Μάντελαϊν: Η Οδύσσεια Μιας Παρεξηγημένης

Τι; Δε σας λέει τίποτα το όνομα Μάντελαϊν; Κοιτάξτε εδώ και θα θυμηθείτε.
Η συνάντησή της με τον Τζακ, που πολλοί αποκαλούσαν κι Εκλεκτό, ήταν εκρηκτική. 
Ο Τζακ είχε ξεχάσει το αναμμένο τσιγάρο του δίπλα σε μια φιάλη υγραερίου.
Δεν έμεινε τίποτα από τη μυστική της βάση, και για αρκετό καιρό θεωρούνταν νεκρή. Δηλαδή, όπως ίσως θα είχατε ήδη μαντέψει, έτσι άφηνε τους άλλους να πιστεύουν.
Ήταν πλέον ο καιρός η Μάντελαϊν να πάρει στο παγκόσμιο σκηνικό τη θέση που της άξιζε.
Σε αυτή την ιστορία δε χωράνε αναφορές σε Εκλεκτούς, βυζαρούδες γκόμενες, απατημένους μικροψώληδες και αλκοολικούς κιθαρίστες. Αυτή η ιστορία αφορά τη Μάντελαϊν, που, μακριά απ'όλα αυτά, ήταν έτοιμη να διεκδικήσει ό,τι της άξιζε.
Υπήρχε όμως ένα μικρό προβληματάκι.
Δεν είχε λεφτά.
Έτσι, αναγκάστηκε να έρθει στη Θεσσαλονίκη και να συγκατοικήσει με τον Αναξίμανδρο, έναν φοιτητή Δημιουργικής Παπαρολογίας. Όπως ήταν φυσικό, ο Αναξίμανδρος δεν άργησε να ερωτευτεί τα μεταξένια μακριά μαύρα μαλλιά της, τα ολοστρόγγυλα, σχεδόν παιδικά πράσινα μάτια της, τα μικρά και σφιχτά στήθη της και το σημάδι σε σχήμα αστραπής που είχε πάνω απ'το αριστερό κωλομέρι της.
Επί ένα μήνα, της άφηνε ραβασάκια στο ψυγείο, τύπου "Μάντελαϊν, έχεις κάνει την καρδιά μου να πετάξει, κι επίσης πάρε ψωμί", της έστελνε μηνύματα από τις ατάκες που τους μάθαιναν στη σχολή, της άφηνε τριαντάφυλλα κάτω απ'το πάπλωμα, αλλά ξεχνούσε να βγάλει τα αγκάθια και της τσιμπούσαν τον κώλο. Η Μάντελαϊν δεν αντιδρούσε, γιατί δεν επρόκειτο να βρει αλλού φθηνότερο νοίκι. 
Όταν όμως μια μέρα γύρισε νωρίς και τον έπιασε στο δωμάτιό της, ολόγυμνο, να κρατάει ένα καλσόν της στο χέρι, ήταν πλέον too much που λέμε κι εμείς οι Εγγλέζοι.
-Τι κάνεις εκεί με το καλσόν μου, ρε ανώμαλε;
-Ε...ήθελα να κάνω μια ληστεία τράπεζας και...
-Ναι, καλά. Λες και δεν έχω καταλάβει ότι θες το κορμί μου.
-Ε, ναι, θέλω και το κορμί σου, αλλά θέλω να κάνω και ληστεία τράπεζας. Τόσα χρόνια στο σκατό και στη μουτζούρα, το σκατό μου παξιμάδι έκανα, αλλά τώρα ούτε για τα τσιγάρα μου δε φτάνουν.
-Μπα; Λοιπόν, δεν υπάρχει λόγος να ασχολείσαι με τράπεζες και λοιπά ψιλικατζίδικα. Έλα μαζί μου και θα κυριαρχήσουμε στον κόσμο!
Στην πραγματικότητα, η Μάντελαϊν πίστευε ότι δε χρειαζόταν τον Αναξίμανδρο για τα σατανικά της σχέδια. Ήθελε απλά να τον φορτώσει στο αυτοκίνητό της, να σταματήσει κάπου στην εξοχή, να του πετάξει ένα φρίσμπι και να τον παρατήσει εκεί πέρα. Αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν έμελλε να συμβεί, γιατί δεν είχε λεφτά να αγοράσει φρίσμπι.
Λίγες μέρες αργότερα, ένα ψυχεδελικά βαμμένο αρχαίο βανάκι VW ξεκινούσε από τα στενά της όμορφης κι ερωτικής Θεσσαλονίκης, βήχοντας, φτύνοντας κι αγκομαχώντας, με προορισμό τον Πειραιά κι από εκεί το καράβι για τα Μάταλα. Επιβάτες του ήταν η Μάντελαϊν κι ο Αναξίμανδρος, ντυμένοι παιδιά των λουλουδιών.
Η Μάντελαϊν χαμογελούσε ειρωνικά, καθώς έβαζε τα παρδαλά φουλάρια της και τα φαρδιά φορέματα πάνω από τις αξύριστες για ένα μήνα μασχάλες της. Θυμόταν που κάποτε, όταν ήταν μικρή, νόμιζε ότι τα παιδιά των λουλουδιών τρώνε λουλούδια. Λες και ήταν τίποτα αγελάδες. Τι ηλίθια που υπήρξε.
Κάπου έξω απ'την Κατερίνη, ένας τρίτος επιβάτης είχε προστεθεί στο χαρούμενο παρεάκι των συνομωτών. Τον λέγανε Τζίμη, είχε προορισμό τη Λαμία και σύντομα θα αποδεικνυόταν ότι δεν είχε έρθει για καλό εκεί μέσα.
Η Μάντελαϊν τον μισούσε, γιατί η παρουσία του Τζίμη δεν την άφηνε να αναπτύξει όπως ήθελε τα σατανικά της σχέδια. Ο Αναξίμανδρος τον μισούσε, γιατί τον θεωρούσε ως έναν πιθανό ανταγωνιστή του για την καρδιά της Μάντελαϊν. Κι ο Τζίμης τους είχε γραμμένους στ'αρχίδια του και τους δύο, γιατί μαστούρωνε από έναν ατελείωτο μπάφο, που του είχε δώσει ένας αλκοολικός κιθαρίστας-εκπαιδευτής Εκλεκτών μια νύχτα στην Καλιφόρνια.
Εν τέλει, κάποια στιγμή, καθώς το βανάκι έσκουζε, έτρεμε και τρανταζόταν σύγκορμο στους υπέροχους ελληνικούς δρόμους, ένας σκουριασμένος μεντεσές δεν άντεξε, η πόρτα έφυγε και ο Τζίμης βρέθηκε ξαπλωμένος χύμα στην άσφαλτο. Κανείς δεν έδειξε να στεναχωριέται ιδιαίτερα γι'αυτό το γεγονός, ούτε καν ο ίδιος ο Τζίμης, αφού την άραξε εκεί πέρα και συνέχισε να την πίνει.
Μια διερχόμενη νταλίκα που μετέφερε γελάδια δεν είχε την ίδια γνώμη.
Εν τέλει, ένα πολύ μακρύ ταξίδι αργότερα, γεμάτο στάσεις για τσιμπολογήματα, καθώς οι αναθυμιάσεις από τον μπάφο του Τζίμη δεν είχαν καταλαγιάσει ακόμα, το 60's αυτό θέαμα έφτασε στο λιμάνι του Πειραιά. Καθώς επιβιβάζονταν στο πλοίο για την Κρήτη, η Μάντελαϊν συνειδητοποίησε ότι είχε κάνει ένα μικρό μικρό μικρό λαθάκι στο σατανικό της σχέδιο.
Δεν άντεχε τη θάλασσα.
Όσο ο Αναξίμανδρος περιφερόταν στο πλοίο, παίζοντας ευχάριστα τραγουδάκια στην ακουστική κιθάρα του και διασκεδάζοντας τα πλήθη, που νόμιζαν ότι κάποιος αποφάσισε να κάνει ριμέικ των ταινιών της Βλαχοπούλου, η Μάντελαϊν ήταν στην κουπαστή και ξερνούσε ακατάπαυστα.
Το μόνο καλό ήταν ότι κατάφερε να χάσει επιτέλους εκείνα τα τριάμιση κιλά που της είχαν καθίσει στον κώλο. Αργότερα τα βρήκε μια Τζίνα, που τα'χε μ'έναν Τζακ, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία που πρέπει να σας διηγηθώ κάποτε.
Μόλις πάτησαν τα εδάφη της Λεβεντογέννας, συνειδητοποίησαν ότι είχαν ξεχάσει να πάρουν χάρτη, κι ότι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα GPS των σούπερ εξελιγμένων smartphones τους, γιατί ήταν χίπηδες κι έπρεπε να ακολουθούν το πνεύμα των σίξτιζ.
Λίγο παρακάτω, σε ένα δέντρο, βρήκαν να στέκεται ένας Κρητικός, κοντός αλλά νταβρατισμένος, με μακριές ξανθές μπούκλες.
-Συγνώμη, μαν, πης, λαβ εντ αντερστέντινγκ κι έτσι, πώς θα πάμε στα Μάταλα να πούμε;
-Α, πανεύκολο, θα στρίψετε εδώ δεξιά, λίγο παρακάτω αριστερά, στην τρίτη χασισοφυτεία ευθεία και τέθοια.
-Οκ, μαν. Μέικ λαβ νοτ γουόρ.
-Μπα που να πάθετε γκέιτζ, πανευρωπαηλίθιοι, είπε μέσα απ'τα δόντια του ο περίεργος αυτός ξένος, καθώς έσβηνε το τσίγκαρετ που κάπνιζε στην άσφαλτο.
-Σαν να μου φαίνεται ότι κάπου είχα ξαναδεί αυτόν τον τύπο, παρατήρησε η Μάντελαϊν.
-Άι κεντ γκετ νο σατισφάξιον, απήντησε ο Αναξίμανδρος.
-Έι, ξεκόλλα, ηλίθιε, δεν είμαστε πραγματικοί χίπηδες, απλά τους παριστάνουμε για να μπούμε σε μια σπηλιά στα Μάταλα και να βρούμε τις οδηγίες για την κατάκτηση του κόσμου!
-Μπατ άι κεντ γκετ νο σατισφάξιον ρε συ Μάντελαϊν. Μ'έχεις φλομώσει στη μαλακία τόσες μέρες να πούμε.
-Χέσε μας ρε Αναξίμανδρε.
Για το υπόλοιπο του ταξιδιού δε μιλιόντουσαν.
Εντέλει, καθώς σκαρφάλωναν στα κατσάβραχα των Ματάλων, κι ενώ το μέρος είχε αδειάσει από χίπηδες κι είχε γεμίσει σουρωμένα Αγγλάκια αλλά προφανώς κανείς δεν το έκρινε απαραίτητο να ενημερώσει τους δύο ήρωές μας, ένα παράξενο θέαμα τους περίμενε.
Η είσοδος μιας από τις σπηλιές ήταν σηματοδοτημένη με μια τεράστια πινακίδα νέον που έγραφε "ΓΙΟΥΧΟΥ! ΜΑΝΤΕΛΑΪΝ! ΕΔΩ ΜΕΣΑ!" Όπως ήταν φυσικό, η Μάντελαϊν δεν μπορούσε να αγνοήσει μια τόσο δελεαστική πρόταση, παρ'όλο που οι υπόλοιποι αναγνώστες ίσως υποπτεύονται ότι ήταν παγίδα.
Αλλά τελικά δεν ήταν. Το μόνο που βρισκόταν στη σπηλιά ήταν ένας διακτινιστής, μια ντουζιέρα και μία πρόσκληση για την τελετή των Όσκαρ.
-Ίσως είναι σημάδι, είπε η Μάντελαϊν.
-Αχ, τέλεια! Πάντα ήθελα να πάω στα Όσκαρ, είπε ο Αναξίμανδρος.
-Χριστέ μου, περιτριγυρίζομαι από ηλίθιους, είπε η Μάντελαϊν.
Μια τουαλέτα Βερσάτσε κι ένα γερό ντουζάκι αργότερα, η Μάντελαϊν κι ο Αναξίμανδρος (που, για να μη μπερδευόμαστε, δε φορούσε τουαλέτα Βερσάτσε αλλά κοστούμι Αρμάνι, γιατί το Χόλυγουντ δεν είναι ακόμα έτοιμο για τόσο τολμηρές ενδυματολογικές προτάσεις) βρίσκονταν πρώτο τραπέζι πίστα στην πιο λαμπερή βραδιά του κινηματογράφου.
Στο ίδιο τραπέζι με αυτούς κάθονταν οι Μπραντζελίνα μαζί με το Κογκολέζικο ορφανοτροφείο που είχαν υιοθετήσει, η Μαντόνα με έναν νεαρό που είχε έρθει να της παραδώσει μια πίτσα και κατέληξε να της παραδίδει πίτσες από τη Βιλγαρία κι η Μπιγιονσέ με τον Τζέι Ζι. Τη βραδιά παρουσίαζε, επειδή όλοι οι άλλοι υποψήφιοι είχαν ανειλημμένες υποχρεώσεις, ο Θέμης Γεωργαντάς.
-Και τώρα, για το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, κυρίες και κύριοι...νικητής είναι...ο Ρόμπερτ Πάτινσον για την ερμηνεία του ως Έντουαρντ στο Τουάιλαϊτ!
Όλοι οι αστέρες του Χόλυγουντ άρχισαν να χειροκροτούν βαριεστημένα, η Μάντελαϊν όμως επαναστάτησε.
-Ε, όχι! Αυτό είναι κοροϊδία!
-Συμφωνώ απόλυτα! δήλωσε η Μπιγιονσέ.
-Μπράβο, Μπιγιονσέ! είπε με θέρμη η Μάντελαϊν. 
-Μα βέβαια! συνέχισε η μελαψή καλλονή. Όλοι ξέρουμε ότι ο Τζέικομπ έπρεπε να κερδίσει! Είναι πολύ πιο γλυκούλης!
Η Μάντελαϊν εκείνη τη στιγμή αφηνίασε. Όρμησε στη Μπιγιονσέ κι αποπειράθηκε να την ξεμαλλιάσει.
-Γκετ γιο χαντς οφ μάι γουάιφ, μπιατς, είπε ο Τζέι Ζι και μπήκε ανάμεσά τους.
-Μαζεύτε τους, ρέι! άρχισε να φωνάζει ο Γεωργαντάς, και σύντομα οι φρουροί είχαν πλημμυρίσει το θέατρο Κόντακ.
Η Μάντελαϊν κι ο Αναξίμανδρος άρχισαν να τρέχουν στα νυχτερινά στενάκια του Λος Άντζελες, ώσπου ο Αναξίμανδρος έπεσε μέσα σε έναν ανοιχτό υπόνομο. Η Μάντελαϊν συνέχισε να τρέχει, καθώς η Μαντόνα ξωπίσω της παραήταν γρήγορη για ένα άτομο στην ηλικία της-συνήθως σε αυτή την ηλικία περιέρχονται σε απόλυτη ακινησία.
Ξαφνικά βρήκε μπροστά της μια ανοιχτή πόρτα. Μπήκε μέσα, την έκλεισε με φόρα, κοπανώντας τη με δύναμη στα βυζιά της Αντζελίνα, πριν θυμηθεί ότι η Αντζελίνα είχε κάνει μαστεκτομή. 
Ήταν έξι διαδοχικά δωμάτια. Στο πρώτο βρήκε ένα ματωμένο σφυρί. Στο δεύτερο μια γεννήτρια Van Der Graaf. Το τρίτο ήταν ένα νεκροταφείο και σκοινιά κρέμονταν απ'το ταβάνι. Στο τέταρτο στεκόταν ένα μισογκρεμισμένο άγαλμα με μια ζυγαριά. Το πέμπτο ήταν ένα άδειο δωμάτιο με μαύρους τοίχους. Και στο έκτο οι τοίχοι είχαν λεκέδες από αίμα και σπέρμα.
Η Μάντελαϊν είχε αρχίσει να φοβάται εκεί μέσα. Και ξαφνικά, άνοιξε το πάτωμα από κάτω της κι έπεσε σε ένα στρώμα.
Απέναντί της στεκόταν μια φιγούρα που θυμόταν από κάπου, αλλά δε θυμόταν αν τη θυμόταν. Ένας άντρας, γύρω στα πενήντα, που κρατούσε στα χέρια του ένα μπάσο.
Δεν ήταν άλλος από τον Κλιφ Μπάρτον.
-Μα...μα...εσύ δεν είχες πεθάνει;
-Ναι, είχα πεθάνει.
-Και...τότε...πώς είσαι εδώ;
-Μα δεν πέθανα.
-Κάτσε...τελικά πέθανες ή δεν πέθανες;
-Θα σου εξηγήσω. Εκείνο το βράδυ στη Σουηδία, καθώς εκπαραθυρώθηκα από το πούλμαν, φαίνεται ότι οι μπασιστικές εμπνεύσεις μου από το Μάστερ Οφ Πάπετς είχαν συσσωρεύσει αρκετή ενέργεια μεταλλικής γαμιστερότητας, ώστε, καθώς έπεφτα, ξαφνικά το πνεύμα μου διακτινίστηκε σε μία παράλληλη διάσταση. Όταν κατάφερα να γυρίσω εδώ, ήταν πολύ αργά, με είχαν ήδη κηδέψει. Έτσι αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό εδώ το μυστικό κρησφύγετο και, από εδώ μέσα...
...μια παρανοϊκή λάμψη άστραψε στα μάτια του...
-...να κυριαρχήσω στον κόσμο! 
-Α, τέλεια, είπε η Μάντελαϊν. Είσαι ο άνθρωπός μου. Αυτό ακριβώς έψαχνα να κάνω.
-Τι; Εσύ; Να κυριαρχήσεις στον κόσμο; Μουάχαχαχα. Σε λίγο θα μας πεις κι ότι ο Νιούστεντ ήταν καλύτερος μπασίστας από εμένα.
-Μα...αν δεν κυριαρχήσω στον κόσμο, τότε τι θα κάνω;
-Λοιπόν, κοριτσάκι, δε σου μένει τίποτα άλλο να κάνεις...
...κι άρχισε να ξεκουμπώνει το παντελόνι του...
-...παρά να καβαλήσεις την αστραπή!
Ένα ουρανομήκες YEAAAAAAAAAAH! βγήκε από το λαρύγγι του Πητ Τάουνσεντ κι έσχισε τον νυχτερινό ουρανό του Λος Άντζελες στα δύο.
-ΠΟΤΕ! βροντοφώναξε ο Αναξίμανδρος, που έβγαινε από μια τουαλέτα, καθώς φαινόταν (και μύριζε) σαν να έχει κολυμπήσει σε υπόνομο. Δε θα επιτρέψω...ξεκίνησε να πει, αλλά μόλις σήκωσε το κεφάλι του και αντίκρισε τον Κλιφ, το μόνο που πρόφτασε ήταν να τσιρίξει "ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! ΦΑΝΤΑΣΜΑ!" σαν κοριτσάκι, και μετά λιποθύμησε.
-Αρνούμαι, βρωμερέ πορνόγερε, να σου κάτσω! είπε με σθένος η Μάντελαϊν.
-Δεν είναι στο χέρι σου! απήντησε ο Κλιφ, και, παίζοντας δύο νότες στο μπάσο του, η τουαλέτα της Μάντελαϊν σκίστηκε στα δύο κι η ίδια τινάχτηκε πίσω, πέφτοντας μπρούμυτα στο στρώμα. Όμως ο Κλιφ, εκεί που ήταν έτοιμος να της δείξει τι θα πει Metal Up Your Ass, κοντοστάθηκε. Ήταν φανερό ότι κάτι πολύ παράξενο συνέβαινε.
-Για μια στιγμή...αυτό το σημάδι, πάνω από το αριστερό σου κωλομέρι...πες μου, Μάντελαϊν, χου'ζ γιορ ντάντι;
-Ανώμαλε! Πρόστυχε! Βρωμόστομε! του είπε η Μάντελαϊν.
-Όχι, σοβαρά, πες μου, ποιος είναι ο πατέρας σου; Έχει σημασία.
-Μα...δεν ξέρω. Δεν τον γνώρισα ποτέ μου. Με μεγάλωσε μόνη της η μητέρα μου.
-Και πώς έμοιαζε η μητέρα σου; ρώτησε ο Κλιφ, όλος αγωνία.
-Σαν κι εμένα, περίπου, ίσως λίγο πιο ψηλή...και άκουγε φανατικά Μετάλικα...
Προφέροντας την τελευταία αυτή λέξη, η Μάντελαϊν δάκρυσε, και κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια του Κλιφ. Ήταν πλέον φανερό ότι υπήρχε μια πολύ ισχυρή σύνδεση μεταξύ τους.
Ο Κλιφ, χωρίς να πει λέξη, γύρισε την πλάτη του στη Μάντελαϊν, και της έδειξε το αριστερό του κωλομέρι, όπου, στο ίδιο ακριβώς σημείο με τη Μάντελαϊν, υπήρχε το σημάδι της αστραπής...
Αμέσως, αγκαλιάστηκαν σφιχτά, και ακολούθησαν οι εξής κραυγές ευτυχίας:
-Μπαμπά!
-Κόρη μου!
Ήταν αναμφίβολα μια συγκινητική σκηνή.
Ο Αναξίμανδρος συνήλθε, ξανατσίριξε και ξαναλιποθύμησε. Αφού ξανασυνήλθε, ο Κλιφ τον σήκωσε όρθιο και του είπε, με πατρική στοργή:
-Παιδί μου, η Μάντελαϊν είναι η χαμένη κόρη μου και δεν έχω σκοπό να τη βιάσω. Επομένως, δεν έχω παρά να σας δώσω την ευχή μου για τα καλύτερα.
-Α...αλήθεια; έκανε ο Αναξίμανδρος και κόντεψε να δακρύσει.
-Τι; έκανε η Μάντελαϊν, ξινίζοντας τα μούτρα της. Πώς σου πέρασε από το μυαλό, μπαμπά, ότι θα παντρευτώ αυτόν τον ανώμαλο, καλσονολάγνο, γλοιώδη, πέφτουλα, φλώρο, ανίκανο να κάνει έστω και μία σωστή δουλειά...
...ο Αναξίμανδρος δεν μπορούσε πλέον να συγκρατήσει το κλάμα του...
-...ηλίθιο, χαμερπή, ρομαντικό της δεκάρας, αντισεξουαλικό, ξενέρωτο, μικροτσούτσουνο, πεζό, άφραγκο, ρεμάλι της κοινωνίας...
-Έχεις κι άλλες μαχαιριές να μου δώσεις στην καρδιά; ρώτησε ξεψυχισμένα ο Αναξίμανδρος.
-Μία ακόμα, είπε η Μάντελαϊν. Που τόσα χρόνια δεν αξιώθηκες ούτε το πανεπιστήμιο να τελειώσεις! Φύγε από μπροστά μου να μη σε βλέπω.
Κι έφυγε.
Κι έτσι τελειώνει αυτή η ιστορία.
Τι απέγιναν οι ήρωές της; 
Η Μάντελαϊν, μετά από τη συνταρακτική εμπειρία της επανένωσης με τον πατέρα της, συνειδητοποίησε ότι η μανία της να κυριαρχήσει σε όλο τον κόσμο δεν ήταν παρά μία προσπάθεια να ξεπεράσει την έλλειψη του πατέρα της. Η Μάντελαϊν Μπάρτον δεν είχε μέσα της την ανάγκη να κυριαρχήσει τον κόσμο.
Ο Κλιφ συνειδητοποίησε κι αυτός ότι η κυριαρχία ήταν ένα υποκατάστατο της επαφής με την κόρη του. Παράτησε το κρησφύγετο και έπιασε ένα μικρό σπιτάκι στα προάστια του Λος Άντζελες, όπου αυτός κι η Μάντελαϊν πέρασαν ευτυχισμένα χρόνια, δημιουργώντας στο μπάσο, ψήνοντας κουλουράκια και παίζοντας με τα τρία σκυλιά τους, τον Τζέιμς, τον Κερκ και τον Λαρς.
Ο Αναξίμανδρος δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τη Μάντελαϊν και το έριξε στην πρέζα.
Κι ο Κρητικός με τις ξανθές μπούκλες έγινε διακεκριμένος φυσικός, αφού ανακάλυψε εντελώς τυχαία το συνταρακτικό γεγονός ότι εδώ και τρεις μέρες έχουν περάσει εβδομήντα δύο ώρες.
Και τέθοια.
Αυτά, και να προσέχετε μη μου τη δώσει και πιάσω κι όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες της saga του Εκλεκτού και θα μου τη λέει πάλι ο Γρηγόρης που όλη την ώρα ασχολούμαι με τον Φαν Χάλεν.

