Σάλτσες και τέθοια

Εικάζω ότι δεν έχετε το χρόνο να με ακούτε να γκρινιάζω για τα πάντα και το τίποτα όλα μαζί.
Γι'αυτό, αν και είμαι ένας από εκείνους τους μελοδραματικούς ανόητους και μερικές φορές το μυαλό μου μου παίζει παιχνίδια, σήμερα θα πάω κατευθείαν στο κυρίως θέμα, χωρίς πολλές πολλές σάλτσες.
Κάτι που είναι ειρωνικό, γιατί το θέμα μου σήμερα είναι οι σάλτσες.
Κι όταν λέω σάλτσες δε λέω για κέτσαπ, μουστάρδα, μπολονέζ, αυγολέμονο, βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα μέντας ή λοιπές που τρώγονται. Μιλάω για τις λεκτικές σάλτσες.
Ναι, είμαι τόσο χίπστερ που γράφω για φαινόμενα που σχετίζονται με τη γραφή.
Οι λεκτικές σάλτσες, λοιπόν. Όπως και οι σάλτσες στο φαγητό (με εξαίρεση την κέτσαπ, την οποία μισώ με όλο μου το είναι και θέλω να μου βρείτε ποιος την ανακάλυψε για να χέσω στον τάφο του.) χρησιμεύουν για να νοστιμίσουν το κυρίως πιάτο ή αλλιώς "ζουμί" της υπόθεσης.
Τώρα κάποιοι θα σας πουν ότι οι σάλτσες δείχνουν ότι το κυρίως πιάτο που έχεις να σερβίρεις δεν είναι καλό και πας να το καλύψεις με φιοριτούρες και λοιπές γκεουλίστικες αηδίες κι ότι ο άντρηδος ο σωστός, ο βαρύς, ο μάγκας, ο τσεκουράτος, ο τα λέω χύμα και δε μασάω, λέει λίγα λόγια και σωστά.
Κι η αλήθεια είναι ότι αυτό το επιχείρημα έχει μια λογική βάση, γιατί όσο περισσότερα λένε μερικοί τόσο λιγότερο νόημα κουβαλάνε τα λεγόμενά τους, ειδικά όταν τυγχάνουν παράγοντες Εδεσσαϊκού:

Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο.
Από την άλλη, ωστόσο, τη σήμερον ημέρα της εκπούστευσης των πάντων από τα κατεχόμενα από τους Οβραιοσιωνιστές μίντια, οι άντρηδοι οι σωστοί, οι βαριοί και τέθοια δεν υπάρχουσι, ή μάλλον υπάρχουσι αλλά όχι εκεί που κοιτάνε οι μοσχοαναθρεμμένες με Κοσμοψώλιταν και Σούπερ Καυλερίνα (αλήθεια, κυκλοφορεί ακόμα αυτό;) χαζογκόμενες.
Και στην τελική, αν δε βάζαμε και λίγη σάλτσα, θα βαριόμασταν.
Τι ακριβώς εννοούμε, όμως, όταν λέμε ότι κάποιος χρησιμοποιεί σάλτσες;
Η σάλτσα είναι, κατά βάσιν, ό,τι μπορείς να βουτήξεις το ξυράφι του Όκαμ, να το πετσοκόψεις από μία πρόταση, παράγραφο ή ό,τι έχεις τέλος πάντων και να σου μείνει το νόημα. Για παράδειγμα, πάρτε αυτή την πρόταση.
Πρόταση χωρίς σάλτσες: Οδηγούσα χθες προς τη δουλειά μου και είδα μια πολύ ωραία μελαχρινή, και μου έκανε εντύπωση.
Πρόταση με σάλτσες: Πήγαινα που λες χθες στο γραφείο, σε αυτόν τον καριόλη τον διευθυντή μου τον Χατζηπαπαροφλαντζόπουλο, να δουλέψω πάλι χαμαλίκι για τρεις κι εξήντα και μετά να έχεις και την άλλη να γκρινιάζει που δεν της παίρνεις γούνα δώρο, γούνα λέει, δεν είσαι καλά κυρά μου, γούνα ο Βαγγέλας; Έχουμε και μια οικολογική συνείδησις, μανδάμ. Και που λες πήγαινα στο γραφείο και είδα μπροστά μου να περνάει ένας μουναρομούναρος...κόντεψα να μείνω ρε μαλάκα. Έχεις δει ποτέ στις ειδήσεις του Σταρ μια τραγουδιάρα αραπίνα λάγνα ερωτιάρα, πώς τήνε λένε μωρέ, Μπιγιονσέ, άι γεια σου. Ένα μελαχρινό μωρό από δω ίσαμε την Καλαμαριά, μαυριδερό και λαχταριστό σαν σοκολατίνα, και βυζάρες τούρμπο να λέμε. Κάγκελο ο Βαγγέλας. Ευτυχώς είχε φανάρι και δεν ήρθε κανείς από πίσω με τα χίλια να με σουτάρει να τρέχουμε στα νοσοκομεία. Πήρανε τώρα όλοι ένα κωλόχαρτο λαδώσανε τους εξεταστές να πούμε και γίνανε οδηγοί, ασταδγιάλα πια.
Φυσικά, ο τρόπος που μιλάει ο Βαγγέλας του παραδείγματος είναι τραβηγμένος απ'τις μουνότριχες, δηλαδή δεν παίζει με καμία κυβέρνηση να βρείτε άνθρωπο που να ξελαστιχώνει τόσο πολύ τις συζητήσεις του, απλά το έβαλα έτσι για να ιλουστράρω και να επιδείξω καλύτερα το πόιντ μου. Άλλωστε, και μόνο το να συγκρίνεις μια τυχαία γκόμενα στο δρόμο με τη Μπιγιονσέ είναι χειρότερη ιεροσυλία από τα δεκατριάχρονα που πάνε στο βίντεο κλιπ του Bohemian Rhapsody και γράφουν από κάτω "Dis shit sucks, Bieber is da fuqin best SWAG YOLO".
Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω μια μεγάλη έρευνα που θα δείχνει την επίδραση των σαλτσών στον τρόπο γραφής των ανθρώπων και στην πουτάνα κενωνία άδικο κόσμο γενικότερα. Μέχρι να επεξεργαστώ τα στατιστικά στοιχεία, πάρτε τον Πέτγουεϊ να τραγουδάει το Φωτιά με Φωτιά.
Μια φορά τον προτιμώ απ΄τον Κιάμο.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι οι σάλτσες είναι απαραίτητο στοιχείο της κοινωνικής συμβίωσης, όπως μπορούν να σας διαβεβαιώσουν ο Μάστερ Τζι, ο Διπρόσωπος, ο Χωστήρας, ο Slash, η φίλη μου η Θεοδώρα (η οποία είναι πλέον, όπως ίσως καταλάβατε, το δεύτερο μέλος της λίστας "Γυναίκες που θα υπάρχουν σε κάθε γαμημένη ανάρτηση του ΚΠΣΑ με ή χωρίς προφανή λόγο" και μη με ρωτήσετε ποια ήταν η πρώτη και όχι, δεν είμαι ερωτευμένος με τη Θεοδώρα, σκάσε Ρασκόλνικωφ), 29 κατασκευαστές πλυντηρίων, η συντακτική ομάδα της εφημερίδας "Τα Νέα της Πέρα Κωλομπουρδοραχούλας" και ο Μόργκαν Φρίμαν.
Οι σάλτσες πρέπει να κυβερνήσουν τον κόσμο. Θα οργανώσω συναυλία υποστήριξης στη σάλτσα, με τραγουδιστή τον Κακοφωνίξ τον Βάρδο, κιθαρίστα τον Παντελίδη και φιλική συμμετοχή σόλο μαγιονέζα από τον Πάτρικ, και εννοείται πως η προστασία της σάλτσας θα αποτελέσει βασική προτεραιότητα της Μ.Α.Λ.Α.Κ.Ι.Α., μαζί με την κατάργηση των Πανελληνίων και την επιστροφή του τιτάνα των γηπέδων τα πάντα όλα Νίκου Αλέφαντου στην ενεργό προπονητική δράση μπας και μάθουν μερικοί μερικοί λίγο μπαλίτσα. Σας τα εξηγώ ωραία; Φυσικά σας τα εξηγώ ωραία, δε θα μου πείτε εσείς, τιποτένια κι αδαή παιδαρέλια.
Αυτά, και να προσέχετε μην βρείτε κι εσείς εκείνο το μελαχρινό μωρό από δω μέχρι την Καλαμαριά και προκαλέσετε κυκλοφοριακό κομφούζιο καθώς θα κοιτάτε σαν ξελιγωμένοι, λιγούρηδες.

Dafuq?

Θέλετε να σας πω ένα μυστικό;
Κάποιες φορές νιώθω ότι θα ξεσπάσω σε κλάματα. Πουθενά να πάω, τίποτα να κάνω με τη ζωή μου. Νιώθω μόνος. Τόσο μόνος. Κι ο Φρέντι Μέρκιουρι αυτή τη στιγμή στριφογυρνάει στον τάφο του με L=28*10^23 kgm^2/s (οι θεωρητικές και τριτοδεσμίτισσες που δεν το πιάσατε μη στενοχωριέστε, δεν ήταν αστείο ούτως ή άλλως).

