":
  Και για πες μου, τι ακριβώς κάνει κάποιος που είναι "περιβαντολόγος"; Ε, δεν ξέρεις; Είναι αυτός ο επιστήμονας που μελετάει το περιβάλλον. Α, ναι; Γιατί εγώ, ακούγοντας να λένε όλοι αυτή τη λέξη, είχα την εντύπωση ότι μελετάει το περιβάντο. Ζώον όρθιο! Περιβαλλοντολόγος είναι το σωστό! Αν δεν είσαι Αλβανός, Πακιστανός, η Άντζελα ή ο Γιωργάκης, πάω στοίχημα ότι μπορείς να μάθεις να προφέρεις αυτή τη λέξη. (ναι, εντάξει, δεν είναι η χειρότερη, αλλά έχω ακούσει και "μορφωμένους" ανθρώπους να το λένε έτσι, οπότε...)
• Αυτούς που ασχολούνται με τα ζώδια:
  Μα, το λένε οι Πέρσες! Ο τρόπος που παρατάσσονται μεταξύ τους μερικές μάζες από συντησσόμενο υδρογόνο θα επηρεάσει το κατά πόσον η γκόμενα που χτύπησε ο Νώντας χθες βράδυ στο κωλόμπαρο θα μείνει μαζί του για πάνω από βδομάδα. Ξέρεις τι απέγιναν οι Πέρσες, που τα έλεγαν όλα αυτά και βασίζονταν στα άστρα να τους πουν τι να κάνουν; Πήγε ο Αλέκος και τους γάμησε τον πάτο. Κι έτσι όπως το βλέπω, το ίδιο πρέπει να κάνει και με σένα.
  
• Τον υπουργό εξωτερικών του Παπαδήμου:
  Ο οποίος μέχρι προχθές ούτε που με απασχολούσε, αλλά πήγε στα εγκαίνια μιας έκθεσης για το Άγιο Όρος και τι δήλωσε ο άνθρωπας; "Το Άγιο Όρος είναι σύμβολο ελπίδας και αισιοδοξίας". Εγώ είχα την εντύπωση, πάντως, ότι το Άγιο Όρος είναι σύμβολο της ψευτιάς, της υποκρισίας, της κοροϊδίας και της απάτης που, βρε, για δες κάτι πράγματα! είναι ακριβώς αυτές οι αξίες και τα ιδανικά που μας έφεραν εδώ. Πολιτικός, θα μου πεις. Ποιος έχασε τη σοβαρότητα για να τη βρει αυτός;
• Τις φεμινίστριες:
  Ξέρω, ξέρω τι θα μου πείτε. "Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από ένα φαλλοκρατικό γουρούνι, στερεότυπα και προκαταλήψεις είναι τα μόνα που ξέρετε, όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν μπλα μπλα μπλα". Και δε μου λες, σύγχρονη συνεχίστρια της Σιμόν ντε Μποβουάρ, όταν εσύ με κατατάσσεις στα φαλλοκρατικά γουρούνια δε χρησιμοποιείς στερεότυπα; Σε μπέρδεψα, ε; Όσο θα το σκέφτεσαι, δεν πας να δεις αν έρχομαι; Άντε, γιατί και η ισότητα έχει τα όριά της.
• Τα σωβινιστικά σαχλοαστειάκια κι αυτοί που τα λένε:
  Για ποιον γαμημένο λόγο έχει γίνει της μόδας τώρα τελευταία να λέγονται σε γυναίκες οι απαντήσεις "Ωραία ιστορία, τώρα τράβα φτιάξε μου ένα σάντουιτς", "Οι γυναίκες ανήκουν στην κουζίνα", "You belong in my bedroom" κι έτσι, και να θεωρούνται και αστείες; Πρώτον, δεν είναι αστείο. Δεύτερον, με αυτό τον τρόπο δίνεις πάτημα στις φεμινίστριες να μας αποκαλούν φαλλοκρατικά γουρούνια. Και τρίτον, κι αυτό, όπως θα έλεγε ο Γεωργίου, πάρε ένα κατσαβίδι και βίδωσέ το καλά στο μυαλό σου, ΔΕΝ-ΕΙΝΑΙ-ΑΣΤΕΙΟ!
• Τους δήθεν συντηρητικούς:
  Έλα, παραδέξου το, κυρία τέτοια μου. Δεν είναι και ιδιαίτερα ειλικρινής στάση το να βγαίνεις και να λες σε όλο τον κόσμο ότι πρέπει να κρατήσει την παρθενιά του μέχρι το γάμο και να πάει κάθε Σάββατο πρωί κατηχητικό όταν τα βράδια...πώς να το θέσω ευγενικά; α, ναι: τον παίρνεις. Από ό,τι τρύπα βρεθεί εύκαιρη. Θες να κάνεις κοινωνικό έργο; Να λες στον κόσμο να φοράει προφυλακτικά. Για να μην κολλήσει σύφιλη. Όπως πιθανότατα έχεις πάθει εσύ.
• Τους δήθεν προοδευτικούς:
  Ώστε μας λες ότι δεν έχεις κανένα πρόβλημα με τους γκέι. Ωραία. Οπότε, αν υποθέσουμε ότι αύριο το βράδυ ενώ θα τρως το βραδινό σου έρθει ο γιόκας σου αγκαλιά με έναν αράπη και σου πει "Μπαμπά, ο Ντουάγκα είναι το αγόρι μου και σκεφτόμαστε να πάμε στο Άμστερνταμ να παντρευτούμε", εσύ θα αντιδράσεις εντελώς φυσιολογικά. Τι; Όχι; Τότε καλύτερα να έστηνες τα βράδια καρτέρι στη Συγγρού και να κυνηγούσες τα τραβέλια με το ΑΚ47. Θα ήταν πάντως πιο ειλικρινής στάση.
  
• Τους σφίχτερ και τους ρακετάδες:
  Ναι, το ξέρω, αν πεθάνουν οι σφίχτερ θα κλείσει το 80% των γυμναστηρίων της Ελλάδας, αλλά είναι μικρό το κακό μπροστά στο καθάρισμα της κόπρου του Αυγείου. Μιλάμε για ψώνια που δεν έγιναν ούτε στο Ψωνίζω άρα Υπάρχω. Μάλλον για να καλύψουν ότι, χάρη στα στεροειδή που κοπανάνε για να γίνουν αντιαισθητικοί μια ώρα αρχύτερα, η Χειλουδάκη τον έχει μεγαλύτερο από αυτούς. Αλλά το χειρότερο-φυσικά- είναι ότι πρόκειται για τέτοιους μπετόβλακες που δε θα έκαναν ούτε για κυβερνήτες της Καλιφόρνιας.
• Τα δελτία ειδήσεων και τις ηλίθιες εκφράσεις τους:
  "Μπαράζ ληστειών", "θρασύτατοι κακοποιοί", "φονικό χτύπημα του Εγκέλαδου", "σκληρό πόκερ", "αναταράξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας", "φωτιά στο καλάθι της νοικοκυράς", "ανήμπορος ο κρατικός μηχανισμός", "σάλο έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις του Παπαρόπουλου", "συγκλονισμένη η κοινή γνώμη"...ε, φτάνει πια! Δε θα μπορούσατε να γίνετε πιο βαρετοί και κλισέ ακόμα κι αν τα κείμενα για τις ειδήσεις σας τα έγραφε ο Φοίβος!
• Τους φίλους και γνωστούς των δραστών στα δελτία ειδήσεων:
  Είναι σαν να το ακούω: "Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι ο Βαγγέλης σκότωσε τη γυναίκα του φέρνοντάς της τη ζυγαριά του μπάνιου στο κεφάλι επειδή τον είπε χοντρό και μετά την κομμάτιασε, την έψησε και την τάισε στα αδέσποτα της γειτονιάς! Ήταν πάντα τόσο καλό παιδί!" Τι διάολο; Όλοι οι δολοφόνοι, ληστές, διαρρήκτες και βιαστές είναι τα καλά παιδιά που αγαπάνε όλο τον κόσμο και όταν παίρνουν το μισθό τους τον μοιράζουν στους φτωχούς της γειτονιάς; Αν είναι έτσι, να παροτρύνουμε τον κόσμο στο έγκλημα! Κάντε μια ληστεία, κάνει καλό!
• Τους συνωμοσιολόγους:
  Δηλαδή εσύ τώρα μας λες ότι ανακάλυψες ένα στιγμιότυπο στο καινούριο βίντεο κλιπ της Lady Gaga που φοράει κόκκινο στρινγκ μέσα από μπλε τζιν και μόνο ΕΣΥ κατάλαβες ότι αποκαλύπτει ένα μυστικό σχέδιο από αυτούς που πραγματικά κρατάνε τα ηνία της γης για να επιστρέψουμε στον κόσμο με τη Σοβιετική Ένωση και τις δύο Γερμανίες. Συγχαρητήρια. Περίμενε μόνο μισό λεπτό να προετοιμάσω κατάλληλα τα αρχίδια μου για την καταγραφή της συνταρακτικής ανακάλυψής σου.
• Τους δήθεν γαμιάδες:
  Εντάξει, ψηλέα, μας έπεισες. Χθες το βράδυ μπήκες στο μπαρ και η μουσική σταμάτησε να παίζει, όλες οι γκόμενες κατέβηκαν από τους 70 πόντους ψηλοτάκουνο και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος σου, εσύ με ένα τριπλό αεροπλανικό λουπ απέφυγες τις μπαζόλες και προσγειώθηκες στις τουαλέτες όπου σε περίμενε η Μις Φυσικές Βυζάρες 2011. Μάλιστα, συγκινήθηκα τόσο πολύ από την ιστορία σου που θα σε κεράσω και μια λουκανικούπα. Με κρεμμύδι. Ωμό. Γιατί ΔΕΝ έχεις πρόσωπο.
• Τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας:
  Για το μεγάλο ψέμα που λέγεται 99% πληθυσμιακή κάλυψη. Κι εδώ θέλω να σας πω τον πόνο που βασανίζει τα βάθη της καρδιάς μου. Ρε ξεφτιλισμένη ανθρωπότητα. Έχεις κατασκευάσει μηχανές που στέλνουν τον άνθρωπο στο διάστημα. Έχεις κατασκευάσει τρένα κάτω από τη γη και μηχανήματα που παίζουν σκάκι με ανθρώπους και κερδίζουν. Έχεις κατασκευάσει ακόμα και χιονοδρομικό στη ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΠΟΡΝΗΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ! Πώς γίνεται να μην έχεις κατασκευάσει μία κεραία κινητής τηλεφωνίας που να κάνει κάτι άλλο πέρα από το να μας ταΐζει ακτινοβολία στη μάπα, δηλαδή ΝΑ ΠΙΑΝΕΙ ΣΗΜΑ;
• Τις γκόμενες με το ψεύτικο μαύρισμα:
  Από τότε που βγήκε το σολάριουμ (ή, καλύτερα, ψωλάριουμ), χάθηκε το γούστο, κι από τότε που βγήκε το συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο. Πρώτον, το να προσπαθείς να γίνεις ανάποδος Μάικλ Τζάκσον δε σε κάνει πιο όμορφη. Δεύτερον, ο λόγος του μαυρίσματος είναι για να σε προστατεύει από τον ήλιο, οπότε το χειμώνα που δεν υπάρχει ήλιος το μαύρισμα είναι περιττό. Και τρίτον, δε με πείθεις ότι το χρώμα της πορτοκαλάδας από πορτοκάλια είναι φυσιολογικό ή έστω επιθυμητό:
  

Αυτά, και να προσέχετε μη σας σκοτώσει ο γιατρός του Μάικλ.

