Η εκδίκηση της Ματίνας Μανταρινάκη

Μη με κοιτάτε έτσι. Έχω καταφέρει να γράψω βαθυστόχαστες κοινωνικές πραγματείες πάνω στη Lady Gaga και στον Sheldon Cooper. Είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι έχω ξεπουλήσει και το τελευταίο ίχνος του αυτοσεβασμού μου και του αυτοελέγχου μου.

Κι αυτό ήταν μία ακόμα απόδειξη.
Γι'αυτό σήμερα θα γράψω για τη Ματίνα Μανταρινάκη.
Ξέρετε τη Ματίνα. Θα τη θυμάστε ίσως από εκείνο το σίριαλ που πιθανότατα έχει υποπέσει στην αντίληψή σας, που το λέγανε "Βαλεντίνου και Ειρήνης" ή κάπως έτσι.
Ήταν το άτομο που όλοι σε εκείνο το σίριαλ είχαν σαν μέτρο αναφοράς για τη φράση "υπάρχουν και χειρότερα". Καθημερινά της αποδίδονταν χαρακτηρισμοί τύπου "ασήμαντο μυρμηγκάκι", "ταπεινό χαμομηλάκι", "Μις Κλάψα" και "διοπτροφόρα μέλλουσα γεροντοκόρη".
Εν έτει 2015, η γη προφανώς έχει περάσει από κάποια σκουληκότρυπα που την πέταξε στο παράλληλο σύμπαν 7238514/Ζ, γιατί αυτό που ζούμε είναι η πανηγυρική δικαίωση της Ματίνας Μανταρινάκη.
-Γουάτ γιου τόκιν αμπάουτ, Γουίλις;
Θα σας εξηγήσω τώρα αμέσως: η Ματίνα ήταν η προσωποποίηση της χιπστεροσύνης πριν καν τολμήσουμε να διανοηθούμε την έννοια.
-Ωραία, έκανες τον παραλληλισμό σου με τη Ματίνα, φτάνει τόσο, τα λέμε ξανά σε μια βδομάδα.
Δεν έχετε μάθει απολύτως τίποτα από τα έξι χρόνια που συγγράφω στο ίντερνετ, έτσι;
-Για να εξακολουθούμε να σε διαβάζουμε...
Αυτό θα το εκλάβω σαν κομπλιμέντο.
Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή. Κι η αρχή είναι η εμφάνιση. Η Ματίνα Μανταρινάκη, ως "διοπτροφόρα μέλλουσα γεροντοκόρη", ντυνόταν με μακριές φούστες, πουκάμισα και μπλούζες μέχρι το λαιμό και φυσικά μαύρα κοκάλινα γυαλιά.
Η ένδυση αυτή το 1998 είχε τον ίδιο αντίκτυπο που έχει το πρώτο r στο Marlboro, και έτσι συνέχισε να είναι για όλη την επόμενη δεκαετία, καθώς η τάση ήταν για κάθε χρόνο που περνάει να περικόπτονται και τρία εκατοστά υφάσματος σε κάθε ρούχο.
Και ξαφνικά μας χτύπησε η χιπστεριά και τώρα το μόνο maxi ρούχο που δεν έχουν ενστερνιστεί οι χιπστερογκόμενες είναι η μπούρκα.
Βέβαια η χειρότερη μάστιγα είναι με τα κοκάλινα γυαλιά του Buddy Holly, τα οποία για τέσσερις δεκαετίες ήταν αυτομάτως πιο uncool κι από το πνευμονικό έιτζ. Οι αθρώποι που είχαν μυωπία ή φορούσαν φακούς επαφής, ή έκαναν εγχείριση με λέιζερ, ή έφτιαχναν λεπτούς και διακριτικούς σκελετούς που δε λειτουργούσαν σαν πινακίδα νέον που γράφει "hit me".

Και ξαφνικά χάρη στο κίνημα του ίντερνετ "smart is the new sexy", τα κοκάλινα γυαλιά έχουν γίνει τόσο της μόδας που υπάρχουν πλέον άνθρωποι που τα φοράνε χωρίς να έχουν μυωπία, με σκέτο τζάμι χωρίς φακό.
Και γιατί το κάνουμε αυτό;
Γιατί είμαστε ηλίθιοι, that's why.
Αλλά ας επανέλθουμε λίγο στο smart is the new sexy.
Πέρα από όποιον άντρα κινείτο, η Ματίνα Μανταρινάκη είχε ιδιαίτερη καψούρα με τον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό, έναν χαρακτήρα που ήταν το άκρο αντίθετο του σέξι γιατί α) τον ενσάρκωνε ο Χάρης Ρώμας και β) γιατί ήταν ένας μαμούχαλος καθηγητής πανεπιστημίου που η μόνη του έγνοια στον κόσμο ήταν πώς θα εκδώσει το αριστούργημά του "Το Αποχετευτικό Σύστημα Στο Βυζάντιο".
Φλας φόργουορντ στο 2015, και παντού στα ιντερνέτια επικρατεί το πνεύμα του "smart is the new sexy". Εικάζω ότι η απαρχή του φαινομένου παίχτηκε με την ξαφνική επιτυχία του Big Bang Theory, του σίριαλ όπου ο Χόλοβιτς είναι ο γλοιώδης πέφτουλας, ο Ινδός δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη μπροστά σε γυναίκες αν δεν είναι πιωμένος κι ο Σέλντον...ε...είναι ο Σέλντον.
Τρεις στους τέσσερις ευφυείς ανθρώπους δεν μπορούν να σταθούν φυσιολογικά στην κοινωνία!
Σέξι!
Εξού και η αναβίωση των κοκάλινων γυαλιών, γιατί ένα από τα πράγματα που μαθαίνουμε όλοι στη Β' Δημοτικού είναι ότι αν τα μάτια σου λειτουργούν σωστά δεν είσαι στ'αλήθεια έξυπνος.
Μάλλον αυτό που θα έπρεπε να λένε αντί για το "smart is the new sexy" είναι το "nerd is the new sexy". Ας δούμε για παράδειγμα τότε που, στο επεισόδιο με τον Νάσο Ζέπελιν...

...στο επεισόδιο λοιπόν με τον Νάσο Ζέπελιν, η Ματίνα ξεκινάει να συζητάει δι'αλληλογραφίας με έναν φιλοτελιστή, έναν μοντελιστή και έναν κομμουνιστή. Είναι από τις ασχολίες που σε οποιαδήποτε αμερικάνικη κολλεγιοταινία που σέβεται τον εαυτό της θα αντιμετωπίζονταν με συλλογικό κρέμασμα σε γάντζο.
Φιλοτελιστής ρε φίλε. Έχουμε βγάλει την έκφραση "έλα σπίτι μου να σου δείξω τη συλλογή μου με τα γραμματόσημα" μόνο και μόνο για να κοροϊδεύουμε αυτή την κατηγορία ανθρώπων.
Και τώρα ξαφνικά όλοι οι νέρντουλες βγαίνουν από τις τρύπες τους και επιδεικνύουν στον κόσμο πόσο μεγάλη είναι η συλλογή τους με τις κάρτες Πόκεμον και τι σπεσιφικέισονς έχει η κάρτα γραφικών τους και πόσα kills πήραν στο Λολ και για τις γαμημένες ταινίες του Σταρ Τρεκ.
Ειλικρινά, ζούμε στην εποχή που ακόμα κι η Κατακουζήνα μπορεί να βρει ακροατήριο πρόθυμο να ακούσει για το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάντιο.
Αν και αυτό δε σημαίνει ότι το σημερινό άρθρο αποτελεί δικαίωση της Κατακουζήνας, γιατί αν δικαιώσουμε οτιδήποτε έχει κάνει στη ζωή του ο Χάρης Ρώμας θα υποπέσουμε σε ένα από τα οχτώ θανάσιμα αμαρτήματα.
Ένα ακόμα σημείο στο οποίο η Ματίνα Μανταρινάκη παίρνει την εκδίκησή της είναι οι μουσικές επιλογές. Στο σίριαλ, όλοι την κορόιδευαν γιατί ήταν το μόνο άτομο που εν έτει 1998 γούσταρε να ακούει ξεχασμένους απ'το θεό καλλιτέχνες όπως οι Ολύμπιανς, η Κλειώ Δενάρδου (ναι το γκούγκλαρα) και τα Κατσαμπάκια.
Δεκαεφτά χρόνια αργότερα, κι ενώ η μέινστριμ μουσική έχει υποβιβαστεί σε έναν τύπο που μουρμουράει περί κώλων όσο από πίσω βαράει ένα ηλεκτρονικό τούμπανο, ο κάθε παπαρίτζουλας με ειρωνικό μουστάκι έρχεται και φοράει παράσημο στο στήθος του ότι την αγαπημένη του μπάντα την ακούνε πέντε άτομα και τα άλλα τέσσερα είναι οι μανάδες των καλλιτεχνών.
Αλλά αρκετά μιλήσαμε για τους Franz Ferdinand.

Ένας από τους πιο επώδυνους τρόπους με τον οποίον η Ματίνα δικαιώθηκε είναι η πολιτική. Ίσως θα θυμάστε το επεισόδιο όπου η Ελένη, σε μια απ'τις πολλές προσπάθειές της να βγάλει λεφτά εις βάρος του Κωνσταντίνου, τον έπεισε να ιδρύσει το κόμμα Βυζαντινή Αναγέννηση (ΒΥΖ.ΑΝ).
Πριν λοιπόν η Ματίνα γίνει ένθερμη Βυζανίστρια, σε μια απ' τις πολλές προσπάθειές της να ντυθεί νυφούλα εις βάρος του Κωνσταντίνου, υποστήριζε ένα κόμμα που τότε μετά βίας έμπαινε στη Βουλή, έπαιρνε 4% και οι ψηφοφόροι του γενικά ήταν κάτι μυστήρια τρένα, κάτι κουλτουριάρηδες και γενικά ήταν το κόμμα "ασήμαντο μυρμηγκάκι".
Σήμερα αυτό το κόμμα λέγεται ΣΥΡΙΖΑ και έχει εκλεγεί κυβέρνηση.
Και για κοίτα πούτσα το μυρμηγκάκι!
-Δε βαρέθηκες να κράζεις τον ΣΥΡΙΖΑ;
Δε βαρέθηκε ο Μαρινάκης να παίρνει πέτσινα πρωταθλήματα;
Αλλά πραγματικά, ο πιο μυστήριος τρόπος που η Ματίνα γνωρίζει δόξα στο σύγχρονο κόσμο είναι και το πιο βαρύνον χαρακτηριστικό της, αυτό για το οποίο εισέπραττε την περισσότερη χλεύη το 1998: ο γεροντοκορισμός.
Παλιά η αγαμία ερχόταν σαν ανεπιθύμητη παρενέργεια κάποιας επιλογής όπως το να παίζεις ιντερνετικά MMORPG ή να σπουδάζεις μηχανολογία, και γενικά αυτοί που βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση δεν ήταν και πολύ ευχαριστημένοι με αυτό.
Πλέον υπάρχει ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων για την οποία η συνεύρεση με το αντίθετο φύλο, ή το ίδιο, ή το ενδιάμεσο, ή δεν ξέρω κι εγώ τι, βρίσκεται τόσο ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων τους όσο το Άμστερνταμ από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το διανοείστε αυτό; Μέσα σε δέκα χρόνια το ευρυζωνικό ίντερνετ κατόρθωσε ό,τι δεν μπόρεσε ο Χριστιανισμός στις δύο χιλιετίες της ύπαρξής του.
Να ξεκόψει τους ανθρώπους από το σεξ.
Βέβαια αυτό μπορεί να είναι και αντίδραση της φυσικής επιλογής στον υπερπληθυσμό.
Αλλά είναι στ'αλήθεια τόσο σημαντικό το να αραιώνουμε σιγά σιγά απ'τον πλανήτη, μπροστά στη θλιβερή συνειδητοποίηση ότι τόσα χρόνια η Ματίνα Μανταρινάκη είχε δίκιο;
Δεν ξέρω. Θα απαντήσω κάποια άλλη φορά σε αυτό το ερώτημα.
-Δε θα κοιμηθούμε μέχρι να απαντήσεις.
Ουάου...
Αυτά, και να προσέχετε μην ακολουθήσουν αντίστοιχου ύφους αναλύσεις για τον Χλαπάτσα, τον Φοίβο τον καφετζή, τον Σάκη τον Υδραυλικό και την Ρένια το Αστροπελέκι.

Varoufuck this shit

Τα έργα και οι ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να περιγραφούν με την ατάκα που είπε ο θανατοποινίτης του Αρκά στον δεσμοφύλακα που τον οδηγούσε στο απόσπασμα:
-Κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε...
Αλλά ανάμεσα σε αλληλοαντικρουόμενες δηλώσεις, κωλοτούμπες, καταλήψεις, επεισόδια, τηλεοπτικές συνεντεύξεις και επιθέσεις σε βενζινάδικα, ένας είναι ο πραγματικός σταρ αυτού του θίασου.
Ο Γιάνης με το ένα νι.
Ο Γιάνης ο Βαρουφάκης.
Ο οποίος ερωτηθείς γιατί γράφει το όνομά του με ένα νι, ενώ όλοι οι υπόλοιποι Γιάννηδες με δύο, απήντησε με την εξής πολύ διασκεδαστική ιστορία: όταν ήταν στο δημοτικό, η δασκάλα του τον μάλωνε γιατί έγραφε το Γιάνης με ένα νι, κι έτσι αυτός από πείσμα όταν έγινε μεγάλος και παγκοσμίως γνωστός οικονομολόγος το έγραφε επίτηδες με ένα νι για να της την πει.
Όπως και κάθε άλλος φυσιολογικός άνθρωπος που, στα σαράντα του χρόνια, προγραμματίζει τις ενέργειές του με στόχο να την πει στη δασκάλα που είχε στο δημοτικό.
Hey! Teacher! Leave this kid alone!

Ο Πίσω από τις Λέξεις Τσίπρας διάλεξε τον Γιάνη ως υπουργό Οικονομικών με το σκεπτικό ότι είναι οικονομολόγος. Είναι ένα ενδιαφέρον και πρωτότυπο σκεπτικό, αν σκεφτεί κανείς ότι όλοι οι προηγούμενοι υπουργοί οικονομικών ήταν λαμόγια.
Πριν από αυτό, ο Γιάνης ήτανε γνωστός κυρίως ως τηλεμαϊντανός σε διάφορες ειδήσεις και Παπαδάκηδες, όπου έβγαινε και βασικά εξηγούσε ότι αν η Ελλάδα πάει στη δραχμή θα γίνει του μουνιού το πανηγύρι.
Τουλάχιστον αυτό θυμάται ο Σταύρος Θεοδωράκ...
-Α! ΟΥ! ΜΠΟΜΠΟΛΙΣΤΑΝ! ΘΑΝΑΤΟΣ!
...ης, ο οποίος σε ένα πολύ ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα διάβασε μια από τις εν λόγω συνεντεύξεις του Γιάνη ενώπιον της Βουλής χωρίς να πει ότι αυτά που διάβαζε ήταν λεγόμενα του Γιάνη.
Η αντίδραση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (τουλάχιστον του τμήματος αυτού που υποστηρίζει τη δραχμή, των οποίων ο αριθμός κυμαίνεται ανάλογα με τον καιρό, την απόδοση του Παναθηναϊκού και τη θέση της Αφροδίτης σε σχέση με τον Κρόνο) ήταν του τύπου "τι λέει αυτός ρε!" και "πετάχτε τον έξω".
Δεν ήταν παράδοξη αυτή η αντίδραση, αφού οι Συριζαίοι είναι ικανοί να υιοθετήσουν τη θεωρία της επίπεδης γης αν το Μπομπολιστάν πει ότι η γη είναι στρόγγυλη. Απλά μόλις ο Σταύρακας αποκάλυψε ότι αυτά που διάβαζε τα είχε πει ο Γιάνης, όλοι αυτοί που αντιδρούσαν ξαφνικά θυμήθηκαν ότι έχουν αφήσει το αμάξι τους στο παρκόμετρο.
Αλλά αυτό το άρθρο δεν είναι για τον Σταύρακα. Είναι για τον Γιάνη.
Ο οποίος, με το που βγήκε στη βουλή και ανακοινώθηκε ως υπουργός Οικονομικών ξαφνικά απέκτησε ένα κύμα από θαυμάστριες, τις λεγόμενες και Βαρουφίτσες.
Γιατί συνέβη αυτό;
Επειδή οι φεμινίστριες είναι ακόμα κατασκηνωμένες κάτω από το σπίτι μου μετά την τελευταία μου ανάρτηση, δε θα πω "γιατί είστε ηλίθιες", απλά ότι το 99% δίνει το κακό όνομα στις υπόλοιπες.
Και τι ζόρι τραβάω εγώ, θα μου πείτε. Δεν είναι ωραίος, αλλά αρέσει. Είναι φάση το αγόρι! Είναι αλήτης! Είναι μηχανόβιος! Φοράει το πουκάμισο έξω απ'το παντελόνι σαν να μην τρέχει τίποτα! Κυκλοφορεί χωρίς μπατσικό γύρω του! He's a cowboy! On a steel horse he rides!