Επειδή όμως, όπως λέει κι ο τρισμέγιστος Φρέντι, I don't have no time for no monkey business (το οποίο είναι τριπλή άρνηση άρα σύμφωνα με τον κανόνα των διπλών αρνήσεων στην Αγγλική γλώσσα οι δύο αρνήσεις αλληλοαναιρούνται και η πρόταση μετράει για κανονική άρνηση εκτός κι αν έχω χάσει επεισόδια γιατί γενικότερα η οργάνωση και η δομή της Αγγλικής γλώσσας έχει πολλά στοιχεία LSD σε αντίθεση με την Ελληνική φυσικά που είναι η μόνη γλώσσα που είναι νοηματική και όχι σημειολογική και με αυτήν θα τρέχαν τώρα τα κομπιούτερς αλλά μας σαμποτάρανε οι Οβραίοι κι ο Μπιλ Γκέιτς, αμέ), πάμε στο ψητό.
Το οποίο ψητό είναι γουρουνόπουλο με μήλο στο στόμα.
Εσχάτως τρώω πολλά μήλα.
Το θέμα βέβαια των καιρών μας δεν είναι οι διατροφικές μου συνήθειες, αλλά οι καταθέσεις στη μαρτυρική μεγαλόνησο, όπου τα ριάλια ριάλια ριάλια, τα σελίνια μονά τσαι διπλά, τα μονόλιρα πεντόλιρα τζεπούντα, κι ο πεζεβέγκης πήγε και τα σήκωσε απ'την τράπεζα γιατί αλλιώς εξαφανιζόλ και τα ριάλια και τα σελίνια και τα πεντόλιρα.
Και στο Βιλαμπάφο ακόμα στρίβουν.
Δεν ξέρω πού κολλούσε αυτό.
Τελευταία βέβαια η συνοχή στα κείμενά μου δεν είναι ακριβώς το δυνατό μου σημείο.
Ένιηγουέη, όπως είπε άλλωστε κι ο Μπομπ Σφουγγαράκης, "Πάτρικ, δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, οφείλεις να με αποκαταστήσεις για να μη λέει ο κόσμος!", και έτσι τώρα τελευταία πολλοί τυπάδες ακολουθούν τη νέα διαδικτυακή μόδα της μαύρης πούτσας με σύφιλη βροντερή φωνή διαμαρτυρίας που βάζουν για εικόνα προφίλ στο Φέισμπουκ ένα ίσον σε κόκκινο φόντο, το οποίο συμβολίζει την ισότητα των ομοφυλοφίλων στο γάμο.
Α, φυσικά. Επίσης, με ένα λάικ θα σώσετε τα παιδάκια στην Αφρική, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα θα εξαφανιστεί όλο το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και αν μοιραστείτε την εικόνα με το χαμογελαστό σκυλάκι με 2086 φίλους σας θα έχετε καλή τύχη μέχρι να πεθάνει ο Μητσοτάκης και θα σας καθίσει εκείνη η χαμογελαστή κοπελίτσα που σας φίλησε μια φορά στο μάγουλο εκείνο το καλοκαίρι της πέμπτης δημοτικού στο εξοχικό σας στην Καλλικράτεια κι από τότε σιχάθηκε τόσο πολύ τον εαυτό της που έγινε λεσβία και γι'αυτό έγινες ξαφνικά τόσο υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, κουφαλίτσα, για να κερδίσεις τη συμπάθειά της και να σου δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Αλλιώς, αν δεν τη μοιραστείτε, θα σας κατασπαράξει με φριχτό τρόπο ο Μπάρνεϊ ο Μεγάλος Μωβ Δεινόσαυρος.
Μπάι δε γουέι, μόνο εμένα μου φαίνεται παιδεραστής αυτός ο δεινόσαυρος;
Μιλώντας για παιδεραστές, πολύ μ'αρέσει που αυτός ο καινούριος πάπας είναι του δόγματος "σεμνά και ταπεινά". Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, ποιος άλλος είχε υιοθετήσει το δόγμα "σεμνά και ταπεινά".
Έλληνας πρωθυπουργός με έφεση στο Προ και 10 γράμματα.
Για τον οποίο είναι πολύ διαδεδομένο κουτσομπολιό (ή μάλλον αδιάψευστη ιστορική πραγματικότητα αν πιστέψω τη φίλη μου τη Θεοδώρα, αλλά όπως ίσως σας έχω ξαναπεί το τι λέει η φίλη μου η Θεοδώρα και το τι πρέπει να πιστέψει κανείς δεν ταυτίζονται απαραίτητα και μάλλον πρέπει να κόψω την πολλή παρέα με τη φίλη μου τη Θεοδώρα) και είναι τέλος πάντων πολύ διαδεδομένο ότι ο σεμνός και ταπεινός ήταν πούστρα, ο γάμος του με τη Νατάσα ήταν εικονικός και τόσα χρόνια τα είχε με το Σπηλιωτόπουλο, γνωστό στους πολιτικούς κύκλους και ως "Σαλώμη".
Κι επανερχόμαστε λοιπόν στους γκέι γάμους. Μετά το πανηγύρι της Τήλου (η μνήμη μου είναι εκπληκτική λέμε, αν μπορούσα μόνο με κάποιον τρόπο να χωρέσω μέσα και την ύλη της Βιολογίας καλά θα ήτανε) δεν ξανακούστηκε τίποτα για γκέι γάμο στο Ελλάντα, κάτι βέβαια για το οποίο φταίει και το γεγονός ότι ήρθε η κρίση και την πούτσα την τρώμε όλοι μαζί (μαλάκες μου, έχω αρχίσει να γίνομαι σαν το Λαζόπουλο και αν γίνω σαν το Λαζόπουλο μετά θα πρέπει να αυτοκτονήσω εφαρμόζοντας ασάλιωτο τριζάτο κωλοδάχτυλο, και ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΡΕ ΔΙΠΡΟΣΩΠΕ, ΜΕΧΡΙ ΚΙ Ο ΠΕΡΙΝΙΟ ΕΓΡΑΨΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΕΖΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΡΗΣΗ ΠΕΟΤΗΤΑΣ ΑΣ ΟΥΜΕ ΝΑ ΟΥΜΕ). Στο Γιουεσέι, πάλι, είναι συχνό φαινόμενο οι διαμαρτυρίες απ'τη μία μεριά των εναλλακτικών τρεντοχίπηδων "make love not war" κι από την άλλη των Sweet Home Alabama ρεντνεκόβλαχων του "God hates fags".
Α, φυσικά. Ο Θεός τους αγαπάει όλους, εκτός φυσικά αν διαπράττουν το τρισμέγιστο σφάλμα να πηδιούνται με άντρες μεταξύ τους. Για πες μου, Μπίλι Μπομπ, τι κάνει η ξαδέρφη σου η Πέγκι Σου;
Όπως καταλάβατε, δεν έχω καμία αντίρρηση στο να παντρεύονται μεταξύ τους οι γκέηδοι και οι τζιβιτζιλούδες, γιατί αν νομιμοποιηθεί ο γάμος ίσως η Lady Gaga δε θα ξαναβγάλει στον καινούριο της δίσκο τραγούδι με στίχους "ας τους να λένε που είσαι γκέι, ο θεός σε έπλασε έτσι κι ο θεός δεν κάνει λάθη κι εγώ θα βγάλω εκατομμύρια κλέβοντας τραγούδια της Παλιόγριας".
Αυτό ήταν τρομακτικό.
Από την άλλη, ωστόσο, το να βλέπεις ξαφνικά άκυρους τύπους να γίνονται οι νούμερο ένα υπερασπιστές του δικαιώματος του Κώστα να παντρευτεί το Γιάννη, εμένα τι μου λέει ότι το κάνουν γιατί είναι της μοδός και τρέντι και στην πραγματικότητα είχαν μια φαγούρα στο δεξί τους αρχίδι και μια ακόμη μεγαλύτερη στο αριστερό για το θέμα;
Σοβαρευτείτε λίγο. Τα πράγματα δεν είναι καλά. Η κατάσταση είναι πιο στριμόκωλη κι από το να βάλεις τον Πάνο Καμμένο, την Φρύνη Αρβανίτη και τον Ζακ Γαλιφιανάκη να κάνουν παρτούζα μέσα σε ένα Σεϊτσέντο.
Όπως είπε άλλωστε κι ένα από τα μέλη της προαναφερθείσας παρτούζας, είναι πιεστική ανάγκη να εκμεταλλευτούμε τους ελληνικούς υδατάνθρακες. Hint: δεν έχει παίξει στο Χανγκόβερ.
Δε θα είχε πολύ πλάκα να δούμε τον Καμμένο στο Χανγκόβερ;
Μπα, καλά λέτε. Και στη Βουλή το ίδιο γελοίος είναι.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε φυλακή επειδή τη φιλήσατε κι αν ήταν κι αν δεν ήταν του δήμαρχου παιδί (ο δήμαρχος ήταν της Τήλου).
...
ΔΕΝ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΗ ΜΠΙΓΙΟΝΣΕ! ΧΑ! ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ!
Τι; Ε, όχι, αφήστε τις μαλακίες, αυτό δε μετρούσε...γαμώτο.

And the Winner is...

Η αγαπητή κυρία Παλιοκόριτσο (αυτό που μόλις είπα δε στέκει γραμματικά σε καμία από τις 20 εκατομμύρια γλώσσες του σύμπαντος, συμπεριλαμβανομένων των Κλίνγκον και της γλώσσας που μιλάει ο Μπάγιεβιτς) με προσκάλεσε σε ένα μπλογκοπαίχνιδο. Αρχικά έλεγα να το κολλήσω κάπου σε μια άλλη κανονική ανάρτηση, αλλά μετά σκέφτηκα, "Ρε Θωμά, μην είσαι μαλάκας, ευκαιρία να κερδίσεις χρόνο να πούμε". Κι έτσι, επειδή οι σωστοί άντρες κρατάνε τις υποσχέσεις τους, και ειδικά τις υποσχέσεις τους προς γυναίκες, πάμε να δούμε what's the deal, my dear.


(Αυτό ήταν δωράκι για τον Γρηγόριο της Χίου. Ναι, του αρέσει η Σακίρα. Ωχ, μήπως έπρεπε να το κρατήσω μυστικό; Σόρι).

1. Γιατί δημιούργησα το μπλογκ μου;
   Ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα...αρχίδια. Ήταν 23 Μαΐου του 2009 (ναι, το θυμάμαι, τι σας κόφτει εσάς;) και ο μικρός τότε Thomas the Barbarian αντί να διαβάζει για τις εξετάσεις της Β' Γυμνασίου μαλακιζότανε στο ίντερνετ. Ο λόγος που το δημιούργησα ήταν για να έχω κάτι να κάνω σε στιγμές βαρεμάρας (δεν είχα εντρυφήσει ακόμα στην ιερή τέχνη της αυτοϊκανοποίησης). Θυμάμαι επίσης ότι η πρώτη ανάρτηση που έφτιαξα δειλά δειλά και με φόβο θεού (νομίζω αυτό ανήκει στον Master G) είχε να κάνει με το Ελλάδα Έχεις Ταλέντο, που σημαίνει ότι για άλλη μια φορά φταίει η τελεόραση. Δε χαίρεστε;
   Ε, και μετά από ενάμιση χρόνο περίπου δημιούργησα και αυτήν εδώ την παπαριά που βλέπετε, για να ανοιχτώ σε νέες αγορές, αλλά κυρίως γιατί το Pathfinder το είχαν εγκαταλείψει όλοι και είχαν μείνει εφτάμιση αρχαιολάτρες, οκτώμιση χριστιανοταλιμπάν και 2000 μπλογκ του τύπου "TA KALYTERA ANEKDOTA", "XRHSIMES SYMBOULES GIA TO SPITI" και "PATTY VS ANTONELLA" που σήμερα είναι πλέον group στο Facebook.
2. Ποια μπλογκ επισκέπτομαι συνήθως;
   Τον Χωστήρα, γιατί ο άνθρωπος είναι θεός και μέγας και γαμιάς των πέντε ηπείρων και όταν σου λέει "γαμώ τη μάνα σου" εσύ του λες "θα στην έδινα, αλλά έχει περίοδο σήμερα, οπότε πάρε την αδερφή μου".
   Τον Kenpachi aka Der Kanzler aka Elric aka The Love Symbol aka The Artist formerly known as Prince, γιατί κανείς δεν είναι καλύτερος στο να αποκεφαλίζει λεκτικά aristerous.
   Τον Μέγα Άλζα, γιατί είναι ο Μέγας Άλζας.
   Τον Tommy Stark, γιατί τα λέει ωραία παρόλο που δεν έμαθε ποτέ να γράφει ελληνικά.
   Την Κυρία με το Κ κεφαλαίο Δάφνη Χρονοπούλου, για όταν θέλω να πάθω σοβαρό κοινωνικό προβληματισμό και γιατί ποτέ κανείς δε μου είχε μιλήσει πιο πριν σε πληθυντικό ευγενείας (εγώ τα θυμάμαι και τα εκτιμώ αυτά).
   Τον Πρόεδρο του ΑΠΙ, γιατί αν δεν μπορεί ένας αλκοολικός να συλλάβει την έμπνευση και να την αποτυπώσει σε ξεκωλιαστικά αστείες αναρτήσεις τότες ποιος μπορεί.
   Τον Μάστερ, γιατί θέλω να μάθω αν πήδηξε τελικά τη Μαριάννα.
   Την The Writer, γιατί και η οπτική της Θεωρητικής είναι ενδιαφέρουσα.
   Τον Φάε ένα Μαλάκα, αν και τα τελευταία του είκοσι οχτώ άρθρα έχουν χαλάσει και μάλλον δε θα τον ξαναδιαβάσω ποτέ.
   Τον Master G, γιατί αν δε γνωρίζεις το έργο του Μεγάλου Ενός δεν μπορείς να αξιώνεις να λέγεσαι μπλόγκερ.
   Τον Περίνιο, γιατί δίνει έναν αέρα φρεσκάδας και Ίμπιζα και ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ, ΜΕΧΡΙ ΚΙ Ο MASTER G ΕΓΡΑΨΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ!
   Τον Κάνθαρο, γιατί είναι ο μόνος Αρειανός που δε με εμπνέει να τον δείχνω με το δάχτυλο και να γελάω, κι αυτό είναι σημαντικό κατόρθωμα.
   Το Παλιοκόριτσο, γιατί μ'αρέσει η λέξη "γρόθος".
   Και μερικοί άλλοι που δε μου'ρχονται τώρα. Αν παρεξηγηθήκατε, ξυδάκι.
   Τα λινκς είναι εκεί δεξιά, ξεκουνηθείτε να τα ψάξετε, τεμπελχανάδες.
3. Ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα;
   Πούτσα, ξύλο, πούτσα και ξύλο στον πουσταρά το θρύλο, αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας, κλείσιμο μιας πόρτας, θα σου κάνω μακαρόνια με κιμά για να φας, λεκτικά ξεκωλιάσματα πολιτικών, μουσικών, δημοσιογράφων και λοιπών ηλίθιων σελέμπριτι, μουσική αλλά δεν κάνει να γράφω για αυτά σύμφωνα με τη Διάσκεψη της Χίου που πραγματοποίησε ο Μάστερ με τον εαυτό του, και γενικά ό,τι μου κατέβει στην κούτρα, αρκεί να βγάζει γέλιο. Δεν μπορώ να διαβάζω απέραντα κατεβατά χωρίς να σκάσει λίγο το χειλάκι μου. Αν μου άρεσε αυτό το πράγμα, θα ήμουν Θεωρητική, και-μαντέψτε-δεν είμαι.
4. Μια λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο μπλογκ:
   Δεν κατανοώ γιατί με κοιτάτε έτσι, ρε παιδιά, εγώ δεν έχω τέτοια πράγματα, δε χρησιμοποιώ τις λέξεις πάντα, χωρίς κανένα λόγο και μέχρι να παραμορφωθεί το νόημά τους. Μήπως έχετε εσείς κάποιο αντιπαράδειγμα να αντιπαραθέσετε;
   Μα, ναι. Πώς ήταν δυνατόν να το παραβλέψω; Τώρα που είδα αυτό το βίντεο αμέσως συνειδητοποίησα τη σκληρή και ζοφερή αλήθεια. Η λέξη, λοιπόν, που χρησιμοποιώ πάντα στο μπλογκ μου είναι το "και τέθοια".
   