Οδηγώ και δε σκέφτομαι

Όχι, ε; Καλά, θα σας βρω κάποιο καλύτερο soundtrack για την εγγραφή.

Πολύ καλύτερα, έτσι.
Προσοχή: Η ακόλουθη εγγραφή είναι πολύ πιθανό να σας θυμίσει τις φιλοσοφίες της Ράνιας από το Singles, η-ζωή-είναι-σαν-το-τάβλι-πόρτες-πλακωτό-και-τέθοια. Αλλά υπάρχουν δύο πολύ σημαντικές διαφορές: πρώτον, αντιπαθώ βαθύτατα το Singles. Θα ήταν το λιγότερο αστείο σίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης, αν δεν υπήρχε στην ελληνική τηλεόραση ο Χάρης Ρώμας.
Και δεύτερον, η Ράνια ήταν απλά μια ηλίθια που έλεγε μαλακίες. Εγώ είμαι ένας ηλίθιος που λέει μαλακίες κι επιπλέον είναι από τους πρώτους στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του ΑΠΘ. Άρα κερδίζω. Πάμε λοιπόν στο ζουμί.
Χθες, που λέτε, μπήκα για πρώτη φορά στη ζωή μου πίσω από το τιμόνι.
Τόσο ο Γρηγόρης όσο και η Ιωάννα, στο άκουσμα αυτής της είδησης, με ρώτησαν, ο μεν πόσες γριές έφαγα, η δε πόσα περίπτερα κατέβασα. Η απάντηση και στις δύο αυτές ερωτήσεις ισούται με τους -273,15 βαθμούς Κελσίου σε Κέλβιν. Για τον Ρασκόλνικωφ, αυτό σημαίνει μηδέν.
Δεν είναι ότι δεν είχα την καλή προαίρεση. Αλλά η εκπαιδεύτρια από δίπλα ήλεγχε γερά τα πετάλια.
Ναι, εκπαιδεύτρια. Θα μάθω να οδηγώ από γυναίκα. Τα πράματα είναι πολύ σοβαρά. Μαζέψτε τις κόρες και τις αδερφές σας.
Που λέτε, λοιπόν, μπαίνω μέσα στο αυτοκίνητο της σχολής και με πηγαίνει η εκπαιδεύτρια σε κάτι στενά εκεί χαμηλά στη Σταυρούπολη πίσω από το Μαρινόπουλο, και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι όλοι εσείς που σας φέρανε μια φορά πενταήμερη στη Θεσσαλονίκη και ήσασταν όλη την ώρα πιο σουρωμένοι κι από μένα που στη δική μου πενταήμερη τραγουδούσα Παντελίδη από δωμάτιο σε δωμάτιο καταλάβατε πού στο διάολο είναι αυτό που σας λέω.
Σε ένα από αυτά τα στενά, λοιπόν, αλλάζουμε θέσεις, μου λέει πώς να φτιάξω τη θέση για να μπορώ να οδηγήσω σωστά, και στη συνέχεια αρχίζει να μου εξηγεί για το πώς ξεκινάμε. Φαντάζομαι ότι όλοι εδώ μέσα που έχετε δίπλωμα οδήγησης, ο Χωστήρας, η Κρήτη, ακόμα κι ο Περίνιο με τον ισπανικό κουβά του, θα ξέρετε ότι για να αρχίσει να τσουλάει πρέπει να πατάς απαλά το γκάζι και να αφήνεις απαλά το συμπλέκτη.
Κι αυτό μέχρι να βρεις το σημείο ισορροπίας. Αν αφήσεις λίγο λιγότερο το συμπλέκτη, δεν ξεκινάει. Αν τον αφήσεις λίγο παραπάνω, ή που θα σου σβήσει ή που θα πεταχτεί απότομα, στουκάροντας τον κώλο αυτού που είναι παρκαρισμένος μπροστά και επισύροντας ποινή καταρρακτώδους βροχής καντηλιών και χριστοπαναγιών.
Και κάπου εκεί σκέφτηκα, σάμπως αυτό δεν προσπαθούμε να κάνουμε και στη ζωή μας; Να ισορροπήσουμε πεντάλια.
Οκ, η αλήθεια είναι ότι δεν το σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή αυτό το πράγμα, αλλά σήμερα το πρωί καθώς σκεφτόμουν τι παπαριά να βρω πάλι να γράψω στο μπλογκ μέχρι να έρθει ξανά η ώρα να γράψω το Ημερολόγιο του Μηχανολόγου.
Εκείνη την ώρα το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι θα τα σκατώσω όλα, ότι όλο και κάποιον θα σκοτώσω και θα με πάνε φυλακή και θα καταλήξω σαν τον Ισοβίτη του Αρκά και θα γίνει η κωλοτρυπίδα μου διπλής κυκλοφορίας και θα αμαυρωθεί το ποινικό μου μητρώο και δε θα μπορέσω ποτέ να ξαναγευτώ παγωτό από τα Haagen Dazs.

Αυτό, βέβαια, δεν έγινε ποτέ, γιατί απ'τη μία δεν πήγα με πάνω από είκοσι χιλιόμετρα την ώρα, και στα είκοσι χιλιόμετρα την ώρα μόνο την ώρα σου μπορείς να σκοτώσεις, κι αφετέρου γιατί είχα την εκνευριστική (για την εκπαιδεύτρια και όλους τους παριστάμενους) συνήθεια να κοκαλώνω το φρένο, ενώ πάντα δεν πήγαινα με πάνω από είκοσι.
Έλεγα λοιπόν ότι στη ζωή μας είναι σαν να προσπαθούμε να ισορροπήσουμε πεντάλια. Πατάς λίγο το ένα, αφήνεις λίγο το άλλο, μέχρι που το πράμα να αρχίσει να τσουλάει. Βέβαια, δεν έχεις πλέον να κάνεις με τα τρία πεντάλια που έχεις μπροστά σου στο αυτοκίνητο. Έχεις δεκάδες πεντάλια, εκατοντάδες πεντάλια, χιλιάδες πεντάλια, εκατομμύρια πεντάλια, καλά τώρα το γάμησα, και τη μία πατάς το ένα, την άλλη πατάς το άλλο.
Αφήνεις λίγο το ένα, πατάς λίγο το άλλο, και ούτω καθεξής.
Και φυσικά, δεν τα πατάς απότομα, ούτε μέχρι τέρμα. Εκτός από το συμπλέκτη, που άμα δεν τον πατήσεις μέχρι τέρμα δε βγαίνει η ταχύτητα. Που σημαίνει ότι πρέπει να ξέρεις πώς θα φερθείς στο κάθε πεντάλι ξεχωριστά. Το ένα θέλει απαλά, το άλλο τέρμα, το τρίτο καθόλου.
Ούτε πρέπει να φοβάσαι το γκάζι. Αν δεν το πατήσεις, δεν ξεκινάς. Κάθεσαι εκεί που είσαι, και κλαις τη μοίρα σου, κι αναρωτιέσαι γιατί δεν μπορείς να πας πουθενά με τη ζωή σου
Και με το φρένο τα ίδια. Άμα κοκαλώνεις κάθε τρεις και λίγο, και μπροστά δεν πας, και γαμάς άσκοπα τα φρένα, που σημαίνει ότι όταν τρέχεις με εκατό και έρχεται μπροστά σου το τρένο, δε θα προλάβεις να σταματήσεις και θα γίνεις πελτές. Οκ, στην ζωή έξω από το τιμόνι αυτό μάλλον δεν ισχύει και τόσο πολύ, γιατί δεν έχεις κυριολεκτικά φρένα.
Όχι, αυτό που λέμε "έχω σώας τας φρένας" δε λέει για φρένα.
Αλήθεια.
Ανοίξτε ένα λεξικό και κοιτάξτε το.
Και με τις ταχύτητες, τι γίνεται; Όταν η ζωή σου πάει με εκατό, εσύ δεν μπορείς να έχεις δευτέρα. Ή θα βάλεις τρίτη και τέταρτη, ή θα επιβραδύνεις, ή θα κάψεις τη μηχανή. Ένα απ'αυτά τα τέσσερα. Τρία είναι; Ή που θα μάθεις να μετράς. Και τώρα είναι τέσσερα και πάρτε τ'αρχίδια μου.
Και ας μην ξεχνάμε τη σήμανση. Δεξιά κι αριστερά σου βλέπεις ένα σωρό σήματα. Σου λένε πού μπορείς να πας, πού πρέπει να πας, πώς θα πας εκεί που θες να πας, θέτουν προτεραιότητες, και κυρίως λένε πού πρέπει να σταματήσεις.
Συνήθως όμως οι περισσότεροι άνθρωποι γράφουν αυτά τα σήματα στ'αρχίδια τους.
Και κάπως έτσι προκαλούνται τα ατυχήματα.
Κι επίσης υπάρχουν τα φλας. Τα οποία χρησιμεύουν για να γνωρίζουν οι υπόλοιποι οδηγοί γύρω σου προς τα πού πας. Αν δεν το δείξεις εσύ με κάποιον τρόπο, μην περιμένεις να καταλάβουν από μόνοι τους πού θες να πας εσύ.
Όταν πάλι έχεις μπροστά σου στροφή, αν στρίψεις λιγότερο ή περισσότερο απ'όσο χρειάζεται, θα βρεις. Ακολουθείς ακριβώς τη στροφή. Κι επίσης, δεν κοιτάς προς τα πού φεύγει το αυτοκίνητο, ή η ζωή σου, γιατί θα φύγεις μαζί με αυτό. Κοιτάς εκεί που πρέπει να πας.
Κι ούτε καρφώνεσαι, κοιτώντας μόνο μπροστά σου ή μόνο αριστερά σου ή μόνο δεξιά σου ή μόνο στον κώλο της γκόμενας που περπατάει απέναντι στο πεζοδρόμιο και μαλάκα μου, πώς το βαδίζει έτσι το δωδεκάποντο, τύφλα να 'χουνε οι Μπιγιονσούδες κι οι μοντέλες κι έτσι κι έρθω από κει θα την κάνω να πει το δεσπότη Βαγγέλη γιατί βαρέθηκα τον Παναγιώτη, μανάρα μου...ΚΡΑΚ! ΣΠΛΑΤΣ! ΜΠΟΥΜ! Πάει. Τράκαρες.
Προσέχεις τους πάντες και τα πάντα. Δεν περιμένεις ούτε κανέναν άλλον να σε πει, ούτε να σου έρθει η θεία φώτιση. Κοιτάς και βλέπεις τι γίνεται γύρω σου.
Αυτά τα ολίγα σημαντικά μαθήματα ζωής έμαθα από το χθεσινό μάθημα οδήγησης. Να οδηγώ πάλι δεν μπορώ να πω ακόμα ότι έμαθα, αλλά κανείς δε μαθαίνει τα πάντα με την πρώτη. Είναι νόμος της φύσης. Κι εγώ μπορεί να είμαι πιο έξυπνος και γαμιστερός απ'όλους σας αλλά δεν μπορώ να τα βάλω και με τους νόμους της φύσης.
Οπότε αύριο πάλι βγαίνω παγανιά για γριούλες.
Και πρωί πρωί μάλιστα. Πριν καν πάω στη σχολή.
Αυτό θα πει ευχάριστο πρωινό ξύπνημα.
Όσοι κυκλοφορείτε στη Θεσσαλονίκη, να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά.
Αυτά, και να προσέχετε, όχι πολύ απότομα το γκάζι, όχι πολύ απότομα το φρένο, όχι πολύ σφιχτά το τιμόνι και, για όνομα του Αλλάχ, να σταματάτε στα στοπ, τι ψυχή θα παραδώσετε δηλαδή.