Όπως θα έλεγε γεμάτος πόνο και καψούρα ο Στάθης Ψάλτης σε ένα πρόγραμμα πολύ σπέσιαλ με πολλά αχ και βαχ, Τσίπρα μ'ακούς; Πολύ κωλόπαιδο ο Γιάνης.
Ο Τσίπρας φυσικά το ήξερε. Κι επέλεξε το κωλόπαιδο για την κρίσιμη θέση του διαπραγματευτή, γιατί ως γνωστόν η προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι θα σκίσει τα μνημόνια.
Οι προεκλογικές δεσμεύσεις από την πραγματικότητα βέβαια απέχουν όσο ο Άρης Θεσσαλονίκης από την Α' Εθνική, αλλά αυτό δεν το είπε κανείς στον Γιάνη.
Βλέπετε, η μαντάμ Μέρκελ (sic!) είχε συνηθίσει από τους προηγούμενους υπουργούς οικονομικών να έρχονται και να της γλείφουν τη μπότα στο πίσω δωμάτιο αμέσως πριν τη συνέντευξη τύπου. Όταν ο Γιάνης έσκασε μύτη κι αντί να επαναλαμβάνει "yes mistress" με σκυμμένο κεφάλι τόλμησε να επιδείξει το παραμικρό ίχνος αλαζονείας, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε κι ο Ντάισελμπλουμ φρύαξαν απ'το κακό τους.
Το πρόβλημα ήταν αλλού: δύο μόλις μέρες αφού ο Αλέξης έφερε την Ελπίδα και τραγούδησαν μαζί το Στη Ντισκοτέκ, συνειδητοποίησε ότι υποσχέθηκε να βάψει αυγά και το μόνο που είχε ήταν πορδές.
Αφού ο προσωπικός του γεωπόνος τον επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν ακόμα η εποχή που ανθίζουν τα λεφτόδεντρα, ο Αλέξης έντρομος συνειδητοποίησε ότι θα έπρεπε να πληρώσει τον ουρανό, τα άστρα, την Άρτα και τα Γιάννενα έχοντας στο ταμείο τέσσερα κέρματα και ένα μισοφαγωμένο πιτόγυρο.
Αφού σκέφτηκε πολλές λύσεις όπως το να πουλήσει το κορμί του, να πλένει τζάμια στα φανάρια και να παίζει ακορντεόν στην Ομόνοια, αποφάσισε ότι το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ρίξει τα μούτρα του, να ξανακολλήσει ένα-ένα με σελοτέιπ τα κομματάκια που έσκισε το μνημόνιο και να γλείψει τη μπότα της Μέρκελ.
Αλλά υπήρχε πρόβλημα. Ο Γιάνης, ο οποίος είχε δείξει τόση αποφασιστικότητα και πυγμή, ήταν πλέον καμένο χαρτί στους απέναντι. Ο Αλέξης δεν είναι ηλίθιος. Είναι πάρα πολλά άλλα πράγματα, αλλά δεν είναι ηλίθιος. Έτσι αποφάσισε να δώσει στον Γιάνη ένα γκεϊμπόι να παίζει και έδωσε σημαντικότερο ρόλο στο στέλεχος με το επικό ονοματεπώνυμο Ευκλείδης Τσακαλώτος.
Ο οποίος και αποτελεί την τρίτη ή τέταρτη σημερινή αναφορά σε κάποιο αριστούργημα του 80's κινηματογράφου.
Αλλά ο Γιάνης δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσει έτσι και να φύγει απ'το φως της δημοσιότητας. Να θυμάστε το όνομά του. Θα ζήσει για πάντα.

Έτσι, προχθές το βράδυ, πήρε την κυρά του αγκαζέ και πήγανε να φάνε σε ένα εστιατόριο στα Εξάρχεια.
Και οκ, τα Εξάρχεια δεν είναι ακριβώς το μέρος που περιμένει να βρει κανείς τα γκουρμέ εστιατόρια που σερβίρουν ξέρω γω φιλέτο από άαρντβαρκ μαριναρισμένο σε σως από γκότζι μπέρι, Σο φάκιν γουάτ! Ο Γιάνης είπαμε είναι αλήτηζ! Παίρνει τους καθωσπρεπισμούς και τους χύνει στα μούτρα! Ήθελε να πάρει την κυρά του και να την πάει να φάνε κοψίδια και σπληνάντερα!
Το θέμα είναι ότι θα μπορούσε να την είχε πάει εξίσου καλά στα Βλάχικα στη Βάρη, ή στη Χασιά, ή στο Μαραθώνα, ή στη Βαγδάτη, ή βασικά σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη δεν περικλείεται από τις οδούς Αλεξάνδρας, Πατησίων, Ακαδημίας και Χαριλάου Τρικούπη.
Όπως ξέρει όποιος κατοικεί στην Ελλάδα και είναι πάνω από δύο χρονών, στα Εξάρχεια κατοικοεδρεύουν οι αναρχοαπαυτόνομοι. Κι αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι απαγορεύεται να περνάμε από εκεί, αλλά όταν είσαι μέλος της φάκιν' κυβέρνησης και πηγαίνεις στα Εξάρχεια, πιθανότατα την επόμενη μέρα έχεις προγραμματισμένο να βάλεις την αγαπημένη σου κόκκινη φανέλα και να κάνεις περιήγηση στα γραφικά στενοσόκακα της Τούμπας.
Έτσι λοιπόν, διερχόμενοι περαστικοί αναρχοαπαυτόνομοι διαπίστωσαν ότι έχει αθηναϊκές πινακίδες βρίσκεται ο Βαρουφάκης μέσα και για κάποιον απροσδιόριστο λόγο μπήκαν μέσα κι άρχισαν να τον βρίζουν και να του πετάνε γυάλινα αντικείμενα.
Nobody could have seen that coming!
Όπως γλαφυρά περιγράφει ο ίδιος ο Γιάνης, τον συγκίνησε ιδιαίτερα η στάση της γυναίκας του που, με το που ξεκίνησαν τα όργανα, αυτή μπήκε μπροστά του για να τον προστατεύσει από την επίθεση.
Και οκ, οι φεμινίστριες ακόμα δεν έχουν φύγει κάτω απ'το σπίτι μου και δε θέλω να διαιωνίσω στερεότυπα περασμένων εποχών ότι ο άντρας φοράει τα παντελόνια και πρέπει να προστατεύει τη γυναίκα κι είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι...αλλά...
...
...ΑΛΛΑ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!
Δεν ντρέπεσαι; Εσύ τόσον καιρό μας παρίστανες τον γκραν γαμάω και τον αλητήριο και τον "κλεφτρόνι και τζέντελμαν" της κυβέρνησης κι ότι δε σε σκιάζει Μέρκελ καμιά, και μόλις έρχεται η ώρα να δείξεις το πραγματικό σου αντριλίκι, βάζεις για ασπίδα τη γυναίκα σου;
Ας έβαζες το Μακέδο!

Πέμπτο; Έκτο; Έχω χάσει το μέτρημα.
Αφού τέλος πάντων οι ανάρχες ξέμειναν από τασάκια να πετάξουν, ο Γιάνης ως άλλος Τζίζαντας Χριστός είπε "αφήστε τους να έρθουν κοντά μου" και τους εξήγησε ότι δεν έχει σημασία που είναι πλέον πολιτικός, γιατί πάντα σύχναζε στα Εξάρχεια και νιώθει Εξαρχειώτης και δεν τον εμποδίζει τίποτα να ξανάρθει.
Θα ξαναπάς στα Εξάρχεια, ε;
Όπως έλεγε κι η αρκούδα στο ανέκδοτο, "Γιάνη...δεν έρχεσαι στο δάσος για κυνήγι".
Αυτά, και να προσέχετε μη σας μαλώσει η δασκάλα σας στο δημοτικό και καταλήξετε για την υπόλοιπη ζωή σας να συστήνεστε ως Γηόργος Κονσταντηνήδης.

Hair of the Dog

Η μέρα που θα ξεμείνω από τραγούδια για να ταιριάξω με την ανάρτησή μου θα είναι και η μέρα που θα πεθάνω.

Χάρηκα κι εγώ λοιπόν ότι για ένα μεσημέρι στα δέκα χρόνια κατάφερα να πετύχω αστικό για το σπίτι μου που να επικρατούν σχετικά ανθρώπινες συνθήκες και να μην είναι φορτωμένο σαν νταλίκα με μοσχάρια στο Μπαγκλαντές.
Κι όπως μπαίνω μέσα, γυρνάω και βλέπω το θέαμα που μου πάγωσε τα σωθικά.
Τα λεωφορεία της Θεσσαλονίκης, χάρη σε κάποιον σχεδιαστή της Volvo που προφανώς δούλευε Πέμπτη πριν από τριήμερο δέκα λεπτά πριν σχολάσει κι είπε "δε γαμιέστε κι εσείς και το λεωφορείο σας", έχουν το ρεζερβουάρ στη μέση της καμπίνας, που σημαίνει ότι χάνονται τέσσερις θέσεις πάνω στη ρόδα και στο σημείο αυτό μπορεί να κάτσει μόνο άτομο που δεν έχει προλάβει το τελευταίο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ.
Αλλά αυτό πιθανότατα δεν ενδιέφερε κανέναν σας.
Πάνω σε αυτή τη ρόδα, όμως, καθόταν μια κοπέλα που φορούσε βερμούδα με αξύριστα πόδια.
Δεν πρόλαβα καν να γράψω την τελεία στην προηγούμενη πρόταση κι ήδη ακούω τον οργισμένο όχλο από τις φεμινίστριες που κραδαίνουν φλεγόμενα σουτιέν κι έρχονται κατά το σπίτι μου ετοιμάζοντας να με σταμπάρουν με το πυρακτωμένο σίδερο που γράφει "ΣΕΞΙΣΤΗΣ".
-Και ποιος είσαι εσύ, θλιβερέ και τρισάθλιε αγάμητε μηχανολόγε, που θα υπαγορεύσεις στις γυναίκες τι θα κάνουν με το σώμα τους! Τα άτριχα πόδια είναι προπαγάνδα του καπιταλισμού για να πουλάνε οι καπιταλιστές αποτριχωτικές κρέμες! ΑΠΑΝΩ ΤΟΥΣ!
Ναι, ε; Ας το δεχτούμε ότι φταίνε οι κακοί καπιταλιστές. Τον προηγούμενο αιώνα, όταν οι φεμινίστριες είχαν κάτι καινούριο να πουν στην κοινωνία και δεν ήταν Κνίτες με βυζιά, ένα απ'τα σημάδια που είχαν σαν δείγμα απελευθέρωσης ήταν το να καπνίζουν δημοσίως.
Ήταν άλλες εποχές. Ο καρκίνος ήταν δείγμα απελευθέρωσης.
Ξέρετε τι έκαναν οι καπιταλιστές; Άρχισαν να βγάζουν τσιγάρα και διαφημιστικές καμπάνιες για να πουλήσουν περισσότερους καρκινοσωλήνες στο γυναικείο κοινό. Πλέον η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια δεν ήταν αποκλειστικό προνόμιο των φαλλοκρατών! Whoop-de-do!
Πάρτε το χαμπάρι. Όσο και να χτυπάτε τον κώλο σας χάμω, at the end, capitalism wins. Νόμος. Και δεν τα βάζεις με τον νόμο αν δεν είσαι οι Τζούντας φάκιν Πριστ.

-Εν πάση περιφτώσει, δεν είναι ο καπιταλισμός το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι εσείς τα φαλλοκρατικά γουρούνια έχετε την απαίτηση να είμαστε εμείς άτριχες και περιποιημένες κι εσείς να βγαίνετε έξω λες και είστε αρκούδες. Double standards, motherfucker!
Ουάου! που θα'λεγε κι ο Μπαρουφάκης. Απ'όλα τα double standards που εφαρμόζονται στον πλανήτη γη, αυτό που σας πείραξε και θέλετε να εξαφανίσετε είναι το να μπορούν οι γυναίκες να βγαίνουν και να κυκλοφορούν με το πόδι του Νταρακλίτσα.
Δηλαδή ο κόσμος καίγεται και το πόδι χτενίζεται.
Κι έπειτα αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη δεν έχει καν τον καιρό που ντε και καλά θα βάλεις βερμούδα αλλιώς θα ανεβάσεις εκατόν πεντακόσιους βαθμούς Κελσίου και θα πεθάνεις από spontaneous human combustion λες και είσαι ντράμερ των Spinal Tap.
Εφόσον είσαι κοπέλα και βαριέσαι να ξυρίσεις τα πόδια σου (μην ντρέπεστε, είστε χιλιάδες εκεί έξω και ζείτε ανάμεσά μας, η τεμπελοσκυλίαση δε γνωρίζει φύλο) μπορείς κάλλιστα να βάλεις μακρύ παντελόνι και να μην μάθει κανείς ότι βαριέσαι να κουνήσεις την πέτσα σου.
Αλλά όχι! Η τύπισσα έπρεπε να βάλει βερμούδα, χωρίς να έχει καν ζέστη, και να μας δείξει τον Καραπιάλη που κρύβει μέσα της σε όλο του το μεγαλείο. "Κοιτάξτε με! Έχω αξύριστα πόδια και τα δείχνω σε όλους σας! Παίρνω τις κοινωνικές νόρμες σας και τις κατουράω στη μάπα! Damn, if I were any more edgy everyone who touches me would bleed for three days!".
-Μα αυτό ακριβώς! Η αποτρίχωση είναι μια ηλίθια κοινωνική νόρμα που δεν προσφέρει τίποτα! 
Η οποία ηλίθια κοινωνική νόρμα ανάγεται στην αρχαία Αίγυπτο και την αρχαία Ελλάδα από τότε περίπου που σταματήσαμε να κυνηγάμε μαμούθ.
Από την άλλη, οι μισές απ'τις περιποιήσεις που κάνετε επειδή "σας τις επιβάλλουν τα φαλλοκρατικά γουρούνια", στην πραγματικότητα τις κάνετε για να ζηλέψουν οι φιλενάδες σας. Οι άντρες κατά βάση χέστηκαν.
Όχι, αλήθεια. Στηθείτε στην Αριστοτέλους και ρωτήστε όποιον άντρα περνάει μπροστά σας αν θα απέρριπτε μια γυναίκα επειδή έχει κυτταρίτιδα ή δυο-τρία παραπανίσια κιλά. Αν σας απαντήσει καταφατικά σε αυτή την ερώτηση, η αμέσως επόμενη ερώτηση θα πρέπει να είναι "και γαμάς καθόλου στη ζωή σου;".