   Τώρα εσύ ας πούμε γιατί ξίνισες έτσι; Μήπως είχαμε επέτειο και την ξέχασα;
   ...αμάν...

Και τώρα πρέπει να παραδώσω το βραβείο σε πέντε άτομα, έτσι; Λοιπόν, το δίνω στον Stefanos Max, γιατί Στέφανε τα λες πολύ ωραία, θες να γίνεις μέλος στο μπλογκ μου και να παίξεις το καινούριο μου μπλογκοπαίχνιδο;

(μπα, δεν είναι πια αστείο, γιατί ο κυνηγός μελών Stefanos Max μετατράπηκε σε Shinobi με ελληνικά γράμματα και χωρίς τον Καρρά.)

Επίσης το δίνω στον Τζέρεμι Κλάρκσον, γιατί αν σε πληρώνουν για να οδηγάς πανάκριβα αυτοκίνητα και να γκρινιάζεις πάει να πει ότι είσαι fuckin awesome, mate.

Ο τρίτος που παραλαμβάνει το βραβείο είναι η συμμαθήτριά μου η Θεοδώρα, γιατί παρ'όλο που έχει φάει πετριά να μπει στη ΣΥΔ και της αρέσει ένας από τους "NSYNC meets Hannah Montana" Big Time Rush μη με ρωτήσετε ποιος είπαμε βλέπω ντροπιαστικά πράματα στην τελεόραση αλλά όχι κι έτσι, παρ'όλα τα ελαττώματά της λοιπόν είναι ο μόνος άνθρωπος εκεί πέρα μέσα που μπορώ να συνεννοηθώ.

Το τέταρτο βραβείο πάει στη Lady Gaga, γιατί και ποιος δε θέλει να μάθει τι σκατά μυαλά κουβαλάει ένας άνθρωπος που φοράει ένα κιλό κόντρα μοσχαρίσια κι ένα βάτραχο στο κεφάλι και βγαίνει έξω σα να μην τρέχει τίποτα.

Και το πέμπτο βραβείο θα πάει στον πρώτο που θα μου απαντήσει στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα τις εξής τρεις ερωτήσεις: α) ποια διάσημη τραγουδίστρια θέλω να γαμήσω (Hint: όχι τη Hayley Williams), β) σε ποιον ανήκουν τα σκήπτρα του γαμιά της Κρήτης και γ) πώς πέθανε ο τελευταίος Πόντιος ποδοσφαιριστής. Τηλεφωνήστε τώρα στο 9011696969, χρέωση 28 απιθανικομμύρια δολάρια Ζιμπάμπουε ανά περιστροφή ηλεκτρονίου.

Αυτά, και μάλλον πρέπει να πάω να διαβάσω γιατί τα εικοσάρια δε γράφονται από μόνα τους, αν με χρειαστείτε θα παίζω Angry Birds.

Παστίλιες για τον πόνο του άλλου

Αυτές τις μέρες έχει γίνει μεγάλο θέμα με το κούρεμα των καταθέσεων στην Κύπρο. Κι έχω να πω ότι νιώθω πραγματικά υπερήφανος που τα αδέρφια μας στην Μαρτυρική Μεγαλόνησο είπαν ηρωικό όχι στις φασιστικές αποφάσεις του Γιούρογκρουπ, της Τρόικας και της Μαντάμ Μέρκελ, δίνοντας το φωτεινό παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι οι λαοί της Ευρώπης ενάντια στην πολιτική των μνημονίων και της εξαθλίωσης. Φτάνει πια. Η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους, κι οι θάλασσες ανήκουν στον παππού τον δύτη.
Εντάξει, Τσίπρας mode τέλος.
Ε, και τώρα τι άλλο θέλετε να πω για τις καταθέσεις στην Κύπρο; Περιμένετε να κάνω σοβαρή πολιτικοοικονομική ανάλυση για την επίδραση που θα έχει στο διεθνές νομισματικό σκηνικό αυτή η κίνηση; Νομίζω ότι καλύτερα να κάνω μια κοινωνική ανάλυση για τη σημασία των ταινιών "εκπαιδευτικού κινηματογράφου" στην υγιή ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη των πιγκουίνων της Μαδαγασκάρης.
Το άλλο σημαντικό νέο των ημερών μας είναι ότι ένα όρθιο δίποδο ονόματι Κατίδης που κλωτσάει μια μπάλα για λογαριασμό ενός καφενείου ονόματι ΑΕΚ έβαλε ένα γκολ ενάντια σε ένα άλλο καφενείο ονόματι Βέροια και πανηγύρισε χαιρετώντας ναζιστικά.
Το εν λόγω όρθιο δίποδο καταδικάστηκε με ισόβιο αποκλεισμό από όλες τις εθνικές ομάδες και αποβολή από το καφενείο ονόματι ΑΕΚ για την υπόλοιπη σεζόν, και βγήκε μετά και είπε ότι ζητάει συγνώμη που έγινε θέμα εξαιτίας της βλακώδης (sic) χειρονομίας του αλλά δεν ήξερε, ήταν μικρό το καημένο.
Όσοι γνωρίζουν τα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα (δηλαδή ο Κάνθαρος, για άλλους δεν ξέρω) πιστοποιούν ότι ήδη από τότε που ήταν στον Άρη το παιδί ήταν βλαμμένο, οπότε κάθε άλλη ανάλυση νομίζω ότι είναι περιττή.
Το κρύο ανέκδοτο της ημέρας από τον Στάθη Παναγιωτόπουλο: η ΙΚΕΑ δίνει 25 χρόνια εγγύηση για τις κουζίνες της.
Ναι, φυσικά. Κι εγώ σας δίνω 25 χρόνια εγγύηση για αυτό εδώ το σάντουιτς με κασέρι, ντομάτα, μαγιονέζα και παστουρμά αρμένικο. Δε θα σαπίσει, δε θα χαλάσει, δε θα πιάσει μούχλα. Μιλάμε για εγγύηση τώρα, όχι αστεία.
Αλλά όλα αυτά είναι αηδίες. Το πραγματικά σημαντικό νέο των τελευταίων είκοσι χρόνων είναι ότι αρρώστησα.
Αυτό βέβαια δεν είναι νέο από μόνο του, γιατί το ανοσοποιητικό μου σύστημα έχει την ίδια αποτελεσματικότητα ενάντια στα μικρόβια που έχει και το καμακοποιητικό μου σύστημα ενάντια στις γκόμενες και κάθε δύο νανοδευτερόλεπτα αρπάζω και νέο κρυολόγημα.
Το νέο είναι ότι ήμουν στο χωριό μου, άρρωστος, τριήμερο Καθαρής Δευτέρας, κι έκατσα κι έκανα 22 ασκήσεις φυσικής μονοκοπανιά σε ένα πρωινό. Που δεν είχα κάνει 22 ασκήσεις μαζεμένες ούτε υγιής. Ζούμε κοσμοϊστορικές στιγμές, κυρίες και κύριοι. Μου φαίνεται θα βάλω να το γράψουν και στην ταφόπλακά μου. "Thomas the Barbarian, 1995-2042. Το 2013 έλυσε άρρωστος 22 ασκήσεις φυσικής σε ένα πρωινό".
-Καλά, εσύ δε θα πέθαινες το 2068 όπως είχε πει η Τσιγγάνα;
-Ναι, αλλά το 2042 θα αυτοκτονήσω για να βγάλω λάθος την πρόβλεψή της.
-Δε με λες, μήπως πας να κάνεις καινούριο running joke που κάθε βδομάδα θα βγάζεις και διαφορετική ημερομηνία θανάτου;
-Μπορεί, γιατί;
-Μην το κάνεις. Για κανέναν πούστη λόγο.
-Αν έχω στρέιτ λόγο;
-Μπρρρ, άρχισες πρόβες για το Δελφινάριο;
-Έχεις δίκιο, δε θα το ξανακάνω.
Επειδή λοιπόν ήμουν άρρωστος, η αδερφή μου είχε την ιδέα να μου πάρει τις Παστίλιες για τον πόνο του άλλου, εσύ τις παίρνεις, κάποιος άλλος σταματά να πονά, όπως είπε άλλωστε κι ο Χαβιέ Μπαρδέμ.

Μια χαρά τα είπε ο άνθρωπος, δε λέω, απ'το Γιωργάκη καλύτερα ελληνικά μιλάει, αλλά τι να τις κάνω τις παστίλιες για τον πόνο του άλλου; Για να σταματήσει να πονάει ο άλλος; Για να σταματήσω να πονάω εγώ τις θέλω.
-Ρε αναίσθητε, άκαρδε, αστοιχείωτε και αξύριστε, είναι συμβολικό. Εσύ θα σταματήσεις να πονάς τρώγοντας τις παστίλιες, και ταυτόχρονα με τα χρήματα που έδωσες για τις παστίλιες οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα θα συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους.
Α, ΟΚ, συγγνώμη.
Παίρνω λοιπόν την παστίλια, ντάξει, δε λέει και τίποτα, προτιμώ τις Halls με μέντα, και ναι μου τα έσκασε η εταιρεία για να τις διαφημίσω, φάτε όλοι Halls για ανακούφιση από τον πονόλαιμο και δροσερή αναπνοή, αλλιώς το στόμα σας θα βρωμάει και θα καεί το σπίτι σας. Μετά όμως βλέπω ένα φύλλο οδηγιών όπως αυτό που έχουν όλα τα φάρμακα μέσα και λέω να δω τι λέει. Ε, κι ας πούμε ότι δεν ήταν όπως αυτό που έχουν όλα τα φάρμακα. Από αυτά που ακολουθούν, δεν έχω βγάλει τίποτα από το μυαλό μου, είναι όλα αληθινά:

Τι είναι οι παστίλιες
Οι Παστίλιες για τον πόνο του άλλου είναι 6 καραμέλες χωρίς ζάχαρη με μέλι και θυμάρι. Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιήθηκαν προέρχονται από Έλληνες παραγωγούς ενώ και η παρασκευή τους έγινε στην Ελλάδα. Το σημαντικότερο ποιοτικό χαρακτηριστικό τους όμως, είναι ότι οι παστίλιες αυτές σας ανακουφίζουν από τον πόνο που νιώθετε για ευάλωτους και αποκλεισμένους από την περίθαλψη, για «ξεχασμένους ασθενείς». Σας ανακουφίζουν δηλαδή από τον πόνο (που αισθάνεστε για τον πόνο) των άλλων. Και ταυτόχρονα είναι και ο τρόπος να τους βοηθήσετε, αφού με την αγορά κάθε συσκευασίας υποστηρίζετε τη δράση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα σε όλο τον κόσμο.
Μπορείτε να ξεκινήσετε τη «θεραπεία» σας σήμερα κιόλας και να βοηθήσετε την προσπάθειά μας να σώσουμε χιλιάδες ασθενείς.
Οδηγίες Χρήσης
Οι «Παστίλιες για τον πόνο του άλλου» ενδείκνυνται για όσους μοιράζονται τον πόνο του άλλου και θέλουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και θεραπεία.
Δραστικό συστατικό
Το δραστικό συστατικό της Παστίλιας για τον πόνο του άλλου είναι η αλληλεγγύη. Με όχημα τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, η αλληλεγγύη σας μπορεί να φτάσει όπου υπάρχει ανάγκη και να κρατήσει χιλιάδες ασθενείς στη ζωή.
Δοσολογία - Παρενέργειες
Όσες περισσότερες Παστίλιες αγοράζετε, τόσο περισσότερη ανακούφιση προσφέρετε. Μοιραστείτε το μήνυμά μας με τους δικούς σας ανθρώπους και βοηθήστε μας να ανακουφίσουμε τον πόνο περισσότερων ανθρώπων.
Λήξη
Η ημερομηνία λήξης αναγράφεται στο πλάι της συσκευασίας αλλά μην ξεχνάτε ότι ποτέ δεν είναι αργά για να βοηθήσετε. Χάρη σε ανθρώπους σαν και εσάς μπορούμε να ανταποκρινόμαστε σύμφωνα με τις ανθρωπιστικές ανάγκες και όχι με πολιτικά ή οικονομικά κριτήρια. Γίνετε σήμερα υποστηρικτής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα καλώντας στο 210 5 200 500.
Ναι, οκ. Ποιος είχε τη φαεινή σύλληψη για αυτό το φύλλο οδηγιών; Το παιδί του λαού Νίκος Ξανθόπουλος, η Μάρθα Βούρτση και ο μικρός Βασιλάκης Καΐλας στο ρόλο του λουστράκου; Το δραστικό συστατικό είναι η αλληλεγγύη λέει. Υποθέτω μετά θα κυκλοφορήσουν και μια σειρά χάπια που θα περιέχουν αγάπη, ειρήνη, φαντασία, μαγεία και τα δάκρυα της Πανδώρας και του Πλάτωνα, των δύο Φραουλόπουλων.
Αν δεν ξέρετε τι ήταν η Πανδώρα και ο Πλάτωνας, τα δύο Φραουλόπουλα, ήταν παιδική σειρά ελληνικής παραγωγής που μου φαινόταν τρομερή και σπουδαία όταν ήμουν 8 χρονών. Από την άλλη όταν ήμουν 8 χρονών μου φαινόταν τρομερά και σπουδαία τα σίριαλ του Ρώμα, οπότε ίσως και να μην ήταν.
Δε γίνεται να το αφήσουμε έτσι. Σαν άνθρωπος, σαν νέος, σαν άνδρας και σαν πρόεδρος της Μοναδικής Αξιόπιστης Λύσης για την Αξιοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα και την Ανάπτυξη δεν μπορώ να το αποδεχτώ αυτό. Είμαστε σαν κοινωνία, σαν έθνος, σαν ελευθεροτυπία και σαν φως των σπορ ένα βήμα μακριά από το να γίνουμε σαν ολόκληρη την τρίτη σεζόν του Μικρού μου Πόνυ. Δεν ξέρω γιατί την τρίτη. Μπορεί να γίνουμε και δεύτερη. Το νόημα πιστεύω το πιάσατε.
"Όχι, δεν το έπιασα."
Κατίδης, έξω.
"Μα γιατί, κύριε;"
Γιατί στα ελληνικά λέμε της βλακώδους και όχι της βλακώδης.
Αυτά, και να προσέχετε μην πάτε να βγάλετε τις καταθέσεις που έχετε σε κυπριακές τράπεζες και σας χαιρετίσουν ναζιστικά άμπαλοι ποδοσφαιριστές καθώς ο Χαβιέ Μπαρδέμ παίρνει μια παστίλια και κάποιος άλλος σταματά να πονάει.