Καταστατικός Χάρτης

Σήμερον, ημέρα εβδόμη Οκτωβρίου του σωτηρίου έτους δύο χιλιάδες και δεκατρία (2013) ιδρύεται εν τη ερωτική πόλει της Θεσσαλονίκης και στο κτίριο επί των οδών Αγαμήτου και Απάρτου γωνία, 4ος όροφος (προσοχή: ο ανελκυστήρας δε λειτουργεί), ο Σύλλογος Κατά της Αγαμίας Των Ολοκληρωτικά και Φοβερά Άσχημων, Τεραστίων ή Σουρεαλιστικά Αλλοπρόσαλλων, (ο οποίος στο υπόλοιπο του παρόντος θα αναφέρεται για λόγους συντομίας με τα αρχικά του Σ.Κ.Α.Τ.Ο.Φ.Α.Τ.Σ.Α. ή απλώς ως "Σύλλογος"). Ακολουθούν τα άρθρα του καταστατικού χάρτη του Συλλόγου:

1. Δικαίωμα εισόδου στο Σύλλογο διαθέτουν όλοι οι ενήλικες άνδρες που διαθέτουν λειτουργικό πέος, καλή φυσική κατάσταση και όρεξη για δουλειά.
2. Υποχρέωση κάθε μέλους του Συλλόγου είναι να παρέχει αφιλοκερδώς (το τονίζουμε αυτό ιδιαιτέρως) τις υπηρεσίες του σε κάθε κορασίδα που εμπίπτει στην περιγραφή του διακριτικού τίτλου του Συλλόγου, όπως αυτές περιγράφονται αναλυτικότερα στο άρθρο 3.
3. Για να εμπίπτει μία γυναίκα στην αρμοδιότητα του Συλλόγου είναι απαραίτητο να πληροί μία τουλάχιστον από τις παρακάτω προϋποθέσεις:
   α. Έχει τέτοιο βάρος ώστε, σύμφωνα με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, καμπυλώνει το χωρόχρονο γύρω της, δημιουργεί χρονικά κενά και ξαφνικά βρισκόμαστε όλοι πίσω στο 1987 και πορωνόμαστε με το καινούριο άλμπουμ των Γκανς Εν Ρόζες ας ούμε να ούμε.
   β. Μοιάζει με τον Σκελετούλη, ένα ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού για παιδιά που πουλούσε κάποτε κόκκαλο-κόκκαλο η Ντεαγκοστίνι, όταν φυσάει πρέπει να φορέσει ειδικό παλτό με βαρίδια για να βγει έξω και τα βυζιά της είναι σαν τις ρίζες της εξίσωσης x^2+2x+2=0, δηλαδή δεν υπάρχουν στο σύνολο των πραγματικών (τα λεγόμενα και "μιγαδικά βυζιά").
   γ. Η ταυτότητά της είναι γραμμένη σε Γραμμική Β, έχει την Οδύσσεια με αφιέρωση από το συγγραφέα ή έχει άδεια οδήγησης πτεροδάκτυλου.
   δ. Διαθέτει το σαγόνι του Γιάτσεκ Γκμοχ:
   ε. Διαθέτει το τσιγκελωτό μουστάκι του Φρέντι Μέρκιουρι:
   
   στ. Διαθέτει την οδοντοστοιχία του Γιώργου Γεωργίου:
   
   ζ. Διαθέτει την επιδερμίδα του Γιώργου Δώνη:
   
   η. Διαθέτει τη μύτη του Βασίλη Παπακωνσταντίνου:
   
   θ. Διαθέτει κάποιο άλλο παρόμοιο διάσημο ανατομικό χαρακτηριστικό.
   Για ευκολία, τα μέλη μπορούν να συμβουλεύονται το ακόλουθο σχεδιάγραμμα, αναζητώντας ομοιότητες:
   
   
4. Η συνουσία με γυναίκα που δεν ικανοποιεί καμία από τις προϋποθέσεις του άρθρου 3 θεωρείται παράβαση και τιμωρείται, την πρώτη φορά με αυστηρή επίπληξη, τη δεύτερη με μηνιαίο αποκλεισμό του παραβάτη από τις δραστηριότητες του Συλλόγου, τη δε τρίτη με οριστικό και αμετάκλητο αποκλεισμό.
5. Η ιδιότητα του μέλους του Συλλόγου προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή του μέλους. Επομένως ένα μέλος που δεν έχει προβεί σε συνουσία με τουλάχιστον μία περίπτωση του άρθρου 3 για ένα έτος διαγράφεται από το Σύλλογο, εκτός κι αν αποδεδειγμένα συντρέχουν σοβαροί λόγοι υγείας ή εξεταστική που έχουν μαζευτεί εκατόν σαράντα οχτώ μαθήματα.
6. Ο Σύλλογος δεν επικροτεί σε καμία περίπτωση το βιασμό. Κάθε μέλος οφείλει να εξασφαλίσει τη συναίνεση της υποψήφιας πριν ασκήσει το λειτούργημά του. Σε περίπτωση που ένα μέλος δεν καταφέρει να αποσπάσει συναίνεση από τις περιγραφείσες γυναίκες, πάει να πει ότι είναι κρίμας, τίποτας, πουθενάς, τελειωμένος κι οφείλει για το καλό της ανθρωπότητας να βρει έναν γκρεμό με μυτερά βράχια από κάτω και να επαληθεύσει πειραματικά το νόμο της βαρύτητας. Ως εκ τούτου διαγράφεται από το Σύλλογο.
7. Κάθε μέλος πληρώνει συνδρομή που καθορίζεται στο συμβολικό ποσό των 20 ευρώ ανά έτος. Η συνδρομή αυτή προορίζεται για τις εκδηλώσεις και δραστηριότητες του Συλλόγου (βλ. άρθρο 9), αλλά και για να μπορούν τα λιγότερο προνομιούχα μέλη του Συλλόγου να προμηθεύονται τα απαραίτητα εργαλεία που πιθανώς θα τους χρειαστούν στην αποστολή τους, όπως αλκοόλ, χασίς, ψυχοφάρμακα, παραισθησιογόνα μανιτάρια, διεγερτικά χάπια χρώματος κυανού (γνωστά με την εμπορική ονομασία Βιάγκρα), προφυλακτικά και χαρτοσακούλες.
8. Οι εκλογές του Συλλόγου λαμβάνουν χώρα μία φορά ανά έτος, στα κεντρικά γραφεία του Συλλόγου στην οδό Αγαμήτου και Απάρτου γωνία ή στα τοπικά παραρτήματα στην Αθήνα, Λάρισα, Πάτρα, Γιάννενα, Ηράκλειο και Κάτω Μουσουνίτσα, όπου εκλέγεται πρόεδρος με θητεία ενός χρόνου. Μετά από τρεις συνεχόμενες θητείες ο πρόεδρος χάνει το δικαίωμα επανεκλογής, αλλά κατακτά το Χρυσό Μετάλλιο Ανδρείας του Τάγματος των Δεινοσαύρων και θεωρείται Επίτιμος Πρόεδρος.
9. Ο Σύλλογος οργανώνει σε τακτική βάση εκδηλώσεις, οι οποίες ως στόχο έχουν την υποδοχή και γνωριμία των νέων μελών, ενημέρωση επί νέων τεχνικών καμακιού και τη διάδοση της δράσης του Συλλόγου στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας, με στόχο την πάταξη της κοινωνικής αδικίας ενάντια στις γυναίκες που δεν μπορούν ή δε θέλουν, στην τελική, να ανταποκριθούν στα μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς που θέτει το Χόλυγουντ μέσω των ταινιών και ωθεί τις γυναίκες σε κακή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη, νευρική ανορεξία, κοκκύτη και καρκίνο της παρανυχίδας του μεσαίου δάχτυλου του αριστερού χεριού.
10. Ως ύμνος του Συλλόγου ορίζεται το ακόλουθο υψηλής μουσικής ποιότητας άσμα:
    
    το οποίο και θα ανακρούεται κατά την έναρξη κάθε εκδήλωσης του Συλλόγου.
11. Τέλος, ορίζεται το ακόλουθο έμβλημα του Συλλόγου, το οποίο θα περιλαμβάνεται στην κάρτα μέλους και, προαιρετικά, θα διατίθεται σε κονκάρδες, αυτοκόλλητα ή αφίσες:
    

Ο κάτωθι υπογεγραμμένος,

Τhomas The Barbarian.

Αυτά, και να προσέχετε πού βάζετε την υπογραφή σας και το πουλί σας.

Υ.Γ. Αυτό το άρθρο διαβάζεται όπως θα διαβαζόταν ένα άρθρο της Φρικηπαίδειας. Δεν αποφάσισα να ιδρύσω σύλλογο σαβουρογάμηδων, τυχόν δε υπαινιγμοί ότι αποφάσισα να ιδρύσω σύλλογο σαβουρογάμηδων θα αντιμετωπιστούν με προσβλητική γείωση και ασάλιωτο τριζάτο κωλοδάχτυλο. Αν ποτέ αποφασίσω να ιδρύσω σύλλογο σαβουρογάμηδων, πυροβολήστε με μόλις με δείτε. Κι άμα βρω και καμένους που να συμμετάσχουν, πυροβολήστε τους κι αυτούς.

Υ.Γ.2. Αν περιμένατε να μάθετε για την έναρξη της φοιτητικής ζωής μου (που στ'αρχίδια σας βασικά αλλά εγώ υποθέτω ότι θέλατε γιατί κάτι πρέπει να έχω κι εγώ να ελπίζω κι η μαμά μου δε με αγκάλιαζε αρκετά όταν ήμουν μικρός), την Παρασκευή θα εγκαινιαστεί η νέα στήλη του μπλογκ "Το Ημερολόγιο Ενός Μηχανολόγου", όπου κάθε Παρασκευή (εκτός απροόπτου) θα γράφω ό,τι έγινε στο φανταστικό κόσμο του Αριστοτελείου με Σήμα τον Άγιο Δημήτριο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εκτός κι αν δε θέλετε.

O Εκλεκτός: Η Τελική Μάχη

Κυρίες και κύριοι, η στιγμή που όλοι μας περιμέναμε με αγωνία έφτασε. Όλη η saga εδώ, εδώ κι εδώ.
Η πτήση του Τζακ και της Τζίνα προς τη Ρωσία ήταν μάλλον αρκετά άβολη. Σε όλη την πτήση ένα δαιμονισμένο τετράχρονο τσίριζε σαν τη Νικόλ Νταφάκ όταν την παράτησε ο Λευτέρης, η Νικόλ Νταφάκ τσίριζε επειδή την παράτησε ο Λευτέρης, ένας χοντρός έτρωγε από μια ατελείωτη γαβάθα πατατάκια δίπλα τους, γεμίζοντας τον τόπο ψίχουλα, σάλια και αυγά βατράχου, ενώ αριστερά του Τζακ καθόταν ένα εξαιρετικά κακοντυμένο τραβέλι που του την έπεφτε με τον πιο γελοίο τρόπο που μπορείτε να φανταστείτε και δεν θα σας τον περιγράψω γιατί ο Εκλεκτός είναι ένα σοβαρό ανάγνωσμα.
-Στο 'χα πει, βρε αγάπη μου, του είπε η Τζίνα, να πάρουμε τον διακτινιστή.
-Πρώτον, πες το πιο δυνατά, υπάρχει μια κουφή γριά δέκα σειρές πιο πίσω που κοιμόταν και δε σε άκουσε. Δεύτερον, όπως σου έχω ήδη εξηγήσει, ο διακτινιστής βγήκε ελαττωματικός. Είχα τη φαεινή ιδέα να τον βασίσω στους χάρτες της Apple για το Iphone 5 και τώρα όπου και να του δώσω οδηγίες με βγάζει σε ένα μπουγατσατζίδικο στην Μπουρκίνα Φάσο. Και τρίτον, χρειαζόμαστε χρόνο για να καταστρώσουμε το σατανικό σχέδιο με το οποίο θα εξουδετερώσουμε τον παρανοϊκό εμπρηστή.
-Να φωνάξουμε τη Βερόνικα Δεσύλλα;
-Όχι, όχι, σε παρακαλώ μη με διακόψεις για λίγο. Πάρε το κινητό μου και παίξε λίγο Candy Crush όσο εγώ θα σκέφτομαι.
Η Τζίνα όμως δεν είχε καμία διάθεση να παίξει Candy Crush. Δεν καταλάβαινε γιατί ο Τζακ την υποτιμούσε τόσο πολύ. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν ήταν απλά μια υπερμουνάρα με βυζιά 36DD και κώλο που τον είδε η Μπιγιονσέ και έπεσε σε κατάθλιψη! Είχε και λίγο νιονιό μέσα στο κεφάλι της. Άσε που είχε ξεκλειδώσει ήδη όλα τα επίπεδα και βαριόταν. 
Καθώς το αεροπλάνο πετούσε πάνω από το Καζακστάν, ένας περίεργος τύπος, ντυμένος στα ασπρόμαυρα, σηκώθηκε, αργά αργά, πήγε στο πιλοτήριο, έσπασε την πόρτα με μια κλωτσιά και ανακοίνωσε από τα μεγάφωνα, με χαρακτηριστικό βαρύ λάμδα:
-Πρόκειται για αεροπειρατεία! Θα πάμε όλοι στη Θεσσαλονίκη, και δε θέλω να ακούσω κιχ!
-Κιχ, είπε ο Τζακ βαριεστημένα.
-Το άκουσα αυτό! Θα σας καθαρίσω όλους!
-Θα μας κλάσεις...πήγε να πει ο Τζακ, αλλά ο αεροπειρατής τον σημάδεψε με το όπλο του. 
-Το βλέπεις αυτό; Δε σε κάνω πλάκα! Θα σε κάνω ελβετικό τυρί!
-Ελβετικό τυρί; Μήπως θες να πεις ελβετικό κασέρι; του αντιγύρισε ο Τζακ.
-Ε...τι με τα μπερδεύεις τώρα;
-Μα ναι, αφού τυρί είναι η φέτα, κι οι Ελβετοί δε βγάζουν φέτα, άρα αυτό που βγάζουν οι Ελβετοί είναι ελβετικό κασέρι, του εξήγησε ο Τζακ.
-Βέβαια...σαν να 'χεις δίκιο, φιλαράκι, παρ'όλα αυτά...
-Τελειώνετε με τις βλακείες! είπε απηυδισμένη η Τζίνα. Ας πα να το λένε και ελβετικό ματζαφλόκι, στ'αρχίδια μας κι εμάς Κωστής Παλαμάς. Κι εσύ όμως, καρντάσι, εξήγησέ μας, γιατί σου καύλωσε έτσι ξαφνικά να μας πας στη Θεσσαλονίκη; Έχουμε και μια βότκα να σώσουμε!
-Είναι μέρος του σατανικού μου σχεδίου, ανόητη! Θα σας προσγειώσω στην αυλή του Ιβάν Σαββίδη, και θα τον εκβιάσω ότι αν δεν κινήσει τα νήματα να πάρει το πρωτάθλημα η ΠΑΟΚάρα θα σας καθαρίσω όλους!
-Είναι τρελός! είπε ο Τζακ, αλλά ο Παοκτζής αεροπειρατής δεν τον άκουσε, γιατί είχε αρχίσει ήδη να τραγουδάει "ΩΩΩ, ΠΑΟΚΑΡΑ, ΕΧΩ ΤΡΕΛΑ, ΜΕΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ!"
Τελικά το αεροπλάνο προσγειώθηκε στην αυλή του Ιβάν Σαββίδη, γιατί ο Τζακ έκρινε ότι το πρόβλημα ήταν ανάξιο να ασχοληθεί μαζί του, κοτζάμ Εκλεκτός, που μεταξύ άλλων είχε εφεύρει το ασύρματο τηλέφωνο ντουζιέρας, την τηλεπαθητική μαστογραφία και την έξυπνη σήτα.
-Τι είναι αυτά ρε; Ποιος σας έμαθε να προσγειώνετε αεροπλάνα στην αυλή του κόσμου; είπε εξοργισμένος ο Ιβάν.
-Λοιπόν, Πρόεδρε, είπε ο Παοκτζής, άκουσέ με καλά. Άμα πάρει και φέτος το πρωτάθλημα ο κωλόγαυρος, θα τους καθαρίσω όλους μέσα στο αεροπλάνο!
-Αυτό ήταν όλο; Καλά, άσε μας τώρα στην ησυχία μας και τα λέμε τον Απρίλη στο Λευκό Πύργο.
Ο Παοκτζής έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση του Ιβάν και έφυγε για την Τούμπα. Ο Τζακ πήγε στον πιλότο και του είπε:
-Ωραία, και τώρα που τελειώσαμε με τον παλαβό, πάμε επιτέλους στη Ρωσία γιατί έχουμε και δουλειές.
-Μα...δεν έχει χώρο για να το απογειώσω.
-Και πώς είχε χώρο για να το προσγειώσεις;
-Ε...δεν ξέρω...
-Καλά ρε, κι εγώ πώς θα πάω στη Ρωσία;
-Ε...πάρε το λεωφορείο...
-Με δουλεύεις; Με την κίνηση της Λαγκαδά θα κάνουμε δύο αιώνες!
-Κι εγώ τι να κάνω;
-Φύγε από δω, ανίκανε, θα το πιλοτάρω εγώ. Έλα παιδιά, ανεβείτε, φεύγουμε.
-Περίμενε να τελειώσουμε το τσιγάρο μας ρε!
-Δεν περιμένω κανέναν σας. Διακυβεύεται η φήμη μου, η παγκόσμια ειρήνη και κυρίως η βότκα.
Ο Τζακ μπήκε στο πιλοτήριο κι άρχισε να κάνει όπισθεν. Ξαφνικά η Νικόλ Νταφάκ άρχισε να σκούζει:
-Κοίτα! Κοίτα το σπίτι!
-Τι; Τι έχει;
-Θα το χτυπήσεις, καλέ! Κόψε λίγο αριστερά. Ώπα. Ώπα, θα βρεις. Παρ'το όλο δεξιά. Έλα, έλα, έχεις χώρο, στοπ. Βγες αριστερά, όλο αριστερά, ναι, ναι, ωραίος, βγήκες.
Αφού η Λευτεροχτυπημένη κορασίδα έκανε κουμάντο στον Τζακ για να ξεπαρκάρει, και λίγες ώρες αργότερα, το αεροπλάνο προσγειώθηκε στη Ρωσία. Η πτήση ήταν μάλλον επεισοδιακή, γιατί η Τζίνα ήθελε να βγει στην μούρη του αεροπλάνου και να φωνάξει "Τζακ, άιμ φλάιιν!", αλλά προείχαν άλλα πράματα.
Μόσχα, μια τεράστια πόλη με μακραίωνη ιστορία και πολλά αξιοθέατα. Ο Τζακ κι η Τζίνα όμως δεν ήταν τουρίστες. Νοίκιασαν δύο ποδήλατα κι έφυγαν κατευθείαν για την Κόκκινη Πλατεία.
-Μα γιατί ποδήλατα; είπε η Τζίνα. Με ένα αυτοκίνητο θα φτάναμε πολύ πιο γρήγορα.
-Έχεις πάρει τριάμιση κιλά, της απάντησε ο Τζακ.
-Να σου δώσω μια...του είπε η Τζίνα, αλλά αποφάσισε να δώσει τόπο στην οργή προς το παρόν, αναλογιζόμενη τον κίνδυνο.
Οι δρόμοι γύρω από την Κόκκινη Πλατεία ήταν όλοι κλειστοί, αλλά ο Τζακ κατάφερε να πηδήξει πάνω από τα οδοφράγματα με χαρακτηριστική άνεση που του προσέφεραν οι δεκάδες ώρες GTA.
Και δεν ήταν κλειστοί χωρίς λόγο. Από τη μία μεριά, βρισκόταν μια επίλεκτη μονάδα του Ρωσικού στρατού, οπλισμένη μέχρι και το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού, και μπροστά από όλους ήταν ο Πούτιν, κραδαίνοντας μια μπαζούκα και συνοδευόμενος από τον Βάσια, την κατοικίδια αρκούδα του.
Κι από την άλλη, ο επικίνδυνος αυτός εγκληματίας, σκαρφαλωμένος στον ψηλότερο τρούλο του Αγίου Βασιλείου, με έναν πυροκροτητή στο χέρι. Η φιγούρα του τρομοκράτη φαινόταν ακαθόριστα οικεία στον Τζακ, αλλά δεν μπορούσε να φανταστεί την τροπή που θα έπαιρναν τα πράματα.
-Κατέβα αμέσως από εκεί πάνω, του φώναξε ο Πούτιν, για να μη γίνεις το πρωινό σνακ του Βάσια!
-Καμ εν γκετ ιτ, Βλαντ! φώναξε ο τρομοκράτης. Άμα δεν ικανοποιήσεις τα αιτήματά μου, πατάω το κουμπάκι και μπουμ!
-Στον Πούτιν πουτινιές ρε;
-Το ρισκάρεις; έκανε με σαδιστικό χαμόγελο ο τρομοκράτης.
-Προτείνω να μην το ρισκάρουμε, είπε του Πούτιν ο Τζακ, που είχε γλιστρήσει δίπλα του αθόρυβα.
-Άι στο διάολο! Με τρόμαξες, του είπε ο Πούτιν. Πολύ καλά. Κατέβα από εκεί πάνω να διαπραγματευτούμε το ζήτημα.
Κι έτσι κι έγινε. Καθώς πλησίαζε ο τρομοκράτης, ο Τζακ όλο και σκεφτόταν ότι αναγνώριζε από κάπου την αισχρή αυτή σκατόφατσα, αλλά δεν του ερχότανε το κλικ.
-Λοιπόν, πρότεινε ο Πούτιν, σε αντάλλαγμα για την ασφάλεια της πολύτιμης βότκας μας, σου δίνω δύο δισεκατομμύρια ρούβλια, πέντε πετρελαιοπηγές στη Σιβηρία και τα δικαιώματα για τη μεταφορά της μελλοντικής μου αυτοβιογραφίας, "Πούτιν: ο άνθρωπος, ο θρύλος, ο θεός" στον κινηματογράφο.
-Δε θέλω τίποτε από όλα αυτά, είπε ο τρομοκράτης, κι ένα δάκρυ άρχισε να κυλάει στο αριστερό του αρχ... μάγουλο. Θέλω μόνο...
Ο Τζακ έφαγε τη φλασιά που τόσο πολύ περίμενε. Ήταν...
-...τη γυναίκα της ζωής μου.
...
...
...
...αυτή η δραματική παύση χρησιμεύει στο να κάνει τη διήγηση ακόμα πιο δραματική αλλά επειδή σας βλέπω έτοιμους να με λιθοβολήσετε με πατατάκια από την αγωνία σας θα σας δώσω την απάντηση που τόσο πολύ περιμένατε...
...ήταν o Παντελίδης.
-Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου, μονολόγησε ο Τζακ.
-Βρε αγόρι μου, του είπε ο Πούτιν, πάλι άρχισες τα ίδια;
-Δεν μπορώ να κοιμηθώ αν δε νιώθω το άρωμά της! έκλαψε ο αγαπημένος λαϊκός τροβαδούρος.
Ο Τζακ, ευτυχώς, είχε τον κατάλληλο τρόπο να επιλύσει όλην αυτή την κατάσταση.
-Παντελή, αγόρι μου, οι γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα.
-Εννοείς ότι δεν τις χρησιμοποιεί κανείς πια γιατί όλος ο κόσμος στέλνει e-mail?
-Όχι, ότι όταν τις φτύνεις κολλάνε. Μην ξαναγράψεις άλλο τραγούδι για την πάρτη της, και θα σου έρθει τρέχοντας μετά από λίγο.
-Μα... η δισκογραφική με πιέζει να τους δώσω ένα πιασάρικο τραγούδι, τι να τους πω;
-Δεν είμαι ειδικός στα τραγούδια, παρενέβη ο Πούτιν, αλλά θα μπορούσες να γράψεις ένα τραγούδι για κάποιο ιστορικό πρόσωπο.
-Ναι; Δεν κακό...και σαν ποιο πρόσωπο δηλαδή;
-Ίσως...τον πρόεδρο της Ρωσίας!
-Άι, καλά, είπε ο Παντελίδης, πέταξε τον πυροκροτητή κι έκανε νόημα σε ένα ταξί για να φύγει.
-Μη φεύγεις! Έχω σκεφτεί και μερικούς στίχους!
-Σόρι, κύριε Πρόεδρε, αλλά δε θα μπορέσω, είπε ο Παντελίδης κι έκανε νόημα σε ένα άλλο ταξί, γιατί το προηγούμενο πήγαινε Γλυφάδα και δε βόλευε.
-Μα δε θες να ακούσεις τουλάχιστον το ρεφρέν;
-Άσ'τον, Βλαντ, έφυγε, είπε ο Τζακ. Ευτυχώς, τελείωσε κι αυτό.
Βιάστηκε πολύ να μιλήσει. Ο πυροκροτητής πλέον βρισκόταν στα χέρια κάποιου άλλου, πολύ πιο αποφασισμένου...
-Μην κουνηθεί κανείς! Μπορεί αυτός ο ατάλαντος σκυλάς να μην ανατίναξε τη βότκα, αλλά θα το κάνω εγώ, εκτός κι αν...
...αυτή τη φορά ήταν ο Τόμι...
-...η Τζίνα επιστρέψει στην αγκαλιά μου.
-Λυπάμαι, Τόμι, του είπε η Τζίνα, αλλά δεν μπορώ να επιστρέψω στη μπάμια σου όταν καθημερινά τρώω λουκάνικο. Θα πρέπει να βρεις κάποιαν άλλη.
-Μόλις καταδίκασες την ανθρωπότητα! είπε ο Τόμι και έκανε να πατήσει το κουμπί.
Ο Τζακ ανέλαβε δράση. Με ένα διπλό άλμα, τρεις στροφές στον αέρα και δύο τριπλά Άξελ, έριξε μια γερή κλωτσιά στο σαγόνι του Τόμι. Ο πυροκροτητής του έπεσε από τα χέρια. Όχι, δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν!
Ο Τόμι προσπάθησε και αντιστάθηκε λυσσαλέα. Έδωσε μερικά θεαματικά χτυπήματα, μια διαστημική κλωτσιά και ένα Καμεχαμέχα. Αλλά ο Τζακ είχε από την πρώτη στιγμή το πάνω χέρι και, τελικά, βγάζοντας από την τσέπη του την Πρώτη Κιθάρα του Φαν Χάλεν, που είχε πάντα μαζί του για γούρι, τον τύλιξε με το καλώδιο σαν σαλάμι. Μάζεψε τον πυροκροτητή από την άσφαλτο.
-Αυτό το επικίνδυνο παιχνιδάκι πρέπει να καταστραφεί. Λοιπόν, Τζίνα, θα πας στη Μόρντορ, θα σκαρφαλώσεις στην κορυφή του Mount Doom και θα το πετάξεις μέσα...
-Τολμάς, γελοίε, να μου δίνεις οδηγίες; του είπε εξοργισμένη η Τζίνα. Που θα μου πεις εμένα ότι έβαλα τριάμιση κιλά; Τράβα στη μανούλα σου, και θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά αν θα σου ξαναμιλήσω ποτέ!
-Ρε συ Τζίνα, δεν το εννοούσα, σε παρακαλώ, γύρνα πίσω, έχεις τον πιο ωραίο, λαχταριστό, τσουπωτό, ζουμερό, πεντανόστιμο κώλο που έχω δει ποτέ μου!
-Ναι...μα δεν είπες τίποτα για τα βυζιά μου. Άρα δε σ'αρέσουν τα βυζιά μου. Άρα σηκώνομαι και φεύγω.
Και, σε μια επική ανατροπή, σηκώθηκε κι έφυγε.
Ο Τζακ ήταν συντετριμμένος. Ο Τόμι, χοροπηδώντας και κατρακυλώντας στο έδαφος, δεμένος χειροπόδαρα καθώς ήτανε, τον πλησίασε και του είπε:
-Τώρα κατάλαβες πώς νιώθω;
-Κατάλαβα, Τόμι.
-Τι κατάλαβες, Τζακ;
-Ότι όντως δε μ'αρέσουν τα βυζιά της. Είναι πολύ μεγάλα και δεν μπορώ να τα κουμαντάρω.
Ακολούθησε μια αμήχανη σιωπή, που οφειλόταν στην αμηχανία μεταξύ των δύο αντρών. Την σιωπή έσπασε τελικά ο Τζακ με την εξής σημαντική παρατήρηση: 
-Η κατάσταση μου θυμίζει ένα τραγούδι που θυμάμαι από το Guitar Hero: Πλοκάμι του Καρχαρία.
-Σώπα ρε! Είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα. Ποιο απ'όλα;
-"Το χώμα βάφτηκε καφέ".
-Μα...πού κολλάει αυτό;
-Νιώθω κάτι να χαρχαλεύει χαμηλά στο άντερό μου. Περίμενέ με εδώ.
Ο Τζακ πήγε σε μια κοντινή καφετέρια και ξαλάφρωσε. Όταν γύρισε, ο Τόμι δεν βρισκόταν στο σημείο που τον είχε αφήσει. Ο Πούτιν ήταν ακόμα εκεί.
-Πού πήγε ο Τόμι;
-Είπε κάτι για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Θα πρέπει να βρίσκεται κάπου στο Βλαδιβοστόκ.
-Χμ. Περίεργο, είπε ο Τζακ κι έκανε μεταβολή κι έφυγε.
Πριν όμως προλάβει να περάσει το δρόμο απέναντι, τον χτύπησε ένα λεωφορείο.
Κι αυτό ήταν το τέλος του Εκλεκτού.
Δεν πέθανε. Αλλά από το χτύπημα έπαθε ολική αμνησία και όταν ξύπνησε νόμιζε ότι ήταν δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα.
Δεν έμελλε να ξαναπολεμήσει ποτέ το έγκλημα.
Ή να κάνει οτιδήποτε άλλο.
Στο άκουσμα αυτής της είδησης, ο Έντι Φαν Χάλεν έγραψε ένα καινούριο τραγούδι, με τον εύγλωττο τίτλο "Ψόφος στο λεωφορειατζή που χτύπησε τον Τζακ" και εικοσιοχτώμιση σόλο που αν προσπαθήσει κανείς να τα παίξει θα στραμπουλήξει ανεπανόρθωτα τα δάχτυλά του. Ο Παντελίδης έγραψε κι αυτός ένα τραγούδι, με τίτλο "Γύρνα στην αγκάλη μου, γαμώ το κεφάλι μου" και θεματικό άξονα την πρώην του.
Ο Τόμι κατόρθωσε να δραπετεύσει από το Βλαδιβοστόκ, επέστρεψε στη Μόσχα, απέκτησε πρόσβαση στα μυστικά όπλα του Τζακ κι ορκίστηκε να προστατεύσει αυτός τον κόσμο από το κακό, στο όνομα του Εκλεκτού, τον οποίο είχε συγχωρέσει μετά που τον παράτησε κι αυτόν η Τζίνα. Δυστυχώς, ο Βάσια ακόμα δεν είχε φάει πρωινό, και ο Πούτιν χαρακτήρισε το κρέας του Τόμι "αντάξιο των λεπτών γούστων της προεδρικής αρκούδας".
Η Τζίνα, πικραμένη που οδήγησε στο τόσο άδοξο τέλος της καριέρας του Εκλεκτού, προσπάθησε να τον βρει για να επανορθώσει. Όταν όμως έφτασε στην Ελλάδα, γνώρισε έναν μπλόγκερ-συγγραφέα-μηχανολόγο στη Θεσσαλονίκη και έπεσε ξερή με την απαράμιλλη γοητεία του, το οξύ του πνεύμα και το απολλώνιο κορμί του, ξεχνώντας μια για πάντα τον Τζακ.
Όσο για τον Ιβάν, δεν κατάφερε, παρά τις υπόγειες πουστιές που έπαιξε, να κερδίσει το κατεστημένο του Μαρινάκη και ο κωλλόγαυρος πήρε για άλλη μια φορά το πρωτάθλημα. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε. Το μόνο που ξέρουν όλοι είναι ότι πάνω από το κρεβάτι του βρέθηκε, με μαύρη μπογιά, το σύνθημα "Ρωσία καριόλα ο ΠΑΟΚ πάνω απ'όλα".
Κι έτσι τελειώνει η ιστορία μας. Τι περιμένατε; Χάπι εντ; Αυτά στο Χόλυγουντ. Εγώ είμαι δημιουργός με άποψη.
Αυτά, και να προσέχετε μην έρθει κανένας αετονύχης και αρπάξει τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του έργου.