Ή μήπως θεωρείτε φαλλοκρατική καταπίεση το μανικιούρ και το πεντικιούρ; Σας πληροφορώ ότι οι μόνοι άντρες που ενδιαφέρονται για το αν έχετε ωραίο πεντικιούρ είναι οι ποδολάγνοι, κι αυτοί είναι και δεν είναι το 5% του πληθυσμού.
Αν νιώθετε τόσο καταπιεσμένες από το 5% του πληθυσμού, τότε μάλλον εσείς επιλέγετε να καταπιεστείτε από μόνες σας.
Κι εντάξει, δεν αντιλέγω. Ας πούμε ότι είναι μια ηλίθια κοινωνική νόρμα τα άτριχα πόδια που δεν προσφέρει και καμία απολύτως ευκολία, γιατί η αποτρίχωση θέλει χρόνο που θα μπορούσες κάλλιστα να αξιοποιήσεις αγοράζοντας σουτιέν, οινόπνευμα και σπίρτα.
Ας πάμε σε ένα λίγο άσχετο παράδειγμα. Σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο έχει επικρατήσει το σύστημα μονάδων SI, το οποίο έχει την ευκολία ότι όλες οι μονάδες κλιμακώνονται σε πολλαπλάσια του δέκα και διευκολύνουν πάρα πολύ τα μαθηματικά.
Σε όλον; Όχι! Υπάρχει το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται. Κι αυτό το χωριό είναι οι ΗΠΑ. Οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι (κατά το "οι φίλοι μας τα ζώα") χρησιμοποιούν το δικό τους σύστημα, στο οποίο ένα μίλι ισούται με 5280 πόδια που ισούνται με 12 ίντσες το καθένα και μια λίβρα που ισούται με είκοσι οχτώ μπανάνες και δεν ξέρω γω τι.
Πήγαινε λοιπόν εσύ και κάτσε να εξηγήσεις στον Αμερικάνο ότι το σύστημα που χρησιμοποιεί είναι λανθασμένο και άβολο και θα έπρεπε να το αντικαταστήσει με το SI. Ξέρεις πώς θα αντιδράσει ο Αμερικάνος; Θα σου δείξει μεγαλοπρεπώς τα παχύσαρκα παπάρια του και θα παραγγείλει επιδεικτικά μπροστά σου δέκα λίβρες τηγανιτό μπέικον.
Κι είναι λογικό, γιατί αυτό που του μάθαιναν σε όλη του τη ζωή είναι να μετράει τα πράγματα με λίβρες και πόδια. Όλοι οι γύρω του κάνουν το ίδιο. Μπορεί να κάτσει και να καταναλώσει φαιά ουσία για να μάθει να μετράει σε κιλά και μέτρα, αλλά γιατί να το κάνει; Έτσι έχει καλωδιωθεί ο εγκέφαλός του.
Κι εμένα, με τον ίδιο τρόπο, έχει καλωδιωθεί ο εγκέφαλος μου να θεωρεί τα αξύριστα γυναικεία πόδια αντιαισθητικό θέαμα.
-Μα τα double standards!
Ναι, τι; Όπως ξαναείπα, υπάρχουν ένα κάρο double standards σε σύγκριση με τα οποία το double standard της αποτρίχωσης είναι μια κλανιά στα φουγάρα της Πτολεμαΐδας. Και τα περισσότερα από αυτά έχετε καταφέρει να τα αντιμετωπίσετε επιτυχώς.
Για την ακρίβεια, μέχρι να μας κατακτήσουν οι Τζιχαντιστές επειδή οι Αμερικάνοι την περίοδο του ψυχρού πολέμου ήταν ηλίθιοι και στην προσπάθειά τους να υποσκελίσουν τη Σοβιετική Ένωση κατάφεραν να ενισχύσουν την μόνη πληθυσμιακή ομάδα που ήταν χειρότερη από τη Σοβιετική Ένωση...

...μέχρι λοιπόν να μας κατακτήσουν οι Τζιχαντιστές και να επιβάλλουν μπούργκα, πολυγαμία και κλειτοριδεκτομή, έχετε εξαιρετική θέση στην κοινωνία.
Κι αν θέλετε να μιλήσουμε για double standards, κανένα απολύτως πρόβλημα.
Γιατί να πηγαίνουν μόνο οι άντρες στρατό;
Γιατί όταν έχετε κάποιο βαρύ αντικείμενο να κουβαλήσετε ζητάτε τη βοήθεια κάποιου άντρα και δεν το κουβαλάτε μόνες σας;
Γιατί να πληρώνουν οι άντρες στα ραντεβού;
Γιατί να κάνουν οι άντρες την πρώτη κίνηση σε ένα φλερτ;
Γιατί όταν προσπαθεί να σας μιλήσει ένας άντρας εσείς απαντάτε μονολεκτικά και περιμένετε από αυτόν να κουβαλήσει όλη τη συζήτηση;
Είναι ή δεν είναι όλα αυτά ηλίθιες κοινωνικές νόρμες και double standards?
Και τελικά ποια είναι η μυστική συνταγή του καβουροπάτι;
Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις δε θα απαντήσετε εσείς που κραδαίνετε τα φλεγόμενα σουτιέν, γιατί δε σας συμφέρει (και γιατί δεν ξέρετε τη μυστική συνταγή του καβουροπάτι). Και δε σας συμφέρει γιατί έχετε μια σκληρή αλήθεια μπροστά σας που σας χαλάει το σύνδρομο καταδίωξης που έχετε λες και είστε ο Τζόι Ντι Μάιο.
Κι αυτή είναι η εξής: δεν είναι τα πάντα φαλλοκρατική προπαγάνδα και καταπίεση.
Δεν θέλουμε όλοι οι άντρες να σας έχουμε υποχείρια που θα μας φέρνετε τις παντόφλες στον καναπέ.
Απλά οι άντρες και οι γυναίκες δεν είναι το ίδιο φύλο. Ισότιμα φύλα ναι, βεβαίως. Αλλά όχι το ίδιο. Κι ο λόγος είναι μια ασήμαντη μικρή λεπτομέρεια που λέγεται αναπαραγωγή του είδους. Εμείς έχουμε πούτσα κι εσείς έχετε μουνί. Βιολογικά είμαστε διαφορετικοί κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.
Κοινωνικά είμαστε ίσοι; Ίσως όχι ακόμα. Θα έπρεπε να είμαστε; Βεβαίως. Θα το πετύχετε αυτό με το να κυκλοφορείτε με αξύριστα πόδια; Όχι. Απλά θα πηδάμε όλοι τις αποτριχωμένες χαζογκόμενες και εσείς θα μείνετε με συντροφιά δέκα γάτες και θα νομίζετε ότι προσθέσατε το δικό σας λιθαράκι στην ισότητα των φύλων, ενώ στην πραγματικότητα κλάσατε μια μάντρα παπάρια στην κοινωνία.
Κι αν αυτό με κάνει σεξιστή, γούστο μου και καπέλο μου και θα το βάλω κι αυτοκόλλητο στον προφυλακτήρα του monster truck που θα οδηγώ στους αυτοκινητόδρομοι του Τέξας ακούγοντας Τζόνι Κας και πίνοντας Bud Light.
Αυτά, και να προσέχετε μην κοπείτε στο ξύρισμα.

We've got another thing coming

Ζούμε σε έναν σκληρό και άδικο κόσμο.
Εκατοντάδες άνθρωποι θαλασσοπνίγονται στην προσπάθειά τους να πουλήσουν σιντί σε μια καλύτερη κοινωνία.
Οι σκληρές διαπραγματεύσεις και το αγριωπό βλέμμα του Γιάνη με το ένα νι δεν έκαναν το μουνάκι της Μέρκελ να στάζει και τώρα η χώρα και το μέλλον μας βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Η μόλυνση του περιβάλλοντος, η αλλοτρίωση, η αποξένωση, η ανθρωπιστική παιδεία κι άλλα θέματα της Έκθεσης Γ' Λυκείου μαστίζουν την κοινωνία μας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Σάκης Ρουβάς θα τραγουδήσει το Άξιον Εστί.
Η μία τραγωδία χτυπά πίσω απ'την άλλη, κι ακόμα κι ο πιο σθεναρός νους δεν μπορεί να μην κατακλυστεί από μαύρες και απαισιόδοξες σκέψεις.
Γι' αυτές τις στιγμές, λοιπόν, σας ζητώ να έχετε κατά νου αυτό:
Έρχεται.
-Ποιος έρχεται;
Αυτός. 1-0.
-Σοβαρά τώρα;
Δείτε και θα διαπιστώσετε ότι κυριολεκτώ απόλυτα.

Αυτό που ακούσατε. Έρχεται το ρομποτικό πέος.

Οκ, καταλαβαίνω ότι μιλάμε για την Εσπρέσο, την εφημερίδα που έχει για όνομα ένα είδος καφέ και δε θα δίσταζε να δημοσιεύσει πρωτοσέλιδο του τύπου "Σοκ! Ιστορικές έρευνες δείχνουν ότι ο Κολοκοτρώνης τον σούβλιζε τον Αθανάσιο Διάκο!".
Αλλά ας μην υποβαθμίζουμε τη σημασία της είδησης. Ως γνωστόν, εκτός του σκύλου, το πέος είναι ο καλύτερος φίλος του άνδρα. Εντός του σκύλου είναι λίγο δύσκολο να γαμήσει κανείς.
Και υπάρχουν κάποιοι άνδρες που έχουν τη δυστυχία ο καλύτερος φίλος τους να μην... εχμ... ανταποκρίνεται στο κάλεσμά τους την κρίσιμη στιγμή. Γι'αυτούς λοιπόν τους άνδρες η επιστήμη, αφότου προφανώς είχε λύσει όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της ανθρωπότητας, κατασκεύασε έναν μηχανισμό για να τους βοηθήσει.
Το θέμα είναι ότι αυτή η είδηση θα μπορούσε να περιγραφεί και χωρίς να ακουστεί σαν μια ατάκα που θα πετούσε ο Άρνολντ Σβαρτζονέγρος στη Λυσσάρα Κόνορ ως πρωταγωνιστής της πορνοπαρωδίας "Σεξολοθρευτής 2: Η Μέρα της Στύσης".
Πώς θα παρουσιαζόταν η σχετική είδηση στην Καθημερινή ή στην Ελευθεροτυπία; "Ομάδα επιστημόνων κατασκεύασε μηχανισμό κατά της στυτικής δυσλειτουργίας". Απλό, κυριλέ και ξενέρωτο. Ακριβώς όπως πρέπει για εφημερίδα.
Αλλά όχι.
ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤΙΚΟ ΠΕΟΣ.

Ο δημοσιογράφος που εμπνεύστηκε αυτόν τον τίτλο πρέπει να τιμηθεί με το βραβείο Πούλιτζερ.
Είναι μία από αυτές τις σπάνιες εκφράσεις που καταφέρνουν να ακουστούν ταυτόχρονα σαν απειλή και σαν υπόσχεση. Το μέγεθος της γελοιότητας είναι τέτοιο που κάνει τον κύκλο του σύμπαντος, βγαίνει από την τρίτη σκουληκότρυπα δεξιά απ'το διαγαλαξιακό βενζινάδικο κι επιστρέφει από την όχθη της awesomeness.
Πραγματικά, αυτή η φράση είναι λες και γράφτηκε αποκλειστικά και μόνο για να ειπωθεί σε πορνοπαρωδία. Και δεν είναι απαραίτητο να περιοριστεί στον Sperminator. Μπορεί να επεκταθεί σε οποιαδήποτε ταινία συμμετέχει έστω κι ένα ρομπότ.
Όπως ας πούμε στον Τρόμποκοπ. Ή στο Star Whores: Η Αόρατη Ψωλή. Ή στο Τρανσ-πόρνερς. Ή στο Dick-Strict 9. Ή στο PSALL-E της Χύσνεϊ.
-Εντάξει, καταλάβαμε, είσαι ανώμαλος.
Γαμώτο, κάποιος θα έπρεπε να μου προτείνει μια θέση σαν συγγραφέας πορνοπαρωδιών.
Βέβαια η προοπτική της φράσης "έρχεται το ρομποτικό πέος" δεν περιορίζεται μόνο στις τσόντες. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάποιο b-movie σαν την "Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά", μόνο που αντί για μελιτζάνες και μπεσαμέλ η φονική δύναμη που θέλει να καταστρέψει τη γη θα είναι μια στρατιά από ρομποτικά πέη.
Ω, θεέ μου...στον πληθυντικό είναι ακόμα πιο γελοίο!
Όχι! Όχι! Σας βρήκα και ακόμα πιο γελοία πιθανότητα χρήσης της φράσης "έρχεται το ρομποτικό πέος". Έστω ότι σε κάποια φάση της ιστορίας του ο Ολυμπιακός αποκτήσει τόσο δεμένη ομάδα που δουλεύει τόσο καλά τους αυτοματισμούς ανάμεσα στους παίκτες και τους διαιτητές που αποκτά από τους αθλητικογράφους το προσωνύμιο "Το ρομπότ".
Έτσι, την προηγούμενη μέρα από παιχνίδι μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, το πρωτοσέλιδο του Γαύρου με μεγάλα γράμματα γράφει τη βαρύγδουπη δήλωση.
Πείτε το μαζί μου!
-ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤΙΚΟ ΠΕΟΣ!
Μπράβο τα καλά παιδιά.

Αν και βέβαια αυτή η φράση χάνει πολύ όταν μεταδίδεται στο γραπτό λόγο. Πρέπει να ειπωθεί με το κατάλληλο ύφος. Γιατί αυτή η φράση δε γίνεται, όχι, δε σου επιτρέπει να την πεις έτσι απλά και βαριεστημένα όπως θα έλεγες ξέρω γω "έρχεται το λεωφορείο". Μη μπλέκουμε το λεωφορείο με το ρομποτικό πέος!
Για την ακρίβεια υπάρχουν οι εξής τρεις τρόποι για να εκστομίσεις τη φράση "έρχεται το ρομποτικό πέος", και ο ένας είναι πιο γελοίος από τον άλλον:
α) Τρομοκρατημένη White Anglo-Saxon Protestant νοικοκυρά:
-Βοήθεια! Έρχεται το ρομποτικό πέος! Somebody think of the children!
β) Επιβλητική φωνή χολυγουντιανού τρέιλερ με στόμφο χιλίων Γουίλιαμ Σάτνερ:
Αυτό το Σεπτέμβρη...σε όλες τις αίθουσες Οντεόν...έρχεται...το Ρομποτικό Πέος!
γ) Χαζοχαρούμενος παρουσιαστής σε τηλεμάρκετινγκ:
Βαρεθήκατε να ταλαιπωρείστε με τα συμβατικά πέη; Υπάρχει λύση! Έρχεται το Ρομποτικό Πέος!
Βασικά ξεχάστε τι είπα πριν. Δεν υπάρχει κανένας συναγωνισμός. Αυτό το τελευταίο ήταν το πιο γελοίο απ'όλα.
Δε χαίρεστε που έχω βρει κάτι να γεμίζω τον ελεύθερο χρόνο μου;
Ε...αυτή ήταν μια πολύ κακή διατύπωση για το σημερινό άρθρο.
Αυτά, και να προσέχετε τα νώτα σας.
Γιατί...
-Όχι. Σκάσε. Μην το πεις. Μην το διανοηθ...
ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΡΟΜΠΟΤΙΚΟ ΠΕΟΣ!
-Γμφχθψηξζ.

50 Shades of What The Fuck

Ευτυχισμένος ο νέος Πάσχας, καλοφάγωτος ο Λαυρέντης Μαγειρίτσας, έχει η σούβλα γυρίσματα και καλό σας Πάσχα στη Χίο.