Habemus Papam...

...και στ'αρχίδια μας.
Αλήθεια, είχατε πραγματικά την εντύπωση ότι θα έγραφα για τον νέο αρχιπαιδεραστή του σύμπαντος; Όχι, όχι, όχι. Αντί γι' αυτό λέω να κάνω για άλλη μια φορά μια αυτοψυχανάλυση.
Κάποιες φορές νιώθω ότι πρέπει να φάω πολύ ξύλο.
Τα πορνόμυαλα διαστροφικά αποβράσματα που αρέσκομαι να αποκαλώ αναγνώστες μου σε αυτό το σημείο θα υποθέσουν ότι αυτό ήταν μια εξομολόγηση των μαζοχιστικών τάσεών μου και πώς τα βράδια φαντασιώνομαι τη Φράου Μέρκελ με τη ναζιστική στολή και τις Βέρμαχτ να με βασανίζει αλύπητα με μαστίγια και βραστά αυγά κάτω απ'τις μασχάλες.
Ακόμα κι εγώ ανατρίχιασα με αυτό που έγραψα. Άι στο διάολο, ανώμαλοι.
Τέλος πάντων ο λόγος που αξίζω πολύ ξύλο είναι τα διαγωνίσματα που γράφω. Κοιτάξτε λοιπόν να δείτε τι γίνεται. Εγώ λοιπόν πάω και γράφω στο φροντιστήριο Φυσική 97 και Μαθηματικά 98. Σε αυτό το σημείο υποπτεύομαι ότι όλοι σας και ειδικά οι συνυποψήφιοι και συναγωνιστές Γρηγόρης και Ιωάννα έχουν μείνει με ανοιχτό το στόμα να κοιτάνε την οθόνη με το βαθύ βλέμμα του Ρέι Τσαρλς.
Ναι, και τι έλεγα; Α, ναι. Ο Γρηγόρης και η Ιωάννα έχουν πάρει την έκφραση της φουσκωτής κούκλας (εκτός κι αν διαβάζουν, που εδώ που τα λέμε μάλλον είναι πιο εποικοδομητική αξιοποίηση χρόνου για έναν υποψήφιο Πανελληνίων από αυτό που κάνω εγώ τώρα) και σκέφτονται από μέσα τους, "ρε μαλάκα, γράφεις 97 και 98 και παραπονιέσαι κιόλας; Ούτε του παπά μην το πεις". Αν και δε θα το έλεγα του παπά έτσι κι αλλιώς γιατί δεν είμαι Χριστιανός. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Υπάρχει όμως σημαντικός λόγος που με δυσαρεστεί το 97 στη Φυσική, κι αυτός είναι ότι δεν είναι πραγματικό 97. Αυτό το 97 είναι ένα κατοστάρι που κάπου στο δρόμο έκανα τη μαλακία και γαμήθηκε ο Δίας. Δεν πρόκειται να σας πω καν από που έχασα αυτά τα τρία μόρια, γιατί είναι τόσο γελοίο που δε θα με αφήσετε ποτέ να το ξεπεράσω. Θα το γράψουν μέχρι και στην ταφόπλακά μου. "Ενθάδε κείται ο Thomas The Barbarian (1995-2068), που το Μάρτιο του 2013 έκανε ένα τόσο ηλίθιο λάθος στη Φυσική που δεν μπορούμε καν να το γράψουμε στην ταφόπλακα γιατί θα έσκαγε ο κόσμος στα γέλια και δεν κάνει, κηδεία έχουμε".
Μη με ρωτήσετε πώς ξέρω ότι θα πεθάνω το 2068. Το υπολόγισα με ανώτερα μαθηματικά που τα μικροσκοπικά μυαλουδάκια σας αδυνατούν να καταλάβουν και με τη βοήθεια Τσιγγάνας χειρομάντισσας που την ασήμωσα να με πει τη μοίρα μου να με πει το ριζικό μου. Ελπίζω στα υπόλοιπα 55 χρόνια της επίγειας ύπαρξής μου να εξιλεωθώ για τη μαλακία που κατόρθωσα (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται) να κάνω.
Και το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι το κάνω κατά συρροήν, κατ'εξακολούθησιν και κατά παράβασιν του νόμου 1742/04 άρθρο 12 παράγραφος 3, και γενικά πιο συχνά κι από όσο αναφέρω τη Μπιγιονσέ κάθε φορά που χρειάζομαι να αναφέρω μια απίστευτη μουνάρα.
Ίσως θα σας φανεί εξωφρενικό αυτό που θα ακούσετε τώρα, αλλά δε με πείραξε τόσο πολύ τότε που έγραψα 59 στην Έκθεση...
...μισό λεπτό...
...ευχαριστώ, και τι έλεγα; Α, ναι, λιγότερο με πείραξε το 59 που έγραψα στην Έκθεση παρά το 97 στη Φυσική, γιατί στην Έκθεση γαμήθηκε ο Δίας από την αρχή μέχρι το τέλος, με την Ήρα, την Ιώ, τη Λήδα, την Ευρώπη, δεν ξέρω τέλος πάντων με ποια άλλη μυθολογική πουτάνα είχε γαμηθεί ανάμεσα στο επαγγελματικό ταξίδι στη Νέα Γουινέα και μέχρι να πάει την Πόρσε στο συνεργείο. Να ξεπατώνεσαι όμως στο διάβασμα και στις ασκήσεις στο γαμημένο στερεό σώμα, να πας να τα γράφεις όλα τέλεια και στην τελευταία άσκηση, τελευταίο θέμα, να πάω και να κάνω ένα λάθος τόσο γελοίο που θα γελάνε μέχρι και τα παρδαλά κατσίκια και τα κιμαδοποιημένα άλογα, ε, όχι ρε πούστη, αυτό δεν το δέχομαι.
Λοιπόν, κατά βάση αυτό είχα να πω. Αλλά από την άλλη δεν μπορώ να σας αφήσω έτσι. Έχω μία βδομάδα να γράψω, έχετε ήδη αρχίσει να ζητιανεύετε στην Ομόνοια για τη δόση σας και δύο μήνες Απρίλιο-Μάιο θα σας αφήσω να τσουρουφλίζεστε. Δηλαδή 12 Απριλίου γυρνάω από Κέρκυρα, 13, 14 ή όποτε ξυπνήσω τέλος πάντων θα σας γράψω τελευταία φορά γιατί δεν μπορώ να μη δώσω στην ανθρωπότητα το σενάριο για τη μελλοντική κωμωδία για όλη την οικογένεια "Η Πενταήμερη του Thomas The Barbarian", και μετά ξανά 31 Μαΐου που θα έχει τελειώσει ο εφιάλτης.
Μέχρι στιγμής έχω τάξει στον εαυτό μου ότι 31 Μαΐου τελειώνουν οι Πανελλήνιες, 1 Ιουνίου θα πάω να γραφτώ γυμναστήριο ΚΑΙ θα ξεκινήσω να μάθω κιθάρα. Επίσης θα μάθω καλλιτεχνικό πατινάζ, Ρώσικα, ερμηνευτικό χορό, διαλογισμό, τζούντο, θα δημιουργήσω συνθετικό κρυπτονίτη και θα σώσω την Ελλάδα απ'τη χρεωκοπία.
Ποιες ενδοσχολικές; Τι είναι αυτό; Κάποιο καινούριο είδος ζώου προς εξαφάνιση;
Το πιθανότερο είναι βέβαια ότι 1 Ιουνίου θα είμαι ακριβώς εδώ που είμαι τώρα και θα κάνω αυτό ακριβώς που κάνω τώρα: θα παπαρολογώ και θα κλαίγομαι που δεν έχω γκόμενα.
Αν και βασικά ως τότε θα έχω πιάσει γκόμενα τη Βιολογία. Ή θα την ξεσκίσω, ή θα με ξεσκίσει.
Όπως έλεγα λοιπόν, για δύο μήνες θα σας αφήσω παραπονεμένους. Αν λοιπόν ήμουν καλό παιδί και νοιαζόμουν για τη μοίρα σας, θα σας έδινα από τώρα μπόλικο απόθεμα για να έχετε να περνάτε. Αλλά δυστυχώς τα ντεπόζιτα της φαντασίας μου έχουν αρχίσει να στερεύουν επικίνδυνα.
Αυτό είναι άλλη μία απόρροια της τεχνοκρατικής παιδείας, που δίνει βάρος στην απομνημόνευση και αποστήθιση στείρων γνώσεων και όχι στην ανάπτυξη της δημιουργικότητας του μαθητή. Είναι απαραίτητο να δοθεί προτεραιότητα στην ανθρωπιστική παιδεία, μέσα από την οποία οι μαθητές θα μπορέσουν να αποκτήσουν όχι μόνο τις γνώσεις, αλλά και τους τρόπους αξιοποίησης αυτών.
Ω, θεοί του Ολύμπου. Άρχισα να μιλάω σαν Έκθεση. Δε μας σώζει κανείς και τίποτα.
Θυμάστε τότε που η Μπρίτνεϊ ήταν μια μικρή και αθώα μαθητριούλα;
Ωραίες εποχές. Εκείνες τις εποχές εγώ βέβαια ήμουν απασχολημένος με το να βλέπω Στρουμφάκια και να γίνομαι χάλια με το παγωτό μου. Και σήμερα η Μπρίτνεϊ είναι μια ξεπλυμένη πρεζού που κανείς δεν ασχολείται μαζί της, and I'm just sitting here masturbating.
Και αφού σας ανάγκασα να παρακολουθήσετε βίντεο κλιπ της Μπρίτνεϊ (ή και δε σας ανάγκασα, δεν μπορώ να ξέρω αν τα βλέπετε τα βίντεο που βάζω, ή αν ακόμα με διαβάζετε, ή αν ζείτε ή πεθάνατε, ή αν αυτό είναι η αληθινή ζωή ή απλά φαντασία, πιασμένος σε μια κατολίσθηση, καμία διαφυγή από την πραγματικότητα, OPEN YOUR EYES, LOOK UP TO THE SKIES AND SEEEEEEEEEE!) ξέμεινα κι επισήμως από ιδέες. This is Thomas the Barbarian, over and out.
Πάντα ήθελα να το πω αυτό.
Με το πάντα εννοώ εδώ και δυόμιση λεπτά.
Αυτά, και να προσέχετε όταν γράφετε διαγωνίσματα, προειδοποίηση που μάλλον πρώτα πρώτα εγώ πρέπει να αρχίσω να εφαρμόζω γιατί δε μας βλέπω καλά.