Και πού 'σαι ακόμα Awards 2012

Αγαπητοί φίλοι και συναγωνιστές, πρώτον, καλή χρονιά, και δεύτερον, ετοιμαστείτε για κόκκινα χαλιά, τουαλέτες και κοστουμιές, παπαράτσι, "ευχαριστώ τη μαμά μου" και θάψιμο της ενδυμασίας σας αύριο στο Δέστε Τους. Αυτή η βραδιά θα μείνει στην ιστορία για τις υπέρτατες προσωπικότητες που θα βραβευθούν, τις μάχες που θα κόψουν την ανάσα, τον σχολιασμό σε στιλ Thomas the Barbarian που τόσο πολύ αγαπήσατε και το συγκλονιστικό μπάτζετ των δύο τοστ τυρί-γαλοπούλα. Παρουσιάστρια της βραδιάς είναι η Μπιγιονσέ, η οποία επιλέχθηκε με άκρως αξιοκρατικό τρόπο και δεν υπήρξε καμία εύνοια εκ μέρους της επιτροπής. Μετά από όλα αυτά, λοιπόν, κηρύσσω επισήμως την έναρξη των Και πού 'σαι ακόμα Awards 2012:

• Βραβείο ανδρικής φωνής: Μιχάλης Τζάκσον. Γιατί αν δεν ήταν ο Μιχάλης, ο κόσμος δε θα είχε απολαύσει το Θρίλερ, την Μπίλι Τζιν που δεν είναι η αγαπητικιά του, αλλά μια κοπέλα που ισχυρίζεται ότι είναι αυτή, αλλά το παιδί δεν είναι δικό του, το Κοπάνα την και τα πιο νόστιμα σκάνδαλα παιδεραστίας της περασμένης δεκαετίας. Ελπίζω να είναι ωραία εκεί κάτω.
  Αναπληρωτής: Σέργιος Τανκιάν. Γιατί Ελλάς-Αρμενία-Συμμαχία. Και γιατί είναι το μόνο ουρλιαχτό που δε με κάνει να θέλω να βουτήξω από τον πύργο του Άιφελ. Και δε με νοιάζει αν έχει πάθει νταλαρισμό (πάθηση από τη χρυσή εποχή του Master G).
  
• Βραβείο γυναικείας φωνής: Amy Winehouse. Δε λέω, καλή και η Μπιγιονσέ, αλλά δε μου σηκώνει την τρίχα το άκουσμα της φωνής της (κάτι άλλο μου σηκώνει, αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης). Και γιατί είναι η υπέρτατη απόδειξη ότι δε χρειάζεται να είσαι καύλα για να κάνεις καριέρα (αν πει κανείς Susan Boyle θα τον αποκληρώσω). Και γιατί πέθανε. Οι υπόλοιπες έχουν ακόμα όλο τον καιρό μπροστά τους. Τελικά όλους τους καλούς μουσικούς η πρέζα τους καταστρέφει.
  Αναπληρώτρια: Στεφανία-Ιωάννα-Αγγελική Τζερμανότα, ή Lady Gaga, ή Μπριζολοφόρος αν προτιμάτε. Και ναι ρε μαλάκες, έχει φωνή! Και έχει βγάλει και τραγούδι της προκοπής. Και στην τελική έτσι γουστάρω. Στέφι-ζούμε-στη σχάρα να σε δούμε!
  
• Βραβείο teen pop star: Μπρίτνεϊ. Γιατί ενέπνευσε σε όλο τον κόσμο τη φαντασίωση "στολή μαθήτριας". Και γιατί ενέπνευσε σε όλο τον κόσμο τη φαντασίωση "στολή αεροσυνοδού". Και γιατί ενέπνευσε σε όλο τον κόσμο τη φαντασίωση "στολή Ουκρανέζας που χορεύει τα βράδια στο Βαρδάρη". Γιατί, τελικά, η Μπρίτνεϊ είναι μια φαντασίωση. Κι αν έχετε ακόμα καμιά αμφιβολία...
  Αναπληρώτρια: Απλά δεν υπάρχει. Η Μπρίτνεϊ είναι μία. (Αν σκέφτηκε κανείς Miley Cyrus παρακαλώ να φύγει από την αίθουσα βραβεύσεων χωρίς περαιτέρω σχόλια)
• Βραβείο μη αντιπαθητικής αδερφής: Φρειδερίκος Υδράργυρος. Τραγουδιστής των Κουήν. Ο άνθρωπας είχε την υπέρτατη φωνή (έχασε το αντίστοιχο βραβείο στα σημεία). Δεύτερον, σε αντίθεση με μερικούς, δεν προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις σεξουαλικές του προτιμήσεις για να γίνει αγαπητός στον κόσμο, αλλά κέρδισε τον σεβασμό του με τη μουσική του. Και τρίτον, πηδούσε και γυναίκες. Όλοι έχουν δικαίωμα στην αγάπη του Φρέντι. Γι'αυτό τον αγαπάμε (θα ήθελα σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω ότι μου αρέσουν αποκλειστικά και μόνο οι γυναίκες).
  
  Αναπληρωτής (ή μάλλον -τρια): Μπομπ Σφουγγαράκης. Εκτός κι αν είστε ο Καλαμάρης, οπότε είναι αντιπαθητική. Και όχι, δεν κατάφερα να βρω καλύτερη αδερφή που να μη ζει στον κόσμο των κινουμένων σχεδίων (ούτε ο Smithers από τους Σίμπσονες μετράει...). Πάρτε τώρα παρακμή να γουστάρετε:
  
• Βραβείο γκαντεμιάς: Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Δηλαδή συγνώμη, εσείς τι ακριβώς περιμένατε; (φωτογραφικό υλικό δεν έχει...το θέλω το κεφάλι μου)
  Αναπληρωτής: Ολυμπιακός στο Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12. Αν δε θυμάστε τι έγινε, την τελευταία αγωνιστική ο Ολυμπιακός κέρασε τρία τεμάχια την Άρσεναλ στο Καραϊσκάκη, μέχρι το 89 περνούσε και στα επόμενα δύο λεπτά η Μαρσέιγ βάζει δύο γκολ στη Ντόρτμουντ μέσα στη Γερμανία και περνάει αυτή. Γαμήθηκε ο Δίας; Όχι, φίλοι μου. Εδώ έκανε όλος ο Όλυμπος πάρτι με ούζα και είχε και τον Μωάμεθ να τραβάει βίντεο.
• Βραβείο συνθήματος: Ένα είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει: Μικρό μου Πόνυ, Μικρό μου Πόνυ! (και όχι, δεν είναι το ΜΠΑ.ΓΟΥ.ΔΟ το σύνθημα που όλους μας ενώνει. Το ξεφτιλίσατε πια. Η μόνη βερσιόν που δεν έχουμε ακούσει ακόμα είναι "Γαμάει ο Ατρόμητος με το Γεώργιο Δώνη, Μπάτσοι-Γουρούνια-Δολοφόνοι!" Κι αν δε σας αρέσει, τραβάτε στη Συρία να διαδηλώσετε κατά του καθεστώτος).
  Αναπληρωματικό: "Έτσι γαμάνε αυτοί που σας χρωστάνε", για να μην πικραθούν και τα κόκκινα παιδιά. Κατά τραγική ειρωνεία, πάντως, στο τέλος η Ντόρτμουντ ήταν αυτή που έχασε από τη Μαρσέιγ και πέταξε τον Ολυμπιακό στο Ουέφα, οπότε ποιος γαμάει ποιον τώρα;
• Βραβείο συνέπειας: Γιώργος Παπανδρέου. Ξεκινάμε με το "Πού πήγαν τα λεφτά;", συνεχίζουμε αισιόδοξα με "Λεφτά υπάρχουν" και καταλήγουμε στη ζοφερή διαπίστωση "Δεν υπάρχει σάλιο". Α, εκείνο το περιβόητο "θα αναμορφώσω την Ελλάδα σε εκατό μέρες" το θυμάστε; Ακόμη μας αναμορφώνει.
  Αναπληρωτής: Μετρό Θεσσαλονίκης. Εκείνο δεν ήταν που θα τελείωνε το 2012; Α, τελικά 2015 είπανε; Μάλιστα. Όπως θα έλεγε και η Ελένη Βλαχάκη, "κάτσε να δούμε σε πόσο λίγο θα έρθει αυτό το μετρό γιατί με βλέπω στα εγκαίνια να μου λένε κάθισε γιαγιά γιατί δεν μπορεί η μέση σου". Χέσε υπογείως και αγνάντευε.
• Βραβείο ιδιοφυούς πολιτικής κίνησης: Γιώργος Παπανδρέου. Το δημοψήφισμα που έκλεψε τις καρδιές μας. Η εξαγγελία αυτή που έκανε τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί να σκυλιάσουν από το κακό τους και διαβεβαίωσε για άλλη μια φορά σε πόσο μη κίνδυνο βρίσκεται το ευρώ. Γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, εμείς εφηύραμε τη δημοκρατία! (κι εμείς την ξεπαρθενέψαμε επίσης, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)
  Αναπληρωτής: Θόδωρας Πάγκαλος. Γιατί, ε ναι λοιπόν, μαζί τα φάγαμε. Κι ας μην ξεχνάμε τη συνεισφορά στην τέχνη και τα γράμματα του Vagos "The Dragon" Venizelos. Φου Που Άλφα είκοσι τρία τοις εκατό στην εστίαση. Δώσε πόνο, μάστορα!
• Βραβείο ανδρισμού: Τρύφων Σαμαράς. Από εδώ και εμπρός η τεστοστερόνη θα λέγεται Τρυφωνόνη.
  
  Αναπληρωτής: Αυτός εδώ ο παλίκαρος στο Black Out. Το γεγονός ότι τον βάλανε να διαγωνιστεί μαζί με την Miss Νταλικέρης 2011, 2012 και 2013 μαζί μόνο τυχαίο δε μου φαίνεται (και ναι, ο "άντρας" έχει την πιο λεπτή φωνή από τους δύο!). Δείτε το μέχρι το τέλος-αμφιβάλλω ότι η Μπουλέ θα μπορούσε να τον συναγωνιστεί στο χορό.
  
• Βραβείο "γαμιάς της γειτονιάς": Στον έναν, το μοναδικό, τον υπέρτατο, τον μπήχτη των πέντε ηπείρων, τον ανεπανάληπτο, τον άρχοντα, τον Τσακ Νόρις του έρωτα, τον γίγαντα, τον...χμ, ναι, τέλος πάντων, στον Δομήνικο Στρος Καν! Απολογισμός: έντεκα εκατομμύρια Έλληνες και μία καμαριέρα. Αν μπορείτε, κάντε εσείς καλύτερα. Να σας δω τώρα.
  Αναπληρωτής: Μάνθος Φουστάνος. Έχουμε και λέμε: Πέγκυ, Φιόνα, Λίλα, Τζοάννα, Έλλη, Μιράντα, ένα γκρουπ Σουηδέζες, μια Γερμανίδα ονόματι Χέλγκα, Ρόζμαρι (παρ'ολίγον μητέρα του παιδιού του Κατακουζηνού), Σιλβάνα (Ιταλίδα αρραβωνιασμένη με τον Νίνο Φαλλό), Μιρέλα (το πρωί κομμώτρια το βράδυ πόρνη), δύο τουρίστριες στην Πάτμο, μερικά κορίτσια που έκαναν κάστινγκ για τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα του Μαυρέα και λίγο έλειψε να συμπεριληφθεί και ο Λάκης Φορτουνάκης. Αν είστε η μοναδική του αγάπη, αφήστε του μήνυμα λατρείας.
• Βραβείο διαφήμισης 2011: Κοσμοτέ με βρωμικάδες έξω από το γήπεδο. Ξέρετε μωρέ, εκείνη που λέει "Ομορφάντρα μου!", και είναι η πρώτη διαφήμιση της Κοσμοτέ μετά από πολύ καιρό που δεν με προκαλεί να μπήξω τα δάχτυλά μου βαθιά μέσα στα μάτια μου σαν άλλος Οιδίποδας μόλις έμαθε ότι η καινούρια του γκόμενα ήταν η μάνα του. Κι αυτό είναι πολύ μεγάλο επίτευγμα (το σήμα θα το κάνουμε ποτέ καμπάνα ή πολλά ζητάω;).
  
