Ας μιλήσουμε για Μέταλ.

Έστιν ουν Μέταλ μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω σόλο, χωρίς εκάστω των μουσικών ειδών εν τοις μορίοις, δια μος πιτ και χεντμπάνγκινγκ περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.
Αριστοτέλης, 400 τόσα προ Χριστού.

Εν αρχή ήταν η ηλεκτρική κιθάρα.
Εφευρέθηκε κάπου στον εικοστό αιώνα, από κάποιον (τόσο ισχυρή θα είναι σε όλη τη διάρκεια της παρούσας εγγραφής η εγκυκλοπαιδικότητα) και μέχρι τα χίλια εννιακόσια εξήνταζ χρησιμοποιούνταν όπως περίπου κι η ακουστική από τους Μπήτληδες και τους λοιπούς ξενέρωτους για να τραγουδάνε αγαπησιάρικα τραγουδάκια για το πόσο αγαπούν την αγαπημένη αγάπη τους.
Μέχρι που μια μέρα, ένας τύπος ονόματι Τζίμης Χέντριξ (ο οποίος διαψεύδει τις φήμες που τον θέλουν να αποτελεί Γαλάτη ήρωα του Γκοσινί) είχε άγριες καύλες. Μη βρίσκοντας καμία γκόμενα, γκόμενο ή μηλόπιτα διαθέσιμη στην τριγύρω περιοχή, άρχισε να τρίβει το πουλί του πάνω στις χορδές της κιθάρας.
Το σπέρμα που έσταξε από το πουλί του Τζίμη βραχυκύκλωσε κάτι καλώδια μέσα στην κιθάρα (την οποία μάλλον πρέπει να είχε πάρει από τους Κινέζους, για να μπάζει τόσο εύκολα) και, καθώς συνέχιζε να την τρίβει, άγριοι ήχοι αντήχησαν από την κιθάρα που άλλοι θα θεωρούσαν χαλασμένη.
Ήταν η πρώτη απόδειξη πως η ηλεκτρική κιθάρα με την ακουστική κιθάρα είχαν τόση σχέση όση και η ηλεκτρική σκούπα με την ακουστική σκούπα.
Ο Τζίμης όμως δεν ήταν ο πρώτος που έπαιξε μέταλ. Αφού τελείωσε να ικανοποιεί τις σεξουαλικές ορέξεις του με την κιθάρα, πήγε χτύπησε πρέζα και πέθανε. Ήταν ολοφάνερο ότι αυτός που έμελλε να αποκαλύψει στον κόσμο την ανίερη σατανίλα του μέταλ έπρεπε να αντέχει πιο πολύ την πρέζα.
Δεν είναι τυχαίο ότι το μέταλ γιορτάζει του Οζίου Όσμπορν.
Ο Όζιος Όσμπορν γεννήθηκε στην Αγγλία, η οποία είναι γνωστή κυρίως για το ότι οι Άγγλοι είναι ένα μάτσο ομοφυλόφιλοι σκατίφλωρες που πίνουν τσάι και τρώνε βραστό χοιρινό με σάλτσα μέντας. Βέβαια το ότι γεννήθηκε στην Αγγλία είναι μια σατανική σύμπτωση, καθώς (όπως ίσως θα περιμένατε) ο Όζιος είναι στην πραγματικότητα αρχαίος Έλληνας.
Μαζί με τον Τόνι Αϊόμι και κάποιον άλλον που δε θυμάμαι (εγκυκλοπαιδικότητα είπαμε) δημιούργησαν το Μαύρο Σάββατο, την πρώτη μπάντα που έστειλε στα ραδιοκύματα το κήρυγμα του Ασταρώθ που είναι γνωστό ως μέταλ.
Ο Αριστοτέλης, όπως είδατε στην εναρκτήρια ρήση μας, ορίζει το μέταλ ως μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας. Πράγματι, υπάρχει μια ισχυρή θεατρικότητα στο είδος που λέγεται μέταλ. Κι αυτή έγινε ολοφάνερη όταν οι Μαυροσάββατοι απέλυσαν τον Όζιο, γιατί έπαιρνε πάρα πολλά ναρκωτικά και δε φτάνανε για όλους τους, και προσέλαβαν τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο.

Ο Ντίος ήταν αυτό που λέμε "νάνος νάνος με μια φωνάρα να". Οι φήμες λένε ότι τραγουδούσε σε μια όπερα έργα του Μότσαρτ, όταν ξαφνικά μια ξαφνική δίνη μεταλλικής ενέργειας τον πήρε ξαφνικά και τον μετακίνησε εντελώς ξαφνικά στην εποχή του μέταλ.
Ο Ντίος ξαφνιάστηκε. Το ξάφνιασμά του αυτό όμως σύντομα μετουσιώθηκε σε καθαρή μεταλλική καύλα, καθώς διαπίστωσε ότι ο Μότσαρτ μπορούσε να πάρει τα βιολιά του και να τα βάλει ένα ένα στον πάτο του, μπροστά στη θεσπέσια μελωδία του μέταλ.
Ένας άλλος Λουτσιάνος Παβαρότης, που δραστηριοποιήθηκε στο νουγουομπουχουμού (νιου γουέιβ οφ μπρίτις χέβι μέταλ), ήταν ο Μπρους Ντίκινσον. Την ονομασία του αυτή την πήρε επειδή γεννήθηκε όταν ο Δίας (γνωστός γαμιάς της αρχαιότητος) έβαλε το πουλί του στο γιο του τον Απόλλωνα.
Η μπάντα που πλαισίωσε τις φωνητικές αναζητήσεις του Μπρους λεγόταν Σιδηρά Παρθένος, επειδή όλα τα μέλη της ήταν παρθένοι κι από την αγαμία τους τα πουλιά τους είχαν γίνει σιδερένια. Η Σιδηρά Παρθένος έγινε εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους φίλους του μέταλ, γιατί μπορούσαν να ταυτιστούν με την κατάσταση.
Αυτό αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί ο Μπρους, κάνοντας τα τραγούδια του να μιλάνε για την ιστορία και τη θρησκεία. Το πάθος του Μπρους να διδάξει δεν ήταν τυχαίο: ήθελε να γίνει νηπιαγωγός, αλλά τα στερεότυπα της τότε εποχής δεν άφηναν έναν άντρα να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.
Σε μια άλλη κατεύθυνση κινήθηκε μια άλλη μεγάλη μπάντα που ξεκίνησαν οι Ugly, οι Ιερείς του Ιούδα. Στην αρχή ο κόσμος πίστευε ότι ο Ιούδας ήταν ο γνωστός που πούλησε τον Τζίζαντα στους Ρωμαίους για να πάρει κάτι μίζες και μια άδεια για το εξοχικό του.
Ωστόσο στην πραγματικότητα ήταν ένας πρώην γκόμενος του Χάλφορντ, τον οποίο ο Χάλφορντ είχε κάνει θεό, μια φορά να τον δει, να του πει σ'αγαπώ, γύρνα πίσω. Πού να ξέρουν, οι δύσμοιροι, πόσο κυριολεκτούσαν όταν έλεγαν "τι νότες πιάνει ο πούστης".
Τι γινόταν, όμως, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού;
Γύρω στα τέλη των εβδομήνταζ, ο ιππότης Εδουάρδος της στρογγυλής τραπέζης των Βαν Χέιλεν, καθώς τίναζε την πιτυρίδα από την περήφανη σεβεντιάρικη περμανάντ του, έπεσε από μέσα μια κιθάρα. Εντελώς ασυναίσθητα, την πήρε στα χέρια του κι άρχισε να παίζει μεταλλοειδείς ήχους.
Προς τιμήν του ότι βρήκε την κιθάρα στα μαλλιά του, το νέο αυτό είδος ονομάστηκε hair metal.
Πολύ γρήγορα έγινε μόδα, κυριάρχησε στη μουσική σκηνή των ογδόνταζ και οδήγησε σε αύξηση της τρύπας του όζοντος, ενώ τα τζιν-σωλήνες που έγιναν σήμα κατατεθέν του είδους οδήγησαν σε προβλήματα υπογονιμότητας.
Το hair metal είναι για τον πούτσο.
Γρηγόριος, έγκριτος μελετητής του μέταλ.
Αλλά αυτός ο άνθρωπος βάζει κεφαλοτύρι στο πιτόγυρο, οπότε ποιος τον γαμεί κι αυτόν και την άποψή του.
Την ίδια περίοδο άρχισε να δημιουργείται από τους Μετάλικα κάτι υπόγειο, γιατί δεν είχαν λεφτά και ζούσαν στο υπόγειο της μαμάς τους.

Στην αρχή, οι Μετάλικα είχαν για κιθαρίστα τον Ντέιβ Μαστέιν. Ο Ντέιβ είχε εξαιρετικές ικανότητες στην κιθάρα και στο να καμπυλώνει το χωρόχρονο (ή τουλάχιστον τις μπούκλες στο μαλλί του), δυστυχώς όμως δεν έμελλε να μείνει για πολύ στους Μετάλλικα, καθώς αυτός κι ο Χέτφιλντ μαλλιοτραβήχτηκαν ένα βράδυ, επειδή ο Ντέιβ δανειζόταν τις Μπάρμπι του Χέτφιλντ και δεν τις επέστρεφε ποτέ.
Ανήμπορος να ξεπεράσει αυτό το μαλλιοτράβηγμα, ο Ντέιβ έφτιαξε τη δικιά του μπάντα, με μπλακ τζακ και πόρνες. Η μπάντα αυτή ονομάστηκε Μέγκαντεθ. Δεν κατάφερε όμως ποτέ να επισκιάσει τους Μετάλλικα, γιατί αν το κατάφερνε η ανήσυχη Ελληνίδα μάνα δε θα έλεγε όλο αγωνία στο καμάρι της "πάλι αυτά τα Μετάλλικα ακούς;" αλλά "πάλι αυτά τα Μέγκαντεθ ακούς;".
Στο μεταξύ, ο Χέτφιλντ αναπλήρωσε το κενό του Ντέιβ προσλαμβάνοντας τον Κερκ Άιντ'απ'εδώ-Χάμετ, ο οποίος τότε δούλευε μπουζουξής στην Αννούλα τη Βίσση. Θα έπαιρνε και τον Τάκη τον Κουβατσέα, αλλά η Αννούλα δεν τον άφηνε να φύγει κι έτσι αρκέστηκε στον Λαρς Ούλριχ.
Σύντομα, όμως, έμελλε να θρηνήσουν κι άλλη απώλεια. Ο μπασίστας της μπάντας, Κλιφ Μπάρτον, πέθανε σε ένα φριχτό δυστύχημα με λεωφορείο: μόλις έφτασε στην πλατεία Αριστοτέλους, εκατοντάδες γριές όρμηξαν να προλάβουν τα καθίσματα, με αποτέλεσμα να μην προλάβει να αντιδράσει και να ποδοπατηθεί από μπαστούνια κι ορθοπεδικά παπούτσια.
Η συνέχεια δεν έμελλε να είναι αντάξια της αρχής. Τους Μετάλλικα τους βρήκε η έλλειψη έμπνευσης, το γκέιτζ, η φιλαργυρία του Λαρς, το Σεντ Άνγκερ και η τριχόπτωση.
Την ίδια ώρα, σε ακόμα πιο κάτω υπόγειο, ας πούμε αν ήταν οι Μετάλλικα τα εκδοτήρια στο σταθμό του μετρό πάμε πλέον στις αποβάθρες (ναι, ακόμα δεν έχουμε μετρό στη Θεσσαλονίκη, Κατερίνα, σκάσε), βρισκότανε κάτι τύποι σαν τον Ίνγκβι Μάλμστην, ο οποίος ήταν απευθείας απόγονος του Παγκανίνι, από ένα ξώγαμο που είχε κάνει με μια γκρούπι του, και μια μέρα βρήκε κάτι κρυφές παρτιτούρες του, τις έπαιξε στην κιθάρα και αποθεώθηκε.
Της ίδιας φιλοσοφίας υπήρξε και ο Ιωάννης Πετρούκιος, κιθαρίστας της σχολής μουσικών οργάνων μπάντας Ντρημ Θήατερ, ο οποίος σήμερα παραδίδει τα μαθήματά του δωρεάν στο youtube.
Ταυτόχρονα, το hair metal έβρισκε βίαιο θάνατο, καθώς τα ογδόνταζ τελείωσαν κι ο κόσμος είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι τα γυναικεία σακάκια με τις βάτες, η περμανάντ και οι βιντεοταινίες με τον Στάθη Ψάλτη ήταν ένα τραγικό, τραγικό λάθος. Αντί γι'αυτό, ο κόσμος άρχισε να ακούει γκραντζ.
Ψόφος στους Κομπέινς!
Φίδης, έτερος έγκριτος μελετητής του μέταλ.