Σήμερα θα αντιγράψω τον RWJ

Ναι, νομίζω ότι ο τίτλος είναι αρκετά ξεκάθαρος.
Και σας ακούω να με ρωτάτε τώρα, "Ρε Θωμά, το ελληνικό ίντερνετ έχει ήδη έναν αποτυχημένο αντιγραφέα του RWJ, τον Jeremy. Τώρα θα τον αντιγράψεις και εσύ;" Ναι, αλλά εγώ δεν τον αντιγράφω σε μορφή βίντεο, άρα είμαι πρωτότυπος γαμώ την Μπροοδευτική μου.
Ναι, κανονικά την Μπαναχαϊκή μου γαμώ, αλλά σήμερα γαμώ την Μπροοδευτική μου γιατί η Μπαναχαϊκή μου έχει περίοδο.
Το πρώτο βίντεο που θα σχολιάσω για σήμερα μάλλον θα το έχετε ήδη δει, είναι το Harlem Shake της Αθήνας. Αν ζείτε κάτω από τις πέτρες και δεν ξέρετε τι είναι το Harlem Shake, κατά βάση είναι ένας τύπος βίντεο που κάθονται κάτι τύποι μάιντινγκ δέιρ όουν μπίζνες που λένε και στο 'Murica, και ξαφνικά πέφτει μια dubstepιά και αρχίζουν όλοι κοπανιούνται μπρος πίσω πάνω κάτω δεξιά αριστερά μέσα κι έξω από την 25η διάσταση σαν να είναι επιληπτικοί που μόλις είδαν το βίντεο κλιπ του Niggas in Paris.

Jay-Z, χαίρομαι πολύ για σένα και θα σ'αφήσω να τελειώσεις, αλλά η συνεργασία με τον Kanye είναι μια απ'τις χειρότερες όλων των εποχών.
Τέλος πάντων βλέπουμε εδώ το Harlem Shake της Αθήνας, όπου στην αρχή ένας τύπος με κοστούμι και αντιασφυξιογόνο μάσκα κάνει τη χαρακτηριστική κι αγαπημένη χορευτική κίνηση "γαμάω τον αέρα" που την είδε ο Μάικολ και του έπεσε η μύτη:

Ει, έι, έι, για κάτσε λίγο, κάπου τον ξέρω αυτόν τον τύπο. Κοντός...κοστούμι...αντιασφυξιογόνος μάσκα...μα βέβαια! Είναι ο Mikeius! Ναι ρε, ο γνωστός! Αυτός που κάποτε έκραζε όλες τις καινούριες μόδες που έσκαγαν στην Ελλάδα από την Αμερική και τώρα πάει κι αυτός και κάνει τις ίδιες μαλακίες με τα Αμερικανάκια.
Μωρή πουλημένη πόρνη του καπιταλισμού, έχεις καταλάβει πόσο γελοίος είσαι; Ντάξει, το ξέραμε ότι πήρες την κατρακύλα μετά από τα πισωκολλητά με τον Ερμόλαο και το Σίλα, από τα οποία και σου έμεινε αυτή η κίνηση γιατί σε λυπούνται και σε αφήνουν να είσαι από πάνω, αλλά αυτό είναι too much. Έχεις γίνει πλέον άλλος ένας μαλακοσελέμπριτι.
Τι άλλο σου μένει δηλαδή να κάνεις; Θα κυκλοφορήσεις δικό σου άρωμα και σειρά κρασιών; Θα υιοθετήσεις παιδάκια από την Αφρική; Θα ιδρύσεις φιλανθρωπικό ίδρυμα με τίτλο "ΜΠΡΑΦ στη φτώχεια"; Θα δώσεις συνέντευξη στον Κωστόπουλο;
Ξεφτιλισμένε. Γελοίε. Παντελίδη του χιούμορ.

Τέλος πάντων, μετά από αυτό πηγαίνουμε στο επόμενο βίντεο όπου έχουμε τον πρώην γαμηστερό ροκ σταρ και νυν κριτή του American Idol Στίβεν Τάιλερ που υπερασπίζεται τη Μπιγιονσέ επειδή αυτή τραγούδησε την Αστερόεσσα στην ορκωμοσία του Μπαράκ πλεϊμπάκ ή κάτι τέτοιο.
Δεν ξέρω αν σας το έχω πει, αλλά από τότε που σταμάτησα να θεωρώ τις ταινίες του Έντι Μέρφι αστείες πιστεύω ότι η Μπιγιονσέ είναι η πιο υπέρτατη γαμάτη απίστευτη θεϊκή υπερδιαστημική μουνάρα που έχει πατήσει το πόδι της στον πλανήτη.
Κι έρχεται τώρα η αρσενική γριά για να μας πει το αυτονόητο, δηλαδή ότι η Μπιγιονσέ είναι τόσο καυτή που μπορεί να κάνει ό,τι γαμημένα θέλει. Κάτι μας είπες τώρα.
Αλλά φυσικά ο ναρκομανής μπισμπίκης ξέρει πολύ καλά ότι η Μπιγιονσέ δε χρειάζεται την υπεράσπισή του. Έχει άλλους σκοπούς. Don't you see the λιγούρης' eye? Ο άνθρωπος φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να απλώσει τα αηδιαστικά ροζιασμένα του χέρια στο ατελείωτο κορμί της Μπιγιονσέ και να το φιλήσει all over με το αποτρόπαια μεγάλο στόμα του.
Για κάτσε ρε φίλε. Πώς το έχεις δει τώρα; Επειδή ο Jay-Z είναι στο Παρίσι με τον Kanye κι εγώ είμαι απασχολημένος με το να παριστάνω αποτυχημένα τον RWJ νομίζεις ότι μπορείς να αλωνίζεις ανενόχλητος; Αυτό είναι πιο γελοίο κι απ'το να βλέπεις τον Mikeius να τραγουδάει Παντελίδη!
Το αγαπημένο μου σημείο βέβαια είναι αυτό που ο χοντρούλης από το TMZ λέει αυτό που κρυφά βαθιά μέσα μας σκεφτόμαστε όλοι για αυτές τις συνταρακτικές ειδήσεις: Who gives a fuck? Και μετά ο άλλος παπάρας προσπαθεί να τραγουδήσει την Αστερόεσσα και αποτυγχάνει οικτρά. Πάντως όχι τόσο οικτρά όσο αποτυγχάνω εγώ να μιμηθώ τον RWJ.
Και μετά από αυτό πάμε στο επόμενο βίντεο. Όπως ξέρουμε όλοι, το Youtube είναι ένα τρίτο μουσική, ένα τρίτο γκόμενες που βάφονται, ένα τρίτο γάτες και ένα τρίτο αντικείμενα που προσγειώνονται στα αρχίδια κόσμου. Τι εννοείτε ότι έκανα λάθος στις πράξεις; Σας παρακαλώ, είμαι μαθηματική ιδιοφυΐα, δεν μπορείτε να με αμφισβητείτε. Από εδώ και στο εξής στη μονάδα θα χωράνε τέσσερα τρίτα. Και η Μπιγιονσέ θα τραγουδάει κανονικά την Αστερόεσσα.
Τέλος πάντων πάμε στο τέταρτο ένα τρίτο, δηλαδή στις προσγειώσεις αντικειμένων στον καλύτερο φίλο του άντρα.

Αυτό που είναι ένα τεράστιο κοντάρι με μια μπάλα στην άκρη και το σπρώχνει ένας τύπος από τη στέγη μου θύμισε μια άσκηση φυσικής που έκανα μια φορά στο φροντιστήριο: "Ομογενής ράβδος με ροπή αδράνειας I=(Md^2)/3 με μάζα m προσκολλημένη στο άκρο της και στερεωμένη σε ακλόνητο άξονα είναι αρχικά κατακόρυφη και με μικρή ώθηση αρχίζει να περιστρέφεται. Να βρείτε την γωνιακή της ταχύτητα όταν καταλήξει στα αρχίδια του μαλάκα από κάτω". Όσοι είστε θεωρητική και δεν σκαμπάζετε από τέτοια μπορείτε να κάνετε μια λογοτεχνική ανάλυση για το πουλάκι Τσίου και την επίδρασή του στη σύγχρονη ποίηση.
Αλλά νομίζω ότι μακράν το καλύτερο είναι αυτό που κάνει ο μπαμπάς ζογκλερικά με κάτι μπαλάκια κι έρχεται το παιδί και του τα πετάει από εκεί που ήταν κάποτε. Κάνε παιδιά να δεις καλό σου λέει μετά. Τέτοια απογοήτευση δεν ένιωσε ούτε η μάνα του Mikeius όταν τον είδε να κάνει Harlem Shake.
Και το τελευταίο βίντεο για σήμερα είναι...
...αυτό που o Χωστήρας γαμάει τις μάνες ολονών.
Δυστυχώς δεν κατάφερα να το βρω, γιατί στην πραγματικότητα αυτό δεν συνέβη ποτέ, οπότε πάρτε αυτό εδώ το ταινιάκι που έφτιαξαν τα παιδιά του 2ου Γυμνασίου Ελληνικού και μας δείξανε σήμερα στο σχολείο γιατί είναι παγκόσμια μέρα κατά της σχολικής βίας:
Ντάξει, δε λέω, τα παιδιά προσπάθησαν και μπράβο τους και το ζήτημα της σχολικής βίας είναι πολύ σημαντικό και σε κάποια φάση θα γίνουμε Αμερική και θα μπει ο φύτουλας με το Καλάσνικοφ και θα θερίσει είκοσι άτομα πριν αυτοκτονήσει...και τέθοια, αλλά σε κάποια φάση το θέμα καταντάει πιο fail κι από τον τύπο που τον χτύπησαν στ'αρχίδια με τη φωτοβολίδα.
Δηλαδή κοιτάξτε λίγο πιο προσεκτικά το κομμάτι της σεξουαλικής βίας. Ας προσπεράσω το γεγονός ότι από πίσω παίζει ένα από τα χειρότερα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ, αλλά κοιτάξτε λίγο το θύμα και τον επίδοξο βιαστή. Δε λέω ότι η κοπελιά είναι όμορφη, γιατί αν το πω θα πέσει το ταβάνι, ή ένα τεράστιο κοντάρι πάνω στ'αρχίδια μου, αλλά μπροστά της ο επίδοξος βιαστής είναι σαν τον Στίβεν Τάιλερ που την πέφτει στη Μπιγιονσέ.
Αλλά μακράν το καλύτερο σημείο του βίντεο είναι αυτό που πέντε τύποι τη στήνουν στην υπόγεια διάβαση κάθε μέρα για να δείρουν αυτόν τον κακομοίρη. Βλέπουμε λοιπόν τους τύπους να περπατάνε προς την κάμερα υπό τη μουσική υπόκρουση του Gangsta's Paradise, γιατί ποιος είναι πιο gangsta από πέντε δεκατριάχρονα που συμμετέχουν σε βίντεο κατά της σχολικής βίας άλλωστε, και να κοιτάνε με αγριεμένο βλέμμα "μόλις ήρθαμε απ'το Harlem".
Όχι shake.
Αυτά τα κάνει ο Mikeius.
Κι αυτή ήταν η τελευταία φορά που προσπάθησα να αντιγράψω τον RWJ.
Αυτά, και να προσέχετε να κάνετε subscribe γιατί αλλιώς η γκόμενα που δεν έχω θα με παρατήσει και θα το έχετε βάρος στη συνείδησή σας μέχρι να πεθάνει ο Μητσοτάκης.