Αυγά και καλάθια

Κι εκεί που ο ήλιος έλαμπε, τα πουλάκια κελαηδούσαν, όλοι κοιτούσαμε τις δουλειές μας ξέρω γω, σκάει το παραμύθι: συλλαμβάνονται οι βουλευτές των Χρυσών Αυγών.
Κεραυνοβοληθήκαμε, όσο να πεις.
Προσωπικά, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα ξανασχοληθώ με τα πολιτικά slash κομματικά της Ελλάδας, γιατί πλέον το πράμα έχει αντιστραφεί σε σχέση με την αρχαία Αθήνα: αυτός που ασχολείται είναι ο idiot.
Παρ'όλα αυτά, το να βλέπεις τον Μιχαλολιάκο, τον Κασιδιάρη και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις (sic) να περνάνε πίσω από τα κάγκελα είναι σίγουρα ένα θέαμα που ευφραίνει την καρδιά του ανθρώπου.
Βέβαια, εμένα δε μου εγγυάται κανείς ότι τα Αυγουλάκια πήγανε μέσα για να μείνουνε κι όχι για καφεδάκι, κι ότι αύριο δε θα είναι έξω, ωραίοι και κύριοι, να παριστάνουν τους θιγμένους και τα θύματα πολιτικών διώξεων και να διπλασιάσουν απ'το πουθενά τα ποσοστά τους.
Το άλλο που δε μου εγγυάται κανείς είναι ότι ο Σαμαράς επέδειξε ξαφνικά τόση πυγμή και αποφασιστικότητα ενάντια στους ναζί από την καλή του την καρδιά και τη δημοκρατική του συνείδηση κι όχι επειδή μυρίζεται εκλογές και θέλει να τσιμπήσει ψηφαλάκια από τους μικροαστούληδες με τον θρίαμβο επί του ναζιστικού μορφώματος.
Έστω κι έτσι, άμα όντως πρόκειται να καθαρίσει τα Αυγά, χαλάλι του και να το έκανε για κόλπο δημοτικότητας. Έτσι κι αλλιώς, είτε ο Σαμαράς είτε ο οποιοσδήποτε άλλος βγει πρωθυπουργός, το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό: η Ελλάς θα πάει για φούντο.
Ένα θέμα βέβαια είναι ότι, αν μπουν τα Αυγά στη φυλακή, εμείς θα τους ταΐζουμε. Σάμπως και δεν τους τάιζες ήδη, θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο. Οπότε ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι κάπου, σε κάποιο σημείο της Ελλάδας, υπάρχει η φυλακή του Αρκά.

Νομίζω ότι τυχόν διάλογοι Μοντεχρήστου-Κασιδιάρη θα ήταν πιο αστείοι κι από την Πολυκατοικία. Από την άλλη βέβαια μέχρι κι ο θάνατος από καρκίνο είναι πιο αστείος από την Πολυκατοικία, οπότε η σύγκριση είναι λίγο άστοχη.
Με την ευκαιρία, θέλω να θέσω ένα ερώτημα προς κάθε ενδιαφερόμενο: τώρα που αρχίσαμε να μαζεύουμε τους δεξιούς φασίστες, με τους αριστερούς φασίστες τι λέτε να κάνουμε;
Γιατί αν υπάρχει κάποιος που δεν πιστεύει ότι υπάρχουν αριστεροί φασίστες, τότε ή ηλίθιος είναι ή εξυπηρετεί σκοπιμότητες.
Στην Ελλάδα του 2013, για κάποιο λόγο, άμα δηλώσεις αριστερός, είσαι αυτομάτως υπεράνω όλων των κατηγοριών. Οι αριστεροί δεν μπορούν να κάνουν ποτέ και τίποτα λάθος, και πάντα φταίει κάποιος άλλος από αυτόν που θα περίμενες να φταίει.
Άμα ένας πιτσιρικάς ανέβει στο τρόλεϊ χωρίς εισιτήριο, φταίει ο κακός ελεγκτής που είχε την παρανοϊκή απαίτηση να κάνει τη δουλειά του. Άμα ένας πάει στο Τζάμπο και κλέψει ένα πακέτο μαρκαδόρους, φταίει το κακό Τζάμπο που έχει την παρανοϊκή απαίτηση να πληρώνεις για να αγοράσεις τα προϊόντα του.
Υπήρχαν ήδη πολλοί λόγοι για να μποϊκοτάρεις τα Τζάμπο, η αλήθεια είναι, που κυρίως έχουν να κάνουν με τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις του. Και το ότι οι ελεγκτές φέρονται με τραμπουκισμό το έχουμε διαπιστώσει όλοι μας.
Αλλά το πράμα είναι απλό: δεν έχεις εισιτήριο; Δεν ανεβαίνεις στο λεωφορείο. Δεν έχεις λεφτά; Δεν παίρνεις τους μαρκαδόρους. Δεν πρόκειται καν για ένα αγαθό πρώτης ανάγκης, ένα ψωμί ή κάτι φαγώσιμο τέλος πάντων, που θα δικαιολογούσε, οριακά, την κλοπή, σε στιλ Αθλίων του Ουγκώ. Δεν επρόκειτο να πεθάνει αν δεν έπαιρνε τους μαρκαδόρους στα παιδιά του. Οπότε από εκεί και πέρα βρίσκω την προσπάθεια των ευαισθητούληδων να τον δικαιολογήσουν από βλακώδη έως και ύποπτη.
Δε θα αμφισβητήσω ότι στο χώρο της αριστεράς υπάρχουν αξιόλογα άτομα, με κριτική ικανότητα και σοβαρές απόψεις. Ωστόσο, οι φωνές τους χάνονται ανάμεσα στις κραυγές και τις ιαχές αυτών που χαρακτηρίζω ως αριστερούς φασίστες.
Είναι αυτοί που αποφασίζουν, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, ότι το Πανεπιστήμιο θα παραμείνει κλειστό, παλιότερα με καταλήψεις για να μη διαβάζουν μερικοί φυγόπονοι Κνίτες, τώρα με απεργίες για να μην ξεβολευτούν μερικά πωπουδάκια ενώ έχουμε ήδη φτάσει ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι και συνεχίζουμε δυναμικά.
Ανάθεμά με κι αν υπάρχει ένας φοιτητής, πλην φυσικά από τα Κνιτόσκυλα και λοιπούς κοπανατζήδες που πιο πολύ ασχολούνται με το Τίτσου παρά με το αντικείμενο που υποτίθεται ότι σπουδάζουν, που συμφωνεί με αυτό το πράμα που έχει γίνει φέτος στο ελληνικό Πανεπιστήμιο.
Γιατί, εκτός από φασιστικό, είναι και απόλυτα ηλίθιο. Εκτός κι αν το να μην κάνεις τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνεις είναι ένας καινούριος τρόπος να αποδείξεις στον εργοδότη σου πόσο χρήσιμος είσαι.
Που αν αυτός ο εργοδότης ήταν ένας κακός καπιταλιστής, θα τους είχε απολύσει όλους μαζί και θα είχε προσλάβει αυτούς που περιμένουν στην ουρά, με τα μισά λεφτά ίσως ακόμα.
Αλλά τι λέω; Αν ο εργοδότης ήταν ένας κακός καπιταλιστής, δε θα είχαν τολμήσει να σηκώσουν κεφάλι. Χεσμεντέν, κανονικότατα. Θα έκαναν τη δουλειά τους και θα το βούλωναν. Τώρα, όμως, που ο εργοδότης τους είμαστε όλοι μαζί που δίνουμε τα ωραία μας λεφτά με τη μορφή των φόρων, είναι μάγκες και αποφασίζουν μόνοι τους ότι θα σώσουν το πανεπιστήμιο.
Από τα νύχια τους άραγε, ποιος θα το σώσει;
Αλλά ίσως θα μου πείτε, ότι τα λέω αυτά επειδή με τσούζει που θα έπρεπε να είχα γραφτεί στη σχολή μου πριν ένα μήνα κι ακόμα περιμένω πότε θα ξεκαυλώσουν ορισμένοι. Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η Αριστερά είναι εξίσου τίγκα στους φασίστες με τη Δεξιά.
Είναι αυτοί που χρησιμοποιούν δημοκρατικά συνθήματα τύπου "τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά", "άνθρωπος αγράμματος, ξύλο στους φασίστες", "ζήτω ο έρωτας, κάτω η ξενέρα, ξύλο στους φασίστες τρεις φορές τη μέρα". Ευρηματικά ίσως, φασιστικά οπωσδήποτε. Εκτός κι αν το ξύλο και η βία θεωρούνται αποδεκτά μέσα πειθούς στο δημοκρατικό πολίτευμα και δε με ειδοποίησε κανείς.
Είναι αυτοί που κλείνουν δρόμους, καίνε κάδους, σπάνε βιτρίνες, για να μην χάσει κανένας δημοσιοτεμπέλης τη δουλειά του όταν γύρω μας γαμιέται ο Δίας (και σας τα λέω αυτά με δύο γονείς που δουλεύουν-δουλεύουν όμως-στο δημόσιο), κι όχι μόνο δε λέει κανείς τίποτα, αλλά έχεις και κάτι Λαζόπουλους, Κανάκηδες και λοιπά αρχιδάκια να τους δικαιολογούν, "η βία φέρνει βία" και να χειροκροτούν από κάτω οι μικροαστούληδες που αμέσως μετά θα ξεκαρδιστούν με το ευρηματικό ανέκδοτο με τον Πόντιο, τον παπά και τη φασολάδα.
Και φυσικά είναι αυτοί που μόλις σε δουν θα αρχίσουν να σου τσαμπουνάνε τις μεγαλοπρεπείς αποψάρες τους περί "αναρχίας" και "αριστεράς" που συνέλαβαν χθες το βράδυ καθώς έπιναν μπάφους κι έπαιζαν προ, κι άμα τολμήσεις να φέρεις αντίρρηση θα σε αποκαλέσουν...τα τα τα ταμ, φασίστα.
Και πριν μου πείτε κανείς "όμως οι αριστεροί δε σκότωσαν", σας θυμίζω τη Μαρφίν και αποσύρομαι.
Αυτά, και να προσέχετε μην τυχόν και διαφωνήσετε με τίποτα αριστερούς και κάνουν πορεία διαμαρτυρίας κάτω απ'το σπίτι σας και σας σπάσουν τις ζαρντινιέρες.