  Αναπληρωματική: Χάινεκεν. Γιατί όταν εμείς θεοποιούμε τις μαλακιούλες με το Τυχαίο δε Νομίζω και τον Τζάμπα που ζει αλλά αν τον πιάσω στα χέρια μου δε θα ζει για πολύ, οι άλλοι στήνουν ολόκληρα σόου για να διαφημίσουν τη μπύρα τους! Σαν μπύρα μπορεί να μην πίνεται, αλλά σαν διαφήμιση γαμεί. Και δέρνει.
  
• Βραβείο χαζογκομενίστικης ατάκας: "Άχου, τι γλυκό!" (η σωστή προφορά είναι πάντα με όλα τα φωνήεντα τραβηγμένα από τα μαλλιά ). Συνήθως ακούγεται όταν η εν λόγω χαζογκόμενα βρεθεί σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από γατάκι, κουταβάκι, αρκουδάκι πάντα, οποιοδήποτε χνουδωτό και χαδιάρικο ζώο ή μωρό που σταματάει να κλαίει για δύο δευτερόλεπτα. Μείνετε μακριά αν θέλετε οι όρχεις σας να παραμείνουν κολλημένοι στο σώμα σας.
  Αναπληρωματική: "Θα είμαστε μαζί για πάντα!" (η προφορά ομοίως). Εμ, ξέρεις κάτι; Τώρα που το ξανασκέφτομαι, είσαι υπερβολικά ηλίθια για να ξυπνάω μαζί σου κάθε ένα από τα εναπομείναντα γύρω στις είκοσι χιλιάδες πρωινά μου. Μην παρεξηγηθείς όμως. Κάπου θα βρεις κι εσύ ένα βλήμα αντίστοιχου βεληνεκούς που δε θα έχει αντίρρηση να είστε μαζί για πάντα και να βλέπετε μαζί το Λαζόπουλο και να νομίζετε ότι είναι ο σύγχρονος Αριστοφάνης. Και πάλι λυπάμαι.
• Βραβείο ηλίθιας μόδας: Χνουδωτές μπότες UGG. Γιατί ούτε τα κρύα του χειμώνα δεν έχουν το δικαίωμα να στερήσουν από τις γυναίκες τα πιο κακόγουστα παπούτσια που είχε το θράσος να κυκλοφορήσει στην αγορά μία αδερφή του χειρίστου είδους που ξαφνικά αποφάσισε να αυτοαποκαλείται σχεδιαστής. Αν τολμήσει καμία να τις υπερασπιστεί, θα την πάω στη Σαουδική Αραβία να τη λιθοβολήσουν μέχρι να ανοίξει στα δύο το άδειο της κρανίο.
  
  Αναπληρωματικά: Σκισμένα τζιν (γιατί μπορείς πολύ απλά να πάρεις ένα μη σκισμένο στη μισή τιμή και να το κάνεις μόνος σου μπουρδέλο), βράκες (για κάποιο λόγο δεν είχαν κάνει ιδιαίτερη επιτυχία όταν φορούσε κάτι παρόμοιο ο MC Hammer) και υπερβολικά χαμηλοκάβαλα τζιν όταν τα φοράνε άνδρες (δε γουστάρουμε τον κώλο του Σάκη του Υδραυλικού, εντάξει;-για γκόμενες οφείλω να ομολογήσω ότι δε με χάλασε ιδιαίτερα).

Αυτά, και να προσέχετε μην πάρει φωτιά το εργοστάσιο και αρρωστήσει η θεία σας η Λίλα.

2011: The Review

Ως γνωστόν, ο ΟΗΕ ανακηρύσσει κάθε χρόνο επίσημο έτος για κάτι. Αν έπρεπε λοιπόν εγώ να διαλέξω για το 2011, θα το ονόμαζα χωρίς δεύτερη σκέψη "Επίσημο έτος συνουσίας του Δία". Τι ήταν αυτή η χρονιά; Πέρασαν οι τριακόσιες εξήντα τέσσερις μέρες, είμαστε στα μισά της τριακοσιοστής εξηκοστής πέμπτης και αυτό που μου έμεινε ήταν ένα τεράστιο What the Fuck. Ήταν βέβαια πολλά αυτά που έγιναν το 2011. Στην τελευταία λοιπόν εγγραφή αυτής της χρονιάς, θα θυμηθούμε τα σημαντικότερα γεγονότα που έγιναν φέτος με το γνωστό απολαυστικό τρόπο που μόνο εγώ γνωρίζω. Πάρτε τη βασιλόπιτα και τη σαμπάνια σας δίπλα και ετοιμαστείτε για την αντίστροφη μέτρηση.