This country's on fire

Και μην πείτε τίποτα. Η άλλη εναλλακτική σας ήταν το "Φωτιά με φωτιά".
Που λέτε λοιπόν, εκεί που ήταν όλα ωραία και καλά, σκάει είδηση ότι στη Λάρισα πέθαναν δυο φοιτητές και χαροπαλεύουν άλλοι τρεις, γιατί είχαν ανάψει μαγκάλι για να ζεσταθούν, επειδή δεν είχαν λεφτά να βάλουν πετρέλαιο. Και φυσικά, έγινε της τανασπού το κάγκελο. Σήμερα, λέει, έχει πορεία στη Λάρισα οι φοιτητές εναντίον της πολιτικής του μνημονίου και της εξαθλίωσης, το ΚΚΕ κλαίγεται για τις λαϊκές οικογένειες που δεν μπορούν να ζεσταθούν και καταφεύγουν σε μεθόδους άλλων δεκαετιών (και σε πολιτικές άλλων δεκαετιών, όσοι τουλάχιστον σας ψηφίζουν) και τα Χρυσά Αυγά από Κότες Αλανιάρες για τα Ελληνόπουλα που πεθαίνουν για τα ξένα συμφέροντα (ε, ρε, και να αποδειχθεί πως ήταν Αλβανά).
Ναι, οκ, ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα πριν φτάσουμε σε μια ετυμηγορία. Αρχικά, όλοι ξέρουμε ότι η παιδεία στα ΤΕΙ είναι για τον μπούτσο, ή τέλος πάντων πιο για τον μπούτσο από ότι είναι στα ΑΕΙ. Αλλά ακόμη κι έτσι δεν μπορεί να έχεις βγάλει Λύκειο και να μην ξέρεις ότι δεν πρέπει να αφήσεις αναμμένο μαγκάλι να καίγεται σε μικρό κλειστό χώρο, γιατί ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΟΞΕΙΔΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΑΚΑ, ΗΛΙΘΙΕ!
Βέβαια, τα παιδιά δε θα μπορούσαν να το σκεφτούν αυτό, γιατί η νεκροψία έδειξε ότι είχαν αλκοόλ στο αίμα τους. Φυσικά! Τι πιο φυσιολογικό! Όποιος δεν έχει λεφτά για να βάλει πετρέλαιο, οπωσδήποτε έχει λεφτά για να πιει μπύρες!
Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας ρε πούστη μου. Έχει γίνει ολόκληρο πολιτικό θέμα κάτι που κανονικά θα έπρεπε να είναι θέμα για τα Darwin Awards.
Αλλά ας αφήσουμε τις μαλακίες στην άκρη. Ένα είναι το μεγάλο και σημαντικό θέμα της εβδομάδας. Ο πρώην Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασίλης-Ατσαλάκωτος-Φτερωτός-Γιατρός-Παπαγεωργόπουλος μπήκε φυλακή ισόβια.
Μαλάκες μου, σοκ! Δεν το πιστεύω ότι το δικαστήριο ήταν τόσο σκληρό μαζί του! Τι αποδείξεις είχανε; Δε σκεφτήκανε πώς έχει δοξάσει την πατρίδα σαν Ολυμπιονίκης; Ναι, αυτό το τελευταίο χρησιμοποιήθηκε σαν επιχείρημα από τη γαμημένη δικηγόρο του Ατσαλάκωτου. Αν πάω εγώ και πω στη φίλη μου τη Βαρβάρα ότι πρέπει να μου κάτσει επειδή πέρυσι της έλυσα δυο ασκήσεις μαθηματικών, θα είναι πιο σοβαρό κι έγκυρο επιχείρημα από αυτό. Αν και η φίλη μου η Βαρβάρα δεν πρόκειται να μου κάτσει έτσι κι αλλιώς. Γιατί είναι κακόγουστη.
Αμάν, τώρα που είπα Ολυμπιονίκης μου ήρθε κι άλλο τραγούδι σχετικό με φωτιά. Μακάρι να είχα προλάβει να το βάλω πριν βάλω την παπαριά που έβαλα.
Ότι δηλαδή φαγώθηκαν δεκαοχτώ εκατομμύρια ευρώ από τα ταμεία του δήμου Θεσσαλονίκης επί δημαρχίας Παπαγεωργόπουλου, ο ίδιος γυρνούσε καθημερινώς με λιμουζίνες, ακριβά κοστούμια, έκανε πανάκριβες εκδηλώσεις σαν τη Γιορτή των Μπουρδ...Αγγέλων, έφερε τη γαμημένη Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου κι όταν παρέλαβε ο Κρασοπατέρας δεν είχε σκουπιδιάρικα να βγάλει στους δρόμους κι όλη η Ερωτική Πόλη είχε γίνει μπουγάτσα με σκουπίδια (μπρρρ...αθηναίικο χιούμορ, δεν ξέρω από πού το κόλλησα), κι όχι μόνο νομίζει ότι δε θα καταλάβουμε ότι αυτός τα έφαγε, αλλά μας λέει κιόλας ότι κάποιοι θα πεθάνουν με τύψεις.
ΕΣΥ θα έπρεπε να πεθάνεις με τύψεις, γαμημένε βλαχοδήμαρχε! Ουπς, σόρι, σε πείραξε μήπως το βλαχοδήμαρχε; Φυσικά και σε πείραξε, γιατί ήσουν τόσο αριστοκράτης που έβαλες να σου κουβαλήσουν τη λιμουζίνα σου στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ στη Ρόδο, μην τυχόν και μπεις σε νοικιασμένο αμάξι και πάθει βαβά ο κώλος σου!
Και μετά, λέει, μόλις έφτασε στην Ψειρού, το επόμενο πρωί πήγε και ζήτησε να τον μεταφέρουν σε κελί μη καπνιστών. Δεν ήξερα ότι μπορούμε και να επιλέγουμε σε ποιο κελί θα μας βάλουν. Αν εγώ ήμουν διοικητής των φυλακών, θα φρόντιζα να τον βάλουν σε ένα κελί με τη Λιάνα Κανέλλη, τον Slash και τον καθηγητή μου της Έκθεσης, να έρθουν τα πνευμόνια του να γίνουν μαύρα σαν την ψυχή του.
Και την επόμενη μέρα στέλνει επιστολή στον τύπο στην οποία βασικά κλαίγεται που έτρεχε σε όλη του τη ζωή σε ανοιχτούς και πολιτικούς στίβους και τώρα είναι περιορισμένος στα δύο τετραγωνικά (σας παρακαλώ βιάστε τον κάποιος εκεί στα ντους, δεν μπορεί, ολόκληρα Διαβατά έναν βαρυποινίτη κωλομπαρά θα τον έχετε), και μεταξύ άλλων παπαριών λέει και το κορυφαίο, "Ο Σαξώνης έκλεψε 58 εκατομμύρια δραχμές το 98, πριν αναλάβω δήμαρχος, οπότε πώς με κατηγορείτε για συνέργεια;"
Το ότι ο χοντρός συνέχισε να κλέβει και μετά το 98 προφανώς και αναιρείται από το γεγονός ότι έκλεβε πριν από το 98. Οκ. Αυτό ήθελα να διευκρινίσουμε.
Όχι, όχι. Το κορυφαίο είναι οι ΟΡΘΙΕΣ ΚΟΥΡΑΔΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩΝΤΑΣ! Παραγγείλτε από τώρα το Καπιλαρίν, γιατί με τη μαλακία που θα ακούσετε θα σας πέσουν τα μαλλιά κι όχι τίποτε άλλο, όσοι έχετε περήφανη χαίτη σαν το Γαμιά της Κρήτης θα κλαίτε τα χρόνια που φάγατε να τη μακρύνετε. Ακούστε τώρα λοιπόν τι πέταξε ένας από τους κολαούζους του Ατσαλάκωτου: "Μη στεναχωριέσαι, αρχηγέ, και τον Κολοκοτρώνη φυλακή τον βάλανε".
Παραιτούμαι. Ειλικρινά σας μιλάω, παραιτούμαι. Στα σχεδόν τέσσερα χρόνια της λαμπρής μπλογκικής σταδιοδρομίας μου έχω ασχοληθεί με Γιωργάκηδες, Κωστάκηδες, Λαζόπουλους, Μενεγάκες, Beliebers, δεν ξέρω εγώ με ποιον άλλον ηλίθιο, και δεν είπα τίποτα. Αλλά αυτή ήταν η τελευταία σταγόνα στον κουβά με τα βοθρολύματα. Φεύγω. Τελείωσα. Θα μεταναστεύσω στο Θιβέτ και δε θα ξαναακούσετε ποτέ από μένα. Αυτή είναι η τελευταία μου υπόκλιση. This is it. Και τέθοια.

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι τόσο ανάξιοι να λέγονται άνθρωποι. Εντάξει, το καταλαβαίνω, διόρισε την άχρηστη κόρη σου που με αξιοκρατικό τρόπο δε θα την έπαιρνε ούτε το Μακντόναλντς να τους καθαρίζει τις χέστρες, έβαλε χέρι στον ΟΑΣΘ και τώρα το λεωφορείο σταματάει ακριβώς μπροστά στην έξοδο της οικοδομής σου αντί για πενήντα μέτρα πιο κάτω, τέλος πάντων σου έκανε ρουσφέτια. Τώρα πια δεν έχει καμία πολιτική ισχύ, είναι ένας απλός καθημερινός μαλάκας σαν όλους τους άλλους, και το δικαστήριο τον έχωσε μέσα για τα επόμενα είκοσι χρόνια. ΚΙ ΕΣΥ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΥΤΣΟ ΤΟΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΑΚΟΜΑ; Πόση κοπριά παίζει να έχεις στο κεφάλι σου, γράφω και Φυσική αύριο και κάποια στιγμή πρέπει να διαβάσω;
Αλλά ας κλείσουμε με κάτι ευχάριστο.
Μπα, δε μου έρχεται τίποτα.
Αυτά, και να προσέχετε μην γίνουν κι άλλα καθυστερημένα λαϊκοί ήρωες επειδή πέθαναν χάρη στο δικό τους στραβό κεφάλι, και τώρα εμένα πώς μου ήρθε στο μυαλό ο Γρηγορόπουλος, κάτι συνειρμούς που κάνει ο εγκέφαλός μου δεν μπορώ να τους καταλάβω με τίποτα.

Pretty fly for a white guy

Ναι, ξέρω, οι Offspring δεν είναι καλό συγκρότημα και βεβηλώνουν τη ροκ και τέθοια. Τελειώνετε.
Σήμερα θα μιλήσουμε για το φαινόμενο των ανθρώπων που νομίζουν ότι είναι μάγκες, γαμιάδες και yo αλλά στην πραγματικότητα είναι τ'αρχίδια μου τα τρία. Δύο. Δύο ήθελα να πω. Δύο δεν είναι ο φυσιολογικός αριθμός; Δεν ξέρω γιατί είπα τρία. Δύο έχω κι εγώ όπως και όλος ο κόσμος. Εκτός απ'τις γυναίκες που δεν έχουν γενικότερα. Με την κυριολεκτική ανατομική έννοια κι όχι με την "δεν έχω τ'αρχίδια για κάτι" γενικότερα. Μάλλον θα έπρεπε να σταματήσω.
Αλλά πρώτα θα αναφερθώ στα της Αθήνας.
Αρχικά, ρε Κωλοαθηναίοι. Μια φορά ήρθα κι εγώ στην κωλοπόλη σας και την κάνατε σαν μονή καλλιγραφία. Κόσμος πνιγότανε, σπίτια πλημμυρίζανε, κι όλα αυτά γιατί πήγατε και μπαζώσατε ό,τι ποτάμι είχατε σαν τους μαλάκες.
Κατά δεύτερον, γιατί είναι τόσο γαμημένα δύσκολο να βρει κάποιος εισιτήρια στην κωλοπόλη σας; Ξεκίνησα να ψάχνω για εισιτήρια στο Ψυχικό και βρήκα στο Χαλάνδρι. Μη με ρωτήσετε τι δουλειά είχα στο Ψυχικό και το Χαλάνδρι.
-Θωμά, τι δουλειά είχες στο Ψυχικό και το Χαλάνδρι;
Είχα τη φαεινή έμπνευση να ανηφορίσω περπατώντας την Κηφισίας να δω τι έχει πιο πάνω, εντάξει;
-Θωμά, πόσο μαλάκας είσαι;
Τελικά είμαι πολύ μαλάκας. Τελικά είμαι πάρα πολύ μαλάκας.
Η επανάληψη αποτελεί σχήμα Δαλιανίδειας εμφάσεως.
Και τώρα στο θέμα.
Εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που έγινε η ιστορία με τη Ρόζα Παρκς που αρνήθηκε να σηκωθεί στο λεωφορείο για να κάτσει ένας λευκός και τη μαζέψανε οι μπάτσοι, οι μαύροι θεωρούνται ότι είναι η γαμάω φυλή. Καλά, από τους Ασιάτες σίγουρα. Οι Ασιάτες νομίζουν ότι κάποιος που την έχει δέκα πόντους είναι πλασμένος για πορνοστάρ, τρώνε ωμά ψάρια, βγάλανε τον μαλάκα με το Gangnam Style κι έχουν πολυθρόνες από ζαμπόν. Δεν τα λέω εγώ ο Μάστερ Τζι τα λέει.
Αλλά σε σχέση με τους λευκούς, οι μαύροι είναι κοινώς αποδεκτοί ως πολύ πιο cool, muthafuckas, swag ή δεν ξέρω εγώ τι. Και γιατί όχι; Επί χιλιετίες ολόκληρες, οι μαύροι αντιμετωπίζονταν από τους λευκούς ως τα πουτανάκια τους, και τώρα όχι μόνο είναι αποδεκτά μέλη της κοινωνίας αλλά έχουν βγάλει και μαύρο πρόεδρα του Γιου Ες εντ Έι φίλοι μου. Όσο για τις γυναίκες της μαύρης φυλής, συγνώμη, προσπάθησα, νόμιζα ότι μπορούσα να απεξαρτηθώ, αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ άλλο. ΜΠΙΓΙΟΝΣΕ ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΠΑΝΑΧΑΪΚΗ ΜΟΥ!
Και τα πήγαινα τόσο καλά που να με πάρει ο διάολος και να με σηκώσει.
Ας δούμε λίγο τα πιο συγκεκριμένα στοιχεία που κάνουν τους μαύρους πιο γαμάουα από τους λευκούς. Κατ'αρχήν, έχουν τα αποκλειστικά δικαιώματα στις λέξεις nigga, god dayum και muthafucka. Ή, μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, ο Samuel L. Jackson έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα στις λέξεις nigga, god dayum και muthafucka και τις παραχωρεί στους υπόλοιπους συν-μαύρους έναντι συμβολικού αντιτίμου.
Κατά δεύτερον, οι μαύροι ήταν, είναι και θα είναι χιλιάδες φορές ανώτεροι από τους λευκούς στο μπάσκετ. Ντάξει, βγάλαμε κι εμείς έναν Γκάλη, έναν Νοβίτσκι, έναν Στιβ Νας, αλλά ο,τιδήποτε θα μπορούσε να πει ένας λευκός στο θέμα μπάσκετ τελειώνει μόλις ακουστούν οι λέξεις Μάικλ Τζόρνταν.
Και μια που μου ήρθε, ας βάλουμε πλάτη με πλάτη τον μαύρο Μάικολ:

και τον λευκό Μάικολ:
Ο ίδιος γαμημένος άνθρωπος είναι πιο fuck yeah όταν είναι μαύρος παρά όταν είναι άσπρος!
Μόλις συνειδητοποίησα ότι αυτή η πρόταση δε θα έπρεπε να βγάζει καν νόημα σε έναν φυσιολογικό κόσμο.
Αλλά, όπως θα έλεγε κι ο Ορέστης, ποιος είπε ότι ο κόσμος μας είναι φυσιολογικός;
-Ποιος είναι ο Ορέστης;
Ο πούτσος μου ο πυροσβέστης.
ΧΑ! Δεν το πιστεύω ότι την πατήσατε με αυτό.
Κι εντέλει αυτό που συμπεραίνουμε είναι ότι οι μαύροι έχουν το ρυθμό και τη μουσική μέσα τους. Ραπ, χιπ χοπ, ντίσκο, ροκ εν ρολ, σόουλ, τζαζ, μπλουζ, φανκ, αρενμπί, όλα τα σύγχρονα είδη μουσικής που ακούμε προέρχονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από την καλλιτεχνική δημιουργία της μαύρης φυλής.
Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν οι λευκοί προσπαθούν να αντιγράψουν τα κατεξοχήν είδη της μαύρης μουσικής. Κι αυτό ισχύει ιδιαίτερα στη ραπ. Μερικοί πολύ επιτυχημένοι μαύροι ράπερ στα χρονικά είναι οι Tupac Shakur, Notorious Big, Dr Dre, Snoop Dogg, ο οποίος βέβαια πλέον έχει γίνει Snoop Lion σε μία από τις πιο γελοίες περιπτώσεις διάσημου που θέλει να κάνει τον κόσμο να κυλιέται στα πατώματα με τις παραξενιές του, τι λέγαμε; Α, ναι, NWA, Public Enemy, Run-DMC, Wu Tang Clan, Jay-Z, Busta Rhymes, άντε, σας βάζω και τον Lil Wayne γιατί πρέπει να υποστηρίζουμε την καλλιτεχνική δημιουργία στα άτομα με νοητική υστέρηση.
Όταν πάλι οι λευκοί προσπαθούν να δημιουργήσουν ραπ, το αποτέλεσμα είναι κάτι σαν κι αυτό:

Κι όταν οι Έλληνες προσπαθούν να δημιουργήσουν ραπ, το αποτέλεσμα είναι κάτι σαν κι αυτό.

I rest my muthafuckin case, niggaz.
Αυτά, και να προσέχετε μην γίνετε επιτυχημένοι gangsta rappers και σας την πέσουνε drive by και σας κάνουν σουρωτήρι για τα μακαρούνια.

Welcome to the jungle, it gets worse here every day

Άξελ, για πάρτη σου θα γινόμουν πούστης, αλλά δεν το λέω γιατί θα με κοροϊδεύουν πάλι μερικοί μερικοί Κρητικοί με χαίτη που επειδή δεν έχουν έμπνευση άρχισαν πάλι να κράζουν όλο τον κόσμο.
Καλώς ήρθατε στη ζούγκλα λοιπόν, χειροτερεύει κάθε μέρα.
Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι τώρα τελευταία δε γράφω τόσο συχνά όσο παλιά.
Και γι'αυτό φυσικά ευθύνονται οι εξωγήινοι που εκπέμπουν ειδικές ακτίνες ελέγχου μυαλών και μου χαλάνε το τσι.
Δοκίμασα τα πάντα. Μέχρι και με Ούλτρεξ λούστηκα. Αλλά δεν μου έρχεται καμία νέα ιδέα με την οποία θα σας κάνω για άλλη μια φορά να κοπανήσετε τους κώλους σας κάτω μέχρι να πάθετε εσωτερική αιμορραγία και να πεθάνετε από τριπλό ανεύρυσμα α λα κρεμ. Οπότε, μέχρι να μου έρθει η έμπνευση, γράφω αυτές τις μαλακίες για να μη νομίζετε ότι μου έριξαν κάτι στο ποτό μου, με πήγαν σε μια σκοτεινή αποθήκη κι έβγαλαν τα νεφρά μου για να τα πουλήσουν στη μαύρη αγορά.
Η ζούγκλα, λοιπόν. Τι αντιπροσωπεύει η ζούγκλα; Όχι φυσικά την κυριολεκτική ζούγκλα, ούτε βέβαια τη Ζούγκλα του Μάκη. Αλλά τη ζούγκλα που κρύβεται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου.
Σε αυτό το σημείο καταλήγετε σε δύο πιθανά συμπεράσματα: ή προσπαθώ να ρίξω καμιά Κνίτισσα, ή άρχισα τους μπάφους. Και τα δύο ενδεχόμενα δεν ισχύουν, γιατί α)η μέρα που θα την πέσω σε Κνίτισσα θα είναι η μέρα που θα έχω γκρεμίσει και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειάς μου και β)δεν έχω κατεβάσει ακόμα το Pro και το χρειάζομαι για την πλήρη οπτικοακουστική εμπειρία.
Η ψυχή του ανθρώπου είναι μια ζούγκλα λοιπόν. Μέσα σε αυτή τη ζούγκλα κρύβονται όλες οι απαντήσεις που ψάχνουμε στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής.
Γιατί υπάρχει το friendzone?
Γιατί οι γκόμενες πιστεύουν ό,τι τους λέει η Κοσμοψώλιταν;
Γιατί ο Μάστερ Τζι έπεσε θύμα των τρολ;
Γιατί έπεσε ο μετεωρίτης στη Ρωσία;
Γιατί σκότωσε ο Πιστόριους τη γκόμενά του;
Γιατί ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να σταυρώσει νίκη στην Ευρώπη;
Γιατί το μετρό της Θεσσαλονίκης καθυστερεί τόσο πολύ;
Γιατί ο βασιλιάς διέταξε τους πιλότους του να ρίξουν τις βόμβες τους στους μιναρέδες;
Γιατί να πρέπει να γράψω κι έκθεση στις Πανελλήνιες;
Γιατί ο Μπομπ Σφουγγαράκης γαμήθηκε τόσο πολύ από την τέταρτη σεζόν και μετά;
Γιατί ξέρω ότι η Ντορέττα Παπαδημητρίου νίκησε στο Dancing With The Stars?
Γιατί υπάρχει ο Παντελίδης;
Και άλλα πολλά συγκλονιστικά μυστήρια αποκαλύπτονται στους 26 τόμους της σειράς "Ο καφές γαρ βαρύς". Σηκωθείτε από καρέκλες, τραπέζια, ντιβάνια και τηλεφωνήστε στο 2310696969 για να μάθετε όλη την αλήθεια και να μην είστε πια θύματα των Ιλουμινάτι, των σκοτεινών κέντρων, της Lady Gaga και του Big Smoke.
Θα πρέπει να περιμένετε όμως λίγο, γιατί δεν πρόλαβα να γράψω ακόμα τους τόμους. Στο μεταξύ, μπορείτε να μου υποβάλετε τα δικά σας βασανιστικά ερωτήματα και να απαντήσω σε αυτά με τη γνωστή μέθοδο Thomas the Barbarian που τόσο πολύ λατρεύετε.
Στο μεταξύ τι στον μπούτσο καινούρια μαλακία μόδα είναι αυτή με το Harlem Shake? Νόμιζα ότι ακόμα κάναμε το Gangnam Style με το αόρατο άλογο. Οι άλλοι θέλανε σήμερα να ψήσουν την καθηγήτρια να αφήσει την τάξη ξεκλείδωτη για να μείνουν μέσα και να τραβήξουν βίντεο Harlem Shake. Αυτή βέβαια δεν τους άφησε, κάτι που μου δίνει ελπίδες για την ανθρωπότητα.
Χειροτερεύει κάθε μέρα; Δε θα πει τίποτα.
Μισό, σαν να μου φαίνεται ότι άφησα το θερμοσίφωνο ανοιχτό.
Μπα, λάθος.
Αυτό που δεν έχω καταλάβει σε αυτή τη χώρα είναι γιατί συνεχίζει ο κόσμος να ασχολιέται με τη Γιουροβύζιον. Θα στείλουμε τον Αγάθωνα Ιακωβίδη λέει. Και λοιπόν; Τι έγινε; Μήπως έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Μήπως οι μπαγλαμαδιές του Αγάθωνος δεν είναι απλές μπαγλαμαδιές αλλά στην ουσία είναι κωδικοποιημένα μηνύματα ειδικά σχεδιασμένα για να επηρεάσουν τον εγκέφαλο της Μέρκελ και να μας παρατήσει στην ησυχία μας; Μήπως οι μπαγλαμαδιές του Αγάθωνος θα βοηθήσουν τον Thomas the Barbarian να βρει γκόμενα α χα χα χα χα χα χα χα ήταν πάρα πολύ αστείο γελάστε ρε παιδιά φίλος μας είναι.
Αυτό πάντως που μου άρεσε στην όλη σεμνή τελετή επιλογής του γερομπισμπίκη με τον μπαγλαμά για να εκπροσωπήσει την ελληνική μουσική στο ετήσιο πανευρωπαϊκό συνέδριο κακογουστιάς ήταν που βάλανε τον Αλεξάντερ Ρίμπακ, γνωστό και σεσημασμένο ξεμαλλιαστή βιολιών με το τεράστιο τραγούδι Fairytale που έκανε το I Want To Hold Your Hand να φαντάζει σαν το Raining Blood, να κάνει ντουετάκι με τον Κώστα Μαρτάκη. Έκανα και ρίμα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, γιατί ακόμα κι ο Αλεξάντερ Ρίμπακ δεν αξίζει τέτοιας μεταχείρισης. Καταγγείλτε αυτή την κατάφωρη κακοποίηση νεαρού επίδοξου μέλους των One Direction στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και κερδίστε μια καφετιέρα.
Εδώ που τα λέμε, βέβαια, ο Αγάθων ήταν ο τυφλός στους μονόφθαλμους. Οι υπόλοιπες επιλογές ήταν μια απελπιστική κόπια της Lena Meyer Landrut, ένας DJ που τον έχει αποκηρύξει με επίσημο διάταγμα το Ministry of Sound και η Αγγελική Ηλιάδη.
Πόσο γκέι παίζει να είναι οι One Direction?
Πολύ όμως.
Επειδή βέβαια με τις τρεις παραγράφους ενασχόλησης με τη Γιουροβύζιον έριξα ήδη τους πόντους αντρίλας στο -200, ας εξισορροπήσω λίγο τα πράγματα:

Ναι, το ξέρω, ο Σερτζ Τανκιάν είναι χορτοφάγος. Μη μου το κοπανάτε.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε περνάω μια εσωτερική κρίση ταυτότητας. Από εδώ και στο εξής το όνομά μου θα είναι Η Αυτού Μεγαλειότης Παντοκράτωρ Όλων Των Μπλόγκερ Ανά Τον Πλανήτη Και Μην Τολμήσετε Να Το Αμφισβητήσετε Θα Σας Πάρει Όλους Ο Διάολος.
Εντάξει, μου πέρασε.
Είμαι για τα σίδερα; Δεν καταλαβαίνω από πού το συνάγετε αυτό το συμπέρασμα. Στέκω πάρα πολύ καλά στα μυαλά μου.
Ή και όχι.
Δεν ξέρω, μπερδεύτηκα.
Μπορεί κανείς να πει ότι περνάω τη γαλάζια περίοδό μου.
Και ναι, μόλις αποκάλεσα τον εαυτό μου Πικάσο.
Είμαι και πάρα πολύ μετριόφρων. Ρωτήστε και τη Μπιγιονσέ.
Αυτά, και να προσέχετε μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι σας.