Φυσικά, το μέταλ δεν έμελλε να παραδώσει έτσι εύκολα τα ηνία. Οι φανατικοί μεταλλάδες βυθίζονταν ακόμα βαθύτερα στο βούρκο της σατανίλας, καθώς ξεπηδούσαν το μπλακ και το ντεθ μέταλ, που ακόμα και σήμερα πολύ λίγοι ξεχωρίζουν κι ακόμα λιγότεροι νοιάζονται για τη διαφορά.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα και των δύο ειδών είναι ότι μπορείς κάλλιστα να τα τραγουδήσεις έχοντας φαρυγγίτιδα ή καρκίνο στον οισοφάγο και κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει τη διαφορά.
Το μπλακ και το ντεθ βρήκαν μεγάλη απήχηση στις Σκανδιναβικές χώρες, κάτι που είναι απόλυτα λογικό, γιατί εκεί πέρα έχουν έξι μήνες μαύρη νύχτα και είναι δεύτεροι στις αυτοκτονίες, πίσω από τους Γιαπωνέζους, οι οποίοι έχουν τουλάχιστον το καλό ότι από μόνοι τους απαλλάσσουν τον πλανήτη απ'την παρουσία τους.
Μάλιστα, ανέπτυξαν και δικό τους υποείδος του μπλακ ονόματι Βίκινγκ μέταλ, το οποίο είναι σαν να ερχόμαστε εμείς οι Έλληνες και να βγάζουμε το βυζαντινομέταλ, του οποίου το χαρακτηριστικό θα είναι ότι οι τραγουδιστές θα ψέλνουν σε πλάγιο β'.
Σε χαμηλότερο βάθος του σκότους και του ερέβους, βγήκανε οι Παντέρα, των οποίων το αποκορύφωμα της γαματοσύνης τους ήταν ότι τραγούδησαν soundtrack για ένα επεισόδιο του Μπομπ του Σφουγγαράκη. Όλα πήγαιναν ωραία και καλά, μέχρι που ένας ψυχάκιας πυροβόλησε τον Ντάιμ στο κεφάλι, γιατί υποπτευόταν ότι ο Ντάιμ του γάμησε τη γυναίκα-και δεν είχε άδικο.
Οι Παντέρα και το επαναστατικό τους παίξιμο έθεσαν τις βάσεις για να βγουν στο προσκήνιο οι μπάντες του αποκαλούμενου νιου μέταλ. Σύμφωνα με τον έγκριτο μελετητή του μέταλ Γρηγόριο, το hair metal είναι πιο για τον πούτσο από το νιου μέταλ, αλλά σύμφωνα με όλο τον υπόλοιπο κόσμο το νιου μέταλ κερδίζει με διαφορά, τυπώνει τους στίχους του I Wanna Rock, τους κάνει κωλοσφούγγι και λοιπές ρήσεις του Διπρόσωπου που τον έφαγε κι αυτόν το μαύρο σκοτάδι σαν τον Ντάιμ.
Γνωστές μπάντες του νιου μέταλ είναι οι Λίνκιν Παρκ, γνωστοί και ως "Χατζηγιάννης του Μέταλ", οι Λιμπ Μπίζκιτ, γνωστοί και ως "Σούργελο που προσπαθεί να μιμηθεί τον Χατζηγιάννη στο X-Factor-του Μέταλ", και οι Κορν, οι οποίοι αρέσουν στον Γρηγόριο, ο οποίος θεωρεί ότι το hair metal είναι για τον πούτσο.
Κάθε μέρα ακούει Κορν, μήπως είναι ηλίθιος;
Το νιου σιγά σιγά έδωσε τη θέση του στο ίμοκορ και σε κάτι άλλες παρόμοιες παπαριές, οι οποίες όμως εξοργίζουν με την ανιερότητά τους τον Λέμμυ, ο οποίος έχει ορκιστεί να μην πεθάνει μέχρι το μέταλ να επανέλθει στις παλιές του δόξες. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, φέρεται να ευχήθηκε στον Λέμμυ καλή επιτυχία στο έργο του.
Και φυσικά, ας μην ξεχνάμε το πάουερ μέταλ. Το πάουερ είναι αγαπητό είδος ανάμεσα στους χοντρούς σπυριάρηδες σπασίκλες που δηλώνουν Παναθηναϊκός χωρίς να ξέρουν να αναγνωρίσουν ούτε τρεις παίκτες και κάτι τέτοια που έλεγε ο Μάικιους στις δόξες του. Μπροστάρηδες του είδους αποτελούν οι Ντράγκονφορς.
Θα έχετε ακουστά, φαντάζομαι, ένα ηλεκτρονικό παίγνιο που καλείται "Guitar Hero". Αυτό που δεν είναι γνωστό στους πολλούς είναι ότι ο δημιουργός αυτού του παιγνίου γεννήθηκε χωρίς δάχτυλα στα χέρια του κι έτσι μισεί όλους όσους έχουν δάχτυλα. Έτσι, λέγεται ότι έκανε ειδική συμφωνία με τους Ντράγκονφορς, για να τον προμηθεύουν με τραγούδια κατάλληλα για να βασανίζει όσα πιο πολλά δάχτυλα γίνεται.
Ο κιθαρίστας αυτής της μπάντας, Χέρμαν Λι, δε μετράει, καθώς είναι Κινέζος και ως γνωστόν οι Κινέζοι μπορούν να κάνουν όλα όσα δεν μπορεί να κάνει όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα και στο ενδιάμεσο να κάνουν και διάλειμμα για καφέ.
Αυτά, και να προσέχετε μην ακούσετε κατά λάθος hair metal και αναφρικιάσετε και σηκωθούν οι τρίχες στο σβέρκο σας από το πόσο αποτρόπαια για τον πούτσο είναι...γαμώ την πουτάνα σου, Γρηγόρη, σταμάτα να μου παίρνεις το πληκτρολόγιο μέσα απ'τα χέρια.

Η σεξουαλική χειραφέτηση του δεκατετράχρονου

Ήμουν σήμερα το απόγευμα στο λεωφορείο...
Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που ξεκινάω μια ανάρτηση με τη φράση "ήμουν στο λεωφορείο", θα είχα αρκετά λεφτά για να κεράσω κάποιον από εσάς καφέ στο Μικέλ.
Τέλος πάντων, ήμουν σήμερα το απόγευμα στο λεωφορείο, πηγαίνοντας να συναντήσω το Γρηγόρη που γύρισε μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές του στην ερωτική πόλη (ή ερωτικό χωριό, όπως θα το αποκαλούσε η Κατερίνα), και από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδρομής τον ζωτικό μου χώρο καταλάμβανε παρέα αποτελούμενη από έξι-εφτά μουνίτσες του γυμνασίου.
Με το ζόρι να πήγαιναν πρώτη λυκείου.
Κι από την ώρα που ανέβηκα στο γαμήδι το λεωφορείο μέχρι την ώρα που κατέβηκα από το γαμήδι το λεωφορείο, δε σταμάτησαν να μιλάνε φωναχτά για τις αλλαξοκωλιές τους.

Ναι, κυρίες και κύριοι. Σε περίπτωση που δεν το είχατε συνειδητοποιήσει, κανένας απολύτως δεν ενδιαφέρεται να ακούσει με ποιον πήγε ποια πού πότε και γιατί. Είναι πολύ πιθανό να χαθήκατε με τις ερωτηματικές αντωνυμίες στην τελευταία πρόταση, στην οποία περίπτωση εύχομαι να έχετε gps γιατί αλλιώς την πουτσίσατε.
Σε κάποια φάση, γύρω στο κατηραμένο φανάρι της Λαγκαδά το οποίο για να το περάσεις πρέπει να έχεις βύσμα το Θεό πρέπει να ήτανε, η μία απ'αυτές (που προφανώς πρέπει να ήταν η αρχηγός της αγέλης) άρχισε να απαριθμεί σε πόσους έχει πει όχι, αλλά εν τέλει αποδείχτηκε ότι σε περισσότερους είχε πει ναι παρά όχι, γιατί και σ'αυτούς που νόμιζε ότι είχε πει όχι εν τέλει είχε πει ναι "δυο-τρεις φορές".
Εκείνη τη στιγμή τα αρχίδια μου ήθελαν να αρχίσουν να χειροκροτάνε μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι την πρώτη παγκόσμια περίπτωση επιδοκιμαστικού αρχιδοκροτήματος, αλλά εν τέλει επέδειξαν αυτοσυγκράτηση.
Το αποκορύφωμα όμως δεν είχε έρθει ακόμα. Σε κάποιον από τους αναρίθμητους τύπους που απαρίθμησε (και θα με ρωτήσετε τώρα, αν ήταν αναρίθμητοι πώς τους απαρίθμησε, και η αλήθεια είναι ότι αυτό το ερώτημα δεν ξέρω να το απαντήσω γιατί δεν έχω εντρυφήσει τόσο βαθιά στα θεωρητικά μαθηματικά και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσω να ανοίγω παρενθέσεις και να ξεχνάω να τις κλείσω γιατί είναι κάτι που έχω κάνει αναρίθμητες φορές και ΣΚΑΣΕ ΘΩΜΑ.).
Λοιπόν, πού είχαμε μείνει;
Ναι. Σε έναν από τους τύπους που απαρίθμησε, παρέθεσε στις φιλενάδες της (και σε όλο το υπόλοιπο φιλοθεάμον κοινό που επέλεξε για άλλη μια φορά τον ΟΑΣΘ για την ψυχαγωγία του) τον εξής διάλογο:
-Αυτός: Θες να κάνουμε κάτι;
-Αυτή: Ξέρεις, αυτήν την περίοδο τα έχω με τον Χ, οπότε...
-Αυτός: Ίσως κάποια άλλη στιγμή τότε;
-Αυτή: Ναι, κάποια άλλη στιγμή...
-Αυτός: Ωραία, θα περιμένω.
Και αποκορυφώνει στις φίλες της με την ατάκα "Καλά, θα περιμένει πολύ ακόμα".
Και αρχίζουν όλες μαζί να κακαρίζουν, προφανώς γιατί ήταν τόσο γαμάτη η απάντηση της αρχικοτάρας που έπρεπε να την επιδοκιμάσουν.
Κατάλαβες, φίλε μου; Τα λένε τα καριολίκια τους και τα περηφανεύονται κιόλας.
Ο Γρηγόρης πιθανότατα θα διαφωνήσει, αλλά ας έρθουμε στη θέση του κακομοίρη αυτού στον οποίο σκοπεύει να ρίξει πίτα η ράντομ καριολίτσα που συνάντησα μία φορά στο λεωφορείο και ελπίζω ότι δε θα ξανασυναντήσω ποτέ στη ζωή μου.
Έχεις την άλλη απέναντί σου, ξέρεις ότι έχει πάρει το μισό σχολείο και το ένα τέταρτο του παραδιπλανού σχολείου και κάτι τύπους που πηγαίνουν σε ιδιωτικά, γιατί δε φαντάζομαι και να την είχε για αθώα περιστερά, 2014 έχουμε πια, και της την πέφτεις.
Κι αυτή, αντί να σου πει στα ίσια, ξεκάθαρα κι αντρίκια και προσθέστε κι άλλα συνώνυμα του "στα ίσια" ανάλογα με το πώς σας αρέσει η γεύση, "ξέρεις, αγοράκι μου, δεν πρόκειται να σου κάτσω μέχρι να ολοκληρωθεί το μετρό της Θεσσαλονίκης κι ακόμα παραπέρα", σου δίνει φρούδες ελπίδες, στις οποίες, αν είσαι κι εσύ λίγο μαλάκας, θα πας να γαντζωθείς.
Ε, εκεί μία απάντηση της αρμόζει, όχι μόνο από σένα, αλλά κι απ'την υπόλοιπη κοινωνία.

-Ρε Θωμά, αφού βλέπεις ότι τα δεκατετράχρονα το πνίγουνε το κουνέλι, γιατί δεν πας κι εσύ να βρεις κανένα, να ξεθολώσει ο μυαλός σου, να ησυχάσει κι εμάς το κεφάλι μας που μας έχεις ζαλίσει τ'αρχίδια "δεν έχω γκόμενα" και "δεν έχω γκόμενα";
Ννννναι. Το πρόβλημά μου δεν είναι να βρω μια τρύπα να το χώσω. Αν ήταν αυτό, θα άνοιγα μια τρύπα στην άμμο. Όπως λέει και το ανέκδοτο με τους Κύπριους για το πώς βγάλανε την πόλη τους Αμμόχωστο.
Στη Σαπφούς, εκεί απέναντι απ'το υποθηκοφυλακείο,  τα τραβέλια παίρνουν πίπες για πέντε ευρώ και οι μαύρες σου κάθονται για δέκα (τα οποία βέβαια δεν περιλαμβάνουν τα έξοδα που θα δώσεις για θεραπεία απ'τη σύφιλη). Αν το πρόβλημά μου ήταν σκέτα και ξερά να γαμήσω, θα το είχα λύσει με το να μην πάρω τυρόπιτα για πέντε μέρες.
Δεν είναι εκεί το θέμα.
Το θέμα είναι, τι θα είχε να μου προσφέρει το δεκατετράχρονο, πέρα από μια εύκολη τρύπα; Ποια θυσία έχει κάνει αυτή για μένα; Πού είναι ο Βάγκνερ, πού είναι ο Πουτσίνι; Βας βας βας ο Παρασκευάς, που πήρε ο Καρβέλας το riff από τη Layla και το έκανε γύφτικο τσιφτετέλι και στριφογυρνάει ο Κλάπτον στον τάφο του, παρ'όλο που δεν πέθανε ακόμα.

Εντάξει ρε παιδιά. Δε θα σας έβαζα και το Βας Βας. Έχω και μια πχοιότητα μη χέσω πόμολα.
Τι έλεγα; Α, ναι. Τι ακριβώς να το κάνω εγώ το δεκατετράχρονο;
-Να το γαμήσεις.
Χαίρω πολύ, Σκορδομπούτσογλου. Εννοώ πέρα απ'το να το γαμήσω. Όπως προείπα, δεν είναι αυτό το ζητούμενό μου. Άρα επανέρχομαι στην αρχική μου ερώτηση. Τι ακριβώς να το κάνω εγώ το δεκατετράχρονο;
-Να το γαμήσεις.
ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ, ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ.
Τι να το κάνω, λοιπόν, εγώ το δεκατετράχρονο; Να το ακούω να μου λέει πόσο γλυκούλης είναι ο Μπίμπερ; Να μου κρατάει μούτρα επειδή δεν της πήρα ένα τεράστιο χνουδωτό αρκούδι για του Αγίου Σαχλεντίνου; Ή μήπως να ισχυρίζεται στις αντούβιανες φίλες τις πως το ότι τα έχει με μεγαλύτερο της προσφέρει σταθερότητα και συναισθηματική ωριμότητα;
Ε, όχι. Αν όλοι οι δεκαοχτάχρονοι κάγκουρες εκεί έξω βρίσκουν την εύκολη λύση στο να πάνε και να πηδάνε τα δεκατετράχρονα, ας πάνε. Κι ελάτε μετά να με ρωτήσετε γιατί είναι τόσο σάπιο το κοινωνικό οικοδόμημα.
Εγώ μια φορά, το να πάω να τα φτιάξω με δεκατετράχρονο το θεωρώ πρώτα πρώτα πλήγμα για την αξιοπρέπειά μου.
-Ωραία, τότε περίμενε να γαμήσεις την αξιοπρέπειά σου.
...χρ...
(το "...χρ..." αυτό συμβόλιζε το κάτι σαν ροχαλητό που αντηχεί απ'το λαρύγγι σου όταν ακούς κάτι που υποτίθεται ότι έπρεπε να είναι αστείο αλλά δεν ήταν και τέλος πάντων ελπίζω να καταλάβατε γιατί στο να εξηγώ πράματα είμαι χειρότερος κι απ'το να μην τρώω ό,τι βρω μπροστά μου).
Αυτά, και να προσέχετε μη γράψετε ένα επικό riff και σας το κλέψει ένα δεκατετράχρονο για να κάνει το γκόμενο να ζηλέψει κι αν μου εξηγήσετε το πώς ακριβώς θα μπορούσε ένα δεκατετράχρονο να κάνει ένα γκόμενο να ζηλέψει κλέβοντας ένα riff θα σας κεράσω καφέ απ'το Μικέλ.

Μου τη δίνουν τα μπλογκοπαίχνιδα!