• 1 Ιανουαρίου: Η Εσθονία γίνεται μέλος της Ευρωζώνης. Λίγες μέρες αργότερα τραβάνε τα μαλλιά τους για την βλακεία τους. Ταυτόχρονα, ο ΟΑΣΘ αυξάνει τα εισιτήρια στα 80 λεπτά, γιατί κάπως πρέπει να ζήσουν κι αυτοί οι άνθρωποι.
• 2 Ιανουαρίου: Μία πολιτική ιδιοφυΐα προτείνει την ανέγερση του φράχτη στα σύνορα με την Τουρκία. Δυστυχώς αυτή η κίνηση δεν εφαρμόστηκε ποτέ, κάνοντας έτσι την Ελλάδα μια κόλαση από λαθρομετανάστες.
• 14 Ιανουαρίου: Οι Άραβες αρχίζουν να βαριούνται το "σπίτι-δουλειά-τζαμί-προσευχή προς τη Μέκκα-σπίτι" της καθημερινής τους ζωής και, με μπροστάρηδες τους Τυνήσιους, αρχίζουν να διώχνουν τους δικτάτορές τους. Αυτό βέβαια είναι κακό γιατί έτσι η χώρα του μικρού Μπαράκ δε θα μπορεί να απολαμβάνει τα πετρέλαιά της με την ησυχία της.
• 14 Φεβρουαρίου: Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κατά την οποία και έγραψα το υπέρτατο άρθρο "Αχ, Έρωτας!" το οποίο άλλαξε τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων και θα βρείτε σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία και στα καλά παλιατζίδικα του Μοναστηρακίου.
• 11 Μαρτίου: Η Ιαπωνία πλήττεται από σεισμό 9 Ρίχτερ, τον οποίο ακολουθεί ένα ωραίο τσουνάμι, το οποίο με τη σειρά του γκρεμίζει τους πυρηνικούς αντιδραστήρες της Φουκουσίμα και γεμίζει την ατμόσφαιρα με αγνή και 100% υγιεινή ραδιενέργεια, προκαλώντας ψόφο στις γύρω περιοχές για κάτι μήνες και την παραίτηση του πρωθυπουργού. Μάλλον κάποιος εκεί πάνω δε συμπαθεί τους Γιαπωνέζους.
• 25 Μαρτίου: Η Ελλάδα κλείνει 190 χρόνια από την Επανάσταση που μας απελευθέρωσε από τους Τούρκους. Μόνο που τώρα υπάρχουν πλέον αμφιβολίες, γιατί ίσως τελικά να ήμασταν καλύτερα με τους Τούρκους παρά με το ΔΝΤ. Δε βαριέσαι.
• 1 Απριλίου: Η μέρα κατά την οποία ο κόσμος αρέσκεται να κάνει φάρσες. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε σκεφτεί να βγει στην τηλεόραση και να πει ότι διώχνει το ΔΝΤ και καταργεί όλα τα μέτρα, αλλά στη συνέχεια ο Πάγκαλος τον διαβεβαίωσε ότι κανείς δε θα το πίστευε.
• 13 Απριλίου: Το ελληνικό South Park, η σειρά-καταπέλτης που έκανε τον Matt Groening να τρέχει να κρυφτεί από τη ντροπή του, το "Ουκ αν Λάβοις παρά του Μη Έχοντος", κλείνει τον κύκλο του μετά από το συγκλονιστικό αριθμό των δεκατριών επεισοδίων, όχι βέβαια γιατί δεν είχε τηλεθέαση αλλά γιατί το φάγανε τα συμφέροντα.
• 17 Απριλίου: Πεθαίνει ο Νίκος Παπάζογλου. Ο Βούδας, ο Κούδας, ο Ιησούς και ο Ιούδας δηλώνουν συγκλονισμένοι από την απώλεια, ενώ αντίθετα ο Κομφούκιος, ο Σαραβάκος, ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης δηλώνουν ότι απεδόθη δικαιοσύνη.
• 24 Απριλίου: Πραγματοποιείται για άλλη μια φορά με επιτυχία η Ανάσταση του Θεανθρώπου, μέσα σε κλίμα κατάνυξης, και για αυτό το λόγο οι πιστοί σουβλίζουν πανηγυρικά τον οβελία, παρόλο που το πασχαλινό τραπέζι είναι για άλλη μια φορά τσουχτερό. Πολλές ειδήσεις βλέπω. Εμάς πάντως το αρνί δε μας έκατσε, αλλά ευτυχώς ψήσαμε και σουβλάκια.
• 25 Απριλίου: Το αεροδρόμιο Μακεδονία σφύζει από φανατικούς θαυμαστές και -κυρίως-θαυμάστριες που έρχονται να με αποχαιρετήσουν καθώς μεταβαίνω στην πρωτεύουσα της συμπαθούς χώρας με το μικρό και χαριτωμένο ονοματάκι Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας για να κάνω τους Άγγλους ανθρώπους.
• 29 Απριλίου: Το αεροδρόμιο Stansted σφύζει από φανατικούς θαυμαστές και -κυρίως- θαυμάστριες που έρχονται να με αποχαιρετήσουν καθώς επιστρέφω στη μαμά πατρίδα. Ταυτόχρονα ο εγγονός μιας παλιόγριας που μένει σε μια παράγκα εκεί στο Λονδίνο παντρεύεται ένα τσουλάκι και για κάποιο λόγο η τηλεόραση δείχνει αυτούς τους δύο. Και μετά σου λέει δεν είναι κατευθυνόμενα τα μέσα.
• 2 Μαΐου: Ο μικρός Μπαράκ ανακοινώνει με υπερηφάνεια ότι τα αμερικάνικα στρατά έπιασαν και σκότωσαν τον υπ'αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο και πιθανότατα ενσάρκωση του Αντίχριστου που λεγόταν Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στη θάλασσα, γιατί ο Φάνης Μπαμπούλας χρέωνε πολλά για ταφή στη στεριά με τάφο και φέρετρο.
• 3 Μαΐου: Ο Θανάσης Βέγγος πεθαίνει. Και δηλαδή εμείς τώρα μείναμε με το Βουτσά; Διάολε! Μου φαίνεται πρέπει να εφεύρω τη μηχανή που ανασταίνει τον κόσμο.
• 10 Μαΐου: Ένας τύπος πάει να βρει τη γυναίκα του που γεννάει και στο δρόμο τρεις αλλοδαποί τον σκοτώνουν για να του πάρουν μια κάμερα. Μπράβο, μαλάκες! Τώρα έχουν πάτημα ο Άδωνις κι ο Πλεύρης να μας πρήζουν τα αρχίδια.
• 14 Μαΐου: Ο Δομήνικος Στρος-Καν κατηγορείται ότι βίασε την καμαριέρα. Ο Δομήνικος πλήρωσε τις αταξίες του με δημόσιο εξευτελισμό και παραίτηση, ενώ μετά από αυτόν ανέλαβε η κρυόκωλη Λαγκάρντ. Η Ελλάδα στηρίζει τον Δομήνικο. Πες ναι στην καμαριέρα.
• 25 Μαΐου: Οι Ισπανοί κάνουν ειρηνικές διαμαρτυρίες και μεταξύ άλλων λένε ότι οι Έλληνες κοιμούνται. Είναι ποτέ δυνατόν να το αφήσουμε αυτό έτσι; ΟΥΧΙ! Σε απάντηση προς αυτή την θρασεία προσβολή δημιουργούνται οι Αγανακτισμένοι, η κοινωνική ομάδα που με τα σουβλάκια, τους χορούς, τα ανεκδοτάκια και το ρυθμικό χτύπημα της κατσαρόλας έδωσε μια γροθιά στο σάπιο πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας.
• 29 Ιουνίου: Η κακιά κυβέρνηση περνάει κι άλλο ένα πακέτο μέτρων και ο κόσμος επιδίδεται σε πορεία προς τη Βουλή, όπου και τρώει ξύλο από τα ΜΑΤ. Η κυβέρνηση τηρεί τη γνωστή και άκρως επιτυχημένη στάση "Χέστηκε η φοράδα, Σταλόνε."
• 9 Ιουλίου: Ένας νέος πονοκέφαλος πιάνει τους καθηγητές Γεωγραφίας καθώς ανεξαρτητοποιείται το Νότιο Σουδάν. Εκπρόσωποι του ΔΝΤ φέρονται να ανυπομονούν να μπήξουν τα νύχια τους επεκτείνουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και στον τομέα της Αφρικής.
• 23 Ιουλίου: Η πρεζού και αλκοολική αοιδός Amy Winehouse βρίσκεται νεκρή στο σπίτι της στο Λονδίνο από overdose Ιωάννη Οδοιπόρου. Την ίδια μέρα ένας χριστιανώμαλος από το Όσλο ονόματι Anders Breivik του τη δίνει και πάει και καθαρίζει καμιά εκατοστή άτομα. Μαντέψτε σε ποιο από τα δύο γεγονότα δώσανε σημασία τα μέσα.
• 6 Αυγούστου: Ήταν που ήταν στραβό το κλήμα για τον μικρό Μπαράκ, το έφαγε και ο Moody's, καθώς υποβάθμισε την οικονομία της Αμερικής. Την ίδια ώρα οι Άγγλοι πλήττονται από το σύνδρομο Γρηγορόπουλου, καθώς μετά από τη δολοφονία ενός τυχάρπαστου από τους μπάτσους, ξεχύνονται στους δρόμους, καίνε, σπάνε και πλιατσικολογούν για τις επόμενες μέρες.
• 8 Αυγούστου: Είχα γενέθλια και κανένα από εσάς τα γαϊδούρια δε μου ευχήθηκε χρόνια πολλά. Καλά. Τα κρατάω εγώ αυτά. Θα δείτε εσείς. Θα φάτε καλά. Ζαγάρια.
• 1 Σεπτεμβρίου: Η πολιτική ιδιοφυΐα που λέγεται Ευάγγελος Βενιζέλος αποφασίζει να εφαρμόσει αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση, ως μέρος της προσπάθειάς του να προστατέψει τον ελληνικό λαό από την παχυσαρκία.
• 11 Σεπτεμβρίου: Τα σχολεία ξεκινάνε, αλλά χωρίς βιβλία, γιατί οι ιδιοφυΐες στο υπουργείο δεν είχαν λεφτά για να τα τυπώσουν. Έτσι, τα μαθήματα πραγματοποιούνται είτε με φωτοτυπίες, είτε με τη μέθοδο δώστε και σώστε-διανεμήθηκαν και κάτι DVD, τα οποία όμως θεωρήθηκαν ποντιακό ανέκδοτο.
• 22 Σεπτεμβρίου: Επιστήμονες στο CERN ανακαλύπτουν ένα σωματίδιο που κινείται ταχύτερα από το φως. Βέβαια, εγώ ήξερα ήδη πιο πριν ότι η βλακεία κινείται πολύ γρηγορότερα από το φως, αλλά δεν το αποκάλυψα γιατί με πίεζαν ανώτερα συμφέροντα.
• 5 Οκτωβρίου: Ο Steve Jobs, πρωτεργάτης των πανάκριβων gadget, των κλεμμένων πατεντών, των σπαστικών οθονών αφής και της i-μαλακίας πεθαίνει, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό που ο Bill Gates, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και τις Μπλε Οθόνες του Θανάτου, απλά δεν μπορεί να καλύψει.
• 19 Οκτωβρίου: Ψηφίζεται το πολυνομοσχέδιο, το οποίο, σύμφωνα με τον Γιώργο Αυτιά και το Alter (R.I.P), είναι το πιο βάρβαρο πακέτο μέτρων που ψηφίστηκε ποτέ.
• 20 Οκτωβρίου: Πεθαίνει σαν το σκυλί στο αμπέλι ο Μουαμάρ Καντάφι. Αργότερα αποκαλύπτεται ότι είχε προσωπική φρουρά αποτελούμενη αποκλειστικά από καυτές γκόμενες, κάτι που κάνει τον Βασιλάκη Κλίντον και τα προεδρικά τσιμπούκια του να μοιάζουν με τον Σαράντα Χρονών Παρθένο.
• 27 Οκτωβρίου: Επικυρώνεται το κούρεμα του χρέους, για το οποίο θα γινόταν εορταστική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη την αμέσως επομένη (τα περί ΟΧΙ και έπους του 40 ήταν οικτρά ψέματα), αλλά τελικά ματαιώθηκε λόγω δακτύλου της αριστεράς. Τι ανθέλληνες άνθρωποι.
• 31 Οκτωβρίου: Ο Γιώργος Παπανδρέου σε μια κίνηση-ματ προκηρύσσει δημοψήφισμα, το οποίο βέβαια δεν έγινε ποτέ, ψήφο εμπιστοσύνης, την οποία παραλίγο να μην έπαιρνε ποτέ, και οικουμενική κυβέρνηση.
• 11 Νοεμβρίου: Ο νέος αυτοκράτωρ, Λουκάς ο Παπαδήμος, ενθρονίζεται με κάθε επισημότητα στο θρόνο του Βυζαντίου. Στην νέα κυβέρνηση συμμετέχουν μεγάλες προσωπικότητες των γραμμάτων και της τέχνης όπως ο Δημήτριος Αβραμόπουλος, ο Μάκης Βορίδης και φυσικά ο Άδωνις.
• 6 Δεκεμβρίου: Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και τα κάνει όλα μπάχαλο για να τιμήσει τη μνήμη του.
• 15 Δεκεμβρίου: Ο μικρός Μπαράκ κάνει τη διαφορά και τηρεί μία από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, τελειώνοντας τον πόλεμο του Ιράκ. Τώρα τουλάχιστον έχει κάτι να πιαστεί για να πάει στις κάλπες.
• 17 Δεκεμβρίου: Πεθαίνει ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, δικτάτορας αγαπημένος και στοργικός ηγέτης της Βόρειας Κορέας, και για να τον θυμούνται οι υπήκοοί του τους μοιράζει ψάρια. Βέβαια, αν η Βόρεια Κορέα ήταν η Ελλάδα και ο Κιμ ήταν ο Παπανδρέου, θα μας μοίραζε τα αρχίδια του.
• 24 Δεκεμβρίου: Παραμονή Χριστουγέννων, αλλά οι μόνοι που βγαίνουν για κάλαντα είναι οι γύφτοι με τα Ντάτσουν και τις κασέτες που παίζουν το Τρίγωνα Κάλαντα.
• 27 Δεκεμβρίου: Ο Μεσούτ Γιλμάζ βάζει φωτιές στην πολιτική σκηνή της χώρας, καθώς δηλώνει ότι οι Τούρκοι έβαζαν φωτιές στην Ελλάδα τη δεκαετία του 90. Κάνανε που κάνανε οι Τούρκοι μαλακίες με την Κύπρο και τα πετρέλαιά της τώρα τελευταία, δε θέλει και πολύ.
• 31 Δεκεμβρίου: Επιτέλους, τελείωσε!

Λοιπόν, αυτό ήταν. Και πολύ κράτησε. Όχι ότι το 2012 θα είναι και πολύ καλύτερο, δηλαδή, αλλά δεν παύουμε να ελπίζουμε. Ποτέ δεν ξέρεις. Λοιπόν, μετά από όλα αυτά εγώ έχω να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο καλή χρονιά, υγεία, χαρά, να τους κάνουν οι κάλτσες που θα βρουν κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, να μη χάσουν πολλά λεφτά στο καθιερωμένο εορταστικό χαρτί, να τους κάτσει το καλό κομμάτι από το αυριανό τραπέζι, να δουν χαρά στον κρεβατικό τομέα, να μην τους έρθει πολύ ακριβό το χαράτσι, να μην κάνουν πάλι τις ίδιες μαλακίες όταν και αν γίνουν εκλογές, να μπορέσουν να φάνε τα παιδάκια στην Αφρική, να φύγει το ΔΝΤ, να πέσει η τιμή της βενζίνης και να βγει μια καινούρια έρευνα που να λέει ότι το πιτόγυρο κατεβάζει τη χοληστερίνη. Χρόνια μας πολλά.

...και να γιατί ο κόσμος θα καταστραφεί!

Σε λίγες μέρες τελειώνει το 2011, γεγονός για το οποίο θα κάνω ειδικό αφιέρωμα παραμονή Πρωτοχρονιάς να αλλάξετε χρόνο με τον πιο απολαυστικό τρόπο. Και μπαίνει το 2012. Κάτι που είναι λογικό, εκτός κι αν ήμασταν προ Τζίζα, οπότε και μετά θα ερχόταν το 2010, αλλά το 2010 ήδη τελείωσε, οπότε πάμε στο 2012. Εδώ και κάτι χρόνια λένε ότι το 2012 θα καταστραφεί ο κόσμος. Τώρα τελευταία όμως άρχισαν να τα μασάνε, ότι τάχα το 2012 δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή και κάτι τέτοιες μαλακίες.
Εγώ όμως σας λέω ότι θα καταστραφεί. Και μάλιστα υπάρχουν και σημάδια που αποδεικνύουν ότι το αξίζουμε. Ξέρετε πολύ καλά ότι δε μου αρέσει να το παίζω Zeitgeist κι έτσι, αλλά αυτή είναι η πάσα αλήθεια και το ξέρετε. Απολαύστε υπεύθυνα.