Κι επειδή ένα από τα πράγματα για τα οποία φημίζομαι είναι ότι είμαι πάντα εντός θέματος, θέλω σήμερα, Κυριακή του Πάσχα, να σας μιλήσω για το κοινωνικό φαινόμενο του 50 Shades Of Gray.
Είναι αξιοσημείωτο το πώς, σε μια εποχή που η ανθρωπότητα έχει αποφασίσει συλλογικά ότι δε διαβάζει πλέον βιβλία, να γίνεται τέτοιος ντόρος γύρω από τη σπατάλη χαρτιού που λέγεται 50 Shades. Και μάλιστα η μόνη άλλη αλυσίδα βιβλίων που έχει σημειώσει τέτοιον πάταγο γύρω απ'το όνομά της είναι το Twilight.
Σε περίπτωση που έχετε την εντύπωση ότι η μόνη ομοιότητα μεταξύ 50 Shades και Twilight είναι ότι αμφότερα πουλάνε φτηνές και προχειρογραμμένες φαντασιώσεις σε χαζά κοριτσάκια, ας μάθετε ότι ένα από αυτά τα χαζά κοριτσάκια ήταν και η συγγραφέας του 50 Shades, E.L. James.
Η οποία ήταν Μαΐων περίπου 50 όταν ξεκίνησε να συγγράφει το αριστούργημά της "Το Αποχετευτικό Σύστημα στο Βυζάν..." συγνώμη, παρασύρθηκα, αν και το πασίγνωστο σύγγραμμα του Κωνσταντίνου Κατακουζηνού είναι λιγότερο για το βόθρο από τις Πενήντα Αποχρώσεις του Λευκού Πύργου.
-Δηλαδή;
Δηλαδή η μανδάμ, σε μια ηλικία που θα μπορούσε να είναι η μάνα σας, ξαναλέγω, καθόταν κι έγραφε fan fiction για το Twilight. Και σαν να μην ήταν τόσο σοβαρός κίνδυνος για την ανθρωπότητα οι Twi-moms (διάβαζε: στερημένες σαρανταπενηντάρες που πήρανε το Twilight για τις κόρες τους και κατέληξαν να παίζουν για πάρτη του αστραφτερού βουρκόλακα το σταφιδιασμένο τους μουνάκι), η τύπισσα την είδε Πόκεμον κι αποφάσισε να μετεξελίξει αυτό που έγραφε.
Και το μετεξέλιξε λέει;
Του γάμησε τη μάνα.
Η πρωταγωνίστρια του 50 Shades, Αναστέζια-δε-θυμάμαι-το-επίθετό-της, είναι ακόμα πιο ηλίθια απ'τη Μπέλα (κι όμως γίνεται), ο δισεκατομμυριούχος μπήχτης Κρίστιαν Γκρέι έχει ακόμα χειρότερες εμμονές απ'τον αστραφτερό βουρκόλακα (κι όμως...γίνεται...), κι οι ερωτικές σκηνές, παρ'όλο που δε συμπεριλαμβάνουν κανένα ον από τη μυθολογία της Τρανσυλβανίας, είναι ακόμα πιο ανώμαλες απ'τις αντίστοιχες του Twilight (κι όμως. Γίνεται.).
Η βασική υπόθεση του έργου δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη φτηνιάρικη φαντασιωσεολογία (αυτή η λέξη υπάρχει άμα πιστέψεις αρκετά σε αυτήν) όπου το ασήμαντο μυρμηγκάκι, 21 ετών παρθενοπιπίτσα και τα τοιαύτα καταφέρνει να προσελκύσει στο αραχνιασμένο της μουνί τον πιο περιζήτητο εργένη του κόσμου.
Με τη διαφορά ότι ο εν λόγω πρίγκηπας, αντί να έρθει καβάλα στο άσπρο του αλόγατο, να της κάνει χειροφίλημα και μετά να την οδηγήσει σε ένα λιβάδι όπου θα της κάνει γλυκό έρωτα, τη δένει με γραβάτες στα κάγκελα του κρεβατιού και μετά της κάνει τα τρυφερά της κωλομέρια μπλε μαρέν.
Και για κάποιο λόγο αυτή η ανατροπή ήταν τέτοια που ακριβώς αυτή η αναγνώστρια Άρλεκιν, αυτή που ονειρευόταν τα άσπρα αλόγατα και αν κατά λάθος της έριχνες μια στον κώλο σου έκανε περιοριστικά μέτρα, ξαφνικά αποφάσισε ότι γουστάρει ίσαμε και δυο καντάρια ξύλο την ημέρα, ότι θέλει κόλπα με σκοινιά και λιωμένα κεριά και παραβίαση της πρωκτικής της ακεραιότητας.
Κι όπως λένε οι Depeche Mode, let's play master and servant.

Όπως όμως θα σας πει οποιοσδήποτε ασχολιόταν με τα BDSM κόλπα χωρίς να του το πει ένα βιβλίο πεντακοσίων σελίδων στο οποίο επαναλαμβάνεται δύο φορές ανά σελίδα η φράση "inner goddess", όταν τα παιχνίδια υποταγής και εξουσίας στο κρεβάτι/υπόγειο/δωμάτιο ξενοδοχείου στην Εθνική δε γίνονται με τις σωστές διαδικασίες, υπάρχει κίνδυνος να βρεθείς στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να εξηγήσεις στον εφημερεύοντα γιατρό του ΚΑΤ πώς ακριβώς απέκτησες εγκαύματα τρίτου βαθμού στο εσωτερικό του πρωκτού σου.
Μη ρωτήσετε εμένα τι θέλει να πει ο ποιητής με τις "σωστές διαδικασίες" κι αν πρέπει να ξαναβιώσεις εκείνη τη φορά που πηγαινοερχόσουν στην ΔΟΥ τρεις μέρες για να σου δώσουν ένα πιστοποιητικό προκειμένου να παίξεις τουμπερλέκι με το τουρλωτό κωλαράκι της γκόμενάς σου.
Το θέμα είναι ότι ένα έντυπο πορνογράφημα, που ξεκίνησε απ'τη νοσηρή φαντασία μιας ηλίθιας νοικοκυράς που δεν ξεπέρασε ποτέ το εφηβικό στάδιο, κατέληξε να πυροδοτεί μια απ'τις πιο επικίνδυνες μόδες των τελευταίων ετών, μετά από εκείνη τη φάση που είχαν γίνει της μόδας τα ίμο και ένα σωρό μαλακισμένα χαρακώνονταν ακούγοντας My Chemical Romance.
Το επικίνδυνο, όπως καταλάβατε, ήταν το My Chemical Romance.
Και πλέον αυτή η μόδα έχει φτάσει στο απόλυτο σημείο γελοιότητας.
Και ξέρετε πώς το κατάλαβα;
Πηγαίνοντας στο σούπερ μάρκετ.

Και μάλιστα το εν λόγω σούπερ μάρκετ ήταν στην Ελασσόνα. Όχι ότι έχει κάποια σημασία ειδικά η Ελασσόνα. Θα μπορούσε εξίσου να βρίσκεται στους Γαργαλιάνους ή στην Αμφιλοχία ή στα Σφακιά ή στο Διδυμότειχο ή σε όλο και κάποιο μέρος που μέχρι πριν 30 χρόνια κρεμούσαν ακόμα το σεντόνι την πρώτη νύχτα του γάμου.

-Τι είναι αυτό ρε, μια φωτογραφία για μυρμήγκια;

Σωστά. Με τη δύναμη λοιπόν της Ζωγραφικής των Windows, θα σας κάνω μια μεγέθυνση για να καταλάβετε τι είναι.

Shameless merchandise, that's what it is!

Και μάλιστα εντελώς τελείως άσχετο με το αντικείμενο των βιβλίων και της ταινίας, που είναι ο σχεδόν-βιασμός της Αναστέζιας πώς-την-λένε κι ο πλήρης βιασμός των μυαλών μας.

Θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει στα σεξ σοπ του κόσμου η "Επίσημη σειρά ερωτικών βοηθημάτων 50 Shades Of Grey" με μαστίγια, δονητές και τα συναφή σε ένα υπέροχο βαλιτσάκι και θα ήταν απολύτως προβλεπέ σαν μαρκετινίστικη κίνηση.

Αλλά...σαμπουάν και αφρόλουτρα; Αφού υποτίθεται ότι το 50 Shades έχει να κάνει με το βρώμικο σεξ.

Οκ, προσπαθήστε να ξεπεράσετε το προηγούμενο λογοπαίγνιο και προσπαθήστε να ακολουθήστε τη συλλογιστική μου πορεία. Μία σειρά από σαμπουάν και αφρόλουτρα πρώτα-πρώτα θα πρέπει να μυρίζει ωραία, έτσι;

Από την άλλη, πώς θα μύριζε ένας χώρος όπου μόλις έλαβε χώρα σχεδόν-συναινετικό σεξ; Ιδρωτίλα. Σίγουρα. Επίσης οι ευωδιαστές μυρωδιές από τον φρεσκοανοιγμένο πάτο της Αναστέζιας και την ψωλή του Γκρέι. Ίσως κάποιο λιπαντικό βιομηχανικής χρήσης, αν και πιο πιθανό ο δικός σου να την έπαιρνε ασάλιωτη. Μπορεί να της έχυνε και λιωμένο κερί. Ίσως να έκανε και κανένα τσιγάρο μετά για την κορύφωση της απόλαψης.

Αν εσείς θέλετε να μυρίζετε κάτι απ'όλα αυτά αμέσως μόλις έχετε τελειώσει το μπάνιο σας, τότε ή εγώ ή εσείς έχουμε παρεξηγήσει τελείως την έννοια της σωματικής καθαριότητας.

Ειλικρινά...δεν μπορώ να καταλάβω το μήνυμα της διαφημιστικής καμπάνιας. "Πλυθείτε με αυτό το αφρόλουτρο κι ο γκόμενός σας θα έρθει να σας κάνει πατσαβούρι για το ξεσκόνισμα, ακριβώς όπως ο Γκρέι, μόνο που δεν είναι δισεκατομμυριούχος αλλά φτωχομπινές Μπουρναζοκάγκουρας!".

Άσε δε που η μόνη άλλη περίπτωση που έχω δει προϊόντα μπάνιου να συνδυάζονται με ταινίες είναι με μικιμάου τύπου Η Μικρή Γοργόνα, το οποίο συμβαίνει γιατί τα πιτσιρίκια δε νιώθουν το κόνσεπτ της καθαριότητας και πρέπει να τα βάλεις να παίζουν με την αγαπημένη τους ταινία για να μπουν στη μπανιέρα και να μη βρωμάνε σαν ασβοί.

Αλλά εδώ μιλάμε για το ακριβώς αντίθετο της παιδικής ταινίας. Για την ακρίβεια, θα προτιμούσα να πιάσω τα υποθετικά μελλοντικά παιδιά μου να βλέπουν την Ανθρώπινη Σαρανταποδαρούσα παρά το 50 Shades.

Θα είχα να εξηγήσω πολύ λιγότερα πράγματα.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας σπάσουν το αυγό και μη σας πετύχει κανένα βαρελότο.

Συμπάθεια για τον Διάολα

Όποιος πει ότι δεν περίμενε το τραγούδι, είναι ψεύτης, κλέφτης, υποκριτής και αντιπρόσωπος.

Ως γνωστόν, διάγουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, η οποία δε λέγεται Μεγάλη επειδή έχει εφτά μέρες συν μία δώρο, ούτε γιατί οι μέρες κρατάνε 25 ώρες η καθεμία, ούτε γιατί νομίζεις ότι διαρκεί όσο ένας μήνας, αλλά λόγω της σημασίας της που έχει στην Ορθόδοξη Θρησκεία.
Εν μέσω λοιπόν της γεμάτης θρησκευτική κατάνυξη και Πέτρο Γαϊτάνο εβδομάδας που διανύουμε, σήμερα θέλω να μιλήσουμε για μια παρεξηγημένη φιγούρα της θρησκείας: τον Διάολα.
-Τι στο Διάολα;
Το λογοπαίγνιο αυτό ήταν πιο στάνταρ κι απ'τον Ιησού απ'τη Ναζαρέτ με τον Ρόμπερτ Πάουελ και τους λοιποί που δείχνει ο ΑΝΤ1 αυτές τις μέρες τα βράδια.
Ο Διάολας λοιπόν. Για να δούμε την ιστορία του Διάολα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τις πολύ πολύ αρχές που περιγράφουν αι Ιεραί Γραφαί, όταν ο Θέοντας μια μέρα βαριότανε πολύ να ξύνει την θεϊκή του πέτσα και αποφάσισε να παίξει Σιμς με αληθινούς ανθρώποι.
Έτσι έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα, που μεταξύ μας ήταν λίγο ψιλοάχρηστη εφεύρεση ο Αδάμ γιατί θα μπορούσε να είχε φτιάξει την Εύα και την Αντζελίνα και μετά όλη η υπόλοιπη ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν μια κοινωνία από λεσβίες που θα παίζουν χαρούμενες μαξιλαροπόλεμο.
-Να βλέπεις λιγότερες τσόντες.
Ο Θεός, όταν έφτιαξα...ε, έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα, είχε στο μυαλό του δύο εντελώς άβουλες και ηλίθιες μαριονέτες των οποίων θα ήταν ο αφέντης λες και είναι κανένα άλμπουμ των Λεφτάλικα ξέρω γω. Ο μόνος σκοπός που είχανε αυτοί οι δύο ήτανε να περιφέρονται άσκοπα στον Κήπο της Εδέμ, ευτυχισμένοι μέσα στην απέραντή τους χαζομάρα, και ο Θεός να βλέπει τις ηλίθιες φάτσες τους και να χαίρεται.
Δυστυχώς, ο παντογνώστης και μόνος νοήμων Θεός είχε τη φαεινή έμπνευση να αφήσει μέσα στην Εδέμ το Δέντρο της Γνώσης και να περιμένει κιόλας να μην φάνε τους καρπούς του, κάτι το οποίο σε εσένα και μένα, τον σύγχρονο άνθρωπο τον βουτηγμένο στην αμαρτία, φαίνεται σαν να αφήνεις εμένα ελεύθερο με ένα θέμα στο οποίο μπορώ, με κάποια συλλογιστική πορεία των Μόντυ Πάιθονς, να χώσω τραγούδι των Van Halen και να μην το κάνω.

Εικάζω ότι το Δέντρο της Γνώσης θα είχε πολύ ωραία πρασινάδα και γι'αυτό το άφηνε μέσα.
Όπως είπαμε και προηγουμένως, όμως, ο Αδάμ κι η Εύα είχαν πλαστεί για να είναι τελείως ηλίθιοι. Και τελείως ηλίθιοι καθώς ήταν, δεν υπήρχε μέσα τους η περιέργεια να φάνε από το Δέντρο της Γνώσης που τους είχε απαγορευτεί ρητά να φάνε.
Και κάπου εκεί μπαίνει στην ιστορία μας ο Διάολας.
Ο Διάολας, γνωστός επίσης και με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα Ασταρώθ, Βελζεβούλ, Οξαποδώ, Εωσφόρος, Τρισατάνικ Διαβολέιτορ και Ούντο Ντιρκσνάιντερ, ήταν αρχικά από τους πιο έμπιστους Άγγελους που έπλασε ο Θεός σαν υπασπιστές του, χαμηλότερα στην ιεραρχία μόνο από τον Άγγελο Αναστασιάδη.
Όπως όμως συμβαίνει με αυτούς που είναι για χρόνια ένα σκαλί κάτω απ'την ηγεσία (λέγε με Ευάγγελο Βενιζέλο), ο Διάολας έγινε υπερβολικά άπληστος και θέλησε να παραγκωνίσει τον θεό και να γίνει αυτός ο One And Only, που θα λατρεύουν και θα προσκυνούν οι μάζες των ανθρώπωνε.
Στην προεκλογική του εκστρατεία ο Διάολας υποσχότανε απεριόριστο αλκοόλ, σεξ κάθε είδους και ανωμαλίας, μπριτζόλες κάθε μέρα, λάιβ συναυλίες και το Grand Theft Auto V. Από την άλλη πλευρά, ο Θεός είχε να προσφέρει μόνο τον ηλίθιο κήπο του με τα ρυάκια που τρέχανε όλη μέρα μέσα στ'αυτιά σου και σ'έπιανε συνέχεια κατούρημα.
Αλλά, όπως είπαμε και πριν, ο Αδάμ κι η Εύα ήταν στοκάδια μέχρι τελευταίας ρανίδας της φαιάς ουσίας τους. Έτσι μια μέρα ο Διάολας έριξε καθαρτικό στον γκαϊφέ του Θεού, μπήκε κρυφά στον κήπο μεταμφιεσμένος σε οπαδό του ΟΦΗ και πλησίασε την Εύα.
-Εύα! Εύα!
-Φύγε από δω, βρωμερέ χούλιγκαν!
-Έλα να σε πω!
-Καλά, οπαδός του ΟΦΗ και μιλάς Θεσσαλονικιώτικα;
-Γαμώ την Mπ...αφού δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Σου'φερα να φας ένα φρουτάκι από εκείνο το δέντρο!
-Ποιο δέντρο;
-Αυτό εκεί στην άκρη του κήπου, που έχει γύρω γύρω τα συρματοπλέγματα και την τάφρο με τον κροκόδειλα!
-Μα ο Θεός είπε να μην τρώμε από κείνο το δέντρο!
-Ναι, αλλά γιατί το είπε! Γιατί αυτό το δέντρο έχει τα πιο γλυκά και νόστιμα φρούτα! Να τρώει ο Θεός και της Εύας να μη δίνει!
-Τι; Φέρε!
Και το έφαγε. Και μετά έδωσε και στον Αδάμ να το φάει. Και συνειδητοποίησαν και οι δύο ότι αυτά που τους έταζε ο Διάολας τους άρεσαν περισσότερο.
Κι έτσι γκρεμίστηκε η σκάλα για τον Παράδεισο κι άνοιξε ο αυτοκινητόδρομος για την Κόλαση.