Καλησπέρα σας και καλή χρονιά, φίλες και φίλοι σε όλο τον κόσμο. Ο αγαπητός Χωστήρας, από το καινούριο του ιστομπλόγκιον που δεν επιτρέπει να μαθευτεί η ύπαρξή του παραέξω γιατί φοβάται ότι θα τα κάνει όλα μουνί όπως την προηγούμενη φορά, αναβίωσε μία αρχαία παράδοση που είχε πρωτοκαθιερώσει ο Μάστερ Τζης, που για τον μπλογκισμό είναι μέγας Δαλάι Γκαμήλα γιατί ο Λάμα είχε δουλειές πώς τα λέω έτσι ο πούστης και το 2014, χειροκροτήστε με, γιατί ζω για το χειροκρότημα, κρότημα, κρότημα.

Α, η Στέφι. Πώς επιβίωνα χωρίς αυτή την κοπέλα;
Στην αρχαία λοιπόν παράδοση που είχε πρωτοκαθιερώσει ο Μάστερ Τζι, ο επίδοξος μοναχός του μπλογκισμού γράφει πέντε πράματα που του τη δίνουν.
Πρωτότυπη θεματολογία, δεν μπορώ να πω, γιατί ποτέ κανείς μας δεν έγραψε άρθρο με πράματα που του τη δίνουν. Για να την κάνω πρωτότυπη, λοιπόν, αυτήν εδώ την ανάρτηση, θα πρέπει να αποφύγω να γράψω για πράγματα τα οποία κράζει ήδη όλος ο κόσμος ή τα έχω ήδη κράξει εγώ πολλάκις. Επομένως η λίστα:

1. Ο Τζάστιν Μπίμπερ
2. Ο Άδωνις Γεωργιάδης
3. Το Pretty Bra
4. Ο καθηγητής μου στο σχέδιο
5. Η Γιούλη

απορρίπτεται.

Θα μπορούσα επίσης να πω "μου τη δίνει ό,τι υπάρχει και αναπνέει", αλλά τότε θα βγαίνανε πολύ περισσότερα από πέντε πράγματα και κάτι που μου τη δίνει αφάνταστα είναι αυτοί που δεν ξέρουν να μετράνε.
Τέλος πάντων, αρκετές καθυστερήσεις έπαιξα, πάμε τώρα στο ψητό.

1. Η μεταγραφολογία
   Η μεταγραφολογία είναι μια παραδοσιακή ιεροτελεστία της ελληνικής αθλητικής σκηνής που ακολουθεί τα εξής βήματα:
   α) το καλοκαίρι, οι οπαδικές φυλλάδες αρχίζουν να διασπείρουν φήμες ότι θα έρθει στην ομάδα το τάδε μεγάλο όνομα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (που πλέον είναι τριανταφεύγα και ψάχνει να βρει ένα ποδοσφαιρικό νεκροταφείο για να συμπληρώσει τα συντάξιμα) ή το νέο ανερχόμενο ταλέντο που βγάζει μάτια (στο μονότερμα που παίζει στο σχολείο του την ώρα της γυμναστικής με τερματοφύλακα τον χοντρό της τάξης).
   β) οι οπαδικές φυλλάδες αρχίζουν να διατυμπανίζουν όλο και πιο ανήκουστα ποσά που σκοπεύει να δώσει ο πρόεδρος (τα οποία, για να τα παραφουσκώσουν, χώνουν μέσα μέχρι και το ταξί που θα φέρει τον παίχτη απ'το αεροδρόμιο).
   γ) ο πρόεδρος δίνει κάποιο ανήκουστο ποσό (λιγότερο ανήκουστο όμως απ'αυτά που αναφέρθηκαν) και τον φέρνει.
   δ) πριν ακόμα αρχίσει το πρωτάθλημα, οι οπαδικές φυλλάδες λυσσάνε για το πόσο μεγάλος είναι ο παίχτης που ήρθε και πώς με αυτόν η ομάδα θα γίνει η απόλυτη ποδοσφαιρική μηχανή που βάζει περισσότερα γκολ απ'όσες νότες χτυπάει το δευτερόλεπτο ο Ίνγκβι Μάλμστην ή όπως σκατά προφέρεται το όνομά του και την άμυνά της δεν την διαπερνάει ούτε ICBM.
   ε) ο παίκτης αποδεικνύεται (κλασικά) ότι δεν προσφέρει τα αναμενόμενα, η εξέδρα εξοργίζεται κι ο πρόεδρος τον στέλνει δανεικό στον Εργοτέλη ή στην Ανταλιασπόρ.
   στ) επιστροφή στο α).
   Κι εσύ ο μαλάκας, που κλαίγεσαι ότι δεν έχεις δουλειά, κάθεσαι σε μια καφετέρια, καπνίζοντας Μάλμπορο, πίνοντας φρέντο γιατομπουτσίνο, διαβάζεις τη Μέτροσπορ ονλάιν στο Samsung Galaxy που δε χωράει στην τσέπη σου κι αγχώνεσαι αν ο Ιβάν θα δώσει στον τάδε ατάλαντο κλωτσοσκούφη πεντακόσιες χιλιάδες ή εξακόσιες. Δε μας γαμάς;
2. Οι γκόμενες που φοράνε ό,τι σκατά τους πλασάρουνε για μόδα
   Πριν από δυο βδομάδες είχα πάει σε μια εκδήλωση όπου με βραβεύσανε γιατί γάμησα κι έδειρα στις πανελλήνιες (σιγά το κατόρθωμα για μένα, θα με πείτε, αλλά προτιμώ να επιδεικνύω μετριοφροσύνη). Εκεί που λέτε βρίσκω έναν άλλον συνάδελφο μηχανολόγο, τον οποίον ήρθαν να χαιρετήσουν παράδοξα πολλές γκόμενες κι αρχίζω να υποπτεύομαι ότι δεν είναι στ'αλήθεια μηχανολόγος.
   Μία απ'αυτές τις γκόμενες, που βραβευότανε κι αυτή, φορούσε ένα υφασμάτινο παντελόνι με άσπρες και μπλε κατακόρυφες ρίγες. Κι επειδή είχε και το μαλλί της βαμμένο κατακόκκινο, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ βλέποντάς την ήταν ότι, αν ήταν και χοντρ...συγνώμη, ελαφρώς εύσωμη, θα της έλεγα να πάμε να κυνηγήσουμε αγριογούρουνα και να δείρουμε κανέναν Ρωμαίο λεγεωνάριο.
   
   Βέβαια, η περήφανη γαλατική βράκα του Οβελίξ δεν είναι το χειρότερο που έχουν δει τα ματάκια μου, αν και οπωσδήποτε δε με εμπνέει ιδιαίτερα όταν η γκόμενα που βλέπω απέναντί μου παίρνει στιλιστικές συμβουλές από έναν άνθρωπο που λαξεύει μενίρ ως επάγγελμα.
   Γιατί ένας από τους λίγους λόγους που χαίρομαι για το ότι έχουμε χειμώνα είναι ότι γλιτώνουμε, έστω και προσωρινά, από ετούτην εδώ την πανούκλα:
   

   
   Γιατί για κάποιο λόγο είναι μόδα το να βγαίνεις έξω λες κι επιβίωσες από την επίθεση ενός γιγαντιαίου μπλέντερ.
3. Ο μαύρος μπουχός που φτύνουν τα λεωφορεία κάθε φορά που ξεκινάνε από στάση:
   Έχεις περάσει λοιπόν ένα ικανό διάστημα της μέρας σου μέσα σε ένα κινούμενο σαρδελοκούτι που χοροπηδάει, αγκομαχάει, τρέμει και τρίζει αδιάκοπα, μαζί με πενήντα γριές, εξήντα φοιτητές που γυρνάνε από τις καφετέριες σχολές τους και μια τσιγγάνα με ένα ανήλικο στην αγκαλιά που γυρνάει από λεωφορείο σε λεωφορείο λέγοντας ότι ο ναρκομανής άντρας της την παράτησε έγκυο κι έχει παιδί ένα μηνών (sic) αφημένο στο σπίτι (το οποίο παιδί είναι ένα μηνών περίπου για όσο χρονικό διάστημα κι ο Μπαρτ Σίμπσον είναι δέκα χρονών).
   Κάποια στιγμή η σεξουλιάρικη φωνή που αναγγέλλει την επόμενη στάση (την οποία φυσικά δεν έχετε εσείς οι Αθηναίοι και μετά μας κουνιέστε, Κατερίνα) φέρνει τη γλυκιά λύτρωση, καθώς έχει φτάσει πλέον η στιγμή να κατέβεις. Και κάνεις το σφάλμα, τη στιγμή που ξεκινάει το λεωφορείο, να πας να περάσεις απέναντι από πίσω.
   ΦΡΑΠ! ΦΡΟΥΥΥΥΠ! ΠΡΡΡΡΡΣΤ! Ρούφα άκαυτο πετρέλαιο, μαλάκα.
   Βέβαια η τραγική ειρωνεία σε αυτή την υπόθεση είναι ότι ο ΟΑΣΘ, για να παίξει με τα νεύρα μας, βάζει στις οθόνες που αναγγέλλουν την επόμενη στάση (που ούτε κι απ'αυτό έχουν στην Αθήνα, ΚΑΤΕΡΙΝΑ) να περνάει το μήνυμα "μετακινούμαι με λεωφορείο, γιατί αγαπώ το περιβάλλον".
   Και τον άλλον τον πείραξαν τα τζάκια κι οι ξυλόσομπες.
4. Αυτοί που λένε ότι ακούνε απ'όλα:
   Άκου να δεις, φιλαράκο μου. Το απ'όλα είναι αποδεκτή απάντηση όταν σε ρωτάω πώς τρως το πιτόγυρο (αν και το απ'όλα σημαίνει ότι μολύνεις τον ιερό γύρο με τη σιχαμερή αηδία που λέγεται κέτσαπ αλλά ας είναι, δε θα τα χαλάσουμε εκεί, εδώ υπάρχει άτομο που τρώει το γύρο με κεφαλοτύρι).
   Όταν όμως εσύ με λες ότι ακούς απ'όλα, εννοείς ότι ακούς απ'όλα όσα έχει βγάλει η Πάολα, ο Παντελίδης κι ο Κιάμος.
   
   (ένα γκντουμπ γκντουμπ που ακούτε είναι το κεφάλι μου που χτυπάω στον τοίχο γιατί βιάστηκα να βγάλω τα 15 χειρότερα τραγούδια του 2013 και δεν πρόλαβα να περιλάβω αυτό το αριστούργημα)
   Απλά δε θες να παραδεχτείς ότι είσαι μια τελειωμένη σκυλού του κερατά (ανεξαρτήτως φύλου) και νομίζεις ότι θα μας πείσεις ότι ακούς ροκ επειδή μια φορά πήγες σε ένα live των Σκόρπιονς (που ανάθεμά με κι αν έχουν κάνει λάιβ πουθενά αλλού εδώ και 20 χρόνια εκτός απ'την Ελλάδα).
   Ή ότι είσαι γκοθού και καλά κι όλος ο κόσμος σου φτάνει μέχρι τους Εβανέσενς. Ή προσπαθείς να μας πείσεις ότι είσαι μέταλλο επειδή κουνάς ρυθμικά αναπτήρα κάθε φορά που ακούς το Νάθινγκ Ελς Μάτερς.
   Μαλάκα μου, το Νάθινγκ Ελς Μάτερς είναι το τελευταίο τραγούδι που δικαιούται να δηλώνει μέταλ. Πάνω στο εξώφυλλο του σινγκλ δε γράφει Metallica. Γράφει Lica. Το Metal σηκώθηκε κι έφυγε. Δεν πείθεις κανέναν. Πάρε το Σκάνια και τράβα στο καλό.
   
5. Αυτοί που κολλάνε τις μασημένες τσίχλες τους κάτω απ'τα θρανία.
   Θέλω να ξεκολλήσω όλες τις μασημένες τσίχλες απ'τα θρανία, να πάρω το DNA από το σάλιο αυτών που τις μάσησαν, να τους κλωνοποιήσω και να στείλω τον στρατό των κλώνων που θα δημιουργήσω να τους σαπίσουν στο ξύλο. Αυτό. Δεν έχω να πω κάτι άλλο.

Αυτά, και να προσέχετε μην ταΐσετε τα τρολ.

Ευτυχισμένος ο νέος φέτος

Πριν τριακόσιες εξήντα τέσσερις ημέρες δημοσίευσα τούτην εδώ την παπαριά, στην οποία μοιραζόμουν με φίλους και εχθρούς στις μικρές μου πλάτες όμορφα θα σήκωνα σαν να ταν επιβάτες, τις υποσχέσεις που σαν κλασικό Αμερικλανάκι έδωσα ότι θα κάνω μέσα στο 2013. Τώρα λοιπόν που το 2013 ετοίμασε βαλίτσες και περιμένει το τρένο του χρόνου για να πουλεύει μια και καλή (πώς τα λέω έτσι ο πούστης), πάμε να δούμε τι έπιασα και αν πήγα κουβά.