Μία άποψη περί ιδιοφυΐας

Καθώς περνούσα εποικοδομητικά το χρόνο μου, χαζεύοντας το μακρύ και το κοντό του καθενός στο 9gag, το οποίο είναι πλέον το ισοδύναμο του "ανοίγω το ψυγείο, δε βρίσκω τίποτα που να θέλω να φάω, το ξανανοίγω πέντε λεπτά αργότερα πιστεύοντας ότι θα έχει γεννήσει κάτι στο ενδιάμεσο", και το πράσινο μάτι που πολύ θα ήθελα να έχω προσγειώθηκε πάνω σε ένα ποστ για την τηλεοπτική σειρά The Big Bang Theory, η οποία κάποτε νόμιζα ότι γαμούσε κι έσπερνε αλλά μετά έκλεισα τα 15 και σοβαρεύτηκα.
Το ποστ ουσιαστικά ήταν μία από αυτές τις χιπστεροπαπαριές που ανεβάζουν στο Instagram με τα πολύχρωμα φίλτρα, κι έδειχνε τους τέσσερις νέρντουλες με έναν χαρακτηρισμό για τον καθένα. Και στον γνωστό σε όλους μας Σέλντον έδινε το χαρακτηρισμό "the smart one".
Εκεί κάπου ο μυαλός μου επαναστάτησε. Έχω ακούσει πολλές χοντρομαλακίες αυτό τον καιρό. Έχω βρει λίστα στο ίντερνετ που περιελάμβανε στα χειρότερα τραγούδια ever αυτό:

Ναι, αυτό που ακούσατε.
Αλλά αυτό ήταν το αποκορύφωμα. Αν έχετε δει έστω και μισό επεισόδιο από την εν λόγω σειρά, και πιστεύω ότι έχετε δει, δεν μπορεί στ'αλήθεια να πιστεύετε ότι ο Σέλντον είναι ο πιο έξυπνος εκεί μέσα.
Όχι, όχι. Ο Λέοναρντ είναι πιο έξυπνος από τον Σέλντον. Ο Χόλοβιτζ είναι πιο έξυπνος από τον Σέλντον. Ο Κουθράπαλι είναι πιο έξυπνος από τον Σέλντον. Η Πένι, ναι η Πένι, η στερεοτυπική χαζή ξανθιά του αμερικλάνικου σίριαλ, είναι πιο έξυπνη από τον Σέλντον. Ο ντελιβεράς που τους φέρνει το ταϊλανδέζικο που τρώνε κάθε Τρίτη (ή όποια σκατά μέρα τρώνε ταϊλανδέζικο, γιατί ως γνωστόν είναι πολύ φυσιολογικό άνθρωποι να τρώνε κάθε μέρα της εβδομάδας κι από διαφορετικό ντελίβερι) είναι πιο έξυπνος από τον Σέλντον. Ο Σέλντον είναι ο πιο ηλίθιος χαρακτήρας που έχω δει σε σίριαλ ποτέ. Κι έχω δει ολόκληρο το Κωνσταντίνου κι Ελένης.
Και δεν έχει να κάνει καθόλου με το γεγονός ότι η φωνή και η φάτσα του Τζιμ Πάρσονς (του γκέι ηθοποιού που παριστάνει τον Σέλντον) είναι ο πιο εκνευριστικός συνδυασμός που έχω δει στη ζωή μου. Άμα υπάρχει κόλαση, τότε ο καλύτερος τρόπος να τιμωρηθώ για τις αμαρτίες μου είναι να με κλειδώσεις σε ένα δωμάτιο με αυτόν τον άνθρωπο.
Όχι, όχι, έχω επιχειρήματα για το γιατί ο Σέλντον στην πραγματικότητα είναι ηλίθιος. Και μαζί με αυτό, ή μάλλον με αφορμή αυτό το περιστατικό, θα σας κάνω μια ανάλυση για το ποιος πραγματικά είναι ο έξυπνος άνθρωπος και ποιος είναι η πραγματική ιδιοφυΐα.
"Ωχ, θα μας κάνει ανάλυση πάλι..."
Έλα, σκασμός. Ξεκινάμε να δούμε γιατί ο χαρακτήρας ονόματι Σέλντον Κούπερ δεν είναι πραγματικά έξυπνος:

• Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας δεν έμαθε ποτέ του, ή δε θέλησε να μάθει, πώς γίνονται οι κοινωνικές συναναστροφές, με αποτέλεσμα να ανοίγει το στόμα του και να πετάει χοντράδες, προσβάλλοντας τους πάντες, χωρίς καν να καταλαβαίνει ότι τους προσβάλλει. Ο έξυπνος άνθρωπος γνωρίζει πότε να μιλήσει, τι θα πει όταν θα μιλήσει και φυσικά πότε πρέπει να το βουλώσει.
• Αν και διατείνεται όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ότι είναι πανέξυπνος, στην πραγματικότητα οι γύρω του του φέρονται με τρόπο παρόμοιο με αυτόν που φερόμαστε σε ένα νοητικά καθυστερημένο παιδάκι. Αν είσαι ο μόνος στον κοινωνικό σου περίγυρο που νομίζει ότι είσαι έξυπνος, τότε κατά πάσα πιθανότητα δεν είσαι.
• Αν και διατείνεται όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ότι είναι πανέξυπνος, διακατέχεται από μία εξαιρετική ανικανότητα να κατανοήσει ακόμα και τις προφανέστερες και απλούστερες μορφές χιούμορ και σαρκασμού. Ο έξυπνος άνθρωπος καταλαβαίνει πότε κάτι λέγεται στα σοβαρά, πότε κάτι λέγεται στα αστεία και γενικότερα ξέρει να αναγνωρίζει το χιούμορ.
• Διακατέχεται από ένα κάρο εμμονές και είναι ικανός να ξεκινήσει ολόκληρους καβγάδες πάνω σε θέματα ήσσονος σημασίας, όπως το αν το ταϊλανδέζικό του είναι σωστά μαγειρεμένο σύμφωνα με την αυθεντική ταϊλανδέζικη συνταγή, ποια ταινία του Μπάτμαν ήταν η καλύτερη, και φυσικά η γαμημένη θέση του στον καναπέ, που αν καθίσει κανένας άλλος εκτός από αυτόν θα διαταραχθεί η συμπαντική ισορροπία. Ο έξυπνος άνθρωπος δεν αναλώνεται σε βλακώδη ζητήματα. Κρατάει το χρόνο του και την ενέργειά του για τα σημαντικά.
• Είναι ξεροκέφαλος μέχρι σκασμού κι αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει ότι κάποιος άλλος έχει δίκιο, ακόμα κι αν το δίκιο του άλλου είναι πιο προφανές κι από το ότι το φετινό πρωτάθλημα Ελλάδας θα το πάρει ο γαύρος και δε θα ανοίξει και ρουθούνι. Ο έξυπνος άνθρωπος πριν παραδεχτεί το δίκιο του, παραδέχεται το δίκιο του άλλου.
• Υποτιμά τον Χόλοβιτζ γιατί είναι μηχανικός και δεν έχει διδακτορικό δίπλωμα, υποτιμά την Πένι γιατί δεν είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου και δουλεύει σαν σερβιτόρα, και γενικώς ψάχνει να βρει κάποιον λόγο να υποτιμήσει τους πάντες γύρω του, όσο κι αν αυτοί τον εκτιμούν παρά τους χιλιάδες λόγους που υπάρχουν για το αντίθετο. Ο έξυπνος άνθρωπος δεν κολλάει σε τύπους, τίτλους και χαρτιά, αλλά εκτιμάει τον άνθρωπο.
• Απαιτεί από τους γύρω του να του ικανοποιούν όλα του τα καπρίτσια, με αντάλλαγμα το να τους προσβάλλει διαρκώς, να τον θεωρούν αρχηγό τους σε κάθε ομαδικό τους εγχείρημα, από το να παριστάνουν τους σούπερ ήρωες μέχρι και τη δουλειά τους στο πανεπιστήμιο, και κάνει σαν μωρό αν κάποιος διαπράξει το στυγνό έγκλημα του να αμφισβητήσει την εξουσία του. Ο έξυπνος άνθρωπος δε θέτει εαυτόν στο κέντρο του σύμπαντος.

Τελικά, το μόνο είδος ευφυΐας που μπορούμε να αναγνωρίσουμε στον χαρακτήρα αυτό είναι η μαθηματική-υπολογιστική ευφυΐα και η ικανότητα απομνημόνευσης πληροφοριών, που είναι το ίδιο ακριβώς είδος ευφυΐας που διαθέτει κι ένα κομπιούτερ. Με την ειδοποιό διαφορά ότι ένα λάπτοπ δεν πρόκειται να σου γκρινιάζει για τρεις ώρες επειδή έκανες το λάθος να του βάλεις δύο γραμμάρια παραπάνω μαγιονέζα στο χάμπουργκερ.

Επομένως, αν οι σεναριογράφοι του TBBT, γράφοντας τον χαρακτήρα του Σέλντον, σκόπευαν να απεικονίσουν έναν ρεαλιστικό χαρακτήρα έξυπνου ανθρώπου, απέτυχαν παταγωδώς.

Οκ, προφανώς και δε σκόπευαν σε αυτό, σκόπευαν στο να δημιουργήσουν ένα χαρακτήρα στον οποίο θα μπορούν να ανατρέχουν για εύκολο γέλιο όταν δε θα μπορούν να ανατρέχουν στο γλοιώδες καμάκι του Χόλοβιτζ, αλλά και σε αυτό απέτυχαν παταγωδώς, γιατί ο Σέλντον, ειδικά όσο εξελίσσεται το σίριαλ προς τις τελευταίες σεζόν, δεν είναι αστείος αλλά προσβλητικός προς την ανθρώπινη νοημοσύνη.

-Και δηλαδή εσύ, με βάση αυτά τα κριτήρια που έθεσες πιο πάνω και πάνω στα οποία χαρακτηρίζεις τον Σέλντον του TBBT βλάκα, θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου έξυπνο;

Μμμ...όχι. Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, θα σας πω ότι κάποιες ώρες αισθάνομαι τελείως βλάκας, κι ότι συχνά με πιάνω ένοχο για πολλά από τα παραπάνω. Ειδικά για το πρώτο, που πρέπει να είναι και το χειρότερό μου ελάττωμα, η Κατερίνα έχει να σας διηγηθεί μια πολύ διασκεδαστική ιστορία.

Αλλά, φτάνοντας στο προκείμενο, ο πραγματικά έξυπνος άνθρωπος είναι αυτός που έχει την ικανότητα να αισθάνεται τελείως βλάκας (και με αυτό βγαίνω πάλι έξυπνος, είμαι γαμάτος, το ξέρω, συγχωρήστε μου αυτή την κρίση αυταρέσκειας αλλά δεν είναι στο χέρι μου). Μόνο ένας βλάκας δεν αμφισβητεί ποτέ τον εαυτό του.

Είναι αυτό το "εν οίδα ότι ουδέν οίδα", που είπε κάποτε ο Σωκράτης. Αλλά όχι, δεν είναι αυτό. Όχι, δεν έχω πάθει κρίση σχιζοφρένειας ή οτιδήποτε, εννοώ ότι δεν είναι μόνο αυτό. Βασικά, η θεωρία μου είναι ότι η ιδιοφυΐα συνοψίζεται στα εξής τρία αυτό-:

Αυτοκριτική. Αυτογνωσία. Αυτοπεποίθηση.

Η αυτοκριτική είναι για να συνειδητοποιείς τα λάθη σου. Η αυτογνωσία είναι για να αναγνωρίζεις τα όριά σου. Και η αυτοπεποίθηση είναι για να προσπαθείς να φτάσεις τα όριά σου.

Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα. Αν έχεις ένα Λάντα και νομίζεις ότι με αυτό θα πιάσεις την επίδοση μιας Πόρσε, τότε είσαι ανόητος. Αν πάλι έχεις μία Πόρσε και την οδηγείς όπως θα οδηγούσες το Λάντα, τότε πάλι είσαι ανόητος. Ή μάλλον τότε είσαι δύο φορές ανόητος, γιατί επένδυσες σε μια Πόρσε για να πάρεις τα αποτελέσματα που θα έπαιρνες, με πολύ μικρότερο αντάλλαγμα, από το Λάντα.

Δηλαδή: αν εγώ πω ότι μπορώ να λύσω όλα τα μυστήρια του σύμπαντος, τότε είμαι ανόητος. Αν πω ότι δεν είμαι αρκετά έξυπνος για να λύσω όλα τα μυστήρια του σύμπαντος κι άρα ως εκ τούτου πρέπει να τα παρατήσω όλα και να πάω σε μια καφετέρια να παίζω τάβλι, τότε πάλι είμαι ανόητος, κυρίως γιατί δεν ξέρω να παίζω τάβλι. Αν όμως πω ότι, παρόλο που δεν μπορώ να λύσω όλα τα μυστήρια του σύμπαντος, έχω το δικαίωμα και την υποχρέωση να το παλέψω όσο μπορώ, κι όπου φτάσω, τότε είμαι σωστός.

Σκεφτείτε το εξής: η επιστήμη δεν μένει στάσιμη. Όλες οι θεωρίες που διατυπώνονται, ελέγχονται διαρκώς για την αλήθεια τους, με πειράματα, πειράματα και κόντρα πειράματα. Εδώ και τετρακόσια χρόνια, η επιστήμη έχει αλλάξει γνώμη εκατό φορές για τη δομή του ατόμου, την κίνηση, τα πάντα όλα.

Προσέξτε, δε, ότι κανένας σοβαρός επιστήμονας δε θα διεκδικήσει αλάθητο. Όλοι θα σας πουν "πιθανώς", "στα όρια της στατιστικής βεβαιότητας", αλλά όχι "βέβαια" ή "σίγουρα". Η θεωρία της εξέλιξης είναι κοινώς αποδεκτή ως εξήγηση του κόσμου, όχι γιατί έτσι το είπε ο Δαρβίνος κι επειδή ο Δαρβίνος είναι μέγας και γαμιάς, αλλά γιατί είναι η θεωρία που εξηγεί τα ευρήματα και τα πειραματικά δεδομένα με καλύτερο τρόπο από τις υπόλοιπες. Τίποτα δεν είναι ουρανοκατέβατο στην επιστήμη.

Γαμώτη μου, μια από τις πιο βασικές αρχές της σύγχρονης φυσικής είναι η αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ. Το θεμέλιο της επιστήμης είναι η αβεβαιότητα! Άμα το πεις αυτό στον μέσο τυχαίο πληβείο που θα συναντήσεις στο δρόμο σου, θα σου πει ότι αυτό σημαίνει ότι οι επιστήμονες δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Αλλά χρειάζεται ακριβώς να ξέρεις τι σου γίνεται, για να καταλήξεις σε ένα τόσο τρομακτικό συμπέρασμα. Δεν είναι άραγε τρομακτικό ότι, όσο προχωράς στα βάθη της ύλης και στα θεμέλια του κόσμου, τόσο λιγότερο μπορείς να είσαι βέβαιος για το τι γίνεται γύρω σου; Μόνο το θέσφατο προσφέρει στον άνθρωπο την αίσθηση της ασφάλειας. Ό,τι δεν είναι σίγουρο, προκαλεί φόβο και δέος. Είναι γι'αυτόν ακριβώς το λόγο που οι αρχαίοι θεοποιούσαν τα φυσικά φαινόμενα.

Ακόμη και υπό αυτό το φόβο, όμως, δεν σταματάει η επιστημονική έρευνα. Το ότι πιθανότατα ο άνθρωπος δε θα φτάσει ποτέ στην απόλυτη κατανόηση του τι συμβαίνει γύρω του, δε σημαίνει ότι θα σταματήσει να προσπαθεί να φτάσει σε όσο πιο ικανοποιητικό επίπεδο κατανόησης γίνεται.

Στην απέναντι πλευρά, την ίδια ώρα, επιμένουν εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, αγνοώντας επιδεικτικά τα τέσσερα εκατομμύρια αποδεικτικά στοιχεία που τους βγάζουν άκυρους, ότι τον κόσμο τον έφτιαξε ένας μπαρμπούλης με άσπρα γένια πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια, επειδή μια μέρα ξύπνησε με καύλες και δεν είχε τι να κάνει, κι ότι ο ίδιος μπαρμπούλης έφτιαξε έναν άντρα από χώμα και μια γυναίκα από ένα παΐδι, κι ότι άμα παίζεις με το πουλάκι σου αυτός ο μπαρμπούλης θα σε στείλει να καίγεσαι σε καζάνια εις τους αιώνας των αιώνων.

Τυχαίο; Δε νομίζω.

Κι όλα αυτά με αφορμή ένα ηλίθιο τηλεοπτικό σίριαλ.

Είμαι φοβερός, δεν ξέρω αν σας το είπα.

Αυτά, και να προσέχετε μην τυχόν καθίσετε κατά λάθος στη θέση του Σέλντον και σας πρήζει τ'αρχίδια για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης κι ετς' να 'ούμε

Ορισμένα πράγματα είναι σαν εκείνες τις οικογενειακές ταινίες που δείχνει κάτι Σάββατα μεσημέρι το Σταρ.
Όσο απελπισμένος κι αν είσαι, όσο κι αν βαριέσαι, δεν μπορεί, απλά δεν μπορεί να μην έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις με τη ζωή σου απ'το να κάτσεις και να τις δεις.
Και πλέον σε αυτά ανήκει και το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας.
Αλλά, τι να πεις. Here I go again.