Σε περίπτωση που ρωτάτε γιατί ο Διάολας έγινε αμέσως τόσο δημοφιλής, η απάντηση ήταν απλή: ο άνθρωπος βαθιά μέσα του είναι ένα αθεράπευτο τεμπελόσκυλο. Ο Θεός έκανε πολύ αυστηρή πόρτα στο κλαμπ του: έπρεπε να μην κλέβεις, να μη μοιχεύεις, να μη φονεύεις, να μην τρως χοιρινό, να μη βάζεις δυνατά τη μουσική και να ανοιγοκλείνεις τον διακόπτη του μπάνιου δεκαεφτά φορές πριν φύγεις απ'το σπίτι.
Αντίθετα, ο Διάολας, σαν άλλος Κομπέης, έλεγε στα πλήθη "καμ ας γιου αρ" κι αυτοί έρχονταν, σε όλο το αμαρτωλό τους μεγαλείο. Ο Θεός έχανε έσοδα κι έπρεπε να ανακτήσει το κοινό του σύντομα.
Στην αρχή προσπάθησε να ακολουθήσει την τακτική του Πρετεντέρη ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και έβαλε τα παπαγαλάκια του να διαδίδουν ότι η Κόλαση είναι ένα απαίσιο μέρος, με θερμοκρασία εκατόν οχτακοσίων βαθμών και με χωρίς αποσμητικά, με λίμνες από θειάφι και ποτάμια από καυτή λάβα, όπου όλη μέρα τα μεγάφωνα θα παίζουν νύχια που ξύνουν σε μαυροπίνακες και τις προσπάθειες της Γιόκο Όνο να πουλήσει "μουσική".
Η εκστρατεία τρομολαγνείας έπεσε στο κενό. Οι άνθρωποι συνέχιζαν να αμαρτάνουν.
Μετά ο Θεός είπε να τους πιάσει στο φιλότιμο κι έστειλε τον Τζίζαντα να κάνει το "God World Tour Year 33" όπου έκανε κάτι Γιουριγκελερίστικα κόλπα με κάτι ψάρια και μετά έλεγε κάτι διδάγματα του Τζον Λένον, ιμάτζιν ολ δε πίπολ, και τελικά να πεθάνει στο σταυρό καταδεικνύοντας τη θυσία που πρέπει να κάνει ο άνθρωπας για να βρεθεί κοντά στο θεό.
Τελικά ο μόνος που κατάλαβε κάποιου είδους θυσία από όλη αυτή την ιστορία ήταν τα αμνοερίφια, καθώς οι άνθρωποι δεν ίδρωσε το αυτάκι τους και συνέχισαν να χορεύουν με τον Διάολα.

Παρ'όλα αυτά, μετά τη θυσία του Τζίζαντα ορισμένοι τυπάδες που δε σταύρωναν γκόμενα ("σταύρωναν"...χε χε...καταλάβατε;) ούτε με αίτηση τη σακουλεύτηκαν αλλιώς τη δουλειά και από παιδιά των λουλουδιών το γύρισαν στον Αγιώργη που έσφαζε τους δράκοι επειδής έπιναν πολύ Lucifer in the Sky with Diamonds.
Για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα οι αντιπρόσωποι του Θεού στη Γη έκαναν χριστιανικές δράσεις αγάπης όπως το να καταστρέφουν αρχαίους ελληνικούς ναούς, να σφάζουν άπιστους, να διοργανώνουν πολέμους ενάντια στους Αντίχριστους Μωαμεθανούς που είχαν βρει πιο ευρηματικούς τρόπους να είναι σκατόψυχοι και σκοταδιστές απ'ό,τι οι ίδιοι, να καίνε μάγισσες και να διδάσκουν ότι όποιος παίζει με το πουλάκι του τυφλώνεται και βγάζει τρίχες στις παλάμες.
Θα περίμενε κανείς ότι με τέτοιο επιθετικό μάρκετινγκ δε θα είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο από την άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία του Διάολα.
Αλλά όχι! Ο Διάολας επιβίωσε και, πότε παίρνοντας τη μορφή της Μαύρης Πανούκλας, πότε μπαίνοντας μέσα σε Αναγεννησιακούς ζωγράφους και Διαφωτιστές, πότε γράφοντας αντίστροφα υποσυνείδητα μηνύματα σε ροκ δίσκους και πότε δίνοντας το οκ για να προβληθούν τηλεριάλιτι σαν το Τζέρσι Σορ, είναι πάντα εδώ για να τραβήξει τους ανθρώποι στη γλυκιά αγκάλη της αμαρτίας.
Γι'αυτό, λοιπόν, λίγη συμπάθεια για τον Διάολα. Δείξτε του την αγάπη σας με ένα χειροκρότημα και μια θυσία δεκαεννιάχρονης παρθένας. Γιατί είναι η πιο σεξ-βία-μηχανολογία μορφή της ιστορίας.
Πιο πολύ κι από μένα.
Shout at the Devil!

Αυτά, και να προσέχετε μη σας πάρει ο Διάολας.

ΠΑΟΚ you are αφού

Είμαι πραγματικά ασυγχώρητος. Τόσες μέρες σας άφησα μόνους, σαν ένα ουράνιο τόξο στο σκοτάδι.
Σήμερα είναι Σάββατο και ως εκ τούτου κατά πάσα πιθανότητα θα νομίζετε ότι σας περιμένει άλλη μια αναλυτική ανάλυση για το πώς μια άκυρη γκόμενα στο Seventeen-minus-nine-Sphere μου έριξε τέτοια επική χυλόπιτα που για να την πραγματοποιήσει χρειάστηκε να νοικιάσει αεροπλάνο για να γράψει με καπνό στον ουρανό της Θεσσαλονίκης "άντε γαμήσου ρε γλοιώδη πέφτουλα".
Αλλά θα σας μιλήσω για κάτι πολύ πιο απλό από αυτό.
Θα σας μιλήσω για αυτό που οι σύγχρονοι επιστήμονες αποκαλούμε (το α'πληθυντικό μπαίνει όχι γιατί λογίζω τον εαυτό μου σαν επιστήμονα με ενάμιση χρόνο σπουδών μηχανολογίας, αλλά γιατί έχω κάνει τη μαλακία επιστήμη) Σύνδρομο ΠΑΟΚ.
Υπάρχουν πολλά σύνδρομα που θα μπορούσε να ταυτοποιήσει κανείς με την έννοια, την ιδέα, το ιδανικό και τη θρησκεία που αποτελεί ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών. Μερικά από αυτά, ενδεικτικά, είναι η ικανότητα πόσης ρετσίνας αναμεμειγμένης με κοκακόλα, το σπάσιμο αυτοκινήτων που φέρουν Αθηναϊκές πινακίδες και το γενικότερο "πονάνε τα μυαλά μας".
Το συγκεκριμένο σύνδρομο που θα μελετήσουμε σήμερα ωστόσο έχει να κάνει με τις επιδόσεις της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ.
Ως γνωστόν, το τελευταίο πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ συνέπεσε με τη χρονιά που οι Λεφτάλικα καβαλούσαν την αστραπή αντί για το καλάμι.

Η επίσημη εκδοχή για την ξηρασία αυτή είναι ότι, όπως και για κάθε τι στραβό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη, από τις καθυστερήσεις του μετρό μέχρι παρανυχίδα ή να σου έρθει ο καπνός απ'το τσιγάρο του δίπλα στα μούτρα, φταίει το κατεστημένο της Αθήνας.
Ας δούμε τώρα τα γεγονότα από τη φετινή αγωνιστική σεζόν.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 2014, μια μέρα που θα μνημονεύεται με χρυσά γράμματα στην ιστορία, ο ΠΑΟΚ, μέχρι εκείνη τη στιγμή η ομάδα που παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στη χώρα, αλώνει το γήπεδο Καραϊτάβλη με μια ευθύβολη σαν την ψωλή του Γκουσγκούνη σουτάρα του Περέιρα απ'τα 40 μέτρα κι ακυρωμένο γκολ του Τζανδάρη.
Με αυτή τη νίκη περνάει στους +5 βαθμούς και μετά από πολλά χρόνια έχει ξανά ελπίδες για πρωτάθλημα.
Την αμέσως επόμενη αγωνιστική ο Ολυμπιακός φέρνει χι μέσα στο γήπεδό του με τα Γιάννενα κι ο ΠΑΟΚ έχει έτσι τη δυνατότητα να πάει στο +7.
Και πάει στην Ξάνθη και τρώει τέσσερα γκολ.
Η συνέχεια ήταν εξευτελιστική: τα τρίμπαλα και τετράμπαλα έρχονταν το ένα μετά το άλλο και το μόνο που κατάφερε να κάνει ο Ιβάν ήταν να ξαναφέρει τον μόνιμο προπονητή Μαρτίου, Γ.Χ. Γεωργιάδη, ενόσω ο Αγγελάρας, απογοητευμένος από την Παναγιά που δεν του στάθηκε, το γύρισε στο βουντού με μια καρφίτσα μαύρη.
"Α...ου...Αθήνα...κατεστημένο...φραπέ...μπουγάτσα με κιμά...", ακούγεται αυτή τη στιγμή από Κλεάνθους μεριά, αλλά αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, πρέπει να το πούμε χωρίς φόβο και πάθος: με το που μπόρεσε ο ΠΑΟΚ να κοιτάξει κατάματα την επιτυχία, αυτομάτως πανικοβλήθηκε, άρχισαν να τρέμουν τα πόδια του, να τραυλίζει, να κοιτάει τα παπούτσια του και άλλα πράματα που συμβαίνουν όταν η δασκάλα σηκώνει στον πίνακα το παιδάκι που χθες έπαιζε όλη μέρα Νιντέντο/μπάλα/το πουλάκι του.
Όταν έχεις τριάντα χρόνια να σηκώσεις έστω και κύπελλο παγωτού από τα Χάγκεν-ντας, μετά την αράζεις στη μιζέρια σου και, μόλις ο Βαγγέλας σε λυπηθεί λίγο κι αποφασίζει να σου δώσει μια ευκαιρία να χαρείς, εσένα σου πέφτει πιο βαριά κι από ιμάμ μπαϊλντί με πέντε κιλά κρομμύδι και έτσι τη σαβουρντάς στα σκουπίδια.
Και ως εκ τούτου γαμήθηκε όλο το ενδεκάθεο.
-Ενδεκάθεο;
Ποιος τον γαμεί και τον Άρη.
-Badum-tss.
Ναι, το ξέρω, είμαι θεός.
-Άρα το ενδεκάθεο ξαναγίνεται δωδεκάθεο.
Σκέφτηκες πολύ πριν την πετάξεις;
-Όχι. Αλλά πώς, τεράστιε και πάνσοφε Thomas The Barbarian, μεταφράζεται το "Σύνδρομο ΠΑΟΚ" έξω απ'τον κόσμο του ποδοσφαίρου;
Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Και το "αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση" είναι η απάντηση που δίνεις όταν δεν ξέρεις την κανονική απάντηση και προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο. Αλλά δε θα έπρεπε να σας αποκαλύπτω αυτά τα μυστικά του επαγγέλματος γιατί τώρα κατέχετε μια γνώση που θα έπρεπε να κατέχουν μόνο οι Μεγάλοι Παλαιοί.
Ας πάμε σε ένα υποθετικό παράδειγμα που θα έχει να κάνει με γκόμενες, γιατί οφ κορς θα έχει να κάνει με γκόμενες. Έστω ότι κοζάρετε μια γκόμενα, η οποία μπορεί ή μπορεί και να μη δουλεύει σαν σερβιτόρα σε cocktail bar.

Ε, κι αρχίζει τέλος πάντων το νταραβέρι, σου ξου μου του, κι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα και Θεσσαλονικιώτικα, και προχωράει η κουβέντα, και δώστου τα σφηνάκια, και έρχεστε πιο κοντά, δύο πόντους, τέσσερις, δεκατέσσερις, ντάξει σ'αυτό μπορεί να φταίει που το κλαμπ είναι παστωμένο σαν αστικό λεωφορείο που απλά η μασχαλόβρωμα καλύπτεται απ'την τσιγαρίλα.
Και πλησιάζει μια στιγμή που το ηλεκτρικό δυναμικό του χώρου ανάμεσα σε σένα και στη γκόμενα έχει φτάσει τα εκατόν οχτακόσιες χιλιάδες βολτ και η αστραπή που καβαλούσαν οι Λεφτάλικα πριν καβαλήσουν το καλάμι είναι έτοιμη να σας χτυπήσει και τους δύο και να μείνετε με εγκαύματα τρίτου βαθμού.
Δίπλα απ'το κεφάλι σου ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έχει εμφανιστεί σε ολογραμματική προβολή και σου απευθύνει τη θρυλική παρότρυνσή του: Χούφτωσ'την! Χούφτωσ'την!
Και τότε εσύ παθαίνεις Σύνδρομο ΠΑΟΚ.
Αντί να εκμεταλλευτείς την ένταση της στιγμής, να την αρπάξεις και να τη βρεις με το κορίτσι, να τη βρεις με το παιδί και να πέσετε τα δυο σας σ'αφασία, κάθεσαι και κοιτάς σαν το μαλάκα λες και ξαφνικά θυμήθηκες ότι ξέχασες να κλείσεις το θερμοσίφωνα.
Κι εκεί πέφτουν τα τέσσερα γκολ απ'την Ξάνθη. Η στιγμή χάνεται, η γκόμενα απομαγνητίζεται και την επόμενη στιγμή τη βλέπεις να κωλοτρίβεται στον επόμενο τυχαίο μαλάκα για ένα κερασμένο σφηνάκι γιατί είναι καργιόλα.
Αλλά δε φταίει η καργιόλα. Αυτή καλά κάνει και είναι καργιόλα. Εσύ ο μαλάκας φταις. Γιατί το Σύνδρομο ΠΑΟΚ είναι εκατό τοις εκατό προσωπική ευθύνη του πάσχοντος. Δεν πήρε αρκετές δόσεις τεστοστερόνης όσο κολυμπούσε ανέμελα στο μουνί της μάνας του κι ιδού τα αποτελέσματα.
-Και γιατί μιλάς πάλι για τον εαυτό σου στο τρίτο πρόσωπο;
Γιατί έτσι κάνουν όλοι οι μεγάλοι άνδρες της ιστορίας, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας κι ο Thomas The Barbarian.
Αυτό που δεν έχει καταφέρει ακόμα ο Thomas the Barbarian να κολλήσει στη θεωρία αυτή το πώς οι Παοκτζήδες χρησιμοποιούν σαν έκφραση ενθάρρυνσης μεταξύ τους το "ΠΑΟΚ είσαι αφού", όταν σύμφωνα με τη θεωρία το να είσαι ΠΑΟΚ σημαίνει ότι κλάνεις πόμολα.
Όσοι έχετε κάποια πρόταση, καταθέστε την τηλεφωνικώς στην εκπομπή του έγκριτου συναδέλφου επιστήμονος της μαλακίας Κώστα Ραπτόπουλου "Ή στην Α' ή στη Β' όλοι παν για τη Μαρμίτα", ο οποίος προσφάτως έδωσε τα φώτα του στο τηλεπαιχνίδι "Άκου τι Είπαν" και μετά απ'αυτό εγώ έχω κλείσει σαν γυναίκα.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας πετύχει ξώφαλτσα η συσσωρευμένη οργή της Παναγιάς για το ότι ο Αγγελάρας την επικαλείται επί ματαίω.