• Να διαβάζω.
  Ομολογουμένως, αυτό είναι κάτι που έκανα. Ναι, κυρίες και κύριοι! Το 2013 διάβασα. Στο πρώτο μισό βέβαια, μέχρι και τις Πανελλήνιες. Το τι έκανα μετά είναι άλλη ιστορία.
• Να γράψω πάνω από 19000 μόρια στις Πανελλήνιες.
  Και αυτό το έκανα, αν και στο 3ο πεδίο, γιατί στο 4ο που με ενδιέφερε είχα 18800, αλλά παραέξω λέμε το 19200 για να ψαρώνει περισσότερο ο κόσμος.
• Να σταματήσω να τρώω τόσα πολλά σκατολοΐδια όσα έτρωγα το 2012.
  Δε φταίω εγώ. Ο Γρηγόρης φταίει που μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη και μ'έβγαλε απ'το σπίτι μου και πηγαίναμε για γύρους και κρέπες κάθε δυο μέρες.
• Να ξεκινήσω γυμναστήριο.
  Φακ γιέα, μπίτσεζ! Το έκανα και αυτό. Πηγαίνω εδώ κι ενάμιση μήνα. Αλλά ακόμα δεν έχω δει αποτελέσματα. Γουατέβερ.
• Να μάθω να παίζω κιθάρα γιατί είναι ντροπή να μην ξέρω να παίζω κανένα άλλο όργανο εκτός απ'το γνωστό κι εγώ μπορεί τόσα χρόνια να είμαι η επόμενη μουσική ιδιοφυΐα και να είμαι προορισμένος να γράψω το επόμενο And Justice και να μην το ξέρω.
  Ναι, απλά συνέχισα να παίζω το γνωστό όργανο.
• Να σταματήσω να είμαι η μεγαλύτερη ψωνάρα του πλανήτη.
  Modesty is for the mediocre ones, που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι.
• Να σταματήσω να είμαι τόσο κότα και να βρω καμιά γκόμενα για να σταματήσω να παίζω το γνωστό όργανο.
  Γκουχ...γκουχ...
• Να σταματήσω να μιλάω για τα προσωπικά μου προβλήματα που δεν ενδιαφέρουν κανέναν ούτως ή άλλως στο ΚΠΣΑ.
  Ξαναγκούχ...ξαναγκούχ...
• Να σταματήσω να μιλάω για μια συγκεκριμένη τραγουδίστρια που τη λένε Μπιγιονσέ ή κάτι τέτοιο στο ΚΠΣΑ.
  Ευτυχώς, γνώρισα τον υπέρτατο έρωτα με την Κατερίνα, οπότε μπόρεσε κι η Μπιγιονσέ να ησυχάσει το κεφάλι της και να αφοσιωθεί στο παιδάκι που της έκανα (κι ο Χωστήρας να κόψει τους γελοίους αστεϊσμούς).
• Να γράφω στο ΚΠΣΑ μόνο όταν έχω κάτι υπέρτατο και γαμηστερό να γράψω κι όχι fillers για να μην νομίζετε ότι πέθανα (μπάι δε γουέι, από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο δε θα έχω πεθάνει. Θα δίνω Πανελλήνιες. Εκτός κι αν έχω πεθάνει. Ευχηθείτε μου καλή επιτυχία).
  Είπε ο άνθρωπος που έβγαλε το Ημερολόγιο του Μηχανολόγου. Whatever.
• Να σταματήσουν να μου αρέσουν τόσο πολύ οι Guns N Roses γιατί είναι υπερεκτιμημένη μπάντα κι ο Άξελ Ρόουζ είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο της ροκ μουσικής του 80 και ξέρετε κάτι στην τελική; Στ'αρχίδια μου τι λέτε, οι Guns N Roses γαμάνε (ή τέλος πάντων γαμούσαν μέχρι ο Άξελ να αποφασίσει ότι είναι η μπάντα μόνος του και να κάνει εικοσιεφτά ευθυγραμμίσεις του ηλιακού συστήματος μέχρι να βγάλει τελικά το Chinese Democracy), αν δεν ήμουν εκατό τοις εκατό στρέιτ θα έκανα στον Σλας παιδάκι απ'τον κώλο και το Sweet Child O Mine είναι το πιο ερωτικό τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑΤΕ.
  Αυτό το τήρησα. Δεν ασχολήθηκα και τόσο πολύ με τους Guns N Roses. Έτσι δεν είναι, Γρηγόρη;
  
• Να βγάλω άδεια οπλοφορίας και να φυτέψω μια σφαίρα στο κεφάλι του Λαζόπουλου μπας και γλιτώσει η ανθρωπότητα.
  Είναι κάτι που δυστυχώς παρέλειψα λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων. Το υπόσχομαι για την επόμενη.
• Να ψηφίσω υπεύθυνα αν γίνουν (που θα γίνουν) πρόωρες εκλογές.
  Και τι να κάνω που ο Σαμαράς είναι τόσο ανίκανος που ούτε να καταρρεύσει η κυβέρνησή του δεν κατάφερε όλη τη χρονιά; Πάμε για τις δημοτικές. Κρασοπατέρα και φουλ.
• Να παίρνω και κανένα τηλέφωνο στο σπίτι σε περίπτωση που φύγω.
  Συνήθως δε φεύγω πάνω από τρεις-τέσσερις ώρες, και στο μεσοδιάστημα προλαβαίνει να με πάρει ο πατέρας μου.
• Να αγοράσω πορτοκάλια.
  Φτου...γαμώτο. Το ήξερα ότι κάτι είχα ξεχάσει.
• Να αγοράσω (ναι, να αγοράσω) και να τερματίσω το GTA V.
  Φταίω εγώ που η Ρόκσταρ αποφάσισε να παίξει με τα νεύρα μας και να μην βγάλει το παιχνίδι για PC? Τουλάχιστον είχα έναν πειρασμό λιγότερο να με αποσπά από το διάβ ... χαχ ... χαχαχ ... ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ.
• Να μην ασχολούμαι τόσο πολύ με τα βιντεοπαιχνίδια.
  Χαχ...χαχαχ...τη συνέχεια την ξέρετε.
• Να ακούω και καμιά φορά τον πατέρα μου όταν λέει να κλείσω το PC και να διαβάσω.
  Ναι, καλά, χέσε με.
• Να μην με παρασύρουν οι διεφθαρμένοι συνομήλικοί μου στα Αμέρικαν Μπαρ, στο αλκοόλ, στο τσιγάρο, να μη μου ρίξουν τίποτα στην πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό και να μην παρασυρθώ στη σαρκική ηδονή πριν το γάμο (οκ, το γάμησα).
  Η πενθήμερος εκπαιδευτική εκδρομή στην Κέρκυρα, κατά τη διάρκεια της οποίας περιέρεε άφθονο το Τζόνι Κόκα, η βότκα, τα σφηνάκια κι οι ναργιλέδες-άιντε-λα-φουμέντο-και-μαστουριόρε, έβγαλε την παραπάνω υπόσχεση άκυρη (πλην φυσικά του τελευταίου). Και ναι, η πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό αποτελεί δούλεμα προς τον Γρηγόρη.
• Να συμμαζεύω το δωμάτιό μου.
  ...κάτι νυχτερίδες στην πάνω δεξιά γωνία του τοίχου τις είδατε κι εσείς, ε;
• Να προγραμματίζω καλύτερα πώς θα ξοδέψω το χαρτζιλίκι μου και να μη φτάνω κάθε φορά στο τέλος του μήνα να μετράω τα εικοσάλεπτα για να πάρω μια σάπια τυρόπιτα από το κυλικείο του σχολείου.
  Πλέον δεν αγοράζω τίποτα απ'το κυλικείο και ησύχασα κι εγώ και το στομάχι μου.
• Να μάθω καμιά καινούρια ξένη γλώσσα για να ρίχνω ακόμη περισσότερες τουρίστριες απ'όσες ρίχνω τώρα χαχαχα πώς τα λέω έτσι ο μπούστης.
  Να και κάτι άλλο που δεν έκανα, αν εξαιρέσει κανείς τις φιλότιμες πλην αποτυχείς προσπάθειες της Κατερίνας να με μάθει Αθηναίικα.
• Να μην είμαι τόσο σκατόψυχος.
  
  
  Σας κάλυψα;

Και τι υπόσχομαι για τη χρονιά που έρχομαι; Ε...μπα, τίποτα. Βαριέμαι υπερβολικά.

Από κει και πέρα, τα γνωστά, υγεία, αγάπη (ρε μουνιά), τίποτα να τρώμε, κανένα μουνί να γαμήσουμε, κανένα μάθημα να περάσουμε και κανένας αδέσποτος μετεωρίτης να χτυπήσει το κεφάλι του Σαμαρά.

Αυτά, και να προσέχετε πώς ποντάρετε άμα παίξετε κανένα χαρτοπαίγνιο "έτσι, για το καλό". Άμα έχετε high card, μη μπαίνετε με all-in.

Χριστουγεννιάτικο πνεύμα

Χριστούγεννα, αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, αγαπητά μας παιδιά. Μια γιορτή αγάπης, κατά την οποία όλοι γινόμαστε ξανά παιδιά και χαιρόμαστε, αφήνοντας πίσω τα προβλήματα που μας ταλαιπωρούν στις ενήλικες ζωές μας. Πάμε να ακούσουμε ένα ωραίο χαρούμενο τραγουδάκι για να μπούμε στο Χριστουγεννιάτικο πνεύμα αγάπης και ευτυχίας ακόμα περισσότερο!

Σκάσε, Γρηγόρη.
Σκάσε, Γρηγόρη.
ΣΚΑΣΕ, ΓΡΗΓΟΡΗ.
Με περισσή γενναιοδωρία, οι λατρεμένοι καθηγητές του τμήματος μηχ-μηχ του Αριστοτελείου με σήμα τον Άγιο Δημήτριο μας δώρισαν για τα Χριστούγεννα τη σχεδίαση μιας συναρμολογημένης διάταξης εφτά τεμαχίων και μια παντελώς ακαταλαβίστικη εργασία πληροφορικής.
Αλλά εδώ στην Ελλάδα τα δώρα μας τα ανοίγουμε την Πρωτοχρονιά, οπότε δε γαμείς.
Μια και είναι Χριστούγεννα, λοιπόν, λέω να πιάσουμε μια από τις μεγαλύτερες μαζικές αυταπάτες στην οποία οι γονείς υποβάλλουν τα παιδιά τους εδώ και πάμπολλα χρόνια και σχετίζεται με την εορταστική περίοδο που διανύουμε.
Τι; Το Χριστιανισμό; Όχι, δεν εννοώ αυτό, αν και εδώ που τα λέμε η περιγραφή ταιριάζει ύποπτα.
Μιλάω για τον Άι Βασίλη.
Σε όλες τις Χριστιανικές χώρες υπήρξε, λίγο έως πολύ, ενσωματωμένος στην παράδοσή τους, κάποιος που, στα Χριστούγεννα ή εκεί γύρω, βγαίνει και μοιράζει στα καλά παιδάκια δωράκια. Στην Ελληνική παράδοση (Ελληνική...Ελληνοχριστιανική, τέλος πάντων, που είναι αυτή που γεννήθηκε όταν ο Χριστιανισμός γάμησε τον Ελληνισμό) η σχετική ιστορία είχε να κάνει με τον Άγιο Βασίλειο από την Καισαρεία, ο οποίος ήταν ένας πολύ μορφωμένος άνθρωπος ο οποίος ίδρυσε πολλά πτωχοκομεία και ορφανοτροφεία εκεί στη γύρω περιοχή για να βοηθάει αυτούς που είχαν ανάγκη.
Άλλωστε ο Χριστός είπε ότι ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν.
Για τον έχοντα δύο λιμνοθάλασσες παρέλειψε να διευκρινίσει.
Και μετά ο Άγιος Βασίλειος, βγαίνοντας στη σύνταξη, αποφάσισε να βάλει μια κόκκινη ρόμπα με άσπρα γουνάκια, να μετακομίσει σε ένα εξοχικό σαλέ στη Λαπωνία, όπου και στήνει ένα μυστικό εργαστήριο κατασκευής παιχνιδιών, με εργαζόμενους εκατοντάδες μικρά καλικαντζαράκια, και κάθε Χριστούγεννα βγαίνει και μοιράζει τα παιχνίδια που φτιάχνει στα παιδάκια, καβαλώντας ένα έλκηθρο το οποίο σέρνουν ιπτάμενοι τάρανδοι.
Χμ...σαν κάτι να μη σας κολλάει σε όλη αυτή την ιστορία, ε;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα βγήκε στην αγορά η Κοκακόλα.

Η Κοκακόλα έμεινε γνωστή στην ιστορία του μάρκετινγκ ως το αναψυκτικό που κατάφερε να εδραιωθεί ως νούμερο ένα στην αγορά παρ'όλο που είναι για τον πούτσο. Παρόμοια πορεία θα ακολουθούσε αργότερα και το Μάλμπορο, το οποίο δεν ξέρω αν είναι για τον πούτσο, αλλά είναι για τον πούτσο γιατί το κάπνισμα είναι για τον πούτσο και μείνετε μακριά.
Η τελευταία πρόταση ήταν μια ευγενική προσφορά του Υπουργείου Υγείας.
Η Κοκακόλα, λοιπόν, στα πλαίσια της επιθετικής της καμπάνιας για να προωθήσει το ελεεινό αναψυκτικό που παρήγαγε, μάζεψε όλους τους μπαρμπούληδες που μοιράζουν δώρα ή βοηθάνε τους φτωχούς ή δεν ξέρω κι εγώ τι, και τους ένωσε όλους μαζί στην εικόνα του μπαρμπούλη με το κόκκινο παλτό, την άσπρη γενειάδα και το προσβλητικό γέλιο "ho ho ho".
Όχι ότι μας πειράζει βέβαια.

Αυτό που κατάφερε η Κοκακόλα, μετουσιώνοντας ένα κάρο παλιές ευρωπαϊκές παγανιστικές παραδόσεις στη μασκότ της, ήταν να μετουσιώσει την γενναιοδωρία των Χριστουγέννων σε μία άκρατη καταναλωτική μανία.
Καλά, γι'αυτό βέβαια δεν ευθύνεται αποκλειστικά η Κοκακόλα, αλλά και οι τράπεζες που ήδη από πριν τους παγκόσμιους πολέμους στην Αμερική έδιναν ψεύτικο χρήμα στον κοσμάκη λες και ήταν στραγάλια, και φυσικά η τηλεόραση.
Αλλά τώρα μιλάμε για τον Άι Βασίλη.
Όπως είπε πριν μερικές μέρες ο Μάικιους και μου έκλεψε τη μισή ανάρτηση που θα έγραφα και του γαμώ το σπίτι, το πεντάχρονο παιδί σου δε νιώθει ότι εσύ ξόδεψες ένα κάρο λεφτά για να του αγοράσεις το παιχνίδι που του αγόρασες, γιατί κυρίως δε νιώθει τι είναι τα λεφτά.
Εγώ όταν ήμουν τριών χρονών μου είχε δώσει κάτι λεφτά ο παππούς μου, γιατί προφανώς κι αυτός δεν ένιωθε να τα δώσει στον πατέρα μου. Το επακόλουθο ήταν να τρέχει ο πατέρας μου να τα μαζέψει απ'την αυλή πριν τα προλάβουν οι κότες.
Έστω όμως ότι έκατσες να εξηγήσεις στο παιδί σου ότι τα πολύχρωμα αυτά χαρτάκια που λέμε λεφτά τα παίρνουμε ως ανταμοιβή για τη δουλειά που κάνουμε και τα δίνουμε για να πάρουμε άλλα πράματα που χρησιμοποιούμε, και μέσα σε αυτά και τα παιχνίδια.
Κι έστω ότι το παιδί σου έχει IQ μεγαλύτερο από την έξυπνη σήτα και κατάλαβε.
Κι έρχεσαι εσύ τώρα και λες στο παιδί σου ότι το δώρο που το περιμένει κάτω απ'το δέντρο...κάτω απ'το δέντρο...κάτω απ'το δέντρο...χρρρρ...γαμώ τις διαφημίσεις του Τζάμπο, το οποίο φυσικά εσύ αγόρασες, το έφερε ο μπάρμπας με τα κόκκινα με τη δύναμη της μαγείας.