Λέιντιζ εντ τζέντλεμεν, σας ομιλεί ο πιλότος της πτήσης 666 κατά διαόλου, Thomas The Barbarian. Στα δεξιά σας θα δείτε μια δημοσκόπηση, η οποία θα είναι ανοιχτή μέχρι και το τέλος του χρόνου, και στην οποία καλείστε να δώσετε τη γνώμη σας για το ποιο από τα έξι πολιτικά κώματα (σωστά το έγραψα) του ελληνικού κυνοβουλίου (κι αυτό σωστά το έγραψα) είναι το χειρότερο.
Μα, για στάσου, είπα έξι; Ναι, είπα έξι. Όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς, αν είστε λίγο παρατηρητικοί, δεν υπάρχει η Χρυσή Αυγή στις επιλογές της ψηφοφορίας. Οι λόγοι είναι οι εξής, μάλλον προφανείς, δύο: α) η Χρυσή Αυγή δεν είναι πολιτικό κόμμα, αλλά μια εγκληματική συμμορία υπανάπτυκτων ηλιθίων που προσπαθεί και αποτυγχάνει οικτρά να παριστάνει το κόμμα, και β) αν την έβαζα σαν επιλογή, θα διαλέγατε όλοι αυτήν και η έρευνα δε θα ήταν στατιστικά χρήσιμη για να βγάλουμε συμπεράσματα.
Και γι'αυτόν ακριβώς το δεύτερο λόγο είναι επίσης που δεν υπάρχει η επιλογή "όλοι τα ίδια σκατά είναι". Το ξέρουμε αυτό. Αυτό που θέλουμε να δούμε είναι ποιος είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Κι άρα δεν πρόκειται να ρίξετε ένα "όλοι τα ίδια σκατά είναι" και να τελειώνετε. Θα σας βάλω να σκεφτείτε, ζαγάρια. Επιτελώ κοινωνικό έργο εδώ πέρα. Αμέ.
Και τώρα ακολουθεί μια συνοπτική παρουσίαση των έξι υποψηφιοτήτων:
Νέα Δημοκρατία: Από τις κλασικές αξίες στο χώρο της μούργας, με σαραντακονταετή συμμετοχή στην κουτάλα, ιδεολογικά τοποθετείται από τους αντιπάλους της στο χώρο του (νεο)φιλελευθερισμού, οι οποίοι ωστόσο δεν μπορούν να μας δώσουν μια σαφή εξήγηση στο τι σχέση έχει ο φιλελευθερισμός με την ιδιαιτέρως επιτυχημένη οικονομική τακτική "φόροι, φόροι κι άλλοι φόροι".
Η Νέα Δημοκρατία, ωστόσο, αποτελεί εδώ και χρόνια το μεγάλο μαντρί στην οποία συγκεντρώνεται ο κύριος όγκος της δεξιάς. Βλέπετε, η δεξιά δεν είναι σαν την αριστερά που ο κάθε πικραμένος πάει και κάνει ΚΚΕ Εσωτερικού, ΚΚΕ Εξωτερικού, ΚΚΕ Εντός Εκτός Κι Επί Τ'Αυτά, Μουλού, Λουμού, Σύριζα, Τσίριζα, Τ'αρχίδια μου ξύριζα, ανορθόγραφες Ανταρσίες και ταλιμπάν και ταλιμπάν. Όλους (ή σχεδόν όλους, όπως θα δούμε δύο κόμματα πιο κάτω) τους χωράει η αγκάλη της ΝΔ.
Γι' αυτό και αντλεί το κοινό της από μεγάλο εύρος του πληθυσμού: πιτσιρικάδες που γράφονται στη ΔΑΠ προκειμένου να χτυπήσουν καμιά γκόμενα που να ξυρίζει τα πόδια της, μέχρι μικροαπατεωνίσκους-βολεμένους δημοσίους υπαλλήλους που ψάχνονται με νύχια και με δόντια να κρατηθούν στη θέση της "ιδιαιτέρας γραμματέως της καθαρίστριας" ή του "προσωπικού αναγνώστη e-mails για τον υπουργό", και φυσικά ας μην ξεχνάμε τα τιμημένα γηρατειά του έθνους που ψηφίζουν με κριτήρια χλωρίνης: αυτήν ξέρουμε, αυτήν εμπιστευόμαστε.
Ατού: Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε ορισμένα δυνατά ονόματα, σαφώς και θα κρατήσουμε τον Άδωνι Γεωργιάδη, πατριώτη, φιλόμουσο, πρώην βιβλιοπώλη και νυν υπουργό υγείας, τον Νίκο Δένδια, εμπνευστή ευρηματικών τρόπων αντιμετώπισης της λαθρομετανάστευσης τύπου "στοίβαξε διακόσιους σε δέκα τετραγωνικά και πάρε ποπκόρν να τους βλέπεις να ψοφάνε από μόνοι τους", τον Δημήτρη-Το-Μεγαλύτερο-Χριστουγεννιάτικο-Δέντρο-Της-Ευρώπης-Αβραμόπουλο και φυσικά τον νυν και αεί και στους αιώνες των αιώνων Κωνσταντίνο Μητσοτάκουλα των Καρπαθίων και Υιός, ο οποίος υιός υπηρετεί ως Ελβετός Υπουργός Ναυτιλίας στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης.
Πασόκ: Άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, που μας έχει χαρίσει πολιτικούς βράχους του βεληνεκούς του Άκη-πορνόγερου-Τσοχατζόπουλου, του Γιώργου-δεν μπορώ να δέσω αλυσίδα ποδηλάτου αλλά με καλούν στο Χάρβαρντ για διαλέξεις-Παπανδρέου, της μικρής Αννούλας-οι φωτοτυπάδες κλέφτες θα γίνουν-Διαμαντοπούλου και του Γιώργου-πάνω απ'όλα η οικογένεια-Παπακωνσταντίνου.
Τα'μαθες τα νέα, πατέρα; Το Πασόκ, δυστυχώς, δεν είναι πια αυτό που ήταν. Οι ένδοξες εποχές που έδενε κι έλυνε, που ο Ανδρέας έβαζε τη δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και οδηγούσε τη χώρα στην αλλαγή! και την ανασυγκρότηση! και το σοσιαλισμό! έχουν περάσει, κι όπως φαίνεται ανεπιστρεπτί. Όπως λέει κι ο πατέρας μου, "το Πασόκ έφερε μια μεγάλη επανάσταση στην Ελλάδα: μέχρι τότε, έτρωγαν οι μεν. Με το Πασόκ, έφαγαν και οι δε".
Αλλά σήμερα με το Πασόκ δεν τρώει πια κανείς, εκτός από κάτι ξεχασμένους γέρους που τρώνε κουτόχορτο. Το μεγάλο στοίχημα πλέον για το Πασόκ είναι να μην παρασυρθεί από το ρεύμα των μνημονίων και των ελάχιστων (sic) κακών αποφάσεων του πρόσφατου παρελθόντος και να αποτελέσει ξανά την ισχυρή και αξιόπιστη Κεντροαριστερά. Προσωπικά ποντάρω διπλό στο Ρεάλ-Ράγιο Βαγιεκάνο.
Ατού: Φυσικά ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ένας άνθρωπος με μεγάλο πολιτικό εκτόπισμα, ιδιαίτερο ειδικό βάρος και γενικά από τα βαριά χαρτιά της πολιτικής σκηνής της χώρας. Θα προσέθετα κι άλλους, αλλά δεν ξέρω πόσοι έχουν απομείνει και πόσοι έχουν φύγει για να αναμορφώσουν την Κεντροαριστερά από μόνοι τους. Από το παρελθόν πάντως κρατάμε την Εύα Καϊλή, με αυστηρώς πολιτικά κριτήρια πάντα.
Σύριζα: Η άλλη πρόταση. Μια πρόταση που, υπό την ηγεσία του Ανδρέα Αλέξη Παπανδρέου Τσιπρανδρέου Τσίπρα, θα βγάλει την Ελλάδα από τον καταστροφικό δρόμο των μνημονίων, θα επαναφέρει το χαμόγελο στο πρόσωπο των Ελλήνων με ισχυρό δημόσιο τομέα, κρατικές επενδύσεις, δημιουργία θέσεων εργασίας στο δημόσιο, αλληλεγγύη με τους αλλοδαπούς, εξάλειψη της μάστιγας των ναρκωτικών (πλην του μπάφου που είναι ιν) και δώρο σε κάθε πολίτη δωρεάν προμήθεια μπέικον εφ'όρου ζωής.
Φυσικά, πολλοί αδαείς μπορεί να πιστεύουν ότι ο Ανδρέξης...φτου, Αλέξης, στην πραγματικότητα ξέρει αρχίδια μπλε απ'το τι θα κάνει άμα στραβωθούμε και τον βγάλουμε κυβέρνηση και απλά πουλάει φτηνές υποσχέσεις για να πουλάνε επανάστα οι πιτσιρικάδες που βρίσκουν τον Κανάκη φωνή της προόδου. Αλλά αυτό είναι ψέμα. Ο Αλέξης έχει πραγματικό σχέδιο. Μπλε πουά με κόκκινες διαγώνιες ρίγες.
Όσο για το ότι ο κάθε πικραμένος από το-σταθερό όσο το ουράνιο-235-Πασόκ βρίσκει καταφύγιο στο Σύριζα, φυσικά και δεν καθιστά τον Αλέξη γουάναμπη Ανδρέα. Απλώς το Πασόκ ήταν Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, αλλά με τα κακά μνημόνια άλλαξε ρότα, έγινε δεξιότερο των δεξιών και οι πραγματικοί Σοσιαλιστές (με κεφαλαίο παρακαλώ) πήγαν στο Σύριζα, ως καταλληλότερο πλέον εκφραστή του Σοσιαλισμού. Και επίσης θυμίστε μου να δω πόσες μαλακίες ακόμα θα πω σήμερα.
Ατού: Θεωρητικά δε θα έπρεπε να υπάρχει κανένας πάνω από τον Αλέξη, που και ωραίο παιδί είναι (μη χέσω), και φοβερό λέγειν και ευφράδεια έχει (μη χέσω), και πάνω απ'όλα πολιτικό λόγο και επιχειρήματα (γαμώτο μου, δεν έπρεπε να είχα πιει εκείνον τον καφέ). Αλλά φιλότιμες προσπάθειες καταβάλει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μέλος του κόμματος τελείως κόντρα στο πνεύμα της οικογενειοκρατίας, που μόνο με τους τσολιάδες έξω απ'τη Βουλή δεν έχει ξεκατινιαστεί αντιπαρατεθεί εποικοδομητικά.
Ανεξάρτητοι Έλληνες: Όπως όλοι οι κατασκευαστές αυτοκινήτων βγάζουν αριστεροτίμονα και δεξιοτίμονα μοντέλα, έτσι και με τα αντιμνημονιακά κόμματα. Έτσι θα έλεγε κάποιος εγκάθετος προπαγανδιστής που θα τολμούσε έστω και να υπαινιχθεί ότι οι Ανεξ. Ελ. (εγκτοι) δεν είναι παρά ένας μικρός Σύριζα με μια ιδέα πατριωτισμό, μια πρέζα χριστιανοσύνης και ένα τσακ "μας ψεκάζουνε Συνέλληνες".
Μια μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών του κόμματος, μεταξύ αυτών και ο αρχηγός του (μας) Πάνος Καμμένος, έχουν υπάρξει και μέλη του μαντριού που λέγαμε παραπάνω, ίσως γιατί οι συνθήκες δεν ήταν ακόμη ώριμες για τη δημιουργία του μεγάλου αυτού κινήματος που θα παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του. Ώσπου μια μέρα είδαν ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, είπαν με σθένος "ήρθε η ώρα για μία νέα πνοή στον τόπο", βρόντηξαν με υπερηφάνεια το χέρι στο γραφείο, και μετά άρχισαν να σκούζουν απ'τον πόνο.
Φαινομενικά, οι οικονομικές προτάσεις του κόμματος (ναι, αυτές) (δεν καταλαβαίνω πού έγκεινται οι αμφιβολίες σας) (σκάστε βλαμμένα) έρχονται και κουμπώνουν απόλυτα με τον Τσίπρα, άλλωστε πολλοί δε θα απέκλειαν πιθανή συνεργασία των δύο κομμάτων σε αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Αλλά φυσικά αυτά είναι ανοησίες. Μπορεί ο Τσίπρας να επαναφέρει τους Έλληνες στο δρόμο της Χριστιανικής αρετής; Αρχίδια καπαμά, φίλοι μου. Αρχίδια καπαμά.
Ατού: Ο Πάνος Καμμένος, άλλος ένας άνδρας μεγάλου πολιτικού εκτοπίσματος, που έμεινε με το ματωμένο πουκάμισο επί δύο ώρες γιατί, σαν γνήσιο λαϊκό παιδί, το να μπει απλά σε ένα μαγαζί και να αγοράσει ένα καθαρό πουκάμισο θα ήταν σπατάλη και πρόκληση στους δύσκολους καιρούς που διάγουμε. Επίσης ο Τέρενς Κουίκ, υπέρμαχος της ποιοτικής δημοσιογραφίας, και ο Παύλος Χαϊκάλης, που ευεργέτησε την ανθρωπότητα ως βιομήχανος υφασμάτων στο Πενήντα Πενήντα και διαχειριστής στην Πολυκατοικία.
Δημοκρατική Αριστερά: Ένα κόμμα τόσο σταθερό και αξιόπιστο, που μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να ρυθμίσεις το ρολόι σου-τι εννοείς όλοι βλέπουν την ώρα τους απ'τα κινητά τους; Σχήμα λόγου είναι. Κάποιοι ίσως θα χαρακτήριζαν την κίνηση της απόσυρσης της Δημ.Αρ από την τρικομματική, ειδικά με την αιτιολογία του κλεισίματος της ΕΡΤ (η οποία ως δια μαγείας από προπαγανδιστικός φορέας του μνημονίου έγινε ξαφνικά η φλόγα και το σύμβολο της κοινωνικής επανάστασης, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), κωλοτούμπα, αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Εγώ πάλι που ξέρω τι μου γίνεται θα σας πω όλη την αλήθεια: η Δημ.Αρ. έμεινε απόλυτα σταθερή στις αρχές της και στα ιδανικά της. Μάλιστα. Σε μια από τις μυστικές συναντήσεις στο Μαξίμου, ο Φώτης Κουβέλης είπε στον Αντώνη και το Βαγγέλη: "εγώ παιδιά στηρίζω όλες σας τις προσπάθειες, αλλά μην και μου πειράξετε την ΕΡΤ. Βλέπω τον Παπαδόπουλο τα Σαββατόβραδα και μ'αρέσει".
Ιδεολογικά, και άσχετα με τις συγκυρίες, η Δημ.Αρ. τοποθετείται κάπου στο χώρο της Αριστεράς (κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να μας κάνει και φοβερή εντύπωση, λόγω του ονόματος και του ότι στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι), αλλά όχι τόσο αριστερά όσο ο Σύριζα, ούτε και τόσο κέντρο όσο το Πασόκ, και κόψ'το λίγο δεξιά γιατί θα βρεις, και το γκρέμισες το κολονάκι μαλάκα, άιντε τώρα πλήρωσε τον προφυλακτήρα και κάνε μόκο.
Ατού: Μην ξεγελιέστε από το ήπιο πρόσωπο του Φώτη, που θυμίζει εκείνο τον κακόμοιρο παππούλη με το Αλτσχάιμερ που βλέπετε συχνά πυκνά καθισμένο κάτω από έναν πλάτανο να αναπολεί ιστορίες που τον δέρνανε οι Γερμανοί επί Χούντας. Το κόμμα αυτό διαθέτει το πολύ δυναμικό στέλεχος Μαρία Ρεπούση, γνωστή και ως θύμα του συνωστισμού της Σμύρνης, η οποία αν τη ρωτήσεις ποια είναι η καλύτερη λύση για το ασφαλιστικό θα σου πει για την κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών από τα σχολεία.
ΚΚΕ: Σταθερή αξία στο χρόνο, το χώρο, το χωρόχρονο. Γνήσια αριστερά, όχι μεσοβέζικες παπαριές τύπου Σύριζα και Δημ.Αρ, το αληθινό πράμα, που μοσχοβολάει άνθη λεμονιάς που ανθίζει στη γειτονιά, ψωμί ζυμωμένο με τον κόπο λαϊκής νοικοκυράς, αξύριστη μασχάλη τζιβάτης γκόμενας (υπάρχουν κάποιοι που τους φτιάχνει η αξύριστη μασχάλη. Τρέξε γύρεψε). Η Παπαρήγα η καλή που λένε!
Βεβαίως η Παπαρήγα δεν είναι πια στην ηγεσία του κόμματος (ως πρώτη μεταξύ ίσων πάντα), παραμένοντας βέβαια πάντα απλός στρατιώτης του λαού ενάντια στους νεροκουβαλητές του μύλου της αντίδρασης. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Το Κόμμα (γιατί ένα είναι στ'αλήθεια το Κόμμα) συνεχίζει δυναμικά την πάλη ενάντια στην αδικία, στην κακιά κυβέρνηση, στην κακιά πλουτοκρατία, στο κακό Μνημόνιο, στην κακή Ευρωπαϊκή Ένωση και στον κακό μας τον καιρό. Η πώληση του 902 δε θα πρέπει εδώ να ερμηνευτεί ως αντίθετη στην ιδεολογία του κόμματος, αν και ομολογουμένως οι επιστήμονες προβληματίζονται.
Αυτή η σταθερότητα του Κόμματος παρερμηνεύεται από ορισμένους (προφανώς καλοθελητές της αστικής μπουρζουαζίας) ως στασιμότητα, ότι και καλά το Κόμμα δεν έχει τίποτα καινούριο να προτείνει κι απλά αναμασά τα ίδια και τα ίδια. Παρ'όλα αυτά, το Κόμμα έχει σταθερή βάση: τους προαναφερθέντες μασχαλογάμηδες, τους εκπροσώπους της εργατιάς και του προλεταριάτου που δεν ψάχνονται να βολευτούν με πασοκονουδούδες αλλά μένουν πιστοί στη Ζάλη των Τάξεων, και τα περήφανα γηρατειά που ξέμειναν από τον εμφύλιο.
Ατού: Ε, τώρα, εδώ που τα λέμε, δεν είναι και σοβαρός πρόεδρος ο Κουτσούμπας. Καλοί χρυσοί οι αγώνες, αλλά αυτόν τον αέρα της Αλέκας, το επικοινωνιακό χάρισμα, αυτή τη σοφιστικέ γοητεία, και σημειωτέον όλα αυτά τα γράφω χωρίς κουβά δίπλα μου γιατί μ'αρέσει να ζω επικίνδυνα, σόρι κιόλας αλλά δεν τα έχει. Ευτυχώς υπάρχει και μια Λιάνα να φυλάει Θερμοπύλες, γιατί μ'αυτά και μ'αυτά θα μας κατηγορήσουν μερικοί-μερικοί ότι το Κόμμα άκουσον-άκουσον χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα και κάτι τέτοιες αηδίες.
Αυτά, και να προσέχετε τι ψήφο θα ρίξετε και την ψήφο και το πουλί μας προσέχουμε πού τα βάζουμε και "τώρα μας το λες ρε μαλάκα που πιάσαμε τη σύφιλη;" και υπάρχουν και τα προφυλακτικά, Κόναν.