Οι δεκα πιο punchable φάτσες στον κόσμο

Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι, χωρίς απαραίτητα να έχουν κάνει κάτι μεμπτό στη ζωή τους όπως να έχουν σκοτώσει, βιάσει, ληστέψει ή καθίσει δίπλα σου στο λεωφορείο όταν όλο το υπόλοιπο λεωφορείο είναι άδειο, απλά και μόνο η θέα της φάτσας τους σε κάνει να θες να τους σκάσεις μπουκέτο στη μάπα με σιδερογροθιά λες και είσαι Ρωσοπόντιος μαφιόζος. Ας δούμε μερικούς απ'αυτούς που παρ'όλα αυτά κατόρθωσαν να γίνουν διάσημοι.

• Λαρς Ούλριχ
  
  Επάγγελμα: Σκατόψυχος Ντράμερ
  Αυτός εδώ ο αρχίδας που βλέπετε αποτελεί ιδρυτικό μέλος της μπάντας με την οποία αποκαλεί η μάνα σας οτιδήποτε έχει ηλεκτρική κιθάρα. Επίσης είναι αυτό που σκεφτόταν ο Άμλετ όταν έλεγε ότι "κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας". Στα τριαντατόσα χρόνια της σταδιοδρομίας του στον χέβι ήχο έχει καταφέρει να σκοτωθεί με τον Ντέιβ Μαστέιν, με τον Τζέιμς Χέτφιλντ, με τον Τζέισον Νιούστεντ, με το Νάπστερ, με τα ντραμς του τα οποία αντικατέστησε με άδειους τενεκέδες φέτας στο St. Anger, με παραγωγούς των Μετάλλικα, με όλους τους φαν της μπάντας καθώς και με τις τρίχες του κεφαλιού του. Αυτό που έδωσε στην ανθρωπότητα, σε αντάλλαγμα για το απέραντο κενό της ψυχής του, είναι το να κοπανάει τα κλαπατσίμπαλα όσο ο Χέτφιλντ τραγουδάει ότι είναι τραπέζι. Και χωρίς καμιά τρελή τεχνική, έτσι; Άμα δώσεις στον Ρίνγκο Σταρ λίγη καλή κόκα, στα βγάζει άνετα τα παιξίματα του Λαρς.  Άρα fuck this guy με καπότα από γυαλόχαρτο.
• Ευάγγελος Βενιζέλος
  
  
  Επάγγελμα: Καταστροφέας χωρών/κομμάτων
  Αν η ανθρώπινη κακία μπορούσε να συμπυκνωθεί ολόκληρη σε ένα πρόσωπο, το είδατε στην αμέσως προηγούμενη φωτογραφία. Ο Βαγγέλης κατάφερε να ικανοποιήσει το πιο υπερτροφικό κι απ'τον ίδιο εγώ του (ναι, try to imagine that) όταν ο Some Are Ass δεν του βγαίνανε τα κουκιά για να κάνει κυβέρνηση. Σε αυτό το διάστημα συμπεριφερόταν ως πρωθυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, υπήρξε μνημονιακότερος των μνημονιακών και γυρνούσε στους δρόμους με θωρακισμένη Μπεεμβέ εγώ δεν ονειρεύτηκα ποτέ των 750 χιλιάδων ψωροευρώ. Επειδή όμως η ζωή είναι πουτάνα και στην πουτάνα πουτανιές δεν κάνουνε, η θεία δίκη τον χτύπησε εκεί που πονάει περισσότερο: στην αλαζονεία του. Γιατί όταν το κόμμα που διοικείς, και κάποτε συγκέντρωνε τα πλήθη σε σκηνοθεσία Τάσου Μπιρσίμ, παίρνει λιγότερο ποσοστό απ'τον Λεβέντη στην Α' Θεσσαλονίκης που είναι το ίδιο σου το σπίτι, τότε ψάχνεις λαγούμι (βασικά χαράδρα για τον Βαγγέλη) να κρυφτείς.
• Ζωή Κωνσταντοπούλου
  
  
  Επάγγελμα: Πρόεδρος Κυνοβουλίου
  Κόρη παλαιότερου αρχηγού του κόμματος που κατήργησε τα πολιτικά τζάκια (sic), η Ζωή Κωνσταντοπούλου διοικεί με σιδηρά πειθαρχία το ελληνικό Κυνοβούλιο (ο τίτλος είναι απόλυτα ορθογραφημένος γιατί όλοι εκεί μέσα είναι για τα σκυλιά), ενώ κάποιοι κακοπροαίρετοι λένε ότι τα βράδια συστήνεται σαν Φράου Χέλγκα και χρεώνει ιδιαίτερα μερακλήδες πελάτες 100 ευρώ την ώρα για να της γλείφουν τη μπότα. Είτε αληθεύουν ή όχι αυτές οι συγκεκριμένες φήμες, η Ζωή ασκεί τα καθήκοντά της με απόλυτη αυστηρότητα και πειθαρχία, τα οποία αντικατόπτρισε και το συνολάκι με το λαχανί παλτό που φορούσε στην ορκομωσία της. Στα του πολιτικού της έργου, έκανε αξιομνημόνευτες δηλώσεις όπως "τα μνημονιακά νομοσχέδια που ψηφίστηκαν εν τη απουσία της Χρυσής Αυγής πρέπει να κηρυχθούν παράνομα", κάτι που μπορεί να ερμηνεύσει κανείς (ή και όχι) ως άνοιγμα προς τα Αυγά. Ποιος κακοήθης είπε "Πρώτη φορά Φασιστερά" να τον μαλώσω;
• Mikeius
  
  Επάγγελμα: Ιντερνετικός εξυπνάκιας
  Αν ανοίξετε το λεξικό στη λέξη "εξυπνάκιας", θα βρείτε τη φάτσα του Mikeius. Ειλικρινά, αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να είχε μείνει πίσω απ'το πληκτρολόγιο. Η φωνή του σε προκαλεί να τον κρεμάσεις σε ένα γάντζο απ'το σώβρακο, ο τύπος είναι τόσο κοντός που χρειάζεται σκάλα για να ανέβει σε σκαμπό και η φάτσα του είναι μονίμως σαν να λέει "κατέχω την υπέρτατη σοφία του σύμπαντος", κάτι που οριακά δικαιούται να λέει μόνο και μόνο γιατί έχει σπουδές μηχανολογίας. Κατά τ'άλλα, αν υπάρχει κατηγορία ανθρώπων που θέλει περισσότερο να δείρει τον Mikeius απ'όλους τους άλλους, αυτή είναι οι μεταλλάδες (σε περίπτωση που δεν ξέρετε το λόγο, συγχαρητήρια που εν έτει 2015 μόλις ανακαλύψατε το ίντερνετ), ενώ μεγάλη πέραση έχει στα δεκαπεντάχρονα τα οποία δε νιώθουν καν τι λέει ο τυπάς και απλά τη βρίσκουν με το ευρηματικό μπινελίκι. Ο τύπος όμως έκανε το χόμπι του επάγγελμα, οπότε για μένα είναι μάγκας. Κι επίσης για μπουνιές. Και τα δύο μαζί.
• Τζιμ Πάρσονς
  
  Επάγγελμα: Πρωταγωνιστής σε σειρά με νέρντουλες
  Ο Σέλντον Κούπερ είναι καθηγητής θεωρητικής φυσικής σε ένα από τα πιο φημισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα του κόσμου.Έχει IQ εκατόν ογδονταδώδεκα και παίζει τα μυστήρια του σύμπαντος στα δάχτυλα. Επίσης έχει τις κοινωνικές δεξιότητες μιας τυρόπιτας, γιατί ανάθεμά μας αν οι άνθρωποι με υψηλό IQ μπορούν να είναι και φυσιολογικοί άνθρωποι. Κάθε συζήτηση που ξεκινάς μαζί του είναι πιο καταδικασμένη να αποτύχει κι από τις απόπειρες του ΠΑΟΚ να πάρει πρωτάθλημα, ενώ επειδή δεν ήταν αρκετά κινούμενο στερεότυπο αυτός ο χαρακτήρας, όλα του τα χόμπι είναι του τύπου μοντελισμός, αρχαία βιντεοπαιχνίδια, Σταρ Τρεκ και ήρωες της Μάρβελ. Αλλά αυτό που κάνει για μένα τον Σέλντον να είναι ό,τι είναι η Ριάνα για τον Κρις Μπράουν, είναι ότι κατάφερε να βγάλει γκόμενα. Έστω και την Έιμι Φάρα πως την λένε που είναι το ίδιο νερντού με αυτόν. Ο Σέλντον θα έπρεπε να ψοφήσει μόνος του σε ένα υπόγειο, με μόνη συντροφιά τις κατσαρίδες και το μποζόνιο του Χιγκς.
• Σάρα Τζέσικα Πάρκερ
  
  Επάγγελμα: Πρωταγωνίστρια σε εμμηνοπαυσιακή σειρά
  Η Σ.Τζ.Π έχει παίξει σε διάφορες ταινίες που τις βλέπουν αποκλειστικά και μόνο γκόμενες κλαίγοντας και τρώγοντας παγωτό κατευθείαν απ'το κουβαδάκι, αλλά ας μη γελιόμαστε: η Αλογομούρα είναι η Κάρι Μπράντσο. Και η Κάρι Μπράντσο είναι μια αρθρογράφος σε περιοδικό τύπου Κοσμοψώλιταν, που εργάζεται για περίπου μισή ώρα την ημέρα πριν βρει τις άλλες σαραντάρες φιλενάδες της για να ψωνίσουν γόβες Μανόλο Μπλάνικ που κάνουν εκατόν οχτακόσια ευρώ και να συζητήσουν για τα γκομενικά τους και τα σεξουαλικά τους τόσο ακομπλεξάριστα που νομίζεις ότι βλέπεις τον Άκη, τον Μάκη, τον Σάκη και τον Τάκη που κάνανε μαζί σειρά κομάντα στο Μεγάλο Πεύκο. Τη μία φορά που πέτυχα κατά λάθος ένα επεισόδιο στο Alter (R.I.P), ένιωσα τόσο βιασμένο τον ανδρισμό μου που μετά βγήκα στους δρόμους φορώντας μια προβιά, κατουρώντας σε θάμνους και γκαρίζοντας τραγούδια των Napalm Death για να νιώσω ότι κυλάει τεστοστερόνη στις φλέβες μου.
• Κώστας Μήτρογλου
  
  Επάγγελμα: Πιστολέρο
  Παίχτης της ομάδας που όλοι οι Έλληνες αγαπάνε και κανείς δε θα ήθελε να τη δει να σαπίζει στη Γ'Εθνική, ο Μήτρογλας συνδυάζει περιποιημένο φρύδι, μούσι μητροπολίτη, μύτη-ποντιακό μπουγατσομάχαιρο και την ψευτομοϊκάνα του κάγκουρα που της λείπουν 20 εκατοστά και πέντε διαφορετικά χρώματα για να είναι σωστή πανκ μοϊκάνα. Έχοντας επιδείξει φοβερή δεινότητα στο σκοράρισμα απέναντι σε μεγαθήρια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου σαν την Κέρκυρα, τον Λεβαδειακό και τον Εργοτέλη, ο Μήτρογλας έγινε η ακριβότερη μεταγραφή Έλληνα ποδοσφαιριστή όταν τον πήρε η Φούλαμ για 15 μύρια. Στη Φούλαμ πρόλαβε να παίξει τρία παιχνίδια πριν τραυματιστεί, μείνει έξι μήνες έξω κι επιστρέψει στον Ολυμπιλαγό σαν σαπάκι, γενόμενος έτσι η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου μέχρι να γνωρίσουμε τον Ρανιέρι. Η Φούλαμ τελικά υποβιβάστηκε, κάτι που μάλλον οφείλεται στα τζιμάνια που ξόδεψαν 15 μύρια για τον Μήτρογλα.
• Τατιάνα Στεφανίδου
  
  Επάγγελμα: Τηλεκατίνα
  Αυτή εδώ η καργιόλα που βλέπετε ήταν απ'τις πρώτες που έφεραν στην Ελλάδα το είδος τηλεοπτικής εκπομπής όπου τρεις κατίνες και τέσσερις τηλεπούστηδες κάνουν βαθυστόχαστες λογοτεχνικές αναλύσεις για το χρώμα βρακιού που φοράει η Σούζη Τσούζη όταν τραγουδάει στο νυχτερινό κέντρο Καμπότζη στο 9ο χιλιόμετρο Ελασσόνας-Τυρνάβου. Στη συνέχεια, όταν βρώμισε ο τόπος από τις απομιμήσεις, η Τατιάνα αποφάσισε ότι τα σκατά που η ίδια γέννησε ήταν υπερβολικά βρωμερά και το γύρισε στο να παριστάνει την Κόπρα Γουίνφρεϊ, όπου διάφορες πικραμένες διηγιούνται τη μάχη τους με την ανορεξία ή με την πεθερά τους ή με τα ναρκωτικά κι αυτή προσποιείται ότι ένα δάκρυ κυλάει από την αδιάβροχη μάσκαρά της. Και φυσικά, επειδή ακόμα και στις ανθρώπινες κατσαρίδες η ισχύς εν τη ενώσει, ο άντρας τον οποίο βρήκε να παντρευτεί δεν ήταν άλλος από τον έγκριτο δημοσιοκάφρο Νίκο Εισαγγελάτο. Ειλικρινά, δε θέλω να φανταστώ τι παιδιά θα κάνουν αυτοί οι δύο.
• Δημήτρης Φραγκιόγλου
  
  Επάγγελμα: Χλαπάτσας
  Με μια φάτσα που λες και γεννήθηκε για να παίξει τον ρουφιάνο, ο Δημήτρης Φραγκιόγλου aka Τρύφων Σπιουνέας aka Χλαπάτσας υπέμενε στωικά από τον Σμήναρχο Κάκκαλο χαρακτηρισμούς όπως "κατσαρίδα με μαγιό", "γλοιώδες υβρίδιο", "τραυματισμένη βερβερίτσα", "βρωμερή σκουληκαντέρα" και το κορυφαίο όλων "καλτσοφορεμένη σαρανταποδαρούσα", προσφέροντας σαν αντάλλαγμα υπηρεσίες όπως να καρφώνει τους συναδέρφους του, να τους χώνει σε υπηρεσίες και να προσπαθεί να αποσπάσει τιμητικές άδειες. Αλλά εδώ που τα λέμε, το σίριαλ αυτό χωρίς τον Χλαπάτσα θα ήταν σαν φραπές χωρίς καλαμάκι, σαν μπάφος χωρίς τζιβάνα, σαν Τούμπα Λίμπρε χωρίς Μαλάμω, σαν γκόμενα χωρίς βυζιά. Γιατί παντού υπάρχει ένας Χλαπάτσας. Ο Χλαπάτσας είμαι εγώ, είσαι εσύ, είμαστε όλοι μας. Ασταδγιάλα, συγκινήθηκα τώρα.
• Σινέντ Ο'Κόνορ
  
  Επάγγελμα: Φαλακρή τραγουδίστρια
  Επειδή οι U2 δεν ήταν αρκετοί για να αμαυρώσουν μια για πάντα το όνομα της Ιρλανδικής μουσικής, έπρεπε να ξεπεταχτεί κι η Σινέντ Ο'Κόνορ. Ο ντόρος που είχε ξεσπάσει όταν κατήγγειλε την Καθολική Εκκλησία και έσκισε τη φωτογραφία του Πάπα έκανε εκατομμύρια πιστούς Χριστιανούς στη γη να την μισήσουν. Το τραγούδι Nothing Compares 2 U, το οποίο έγραψε ο άλλοτε γνωστός σαν καλλιτέχνης, Prince, και η ίδια ερμήνευσε με τη φωνή και το πάθος μιας ερωτευμένης κατσίκας, έκανε εκατομμύρια πιστούς της μουσικής να την μισήσουν κι αυτοί. Αλλά το ξυρισμένο κεφάλι της, τα γυαλιά της, το ύφος χριστιανής παρθενοπιπίτσας-παρουσιάστριας στο κανάλι 4Ε, και πάνω απ'όλα το τατουάζ του Τζίζαντα Χριστού απάνω στα βυζιά της, έκαναν όποιον έχει μάτια να τη μισήσει. Μην ακούτε αυτά που λένε ότι ο Τζίζαντας πέθανε στο σταυρό για τις αμαρτίες μας. Μαλακίες. Επέλεξε να πεθάνει όταν είδε στο μέλλον ότι η Σινέντ Ο' Κόνορ θα τον κάνει τατουάζ απάνω στα βυζιά της. Έκανε τη σωστή επιλογή.