I'm not gonna write you a love song

(αυτό το τραγούδι μ'αρέσει λίγο. Ναι, ξέρω, είμαι τόσο γκέι που θα έπρεπε να πάω να σχολιάζω τη Γιουροβύζιον παρέα με τον Πουλόπουλο, αλλά δεν μπορώ να το αντιπαθήσω. Άλλωστε, αν έχετε προσέξει τους στίχους, ΔΕΝ είναι αληθινό love song. Και στην τελική αφήστε με ήσυχο, εντάξει;)
Όπως όλοι ξέρουμε, αύριο είναι του Αγίου Βαλεντίνου.

Ναι, ναι, ξέρω, χέστηκε η γάτα σας στο αλώνι κι η βάρκα γέρνει, αλλά ας αφήσουμε τον εγωισμό στην άκρη κι ας κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας.
Αν ψάξετε πολύ βαθιά μέσα σας, θα βρείτε ίσως ένα ψήγμα του εαυτού σας που νιώθει ερωτευμένος. Ίσως, βαθιά μέσα σας, δεν ξεπεράσατε ποτέ τη μικρή Κατερίνα ή Χριστίνα ή Ελένη ή Βαγγέλη ή δεν ξέρω πώς σκατά λέγανε εκείνη την αθώα κοπελίτσα που, μια μέρα, στη δευτέρα Γυμνασίου, καθώς γυρνούσατε από το σπίτι και παραπονιόσασταν που έχετε πολύ διάβασμα (πουλάκια μου, όταν φτάσετε στην τρίτη και στις Πανελλήνιες θα παρακαλάτε να ξαναγυρίσετε στη δευτέρα Γυμνασίου και δε θα σας αφήνουνε), της πιάσατε δειλά δειλά το χεράκι κι εκείνη σας έδωσε ένα φιλάκι στο γεμάτο καυλόσπυρα από τη μαλακία μάγουλό σας.
"Ρε τέτοιε, ποιο ενενηνταπέντε γεννήθηκες; Το χίλια εννιακό ή το χίλια οχτακό; Χεράκια και φιλάκια στο μάγουλο; Τραγούδι των Μπήτλες την είδες, άι γουόνα χολντ γιορ χαντ και τα γνωστά; Εδώ ρε στα δημοτικά κάνουν παρτούζες, τι μαλακίες είναι αυτές που μας λες; Σιγά μην πήγε και στον μπαμπά της να ζητήσει το χέρι της!"
Αμάν δηλαδή. Τι κυνικά τέρατα είστε εσείς; Πού πήγε ο ρομαντισμός κι η αθωότητα μέσα σας; Το ξέρουμε όλοι ότι τα σημερινά δωδεκάχρονα πίνουν και καπνίζουν σαν να ήτανε πενηντάρες αμερικανίδες μιλφάρες απογοητευμένες με τον μαλακοπίτουρα που πήγαν και παντρεύτηκαν, αλλά εγώ θέλω να πω ένα άλλο πόιντ.
Εκείνο το μικρό κι ασήμαντο φιλάκι στο μάγουλο ήταν αρκετό για να σας γαμήσει την εσωτερική σας καλωδίωση. Ο εγκέφαλος μπαίνει σε mode χειμερίας νάρκης. Γυρνάτε στους δρόμους τραγουδώντας από τη χαρά σας, γράφετε στις άρτι αφιχθείσες αρχιδότριχές σας οτιδήποτε άλλο εκτός από την Κατερίνα, Χριστίνα ή πώς τη λέγανε. Κάποια μέρα, όμως, τη βλέπετε να φιλάει στο μάγουλο τον Κωστάκη. Και τότε τα παίρνετε στο κρανίο, πλακώνετε στις μπουνιές τον Κωστάκη, της κάνετε μια επίδειξη του υβρεολογίου σας, πάτε σπίτι σας και αποπειράστε να αυτοκτονήσετε γιατί ως γνωστόν όταν η καψούρα που έχεις στα δεκατέσσερά σου σε παρατήσει το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να κόψεις τις φλέβες σου.
Σήμερα, όμως, η Κατερίνα είναι παντρεμένη με έναν μικροτσούτσουνο μικροαστό που γκρινιάζει για τις τιμές στη λαϊκή, η Χριστίνα λέει ότι είναι προσηλωμένη στην καριέρα της αλλά στην πραγματικότητα θα έσφαζε κόσμο για να την γαμήσει κάποιος, η Ελένη τα έχει με έναν αιώνιο φοιτητή που ζει με τη μάνα του και της κάνει τράκα τσιγάρα, κι ο Βαγγέλης τσιμπουκώνει νταλικέρηδες για ένα τάλιρο.
Κι εσείς κάθεστε μπροστά στην οθόνη σας κι ακούτε εμένα τον μαλάκα που έχω πάει 17 χρονών και δεν έχω φτάσει ούτε το φιλάκι στο μάγουλο να σας θυμίζει τις εποχές της αθωότητας που πέρασαν ανεπιστρεπτί και τώρα είστε ένας μπάκουρος που θα γαμούσε μέχρι και την τελευταία σαύρα που τράκαρε με το δεκάρι Λεωφόρο Στρατού και Αγγελάκη γωνία. Και το ίδιο ισχύει και για τον Κωστάκη, που παρέμεινε ο καλύτερος φίλος σας παρά το ότι σας έφαγε τη γκόμενα.
Δεν είναι τόσο ρομαντικά όλα αυτά;
Χμ...ναι, αρχίδια είναι.
Τέλος πάντων, αυτό που τόση ώρα προσπαθώ να εξηγήσω μιλώντας για παιδικούς έρωτες και τέθοια είναι ότι ο Βαλεντίνος τον μπαίρνει. Και μετά απορώ γιατί δεν μπορώ να σταυρώσω βαθμό της προκοπής στην έκθεση.
Ο λόγος όμως που τον μπαίρνει ο Βαλεντίνος δεν έχει να κάνει με τον ίδιο τον έρωτα, αλλά με το ότι ο Βαλεντίνος δεν αντιπροσωπεύει τον έρωτα. Αντιπροσωπεύει τα χαζοχαρούμενα τρέντουλα που επειδή τα έχουν δύο βδομάδες νομίζουν ότι βρήκαν τον τεράστιο έρωτα που δεν έγραψε γι'αυτόν ούτε ο Σαίξπηρ και τόσο ερωτευμένοι δεν είναι ούτε ο Σουλεϊμάν με τη Χουρέμ ή όπως στο διάολο τη λένε, γιατί φυσικά και θα έχουν ως σημείο αναφοράς τους για μεγάλους έρωτες τα τούρκικα σήριαλ, για κάγκουρες και μπουρναζογκόμενες του ελέους μιλάμε τώρα, και δε θα χωρίσουν ποτέ και θα πεθάνουν μαζί και μπλαμπλαμπλα γαμώ τα μυαλά που δεν κουβαλάτε γιατί αν είχατε καθόλου μυαλό θα βλέπατε πόσο γελοία είναι όλα αυτά που λέτε, κάνετε, είστε και πρεσβεύετε.
Φυσικά, τα τρέντουλα μετά από άλλες δύο βδομάδες θα χωρίσουν και θα πνίξουν τον καημό τους στο ποτό, το τσιγάρο και τον Παντελίδη. Ταιριάζετε σου λέω, τόσο αντικειμενικά στο λέω, γιατί είστε και οι δύο τσιμεντόστοκοι. Κι ας τις φίλες σου να λένε το αντίθετο. Κι αυτές το ίδιο ηλίθιες με εσένα είναι.
Το άλλο που φοριέται πολύ στο σχολείο μου είναι αυτό που χωρίζουν για δύο μέρες και μετά τα ξαναφτιάχνουν κάθε φορά που μαλώνουν για κάποιο ηλίθιο ζήτημα του τύπου "δεν έκανες like στη μαλακία που ανέβασα στο Facebook" ή "μου πήρες γύρο με απ'όλα ενώ σου ζήτησα με απ'όλα χωρίς κρεμμύδι" ή "σε έπιασα προχθές να κοιτάς τον κώλο της γιαγιάς μου". Στη διάρκεια αυτών δε των δύο ημερών, θα κάνουν λες και πραγματικά χώρισαν με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή κλαψομούνισμα σε όλους τους γύρω τους μέχρι να τα ξαναφτιάξουν ή μέχρι οι γύρω τους να μην αντέξουν άλλο και να πάρουν μια καρέκλα και να τους την κατεβάσουν στο άδειο κεφάλι τους.
Κι αυτό το ίδιο πράγμα γίνεται και ξαναγίνεται κάθε δύο μήνες, μέχρι που εντέλει κάποιος από τους δύο θα κάνει τη χοντρή μαλακία και θα ησυχάσουμε όλοι μας, μέχρι να βρεθεί ο επόμενος δηλαδή, γιατί θα βρεθεί ο επόμενος, δεν μπορεί. Οι ηλίθιοι δε μαθαίνουν από τα λάθη τους. Άπαξ βλήμα, για πάντα βλήμα.
Και φυσικά, τέτοιου είδους άτομα είναι κι αυτά που κάθε χρόνο στις 14 Φεβρουαρίου τρέχουν να αγοράσουν ένα σκασμό κόκκινα τριαντάφυλλα, σοκολατάκια, μαξιλαράκια σε σχήμα καρδιάς, τεράστιους λούτρινους αρκούδους ή και Μπομπ Σφουγγαράκηδες (ναι, το είδα ΚΑΙ αυτό) και σε λίγο μεγαλύτερες ηλικίες διαμάντια και κοσμήματα.
Το άλλο το ακούσατε; Εγώ που έχω την κακιά συνήθεια να βλέπω τηλεόραση το άκουσα. Το Compact Disc Club βγάζει εορταστική προσφορά δύο συλλογές ερωτικά τραγούδια στην τιμή της μίας, ήτοι 59 ευρώ.
Γαμώτη μου, ποιος αγοράζει ακόμα CD?
Όσο για τα ερωτικά τραγούδια, εννοείται πως δε μιλάμε για τέτοιου είδους:

Αλλά για τέτοιου:

Σκουλήκια! Είχατε ξεχάσει ότι αυτό το πράγμα είχε συμβεί, ε; Είχατε καταχωνιάσει την ανάμνηση της ύπαρξής του σε μία από τις πιο σκοτεινές γωνιές του υποσυνείδητού σας, ελπίζοντας ότι δε θα βγει ποτέ από εκεί μέσα κι ότι θα μπορέσετε να συνεχίσετε τη ζωή σας; Δε σας αφήνω ρε να αγιάσετε! Εκεί, να υποφέρετε! ΣΑΣ ΜΙΣΩ ΟΛΟΥΣ, ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
Σοβαρά, όποτε ακούω τέτοιου είδους στίχους θέλω να πέσω κάτω και να αρχίσω να τραβάω τις κωλότριχές μου. Ή το άλλο το Call Me Maybe. Carly Rae πώς σε λένε, είσαι είκοσι εφτά χρονών. Στην ηλικία σου άλλες γυναίκες έχουν παιδιά που πάνε σχολείο. Δεν μπορεί να περιμένεις στ'αλήθεια να πιστέψουμε ότι έχεις την ψυχοσύνθεση της δεκαπεντάχρονης που βλέπει την Φλορισιέντα (μεξικάνικη μαλακία της προηγούμενης δεκαετίας που για κάποιον λόγο ακόμα την παίζει το Σταρ).
Πίστευα ότι δε θα υπήρχε άνθρωπος που να έχει γεννηθεί σε έτος χίλια εννιακόσια κάτι και θεωρεί ακόμα ότι οι στίχοι των "ερωτικών" τραγουδιών έχουν οτιδήποτε να κάνουν με τα πραγματικά συναισθήματα ενός ερωτευμένου.
You'd think that people would have had enough with silly love songs που λέει κι ο Paul McCartney.
Αλλά προφανώς κάνω λάθος.
Αυτά, και να προσέχετε μην σας είπε να της πάρετε 332 μπλε ορχιδέες και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με πράσινους μπαμπουίνους κι εσείς κατά λάθος της πάρετε 331 μπλε ορχιδέες και σκουλαρίκια με κίτρινους μπαμπουίνους και σας τα φέρει κολάρο.