Ένα νέο καταπληκτικό προϊόν

Νιώθετε ατονία; Κούραση; Δεν έχετε διάθεση για ζωή;
Πονάει η μέση σας; Η σπονδυλική σας στήλη; Ο κώλος σας;
Μήπως έχετε ενοχλήσεις στο γενικότερο γαστρεντερικό σας σύστημα;
Έχετε δοκιμάσει τα πάντα. Μέχρι και με Ούλτρεξ λουστήκατε. Χάπια, μυτιές, τσιγάρα, χαλαρωτικά μασάζ με αρωματικά κεριά και αιθέρια έλαια από ημίγυμνες Βιετναμέζες. Τίποτα απ'όλα αυτά δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Η ταλαιπωρία σας συνεχίζεται.
Ε, ΛΟΙΠΟΝ, ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ ΑΥΤΑ.
Ήρθε το νέο επαναστατικό προϊόν που θα σας κάνει να ξεπεράσετε όλα αυτά τα προβλήματα μια και καλή. Κυρίες και κύριοι, υποδεχθείτε το καταπληκτικό Ανατομικό Σώβρακο GUGA-5000.
Έχουμε εδώ κοντά μας τον δόκτορα Αριστοτέλη Παπαρδέλη, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Τζαμπαντανάουερ στη νοτιοδυτική Βαυαρία, ειδικό οπισθιολόγο και επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας που με τόσο κόπο, ζήλο και προσήλωση κατασκεύασε το GUGA-5000, για να μας εξηγήσει τον θαυματουργό σχεδόν τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το προϊόν. Κατ'αρχάς, κύριε καθηγητά, από πού προέρχεται το όνομα GUGA-5000?
-Πρόκειται για τα αρχικά της έκφρασης Γκετ Απ Γκετ Αγουέι, ξέρετε τώρα, από το τραγούδι του Τζέμης Μπράουν, άι φηλ λάικ α σεξ μασίν και τέθοια. Είναι εύρημα της ομάδας του μάρκετινγκ, προφανώς, αλλά αντιπροσωπεύει απόλυτα το προϊόν μας: σηκώνεσαι και φεύγεις από τα προβλήματά σου.
-Και το 5000;
-Α, αυτός ήταν ο μισθός μου ως επικεφαλής της ομάδας.
-Α...χα. Τι να πω, αξίζουν για να ευεργετείς με τέτοιον τρόπο την ανθρωπότητα.
-Δε βαριέσαι, οι βενζίνες της Μερσεντέ να βγαίνουν.
-Μμμ...μάιστα. Εξηγήστε μας, κύριε Παπαρδέλη, με ποιον τρόπο λειτουργεί το πρωτοποριακό αυτό εσώρουχο;
-Από τα πρώτα χρόνια που σπούδαζα στο Τζαμπαντανάουερ, ο καθηγητής μου, δόκτωρ Κωλ, μου ενέπνευσε την θεωρία ότι η υγεία του σώματος αρχίζει και τελειώνει στην υγεία των οπισθίων. Προσωπικές έρευνες που έκανα με δίμετρες Ουκρανέζες μου έδειξαν ότι βρισκόμουν στο σωστό δρόμο. Ιδιαιτέρως η Σβετλάνα...
-Στο θέμα μας, παρακαλώ, κύριε καθηγητά.
-Καλά, θα σου δώσω εγώ το τηλέφωνο της Σβετλάνας και θα δεις ποιο είναι το αληθινό θέμα.
-Μα, μιλούσαμε για το GUGA-5000.
-Θα μιλήσουμε και γι'αυτό. Η Σβετλάνα, λοιπόν...
-Μα, πάλι για τη Σβετλάνα μιλάμε.
-Αφήστε με, αγαπητέ μου, να ολοκληρώσω. Η Σβετλάνα, στη διάρκεια των ενδελεχών ερευνών που έκανα, μου έδωσε να καταλάβω ότι τα συμβατικά εσώρουχα πάσχουν από πολλές απόψεις. Δεν προσφέρουν στη γλουτιαία περιοχή τη στήριξη, την σωστή θερμοκρασία και τα κατάλληλα θρεπτικά συστατικά για να ρυθμιστεί όλο το σώμα αναλόγως.
-Και τώρα φτάνουμε στο προκείμενο. Πώς λειτουργεί το GUGA-5000?
-Για να φτάσουμε σε αυτό, ήταν επιβεβλημένη η επέκταση της έρευνας. Γι'αυτό περάσαμε στην ειδική εξονυχιστική εξέταση σε ορισμένες Αφρικανές...
-Επ'αυτού του θέματος, πώς θα μπορούσα να κάνω κι εγώ ορισμένες επιστημονικές έρευνες με μια απ'αυτές τις Αφρικανές;
-Θα πας στη Ζαΐρα και θα της πεις ότι σε στέλνει ο Καθηγητούκος, θα καταλάβει αυτή. Στο θέμα μας τώρα, οι έρευνες για τη δημιουργία του GUGA-5000 απαίτησαν πολύ καιρό σκληρής και συχνά ακατάπαυστης σωματικής και πνευματικής εργασίας. Αρκεί να σκεφθείτε, αγαπητέ μου, ότι έχασα εφτά συνεχόμενα επεισόδια του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή!
-Αξίζει, όμως, μια τέτοια θυσία για μια τέτοιου μεγέθους επιστημονική επανάσταση, σωστά;
-Ναι, καλά, πες μου εσύ τι απέγινε η Χουρέμ αφότου ο Αλί Χασάν έσφαξε τον τριτοξάδελφο του Σουλτάνου και θα σου πω εγώ για επιστημονική επανάσταση.
-Εξηγήστε μας, τώρα, την τεχνολογία πίσω από αυτό το σύγχρονο μικρό θαύμα.
-Βεβαίως. Και τα τρία μοντέλα του GUGA-5000, στρινγκ για τη σύγχρονη απελευθερωμένη κοπέλα, κιλότα για τη σεμνή και σοβαρή γυναίκα και μπόξερ για να μη μείνουν κι οι άντρες παραπονεμένοι, έχουν αεροδυναμικές ραφές που φέρνουν τα οπίσθια στη σωστή τους θέση και επαναφέρουν τη συμπαντική ισορροπία του σώματος.
-Τι μου λέτε;
-Βεβαίως. Αλλά το πραγματικό θαύμα είναι το εξαιρετικό ελαστικό ύφασμα, από το οποίο κατασκευάζεται το GUGA-5000. Ανθεκτικές και ισχυρές ίνες που συντίθενται από μια ειδική ποικιλία μαριχουάνας στα υψίπεδα των Ζωνιανών, οι οποίες εμποτίζονται με τα δάκρυα του σπάνιου αγριοτζίτζικα των Ιμαλαΐων...
-Του αγριοτζίτζικα των Ιμαλαΐων; Μα, δεν είχε εξαφανιστεί;
-Όχι, όχι, έχουμε ακόμα τα τελευταία άτομα του είδους, στο εργαστήριό μας, υπό ειδικές περιβαλλοντικές συνθήκες, και τους προβάλλουμε εφτά φορές τη μέρα το Βασιλιά των Λιονταριών, για να συλλέγουμε τα δάκρυα. Αφού, λοιπόν, εμποτιστούν οι ίνες στα δάκρυα του αγριοτζίτζικα των Ιμαλαΐων, στη συνέχεια τα παραδίδουμε στις εξειδικευμένες κεντήστρες, οι οποίες πρέπει υποχρεωτικά να είναι Σκορπιοί με ωροσκόπο Δίδυμο, και φτιάχνουν αυτό το εξαιρετικό ύφασμα αποκλειστικά κάθε Τετάρτη κι ενώ η Σελήνη βρίσκεται σε συζυγία με τον Ερμή, τρίγωνο με τον Κρόνο, τετράγωνο με την Αφροδίτη, κύκλο με τον Απόλλωνα και παρτούζα με το Δία.
-Τι μου λέτε;
-Βεβαίως. Μόνο με αυτό το συγκεκριμένο και υψηλά επιστημονικό τρόπο κατασκευής, ανάμεσα στις ίνες αυτού του υφάσματος εγκλωβίζεται η αστρική ενέργεια, η οποία στη συνέχεια απορροφάται μέσω του πρωκτού, κάτι σαν υπόθετο φανταστείτε, και διαχέεται σε όλο το σώμα, χαρίζοντας έτσι ψυχική και σωματική ευεξία και θωρακίζοντας τον οργανισμό απέναντι στην οστεοπόρωση, τα γαστρεντερικά νοσήματα, έξι μορφές καρκίνου και τις διαφημίσεις του Τζάμπο.
-Δεν είμαι εγώ αυτός που θα τολμήσει να διαφωνήσει με την επιστήμη, κύριε Παπαρδέλη. Σας ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά σας στην ανθρωπότητα, και πάμε τώρα να δούμε ορισμένες μαρτυρίες ανθρώπων που αγόρασαν το Ανατομικό Εσώρουχο GUGA-5000 και είδαν τη διαφορά ιδίοις όμμασι.
Βαγγέλης Ξυστοπαιχτογιαννάκης, 38 ετών, υπάλληλος πολεοδομίας:
Από τις σκληρές ανάγκες της δουλειάς μου, όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό, με είχε πονέσει ο κώλος μου. Δοκίμασα χάπια, αλοιφές, σκατά, φατά, τίποτα. Είχα πεθάνει τη γυναίκα μου τη Σούλα στη γκρίνια. Ώσπου έβαλα το μαγικό βρακί και βρήκα την υγειά μου. Πλέον η παραγωγικότητά μου έχει αυξηθεί εκατόν εφτακόσια τα εκατό. Βγάζω τις διπλές πασιέντζες απ'όσες έβγαζα πριν, κάνω μόνο εφτά διαλείμματα για τσιγάρο και άμα λάχει δίνω και δύο πιστοποιητικά τη μέρα!
Θεοπίστη Σούτσου, 23 ετών, πρωταγωνίστρια:
Οι ρόλοι που αναλαμβάνω, θα με θυμάστε φαντάζομαι απ'το "Ο Ξεπαρθενευτής νούμερο 17", με βρίσκουν πολύ συχνά ξαπλωμένη ανάσκελα με τα πόδια στον αέρα. Αυτή η στάση είναι απόλυτα άβολη, όπως καταλαβαίνετε, και ήταν πολύ φυσιολογικό να με πιάσει λουμπάγκο και να πάω παντού σκυφτή. Αλλά τώρα έβαλα το μαγικό βρακί και στέκομαι ξανά όρθια! Μέχρι να μου το σκίσει ο συμπρωταγωνιστής μου και να με πετάξει βίαια στον καναπέ, δατ ιζ.
Κώστας Φούντας, 25 ετών, νέος που δυσκολεύεται να βρει δουλειά στην Ελλάδα:
Να, να πούμε, μαν, είχα αράξει πίσω, ξέρω γω, στον καναπέ, κι έπαιζα Προ με τον Μήτσο, να πούμε, ε, και πίναμε ένα γάρο, και δεν το γύριζε ο εγωίσταρος να πούμε, μαν, και τα παίρνω εγώ, να γυρίζει λέμε, να γυρίζει, ώσπου θυμάμαι, που λέει, εκείνο το ανατομικό πώς το λένε, το βάζω, φιλαράκι όλα φλασιά καθάρισαν ρε φίλε, ηρεμία, γαλήνη, νιρβάνα, σμελς λάικ την σπίριτ κι ετς', δε με νοιάζει πια το γάρο, του πετάω και δυο γκολάκια, μερακλαντάν όλα, τίποτα να μασουλήσουμε τριγυρίζει να πούμε;
Αρσινόη Μυτιληναίου, 31 ετών, κακογαμημένη οδηγός φορτηγού:
Όλοι οι άντρες που είχα γνωρίσει στη ζωή μου ήταν σεξουαλικά γουρούνια. Γουρούνια! Το μόνο που τους ένοιαζε ήτανε, λέει, να έχω καλύτερες επιδόσεις στο κρεβάτι, να είμαι πιο θερμή, να μην κοιτάω την τηλεόραση από πίσω όταν το κάνουμε και κάτι τέτοιες αηδίες. Αλλά τώρα που αγόρασα αυτό το καταπληκτικό προϊόν, κατάλαβα ποιος ήταν ο πραγματικός σκοπός της ζωής μου. Με την καλή μου θα παντρευτούμε το Δεκέμβρη στο Άμστερνταμ, να είστε όλοι εκεί.
Ελπίδα Απέθαντου, 63 ετών, αρχετυπική Ελληνίδα πεθερά:
Είχα κάτι σουβλιές στην πλάτη και όλα μου τη δίνανε στα νεύρα. Το μόνο που έκανα όλη μέρα ήταν να βλέπω κανένα τούρκικο, να γκρινιάζω στον άντρα μου το Βρασίδα και να βρίζω την αχαΐρευτη τη νύφη μου. Αλλά φόρεσα το μαγικό βρακί κι άλλαξε η ζωή μου. Πάνε οι σουβλιές, ο γιος μου έβαλε επιτέλους μπροστά το διαζύγιο κι εγώ τώρα βρίσκομαι στη Χονολουλού με τον κουμπάρο. Στείλτε κι ένα στο Βρασίδα, σα δώρο από μένα, μπας και μπορέσει να βαστήξει πάνω από έξι δευτερόλεπτα.
Άξελ Ρόουζ, 51 ετών, χοντρός τραγουδιστής:
Θυμάμαι ότι πάντοτε νόμιζα ότι ήμουνα οι Γκανς εν Ρόζες μόνος μου, γι'αυτό και σε κάποια φάση έδωσα στον Σλας και τους άλλους δύο που δεν τους θυμάμαι το πουλί ανά χείρας. Αλλά σε κάποια στιγμή δοκίμασα αυτό το σώβρακο που λέγανε όλοι. Η συσσωρευμένη οργή από μέσα μου έφυγε, ξεκαβαλίκεψα το καλάμι, κατάλαβα πόσο άδικα φέρθηκα στον Σλας και συνειδητοποίησα ότι το Chinese Democracy ήταν μια φόλα και μισή. Ευχαριστώ, μαγικό βρακί!
Ελευθέριος Σαπρακιάρης, 87 ετών, ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ:
Παλιά έρχονταν όλα τα βρωμόπαιδα και παίζανε μπάλα στην αυλή μου, κι εγώ έπαιρνα τη μαγκούρα μου και κούτσα-κούτσα, κούτσα-κούτσα, μου ξεφεύγανε. Τώρα δε χρειάζομαι πια μαγκούρα. Μέχρι την Καλαμαριά τα κυνηγάω τα διαολισμένα. Έκοψα και το χάπι για τη χοληστερίνη, αμέ. Να κάνετε ένα ειδική παραγγελία για τα μέτρα του Προέδρου, θα τον βοηθήσει στον αγώνα του να ανασυντάξει την Κεντροαριστερά και να πολεμήσει τα κακά μνημόνια.
Γκιουσούφ Νταγκαντούγκου, 19 ετών, Αφρικανός πρόσφυγας στην Αχαρνών:
Γκιουσούφ ήρτε από Ουαζαγκαμπούμπου όκι είκε μπρακί βάλει γκυρνούσε ξεμπράκωτο στο ντρόμοι, κάποιο καλό κύριο λυπήτηκε Γκιουσούφ έντωσε ατό μπρακί φορέσει Γκιουσούφ όκι κρυώσει κώλο του. Ένα μέρα ήρτε κακό κύριο μαύρο μπλούζα Κρυσή Αγκή κυνηγκάει Γκιουσούφ μακαίρι, τρέκει τρέκει Γκιουσούφ ξεφύγκει, Γκιουσούφ όκι είκε φάει πέντε μέρα, Γκιουσούφ όκι κούραση, όκι πείνα, γκλίτωσε από Κρυσή Αγκή. Μπρακί καλό. Ντεν έκει βγκάλει από τότε, το ντώσει πέναλντι.
Σοφία Μυαλωμένου, 30 ετών, φοιτήτρια Φυσικού:
Φέτος παίρνω πτυχίο, σαράντα εφτά μαθήματα μου έχουν μείνει μόνο, τι διάολο έλεγα, δεν θα τα καταφέρω κοτζάμ Σεπτέμβρη; Έστρωσα τον κώλο μου κάτω, παράτησα τα πάντα, μέχρι και το Τίτσου, αλλά θόλωσε το μυαλό μου, ήταν κι άβολες οι καρέκλες και κόντευα να τα βροντήξω όλα κάτω. Ευτυχώς μου έκοψε και παρήγγειλα αυτό το φοβερό βρακί, και μου πέρασαν οι πόνοι, βρήκα τη χαμένη μου πνευματική διαύγεια και τώρα πάω φουλ για να πάρω το πτυχίο μου και να τυλίγω με αυτό σουβλάκια.
Τζακ, 28 ετών, Εκλεκτός:
Όχι ότι έχω καμία σχέση με τον παρουσιαστή αυτού του τηλεμάρκετινγκ ή οτιδήποτε, αλλά συνιστώ ανεπιφύλακτα στον κάθε τηλεθεατή το GUGA-5000. Βοηθάει εξαιρετικά τις κινήσεις όλων των γνωστών πολεμικών τεχνών, ανακουφίζει από μυϊκούς πόνους και έχω χάσει το μέτρημα πόσες φορές μου χρησίμευσε για να εξουδετερώσω βόμβες. Σας αφήνω τώρα, γιατί πρέπει να σώσω τον πλανήτη από μια επιδρομή εξωγήινων κουνουπιών. Rock on.
Λοιπόν, τι περιμένετε όλοι σας; Τηλεφωνήστε τώρα αμέσως στο 2310696969 για να παραλάβετε κι εσείς αυτό το εξαίρετο προϊόν, σε ένα από τα εξής μοδάτα χρώματα: άσπρο, κόκκινο, κίτρινο, μπλε, μαύρο, λίγο πιο ανοιχτό μαύρο, καστανόξανθο, ξανθοκάστανο, φιστικί, μπανανί, σκούρο φιστικί, πορτοκαλί του πορτοκαλιού, πορτοκαλί του φαναριού, μπορδοροδοκόκκινο, καρό, με καραβάκια, φραουλίτσες, πασχαλίτσες ή μπλε και πράσινους κόκκους.
Οι δε δέκα πρώτοι που θα τηλεφωνήσουν, κερδίζουν εντελώς δωρεάν ένα ακόμα επαναστατικό επίτευγμα: το Ενεργειακό Μιξεράκι του Φραπέ 7000, το οποίο δε χρειάζεται ηλεκτρικό ρεύμα, μπαταρίες ή άλλες αηδίες για να λειτουργήσει. Απλά το πιάνεις σφιχτά στο χέρι σου και απορροφά ενέργεια από τη θετική σου αύρα, χτυπώντας έτσι τον φραπέ σου.
Και επιπλέον δώρο για όλους, ένα δεύτερο GUGA για να φοράνε όταν βάζουν το πρώτο για πλύσιμο!
Μόνο στην εκπληκτική τιμή των 666,66 ευρώ! Δόσεις, πιστωτικές κάρτες, ευκολίες πληρωμής και κουπόνια του ΟΑΕΔ δε γίνονται δεκτά.
Αυτά, και να προσέχετε μην έρθω σε επαφή με τα κανάλια, γυρίσω πραγματικά το διαφημιστικό και την πουλέψετε όλοι αλλά από την άλλη αν βλέπατε τηλεόραση δε θα ήσασταν κοινό μου και είναι πολύ λογικό οπότε δεν έχω με τι να σας απειλήσω.