Αυτά, και να προσέχετε μη σας χτυπήσει ο Βενιζέλος με τη θωρακισμένη Μπεεμβέ και σας πάει στο νοσοκομείο ο Μήτρογλου με το παπάκι του.

...τη γαμάς ή δεν τη γαμάς, κύριε πρόεδρε;

Ίσως έχετε αντιληφθεί ότι εσχάτως είναι πολύ τση μοδός στους αστειατόρικους κύκλους των Ίντερνετς το running "joke" ότι όλες οι γυναίκες είναι ΚΑΡΓΙΟΛΕΣ.
Και βάζω το joke σε εισαγωγικά γιατί το μόνο αστείο είναι το έξτρα -γ- που μπαίνει μέσα στο ΚΑΡΓΙΟΛΕΣ για να δείξει το μέγεθος του ιερού μένους του αστειάτορα που μάλλον έχει να δει λάιβ μουνί από τότε που τον πέταξε αυτό της μάνας του.
Όλα τα άλλα είναι μια σκληρή πραγματικότητα.
Αφήστε με να σας διηγηθώ μια ιστορία.
-Σ'αφήσουμε ή όχι, εσύ θα τη διηγηθείς έτσι κι αλλιώς, οπότε λέγε να τελειώνουμε.
Χθες βράδυ βγήκα παγανιά σε ροκάδικο της Θεσσαλονίκης που όσοι με διαβάζετε για κάποιο διάστημα και δεν έχετε ήδη καταλάβει ποιο εννοώ παρακαλώ πηγαίντε να βάλετε ένα πιρούνι στην πρίζα γιατί δεν πρέπει να αναπαραχθείτε. Κι εκεί, με την καταπληκτική μου αραχνοαίσθηση που μου επιτρέπει να εντοπίζω γκόμενες που δε θα μου κάτσουν ποτέ, ξετρύπωσα υπερδιαγαλαξιακό ροκ μουνί που, για χάρη της ανωνυμίας, θα αποκαλώ εφεξής Αφροξυλάνθη.
Μιλάμε για τέτοια δυσθεώρητα ύψη καύλας που η Αρχιδούκισσα της ροκ μουσικής, η Ιωάννα η Αεριωθούμενη, άρχισε να ρωτάει τον καθρέφτη της αν είναι η ομορφότερη. Ο καθρέφτης δεν της απάντησε γιατί δεν έχουμε πια 1981 και η καλή κόκα είναι δυσεύρετη.

Ξέρετε τώρα, όλα τα βασικά του στάνταρ εξοπλισμού των ροκ μουνιών, δερμάτινα παντελόνια που αγκαλιάζουν ασφυκτικά το κορμί όπως ο θάνατος τις ψυχές των κολασμένων, μαλλί κόκκινο σαν το αίμα που χύνεται στο χιόνι μετά που οι Βίκινγκς πολεμιστές έχουν σφάξει και βιάσει ένα ολόκληρο χωριό, κι άλλες τέτοιες ομορφιές βγαλμένες από στίχους των Άμον Άμαρθ.
Η πτήσις 666 προς Βαλχάλα είναι έτοιμη προς αναχώρησιν και έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια γλυκιά ζωή.
Το ξέρατε εσείς ότι οι Άμον Άμαρθ κατάγονται από ένα χωριό της Σουηδίας που λέγεται Τούμπα; Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση.
Ας επιστρέψουμε όμως στην Αφροξυλάνθη.
Το κουπόνι του στοιχήματος Χυλόπιτα-Οτιδήποτε άλλο εκτός από Χυλόπιτα είχε κλειδώσει κι έδινε ξερό άσο, όβερ και Goal/No Goal. Αλλά επειδή Γιόλο, πίστεψα ότι άξιζε να δοκιμάσω την τύχη μου. Άλλωστε σημασία δεν έχει η Ιθάκη, αλλά ο ΟΚΑΝΑ.
Τα σημάδια ήταν παραπάνω από ενθαρρυντικά, προς έκπληξή εμού αλλά και του Θεού του ίδιου, αμέσως μόλις ξύπνησε. Η τύπισσα, που ήταν πρώτη μούρη κάγκελο στην πίστα, όλο και έκανε πουτανιές, όλο και μου τριβότανε, κι εγώ περίμενα να αρχίσει να βαράει το ξυπνητήρι ή η ηλεκτρική σκούπα που θα με ξυπνούσε απ'το καλύτερο όνειρο που είχα δει στη ζωή μου.
Εγώ απ'τη μεριά μου έκανα ό,τι ήταν αναμενόμενο: τις δύο κερασμένες γύρες σφηνάκια Γιάγκερ, σε αυτήν και την πα μαλ φιλενάδα της, που είναι η στάνταρ ταρίφα για να γαμήσεις σύμφωνα με τον Μεγάλο Οδηγό του Κάγκουρα που θα συγγράψω κάποτε.
Αλήθεια, έχετε δει ποτέ άνθρωπο να καταναλώνει Γιάγκερ σε οποιαδήποτε άλλη μορφή εκτός από σφηνάκια; Υποθέτω ότι θα υπάρχουν οι τελειωμένοι αλκοολικοί που μόλις ξεμείνουν από κανονικό δηλητήριο αρχίζουν να πίνουν κολόνιες, Dettol και αντιψυκτικά αυτοκινήτων για να ανακουφιστούν απ'τους πόνους της αρρώστιας που λέγεται νηφαλιότητα.
Πω...μαλάκα...αυτό που είπα τώρα θα το χαράξετε στον τάφο μου.
Εν πάση περιπτώσει, λέγαμε για την Αφροξυλάνθη. Απ'τη στιγμή που κατάφερα να περάσω το χέρι μου στη μέση της, η μικρή μαλακισμένη φωνούλα μέσα μου έλεγε "Ωπ. Εδώ είμαστε. Άμα τώρα δε γαμηθεί συγκλονιστικά ο Δίας, η κατάσταση θα περάσει στα τσιμπούκια πιο γρήγορα κι απ'το συνονθύλευμα των κάτι-σαν-ποδοσφαιριστών που έχουν το θράσος να φοράνε ασπρόμαυρα και να κατοικοεδρεύουν στην Τούμπα".
Μα απ'τον Πάνθραξ ρε; Απ'τον Πάνθραξ;

Σας δίνω τρεις μαντεψιές για το αν γαμήθηκε ο Δίας.
Μη με ρωτήσετε πώς βγαίνουν τρεις οι μαντεψιές σε μια ερώτηση που απαντάται με ναι ή όχι. Η τρίτη επιλογή μάλλον θα είναι "του τον ακουμπήσανε λίγο".
Αυτό που συνέβη ήταν το εξής. Έφτασε η ώρα να φύγει η Αφροξυλάνθη, γιατί μάλλον θα γινόταν κολοκύθα η άμαξα ή κάτι τέτοιο, και, αφού μου σκάει φιλάκι στο μάγουλο (υποθέτω για έξτρα καργιολίκι όπως δίδαξε ο πρώτος διδάξας Τζούντας Πριστ και τα μουνιά στα κάγκελα) έχω κι εγώ την εντύπωση ότι θα μου αφήσει ένα τηλέφωνο, ένα Facebook, ένα ταχυδρομικό περιστέρι, ένα στοιχείο επικοινωνίας τέλος πάντων για να συνεχίσουμε αυτό που αφήσαμε στη μέση ρε αδερφέ!
Και λέει όχι...
...
...ΤΙ ΟΧΙ ΜΩΡΗ ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ;
Έχεις περάσει τη μισή βραδιά να κωλοτρίβεσαι πάνω μου και να πίνεις τα σφηνάκια που σε κερνάω (ντάξει, δύο γύρες κέρασα κι η μία ήταν απ'το κατάστημα αλλά δε γαμιέται, για το ηθικόν του θέματος λέμε), και την άλλη μισή να κωλοτρίβεσαι με τη φίλη σου λες και χρειαζόταν να κάνεις οτιδήποτε παραπάνω για να τρυπήσει το καυλί μας τα ταβάνια, και όταν σου ζητάω το εξής πολύ απλό, να μου δώσεις ένα προφίλ στο Facebook για να μπω κι εγώ σαν άνθρωπος να την παίξω να ξαναεπικοινωνήσουμε, εκεί μου παριστάνεις τη δύσκολη;
Ε, γαμώ τα βυζιά της πεταλούδας δηλαδή!
Αυτό είναι καψώνι! Είναι όπλο σφοδρού ψυχολογικού-σεξολογικού πολέμου (το οποίο από εδώ και στο εξής θα αποκαλούμε με το ευφυέστατο όνομα που μόλις σκέφτηκα "Kavlitzkrieg") το οποίο θα έπρεπε να απαγορευτεί από τη συνθήκη της Γενεύης, του Μάαστριχτ και του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Ξέρετε ποιος δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες μόνο και μόνο για να τις διαψεύσει με τον πιο οικτρό τρόπο;
Ο ΠΑΟΚ.
Μα απ'τον Πάνθραξ ρε;
Για σκεφτείτε λίγο. Σκεφτείτε ότι βγάζετε βόλτα ένα τεράστιο μαύρο ροτβάιλερ.

Και ξαφνικά, εκεί που περπατάτε στο πάρκο, εσείς χαζεύετε κώλους κι ο σκύλος μυρίζει κατουρημένα δέντρα για να ξέρει σε ποιανής σκυλοσυμμορίας το territory βρίσκεται, σκάει ένας τύπος κι αρχίσει να κουνάει μια μπριζόλα μες στα μούτρα του σκύλου.
Αλλά, μόλις πηδήξει ο σκύλος, όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό γιατί δεν υπάρχουν vegan σκύλοι, δεν είναι χαζοί σαν κι εμάς, μόλις πηδήξει λοιπόν ο σκύλος να φάει το κρέας, ο τύπος αντί να το αφήσει αρχίζει να τρέχει. Και φυσικά το σκυλί θα αρχίσει να τρέχει πίσω απ'το κρέας, κι επειδή στην άλλη άκρη του λουριού βρίσκεσαι εσύ ο μαλάκας τρέχεις κι εσύ μαζί του και τελικά μένουν όλοι μαζί με την όρεξη.
Σε αυτή την μπερδεμένη παρομοίωση, εσύ είσαι εσύ, το ροτβάιλερ είναι η ψωλή σου και ο τύπος με τη μπριζόλα είναι η γκόμενα που σου κωλοτρίβεται μόνο και μόνο for teh lulz. Η ψωλή προσπαθεί να επιτεθεί στη γκόμενα, εσύ προσπαθείς να συγκρατήσεις την ψωλή γιατί ο βιασμός είναι παράνομος σε όλες τις χώρες όπου το Κοράνι έχει παρόμοια αξία με κάποιο fan fiction του Twilight, και η γκόμενα γελάει και σκέφτεται "τι μαλάκα είναι!".

Αυτό που μ'αρέσει με την Εθνική Ελλάδος είναι ότι ξέρει να διαλέγει φρέσκους και σύγχρονους προπονητές. Ο επόμενος μάλλον θα είναι ο Σερ Άλεξ.
Όπως (δε) σας βλέπω και (δε) με βλέπετε, φίλοι μου. Πάμε στοίχημα θα ξαναρθείς, πάμε στοίχημα μακριά μου δεν μπορείς ότι η γκόμενα με το που έφτασε σπίτι της θα άρχισε να γελάει σαδιστικά στη σκέψη ότι εγώ, στο δικό μου σπίτι, σοβατίζω τα πλακάκια του μπάνιου για πάρτη της καθώς θα βαριαναστενάζω "Αχ, Αφροξυλάνθη!" σε κάθε παιξιά.
Έχασες, κοπελιά! Δεν πρόκειται να παίξω το παιχνιδάκι σου...δηλαδή το πουλάκι μου...δηλαδή θα το παίξω το πουλάκι μου, αλλά όχι για σένα, έχει φέρει κάτι καλές παρτίδες το Xhamster και θα την παίζω μέχρι να ξεφλουδίσει η πέτσα μου. Δε θα δακρύσω πια για σένα, και μη ρωτάς για μένα! Τέρμα! Φινίτο! Δι εντ! Σουγκαμότο Μαγκαζάκι! Δεν κάθομαι να ασχοληθώ με σένα, κυρία Αφροξυλάνθη!
...αν εξαιρέσεις την ολόκληρη ανάρτηση που έκατσα κι έγραψα για να σε κράξω.
Sorry about that.
Το ηθικό δίδαγμα, υποθέτω, είναι το εξής: Κορίτσια, don't be an Αφροξυλάνθη.
Ήταν άλλη μία κοινωνική προσφορά του ΚΠΣΑ. Δε θέλω ανταμοιβή, η ανταμοιβή μου είναι η αγάπη του κόσμου.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας βιάσει μια ορδή από Βίκινγκς κοκκινομάλλες πολεμίστριες καθώς θα βγάζετε βόλτα το σκύλο σας στην Τούμπα της Σουηδίας.

You spin us right round, baby

Τα σχόλια για το πόσο γκέι είμαι παρακαλώ να τα κρατήσετε για τον εαυτό σας.