1. Υπάρχουν ακόμα γυναίκες που πιστεύουν στον μαλακομαγνήτη:
   "Να σου πω ρε Κούλα." "Για πες ρε Σούλα." "Ο Μάκης αποδείχθηκε ότι κατά βάθος δεν ήθελε εμένα αλλά τον αδερφό μου." "Έλα ρε μαλάκα!" "Και πιο πριν ο Σάκης που με είχε παρατήσει σύξυλη στο νοσοκομείο για να πάει να δει τον ΠΑΟΚ; Το θυμάσαι;" "Πώς δεν το θυμάμαι." "Τον Τάκη που ξόδεψε όλες τις οικονομίες μου για να βάλει τούρμπο στο Φίατ Πούντο του;" "Κι'αυτόν τον θυμάμαι." "Ή ο Λάκης που προσπάθησε να πουλήσει το σκύλο μου στο Ebay για να παίξει στο στοίχημα τον Ολυμπιακό Βόλου?" "Ναι ρε Σούλα, που θες να καταλήξεις;" "Στο ότι συνέχεια με βρίσκουν οι χειρότεροι άντρες. Τι διάολο, το μαλακομαγνήτη έχω;"
   Όχι. Μη. Δεν έχεις το μαλακομαγνήτη. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Είναι απλώς μία εφεύρεση δικιά σου και των ομοίων σου ηλιθίων γυναικών προκειμένου να μην παραδεχθείτε ότι στην πραγματικότητα πολύ απλά έχετε χειρότερο κριτήριο στην επιλογή ανδρών κι από τη Selena Gomez. ΟΚ;
2. Κάποιοι νομίζουν ότι τα λεωφορεία είναι γαμιστρώνες:
   Πριν κάτι μέρες ήμουν στο λεωφορείο. Το λεωφορείο μισοάδειο, τα κτίρια των δυτικών συνοικιών της Βυζαντινούπολης που αποκαλούμε Συμπρωτεύουσα πιο γκρίζα και καταθλιπτικά από ποτέ, κανένα κέρμα δεν υπήρχε πεταμένο στο πάτωμα, οπότε κι εγώ αναγκάζομαι να βλέπω το αποτρόπαιο θέαμα ενός κάγκουρα που έμοιαζε υπερβολικά με Γερμανό-κάλτσα-σανδάλι να ρουφάει τα χείλη της σάπιας γκόμενάς του κάνοντας μάλιστα και θορύβους σαν να ρουφάς σούπα με καλαμάκι. Ποιος ξέρει τι θα της έκανε αφού κατέβηκα.
   Άκουσε να δεις, φίλε. Δεν είναι μαγκιά να έχεις γκόμενα, ειδικά αν είναι μπάζο. Αλλά ακόμη κι αν δεν ήταν, το να την παλαμαριάζεις στο λεωφορείο (ή γενικά σε δημόσιους χώρους) είναι αποδεκτό μέχρι να σου φύγουν τα καυλόσπυρα. Τι να κάνουμε αν η μαμά σου δε σε αφήνει να τη φέρνεις στο σπίτι; Το μόνο που ζητάμε είναι να παραμείνει το μεσημεριανό μας στο στομάχι μας!
3. Τα παιδικά παιχνίδια όσο πάνε γίνονται και πιο καθυστερημένα:
   Αν έτυχε να παρακολουθήσετε διαφημίσεις τώρα τελευταία, πιθανότατα θα υπέπεσε στην αντίληψή σας μία διαφήμιση για ένα επιτραπέζιο που λέγεται "Σκυλάκος Μαμ-Κακά". Ήδη από τον τίτλο ακούγεται για φοβερή μαλακία, αλλά που να δείτε και το κόνσεπτ. Το κόνσεπτ λοιπόν είναι ότι έχεις έναν πλαστικό σκύλο που τον ταΐζεις μια πλαστελινοειδή μάζα, αυτή βγαίνει από πίσω και τα παιδιά πρέπει να τη μαζέψουν με ένα πλαστικό φτυαράκι. Δηλαδή σοβαρά; Το να μαζεύεις τα σκατά ενός σκύλου είναι παιχνίδι; Τότε για ποιον πούστη λόγο όλα τα πεζοδρόμια είναι ακόμα σε αυτή την κατάσταση;
   Κι αν δε με πιστεύετε, πάρτε και το βίντεο. Και όχι, δε μου περισσεύουν λεφτά για να γυρίζω διαφημίσεις μόνο και μόνο για να σας τρολλάρω. Αυτό που ακολουθεί είναι εκατό τοις εκατό αληθινό:
   
4. Ο Εφραίμ χρειάστηκε τρία χρόνια για να μπει στη φυλακή κι ο Μπέος τρεις μήνες:
   Μπράβο, Ελληνική Δικαιοσύνη! Αν μη τι άλλο, ξέρεις να θέτεις προτεραιότητες. Γιατί, ένας τύπος που έστηνε ποδοσφαιρικούς αγώνες για να κονομάει από το Στοίχημα έχει διαπράξει πολύ σοβαρότερο αδίκημα από έναν εκπρόσωπο της μεγαλύτερης κερδοσκοπικής οργάνωσης ανά τους αιώνες που κονομάει τα κέρατά του ενώ το μόνο που έχει κάνει σε όλη του τη ζωή είναι να κοροϊδεύει τον κόσμο και πουλούσε λιμνοθάλασσες και ολόκληρα στρέμματα γης κάτω από τη μύτη του ελληνικού κράτους, και ως εκ τούτου αξίζει να τιμωρηθεί πριν από αυτόν.
   Ε, μετά από αυτό, μην τολμήσει κανείς και πει ότι έχουμε θεοκρατία. Τι το περάσατε εδώ πέρα, Ιράν; Στο Ιράν τουλάχιστον τηρούν αυτούς τους νόμους που έχουν.
5. Η αντιγραφή της αντιγραφής χτυπάει πενηντάρια σε τηλεθέαση:
   Στην αρχή ήταν ένα ισπανικό σίριαλ που λεγόταν Los Seranos. Μετά ήταν η αντιγραφή που λεγόταν Ευτυχισμένοι Μαζί και το βλέπαν όλοι για δύο και μόνο λόγους: α) για τον Μπέζο και β) για να παίρνουν μάτι το τσουλάκι που πηδούσε ο Μπουσουλόπουλος. Και πλέον έχουμε την αντιγραφή της αντιγραφής που λέγεται Πίσω στο Σπίτι. Πολύτεκνη οικογένεια που αναγκάζονται να ζήσουν όλοι μαζί και να τα βγάλουν πέρα με την "καθημερινή ζωή" των σίριαλ, με χαζά παιδιά, σπαστικούς γονείς κι ακόμα σπαστικότερους φίλους γονιών. Βρε τι μου θυμίζει.
   Κι αντί να κάνουν τουλάχιστον μία προσπάθεια να κρύψουν το πόσο αντιγραφή είναι το σίριάλ τους, εντελώς ξεδιάντροπα πάνε και βάζουν μέσα το Θανάση Τσαλταμπάση. Όπα. Μπάστα. Και μόνο που ξαναέφεραν αυτόν τον άνθρωπο στην οθόνη μου είναι αρκετό. Ακούτε εκεί στο Μέγκα; Βάλτε ξανά τους Απαράδεκτους, ρίξτε μαύρο για μία ώρα, παίξτε ακόμα και τηλεμάρκετινγκ για οζονοθεραπεία, μόνο μην ξαναδώ αυτό το εξάμβλωμα στην τηλεόρασή μου!
6. Κάθε βίντεο κλιπ μέταλ τραγουδιού έχει από κάτω τα ίδια και τα ίδια ηλίθια σχόλια:
   Δε μιλάω για το γνωστό πια "You say X, I say Y", το οποίο ανήγαγε τη βλακεία σε ιστορικά υψηλά επίπεδα και κορύφωνε με το "Don't let the spirit of Rock n Roll die!", κάτι το οποίο είναι απόλυτα θεμιτό, αν παραβλέψουμε το ασήμαντο γεγονός ότι το μέταλ και το Rock n Roll έχουν όση σχέση έχει και η Ελένη Λουκά με το Δαρβίνο. Εμφανίστηκε ένα καινούριο κόλπο το οποίο πάει ως εξής: "My girlfriend said she didn't like <προσθέστε συγκρότημα που έβγαλε το τραγούδι>. She is single now. Just kidding. She's dead".
   Μάλιστα. Δηλαδή μας λες ότι βρέθηκε επιτέλους η μοναδική πιθανότατα γυναίκα στον κόσμο που δεχόταν να της τον βάλεις και εσύ την σκότωσες επειδή είπε ότι δεν της αρέσει το ηλίθιο μεταλάδικο συγκρότημα που το ακούς και καυλώνεις. Ακόμη και για πλάκα δεν είναι αστείο. Η ανθρωπότητα πάει πίσω έτσι. Είσαι τόσο γελοίος, που οι χουντικοί γονείς σε δείχνουν στα παιδιά τους για να τα αποτρέψουν από το να γίνουν μεταλάδες.
   Α-και, μια που πιάσαμε τον Συ Σωλήνα, τι είναι αυτό το πράγμα με τους πολέμους μεταξύ οπαδών; Έχουν βαλθεί όλοι και τρώγονται. Οι Μπριτνεϊκοί βρίζουν τους Λεϊντικούς, οι Λεϊντικοί βρίζουν τους Τζενιφερικούς, οι μεταλάδες τους βρίζουν όλους μαζί και όλοι μαζί βρίζουν τις Beliebers. Και μετά σου λέει η Παλιόγρια "Music makes the people come together". Λοιπόν, φτάνει. Αν δε σας πληρώνουν οι δισκογραφικές, απλά σκάστε.
7. To Jumbo έβγαλε φιλανθρωπικό CD με τα διαφημιστικά jingles του.
   Φιλανθρωπικό το λες εσύ αυτό; Τέτοιο συσσωρευμένο μίσος για την ανθρωπότητα δεν έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου. Αν δηλαδή ο Μιλόσεβιτς κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου, αυτούς εδώ τους μπαγλαμάδες για τι πρέπει να τους στείλουμε στη Χάγη; Αυτό το πράγμα είναι πρόκληση. Θα πρέπει να κατέβει ο Δίας από την κορυφή του Ολύμπου όπου κάθεται και τρώει παντόφλα από την Ήρα και να μας περάσει έναν έναν τον κεραυνό του υπόθετο μπας και στρώσουμε.
   Δηλαδή τι ακριβώς εντύπωση έχουν; Ότι θα μαζέψουν και λεφτά από αυτό το πράγμα; Ότι υπάρχει άνθρωπος που θα δώσει, εν καιρώ υποτιθέμενης οικονομικής κρίσης, δέκα από τα ωραία του ευρώ (ή τρεις χιλιάδες τετρακόσιες εφτά και μισή από τις ωραίες του δραχμές) για να αγοράσει ένα CD με άσματα τύπου "Γιατί έχεις τα Τζάμπο πλάι σου" και "Βάλε κάτι σέξι;" Και μετά σου λέει για εξέλιξη. Ακόμα στους πίθηκους είμαστε.
8. Ο κόσμος θεωρεί σέξι τη Μακρυπούλια:
   Κόσμε, ακούς; Υπάρχει διαφορά μεταξύ σέξι και όμορφης. Το Ζετάκι είναι όμορφο, δε λέω, γιατί αν πω θα μεγαλώσει η μύτη μου και θα χαλάσουν οι τέλειες αναλογίες μου. Αλλά με το να αποκαλείς σέξι μία κρυόκωλη σνομπαρία που είναι γνωστή για το ότι παριστάνει τη γκόμενα του Χατζηγιάννη, προσβάλλεις θηλυκά με το θ κεφαλαίο όπως είναι η Τζέι Λο, η Μέγκαν, η Κατερίνα-ματάρες-και-φυσικές-βυζάρες-Perry και φυσικά η Ω-θεοί-του-Ολύμπου-πεθαίνω-από-τη-στύση BEYONCE MOTHERFUCKING KNOWLES!
   Το κακό όμως είναι ότι δεν την θεωρούν σέξι γιατί πιστεύουν οι ίδιοι ότι είναι σέξι, αλλά γιατί τους την επέβαλλαν τα μέσα. Αρχής γενομένης βέβαια από το γαμωσίριαλ του Καπουτζίδη που, με τις προσδοκίες που γέννησε και τον τρόπο που τέλειωσε, θα μπορούσαμε κάλλιστα να το λέμε "ελληνικό Lost". Και μετά ήρθε η Γιουφτοβίζιον, οι τηλεμαραθώνιοι και το υπέρτατο κλύσμα που λέμε Dancing with the Stars. Ε, συγνώμη, αν αυτή είναι σέξι, εγώ είμαι η βασίλισσα της Αγγλίας.
9. Υπάρχει ακόμα κόσμος που καλλιεργεί το σπορ της μετεγγραφολογίας:
   "Τάκη, άκουσες τι θα μας φέρει ο Βαγγέλας στο Θρύλο;" "Τι θα μας φέρει ρε Σάκη;" "Τον νέο Μαραντόνα ρε Τάκη!" "Σοβαρά μιλάς ρε Σάκη;" 'Να πέσει φωτιά να με κάψει ρε Τάκη! Το παιδί έβγαζε μάτια στη Γ' Ερασιτεχνική της Κένυας. Περνούσε τους αμυντικούς σαν σταματημένους!" "Γουστάρω κάργα, Σάκη. Όμως πρέπει να προσέχουμε." "Γιατί, ρε Τάκη;" "Άκουσα ότι ο Πατέρας θα φέρει στα βαζέλια το νέο Μαλντίνι, ρε Σάκη." "Όχι ρε πούστη! Τουλάχιστον αφού θα μας φέρει ο Βάγγος το νέο Γιασίν θα είμαστε καλά πίσω. Παιδί, φέρε έναν φραπέ περιποιημένο."
   ...και μετά ξυπνήσατε. Με το νέο Βαμβακούλα βολεύεστε ή σας πέφτει λίγος; Είπαμε, στον πλανήτη υπάρχουν πολλοί τρόποι να γαμήσει κανείς την κοινή λογική, αλλά εσείς την έχετε βάλει κάτω και την έχετε κάνει πιο ξέχειλη κι από την τρύπα του όζοντος. Και σταματήστε να κάνετε τις κωλοφυλλάδες πλούσιες! Φταίει μετά ο Κθούλου να έρθει και να μας κάνει σουρωτήρια;
10. Οι εταιρείες θεωρούν επιτυχημένη διαφημιστική τακτική το να βάζουν ήρωες σίριαλ να χρησιμοποιούν τα προϊόντα τους:
    Η μόνη φορά που μου άρεσε αυτό το πράγμα ήταν σε εκείνο το επεισόδιο του Κωνσταντίνου και Ελένης που κάνανε σίριαλ τη ζωή τους και προσπαθούσαν να πλασάρουν το Φρουτέξ και τη Στρούγκα. Κατά τα άλλα, είναι αναποτελεσματικό και κατάπτυστο. Και ειδικά από τη Φιξ. Η οποία, αφού ναυάγησε ο τέταρτος κύκλος του 50-50 (ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΨΟΦΟ ΡΕ, λες και στον τρίτο κύκλο δεν το διαλύσατε αρκετά!), ανέλαβε το "Με λένε Βαγγέλη". Γιατί, ο κάθε Έλληνας που δεν είχε ιδιαίτερη πρεμούρα να πιει Φιξ, μόλις δει να την πίνουν ο μικροαπατεώνας-turned-καλός Σαμαρείτης και ο ηλίθιος καράβλαχος αδερφός του, θα πάρει το ρόπαλο μπέιζμπολ που του έφερε δώρο ο ξάδερφός του από το Αμέρικα και θα στηθεί μπροστά από το σουπερμάρκετ όλη νύχτα μην τυχόν και προλάβει κανένας και του πάρει έστω και ένα κουτί από την πολυπόθητη Φιξ. Πιείτε Βεργίνα ρε!
    Α, και μια που αναφέρθηκα στο "Με λένε Βαγγέλη". Από τη στιγμή που ο καθένας μπορεί πολύ εύκολα να βρει την πρωτότυπη σειρά στο Ίντερνετ, όποιος τη βλέπει για άλλο λόγο πέρα από την ξανθιά super bitch πρώην του Βαγγέλη ή την μελαχρινή κόλαση από τη Σερβία που κάνει την καμαριέρα ή και τις δύο μαζί, παρακαλείται να πάρει τηλέφωνο τον Διάολο για να επιβεβαιώσει την κράτησή του. Ευχαριστούμε.