Αυτό που κάνεις ουσιαστικά είναι να στερείς από τον μεν εαυτό σου όποια πιθανότητα είχες το μούλικό σου να σε φιλήσει στο μάγουλο και να σε πει "ευχαριστώ μπαμπακούλη που ξόδεψες τον επόμενο λογαριασμό της ΔΕΗ για να μου πάρεις αυτό το πράμα με το οποίο θα παίξω για τρεις ώρες και μετά θα το παρατήσω σε μια γωνιά", από το δε μούλικο τις όποιες τύψεις μπορεί να ένιωθε που θα παρατούσε το ολοκαίνουριο γυαλιστερό παιχνίδι του σε μια γωνιά αφού θα έπαιζε μαζί του για τρεις ώρες.
Κι αυτό είναι νόμος.
Όλα τα παιδάκια έτσι κάνουν.
Εγώ βέβαια ήμουν καλό παιδάκι και προσπαθούσα να χαρώ με το δώρο μου περισσότερες από τρεις ώρες.
Με εξαίρεση ένα πανάκριβο βιντεοπαιχνίδι που μου είχαν πάρει κάποτε, αλλά το σαπιοκούτι που είχα τότε δεν ικανοποιούσε τις system requirements, και πού να ξέρει τώρα ο πατέρας μου τι είναι οι system requirements, κι ως αποτέλεσμα έβγαζε μια σκοτεινή ασπρόμαυρη οθόνη που προσπαθούσε να παριστάνει ότι παίζεις racing game και κράσαρε μετά από λίγα λεπτά.
Ήταν μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της ζωής μου.
Και μετά ήρθε η υπόλοιπη ζωή μου.
Κάποια στιγμή, όταν θα σε δει να βάζεις τα δώρα κάτω απ'το δέντρο, ή όταν θα ανοίξει το ωραίο τυλιγμένο πακέτο που το περιμένει κάτω απ'το δέντρο για να βρει μέσα κάλτσες και σώβρακα, θα σταματήσει να πιστεύει στον Άι Βασίλη και θα ησυχάσει ολωνών το κεφάλι.
Αλλά για σκέψου το λίγο. Σίγουρα, δεν είναι η μόνη φορά που λες στο παιδί σου συνειδητά ψέματα. Ας πούμε, όταν σε ρωτάει το παιδί σου "ποιος έφτιαξε τον κόσμο" κι εσύ του απαντάς "ο καλός θεούλης", έχει τη λογική ότι ανάθεμα κι αν το παιδί σου θα καταλάβει από αστροφυσική και τη θεωρία του Big Bang, κυρίως γιατί ανάθεμα κι αν κι εσύ ο ίδιος καταλαβαίνεις, και βγαίνεις απ'τον κόπο να ζορίσεις λίγο το κεφάλι σου.
Αλλά ο Άι Βασίλης είναι ένα ψέμα που εξυπηρετεί μόνο την Κοκακόλα, γαμώτη μου!
Ένιγουέι.
Μελομακάρονο κανείς;

Με τα χεράκια της τα έφτιαξε η Κατερίνα.
Κανείς;
Πώς νόμιζα ότι αυξάνονται οι αυτοκτονικές τάσεις τα Χριστούγεννα;
Δεν πειράζει.
Αυτά, και να προσέχετε μη σας χτυπήσει ένα έλκηθρο με ιπτάμενους ταράνδους. Η ασφαλιστική σας δεν πρόκειται να το πιστέψει.

I'm so happy, cause today I found my friends

Κυρίες, κύριοι και απροσδιορίστου φύλου, αυτή είναι η ανασκόπηση της Δεύτερης Πανελλήνιας Συνόδου των Μπλόγκερς (ΔΠΣΜ) στην Αθήνα.

Πρωταγωνιστούν (με όποια σειρά μου κατέβηκε στην κούτρα):

• Μάνος (γαμιάς της Κρήτης)
• Εγώ (γαμιάς της παλάμης)
• Γρηγόρης (χοντρός φιλόσοφος)
• Ιωάννα (συγγραφεύς)
• Κατερίνα (μπουγατσούλα)
• Φίδης (πικραμένος βάζελος)
• Φίδαινα (αμόρε του πικραμένου βάζελου)
• Τόμι Σταρκ (ανορθόγραφος)
• Κούλης (κουμμούνι)
• Opie T. Besta (πέρασε και δεν ακούμπησε)
• Κάτι άκυροι φίλοι του Opie
• Τερκενλής (επίσημος χορηγός τσουρεκιών)

Το Σάββατο, αγαπητοί φίλοι σε όλες τις γωνιές του κόσμου, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα, στην Πάτρα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στην Κωνσταντινούπολη, στο Τόκιο, στο Σίδνεϊ, στη Νέα Υόρκη, στη Μόσχα, στο Κάιρο, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, στο Γιοχάνεσμπουργκ και στην Κινσάσα, αναστέναξε το Γκάζι.

Βλέπεις έξω από το σταθμό Κεραμεικός του γκμχ...γκρρρ...δεν μπορώ να εκστομίσω τη λέξη γιατί οι Αθηναίοι θα με φάνε στο δούλεμα...μετρό, τέλος πάντων, πέντε μεταλλάδες, έναν χοντρό ντυμένο για γάμο, έναν τύπο με ένα μπλε πουλόβερ, το οποίο δεν ήταν αμάνικο, δυστυχώς για την Κατερίνα που όλοι ξέρουμε πόσο της αρέσουν, και δύο κοπέλες. Όλο αυτό το τσούρμο κατευθύνθηκε σε ένα ροκάδικο του Γκαζίου, όπου μαγικά πράγματα συνέβησαν.

Πριν ακόμα φύγουμε απ'το σταθμό κι αρχίσουμε να ψάχνουμε πού σκατά θα κάτσουμε δέκα άτομα, ο Μανόλο είχε μια τηλεφωνική συνομιλία με τον Μέγιστο Άλζα, ο οποίος δυστυχώς δε μας τίμησε με την παρουσία του, από την οποία συνήγε ότι "αυτός ή γαμάει ή δε γαμάει".

Στην οποία διαπίστωση, ο τρελός επιστήμονας-σατανική ιδιοφυΐα της παρέας (εγώ δηλαδή) (ναι, εγώ)(τι θα πει δε σας γεμίζω το μάτι ρε κοπρίτες) διαπίστωσε με τη σειρά του ότι "ή μπορεί να είναι κι ο Άλζας του Σρέντιγκερ, να γαμάει και να μη γαμάει ταυτόχρονα".

Εν τέλει μπήκαμε σε ένα μαγαζί, βολευτήκαμε, βόλεψα και τα τρία τσουρέκια που κουβάλησα από τον Τερκενλή για την Κατερίνα, την Ιωάννα και την Κρήτη, η οποία δε μας τίμησε με την παρουσία της κι άμα της γαμήσω το γιο θα της πω εγώ, κι άρχισε το πανηγύρι.

Εν αρχή ήταν η γκριμάτσα.

Τι ήταν η γκριμάτσα;

Η γκριμάτσα ήταν μια φαεινή έμπνευση της Κατερίνας να ανεβάσει στο Facebook μια φωτογραφία στην οποία ατενίζει το υπερπέραν με ρουφηγμένα μάγουλα και γουρλωμένα μάτια (ξέρω ότι δε σας νοιάζει αλλά αυτό το τελευταίο μου βγήκε ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος κι εγώ νιώθω περήφανος χωρίς να υπάρχει λόγος), με τον υπότιτλο "σοβαρή μαθήτρια τρίτης λυκείου".

Ο Μανουέλ φυσικά δεν μπορούσε να αντισταθεί σε αυτή την πρόκληση, κι έτσι κάθε φορά που απηύθυνε το λόγο στην Κατερίνα, ή και σε άσχετες στιγμές, αναπαρήγαγε αυτή τη γκριμάτσα. Και σαν καλό κωλόπαιδο που είμαι ακολούθησα κι εγώ γιατί το μήλο κάτω απ'την αχλαδιά θα πέσει.

Το φυσικό επακόλουθο ήταν η Κατερίνα να αποφασίσει να μου κάνει ναζάκια για το υπόλοιπο βράδυ. Σε κάποια φάση πρέπει να περάσαμε πέντε λεπτά με το να την κοιτάω με το βλέμμα του λυπημένου κουταβιού κι αυτή με αγέρωχο ύφος να μου λέει "δε με ρίχνεις" κάθε πέντε δευτερόλεπτα.

Μα είναι δυνατόν να μην την ρίχνει το βλέμμα του λυπημένου κουταβιού;

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ που δεν τον ρίχνει το βλέμμα του λυπημένου κουταβιού!

Χμ...ναι, σαν να παρασύρομαι λιγάκι.

Εν πάσει περιπτώσει, ένα άλλο μεγάλο θέμα της συζήτησης ήταν το γνωστό φλέγον θέμα που ταλανίζει σύμπασα την ανθρωπότητα, το ότι δεν έχω γκόμενα. Σε αυτό ο καθένας είχε να συνεισφέρει με διαφορετικούς τρόπους: ο Μάνος έκατσε κι εκπόνησε ολόκληρη μελέτη για το τι ύφος και στάση πρέπει να παίρνω μπροστά στις γκόμενες με βάση τη σκατόφατσα που με προίκισε ο Θεός, ο Γρηγόρης μου έλεγε "άκου το Μάνο", ενώ ο Τόμι κι ο Φιδέμπορας είπανε ότι άμα αποδεδειγμένα γαμήσω μέσα στο 2014 θα ανέβουν στη Θεσσαλονίκη και θα κάνουν ένα χιλιάρικο ζημιά για πάρτη μου.

Κι ο μόνος λόγος που το αναφέρω αυτό εδώ πέρα είναι για να υπάρχουν τα ντοκουμέντα και να μη μου κάνουν τίποτα μπινιές όταν (αν) (σε περίπτωση που) (μία στο εκατομμύριο) έρθει η ώρα να πάω ταμείο.

Scripta manent, μουνάκια.
Βέβαια, για να μου το κάνουν πιο δύσκολο, μου έθεσαν κάποιους περιορισμούς. Συγκεκριμένα, ο Τόμι είπε να μην είναι κατσίκα, ο Φίδης είπε να μην είναι επαγγελματίας πουτάνα, ο δε Γρηγόρης απαίτησε να μην είναι η αδερφή μου.

Ο Όσο δέρμα κι αν πετάξεις Φίδης είσαι δε θα αλλάξεις, πάντως, απετέλεσε σημαντική πηγή του γέλωτος και του φιλοσοφικού προβληματισμού της παρέας. Κάποια στιγμή που το μαγαζί έβαλε το Come As You Are, αναφώνησε με πάθος "Ψόφος στον Κομπέιν", κι όταν έλαβε από το Μάνο την αποστομωτική απάντηση "ο Κομπέιν έχει πεθάνει", του ανταπάντησε με το ακόμη πιο αποστομωτικό "δέκα φορές ψόφος".

Και τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι έβαλα σαν επίσημο soundtrack της ΔΠΣΜ τραγούδι του Κομπέιν, που σημαίνει ότι ο Φίδης θα έρθει εδώ απάνω και θα με βιάσει.

Oh, well.
Σε κάποια άλλη στιγμή έπιασε μια ένθερμη φιλοσοφική συζήτηση με το Γρηγόρη περί μέταλ, από την οποία μου έμεινε ότι οι Nightwish είναι για τον πούτσο γιατί μια φορά σε ένα live που έκαναν warm-up για τους Priest (ρε μουνιά) τους είπαν να κάνουν ανκόρ γιατί οι Priest (ρε μουνιά) θα έβγαιναν λίγο πιο μετά κι αυτοί παίξανε πάλι τα ίδια τραγούδια.
Εγώ προσωπικά θα τους είχα στείλει να κάνουν warm-up στη Χαρά Βέρρα και τον Τάσο Μπουγά αν μου κάνανε τέτοια πουστιά.
Μετά, βέβαια, ξύπνησε η παραδοσιακή κόντρα Αθήνας-Θεσσαλονίκης, όπου ο Φίδης κατηγόρησε εμάς τους Θεσσαλονικείς για κομπλεξικούς, επειδή κάποτε ένας ταξιτζής τον ρώτησε αν είναι από την Αθήνα και, όταν πήρε θετική απάντηση, τον κατέβασε κάπου στου διαόλου τη μάνα και στου διαόλου τον πατέρα ανάμεσα.
Μπορώ να διαβεβαιώσω τον αγαπητό Φίδη ότι έχουν κινηθεί όλες οι διαδικασίες κι ο εν λόγω ταξιτζής βρίσκεται ήδη στο δρόμο για τα γκουλάγκ της Σιβηρίας.
Παρ'όλα αυτά, να ξέρετε ότι η σωστή απάντηση στην ερώτηση Θεσσαλονικέως "από πού είσαι, φιλλαράκι", δεν είναι ποτέ η Αθήνα. Ως γνωστόν, όμως, όλοι οι Αθηναίοι κατάγονται από κάποιο χωριό, ΚΑΤΕΡΙΝΑ, κι άρα υπάρχει η εναλλακτική.
Αν τώρα ανήκετε στους γκαντέμηδες που η οικογένειά τους ήταν στην Αθήνα πριν κατέβει ο Όθωνας κι άρα δεν έχετε στ'αλήθεια χωριό, πείτε ότι είστε από άλλη πόλη, από άλλη χώρα, εν ανάγκη ότι κατεβήκατε από τον Άλφα του Κενταύρου για να δείτε αν μπορεί να εποικιστεί η γη.
Άλλα highlights της αγωνιστικής αποτελούν:

• η επιλογή του Γρηγόρη να παραγγείλει σε ροκάδικο Sprite, στην οποία όλοι μείναμε με ανοιχτό το στόμα και τον αποκαλέσαμε τρελά hardcore.
• μία αμυδρή διαφωνία μεταξύ νύφης (Κατερίνας) και πεθερού (Μάνου) για το κατά πόσον το φρύδι μπορεί να χαλάσει το τελικό αποτέλεσμα της εμφάνισης μιας κοπέλας, και για μαντέψτε περί ποίας ο λόγος, το όνομά της αποτελείται από τα γράμματα ΛΟΙΓΗΥ κι αρχίζει από Γ, και κερδίστε ένα τσουρέκι από τον Τερκενλή.
• δούλεμα στον Φίδη για την επιλογή του να παραγγείλει μοχίτο μες στο καταχείμωνο.
• η απόφαση του Μάνου και του Γρηγόρη να μου γυρίσουν τα μανίκια απ'το πουκάμισο πάνω απ'τα μανίκια του πουλόβερ, με τον Μάνο μάλιστα να παρατηρεί χαρακτηριστικά "άντε ρε μαλάκα Γρηγόρη, πέντε λεπτά για να φτιάξεις ένα μανίκι", για να μου φτιάξει τελικά το άλλο μανίκι σε περισσότερο χρόνο.
• η προσπάθεια του Γρηγόρη να μου χαϊδέψει το μπούτι και πάλι καλά που ήταν κι η Κατερίνα ανάμεσα γιατί θα με είχε αφήσει έγκυο ο ανώμαλος.
• η πρόταση του Φίδη να ανέβουμε το πρωί σε ένα τρόλεϊ και να λέμε ότι αυτός που είχε πηδήξει από το τρόλεϊ τον Αύγουστο ήταν μαλάκας.
• η περιγραφή από τον Φίδη του 140, μιας γραμμής που ξεκινάει από πίσω από τα δικαστήρια και καταλήγει κάπου στη Μόρντορ, κι άντε να είσαι εκεί μέσα και να σε πιάσει χέσιμο.
• η διαδρομή με τον Φίδη και τη Φίδαινα από το Γκάζι μέχρι ένα μεταλλάδικο στην Κηφισίας κι Αλεξάνδρας, μέσω Πετραλώνων και Καλλιθέας.
• η διαπίστωση ότι η Φίδαινα είναι ωραία κοπέλα παρ'όλο που ο Φίδης είναι σαν όρθιο γαμώτο (αγάπη ρε μουνιά), που γεμίζει όλους μας με ελπίδα κι αισιοδοξία για το μέλλον.
• οι ατελείωτες φωτογραφίες που μου τράβηξαν τα αγαπητά παιδιά γιατί με πρήζουν εδώ και δύο μήνες να αλλάξω φωτογραφία προφίλ, σε πόζες duckface, σκεπτόμενου, με τη μπύρα στο χέρι και, φυσικά, σοβαρή μαθήτρια.
• η απόπειρα του Γρηγόρη να δέσει τα ατίθασα μαλλιά της Κατερίνας σε κοτσιδάκια "μαθήτρια σε τσόντα".
• τσουρέκια, τσουρέκια, τσουρέκια.