Τα ιπτάμενα σουβλάκια

Προσοχή, προσοχή: αυτή είναι άλλη μια από τις ιστορίες μου που θα αλλάξουν για πάντα το ρου της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, της Έκθεσης, της Βιολογίας και των Θρησκευτικών. Αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Έχω πιει φραπέ και για μεσημεριανό είχα μπάμιες. Είμαι επικίνδυνος. Θα παρακαλάτε να ξαναδείτε τον Τζακ, τη Τζίνα, τον Τόμι, τον Φαν Χάλεν και τον σκύλο που μιλάει. Τι; Δεν είχε σκύλο που μιλάει; Α, οκ, σόρι.
Τέλος πάντων, ώρα για δράση, το κακό θα περάσει και λοιπά και λοιπά. Κρατηθείτε γερά, μη βγάζετε τα χέρια σας έξω απ'το βαγονάκι και κρατηθείτε γερά. Ναι, το είπα δύο φορές. Είναι πολύ σημαντικό να κρατηθείτε γερά. Κι επίσης να μη βγάζετε τα χέρια σας έξω απ'το βαγονάκι.
Τα Ιπτάμενα Σουβλάκια, του Θωμά Βάρβαρου.
Τα πολύ παλιά χρόνια, ή πριν από μερικές βδομάδες, ό,τι σας βολεύει εσάς καλύτερα, ζούσε σε ένα πανάκριβο ρετιρέ στην Πετρούπολη Αθηνών μια κοπέλα γύρω στα τριάντα. Μπορεί να τη λέγανε Μπίλι Τζιν, Μάγκι Μέι, ίσως και Έλινορ Ρίγκμπυ, αλλά επειδή ζούσε στην Πετρούπολη Αθηνών το πιθανότερο είναι ότι τη λέγανε Νατάσα.
Η Νατάσα είχε υπάρξει στα 20 της παντρεμένη με τον τραγουδιστή μιας άσημης μέταλ μπάντας ονόματι The Motherfucking Fuckers, αλλά μια μέρα με δύο φεγγάρια τον βρήκαν νεκρό υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, ντυμένο με μια ροζ στολή γάτου και με μια εξωφρενικά σκληρή στύση. Δεν μπόρεσε ποτέ της να του συγχωρέσει ότι την απάτησε, κι έτσι η Νατάσα ορκίστηκε να μην ξανασυνάψει ποτέ της σχέση με άντρα.
Στη συνέχεια επακολούθησαν κάποιες ξεπέτες με τον κιθαρίστα, τον μπασίστα, τον ντράμερ, τον δεύτερο κιθαρίστα, τον βιολιστή, τον τρομπετίστα, τον τρίτο κιθαρίστα, τον γκαϊντιέρη, τον ακορντεονατζή, τον μπουζουξή, τον τέταρτο κιθαρίστα, τον δεύτερο μπουζουξή, τον παίχτη μελόντικας και τον βοηθό φωνητικών ελβετικού yodelei της μπάντας.
Ο πέμπτος κιθαρίστας και ο δεύτερος γκαϊντιέρης απεδείχθησαν γκέι και κλέφτηκαν μεταξύ τους.
Ναι, οι The Motherfucking Fuckers είχαν πολύ σύνθετο ήχο.
Η Νατάσα όμως τα είχε αφήσει πίσω της όλα αυτά. Δεν ήταν πια μια βαρεμένη γκρούπι, αλλά μια σοβαρή και υπεύθυνη δικηγόρος. Είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο, πολλούς Σεπτέμβρηδες αργότερα, και πλέον δούλευε ως νομική σύμβουλος σε μια αντιπροσωπεία κινέζικων λιμουζινών. 
Ζούσε μια ήσυχη ζωή. Το πρωί πήγαινε στη δουλειά της με το λεωφορείο, γιατί είχε οικολογική συνείδηση, το μεσημέρι γυρνούσε σπίτι της κι έτρωγε, και τα απογεύματα επισκεπτόταν τη φίλη της την Κική, που ήταν μια Μπουρναζογκόμενα του ελέους αλλά τη συμπαθούσε γιατί έλεγε καλό φλιτζάνι.
Εκείνο το μοιραίο πρωινό που συνέβησαν όλα ακριβώς στη δουλειά της ήταν που πήγαινε.
Είχε συμβεί ένα απίστευτο χωροχρονικό παράδοξο εκείνη τη μέρα, και το λεωφορείο για πρώτη φορά στα χρονικά είχε αργήσει. Η Νατάσα, μη βλέποντας λεωφορείο να έρχεται, πήγε να ανάψει τσιγάρο, αλλά μετά θυμήθηκε ότι δεν καπνίζει κι άρχισε να αναρωτιέται γιατί κουβαλάει τσιγάρα μαζί της αφού δεν καπνίζει.
Εν τέλει, το λεωφορείο ήρθε. Η Νατάσα κατάφερε να βρει ένα κενό ανάμεσα σε μία άπλυτη μασχάλη και την τερατώδη τσάντα μιας ελεεινής καγκουρογκόμενας, και στη συνέχεια προσπάθησε να συγχρονίσει την αναπνοή της με τον χοντρό που είχε ζουληχτεί πίσω της, για να υπάρχει χώρος να αναπνεύσουν και οι δύο.
Τελικά κάποια στιγμή το λεωφορείο έφτασε στον προορισμό της, στη Βούλα. Θα μου πείτε τώρα, εσείς οι Αθηναίοι, υπάρχει λεωφορείο που πάει απευθείας απ'την Πετρούπολη στη Βούλα; Κι εγώ σας λέω, μετά από αυτά ακριβώς τα θλιβερά γεγονότα εκείνης της μέρας ο ΟΑΣΑ αποφάσισε να καταργήσει τη συγκεκριμένη γραμμή.
Καθώς κατέβαινε, η Νατάσα στραβοπάτησε στο σκαλοπάτι κι έπεσε με τα μούτρα στο πεζοδρόμιο. Μερικοί κακοπροαίρετοι, επηρεασμένοι από μια ιστορία που είχαν ακούσει στις ειδήσεις, είπαν ότι την έσπρωξε ο ελεγκτής, αλλά δεν υπήρχε ελεγκτής μέσα στο λεωφορείο. Ευτυχώς η Νατάσα δεν είχε πάθει τίποτα, αλλά καθώς έπεσε άτσαλα, από την τσάντα της, που είχε αφήσει ανοιχτή από την φιλοσοφική της αναζήτηση με τα τσιγάρα, κατρακύλησε στο αυλάκι του πεζοδρομίου μια δεκάρα.
Φυσιολογικά, αυτή η απώλεια θα απασχολούσε μόνο τον Σκρουτζ Μακ Ντακ. Αλλά η δεκάρα αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη δεκάρα. Σε αυτή τη δεκάρα βρίσκονταν αποθηκευμένα ειδικά μαγνητικά πεδία, τα οποία μετέδιδαν υποσυνείδητα μηνύματα. Αυτά τα υποσυνείδητα μηνύματα μετέτρεπαν τον κάθε συνηθισμένο άνθρωπο σε έξτρα τσιφούτη.
Έτσι, η Νατάσα άρχισε να τρέχει πίσω απ'τη δεκάρα, η οποία έπεσε μέσα στη σχάρα του υπονόμου. Αμέσως έβγαλε τη σχάρα κι έχωσε το χέρι της μέσα. Τότε μια δίνη τη ρούφηξε μέσα. Οι περαστικοί ήταν προφανώς συνηθισμένοι σε αυτό το θέαμα και έτσι κανείς δεν έδωσε σημασία.
Η Νατάσα έπεφτε για μερικά δευτερόλεπτα, ή ίσως ήταν δύο λεπτά, ή είκοσι εφτά χρόνια και πέντε μέρες, τέλος πάντων ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα αργότερα προσγειώθηκε πάνω σε έναν κακόγουστο εμπριμέ καναπέ, στη μέση ενός δωματίου γεμάτου πλαστικά φτηνιάρικα μπιχλιμπίδια και με μια τηλεόραση 42 ιντσών που έπαιζε ένα τούρκικο.
-Είμαι στο σαλόνι της Κικής, σκέφτηκε, αλλά μεμιάς άλλαξε γνώμη, καθώς άνοιξε η πόρτα και μπούκαρε μέσα ένας χιονάνθρωπος οπλισμένος με μπαζούκα. Ήταν σίγουρα ένα πολύ παράδοξο θέαμα, καθώς ήταν Αύγουστος κι ο χιονάνθρωπος θα έπρεπε να είχε λιώσει.
-Ποιος είσαι και τι γυρεύεις στο σαλόνι της Κικής; του είπε η Νατάσα.
-Ποια Κική; Δεν ξέρω καμία Κική, της είπε ο χιονάνθρωπος. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα γίνεις κομμάτια αν δε φύγεις αυτή τη στιγμή από δω.
-Δε φεύγω αν δε μάθω τι απέγινε η φίλη μου, φώναξε με πάθος.
-Εγώ σε προειδοποίησα, θα γίνεις κομμάτια, είπε κι άρχισε να πυροβολεί με την μπαζούκα, η οποία όμως αντί για πυραύλους πετούσε τεκίλα.
Η Νατάσα έγινε κομμάτια.
Ξύπνησε κάποια στιγμή, πολύ αργότερα, ξαπλωμένη μπρούμυτα σε κάτι γρασίδια. Δίπλα της βρισκόταν μια λιμνούλα ξερατού και παραδίπλα της στεκόταν όρθιος ο Τζέρεμι Κλάρκσον.
-Πού...πού βρίσκομαι;
-Μα, στην αγωνιστική πίστα του Top Gear, φυσικά, της απάντησε ο γνωστός παρουσιαστής. Σε περιμένει ο Στιγκ για να κάνεις τον γύρο σου με το οικονομικό μας αυτοκίνητο.
-Δε σφάξανε που θα κάνω και γύρους, ακόμα ζαλίζομαι.
-Καλά, εσύ θα χάσεις, είπε ο Κλάρκσον κι έκανε μεταβολή για να φύγει.
-Έι, έι, έι, περίμενε! του φώναξε η Νατάσα. Προφανώς έχω παγιδευτεί σε μια παράξενη παράλληλη διάσταση, όπου είναι φυσιολογικό να κοιμάμαι στο σαλόνι της Κικής και να ξυπνάω στην Αγγλία. Θέλω να γυρίσω πίσω στον κόσμο μου, όπου ο Ομπάμα ανακατεύεται στις δουλειές των ξένων κρατών κι οι Συριζαίοι νομίζουν ότι θα επαναπροσληφθούν στο δημόσιο. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;
-Έι, της είπε ο Κλάρκσον, αυτό είναι δική μου ατάκα.
-Στ'αρχίδια μου! έσκουξε εξοργισμένη η Νατάσα, πριν θυμηθεί ότι δεν είχε αρχίδια, τουλάχιστον όχι εκείνη τη στιγμή μαζί της στην τσάντα της. Θέλω να φύγω από δω μέσα, το καταλαβαίνεις;
-Το καταλαβαίνω. Γιατί δε δοκιμάζεις εκείνην εκεί την πόρτα;
Μια πόρτα είχε ξεπροβάλλει ανάμεσα στα γρασίδια, χωρίς κανένα λόγο. Η Νατάσα πήγε και την άνοιξε, και λίγα λεπτά μετά ακούστηκε ένα μακρόσυρτο ουρλιαχτό και θόρυβοι από πριόνια.
-Ουπς, λάθος πόρτα, είπε ο Κλάρκσον. Ο Χάμοντ φταίει γι'αυτό! της φώναξε για να αποτινάξει την ευθύνη από πάνω του. Και μετά πέθανε.
Κανείς δεν ξέρει γιατί.
Αυτός που δείχνουν τώρα στο Top Gear είναι ολογραμματική προβολή.
Αλλά είχαμε μείνει στη Νατάσα. Είχε προσγειωθεί σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου βρισκόταν δεμένη σε μια καρέκλα, με ένα αλυσοπρίονο να λειτουργεί κρεμασμένο σε ένα καλώδιο λίγα εκατοστά πάνω απ'το κεφάλι της, κι απέναντί της καθόταν ο Jigsaw.
-Θέλω να παίξουμε ένα παιχνίδι, της είπε.
-Τι...τι παιχνίδι; αποκρίθηκε εκείνη με τρεμάμενη φωνή.
-Ξέρεις σκάκι;
-Ε...όχι και πολύ καλά...
-Τίτσου;
-Μα...είμαστε μόνο δύο...
-Τότε θα παίξουμε τάβλι. Και δεν ακούω κουβέντα!
Αποδείχθηκε όμως ότι δεν ήταν καλή η ιδέα του, γιατί έφερνε συνέχεια ασσόδυο και η Νατάσα του πήρε εφτά παρτίδες διπλό.
-Πώς στο διάολο το κάνεις αυτό το πράμα; τη ρώτησε έξαλλος.
-Έχω κάνει φοιτήτρια σε ελληνικό πανεπιστήμιο, δεν θέλει και πολύ μυαλό.
-Άι, καλά, φύγε από δω, με τσάντισες, της είπε.
Η Νατάσα άρχισε να προχωράει στο διάδρομο. Δεξιά κι αριστερά υπήρχαν διάφορες πόρτες, με επιγραφές που έγραφαν πάνω "Κρεβατοκάμαρα του Μαρκήσιου Ντε Σαντ", "Δαμασκός", "Στενοσόκακα του Βικτωριανού Λονδίνου" και "Ντουλάπα της Παπαρήγα". Εννοείται ότι δεν τόλμησε να ανοίξει καμία από αυτές.
Κάποια στιγμή βρήκε μια πόρτα με την επιγραφή "Άνοιξε αυτή την πόρτα για να βρεθείς στη γνωστή και φυσιολογική Αθήνα του 2013". Μήπως ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό; Δεν κάθισε να αναρωτηθεί για πολύ. Άνοιξε την πόρτα.
Το θέαμα που αντίκρισε ήταν απίστευτο. Ένα τεράστιο εργαστήριο, στο οποίο εκατοντάδες, μπορεί χιλιάδες, ίσως ακόμα και δεκάδες επιστήμονες με άσπρες ρόμπες έριχναν υγρά σε δοκιμαστικούς σωλήνες και συναρμολογούσαν περίεργους μηχανισμούς. Αλλά το πραγματικά συγκλονιστικό βρισκόταν πάνω απ'το κεφάλι της.
-Αυτά...τα σουβλάκια...πετάνε!
-Συχαρητήρια, μανδάμ, συχαρητήρια, της είπε μια σαρκαστική φωνή πίσω της. Έχεις να'ούμε μια εξαιρετική ικανότητα να επισημαίνιεις το προεμφανές.
Γύρισε κι αντίκρισε έναν μυστακιοφόρο χοντρολίπαρο που φορούσε έναν περίεργο συνδυασμό κοστουμιού και λιγδιασμένης ποδιάς.
-Χα...χα...πώς είσαι ντυμένος έτσι ρε μαλάκα; του είπε η Νατάσα.
-Πρόσεχε τα λόγια σου, μανδάμ, πρόσεχε τα λόγια σου, της είπε ο παρτσακλός. Είμαι ο Πρόεδρος της Ένωσης Ελλιήνων Σουβλατζήδων ας 'ούμε.
-Α, και γι'αυτό έχεις ντυθεί μισός Πρόεδρος και μισός Σουβλατζής;
-Αργείς αλλά τα πιάνιεις, μανδάμ, αργείς αλλά τα πιάνιεις.
-Οκ, πρώτον, τι παίζει με την διπλή επανάληψη; Δεν παίζουμε σε κανένα σίριαλ του Δαλιανίδη. Και δεύτερον, τι παίζει με τα ιπτάμενα σουβλάκια;
-Πρώτον, μανδάμ, και πώς είσαι τόσο σίγουρη ότι δεν παίζουμε σε σίριαλ του Δαλιανιίδη να'ούμε; Και δεύτερον, αυτό εδώ είναι το μυστικό πρότζεκτ με κωδικό Άθιενς Ίγκολ πώς το μιλάω έτσι το εγγλέζικο να'ούμε.
-Μα, η πόρτα απ'έξω γράφει ότι από εδώ πάμε στη γνωστή και φυσιολογική Αθήνα του 2013, πώς κατέληξα εδώ;
-Εξεπίτηδες βάλαμε την επιγραφή, μανδάμ, για να στρίβουν οι περίεργοι!
-Μα...πώς...
-Έλα τώρα, μανδάμ! Ποιος θέλιει να βρεθεί στη γνωστή και φυσιολογική Αθήνα του 2013;
-Σωστό κι αυτό, αλλά...τι σόι μυστικό πρότζεκτ περιλαμβάνει ιπτάμενα σουβλάκια;
-Άκου να δεις τώρα μεγαλοευφυΐα να δεις το Χριστό Παναγιώτη και να πεις το δεσπότη φαντάρο. Με τα ιπτάμενα σουβλάκια, θα μπορούμε να τα στέλνουμε κατευθείαν στα σπίτια των πελατών. Έτσι, δεν ξέρω αν με παρακολουθείς να'ούμε, θα μπορέσουμε να απολιύσουμε τους ντιλιηβεράδες και θα ανέβουν οι ισοϋπολογισμοί μας κατά εκατόν εφτακόσια τοις εκατό. Εννόησες;
-Τι; Μα αυτό είναι απάνθρωπο! Η μόνη δουλειά που έχει μείνει για τους νέους στην Ελλάδα είναι το ντελίβερι και θα την καταργήσουμε κι αυτή;
-Δεν μπορείς εσύ, μανδάμ, να μπεις ενάντια στην πρόοδο της επιστήμης να'ούμε!
-Θα σας κάνω αυτεπάγγελτη μήνυση! φώναξε εξοργισμένη η Νατάσα.
-Δεν ξέρω τι είπες για τον Ευαγγελάτο, αλλά δεν θα προλάβεις να μας κάνεις καμία μήνιυση. Θα σε σκοτώσουμε εδώ μέσα.
-Πάνω απ'το πτώμα μου θα με σκοτώσετε! φώναξε με γενναιότητα και τόλμη η Νατάσα, κι αμέσως έβγαλε το κινητό της.
-Έι! Τι θα κάνιεις μ'αυτό; Μην και τυχόν μας κουβαλιήσεις εδώ μέσα καμιά μπατσαρία...
Αλλά οι προθέσεις της ήταν πολύ χειρότερες. Μπήκε στο Youtube και έβαλε το "Fuck this Fucking Fuck number two hundred fucking thirteen", το καινούριο τραγούδι των The Motherfucking Fuckers, οι οποίοι μετά το θάνατο του άντρα της είχαν επανενωθεί με μια μυστηριώδη άγνωστη τραγουδίστρια, για την οποία κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι η Στικούδη και κάνει ντεθμεταλάδικα γρυλίσματα.
Έξι ώρες, εικοσιτρία σόλο παραμορφωμένης γκάιντας και πεντακόσιες πενήντα κραυγές σε νότες που δεν υπάρχουν σε καμία σχισμή του πενταγράμμου αργότερα, όλος ο εξοπλισμός του εργαστηρίου είχε γίνει χίλια κομματάκια, οι επιστήμονες είχαν φουντάρει από τα παράθυρα, τα σουβλάκια είχαν όλα πέσει στο πάτωμα κι ο Πρόεδρος των Σουβλατζήδων χτυπιόταν κάτω, σκούζοντας:
-Φτάνιει! Κλιείσε τον σαματά! Παραδίνομαι!
-Κιόλας; είπε η Νατάσα. Μα δε φτάσαμε ακόμα στο καλύτερο σημείο!
Αλλά ο σουβλατζής δεν την άκουγε πια. Είχε ήδη πηδήξει κι αυτός απ'το παράθυρο.
-Τέλεια, είπε η Νατάσα. Ώρα να γυρίσω στη γνωστή και φυσιολογική Αθήνα του 2013.
Αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα λογάριαζε. Τα κύματα γαμιοσύνης που εκπέμφθηκαν από το δεύτερο τριπλό σόλο μπουζουκιού-μελόντικας-θέρεμιν (το οποίο θέρεμιν ήταν καινούρια προσθήκη στη μπάντα) συντάραξαν τόσο συθέμελα τις βάσεις του σύμπαντος που ήρθαν όλα τούμπα ανάσκελα.
Έτσι, η "γνωστή και φυσιολογική" Αθήνα του 2013 είχε μεταβληθεί σε μία ανθρώπινη πόλη, με κτίρια υψηλής βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, πάρκα, πλατείες, ελάχιστα αυτοκίνητα, όπου τα λεωφορεία έρχονταν πάντα στην ώρα τους, οι άνθρωποι ήταν πιο ζεστοί, φιλικοί και ανθρώπινοι και, κυρίως, δεν αποκαλούσαν τα γαμημένα πιτόγυρα "σουβλάκια".
Το μόνο δυσάρεστο ήταν ότι η Κική συνελήφθη από την Αστυνομία Αισθητικής για το σαλόνι της και τώρα εξέτιε ισόβια ποινή κάπου στον Άλφα του Κενταύρου.
-Τόσο το χειρότερο, είπε η Νατάσα κι άρχισε να λιάζεται στα γρασίδια.
Αυτά, και να προσέχετε να φυλάγεστε από τις ανεξέλεγκτες εμπνεύσεις μου. Όσο για το φινάλε του Εκλεκτού, αργεί ακόμα, για να αναπτύξω σασπένς, αγωνία και τέθοια.