Αν θέλετε να συνεισφέρετε κάτι, μη διστάσετε. Τα σημάδια είναι πολλά και όλοι οφείλουν να τα ξέρουν. Η αλήθεια είναι εκεί έξω. Με ποιο δικαίωμα σε πήρε από μένα και ποια θυσία, ποια θυσία έχει κάνει αυτή για σένα θα πάμε εμείς να την κρύψουμε; Σε αυτόν το δύσκολο αγώνα είμαστε όλοι συναγωνιστές. Υγιαίνετε.
Υ.Γ. Μόλις συνειδητοποίησα ότι για πρώτη φορά μετά από καιρό δεν τελείωσα την εγγραφή με το "Αυτά, και να προσέχετε μην...". Λέτε να είναι κι αυτό κάποιου είδους σημάδι;

Οι φυλές των Ελλήνων καθηγητών

ΟΚ. Ανοίγω τον ασκό του Αιόλου και θα εκτοξευτεί ο αέρας με πίεση εκατόν σαρανταδώδεκα χιλιάδες Νιούτον ανά τετραγωνικό μέτρο και θα μας πάρει όλους ο διάολος. Θα με κατηγορήσετε ότι αντιγράφω τον Φάε Ένα Μαλάκα. Ότι βάζω τους ανθρώπους σε ταμπέλες σαν αυτόν τον φτηνιάρη. Σε λίγο θα μπαίνουν ανώνυμοι και θα μου λένε "grapse gia to DOTA poso malakia einai" κι εγώ θα τους αγνοώ γιατί εκτός των άλλων δεν έχω παίξει και DOTA. Αλλά ξέρετε κάτι; Στ΄'αρχίδια μου. Όταν γράψετε το γράμμα σας στον Άι Βασίλη, ζητήστε του να μου στείλει AIDS και σύφιλη. Άλλωστε, μόνο στο Χριστιανισμό υπάρχει παρθενογένεση. Και τώρα πάμε στο κυρίως θέμα.

1. Η στρίγκλα:
   Αν δεν είχατε ποτέ τέτοια καθηγήτρια, θυμηθείτε την Καίτη από τις Σαββατογεννημένες. Αν δεν μπορείτε να θυμηθείτε την Καίτη από τις Σαββατογεννημένες, ετοιμαστείτε για τη φρίκη.
   