Και τώρα...ώρα για φωτογραφίες!

Οκ, το ρολόι Παντελίδης το είχα βγάλει στη Θεσσαλονίκη κι απλά δεν είχα βρει ευκαιρία να το τσοντάρω πουθενά, αλλά seriously? "Δε βλέπω την ώρα να γυρίσεις κοντά μου" και καλά.

Ποια Ιερά Οδός, ποια Παραλιακή. Αυτό εδώ το κωλόστενο στα Άνω Πατήσια θα μονοπωλήσει τη νύχτα της Αθήνας. Κλαρίνα Live. Κι άσε τις Βίσσες και τις Βανδές να κουρεύονται.

Και γιατί να βγούμε απ'το ευρώ; Ανάπτυξη δε μας έταξε ο Αντώνης;

...καλά, σκάω.

Άι σπηκ Ήνγκλαντ βέρυ μπεστ.

Δεν ήξερα ότι κι οι αστρολόγοι εργάζονται.

Γιατί, όταν σκεφτόμαστε τις δυνάμεις που θα καταπολεμήσουν τη μάστιγα του ναζισμού, το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο Παναθηναϊκός.

Τώρα μένει να επανενωθεί επί σκηνής το Πλοκάμι του Καρχαρία με warm-up τους Μετάλλικα και δε θέλω τίποτε άλλο απ'τη ζωή μου.

Και μετά μερικοί κακοήθεις σου λένε ότι η αθλητική δημοσιογραφία είναι του κώλου.

Ω, θεοί. Είναι πλέον και στην Αθήνα. Δεν υπάρχει πια καμιά ελπίδα.

Γιατί, ε ναι κυρίες και κύριοι, και τα δέντρα κρυώνουν. Και δεν ξέρω άμα το πρόσεξες, Κατερίνα, αλλά τα πουλοβεράκια που φοράνε τα δέντρα δεν έχουν μανίκια. Just saying.

Δεν ξέρω για τον Τριβιζά, αλλά εμένα προσωπικά η ιδέα να μου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι μου φαίνεται εξαιρετικά αισιόδοξη.

Και πλέον ο Τσίπρας προφανώς προσελήφθη από την Κάισσα ή όποιον άλλον βγάζει καμένα επιτραπέζια τέλος πάντων.

Και μια τελευταία...

Didn't see that one coming, huh?

Τα 15 χειρότερα τραγούδια του 2013

Νομίζατε ότι θα γλιτώνατε; Δε με ξέρετε καλά. Και όχι, δεν είναι το Όταν θα Μπορέσεις νούμερο ένα, γιατί δεν το θεωρώ καν τραγούδι. Ξεκινάμε και βλέπουμε.

• 15. Skylar Grey ft. Eminem-C'mon Let Me Ride:
  
  Τη Skylar Grey τη μάθαμε το 2011 στο εξαιρετικά βαρετό I Need A Doctor του Eminem και του Dr. Dre, και μετά βγήκε η Λάνα Ντελ Ρέι και σταματήσαμε να ασχολούμαστε μαζί της. Και δεν είχα σκοπό να το κάνω, γιατί ούτε η φωνή της είναι και τόσο άσχημη, ούτε και η χρήση του ποδηλάτου ως σεξουαλικό υπονοούμενο μου κάνει εντύπωση, έχουμε ακούσει πολύ χειρότερα. Ο μόνος λόγος, στην πραγματικότητα, που είναι στη λίστα το τραγούδι είναι το ότι ο Έμινεμ, ένας ξεπλυμένος ράπερ που έχει δέκα χρόνια να βγάλει τραγούδι της προκοπής, έχει τόσο δικαίωμα να χρησιμοποιήσει, με κωμική φωνούλα "κατάπια ήλιον", στίχο του Φρέντι Μέρκιουρι, όσο δικαίωμα έχει και η Μπιγιονσέ να παραπονεθεί ότι έχει κυτταρίτιδα και δεν της αρέσει το κορμί της. Δηλαδή κανένα.
• 14. Flo Rida ft. Pitbull-Can't Believe It
  
  Ο Φλο Ράιντα ουδέποτε ήταν αυτός που διεκδίκησε τα σκήπτρα του γαμηστερότερου ράπερ του κόσμου από τον Τούπακ ή τον Έμινεμ ή δεν ξέρω εγώ ποιον. Μπροστά, βέβαια, στον Πίτμπουλ, ο Φλο Ράιντα γίνεται τουλάχιστον Κάλι Φόρνια. Για να είμαι απόλυτα δίκαιος, το bassline είναι τόσο γαμάτο που μέχρι κι ο Στήβεν Χώκινγκ σηκώθηκε απ'την καρέκλα του κι άρχισε να χορεύει. Οι στίχοι, πάλι, είναι το Baby Got Back 2013 Edition, το οποίο θα μπορούσε να μην ήταν τόσο καταστροφικό αν ο Κοπρίτης δεν πετούσε τον στίχο "They call me Michael Jackson (hee hee!)/'cause I love to play with monkeys!". Πρώτον, Πίτμπουλ, κανείς, ποτέ, με καμία Παναγία, δε σε αποκάλεσε Μάικολ Τζάκσον, και δεύτερον, αν μισείς τόσο πολύ τον Μάικολ Τζάκσον, πήγαινε να χέσεις στον τάφο του, όχι στ'αυτιά μας.
• 13. Miley Cyrus-We Can't Stop
  
  Κλασική περίπτωση φαινομένου Dementors, το μόνο πράμα πιο θλιβερό από αυτό το τραγούδι είναι η κατάντια της ίδιας της Μάιλι. Αλλά το καλύτερο είναι ότι αυτό που δεν μπορεί να σταματήσει η πρώην Χάνα Μοντάνα-νυν Λίντσι Λόχαν είναι το ξέφρενο πάρτι. Σοβαρά; Το πάρτι που φαντάζομαι εγώ, ακούγοντας αυτό το πράμα, γίνεται σε ένα ημιυπόγειο στο Κορδελιό, για τα 15α γενέθλια ενός ντροπαλού σπυριάρη, με μόνους παρευρισκόμενους μια χοντρή που έχει κηρύξει κατά μέτωπον επίθεση στα πατατάκια, έναν νέρντουλα που σκέφτεται να την πέσει στη χοντρή αλλά φοβάται τη χυλόπιτα, εκείνο το "ιδιαίτερο" παιδί που προσπαθεί να γλείψει τη μουσούδα όποιου του απευθύνει το λόγο, και τη μαμά του εορτάζοντος που θεώρησε κατάλληλη μουσική επιλογή το τελευταίο σιντί των Ζουζουνιών.
• 12. Avril Lavigne ft. Chad Kroeger-Let Me Go
  
  Όλες οι γυναίκες τραγουδίστριες που είναι παντρεμένες με τραγουδιστές θα βγάλουν κάποια στιγμή ντουετάκι με τον έρωτα της ζωής τους. Αν κάτσω να μετρήσω πόσα τραγούδια έχουν βγάλει μαζί η Μπιγιονσέ με τον Τζέι Ζι, θα με φάει η δεκαετία. Κι η Άβριλ δε θα έπρεπε να αποτελεί εξαίρεση, σωστά; ΛΑΘΟΣ. Αν ο άντρας σου είναι ο Τσαντ Γαμημένος Κρούγκερ, ναι, εκείνος ο μαλάκας που τραγουδάει και νομίζεις πως χέζει πρώτη φορά μετά από δέκα μέρες που έτρωγε μόνο ρύζι, και ο μόνος άνθρωπος που τον συμπαθεί είναι ο Χωστήρας, δεν δικαιούσαι. Βασικά αν ο άντρας σου είναι ο Τσαντ Γαμημένος Κρούγκερ, είσαι τόσο κακόγουστη που δε θα έπρεπε να ζεις πάνω στον πλανήτη. Όσο για το τραγούδι, το τραγουδάνε η Άβριλ Λαβίν κι ο Τσαντ Γαμημένος Κρούγκερ. Αυτό. Θέλετε κι άλλο;
• 11. Pitbull ft. Christina Aguilera-Feel This Moment:
  
  Θεωρητικά δεν υπάρχει κάτι το ενδιαφέρον εδώ. Ο Πίτμπουλ εξακολουθεί να είναι ένας ανεγκέφαλος που επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι οι Μεξικανοί είναι οι Αλβανοί της Αμερικής, η Κριστίνα Αγκιλέρα εξακολουθεί να τσιρίζει μέχρι να φτύσει τον δεξιό της πνεύμονα για να μας δείξει ότι και καλά έχει φωνάρα, όλα πάνε σύμφωνα με τη συνταγή. Αυτό, όμως, που μας θυμίζει ότι κάποιος πρέπει επιτέλους να ανοίξει στα δύο το άδειο κεφάλι του Πίτμπουλ, είναι η αναίσχυντη χρήση sample από το γαμημένο Take On Me, ένα από τα πιο classic ποπ κομμάτια των 80's, κάτι το οποίο είναι σαν να παίρνεις να διαβάσεις το ΟΚ ή το Hello ή την Εσπρέσο και να σου περιγράφουν τις περιπέτειες των Μενεγάκη-Ματέο στην Ψαρού χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από τον Σαίξπηρ.
• 10. Britney Spears-Work Bitch:
  
  Θυμάστε εκείνα τα τρία χρόνια μέχρι το 2007 που η Μπρίτνεϊ μπαινόβγαινε στην απεξάρτηση και δεν έβγαλε κανένα τραγούδι και νομίζαμε ότι ησυχάσαμε; Όμορφα χρόνια, πιο αθώα, πιο ανέμελα. Σήμερα, στα τριαντακάτι της, η Μπρίτνεϊ αρνείται πεισματικά να συνειδητοποιήσει ότι αν συνεχίσει έτσι θα καταλήξει σαν τη γαμημένη Μαντόνα που στα πενηνταπέντε της ακόμα παριστάνει την τσιρλίντερ. Αυτό καθεαυτό το τραγούδι είναι ένα dubstepοειδές...κάτι, με την Μπρίτνεϊ από πάνω να τραγουδάει (ή μάλλον βασικά να μην προσπαθεί καν να τραγουδήσει), με την γνωστή της φωνή "γάτα με φαρυγγίτιδα που της πατάει την ουρά το λεωφορείο" και μία βρετανική προφορά που ψώνισε από τους Πακιστανούς στην Ομόνοια. Και φυσικά έχει να κάνει με bitch. Δε γίνεται χωρίς bitch. It's Britney, bitch. Bitch.
• 9. Παντελής Παντελίδης-Το Φίδι
  
  Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Γύρω στο δωδέκατο εκατομμύριο τραγούδια στον στιχουργικό άξονα "ήμασταν τόσο ερωτευμένοι όσο δεν έχει ερωτευτεί ποτέ ο Ονούρ με τη Σεχραζάντ, μέχρι που επιτέθηκε το Έθνος της Φωτιάς ήρθε αυτός ο άλλος και σε πήρε μακριά μου, αλλά το ξέρω ότι θα επιστρέψεις, το ξέρω", ο Παντελής ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι α) όσο και να το λέει, να παραπονιέται και να γράφει γράμματα στον Άι Βασίλη, η πρώην του δε θα επιστρέψει, β) ότι ο στίχος "όσο δέρμα κι αν πετάξεις φίδι είσαι δε θα αλλάξεις" είναι από τους πιο γελοίους έβερ, μαζί με τον "καλύτερα σεισμόπληκτος ζητιάνος και πρεζάκιας παρά κυριλέ χλεχλές λούλης και κιλοτάκιας" του Αλβανού ράπερ Τους, και γ) ότι πρέπει να σταματήσει να γράφει τραγούδια.
• 8. Γιώργος Μαζωνάκης-Καλώς Σας Βρήκα:
  
  Κάτι έλεγα για γελοίους στίχους, ε; Ο παλιός είναι αλλιώς, και με την "αδιάβροχη καρδιά" ο Μαζώ, με πάνω από δεκαπέντε χρόνια εμπειρία στο "ελληνικό" "λαϊκό" "τραγούδι", βάζει κάτω τον Παντελή και το φίδι του, τον τσαλαπατάει, τυπώνει τους στίχους του Συνοδεύομαι και το κάνει κωλοσφούγγι και δεν το συνεχίζω άλλο γιατί το ξεφτιλίσαμε ήδη (κλόπιραϊτ Διπρόσωπος). Επίσης, αυτή η τάση που έχουν οι τραγουδιστές αυτές τις εποχές να περιλαμβάνουν στους στίχους τους την Ελλάδα, που ξεκίνησε ο Βασίλης-ένας-είναι-ο-Βασίλης με το "έχω μόνο ένα ελάττωμα/αγαπάω τα λάθος άτομα/και πονάει η καρδιά μου η ρημάδα/σαν την πληγωμένη μου Ελλάδα", το οποίο δεν περιλαμβάνεται στη λίστα γιατί το θεωρώ κάτι σαν καλτ αριστούργημα, πρέπει να σταματήσει. Χθες.
• 7. One Direction-One Way Or Another
  