Το μεγάλο θέμα των τελευταίων δύο ημερών είναι η ανακάλυψη του πτώματος του Βαγγέλη Γιακουμάκη, του παιδιού που εξαφανίστηκε/αυτοκτόνησε αφού μια παρέα από κωλόπαιδα του είχαν κάνει το βίο αβίωτο. Αμέσως ξύπνησαν τα αντανακλαστικά όλων των ψυχοπονιάρηδων του καναπέ που θεραπεύουν τον Έμπολα με τη δύναμη του λάικ στο φέισμπουκ και ανέβασαν αμέσως δακρύβρεχτα στάτους υπέρ του Βαγγέλη και κατά του bullying. Κι έφτασε η ώρα να πω κι εγώ τη γνώμη μου για το όλο θέμα:
Κλάιν μάιν ον δε λάιν.
Αυτό που διαβάσατε. Κρίμα το παιδί που πήγε έτσι πως πήγε, κρίμα που αυτοί που τον φέρανε στο μέχρις εκεί δεν έγιναν και δε θα γίνουν ποτέ άνθρωποι...το "Je Suis Vangelie" τι θέλει να μας πει; Η ίδια σκατοκοινωνία κι οι ίδιοι σκατοχαρακτήρες που ήμασταν χθες, οι ίδιοι θα είμαστε κι αύριο που θα έχουμε ξεχάσει τον Βαγγέλη και θα συνεχίσουμε να παίζουμε το πουλάκι μας όλη μέρα.
Γι'αυτό θα γράψω για ένα θέμα το οποίο έχει λίγο μεγαλύτερο staying value: τα μέχρι τώρα πεπραγμένα της συγκυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή για μια δόση πιο γαλλικής haute couture, ΣΑΝΕΛ.
Το ότι οι ΣΑΝΕΛ κάποια στιγμή θα άρχιζαν να περιστρέφονται γύρω από τον άξονά τους (κοινώς κωλοτούμπαι) ήταν ένα γεγονός τόσο αδιαμφισβήτητο που δεν έπαιζε ούτε στο Στοίχημα της Μαλαισίας.
Το ότι θα το έκαναν αυτό μόλις σε ενάμιση μήνα και με τόσο "in your face" τρόπο, αυτό δεν το περίμενε ούτε ο Άδωνις κι η Βούλτεψη.
Πρώτη φορά Αριστερά λοιπόν, ε; Ναι, πρώτη φορά Αριστερά! Απλά με μια "ψεκασιά" από ακραία χριστιανική-πατριωτική δεξιά (αυτό το λογοπαίγνιο θέλω να χαραχτεί στην ταφόπλακά μου ή εναλλακτικά στον ανδριάντα που θα στηθεί προς τιμήν μου έμπροσθεν του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης).
Βλέπετε, ο Ανδρέξης ήθελε δύο ακόμα βουλευτές για να φτιάξει αυτοδύναμη κυβέρνηση και να μην κρέμεται από τα παπάρια των άλλων κάθε φορά που θέλει να περάσει ένα νομοσχέδιο. Κι επειδή το ΚΚΕ προτιμάει να καεί ο πλανήτης στη λάβα παρά να αναλάβει την οποιαδήποτε ευθύνη, αυτές τις λίγες θέσεις έπρεπε να τις συμπληρώσουν οι ΑΝΕΛ.
Τι είναι αυτά που ακούω για "θεωρία των δύο άκρων"; Σαχλαμάρες. Άλλωστε αυτά πλέον είναι ξεπερασμένες αγκυλώσεις του παρελθόντος. Ο κοινός εχθρός πλέον είναι ένας: το μνημόνιο. Ο Ανδρέξης κι ο Ψεκασμένος είναι αντιμνημονιακές δυνάμεις, άρα κάνουν στην άκρη τις διαφορές τους, ενώνουν τα δαχτυλίδια τους και καλούν τον Μέγκαζορντ.

Φυσικά, κάποια υπουργεία θα έπρεπε να αναλάβουν κι αυτοί. Ο Ανδρέξης τους έδωσε να παίζουν τα πιο ακίνδυνα υπουργεία που θα μπορούσε να δώσει σε ένα μάτσο μισότρελους ακροδεξιούς: το Αμύνης και το Δημοσίας Τάξεως!
Τι θα μπορούσε να πάει στραβά με αυτό;
Φυσικά, ο Ψεκασμένος δεν είχε καλύτερη από αυτό. Άρχισε αμέσως να επιθεωρεί στρατά, να σχεδιάζει επιχειρήσεις, να πιλοτάρει αεροπλάνα, να κάνει δηλώσεις χιλίων καρδιναλίων, και για πότε θα'ρθει καμιά μέρα που θα δει στον ύπνο του την Παναγιά και θα πάει να πάρει την Πόλη, ούτε που θα το καταλάβουμε.
Βέβαια αυτό ταιριάζει πιο πολύ στον Αναστασιάδη.
Δε χάσαμε προπονητή εμείς, Άγγελο χάσαμε.
Για κάποιο λόγο, ο Ανδρέξης ένιωθε ότι το να συμπεριλάβει τους ΑΝΕΛ στην κυβέρνησή του δεν αρκεί για να εξασφαλίσει συναίνεση με το δεξιό κομμάτι της κοινωνίας. Έτσι πρότεινε για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας έναν πολιτικό προερχόμενο από τη ΝΔ, και συγκεκριμένα τον Πάκη Παυλόπουλο.
-Εκεί κολλάς εσύ; Ο ΠτΔ είναι ένας ρόλος που δεν έχει καμία ουσιαστική αρμοδιότητα, ένας καθαρά συμβολικός θεσμός.
Καμία αντίρρηση! Ας δούμε λοιπόν τι συμβολίζει η εκλογή Παυλόπουλου. Μήπως το κύρος, ενός ανθρώπου που όλη η κοινωνία αποκαλεί ειρωνικά Πάκη; Μήπως τη δυναμικότητα και αποφασιστικότητα του ανθρώπου που άφησε την Αθήνα να καεί το Δεκέμβρη του '08 και την Κανέλλη να φάει τις ψιλές της στο αλησμόνητο σκηνικό στον Παπαδάκη;
Α, το βρήκα! Συμβολίζει την ρήξη και την απεμπλοκή από το σαθρό πολιτικό παρελθόν της χώρας! Τσάκαλος είμαι τελικά.
Αλλά είπαμε: αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει ότι η κυβέρνηση ΣΑΝΕΛ, με ένα νόμο και ένα άρθρο, έκανε αυτό που υποσχέθηκε στον κόσμο: έσκισε τα μνημόνια!
Σε αυτό το σημείο θέλω να μιλήσουμε λίγο για τον υπουργό Οικονομικών που κέρδισε τις καρδιές όλων μας, τον Γιάνη με το ένα νι. Τον Γιάνη ντε, τον Γιάνη τον Μπαρουφάκη!...ε...Βαρουφάκη ήθελα να πω. Τι σου κάνει αυτή η λανθάνουσα γλώσσα, ε;
Ο Γιάνης έχει γίνει κάτι σαν γκραν γαμάω, μια μίξη Τσακ Νόρις και Λέμι Κίλμιστερ πολλαπλασιασμένη επί εκατό. Οι γκόμενες έχουν πάθει μαζική παράκρουση για πάρτη του.
Ε...calm your titties ρε κορίτσια. Το ότι κάποιος έχει την ίδια καραφλοκουρούπα με τον Μπρους Γουίλις δεν αναιρεί αυτόματα ότι η φάτσα του είναι σαν να τράκαρε μετωπικά με τον Νίκο Τσιαντάκη.
-Μα είναι αντισυμβατικός! Αντί για κουστούμια (sic) και γραβάτες, φοράει δερμάτινα και καβαλάει μηχανή!
Ε...οκ...την επόμενη φορά να δώσουμε ένα υπουργείο και στο Γαρδέλη, εφόσον αυτό είναι πλέον το κριτήριο.
Αλλά φυσικά, το τι φοράει ο καθένας δεν έχει σημασία, κάτι στο οποίο πρέπει να συμφωνήσει κι η μάνα μου που ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει τις γόβες νούμερο 44 που ανακάλυψε στη ντουλάπα μου. Σημασία έχουν οι πράξεις, κι ο Γιάνης έκανε πράξεις: έσκισε τα μνημόνια!
Τουλάχιστον προσπάθησε. Προσπάθησε με τα χέρια, τίποτα, ήταν πολύ σκληρά. Με τα δόντια, πάλι τζίφος. Με ψαλίδι, τίποτα. Με ηλεκτρικό μαχαίρι γύρου, πάλι αποτυχία. Μέχρι και τον Κάρολα με το Αλυσοπρίονο κουβάλησε, καμία τύχη.

Απλά επειδή το μνημόνιο έχει αυτό το μν- στην αρχή και γλωσσεύεται η μπέρδα μας μέχρι να το πούμε, θα το λέμε πρόγραμμα. Για τέσσερα μηνάκια μωρέ, να πάρουμε κανένα ψιλό γιατί άψιλοι είμαστε, παραλάβαμε καμμένη γη, λίγη κατανόηση δείχτε, και μετά θα τα σκίσουμε.
Τουλάχιστον όμως δε θα έχουμε την Τρόικα, έτσι; Θα κάνουμε μόνοι μας ζάφτι και δε θα έχουμε τον μπαμπούλα λες και είμαστε κανένα νηπιαγωγείο! Απλά θα μας επιβλέπουν αν τα κάνουμε σωστά κάτι τύποι που θα λέγονται Brussels Group.
Τι θα πει δε βλέπετε τη διαφορά; Δεν είναι Γιάννης! Είναι Γιάνης με ένα νι.
Μέχρι ο Γιάνης να σκίσει οριστικά τα μνημόνια, θα κάνουμε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός. Δεν είναι τυχαία αυτή η αναφορά, γιατί θα ζήσουμε με τα ιδανικά της παλιάς ελληνικής ταινίας: λιτός βίος με αξιοπρέπεια.
Όπως ακριβώς κι ο Γιάνης!

Τσιμπολογάει μωρέ ο άνθρωπος.

Την ίδια αρχή άλλωστε πρεσβεύουν κι όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα κι αν ο νόμος τους δίνει κάποια παραπάνω προνόμια, αυτοί αρνούνται να τα αποδεχτούν. Είναι ίσοι με μας τους φτωχομπινέδες! Γι'αυτό όλοι τους αρνήθηκαν να κάνουν χρήση του βουλευτικού αυτοκινήτου που δικαιούνται. Όλοι εκτός από εκατόν σαράντα τέσσερις.

Φυσικά, όταν ο Τσίπρας έμαθε ότι μόνο πέντε από τους βουλευτές του απαρνήθηκαν το βουλευτικό αυτοκίνητο, έγινε έξω φτερών. "Πώς τολμάτε! Εμείς λέμε ότι είμαστε αλλιώτικοι απ'τους παλιούς κι εσείς δε θέλετε να παραδώσετε το βουλευτικό σας αυτοκίνητο; Φτου σας!". Και σωριάστηκε νευριασμένος στην ολοκαίνουρια πολυθρόνα που αγόρασε για τη βασιλική κωλάρα του.

Αν θέλουμε όμως να έρθει η ανάπτυξη, η αρχή των πάντων είναι η παιδεία. Ας δούμε τα πεπραγμένα του υπουργού παιδείας λοιπόν. Η πρώτη του απόφαση ήταν η άρση όλων των διαγραφών για τους αιώνιοι φοιτητές, κάτι αναμενόμενο αφού τα σύνολα "φοιτητές που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ" και "φοιτητές που τελειώνουν τη σχολή τους σε ν+2 χρόνια" δεν λες ακριβώς ότι ταυτίζονται.

Η δεύτερη απόφαση ήταν να καταργήσει τα πειραματικά σχολεία και τον τρόπο εισαγωγής σε αυτά με εξετάσεις, με το σκεπτικό ότι "η αριστεία είναι ένας θεσμός που προωθεί την ολιγαρχία και την δημιουργία ελίτ".

Αυτά τα λόγια φυσικά αποκτούν άλλη βαρύτητα όταν τα εκφέρουν απόφοιτοι του Αρσακείου και του Κολλεγίου Αθηνών, σχολεία φημισμένα για το ότι δεν προωθούν καμία ολιγαρχία και καμία ελίτ.

Στο ίδιο υπουργείο υπάγεται κι ο υφυπουργός Αθλητισμού, που καλείται να αντιμετωπίσει τη βία στα γήπεδα. Στο πρόσφατο ματς Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός κάποιοι μπούκαραν στο γήπεδο και έπεσαν κάτι ψιλές. Η απόφαση του υφυπουργού; Οι επόμενες δύο αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών. Για όλα τα γήπεδα της χώρας!

Είναι κι αυτό μια λογική, έτσι; Πώς θα γίνουν επεισόδια στα γήπεδα αν δεν υπάρχουν άνθρωποι στα γήπεδα για να κάνουν επεισόδια; Έτσι, παιχνίδια υψηλής επικινδυνότητας όπως το Πανιώνιος-Λεβαδειακός και το Βέροια-Εργοτέλης έγιναν χωρίς κόσμο.

Αντίθετα, ένα εντελώς ασήμαντο παιχνίδι για το κύπελλο έγινε με κόσμο, γιατί το κύπελλο είναι άλλη διοργάνωση και σε αυτήν πάνε στο γήπεδο μόνο οπαδοί της όπερας. Σε αυτό το παιχνίδι απλά έτυχε να παίζουν η ΑΕΚ κι ο Ολυμπιακός (κάτι λένε στο χωριό μου για το δις εξαμαρτείν...).

Έπεσαν κι εκεί κάτι ψιλές, και ο υφυπουργός απεφάνθη αμέσως: άλλη μία αγωνιστική κεκλεισμένων για όλες τις ομάδες! Με τούτα και με εκείνα, το επόμενο παιχνίδι με θεατές θα γίνει το 2024.

Λογικά μέχρι τότε θα έχει επιστρέψει κι ο Άρης στην Α' Εθνική.

Το πρόβλημα με όλα αυτά είναι άλλο. Ως γνωστόν, υπάρχουν κάποιοι γονιοί που νομίζουν και καμαρώνουν και πρήζουν τα μέζεα του στεατοπυγικού υποσυστήματος (μία από τις σημαντικότερες μέχρι στιγμής συνεισφορές των ΣΑΝΕΛ) σε όλους τους γύρω τους ότι έχουν γεννήσει τον επόμενο Μότσαρτ.

Αυτοί οι γονιοί λοιπόν δεν θέλουν και δεν πρόκειται να σε πιστέψουν αν τους πεις ότι, κάθε φορά που το βλαστάρι τους ακουμπάει τα πλήκτρα του πιάνου, πεθαίνει ένα σκιουράκι.

Κάπως έτσι είναι κι αυτοί που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στο ΣΥΡΙΖΑ. Γι'αυτό έχουμε απολαύσει, εν έτει δύο χιλιάδες και δεκαπέντε, συγκεντρώσεις στήριξης της κυβέρνησης, από τις οποίες το μόνο που λείπει για την πλήρη εμπειρία είναι ο Τάσος Μπιρσίμ και τα Κάρμινα Μπουράνα.

Φυσικά, όταν τους ρωτήσεις όλους αυτούς αν έχουν ψηφίσει ποτέ ΠΑΣΟΚ, θα σε κοιτάνε σαν να έχεσες μέσα στο ψυγείο τους.

Όταν όμως η ψευδαίσθησή σου πολεμάει με σφεντόνες κι η πραγματικότητα με πυρηνικές κεφαλές, τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αλλάζεις εντέχνως το θέμα της συζήτησης (το εντέχνως δε σημαίνει ότι πρέπει να περιλαμβάνει τον Σωκράτη Μάλαμα, αλλά δε βλάπτει). 

Μήλα σε ρωτάνε; Πορτοκάλια να απαντάς! Τι έκανε/δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ σε ρωτάνε; Τι έκανε/δεν έκανε η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και φυσικά το Ποτάμι, το οποίο αυτή τη στιγμή είναι πιο in να είσαι hater κι από το Twilight όταν είχε πρωτοβγεί, αυτό να απαντάς! Ώσπου κάποια στιγμή ο άλλος θα βαρεθεί να κάνει διάλογο με τον εαυτό του και θα αποδειχθεί η ανωτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ δια της εις άτοπον απαγωγής.

Κι αυτό λογική είναι, έτσι; Δεν μπορείς να ηττηθείς σε μια διαφωνία, αν κάνεις εντελώς διαφορετική συζήτηση από αυτόν που διαφωνείς!

Και ξανά προς τη δόξα τραβάμε τα βυζιά μας.

Αυτά, και να προσέξετε μη βιάσετε τη γυναίκα του Γιάνη και σας εκδικηθεί με αγνό 80's βρωμόξυλο ανακράζοντας "με θυμάσαι ρε πούστη".

300 αναρτήσεις μ' αυτά και μ'αυτά, ε; Πώς με αντέχετε ακόμα;