   Οι κατασκευαστές απουσιολογίων ευγνωμονούν το θεό για την ύπαρξή της. Η τρυφερότητα και ο οίκτος δεν ανήκουν στο λεξιλόγιό της. Δε χρειάζεται να έχεις κάνει κάτι για να την τσαντίσεις-και που αναπνέεις πολύ είναι. Βαθμολογεί με το γνωστό κανόνα: το είκοσι είναι για το θεό, το δεκαεννιά για τον καθηγητή, το δεκαοχτώ για τον γλείφτη και όλοι οι υπόλοιποι τρία και να λέτε και ευχαριστώ. Τι; Να θέλει να μας μάθει γράμματα; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις; Υποκινείται από καθαρό μίσος προς την ανθρώπινη φυλή. Δε θα ησυχάσει αν δεν καταστρέψει ανθρώπινες ζωές. Θάνατος!
   Χαρακτηριστικές φράσεις:"Εσύ, έξω!", "Στο διευθυντή!", "Σκασμός!", "Βγάλτε μια κόλλα χαρτί να γράψετε διαγώνισμα!", "Κεριά και λιβάνια!", "Κάτσε κάτω!", "Βλαμμένα!" (σημείωση: το υβρεολόγιό της είναι πλουσιότατο, καθώς συνήθως τυγχάνει φιλόλογος).
2. Το θύμα:
   Σχεδόν πάντα γυναίκα, είναι η καλή ψυχή που αγαπάει τα παιδιά και θέλει να συνεργαστεί μαζί τους. Το κακό είναι ότι τα παιδιά δε θέλουν να συνεργαστούν μαζί της. Το πιο κακό είναι ότι η ίδια έχει την πυγμή ενός χνουδωτού Μικρού μου Πόνυ και την αποφασιστικότητα ενός χοντρού που μπήκε σε ζαχαροπλαστείο με πέντε ευρώ. Έτσι, στο μάθημά της γίνεται κάθε-μα κάθε!-φορά της εκδιδομένης το κιγκλίδωμα. Όσο κι αν προσπαθεί, δεν πρόκειται να επιβάλλει την τάξη ούτε αν φέρει ΜΑΤατζήδες να παραφυλάνε έξω από την πόρτα. Ακόμη κι αν τους πει ότι είναι μέσα εκκολαπτόμενοι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ. Τελικά ή θα προσπαθήσει να βγει στη σύνταξη στα τριάντα πέντε της εκμεταλλευόμενη ένα από τα χιλιάδες παραθυράκια της ελληνικής νομοθεσίας ή θα τα βροντήξει όλα και θα πάει να καλλιεργεί μαρούλια σε μια φάρμα στην Κόρινθο.
   Χαρακτηριστικές φράσεις: "Κάντε λίγη ησυχία βρε παιδιά", "Γιατί είστε τόσο ανήσυχοι σήμερα;","Αν συνεχίσετε θα αναγκαστώ να σας βγάλω έξω!", "Ωχ, Παναγία μου!", "Το κεφάλι μου..."
3. Ο "Σ'αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω δεν υπάρχουν κανόνες μα μόνο εξαιρέσεις":
   Αυτός ο άνθρωπος, αν δεν είναι κουφός, θα πρέπει να έχει κάνει ειδική εκπαίδευση στο Θιβέτ από το Δαλάι Λάμα για να μην καταλαβαίνει Παναγία από αυτά που γίνονται γύρω του. Ακόμη κι αν μέσα στην τάξη λαμβάνουν χώρα εκτοξεύσεις καρεκλών, ακόμη κι αν πέφτει το ξυλίκι που δεν έριξε ο Τσακ Νόρις σε όλη την καριέρα του, ακόμη κι αν στα πίσω θρανία γυρίζουν ερασιτεχνική τσόντα, αυτός εξακολουθεί να γράφει στον πίνακα ατέλειωτες σημειώσεις του βαρετού μαθήματός του (φαβορί Ιστορία και Δίκαιο). Επειδή όμως οι μαθητές δεν έχουν καμία συναίσθηση του πόσο σημαντικό είναι να ξέρει κανείς ποιο αρχίδι έξυσε ο Χίτλερ στις 5 Οκτωβρίου του 1937, εκμεταλλεύονται την αφασία του για να αναπληρώσουν τον ύπνο που έχασαν κάνοντας όλη νύχτα chat στο Facebook.
   Χαρακτηριστικές φράσεις: "Σήμερα το μάθημά μας είναι οι Εικονομαχίες, σημειώνετε...", από εκεί και μετά δεν πρόκειται να ακούσετε από τα χείλη του τίποτε άλλο εκτός από ακατάληπτα μουγκρητά.
4. Ο Αϊνστάιν:
   Αυτός εδώ ο τυπάς διδάσκει πάντα Μαθηματικά, Φυσική ή Χημεία, είναι αρκετά έξυπνος και πολύ πωρωμένος με το αντικείμενό του. Δυστυχώς νομίζει ότι και οι μαθητές είναι το ίδιο έξυπνοι και πωρωμένοι. Το τυπικό μάθημα κυλάει κάπως έτσι: ο Αϊνστάιν ξεκινάει να γράφει στον πίνακα για το νόμο του Coulomb, στην πορεία χώνει μέσα τη μηχανή του Carnot, κάνει ένα σύντομο πέρασμα από την αρχή του Χάιζενμπεργκ και κορυφώνει με ένα "πολύ απλό" παράδειγμα του οποίου η λύση πιάνει δύο πίνακες. Επειδή όμως οι μαθητές δεν καταλαβαίνουν την τύφλα τους, καταφεύγουν στον αγαπημένο τους αμυντικό μηχανισμό, δηλαδή τη φιλοσοφική συζήτηση για το ποιος πήδηξε ποιαν, ποιος παράτησε ποιαν και ποιος ζει στη θάλασσα σε ανανά.
   Χαρακτηριστικές φράσεις: "Θα λύσουμε αυτό εδώ το πολύ απλό πρόβλημα", "Τι δεν καταλαβαίνετε ρε παιδιά; Αυτά είναι πανεύκολα!" (προσέξτε το ξάφνιασμά του όταν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο στους οποίους η Φυσική προκαλεί απορίες).
5. Ο Είρων ο Αλεξανδρεύς:
   Στην αρχή μπορεί να τον περάσεις για την αρσενική έκδοση της στρίγκλας (διατίθεται σε περιορισμένο αριθμό συλλεκτικών τεμαχίων). Αλλά ο καθηγητής αυτός είναι γενικά καλός άνθρωπος και πάντα πρόθυμος να σου εξηγήσει αν δεν έχεις καταλάβει. Μην επιχειρήσεις όμως να του πουλήσεις εξυπνάδα, γιατί την έχεις γαμήσει χωρίς προφυλακτικό. Όταν εσύ πήγαινες, αυτός ερχόταν. Για τρίτη φορά. Μέσω Λαμίας. Με ενδιάμεσο διάλειμμα για καφέ. Έχει το απίστευτο χιούμορ και δεν θα του βγεις από πουθενά. Αν όμως δεν τον προκαλέσεις, είσαι ασφαλής. Στο τέλος τον ζητάνε και για συνοδό στις πενταήμερες. Α! Το γλείψιμο δεν πιάνει σε αυτόν. Μην πεις "σε όλους πιάνει". Πραγματικά δεν πιάνει.
   Χαρακτηριστικές φράσεις: "Τι λες τώρα!", "Σοβαρολογείς αυτή τη στιγμή;", "Σκέφτηκες πολύ πριν την πετάξεις;" "Ωραία η ιστοριούλα σου", "Καλά το πας", "Θα το δεις να αχνοφαίνεται!"
6. Η θεία Όλγα:
   Είναι εκείνη η μεγάλη σε ηλικία (αν και όχι απαραίτητα) κυρία που όλοι θα θέλαμε να είχαμε για θεία. Αγαπάει τα παιδιά και τα παιδιά την αγαπάνε ακόμη περισσότερο. Διαφέρει αισθητά από το "θύμα" γιατί δε σου πάει καρδιά να τη στενοχωρήσεις κι έτσι δεν κάνεις μαλακίες στην τάξη της. Δίνει πολύ καλές εξηγήσεις, βάζει εύκολα θέματα για να γράφουν καλά και οι "αδύναμοι μαθητές" και πιστεύει πως όλοι έχουν μέσα τους μία καλή πλευρά, αρκεί να τη βγάλουν. Συνήθως είναι φιλόλογος, πεδίο που της δίνει την ευκαιρία να μοιράζεται με τους μαθητές τις λογοτεχνικές της ανησυχίες-το γεγονός ότι οι μαθητές του σήμερα ασχολούνται με τη λογοτεχνία όσο και ο δυτικός κόσμος με τα παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε είναι άνευ σημασίας.
   Χαρακτηριστικές φράσεις: "Η εργασία σου είναι πολύ καλή, συνέχισε την προσπάθεια!", "Γιατί, όπως έχει πει και ο Αριστοτέλης...", "Είμαι πολύ ευχαριστημένη με την τάξη σας", "Ω τύμβος, ω νυμφείον, ω κατασκαφής οίκησις αείφρουρος..."
7. Ο ιστορίας:
   Όχι αυτός που διδάσκει ιστορία (αυτός ανήκει συνήθως στην τρίτη κατηγορία), αλλά αυτός που έχει μία τάση στο να λέει ιστορίες. Παίζει σε όλες τις ειδικότητες και το χαρακτηριστικό του είναι ότι πιο πολύ μιλάει για τη ζωή του παρά για το μάθημα. Έτσι, όταν εσύ θα πας να γράψεις στο διαγώνισμα το νόμο της ταχύτητας χημικής αντίδρασης, θα σου έρθει στο μυαλό εκείνη η φορά που είχε πάει σε ένα σούπερ μάρκετ όταν ήταν δεκάξι και μόλις αγόρασε μια σοκολάτα του ήρθε η θεία φώτιση και αποφάσισε να πάει να γίνει καλόγερος αλλά τελικά άλλαξε γνώμη γιατί ανέβηκαν στο χρηματιστήριο οι μετοχές που είχε αγοράσει ή κάτι τέτοιο. Αλλά στην τελική το ζητούμενο είναι να χάσεις μάθημα. Είναι αληθινές οι ιστορίες που διηγείται; Θα το μάθετε στο επόμενο επεισόδιο με τίτλο "Βαρώνος Μυνχάουζεν".
   Χαρακτηριστικές φράσεις: "Μια που είπατε αυτό να σας πω μια ιστορία...", "Εγώ που με βλέπετε έχω να σας πω πράγματα που ούτε φαντάζεστε", "Αυτά μόνο από μένα θα τα ακούτε".
8. Ο χαβαλές:
   Απαντάται συνήθως σε μαθήματα καφενεία όπως είναι η Γυμναστική (στην οποία διδάσκουν ή χαβαλέδες ή στρατόκαυλοι που δεν τους έφταναν τα μόρια για Ευελπίδων ή στρίγκλες) και η Πληροφορική, έχει πάντα ένα αστείο να κάνει και είναι πάντα χαλαρός, έως και χύμα στο κύμα. Βλέπετε, ο άνθρωπος είναι συνειδητοποιημένος. Αφού δεν είναι κανένα σοβαρό μάθημα, γιατί να πρήζω τους μελλοντικούς ανέργους και να μην τους αφήνω να χαλαρώσουν; Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι και τυπικός δημόσιος υπάλληλος, αλλά εφόσον οι μαθητές δε νοιάζονται, δε θα έπρεπε να νοιάζεται και κανείς άλλος. Αν τον βάλουν βέβαια να κάνει Μαθηματικά κατεύθυνσης στην Τρίτη Λυκείου αλλάζει το πράγμα.
   Χαρακτηριστικές ατάκες: "Πάρτε μια μπάλα και παίξτε λίγο ποδόσφαιρο", "Βαγγέλη, πιάσε έναν Νες περιποιημένο", "Ήταν ένας Γερμανός, ένας Ιταλός κι ένας Έλληνας...", "Πόσο ήρθε χθες η ΠΑΟΚάρα;"
9. Ο παλαβός:
   Σε γενικές γραμμές όποιος μπαίνει σε μία αίθουσα με είκοσι πέντε τέρατα και προσπαθεί να τα διδάξει πρέπει να είναι λίγο χτυπημένος (με την καλή την έννοια πάντα), αυτός εδώ όμως δίνει νέα διάσταση στην έννοια της παλαβομάρας. Θα σε αποκαλέσει με λάθος όνομα όσες φορές κι αν επιχειρήσεις να τον διορθώσεις, θα κοιτάει το παράθυρο σε φάση αφασίας λες και τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, θα βγάλει την εφημερίδα του μέσα στην τάξη και στο τέλος θα επιδοθεί σε μία προσπάθεια να ανοίξει την κουβέντα στον τοίχο. Ο τύπος αυτός μπορεί να εμφανιστεί σε όλα τα μαθήματα, προτιμά όμως τα θρησκευτικά, αποδεικνύοντας έτσι περίτρανα και άνευ αμφισβητήσεως ότι ο πολύς Χριστιανισμός βαράει κατακούτελα.
   Χαρακτηριστικές φράσεις: "Ακούω φωνές", "Ποιος μιλάει πάλι μωρέ;" (όταν δεν μιλάει κανείς), "Ο Θεός μας αγαπάει", "Η αλήθεια είναι εκεί έξω", "Σας έχουν απαγάγει ποτέ εξωγήινοι;"
10. Ο ωραίος/η ωραία:
    Μία κατηγορία που σπάνια απαντάται στα ελληνικά σχολεία, καθηγητές και καθηγήτριες αυτού του τύπου προσελκύουν ανεξήγητο (yeah, right) ενδιαφέρον προς το μάθημά τους. Χαρακτηριστικά σημάδια είναι, ανάλογα με το φύλο, τα κορίτσια που χαχανίζουν σαν ηλίθιες στο πέρασμά του ή τα αγόρια που ρίχνουν κλέφτικα σφυρίγματα και σχόλια Greek Lover τύπου "τι είσαι εσύ μάνα μου" στο πέρασμά της. Δύο τινά συμβαίνουν: είτε πρωτοδιόριστοι είτε ενσαρκώσεις του λαϊκού ρητού "η γριά κότα έχει το ζουμί". Για παράδειγμα ωραίου, θυμηθείτε το "Ξύλο που βγήκε από τον Παράδεισο" ή το "Χτυποκάρδια στο θρανίο" και τον Παπαμιχαήλ να προσπαθεί να μάθει γράμματα στη Βουγιουκλάκη. Για παράδειγμα ωραίας, θυμηθείτε τις "δασκάλες" που παίζουν στις τσόντες.
    Χαρακτηριστικές φράσεις: "Περιμένετε, παιδιά, ένας ένας, τι απορίες είναι αυτές που έχετε όλοι σήμερα;", "Τι χασκογελάτε εκεί πίσω;", "Θα ήθελα να σου κάνω ιδιαίτερο αλλά δεν προλαβαίνω".
11. Ο άσχετος, η άσχετη
    Μία κατηγορία που πάντα απαντάται στα ελληνικά σχολεία, σε όλες τις κατηγορίες μαθημάτων, αλλά για κάποιον λόγο προτιμάει τα αγγλικά. Μα να μην έχω πετύχει μία φορά στη ζωή μου αγγλικού σε δημόσιο σχολείο που να ξέρει αγγλικά; Και δεν εννοώ τα "Me, you, bed". Μία κάποτε μετέφρασε το lead in fuel (μόλυβδος στα καύσιμα) σε "οδηγώ προς την κατανάλωση καυσίμου". Και μετά σου λέει γιατί όλα τα Ελληνόπουλα πάνε σε φροντιστήρια για να μάθουν ξένες γλώσσες. Το κακό είναι ότι όχι μόνο δεν ξέρει, αλλά δεν ξέρει ότι δεν ξέρει, κι αν πας να την διορθώσεις θα σου την πει κι από πάνω, γιατί αυτή έβγαλε την Αγγλική Φιλολογία (πριν 50 χρόνια) κι άρα ξέρει, ενώ εσύ δεν την έβγαλες και άρα δεν ξέρεις. Κι άμα συνδυάζεται και με τη στρίγκλα, χέσε μέσα Πολυχρόνη να μας βλέπουν οι γειτόνοι.
    Χαρακτηριστικές ατάκες: "Προσέξτε καλά αυτό που σας λέω", "Τάχα μου πάτε και σε φροντιστήρια", "Ξέρεις εσύ και δεν ξέρω εγώ;" "Εμένα να ακούτε, εγώ ξέρω" και φυσικά το κορυφαίο "Θα το κοιτάξω και θα σου πω αύριο" (και ακόμα το κοιτάει).

Αυτά, και να προσέχετε μη φάτε Ω.Α. επειδή η στρίγκλα δε γουστάρει τη φάτσα σας.