  Θα έπρεπε να είχα ονομάσει τη λίστα "οι δεκαπέντε χειρότερες κλεψιές του 2013", γιατί πλέον κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο και κακό τραγούδι χωρίς να πάρει sample από ένα παλιό και καλό τραγούδι. Και το να τραγουδήσουν αυτές οι πέντε λουγκρέτες, πριν τις σκοτώσει ο Εκλεκτός, το One Way Or Another, που είναι πολύ πιο ροκ από ό,τι θα ήλπιζαν ποτέ να είναι, είναι σαν να χέζουν στον τάφο της Ντέμπι Χάρι. Που δεν πέθανε. Τόσο χάλια. Και το καλύτερο είναι ότι το επακολούθησαν με τραγούδι ονόματι Best Song Ever, που ξεσηκώνει το Baba O 'Riley. Νομίζουν τα καημένα ότι έχουν τ'αρχίδια να σταθούν απέναντι σε μια από τις πιο γαμωτεραστιοτέθοιες μπάντες της ιστορίας; Λοιπόν...γυαλιά ηλίου...δε θα ξεγελαστούμε ξανά. YEAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
• 6. PSY-Gentleman:
  
  Μην και σας ξανακούσω, κακομοίρηδές μου, να λέτε κακή κουβέντα για το Gangnam Style. Το Gangnam Style είναι έπος. To Gangnam Style είναι θρησκεία. To Gangnam Style είναι μία σύγχρονη Ποιμενική Συμφωνία, μπροστά στο ό,τι επακολούθησε για να αντικαταστήσει το Gangnam Style, που όπως και να το κάνουμε είναι πια last year's joke, κατ'απόλυτη κυριολεξία. Θυμάστε εκεί γύρω στο 2011, που η Lady Gaga προσπάθησε να μας ξαναπουλήσει το Bad Romance, απλά χειρότερο και με τον τίτλο Judas? Κάτι τέτοιο έχει συμβεί κι εδώ, απλά δέκα χιλιάδες φορές χειρότερο. Και μόλις συνειδητοποίησα ότι η Lady Gaga δεν έχει καμία απολύτως δουλειά να συγκρίνεται με αυτό το έκτρωμα. Εκτός που οι στιλιστικές της επιλογές είναι πιο γελοίες κι από τα βίντεο του PSY.
• 5. Will.I.Am. ft. Justin Bieber-#That Power:
  
  Θα έλειπε ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Ή μάλλον, θα έλειπε το κακομαθημένο μπασταρδάκι που δεν του έμαθαν πού πρέπει να κατουράει και πού όχι, από τη λίστα με τα χειρότερα τραγούδια της χρονιάς; Φέτος τον βλέπουμε σε συνεργασία με τον Will.I.Am, ο οποίος από τότε που τον παράτησε η Φέργκι ψάχνει μια θηλυκή παρουσία να συμπληρώσει τις "εμπνεύσεις του" (πέρσι ήταν η Μπρίτνεϊ με φαρυγγίτιδα). Εν προκειμένω, ξέθαψε μια βουβουζέλα από το Μουντιάλ του 2010, την έβαλε στον πρωκτό του, έφαγε φασολάδα, έτοιμο το μπιτ. Όσο για στίχους, έβαλε έναν όρθιο πίθηκο, ή μάλλον έναν άλλο όρθιο πίθηκο, να παίξει βελάκια με στόχο έναν πίνακα με άκυρες λέξεις, κι ό,τι έβγαινε το τραγουδούσε με αυτό το ανεπανάληπτο flow που κάνει τον Snik να μετράει για ράπερ.
• 4. Kesha ft. Will.I.Am-Crazy Kids
  Επειδή ούτε κι ο Απρίλης λείπει από τη Σαρακοστή, στην τέταρτη θέση βρίσκουμε την Kesha, η οποία για άλλη μια χρονιά επιλέγει να χρησιμοποιήσει όλες τις αισχρές μόδες της εποχής μας. Autotune μέχρι να μην αναγνωρίζεις ότι υπάρχει άνθρωπος (λέμε τώρα) από πίσω; Τσεκ. Εκνευριστικά σφυρίγματα στο ρεφρέν; Τσεκ. Ηλίθιοι στίχοι που περιστρέφονται γύρω από το θεματικό άξονα YOLO? Τσεκ. Γκεστ στροφή από τον Will.I.Am, τον οποίο πρέπει κάποιος να πυροβολήσει αυτή τη στιγμή; Τσεκ. Αγαπημένο μου, δε, σημείο του τραγουδιού, είναι στο τέλος της στροφής του Will.I.Am, όπου ή εγκεφαλικό παθαίνει, ή επιληπτική κρίση, ή αποφασίζει να αποδώσει φόρο τιμής στον τραγουδιστή του εμβληματικού Τσακαρόν Μακαρόν. Και κάποιος να συστήσει έναν στυλίστα στην Kesha.
• 3. Jason Derulo ft. 2Chainz-Talk Dirty
  
  Θα πιστεύατε ποτέ ότι ακούν τσιφτετέλια και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού κι όχι μόνο εδώ στο Γιουνανιστάν; Και μάλιστα ερμηνευμένα από τον Τζέισον Ντερούλο, έναν τύπο με φωνή "κάτι με σφίγγει στ' αρχίδια", και τον Δύο Αλυσίδες, έναν τύπο με τόσο γελοίο ψευδώνυμο που ο Βανίλα Άις του έκανε μήνυση για τα πνευματικά δικαιώματα των γελοίων ψευδωνύμων. Μιλάμε ότι ο τύπος κάνει τον Will.I.Am να μετράει για ράπερ. Οι δε στίχοι του τραγουδιού είναι εξ ολοκλήρου σεξουαλικά υπερνοούμενα. Τι είναι τα υπερνοούμενα, θα με ρωτήσετε, και θα σας πω ότι είναι αυτά που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι υπονοούμενα, αλλά είναι τόσο ηλίου φαεινότερα όσο και η εκρηκτική αταλαντοσύνη του Τζέισον Ντερούλο, κι άρα βγαίνουν πάνω απ'τα υπονοούμενα, άρα είναι υπέρ-νοούμενα. Το γάμησα, ε;
• 2. Stan-Σε θέλω εδώ
  
  Η μουνοδουλίαση είναι ασθένεια ανίατη και θανατηφόρος. Ή τουλάχιστον αυτό θα έλεγα, αλλά για να είναι κάποιος μουνόδουλος πρέπει πρώτα πρώτα να του αρέσει έστω και λίγο το μουνί. Κι ο Σταύρος Αντιπαριώτης, που έγινε Σταν γιατί είδε μια μέρα το βίντεο κλιπ του Έμινεμ με τη Ντάιντο κι έκλαψε πάρα πολύ, με τη νεραϊδένια του φωνή και τις μαγευτικές σκηνές του βίντεο κλιπ που κλαψομουνιάζει κάτω απ'τη ντουζιέρα, ντυμένος, με αποτέλεσμα το βρεγμένο φανελάκι να κολλάει ηδονικά στα σφιχτά του μούσκουλα (...αν δεν ξεράσατε ακόμα έχετε σίγουρα πιο γερό στομάχι από μένα), ε, δεν τον λες κι άντρα βαρύ και βαρβάτο. Κι όλα αυτά σε ένα μπιτ που δεν είναι αποτυχημένη προσπάθεια να γίνει ηλεκτρονική μουσική. Είναι αποτυχημένη προσπάθεια να γίνει αποτυχημένη προσπάθεια να γίνει ηλεκτρονική μουσική.
• 1. Miley Cyrus-Wrecking Ball
  
  Ναι, ναι, ξέρω έδειξα πολλή αγάπη στη Μάιλι φέτος, αλλά ας δούμε λίγο την κατάσταση. Η Μάιλι Σάιρους είναι μια τραγουδίστρια της οποίας η φωνή προκαλεί achy breaky ears (που θα έλεγε κι ο μπαμπάς της). Η Λάνα Ντελ Ρέι είναι μια τραγουδίστρια που μακάρι να είχε sadness μόνο το summertime, γιατί και το χειμώνα χαρούμενη δεν τη λες. Κι η Λέιντι Γκάγκα είναι μια τραγουδίστρια της οποίας οι αισθητικές απόψεις είναι ενδιαφέρουσες να τις πω; εκκεντρικές να τις πω; για τον πούτσο θα τις πω. Αυτός λοιπόν που έβαλε τη Μάιλι να τραγουδάει ένα τραγούδι της Λάνα Ντελ Ρέι σε ένα βίντεο κλιπ της Λέιντι Γκάγκα, πραγματικά αξίζει μια μπάλα κατεδάφισης στη μούρη. Μάιλι, συγχαρητήρια, κέρδισες. Και τώρα τράβα για rehab. Και μη μου πεις no no no, γιατί τα ίδια έλεγε κι η Έιμι και είδες πού κατέληξε.

Αυτά, και να προσέχετε μην ανοίξετε κατά λάθος κανένα ραδιόφωνο και ακούσετε το ηχητικό αντίστοιχο της διάρροιας και μετά κατηγορείτε εμένα.