Just the two of us (Greek politician's edition)

Αγαπητές κυρίες και κύριοι, αναγνώστριες και αναγνώστες, φίλοι και συμπολεμιστές στον αγώνα αυτό, σήμερα θέλω να έρθετε μαζί μου σε ένα μαγικό ταξίδι στον απέραντο και συναρπαστικό κόσμο της φαντασίας. Όχι, δεν πήρα LSD. Απλά θέλω να φανταστείτε λίγο μαζί μου την ακόλουθη κατάσταση.
Είστε ο υπεργαμάτος σκηνοθέτης-σεναριογράφος-όλα τα σφάζω-όλα τα μαχαιρώνω του Χόλιγουντ. Έχετε συμβόλαιο με την μεγαλύτερη υπερδύναμη στο χώρο της αμερικάνικης σαχλοταινίας που κάνει τα δεκαπεντάχρονα να συρρέουν και να σκάνε δεκαπέντε ευρώ για να χάσουν δύο ώρες από τις ζωές τους που δεν θα ξαναβρούν ποτέ.
Και ξαφνικά, έρχεται ο CΕO της εταιρείας και σας λέει, "Άκουσε να δεις, αγαπούλα. Χρειαζόμαστε πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ άμεσα. Πρέπει να αγοράσω όλα τα καινούρια μοντέλα της Φεράρι για να μη με κοροϊδεύουν οι άλλοι δισεκατομμυριούχοι. Γι'αυτό κανόνισε. Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου τα μεσάνυχτα θα μου έχεις φέρει ιδέα για την καινούρια ταινία που θα κάνει τα ανασφάλιστα παιδαρέλια των 500 ευρώ στα μποξ όφις να τρέχουν και να μη φτάνουν. Και το καστ θα το βρεις μόνος σου. Τι πάει να πει διευθυντής κάστινγκ; Τον φάγαν οι περικοπές. Έχεις διορία μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου. Αλλιώς, θα ξαναβρείς δουλειά στον κινηματογράφο όταν οι σαρδέλες κατακτήσουν τον πλανήτη. Γκέγκε;"
Είναι 31 Δεκεμβρίου γύρω στις 11 η ώρα το βράδυ. Την ώρα που οι άλλοι ετοιμάζονται να αλλάξουν χρόνο, εσείς ετοιμάζεστε να αλλάξετε ταυτότητα και να την κάνετε για Ζιμπάμπουε. Ναι, ναι, καλά καταλάβατε, χάρη στην τεράστια τύχη που σας διακατέχει πάθατε writer's block αυτήν ακριβώς την περίοδο. Κάθεστε στη γραφειάρα σας με θέα στην πινακίδα του Hollywood, καπνίζετε το ένα πούρο Αβάνας που σας δώρισε ο Φιντέλ Κάστρο προσωπικά μετά το άλλο, πίνετε όλο το απόθεμα Ιωάννου Οδοιπόρου που υπάρχει στο L.A, μυτάρετε και καμιά γραμμή κόκα μπας και σας έρθει η έμπνευση.
Και έρχεται. Και είναι συγκλονιστική. Συνταρακτική. Out of this world, όπως θα έλεγαν και οι Αμερικανοί φίλοι μας. Μόλις την ακούσει ο πρόεδρας, θα πάθει τέτοιο κοκομπλόκο που θα βγάλει το 2012 κρυμμένος κάτω από το γραφείο του από την ντροπή του που τόλμησε να σας προκαλέσει. Κρατηθείτε γερά από τις καρέκλες σας. "Η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας σε μιούζικαλ."
Είστε θεότητα. Αν ο κινηματογράφος ήταν μπάσκετ, εσείς θα βάζατε κάτω τον Μιχάλη Τζόρνταν και θα τον τσαλαπατούσατε μέχρι να φτύσει το γάλα της μάνας του. Αλλά μετά ξαναπέφτετε στην κατάθλιψη. "Ωραία. Θα κάνω την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας μιούζικαλ. Και ποιος θα παίξει ποιον;"
Σιωπή. Ο αγαπούλας θα σας καθαρίσει. Δεν θα προλάβετε να δείτε αν ο κόσμος θα καταστραφεί στις 21 Δεκεμβρίου. Τι κάνουμε τώρα; Για άλλη μια φορά, θα πρέπει να αισθάνεστε ευτυχείς που υπάρχω. Σε αυτήν εδώ την κοσμοϊστορική εγγραφή θα μάθετε, για πρώτη και πιθανότατα τελευταία φορά στα χρονικά, τον καταλληλότερο για να παίξει τους πρωταγωνιστές αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας. Για πάμε.

• Γιώργος Παπανδρέου-Λαίδη Άντζελα
  Πέρα από την προφανή ομοιότητα ότι κανένας από τους δύο δεν ξέρει ελληνικά, οι δύο αυτές μεγάλες προσωπικότητες της τέχνης και των γραμμάτων έχουν κι άλλο ένα μεγάλο κοινό. Χιλιάδες κόσμου χύνουν μαύρα δάκρυα στο άκουσμα του έργου τους. Ένα ενδεικτικό άσμα που θα πει στην ταινία η μεγάλη ερμηνεύτρια είναι το "Ποια θυσία (έχεις κάνει εσύ για μένα);"
• Αντώνης Σαμαράς-Μάικλ Τζάκσον
  Ο Αντώνης είναι γνωστός για την απίστευτη ικανότητά του στην οπισθοχώρηση και για το ιδιαίτερο ταλέντο που έχει στο να κάνει το μαύρο άσπρο. Μόλις ο Μάικλ άκουσε ότι θα του δινόταν η ευκαιρία να παίξει τον Σαμαρά, αναστήθηκε. Το τραγούδι που θα πει στην ταινία δεν είναι άλλο από το Thriller, για να μας θυμίζει το θρίλερ που είχε προκαλέσει ο μικρός Αντώνης μέχρι να αποφασίσει επιτέλους να διαλέξει τον Παπαδήμο.
• Θεόδωρος Πάγκαλος-Έμινεμ
  Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι λέει αλήθειες. Ανάμεσα, βέβαια, στο να βρίζει με ευρηματικό τρόπο εσένα, τη μάνα σου, τη θεία σου, όποιον κατάγεται από το χωριό σου, όποιον έτυχε ποτέ να περάσει από το χωριό σου και όποιον έχει το ίδιο όνομα με εσένα. Το τραγούδι που θα ερμηνεύσει ο μέγας ράπερ θα λέγεται "We Ate Them", γιατί, όπως όλοι μας πια ξέρουμε, μαζί τα φάγαμε. Οι φήμες ότι στο OST της ταινίας θα συμπεριληφθεί το "The Real Fat Shady" κρίνονται αναληθείς.
• Βάγγος The Dragon Βενιζέλος-Βασίλειος Καρράς
  Όσοι κακοήθεις κάνανε συσχετισμό με το σωματικό βάρος παρακαλούνται να ανοίξουν την πρώτη πόρτα αριστερά και να περάσουν μέσα, είναι η πύλη της Κολάσεως. Ο Ευάγγελος και ο Βασίλειος είναι ειδικοί στο να δίνουν πόνο και το έχουν αποδείξει πολλάκις στην μακρά και επιτυχημένη καριέρα τους. Το τραγούδι που θα ειπωθεί θα είναι φυσικά το "Απορώ", γιατί όλοι μας απορούμε τι σκέφτεται αυτός ο άνθρωπος όταν παίρνει νέα μέτρα.
• Αλέκα Παπαρήγα-Μπρίτνεϊ Σπίαρς
  Οι οπαδοί της τη λατρεύουν σαν κάποιο είδος θεότητας. Οι επικριτές της την κατηγορούν ότι δεν έχει καμία πρωτοτυπία και ότι κάνει συνέχεια το ίδιο ακριβώς πράγμα. Σε όποια από τις δύο κατηγορίες και να ανήκει κανείς, δεν μπορεί να μην θαυμάσει τη γκαρνταρόμπα της. Το τραγούδι "Taxic" που θα ερμηνεύσει η Μπρίτνεϊ-Αλέκα θα κάνει πάταγο, ενώ αίσθηση θα κάνει και η αναπάντεχη διασκευή από τους Guns n Roses, "Chinese Plutocracy".
• Άδωνις Γεωργιάδης-Σερτζ Τανκιάν
  Ουρλιάζει. Πολύ. Υπερβολικά πολύ. Αδικαιολόγητα πολύ. Χωρίς κανέναν συνουσιασμένο λόγο. Η επιστήμη δεν έχει αποφανθεί ακόμα αν στέκει τελείως στα μυαλά του. Παρ'όλα αυτά, είναι εδώ για να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ο Σέργιος θα άδει με την μελωδική φωνή που μόνο ο ίδιος κατέχει το άσμα-καταπέλτη "Φαγητόν αποτελούμενον από κρέας, εφευρεθέν εκ μεταναστών Σινικής προελεύσεως προς τας Ηνωμένας Πολιτείας της Αμερικής".
• Αγγέλα Μέρκελ-Μαντόνα
  Το γεγονός ότι την έχουμε πλέον συνηθίσει για βασίλισσα δεν αναιρεί το ακόμη αληθέστερο γεγονός ότι είναι απελπιστικά, αηδιαστικά και θανατηφόρα άσχημη. Παρ'όλα αυτά, όσο ζούμε ελπίζουμε. Η τραγουδίστρια για την οποία εύχονται ψόφο εκατομμύρια άνθρωποι καθημερινά θα ψάλλει το "Vogue-άω", σε μια ένδειξη του τι κάνουν οι Έλληνες χάρη στο ρόλο που αναλαμβάνει.
• Κωστάκης Καραμανλής-Ενρίκε Ιγκλέσιας
  Βαθύτατα ατάλαντος και εξαιρετικά καταστροφικός για το είδος, όλοι κατά βάθος ξέρουν ότι ο μόνος λόγος που ασχολήθηκε ποτέ κανείς μαζί του ήταν το επώνυμό του. Ο μικρός Ενρίκες, μετά από εντατική δίαιτα με κοκορέτσι, παϊδάκια και σπληνάντερο, δηλώνει έτοιμος να περάσει μπροστά από την κάμερα και να τραγουδήσει το αμίμητο "Tonight I'm Fucking Greece".
• Κωνσταντίνος Μητσοτάκης-Μικ Τζάγκερ
  Ποιος άλλος θα μπορούσε να παίξει καλύτερα τον μεγαλύτερο κωλόγερο που έβγαλε ποτέ η χώρα και πρωτεργάτη της κατάστασης στην οποία βρίσκεται σήμερα αυτή η χώρα, από έναν εξίσου κωλόγερο και πρωτεργάτη της κατάστασης στην οποία βρίσκεται σήμερα η μουσική; Το τραγούδι του Μικ θα είναι το "Sympathy for the Devil", γιατί δε γίνεται αλλιώς. Κάποια συμφωνία με το διάολο θα έχει κάνει ο κερατάς για να μην έχει ψοφήσει ακόμα.
• Αλέξης Τσίπρας-Justin Bieber
  Η μόνη κατηγορία της οποίας απολαμβάνει τη συμπάθεια είναι τα χαζοχαρούμενα θηλυκά. Όλοι οι άλλοι τον βλέπουν σαν αυτό που πραγματικά είναι: ένας μικρός και ατάλαντος μαλάκας. Αλλά εντάξει. Μικρός είναι, έχει ακόμα πιθανότητες να στρώσει. Το άσμα που θα τραγουδήσει ο αγαπημένος των κοριτσιών είναι το "Never say yes", καθώς ο Αλέξης δεν αναμένεται να συμφωνήσει με κανέναν πέρα από τα άντερά του για τα επόμενα μερικά δισεκατομμύρια χρόνια.
• Άννα Διαμαντοπούλου-Μπιγιονσέ
  Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα λίγο να βρω κατάλληλο παραλληλισμό για τη μικρή Αννούλα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι αν την πετύχαινα μπροστά μου θα έτρωγε το γαμήσι του αιώνα. Ελπίζω να σας αρκεί. Η μαύρη καλλονή και σύζυγος Jay-Z αναφέρθηκε ότι μπήκε στο πετσί του ρόλου, κάτι που φαίνεται από το πάθος που βγάζει η φωνή της κατά την ερμηνεία του τραγουδιού "Best Book I Never Had".
• Δημήτρης Αβραμόπουλος-Justin Timberlake
  Δοκίμασαν την ασφάλεια του γκρουπ, έκαναν και σόλο καριέρα, ο ένας έκανε δήμαρχος και υπουργός, ο άλλος τραγουδιστής και ηθοποιός, αλλά ό,τι κι αν έκαναν πρόσφεραν και οι δύο το -273,15 (απόλυτο μηδέν για όσους δεν πρόσεχαν στη Φυσική). Ο Justin δήλωσε συγκινημένος που του ανατέθηκε ένας τόσο σπουδαίος ρόλος του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Όπως και να το κάνουμε, είναι μεγάλο πράγμα να ερμηνεύεις το τραγούδι που κορυφώνει την υπερπαραγωγή, "Bye Bye Bye (Money)."

Αυτά, και να προσέχετε μην αργήσετε να κάνετε κράτηση και δε βρείτε εισιτήρια στην πρεμιέρα.