Χρονικά φοιτητικής αφραγκίας

Ο Μίλτος σηκώθηκε αργά αργά από τον καναπέ που κοιμότανε. Πάτησε ανάμεσα σε άδεια κουτιά πίτσας, σακούλες από πατατάκια και σημειώσεις από τα μαθήματα της Δημιουργικής Παπαρολογίας που ήταν σκόρπια στο πάτωμα. Με αργές αλλά σταθερές κινήσεις, άνοιξε το ψυγείο. Μέσα υπήρχε ένα μπουκάλι γάλα. Το άνοιξε και το περιεχόμενό του άρχισε να έρπει προς τα έξω. Το πέταξε με σιχασιά στα σκουπίδια, καθώς θυμότανε ότι δεν είχε αγοράσει γάλα μετά την 28η Οκτωβρίου.
Το σπίτι του ήταν κρύο και παγωμένο. Για θέρμανση, φυσικά, ούτε λόγος. Η συνέλευση της πολυκατοικίας είχε αποφασίσει ομόφωνα ότι δε θα έβαζε πετρέλαιο εκείνο το χειμώνα. Σκεφτόταν να τυλιχτεί ξανά κάτω από την κουβέρτα του και να κοιμηθεί άλλες πέντε-έξι μέρες, αλλά τότε είδε πάνω στο τραπέζι του έναν λογαριασμό της ΔΕΗ, ο οποίος θα έληγε σε περίπου τρεις ώρες.
Άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του τζιν του. Βρήκε ένα εικοσάευρο. Μια περαιτέρω αναζήτηση, κάτω από μαξιλάρια, ανάμεσα στα σκουπίδια και στο παχύ του έντερο λίγο παραδίπλα από την σκωληκοειδίτιδα, αποκάλυψε 31 ευρώ και 29 λεπτά. 
Κατά διαβολική σύμπτωση, ο λογαριασμός ήταν ακριβώς 51 ευρώ και 29 λεπτά. Αλλά αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να περάσει την υπόλοιπη εβδομάδα με 0 ευρώ και 0 λεπτά.
Τι το ήθελε, άραγε, να καλέσει τον Πέτρο, την Αντιγόνη και την Τζοάνα για τετραήμερο τουρνουά τίτσου; 
Στην αρχή, βέβαια, δεν ήταν τετραήμερο. Για ένα απόγευμα τους είχε καλέσει. Αλλά, κουβέντα στην κουβέντα, τρώγε πίτσες, πίνε μπύρες, μπάνιζε τον τορνευτό κώλο της Αντιγόνης, τρώγε αγριεμένα βλέμματα από την Τζοάνα που κατά βάθος σε γουστάρει αλλά αρνείται να το παραδεχτεί, άκου τον Πέτρο να κάνει τις βαθυστόχαστες αναλύσεις του για το τι έχει να προσφέρει η ΔΑΠ στα πανεπιστήμια, κι είχε και μια διαολεμένη ρέντα ο φίλος μας ο Μίλτος κι έβγαζε κάθε παρτίδα grand, το απόγευμα έγινε τετραήμερο.
Έκανε να στρίψει τσιγάρο. Δεν είχε ούτε καπνό, ούτε χαρτάκια. Γύρισε και κοίταξε το τασάκι. Ήταν γεμάτο διαφόρων ειδών γόπες, απ'τον Πέτρο που κάπνιζε Ντάβιντοφ γιατί έμενε στο Πανόραμα αλλά "συμμεριζόταν τον πόνο και την αγωνία του φτωχού φοιτητή", απ'την Τζοάνα που κάπνιζε Χόλμπορν κίτρινο γιατί όλος ο κόσμος αυτό καπνίζει, από την Αντιγόνη που βασικά έφτυνε μέσα τις τσίχλες της γιατί δεν κάπνιζε, από τον ίδιο, ενώ κάποια γόπα πρέπει να είχε και ρίγανη μέσα.
Μετά άρχισε να ψάχνει τριγύρω του για χαρτί. Θυμότανε ότι είχε κάπου παρατημένο έναν Ριζοσπάστη, που τον είχε πάρει από έναν Κνίτη μπας και σταματήσει να τον πρήζει, αλλά μετά θυμήθηκε ότι τον είχε ήδη χρησιμοποιήσει για να βουλώσει κάτι χαραμάδες κάτω απ'τα παράθυρα.
Εν τέλει ξετρύπωσε ένα φυλλάδιο μιας τοπικής πιτσαρίας. Φήμες λένε ότι ο τελευταίος που είχε φάει από εκείνη την πιτσαρία, τον βρήκανε πολλούς μήνες αργότερα σε ένα ημισκότεινο δωμάτιο, αποστεωμένο και με ένα ανατριχιαστικό βλέμμα τρόμου στα μάτια. Αλλά ούτως ή άλλως ο Μίλτος δεν είχε λεφτά για να παραγγείλει από οποιαδήποτε πιτσαρία, φαγώσιμη ή μη.
Σκάλισε λοιπόν τις γόπες για να βγάλει όσον καπνό μπορούσε, τον τύλιξε στο φυλλάδιο της πιτσαρίας κι ετοιμάστηκε να πάρει μια γερή όσο και απελπισμένη δόση νικοτίνης. Αλλά, φυσικά, υπήρχαν γύρω στους εφτακόσιους αναπτήρες ανά το σπίτι, εκ των οποίων δε λειτουργούσε κανείς.
Τότε θυμήθηκε τη χαλασμένη πρίζα. Τη μία και μοναδική φορά που είχε επιχειρήσει, πριν από πολλούς πολλούς μήνες, να σιδερώσει, μόλις έβαλε το σίδερο στην πρίζα, έκανε ένα τσαφ, πέταξε σπίθες κι έπεσε η ασφάλεια του σπιτιού. Το σίδερο έκτοτε έμελλε να μετατραπεί σε ένα εξαιρετικό πρες παπιέ.
Φόρεσε τα δερμάτινά του γάντια για να μην τον χτυπήσει το ρεύμα, πήρε το σίδερο, και με προσοχή το ξαναέβαλε στη χαλασμένη πρίζα. Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό. Φυσικά, θα μπορούσε να είχε ανάψει το αυτοσχέδιο τσιγάρο του και παίρνοντας φόρα με τη μηχανή και τρίβοντας το σκουλαρίκι του στην άσφαλτο, αλλά δεν είχε σκουλαρίκι.
Ή λεφτά για βενζίνη.
Ή μηχανή.
Ένα πολύτιμο μάθημα που πήρε ο Μίλτος από αυτή την εμπειρία ήταν ότι τα φυλλάδια από τις πιτσαρίες δεν κάνουν για τσιγαρόχαρτα. Όλο το σπίτι βρωμοκοπούσε. Αλλά γι'αυτό μάλλον ευθυνόταν το ότι είχε να καθαρίσει το ίδιο διάστημα που είχε να περάσει μάθημα.
Κι αυτό ήταν πολλούς Σεπτέμβρηδες πίσω.
Το στομάχι άρχισε να γουργουρίζει. Ο Μίλτος ξανακατευθύνθηκε στην κουζίνα, με μια μικρή φωνούλα μέσα του να μετανιώνει που πέταξε το ζωντανό γάλα στα σκουπίδια. Με μια γρήγορη ματιά το μόνο που ανακάλυψε ήταν κάτι μπισκότα σκύλου, κάτι που ήταν εξαιρετικά παράδοξο καθώς δεν είχε σκύλο. 
Μετά το βλέμμα του γύρισε στην καφετιέρα. Φυσικά, δεν υπήρχε καφές μέσα. Μόνο τα φίλτρα του καφέ είχαν ανάμεσά τους μια καφετιά γλίτσα, σημάδι ότι είχαν να αλλαχτούν από το τελευταίο πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού.
Μετά από ένα πλούσιο και θρεπτικό πρωινό αποτελούμενο από Pedigree και τα νεκρά κουφάρια των κόκκων του καφέ που θυσιάστηκαν ηρωικά στο βωμό του πρωινού ξυπνήματος, ο Μίλτος πήρε τη γενναία απόφαση να πάει να πληρώσει το λογαριασμό, και μετά να κατευθυνθεί στη σχολή, γιατί σίγουρα θα ήταν πιο ζεστή από το σπίτι του.
Κοίταξε τα ρούχα του. Είχαν περάσει πολλοί μήνες από τότε που ήταν πλυμένα. Στην αρχή τα είχε χωρίσει σε "πλυμένα" και "άπλυτα που ξαναφοριούνται". Μετά σε "άπλυτα που ξαναφοριούνται" και "άπλυτα που δεν ξαναφοριούνται". Μετά σε "άπλυτα που δεν ξαναφοριούνται" και "άπλυτα που αδειάζουν λεωφορείο σε 3,2 δευτερόλεπτα".
Πλέον ανήκαν στην κατηγορία "άναψε μια φωτιά και πέταξέ τα όλα μέσα".
Ο Μίλτος διάλεξε τα όσο μπορούσε λιγότερο βρωμερά, τα φόρεσε, ψεκάστηκε δύο τρύπες του όζοντος Axe, πήρε το λογαριασμό και το άδειο από κάρτα κινητό του και πήγε να πληρώσει το λογαριασμό. Αφού τον πλήρωσε, κατευθύνθηκε στη στάση του λεωφορείου.
Μπήκε μέσα κάνοντας ένα διπλό Άξελ και τρία άλματα της Νάντιας Κομανέτσι και τρύπωσε. Μετά άρχισε να σκέφτεται, "έχω βγάλει κάρτα διαδρομών;". Κοίταξε στην τσέπη του και είδε ότι είχε μια κάρτα διαδρομών για το μήνα Σεπτέμβριο. 
Η μέρα ήταν 13 Δεκεμβρίου.
"Ε, δε γαμιέται;" σκέφτηκε ο Μίλτος. "Εδώ μέσα γίνεται ένας κακός χαμός. Μόνο στην ταράτσα δεν υπάρχουν επιβάτες. Σιγά μη μπει εδώ μέσα ελεγκ..."
-Εισιτήρια παρακαλώ...εισιτήρια παρακαλώ...ακούστηκε μια φωνή από το βάθος του λεωφορείου.
"Σκατά!" σκέφτηκε ο Μίλτος και κουλουριάστηκε όπως όπως πίσω από δύο τεράστια μαύρα σακβουαγιάζ που κουβαλούσε ένας μελαχρινός μικροπωλητής. Ευτυχώς, ο ελεγκτής δεν τον είδε, γιατί εκείνη την ώρα είχε πιάσει έναν Ρωσοπόντιο χωρίς εισιτήριο κι αυτός του έλεγε "Έι, μίλα όμορφα, ποιος είσαι εσύ μπλιετ".
Εν τέλει, κάποια στιγμή το λεωφορείο σταμάτησε μπροστά στο τμήμα Δημιουργικής Παπαρολογίας. Ο Μίλτος έκανε άλλα τρία ακροβατικά και βγήκε από το λεωφορείο. Στο κυλικείο συνάντησε τον Πέτρο.
-Ρε Πέτρο, εσύ που είσαι καλό παιδί, θα μου δανείσεις ένα εικοσάευρο να βγάλω την εβδομάδα;
-Κοίτα να δεις, φίλε Μίλτο, είπε ο Πέτρος με ύφος Δαπίτη. Συμμερίζομαι τον πόνο και την αγωνία του φτωχού φοιτητή, αλλά τον τελευταίο καιρό είμαι σε οικονομική στενότητα και...
-Αχ, καλέ, τι ωραίο πλεκτό είναι αυτό που πήρες! παρενέβη τότε η Αντιγόνη, που δεν ήταν κρυφό ότι τριβότανε στον Πέτρο, προς μεγάλο εκνευρισμό του Μίλτου.
-Σ'αρέσει; είπε ο Πέτρος. Χθες το πήρα. Αυθεντικό Μπέρμπερι. Μόνο 200 ευρώ.
-Ε, για κάτσε ρε μαλάκα, είπε ο Μίλτος φουρτουνιασμένος. Χθες πήρες διακόσια ευρώ Μπέρμπερι και μου λες ότι δεν έχεις να μου δανείσεις 20 ευρώ;
-Λογικό δεν είναι ρε Μίλτο; είπε ο Πέτρος. Ξόδεψα διακόσια ευρώ χθες, κι άρα τώρα δεν έχω είκοσι ευρώ να σου δώσω. Δεν είναι και πυρηνική φυσική!
-Ρε τράβα στους Κνίτες να δεις αν έρχομαι, είπε ο Μίλτος εξοργισμένος και πήγε να πιάσει θέση στην αίθουσα-τέρμα πίσω, μην τυχόν και, παρ'ελπίδα, ήταν αναμμένα τα καλοριφέρ.
Φυσικά και δεν ήταν.
Δίπλα του ήρθε και κωλοκάθισε η Τζοάνα.
-Τι έχεις κι είσαι μουτλωμένος, βλε; του είπε με μπεμπεκίστικο-και-καλά-χαριτωμένο ύφος.
O Μίλτος δε σκόπευε να της πει ότι είχε μείνει τέρμα άφραγκος, κι έτσι είπε ότι δεν έχει τίποτα κι απλά δεν είχε πιει καφέ.
-Α, ωραία, είπε η Τζοάνα και χαμογέλασε. Να σε πω...μήπως έχεις να με δανείσεις δέκα ευρώ;
Αυτό ήταν το αποκορύφωμα. Χωρίς να πει λέξη, σηκώθηκε από την αίθουσα κι άρχισε να κατευθύνεται προς τη λέσχη, στην οποία είχε ήδη αρχίσει να σερβίρεται το μεσημεριανό της ημέρας, παστός δεινόσαυρος. 
Είχε έναν μαρκαδόρο στην τσέπη του. Σε μια κολόνα έγραψε "Φοιτητής Δημιουργικής Παπαρολογίας παραδίδει μαθήματα Έκθεσης σε μαθητές Λυκείου. 6985...". Σε μια άλλη κολόνα, λίγα μέτρα παρακάτω, έγραψε "Παραδίδονται μαθήματα κιθάρας. 6985...", αν και δεν ήξερε κιθάρα. Εν τέλει, σε κάτι ανδρικές τουαλέτες που μπήκε, έγραψε στον τοίχο "Κάνω πίπες. 6985...".
Αφού έφαγε τον παστό δεινόσαυρο που του αναλογούσε, άρχισε, με βαρύ βήμα, να περπατάει προς το σπίτι του, αναλογιζόμενος πόσο κοστίζουν άραγε κάποια μέτρα σκοινί, ώσπου του ήρθε η φαεινή ιδέα να περάσει από το ATM να βεβαιωθεί για το απέραντο κενό του λογαριασμού του.
Τι ευτυχία! Η μάνα του είχε στείλει τα λεφτά τρεις μέρες νωρίτερα.
Μεμιάς, ο Μίλτος πήρε τηλέφωνο την Αντιγόνη.
-Έλα βρε Αντιγονάκι με το ωραίο σου κωλαράκι! Τι μου κάνεις; 
-...
-Τάξε μου! Πού θες να πάμε απόψε να φάμε; 
-...
-Στο Κίτσεν Μπαρ; Εννοείται! 
-...
-Εγώ κερνάω, βέβαια!
...δεν έμελλε να μάθει τίποτα από την εμπειρία του.
Αυτά, και να προσέχετε μην ξοδέψετε όλα τα λεφτά σας και μετά αρχίσετε να τρώτε τα ψίχουλα που έχουν απομείνει στις άδειες σακούλες απ'τα πατατάκια.

Πες το με έναν τοίχο part 2: Γιατί έτσι μου'ρθε

Σχεδόν δύο χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία του "Πες το με έναν τοίχο", επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος με ένα σίκουελ που θα σας κάνει να αναπολείτε τα αλλεπάλληλα σίκουελ της Μεγάλης των Μπάτσων Σχολής.

Κι ένα αντίστοιχο άσμα για soundtrack:

Πάμε λοιπόν.


(και ναι, εννοείται ότι τον Εκλεκτό θα τον παίξει ο Τζέισον Στέιθαμ όταν εξασφαλίσω παραγωγό για την κινηματογραφική μεταφορά του έργου).

Αυτά, και να προσέχετε τι ποστάρετε στο Facebook, γιατί ο κόσμος είναι κακός, δεν είδες τι έπαθε η κόρη της Κικίτσας, απέναντι, που ανέβασε ένα ντακ...αυτό πώς το λένε και δυο μέρες μετά την βρήκαν νεκρή και βιασμένη στο στενό πίσω απ'τους σκουπιδοντενεκέδες; Αυτά να βλέπεις και να φυλάγεσαι. Και να διαβάζεις και λίγο. Άιντε. Τα φόρτωσες όλα στον κόκορα.

Μεγάλη η χάρη της

Σήμερα, όπως θα ξέρετε όλοι εσείς οι πιστοί κι ευσεβείς Χριστιανοί, είναι της Αγίας Αικατερίνης. Που σημαίνει ότι γιορτάζει η λατρεμένη μας Κατερίνα, γνωστή και σαν καρυδοπιτούλα, μπουγατσούλα, τσουρεκάκι, Αγαπητός, Τερκενλής, Ελενίδης και άλλα ζαχαροπλαστεία της επικράτειας.
Σήμερα, λοιπόν, σαν γνωστός πολύ γλυκούλης που είμαι, αποφάσισα να της κάνω ένα αφιερωματάκι, μια εξαίρετη χειρονομία που δείχνει την αγάπη κι εκτίμησή μου. Στην αρχή είχα σκεφτεί να της κάνω το δώρο που προτείνει ο Άντι Σάμπεργκ κι ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, αλλά, όσο και να το κάνεις, το πέος μου σε ένα κουτί δεν είναι αρκετά μεγάλο δώρο για την Κατερίνα.
Κι αυτό λέει πολλά.

Η Κατερίνα, λοιπόν. Η Κατερίνα είναι ένα εξαιρετικό κορίτσι που το περιμένει μια λαμπρή καριέρα στη δικηγορία.

Παρ'όλα αυτά, αυτό δεν την εμποδίζει να εκτιμά βαθύτατα την υπέροχη επιστήμη των μαθηματικών.

Φυσικά, εκτιμά ιδιαίτερα τον άντρα που έχει προσεγμένο γούστο και καλή αισθητική:

Επίσης λατρεύει εμάς τους Θεσσαλονικείς, αν και ορισμένες φορές μπορεί να διαφωνεί με ορισμένες γραμματικές ιδιαιτερότητες του τοπικού μας ιδιώματος.

Ενώ αξίζει να σημειωθούν οι ιδιαίτερες οικολογικές ευαισθησίες της, χάρη στις οποίες επιλέγει πάντα για τις μετακινήσεις της φιλικά προς το περιβάλλον μέσα.

Εκτός όμως από αυτά, είναι πάντα υπέρμαχος της σωστής και υγιεινής διατροφής:

Χωρίς αυτό να σημαίνει, φυσικά, ότι θα αρνηθεί στον εαυτό της την απόλαυση ενός γλυκού:

Φυσικά, επειδή ένα από τα εκατοντάδες προτερήματά μου είναι ότι έχω εξαιρετικό γούστο στις γυναίκες (παρακαλούνται ορισμένοι να μην θυμηθούν ατυχείς ιστορίες που αρχίζουν από Χ), η Κατερίνα είναι μια κούκλα ζωγραφιστή. 

Όπως όμως και όλες οι υπόλοιπες γυναίκες, η Κατερίνα έχει ένα θέμα με τα μαλλιά της, τα οποία εκ του φυσικού τους είναι λίιιγο σγουρά.

Οπωσδήποτε, ένα κορίτσι με τέτοια καλλιέργεια, μόρφωση και ανθρωπιστική παιδεία είναι απόλυτα λογικό να είναι λάτρης της ποιοτικής μουσικής.

Μα πάνω απ'όλα, είναι εξαιρετικά αγαπησιάρα:

Εν τέλει, τα λόγια είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν την Κατερίνα. Γι'αυτό κόβω εδώ αυτό το αφιέρωμα. Είμαι εξαιρετικά σίγουρος ότι θα το λατρέψει, αλλά, για παν ενδεχόμενο, πάω να μαζέψω τα τηγάνια απ'την κουζίνα.

Κι επίσης χρόνια πολλά.

Αυτά, και να προσέχετε μην ακολουθήσουν ανάλογα αφιερώματα στις 7 Ιανουαρίου, στις 25 Ιανουαρίου ή ακόμα χειρότερα στις 27 Δεκεμβρίου, και γίνει το σύμπαν μπάχαλο.